EUR-Lex Access to European Union law
This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 52011PC0370
Proposal for a DIRECTIVE OF THE EUROPEAN PARLIAMENT AND OF THE COUNCIL on energy efficiency and repealing Directives 2004/8/EC and 2006/32/EC
Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie efektywności energetycznej oraz uchylająca dyrektywy 2004/8/WE i 2006/32/WE
Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie efektywności energetycznej oraz uchylająca dyrektywy 2004/8/WE i 2006/32/WE
/* KOM/2011/0370 wersja ostateczna - 2011/0172 (COD) */
Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie efektywności energetycznej oraz uchylająca dyrektywy 2004/8/WE i 2006/32/WE /* KOM/2011/0370 wersja ostateczna - 2011/0172 (COD) */
UZASADNIENIE
1.
KONTEKST WNIOSKU
1.1.
Podstawa i cele wniosku
UE przyjęła
za swój cel osiągnięcie 20 % oszczędności energii
pierwotnej w 2020 r.[1]
i uczyniła go jednym z pięciu głównych celów strategii „Europa
2020” na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego
sprzyjającego włączeniu społecznemu[2]. Jak
wynika z najnowszych szacunków Komisji, uwzględniających krajowe cele
w zakresie efektywności energetycznej na rok 2020 ustalone przez
państwa członkowskie w kontekście strategii „Europa 2020”, w
2020 r. UE osiągnie zaledwie połowę docelowych 20 %[3]. Rada
Europejska[4]
i Parlament Europejski[5]
wezwały Komisję do przyjęcia nowej, ambitnej strategii
dotyczącej efektywności energetycznej w celu podjęcia
zdecydowanych działań, by wykorzystać znaczny potencjał. Aby nadać nowej
dynamiki zagadnieniu efektywności energetycznej, w dniu 8 marca 2011 r.
Komisja przedstawiła nowy plan na rzecz efektywności energetycznej
(ang. Energy Efficiency Plan, EEP), w którym ustalono środki na rzecz osiągnięcia
dalszych oszczędności w dziedzinach dostaw i wykorzystania energii. Niniejszy
wniosek ustawodawczy przekształca niektóre aspekty EEP w
wiążące środki. Głównym celem wniosku jest wniesienie
znaczącego wkładu w realizację unijnego celu w zakresie
efektywności energetycznej na rok 2020. Aby wniosek był skuteczny,
należy go bezzwłocznie przyjąć i wdrożyć w
państwach członkowskich. Wniosek
wykracza także poza cel 20 % i ma na celu ustanowienie wspólnych ram
wspierania efektywności energetycznej w Unii po roku 2020. Wniosek stanowi
priorytet strategiczny w programie prac Komisji na 2011 r.
1.2.
Kontekst ogólny
W
kontekście coraz większego importu energii do UE po coraz
wyższych cenach dostęp do zasobów energetycznych będzie
odgrywał w perspektywie średniookresowej istotniejszą rolę,
co może prowadzić do ryzyka poważnego zagrożenia wzrostu
gospodarczego UE. Jest to przyczyna, dla której efektywność
energetyczna stanowi jeden z głównych aspektów inicjatywy przewodniej
strategii „Europa 2020”: „Europa efektywnie korzystająca z zasobów”[6]. Efektywność
energetyczna jest najbardziej opłacalnym i najszybszym sposobem na
zwiększenie bezpieczeństwa dostaw energii, a także skutecznym
sposobem na zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych odpowiedzialnych za
zmianę klimatu. W komunikacie Komisji „Plan działania prowadzący
do przejścia na konkurencyjną gospodarkę niskoemisyjną do
2050 r.”[7]
stwierdza się, że efektywność energetyczna może pomóc
UE nie tylko w realizacji celu zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych, ale
nawet w osiągnięciu rezultatów lepszych, niż zaplanowano. Poprawa
efektywności energetycznej gospodarki UE będzie miała także
pozytywny wpływ w kategoriach wzrostu gospodarczego i tworzenia nowych
miejsc pracy. Oszczędności energii umożliwiają uzyskanie
środków finansowych, które można reinwestować w innych
gałęziach gospodarki i które mogą pomóc w przyniesieniu ulgi
znajdującym się pod presją budżetom publicznym. W przypadku
osób fizycznych efektywność energetyczna przekłada się na
płacenie mniejszych rachunków za energię. Podejmowanie środków
poprawy efektywności energetycznej umożliwia strategiczne
przeciwdziałanie ubóstwu energetycznemu. Ponadto zwiększona produkcja
przy zużyciu mniejszej ilości energii powinna zwiększyć
konkurencyjność sektorów gospodarki UE i zapewnić im
wiodącą pozycję na ogólnoświatowych rynkach technologii
efektywności energetycznej. Efektywność energetyczna i
oszczędność energii są korzystne dla całej gospodarki
UE, sektora publicznego, przedsiębiorstw i osób prywatnych. Z tych powodów
efektywność energetyczną uznano w kontekście europejskiej
strategii energetycznej do roku 2020 za jeden z kluczowych priorytetów polityki
energetycznej UE na nadchodzące lata.
1.3.
Obowiązujące przepisy
Zakres
dwóch dyrektyw: dyrektywy w sprawie kogeneracji (2004/8/WE, dyrektywa CHP) oraz
dyrektywy w sprawie usług energetycznych (2006/32/WE, DUE)[8] pokrywa
się z niniejszym wnioskiem. W przypadku żadnej z nich nie udało
się wykorzystać w pełni potencjału w zakresie
oszczędności energii. W związku z powyższym proponuje
się uchylenie obu wspomnianych dyrektyw z dniem wejścia w życie
nowej dyrektywy, z wyjątkiem art. 4 ust. 1-4 oraz załączników I,
III i IV do DUE. Przepisy te dotyczą osiągnięcia do roku 2017
orientacyjnego celu w zakresie oszczędności energii w wysokości
9 % zużycia energii końcowej w każdym państwie
członkowskim w ciągu 5 lat przed wdrożeniem DUE. Wspomniany cel
– mimo że różni się zakresem i poziomem ambicji - wnosi
wkład w realizację unijnego celu 20 % efektywności energetycznej
do roku 2020, powinien zatem mieć w dalszym ciągu zastosowanie
aż do 2017 r. Inne
przepisy pokrywające się z przepisami nowej dyrektywy to art. 9 ust.
1 i 2 dyrektywy 2010/30/UE w sprawie etykietowania energetycznego[9], który
utraci moc z dniem wejścia w życie nowej dyrektywy.
1.4.
Spójność z pozostałymi obszarami
polityki i celami UE
Podstawę
dla niniejszego wniosku stanowi strategia „Europa 2020” na rzecz
inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego
włączeniu społecznemu[10],
ponieważ unijny cel efektywności energetycznej w wysokości
20 % jest elementem jednego z pięciu głównych celów w ramach tej
strategii. Jest to jeden z wniosków planowanych na rok 2011 z myślą o
realizacji jednej z siedmiu kluczowych inicjatyw strategii „Europa 2020” –
inicjatywy przewodniej „Europa efektywnie korzystająca z zasobów”. Jest
ona spójna i komplementarna z unijną polityką przeciwdziałania
zmianie klimatu. Obniżenie
zużycia energii, będące celem niniejszego wniosku, powinno
także pomóc państwom członkowskim w osiągnięciu ich
celów w zakresie udziału energii ze źródeł odnawialnych,
określonych w dyrektywie 2009/28/WE w sprawie promowania stosowania
energii ze źródeł odnawialnych[11].
2.
konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena skutków
2.1.
Konsultacje, gromadzenie danych i wykorzystanie
wiedzy specjalistycznej
Niniejszy
wniosek został opracowany w oparciu o szereg uwag otrzymanych od
państw członkowskich i zainteresowanych stron przy różnorodnych
okazjach, w tym podczas internetowych konsultacji publicznych[12]. Kolejne
szeroko zakrojone konsultacje zostały rozpoczęte w styczniu 2011 r.
przez grupy robocze Forum Bukareszteńskiego w sprawie zrównoważonej
energii (w ich skład wchodzą przedstawiciele państw
członkowskich oraz strony zainteresowane)[13]. Kompleksową analizę
oddziaływania proponowanych wariantów przeprowadzono wykorzystując
wyniki trzech modelowań oraz licznych badań. W czasie analizy
przebadano ekonomiczne, społeczne i środowiskowe oddziaływanie
wariantów przy uwzględnieniu zasad pomocniczości i
proporcjonalności.
2.2.
Ocena skutków
W
ramach oceny skutków (OS) rozpatruje się szereg wariantów na trzech
poziomach: - W przypadku wariantów polityki pierwszego
szczebla przeanalizowano sposoby na ulepszenie bieżących ram
politycznych. Analiza ta jest przede wszystkim skoncentrowana na
następujących kwestiach: czy określone w DUE obecne
podejście dotyczące ustalania celów powinno zostać
przedłużone do roku 2020, oraz czy powinno się dodać
krajowe cele w zakresie oszczędności energii, aby
osiągnąć unijny cel 20 %, a jeżeli tak, to czy cele te
powinny być wiążące, czy też jedynie orientacyjne. Jak wynika z analizy, cele określone w
DUE powinny zostać utrzymane w odniesieniu do sektorów końcowego
wykorzystywania energii aż do końca terminu ich realizacji w roku
2016; mając jednak na względzie osiągnięcie celu
efektywności energetycznej w wysokości 20 %, należy je
uzupełnić o bardziej ambitne cele w zakresie efektywności
energetycznej w ramach procesu „Europa 2020”. Wykazano, że cele tego
rodzaju nie muszą być w chwili obecnej wiążące, oraz
że wiążące środki umożliwiają
osiągnięcie takich samych lub lepszych rezultatów. Takie
wiążące środki, wraz z bieżącymi ramami
politycznymi, powinny być wystarczające do osiągnięcia
unijnego celu 20 % w 2020 r. Należy jednak śledzić
postępy oraz podejmować na dostatecznie wczesnym etapie odpowiednie
działania naprawcze, tak by zapewnić osiągnięcie celu
20 % w roku 2020, nawet jeżeli postępy będą mimo
wszystko niedostateczne. - W
przypadku wariantów polityki drugiego szczebla rozważano różne
środki dotyczące niewykorzystanego potencjału ekonomicznego po
stronie zapotrzebowania i podaży. W
ramach OS przeanalizowano systemy zobowiązujące do
oszczędności energii, stanowiące potencjalny wariant
służący uzyskaniu oszczędności energii w sektorach
końcowego wykorzystywania energii. Jak wynika z oceny, zobowiązania
do oszczędzania energii umożliwiają uzyskanie istotnych
oszczędności, należy jednak umocnić obowiązujące
przepisy DUE (zgodnie z którymi tego rodzaju obowiązki stanowią tylko
jeden z wariantów udostępnionych państwom członkowskim w celu
dopilnowania, aby przedsiębiorstwa użyteczności publicznej
sektora energetycznego uzyskały oszczędności w sektorach
końcowego wykorzystywania energii). Podniesione w następnej
kolejności kwestie to poziom oszczędności energii wymagany ze
strony przedsiębiorstw użyteczności publicznej sektora
energetycznego oraz pytanie, czy projektowanie tego rodzaju systemów
zobowiązań należy pozostawić w całości
państwom członkowskim, czy też powinna mieć miejsce pewna
harmonizacja kluczowych parametrów projektu. Jak wynika z OS, właściwym
jest wprowadzenie krajowych systemów zobowiązań w zakresie
efektywności energetycznej we wszystkich państwach
członkowskich, co ma na celu osiągnięcie obniżenia
zużycia energii końcowej o 1,5 % rocznie. Mimo że niektóre
kluczowe parametry należy zharmonizować na szczeblu UE (sektory
docelowe, poziom ambicji oraz metody obliczeń), państwa
członkowskie powinny mieć w dużym stopniu
możliwość dostosowywania systemów do swoich uwarunkowań
krajowych lub zachowania swoich obecnych systemów. Rozpatrywano także
wariant przewidujący wprowadzenie europejskiego systemu zbywalnych
białych certyfikatów, odrzucono go jednak z tych samych przyczyn, z
których odrzucono wariant przewidujący całkowitą
harmonizację wszystkich parametrów projektowych systemu. W
przypadku kolejnego zestawu wariantów polityki badano środki
dotyczące sektora publicznego. Jak wynika z analizy, korzystne
mogłyby okazać się dwa środki: w ramach pierwszego z nich
3 % budynków będących własnością instytucji
publicznych powinno się corocznie poddawać renowacji do poziomów
optymalnych pod względem kosztów, co podwoi obecny wskaźnik
renowacji. W przypadku drugiego z nich należy zobowiązać
instytucje publiczne do nabywania produktów i budynków o wysokim wskaźniku
charakterystyki energetycznej na podstawie dostępnych etykiet
energooszczędności i świadectw charakterystyki energetycznej. Do
pozostałych wariantów o istotnym pozytywnym oddziaływaniu w
porównaniu z ich kosztami należą warianty ukierunkowane na wspieranie
rynku usług energetycznych, ulepszone i częstsze informowanie
gospodarstw domowych i przedsiębiorstw na temat ich faktycznego
zużycia energii przy użyciu rozliczeń i inteligentnego
opomiarowania, a także obowiązkowe audyty energetyczne w przypadku dużych
przedsiębiorstw. Jak wynika z OS, wszystkie wspomniane środki
mają duże znaczenie przy wypełnianiu luki informacyjnej
stanowiącej jedną z barier na drodze do efektywności i mogą
przynieść znaczne oszczędności energii. Pozostałe
warianty obejmujące wspieranie efektywności energetycznej przy
użyciu dobrowolnych środków oceniono jako niewystarczające do
wykorzystania całego dostępnego potencjału
oszczędności. W
ramach OS przeanalizowano także, które środki mogłyby pomóc w
wykorzystaniu potencjału efektywności energetycznej przetwarzania i
dystrybucji energii. Odrzucono w niej warianty uwzględniające
pozostanie przy przepisach bieżącej dyrektywy CHP, gdyż nie
wspierają one efektywności energetycznej w całym sektorze dostaw
energii, lecz jedynie w odniesieniu do kogeneracji i bez zapewnienia faktycznego
wdrożenia CHP (państwa członkowskie są jedynie
zobowiązane do zbierania informacji i przekazywania sprawozdań
Komisji). Z analizy wynika, że ustanowienie minimalnych wymogów
eksploatacyjnych w odniesieniu do wytwarzania energii (w tym dotyczących obowiązkowych
wymogów w zakresie CHP oraz systemów lokalnego ogrzewania/chłodzenia w
przypadku nowych instalacji wytwórczych energii elektrycznej, a także
obowiązkowego podłączenia i zapewnienia priorytetowego
dostępu energii z wysokosprawnej kogeneracji do sieci
elektroenergetycznej) doprowadziłoby do znaczącej poprawy
efektywności energetycznej wytwarzania. Nałożenie obowiązku
w zakresie efektywności energetycznej na organy regulacyjne sektora
energetycznego miałoby także duże znaczenie przy poprawie efektywności
energetycznej przesyłania i dystrybucji energii. W
ramach OS analizie podlegają warianty w zakresie sprawozdawczości
krajowej i monitorowania wdrażania. Mając na względzie
ograniczenie obciążeń administracyjnych przy jednoczesnym
zapewnieniu prawidłowego monitorowania postępów, w OS sugeruje
się składanie rocznych sprawozdań w uproszczonej formie w
oparciu o wybrane wskaźniki efektywności energetycznej i
oszczędności energii, które można wprowadzić do rocznych
krajowych programów reform. Elementem uzupełniającym byłyby
bardziej szczegółowe informacje dotyczące środków i programów w
zakresie efektywności energetycznej, które państwa członkowskie
miałyby obowiązek przekazywać jedynie co trzy lata. - W
przypadku wariantów polityki trzeciego szczebla ocena obejmuje formę
prawną wybranych środków pierwszego i drugiego szczebla. Z oceny
wynika, że aby osiągnąć ambitny poziom w zakresie
realizacji unijnego celu efektywności energetycznej w wysokości
20 %, polityki UE muszą wykorzystać potencjał w zakresie oszczędności
energii w każdym sektorze, w tym w sektorach wyłączonych z
zakresu DUE. Z tej właśnie przyczyny proponuje się
przyjęcie nowego wniosku ustawodawczego, który obejmuje zakres obu
dyrektyw i rozszerza go na wszystkie sektory posiadające potencjał w
zakresie oszczędności energii. Połączenie obu dyrektyw w
jeden tekst legislacyjny uznano za najlepszy wariant zoptymalizowania obecnie
obowiązujących ram prawnych i zapewnienia większej
spójności. Analiza
nie była równie rozstrzygająca co do formy prawnej. Kiedy jednak do
ostatecznie uzupełniono szczegółowe przepisy wniosku ustawodawczego,
stało się jasne, że przy uwzględnieniu treści oraz
potrzeby przyjęcia dalszych środków wykonawczych na szczeblu krajowym
najbardziej odpowiednią formą prawną jest dyrektywa. Jak
wynika z badania modelującego przeprowadzonego w celu oszacowania
całkowitego oddziaływania wybranych wariantów polityki, w przypadku
UE27 efektem netto proponowanych środków jest osiągnięcie celu
oszczędności energii pierwotnej w wysokości 20 %. Z OS
wynika również, że dodatkowe koszty osiągnięcia ogólnego
celu 20 % przy użyciu zbioru wybranych środków są
nieznaczne w porównaniu z korzyściami. Całkowite oddziaływanie
ekonomiczne, społeczne i środowiskowe przedstawionych środków
wniesie zdecydowany pozytywny wkład w polityki UE i będzie
stanowić podstawę strategii „Europa 2020”. Wydajność
energetyczna stanowi jeden z głównych środków
służących realizacji celów planu działania
prowadzącego do przejścia na konkurencyjną gospodarkę
niskoemisyjną do 2050 r. Istotny środek zachęty do
obniżania poziomu emisji gazów cieplarnianych stanowi cena uprawnień
do ich emisji. Badania modelujące przeprowadzone przy sporządzaniu
niniejszego wniosku wykazały, że odnośne środki
niewątpliwie zapewnią dodatkową redukcję emisji gazów
cieplarnianych, nie były one jednak rozstrzygające co do ewentualnego
oddziaływania na cenę przydziałów wydawanych w ramach ETS.
Realizując cel 20 % efektywności energetycznej, Komisja będzie
musiała monitorować skutki, jakie nowe środki będą
miały dla dyrektywy 2003/87/WE ustanawiającej system handlu
przydziałami emisji gazów cieplarnianych (ETS), aby utrzymać
środki zachęty w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji,
nagradzające za inwestowanie z myślą o obniżeniu emisji
dwutlenku węgla oraz przygotowujące sektory objęte ETS na
niezbędne w przyszłości innowacje. W tym
względzie należy uwzględnić odpowiednie środki, w tym
zmiany w ramach systemu handlu emisjami polegające na wyłączeniu
odpowiedniej liczby przydziałów z części podlegającej
obrotowi w okresie 2013-2020, jeżeli podjęta zostanie odpowiednia
decyzja na szczeblu politycznym.
3.
Aspekty prawne wniosku
3.1.
Krótki opis proponowanych działań
Proponowana
dyrektywa ustanawia wspólne ramy służące do wspierania
efektywności energetycznej w Unii, co ma zapewnić
osiągnięcie do roku 2020 celu 20 % oszczędności
energii pierwotnej, a także utorowanie drogi dla dalszego zwiększania
efektywności energetycznej w dłuższej perspektywie. Dyrektywa
określa zasady opracowane w celu usunięcia barier oraz
przezwyciężenia niektórych nieprawidłowości w
funkcjonowaniu rynku, które ograniczają efektywność dostaw i
wykorzystywania energii. Jeżeli
chodzi o sektory końcowego wykorzystywania energii, proponowana dyrektywa
koncentruje się na środkach określających wymagania
odnoszące się do sektora publicznego – zarówno w odniesieniu do
renowacji budynków stanowiących jego własność, jak
również do przestrzegania wysokich norm w zakresie efektywności
energetycznej przy nabywaniu budynków, produktów i usług. Wniosek nakłada
na państwa członkowskie wymóg ustanowienia krajowych systemów
zobowiązujących do efektywności energetycznej. Przewiduje on
konieczność obowiązkowych audytów energetycznych w przypadku
dużych przedsiębiorstw oraz określa szereg wymogów w zakresie opomiarowania
i rozliczeń odnoszących się do przedsiębiorstw
energetycznych. Jeżeli
chodzi o sektor dostaw energii, wniosek zobowiązuje państwa
członkowskie do przyjmowania krajowych planów w zakresie systemów
lokalnego ogrzewania i chłodzenia w celu rozwijania potencjału w
zakresie wysokoefektywnego wytwarzania energii oraz efektywnych systemów
lokalnego ogrzewania i chłodzenia, a także dopilnowania, aby
regulacje dotyczące planowania przestrzennego były zgodne z tymi
planami. Państwa członkowskie są zobowiązane
przyjąć kryteria udzielania zezwoleń, które zagwarantują,
że instalacje zostaną zlokalizowane na obszarach w pobliżu
punktów zapotrzebowania na ciepło, oraz że wszystkie nowe instalacje
wytwórcze energii elektrycznej jak i istniejące instalacje poddawane
istotnej renowacji zostaną wyposażone w wysokoefektywne jednostki
CHP. Państwa członkowskie powinny mieć jednak
możliwość ustanowienia warunków zwolnienia z tego obowiązku
w przypadku, gdy spełnione są określone warunki. Wniosek
nakłada również na państwa członkowskie wymóg utworzenia
wykazu danych dotyczących efektywności energetycznej w odniesieniu do
instalacji podejmujących się spalania paliw lub rafinowania oleju
mineralnego i gazu a także ustanawia wymogi dotyczące
priorytetowego/gwarantowanego dostępu do sieci, priorytetowego
przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji
oraz podłączenia nowych zakładów przemysłowych
produkujących ciepło odpadowe do sieci lokalnego ogrzewania lub
chłodzenia. Pozostałe
proponowane środki obejmują wymogi w zakresie efektywności
odnoszące się do krajowych organów regulacyjnych sektora
energetycznego, działania informacyjne i uświadamiające, wymogi
dotyczące dostępności systemów certyfikacji, działania na
rzecz wspierania rozwoju usług energetycznych, jak również
zobowiązanie państw członkowskich do usuwania przeszkód na
drodze do efektywności energetycznej, zwłaszcza rozdział
środków zachęcających pomiędzy właściciela i
najemcę budynku lub pomiędzy właścicieli budynku. Wniosek
przewiduje ponadto ustanowienie krajowych celów w zakresie efektywności
energetycznej na rok 2020 oraz zobowiązuje Komisję do dokonania w
2014 r. oceny, czy Unia jest w stanie osiągnąć swój cel
20 % oszczędności energii pierwotnej do roku 2020. Komisja jest
zobowiązana przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie
swoją ocenę, a następnie, w stosownych przypadkach,
przedstawić wniosek ustawodawczy ustanawiający obowiązkowe cele
krajowe.
3.2.
Podstawa prawna
Podstawą
wniosku jest art. 194 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Zgodnie z art. 194 ust. 1 „w ramach ustanawiania lub funkcjonowania rynku
wewnętrznego oraz z uwzględnieniem potrzeby zachowania i poprawy
środowiska naturalnego, polityka Unii w dziedzinie energetyki ma na celu,
w duchu solidarności między państwami członkowskimi: [...]
c) wspieranie efektywności energetycznej i oszczędności energii,
jak również rozwoju nowych i odnawialnych form energii”. Celem wniosku
jest właśnie utworzenie wspólnych ram na rzecz promowania
efektywności energetycznej w Unii.
3.3.
Zasada pomocniczości
Zasada
pomocniczości ma zastosowanie do niniejszego wniosku w takim zakresie, w
jakim polityka energetyczna wykracza poza zakres wyłącznych
kompetencji Unii. W
ramach bieżących unijnych ram politycznych na szczeblu państw
członkowskich nie udało się wykorzystać istniejącego
potencjału w zakresie oszczędności energii. W obecnych ramach
odnoszących się do efektywności energetycznej, ustanowionych w
szczególności przez dyrektywy DUE i CHP, nie udało się
wykorzystać istniejącego potencjału w zakresie
oszczędności energii. Środki przyjęte obecnie na poziomie
państw członkowskich również nie wystarczą do
przezwyciężenia pozostałych barier rynkowych i regulacyjnych. Wyzwania
związane z energią, które są przedmiotem niniejszego wniosku (bezpieczeństwo
dostaw energii, zrównoważenie i zmiana klimatu, jak również
konkurencyjność UE), stanowią problem dotykający
całą UE. Aby zapewnić koordynowanie podejmowanych
działań oraz efektywniejszą realizację wspólnych celów,
niezbędna jest zbiorowa reakcja na szczeblu UE. Środki
zaproponowane w nowej dyrektywie przyczynią się do dopilnowania, aby
wszystkie państwa członkowskie poczyniły odpowiedni wkład w
działania niezbędne do osiągnięcia celu 20 % oraz
stworzenia równych szans dla wszystkich podmiotów działających na
rynku, zwłaszcza poprzez ustalenie minimalnych wymogów dotyczących
charakterystyki energetycznej (na przykład w odniesieniu do dostępu
do rynków publicznych, zobowiązania przedsiębiorstw do audytów energetycznych,
zobowiązania przedsiębiorstw użyteczności publicznej
sektora energetycznego do oszczędności energii oraz dostępu
producentów energii z kogeneracji do sieci). Dzięki wnioskowi inwestorzy
zyskują pewność co do osiągnięcia unijnego celu, a
środki poprawy efektywności energetycznej, takie jak wysokosprawna
kogeneracja oraz systemy lokalnego ogrzewania i chłodzenia, zyskują
wsparcie.
3.4.
Zasada proporcjonalności i wybór instrumentów
prawnych
Niniejszy
wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia celu
w zakresie efektywności energetycznej. Ustanawia on w szeregu dziedzin
rygorystyczne wymagania dotyczące efektywności energetycznej, jednak
państwa członkowskie zachowują w wysokim stopniu swobodę
doboru środków poprawy efektywności energetycznej w sposób najlepiej
pasujący do ich uwarunkowań krajowych. Wybranym
instrumentem jest dyrektywa, która zostanie przetransponowana do prawa
krajowego przez państwa członkowskie. Dyrektywa określa
ostateczny rezultat, jaki należy osiągnąć, a także
ogólne wymogi, pozostawiając jednocześnie państwom
członkowskim elastyczność wystarczającą do
dostosowania wdrażania do ich krajowej specyfiki. W tym szczególnym
przypadku dyrektywa jest instrumentem wystarczającym do
osiągnięcia celów określonych we wniosku. Poziom ograniczeń
jest zatem proporcjonalny do celu.
4.
Wpływ na budżet
Jak określono w ocenie finansowych
skutków regulacji załączonej do niniejszej dyrektywy, dyrektywa
będzie wdrażana z wykorzystaniem obecnego budżetu i nie
będzie mieć wpływu na wieloletnie ramy finansowe.
5.
Informacje dodatkowe
5.1.
Uproszczenie wspólnotowego dorobku prawnego
Wniosek
przyczynia się do uproszczenia wspólnotowego dorobku prawnego, mimo
że nie figuruje na liście środków ujętych w roboczym planie
uproszczenia. W wyniku przyjęcia niniejszego wniosku dyrektywy DUE i CHP zostaną
zastąpione jedną dyrektywą, co zapewni bardziej zintegrowane
podejście do efektywności energetycznej i oszczędności
energii. Konieczność dokonania transpozycji tylko jednej dyrektywy
zamiast dwóch także powinna doprowadzić do pewnych uproszczeń
administracyjnych. Obowiązki
sprawozdawcze są w chwili obecnej określone w obu dyrektywach.
Zastąpi je jeden zestaw rocznych sprawozdań (dogłębne co
trzy lata) w oparciu o proces sprawozdawczy w ramach strategii „Europa 2020”. Niniejszy
wniosek upraszcza ponadto wymogi w zakresie pomiaru oszczędności
energii zawarte w obecnie obowiązującej dyrektywy DUE. W tym sensie
powinien on pomóc w doprowadzeniu do znacznego zmniejszenia
obciążeń administracyjnych występujących obecnie w
państwach członkowskich.
5.2.
Uchylenie obowiązującego prawodawstwa
Przyjęcie
wniosku spowoduje uchylenie obowiązującego prawodawstwa. Dotyczy to
art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 2010/30/UE, dyrektywy 2004/8/WE i dyrektywy
2006/32/WE. Artykuł 4 ust. 1-4 oraz załączniki I, III i IV do
dyrektywy 2006/32/WE tracą moc ze skutkiem dopiero od dnia 1 stycznia 2017
r.
5.3.
Klauzula
przeglądu/rewizji/wygaśnięcia
Niniejszy
wniosek obejmuje kilka klauzul przeglądu.
5.4.
Przekształcanie
Wniosek
nie obejmuje przekształcania aktów prawnych.
5.5.
Tabela korelacji
Państwa
członkowskie mają obowiązek przekazania Komisji tekstów
przepisów krajowych przyjętych w celu transpozycji dyrektywy oraz tabeli
korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
5.6.
Europejski Obszar Gospodarczy (EOG)
Wniosek
dotyczy kwestii związanych z EOG i z tego względu powinien mieć
do niego zastosowanie. 2011/0172 (COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie efektywności energetycznej
oraz uchylająca dyrektywy 2004/8/WE i 2006/32/WE PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 194 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej[14], po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym, uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[15], uwzględniając opinię Komitetu
Regionów[16], stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co
następuje: (1)
Unia stoi w obliczu niespotykanych dotąd
wyzwań wynikających z rosnącego uzależnienia od importu
energii i ograniczonych zasobów energetycznych, a także konieczności
ograniczenia zmian klimatu i przezwyciężenia kryzysu gospodarczego.
Efektywność energetyczna stanowi cenny środek
służący sprostaniu tym wyzwaniom. Zwiększa ona poziom
bezpieczeństwa dostaw energii Unii poprzez obniżanie zużycia
energii pierwotnej oraz ograniczanie importu energii. Pomaga w obniżaniu
emisji gazów cieplarnianych w opłacalny ekonomicznie sposób, i tym samym w
łagodzeniu skutków zmian klimatu. Przestawienie się na bardziej
efektywną energetycznie gospodarkę powinno również
doprowadzić do szybszej popularyzacji innowacyjnych rozwiązań
technologicznych oraz poprawy konkurencyjności przemysłu w Unii,
pobudzenia wzrostu gospodarczego i tworzenia nowych miejsc pracy wysokiej
jakości w szeregu sektorów związanych z efektywnością
energetyczną. (2)
Konkluzje Prezydencji Rady Europejskiej z 8-9 marca
2007 r. podkreślają znaczenie potrzeby zwiększenia
efektywności energetycznej w Unii dla osiągnięcia celu 20 %
oszczędności w ramach unijnego zużycia energii pierwotnej do
roku 2020 w porównaniu z prognozami. Oznacza to obniżenie zużycia
energii pierwotnej w Unii o 368 Mtoe w 2020 r[17]. (3)
Konkluzje Prezydencji Rady Europejskiej z dnia 17
czerwca 2010 r. potwierdziły, że cel w zakresie efektywności
energetycznej jest jednym z głównych celów nowej unijnej strategii na
rzecz zatrudnienia i inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego
sprzyjającego włączeniu społecznemu (strategia „Europa
2020”). W ramach tego procesu oraz mając na względzie wdrożenie
wspomnianego celu na poziomie krajowym, państwa członkowskie są
zobowiązane do ustanowienia krajowych celów w ścisłej
współpracy z Komisją oraz do przedstawienia w swoich krajowych
programach reform sposobu, w jaki zamierzają je zrealizować. (4)
Komunikat Komisji w sprawie Energii 2020[18]
umieszcza efektywność energetyczną w centrum unijnej strategii
energetycznej na rok 2020 i nakreśla potrzebę opracowania nowej
strategii w zakresie efektywności energetycznej, która umożliwi
wszystkim państwom członkowskim dokonanie rozdziału zużycia
energii od wzrostu gospodarczego. (5)
W swojej rezolucji z dnia 15 grudnia 2010 r. w
sprawie przeglądu planu działania na rzecz racjonalizacji
zużycia energii[19]
Parlament Europejski wezwał Komisję do uwzględnienia w jej
poprawionym planie działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii
środków, które pozwoliłyby nadrobić powstałe
zaległości, tak aby osiągnąć ogólny cel UE w zakresie
efektywności energetycznej w roku 2020. (6)
Jedną z inicjatyw przewodnich strategii
„Europa 2020” jest inicjatywa „Europa efektywnie korzystająca z zasobów”
przyjęta przez Komisję w dniu 26 stycznia 2011 r[20].
Określono w niej efektywność energetyczną jako jeden z
najważniejszych elementów służący zapewnieniu
zrównoważonego wykorzystywania zasobów energetycznych. (7)
W konkluzjach Prezydencji Rady Europejskiej z dnia
4 lutego 2011 r. potwierdzono, że UE nie zmierza w kierunku
osiągnięcia swojego celu w zakresie efektywności energetycznej,
oraz że niezbędne są zdecydowane działania na rzecz
wykorzystania znacznych możliwości poczynienia większych
oszczędności energii w sektorze budynków, transportu, produktów i
procesów. (8)
Dnia 8 marca 2011 r. Komisja przyjęła
plan na rzecz efektywności energetycznej (ang. Energy Efficiency Plan,
EEP)[21].
W planie tym potwierdzono, iż Unia nie jest na właściwej drodze
do osiągnięcia swojego celu w zakresie efektywności
energetycznej. Aby zaradzić tej sytuacji, w planie określono szereg
polityk i środków dotyczących efektywności energetycznej, obejmujących
cały łańcuch dostaw energii, w tym wytwarzanie, przesyłanie
i dystrybucję energii, jak również wiodącą rolę
sektora publicznego w dążeniu do efektywności energetycznej,
budynki i urządzenia, przemysł oraz potrzebę upoważnienia
odbiorców końcowych do zarządzania swoim zużyciem energii.
Kwestia efektywności energetycznej w sektorze transportowym została
rozpatrzona równolegle w białej księdze w sprawie transportu
przyjętej dnia 28 marca 2011 r[22].
W szczególności inicjatywa 26. zawarta w białej księdze wzywa do
przyjęcia odpowiednich norm emisji CO2 dla pojazdów we
wszystkich rodzajach transportu; w stosownych przypadkach normy takie
miałyby zostać uzupełnione o wymogi w zakresie wydajności
energetycznej w odniesieniu do wszystkich rodzajów układów
napędowych. (9)
W dniu 8 marca 2011 r. Komisja przyjęła także
plan działania prowadzący do przejścia na gospodarkę
niskoemisyjną do 2050 r.[23],
określając z tej perspektywy potrzebę położenia
większego nacisku na efektywność energetyczną. (10)
W tym kontekście zachodzi
konieczność dokonania aktualizacji unijnych ram prawnych
dotyczących efektywności energetycznej za pomocą dyrektywy
służącej osiągnięciu ogólnego celu w zakresie
efektywności energetycznej polegającego na dokonaniu 20 %
oszczędności zużycia energii pierwotnej w Unii do roku 2020, a
także dalszemu zwiększeniu efektywności energetycznej po roku
2020. W tym celu należy ustanowić wspólne ramy służące
wspieraniu efektywności energetycznej w Unii oraz określić
konkretne działania ukierunkowane na wdrożenie niektórych wniosków
uwzględnionych w planie na rzecz efektywności energetycznej z 2011
r., jak również na wykorzystanie wskazanego w tym planie znacznego
niezrealizowanego potencjału w zakresie oszczędności energii. (11)
Decyzja dotycząca wspólnego wysiłku
redukcyjnego (nr 406/2009/WE)[24]
zobowiązuje Komisję do dokonania oceny postępów poczynionych
przez Wspólnotę i państwa członkowskie w realizacji celu
zmniejszenia zużycia energii o 20 % do 2020 r. w porównaniu z
założeniami, a także do przedłożenia sprawozdania w
tej sprawie do 2012 r. Stanowi ona również, że aby pomóc
państwom członkowskim w dotrzymaniu zobowiązań Wspólnoty
dotyczących redukcji emisji gazów cieplarnianych, Komisja powinna
zaproponować do dnia 31 grudnia 2012 r. umocnione lub nowe środki
mające przyspieszyć poprawę efektywności energetycznej.
Niniejsza dyrektywa stanowi odpowiedź na ten wymóg. Przyczynia się
ona również do osiągnięcia celów przedstawionych w planie
działania prowadzącym do przejścia na gospodarkę
niskoemisyjną do 2050 r., zwłaszcza poprzez zmniejszenie emisji gazów
cieplarnianych z sektora energetycznego, a także do doprowadzenia do
bezemisyjnego wytwarzania energii elektrycznej do roku 2050. (12)
Należy przyjąć zintegrowane
podejście w celu wykorzystania istniejącego potencjału w
zakresie oszczędności energii z uwzględnieniem
oszczędności w sektorze dostaw energii oraz w sektorach
końcowego jej wykorzystywania. Jednocześnie należy umocnić
przepisy dyrektywy 2004/8/WE w sprawie wspierania kogeneracji w oparciu o
zapotrzebowanie na ciepło użytkowe na rynku wewnętrznym energii[25] oraz
dyrektywy 2006/32/WE w sprawie efektywności końcowego wykorzystania
energii i usług energetycznych[26].
(13)
Najbardziej odpowiednim byłoby, gdyby cel
20 % efektywności energetycznej został osiągnięty w
wyniku skumulowanego wdrożenia konkretnych krajowych i europejskich środków
wspierających efektywność energetyczną w różnych
dziedzinach. Nawet jeżeli wspomniane podejście nie odniesie skutku,
niezbędne będzie wzmocnienie ram politycznych poprzez dodanie systemu
celów wiążących. W pierwszym etapie zatem powinno się
zobowiązać państwa członkowskie do ustanowienia krajowych
celów, systemów i programów w zakresie efektywności energetycznej.
Decyzja, czy cele te powinny być na ich terytorium wiążące,
czy też orientacyjne, powinna należeć do państw
członkowskich. W drugim etapie Komisja powinna ocenić wspomniane cele
oraz poszczególne działania każdego państwa członkowskiego
wraz z danymi dotyczącymi dokonanych postępów, co ma na celu
oszacowanie prawdopodobieństwa osiągnięcia ogólnego celu Unii
oraz zakresu, w jakim poszczególne działania są wystarczające do
zrealizowania celu wspólnego. Komisja powinna zatem ściśle
monitorować wdrażanie krajowych programów dotyczących
efektywności energetycznej przy użyciu swoich zmienionych ram
prawnych oraz w ramach procesu „Europa 2020”. Jeżeli ocena ta wykaże,
iż osiągnięcie ogólnego celu Unii jest mało prawdopodobne,
Komisja powinna zaproponować wprowadzenie obowiązkowych celów
krajowych na rok 2020 przy uwzględnieniu różnej sytuacji wyjściowej
państw członkowskich, ich sytuacji gospodarczej oraz
działań podjętych wcześniej w tej dziedzinie. (14)
Całkowita wielkość wydatków
publicznych jest równa 19 % wartości produktu krajowego brutto Unii.
Z tej przyczyny sektor publiczny stanowi istotny czynnik pobudzający
transformację rynku w kierunku bardziej energooszczędnych produktów,
budynków i usług, a także wpływający na zmianę sposobu
postępowania w dziedzinie zużycia energii przez obywateli i
przedsiębiorstwa. Ponadto zmniejszenie zużycia energii przy pomocy
środków poprawy efektywności energetycznej umożliwi
przeznaczenie środków publicznych na inne cele. Instytucje publiczne na
szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym powinny w sprawie efektywności
energetycznej stanowić przykład do naśladowania. (15)
Niezbędne jest zwiększenie
wskaźnika renowacji budynków, gdyż istniejące zasoby budowlane
stanowią sektor o najwyższym potencjale w zakresie
oszczędności energii. Co więcej, budynki mają zasadnicze
znaczenie dla osiągnięcia unijnego celu zmniejszenia emisji gazów
cieplarnianych o 80-95 % do roku 2050 w porównaniu z rokiem 1990. Budynki
będące własnością instytucji publicznych stanowią
znaczną część zasobów budowlanych i mają znaczną
widoczność w życiu publicznym. Należy zatem ustanowić
roczny wskaźnik renowacji w odniesieniu do wszystkich budynków
będących własnością instytucji publicznych w celu
poprawy ich charakterystyki energetycznej. Wskaźnik ten nie powinien
naruszać obowiązków odnoszących się do budynków o niemal
zerowym zużyciu energii, określonych w dyrektywie Parlamentu
Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 w sprawie charakterystyki
energetycznej budynków[27].
Obowiązek przeprowadzania renowacji budynków publicznych stanowi
uzupełnienie przepisów wspomnianej dyrektywy, która zobowiązuje
państwa członkowskie do dopilnowania, aby przy wykonywaniu
ważniejszej renowacji istniejących budynków ich charakterystyka
energetyczna została poprawiona tak, aby spełniała minimalne
wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej. (16)
Szereg gmin oraz innych instytucji publicznych w
państwach członkowskich wdrożyło już zintegrowane
podejście do oszczędności energii i dostaw energii, na
przykład poprzez plany działania w zakresie zrównoważonej
energii w rodzaju planów opracowanych w ramach inicjatywy „porozumienie między
burmistrzami”, jak również zintegrowane podejście w zakresie obszarów
miejskich, które wykracza poza jednostkowe interwencje w budynkach lub
różnych środkach transportu. Państwa członkowskie powinny
zachęcać gminy oraz inne instytucje publiczne do przyjmowania
zintegrowanych i zrównoważonych planów na rzecz efektywności
energetycznej wraz z jasno określonymi celami, do włączania
obywateli w proces opracowywania i wdrażania tych planów oraz do
właściwego informowania ich o treści planów i o postępach w
realizacji celów. Plany tego rodzaju mogą przynieść znaczne
oszczędności energii, zwłaszcza jeżeli są
wdrażane w ramach systemów zarządzania energią, które
umożliwiają zainteresowanym instytucjom publicznym lepsze
zarządzanie swoim zużyciem energii. Należy zachęcać do
wymiany doświadczeń pomiędzy miastami i innymi instytucjami
publicznymi w przypadku bardziej nowatorskich doświadczeń. (17)
W odniesieniu do nabywania niektórych produktów i
usług oraz nabywania i wynajmowania budynków, instytucje publiczne
zawierające umowy na publiczne roboty budowlane, dostawy lub usługi
powinny dawać przykład i podejmować decyzje w sprawie zakupu
przy uwzględnieniu kwestii efektywności energetycznej. Nie
należy jednak naruszać przepisów dyrektyw UE w sprawie zamówień
publicznych. (18)
Jak wynika z oceny możliwości
ustanowienia systemu „białych certyfikatów” na poziomie Unii, w obecnej
sytuacji system taki doprowadziłby do nadmiernych kosztów
administracyjnych, a ponadto istnieje ryzyko, że oszczędności
energii byłyby skoncentrowane tylko w pewnej liczbie państw
członkowskich, a nie wprowadzone na terenie całej Unii. Lepsze
osiągnięcie tego drugiego celu jest możliwe, przynajmniej na
obecnym etapie, za pomocą krajowych systemów zobowiązujących do
efektywności energetycznej lub innych środków alternatywnych
pozwalających na zaoszczędzenie takiej samej ilości energii.
Komisja powinna jednak określić w drodze aktu delegowanego warunki,
na jakich państwo członkowskie mogłoby w przyszłości
uznawać oszczędności energii poczynione w innym państwie
członkowskim. Wskazane jest, aby poziom ambicji tego rodzaju systemów
był ustanawiany we wspólnych ramach na poziomie Unii, przy jednoczesnym
zapewnieniu państwom członkowskim elastyczności
wystarczającej do pełnego uwzględnienia krajowej organizacji
podmiotów działających na rynku, szczególnego kontekstu sektora
energetycznego oraz przyzwyczajeń odbiorców końcowych. Wspólne ramy
powinny zapewnić przedsiębiorstwom użyteczności publicznej
sektora energetycznego możliwość oferowania usług energetycznych
wszystkim odbiorcom końcowym, a nie tylko tym, którym sprzedają one
energię. Prowadzi to do nasilenia konkurencji na rynku energii, gdyż
przedsiębiorstwa użyteczności publicznej sektora energetycznego
mogą wyróżnić swój produkt poprzez świadczenie dodatkowych
usług energetycznych. Wspólne ramy powinny umożliwić
państwom członkowskim uwzględnienie w swoim krajowym programie
wymogów służących osiągnięciu celu społecznego,
zwłaszcza w celu dopilnowania, aby słabi ekonomicznie odbiorcy mieli
dostęp do korzyści wynikających ze zwiększonej
efektywności energetycznej. Powinny one także umożliwić
państwom członkowskim zwolnienie małych przedsiębiorstw z
zobowiązań dotyczących efektywności energetycznej.
Komunikat Komisji „Program ‘Small Business Act’ dla Europy”[28]
określa zasady, jakie powinny zostać uwzględnione przez
państwa członkowskie, które nie zdecydują się
skorzystać z tej możliwości. (19)
Mając na uwadze wykorzystanie potencjału
w zakresie oszczędności energii w niektórych segmentach rynku, gdzie
audyty energetyczne nie są zazwyczaj oferowane na warunkach komercyjnych
(np. gospodarstwa domowe lub małe i średnie przedsiębiorstwa),
państwa członkowskie powinny dopilnować, aby audyty energetyczne
były dostępne. W przypadku dużych przedsiębiorstw audyty
energetyczne powinny być obowiązkowe i regularne, gdyż w ich
przypadku oszczędności energii mogą być znaczne. (20)
Audyty te powinny zostać przeprowadzone w
niezależny i gospodarny sposób. Wymóg niezależności dopuszcza
przeprowadzanie audytów przez wewnętrznych rzeczoznawców, pod warunkiem,
że posiadają oni stosowne kwalifikacje i zezwolenia, że nie
są bezpośrednio zaangażowani w działania będące
przedmiotem audytu, oraz że państwo członkowskie stworzyło
system gwarantujący i sprawdzający ich jakość oraz
umożliwiający w razie potrzeby nakładanie kar. (21)
Przy projektowaniu środków poprawy
efektywności energetycznej należy uwzględnić korzyści
i oszczędności wynikające z efektywności, uzyskane w wyniku
powszechnego stosowania opłacalnych ekonomicznie innowacji technologicznych,
np. inteligentnych liczników. Aby maksymalnie zwiększyć korzyści
płynące z oszczędności dzięki wspomnianym innowacjom,
odbiorcy końcowi powinni mieć możliwość wglądu we
wskaźniki kosztów i zużycia oraz regularnie otrzymywać
indywidualne rachunki wystawiane w oparciu o rzeczywiste zużycie. (22)
Przy projektowaniu środków poprawy
efektywności energetycznej państwa członkowskie powinny
uwzględnić konieczność zapewnienia prawidłowego
funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz spójnego wdrażania dorobku
prawnego, zgodnie z postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej. (23)
Wysokowydajna kogeneracja (CHP) oraz systemy
lokalnego ogrzewania i chłodzenia posiadają znaczny potencjał w
zakresie oszczędności energii pierwotnej, który jest w Unii w
dużym stopniu niewykorzystywany. Państwa członkowskie powinny
opracować krajowe plany na rzecz rozwoju wysokosprawnej kogeneracji oraz
systemów lokalnego ogrzewania i chłodzenia. Plany te powinny
obejmować dostatecznie długi okres, co ma na celu udostępnienie
inwestorom informacji dotyczących krajowych planów rozwoju oraz wniesienie
wkładu w stabilne i zapewniające wsparcie otoczenie inwestycyjne.
Nowe instalacje wytwórcze energii elektrycznej oraz istniejące instalacje
poddawane istotnej renowacji, bądź takie, których zezwolenie lub
licencja są aktualizowane, powinny być wyposażone w
wysokoefektywne jednostki CHP w celu odzyskiwania ciepła odpadowego
pochodzącego z wytwarzania energii elektrycznej. Odzyskane ciepło
odpadowe można by następnie transportować zgodnie z potrzebami
za pośrednictwem sieci lokalnego ogrzewania. W tym celu państwa
członkowskie powinny przyjąć kryteria udzielania zezwoleń,
aby zapewnić lokalizację instalacji na obszarach w pobliżu
punktów zapotrzebowania na ciepło. Państwa członkowskie powinny mieć
jednak możliwość ustanowienia warunków zwolnienia z tych
obowiązków w przypadku, gdy spełnione są określone warunki. (24)
Definicja wysokosprawnej kogeneracji powinna
być określona w oparciu o oszczędności energii uzyskane
dzięki wytwarzaniu skojarzonemu, a nie dzięki odrębnemu
wytwarzaniu ciepła i energii elektrycznej. Definicje kogeneracji i
wysokosprawnej kogeneracji stosowane w prawodawstwie unijnym nie powinny
przesądzać o stosowaniu odmiennych definicji w ustawodawstwie
krajowym w celach innych niż określone w prawodawstwie unijnym. Aby
maksymalnie zwiększyć oszczędności energii i nie
dopuścić do zaprzepaszczenia możliwości w zakresie
oszczędności energii, należy w szczególności zwrócić
uwagę na warunki eksploatacji jednostek kogeneracji. (25)
Mając na względzie zwiększenie
przejrzystości, dzięki czemu odbiorca końcowy miałby
możliwość dokonania wyboru pomiędzy energią
elektryczną z kogeneracji i energią elektryczną wytworzoną
w oparciu o inne technologie, należy dopilnować, aby na podstawie
zharmonizowanych wartości referencyjnych sprawności możliwe
było zagwarantowanie pochodzenia energii z wysokosprawnej kogeneracji.
Systemy gwarancji pochodzenia nie uprawniają automatycznie do korzystania
z krajowych mechanizmów wsparcia. Ważne jest, aby wszystkie formy energii
elektrycznej wytworzonej w procesie wysokosprawnej kogeneracji mogły
być objęte gwarancjami pochodzenia. Należy wyraźnie
odróżnić gwarancje pochodzenia od świadectw wymienialnych. (26)
Należy uwzględnić specyficzną
strukturę sektorów kogeneracji oraz systemów lokalnego ogrzewania i
chłodzenia, które obejmują wielu małych i średnich
producentów, w szczególności przy dokonywaniu przeglądu procedur
administracyjnych w zakresie wydawania pozwoleń na budowę obiektów
kogeneracji lub powiązanych sieci, stosując zasadę „najpierw
myśl na małą skalę”. (27)
Większość przedsiębiorstw w UE
to małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP). Stanowią one
w przypadku UE olbrzymi potencjał w zakresie oszczędności
energii. Aby pomóc im w przyjęciu środków w zakresie
efektywności energetycznej, państwa członkowskie powinny
ustanowić sprzyjające ramy ukierunkowane na udzielanie MŚP
pomocy technicznej i przekazywanie im ukierunkowanych informacji. (28)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady
2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych[29]
zamieszcza efektywność energetyczną w wykazie kryteriów
ustalania najlepszych dostępnych technik, które powinny stanowić
odniesienie dla określenia warunków pozwolenia w odniesieniu do instalacji
objętych jej zakresem, w tym instalacji energetycznego spalania, których całkowita
nominalna moc ciepła dostarczonego wynosi co najmniej 50 MW. Powyższa
dyrektywa zapewnia jednak państwom członkowskim
możliwość zdecydowania o nienakładaniu wymogów
odnoszących się do efektywności energetycznej w odniesieniu do
jednostek energetycznego spalania lub innych jednostek emitujących
dwutlenek węgla na miejscu, w przypadku działań zamieszczonych w
wykazie w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej
system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie[30].
Mając na względzie dopilnowanie, aby w instalacjach wytwórczych
energii elektrycznej i ciepła oraz w rafineriach oleju mineralnego i gazu
osiągana była znaczna poprawa efektywności energetycznej,
rzeczywiste poziomy efektywności energetycznej należy
monitorować i porównywać z odnośnymi poziomami efektywności
energetycznej związanymi ze stosowaniem najlepszych dostępnych
technik. Komisja powinna porównać poziomy efektywności energetycznej
oraz rozważyć zaproponowanie dodatkowych środków w razie
wystąpienia istotnych rozbieżności pomiędzy rzeczywistymi
poziomami efektywności energetycznej i poziomami związanymi ze
stosowaniem najlepszych dostępnych technik. Zebrane informacje na temat rzeczywistych
wartości efektywności energetycznej należy wykorzystać
także przy dokonywaniu przeglądu zharmonizowanych wartości
referencyjnych sprawności w odniesieniu do rozdzielonej produkcji
ciepła i energii elektrycznej, określonych w decyzji Komisji 2007/74/WE
z dnia 21 grudnia 2006 r[31].
(29)
Państwa członkowskie powinny
ustanowić, w oparciu o obiektywne, przejrzyste i niedyskryminujące
kryteria, zasady obowiązujące w odniesieniu do ponoszenia i
podziału kosztów przyłączenia do sieci czy wzmocnienia sieci, oraz
w przypadku dostosowań technicznych koniecznych w celu włączenia
nowych producentów energii elektrycznej wytwarzanej w procesie wysokosprawnej
kogeneracji, przy uwzględnieniu wytycznych i kodeksów opracowanych zgodnie
z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 z dnia
13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do
transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylającym
rozporządzenie (WE) nr 1228/2003[32]
oraz z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 715/2009 z
dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci
przesyłowych gazu ziemnego i uchylającym rozporządzenie (WE) nr
1775/2005[33].
Producenci energii elektrycznej wytwarzanej z wysokosprawnej kogeneracji
powinni mieć możliwość ogłoszenia zaproszenia do
składania ofert na roboty przyłączeniowe. Należy
ułatwić dostęp energii elektrycznej wytwarzanej w procesie
wysokosprawnej kogeneracji do systemu sieci elektroenergetycznych, szczególnie
w przypadku jednostek kogeneracji na małą skalę lub
mikrokogeneracji. (30)
Należy zapewnić dostępność
dostatecznej liczby wiarygodnych profesjonalistów, posiadających
kompetencje w dziedzinie efektywności energetycznej, w celu
zagwarantowania skutecznego i terminowego wdrożenia niniejszej dyrektywy,
na przykład w zakresie zgodności z wymogami odnoszącymi się
do audytów energetycznych oraz wdrażania systemów
zobowiązujących do efektywności energetycznej. Państwa
członkowskie powinny zatem wprowadzić systemy certyfikacji w
odniesieniu do dostawców usług energetycznych, audytów energetycznych i
innych środków poprawy efektywności energetycznej. (31)
Niezbędne jest kontynuowanie rozwoju rynku
usług energetycznych w celu zapewnienia dostępności zarówno
zapotrzebowania na usługi energetyczne, jak i dostaw takich usług.
Przyczynić się do powyższego może przejrzystość,
na przykład w formie wykazów dostawców usług energetycznych. Wzory
umów i wytyczne, w szczególności odnoszące się do umów o
poprawę efektywności energetycznej, także mogą pomóc w
pobudzaniu zapotrzebowania. Tak jak w przypadku innych form finansowania przez
stronę trzecią, w ramach umowy o poprawę efektywności
energetycznej beneficjent usługi energetycznej unika kosztów inwestycji
wykorzystując część finansowej wartości
oszczędności energii, by spłacić inwestycję
zrealizowaną w całości lub częściowo przez stronę
trzecią. (32)
Niezbędne jest rozpoznanie i usunięcie
regulacyjnych i pozaregulacyjnych barier na drodze do wykorzystywania umów o
poprawę efektywności energetycznej oraz innych form finansowania
przez stronę trzecią w zakresie oszczędności energii.
Należą do nich zasady prowadzenia rachunkowości oraz praktyki, w
wyniku których inwestycje kapitałowe i roczne oszczędności
finansowe uzyskane w wyniku stosowania środków poprawy efektywności
energetycznej nie są właściwie ujmowane w księgach
rachunkowych przez cały okres trwania inwestycji. Przeszkody na drodze do
przeprowadzania renowacji istniejących budynków na podstawie
rozdziału środków zachęcających pomiędzy poszczególne
zainteresowane podmioty także należy usuwać na szczeblu
krajowym. (33)
Należy zachęcać państwa
członkowskie oraz regiony do wykorzystywania w pełni funduszy
strukturalnych oraz Funduszu Spójności w celu stymulowania inwestycji w
środki poprawy efektywności energetycznej. Inwestycje w
efektywność energetyczną mogą przyczynić się do
wzrostu gospodarczego, zwiększenia zatrudnienia, innowacji i zmniejszenia
ubóstwa energetycznego w gospodarstwach domowych, i tym samym wnoszą
pozytywny wkład w spójność gospodarczą, społeczną
i terytorialną. Do potencjalnych obszarów finansowania należą
środki w zakresie efektywności energetycznej w budynkach publicznych
i mieszkalnych, a także zapewnienie nowych umiejętności w celu
wspierania zatrudnienia w sektorze związanym z efektywnością
energetyczną. (34)
Realizując cel 20 %
efektywności energetycznej, Komisja będzie musiała
monitorować skutki, jakie nowe środki będą miały dla
dyrektywy 2003/87/WE ustanawiającej system handlu przydziałami emisji
gazów cieplarnianych (ETS), aby utrzymać środki zachęty w ramach
systemu handlu uprawnieniami do emisji, nagradzające za inwestowanie z myślą o
obniżeniu emisji dwutlenku węgla oraz przygotowujące sektory
objęte ETS na niezbędne w przyszłości innowacje. (35)
Dyrektywa 2006/32/WE zobowiązuje państwa
członkowskie do przyjęcia oraz dążenia do
osiągnięcia ogólnego krajowego celu orientacyjnego w zakresie
oszczędności energii w wysokości 9 % do roku 2016, który
będą realizować za pomocą usług energetycznych i
innych środków poprawy efektywności energetycznej. Wspomniana dyrektywa
stanowi, że w stosownych przypadkach i w razie potrzeby po drugim planie
na rzecz efektywności energetycznej, przyjętym przez państwa
członkowskie, następują wnioski Komisji w sprawie dodatkowych
środków obejmujących przedłużenie okresu zastosowania
celów. Jeżeli sprawozdanie zawiera konkluzję, że poczyniono
niewystarczające postępy w realizacji krajowych celów orientacyjnych
określonych we wspomnianej dyrektywie, wnioski te odnoszą się do
poziomu i charakteru celów. W ocenie skutków towarzyszącej niniejszej
dyrektywie stwierdzono, że państwa członkowskie są na
właściwej drodze do osiągnięcia celu 9 %, który jest
znacznie mniej ambitny, niż przyjęty w terminie późniejszym cel
w zakresie oszczędności energii w wysokości 20 % na rok
2020, a zatem nie ma potrzeby rozpatrywania kwestii poziomu celów. (36)
Mimo że niniejsza dyrektywa uchyla
dyrektywę 2006/32/WE, art. 4 dyrektywy 2006/32/WE powinien być nadal
stosowany do końca terminu wyznaczonego na osiągnięcie celu
9 %. (37)
Z uwagi na fakt, że cel niniejszej dyrektywy,
mianowicie osiągnięcie unijnego celu w zakresie efektywności
energetycznej, czyli 20 % oszczędności energii pierwotnej do
roku 2020 oraz utorowanie drogi dla dalszego zwiększenia efektywności
energetycznej po roku 2020, nie zostanie osiągnięty przez
państwa członkowskie jeżeli nie zostaną podjęte
dodatkowe środki w zakresie efektywności energetycznej, oraz
biorąc pod uwagę, że cel ten będzie łatwiejszy do
osiągnięcia na poziomie Unii, Unia może przyjąć
środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art.
5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności,
określoną we wspomnianym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza
poza zakres konieczny do osiągnięcia zamierzonego celu. (38)
Aby umożliwić dostosowanie do
postępu technicznego oraz zmiany w dystrybucji źródeł energii,
należy nadać Komisji prawo przyjmowania aktów na podstawie art. 290
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do niektórych spraw.
Szczególnie ważne będzie, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja
prowadziła stosowne konsultacje, w tym z ekspertami. (39)
Należy niezwłocznie uchylić
wszystkie zasadnicze przepisy dyrektywy 2004/8/WE i dyrektywy 2006/32/WE, z
wyłączeniem art. 4 ust. 1-4 oraz załączników I, III i IV do
tej ostatniej. Artykuł 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 2010/30/UE z dnia 19 maja
2010 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o
produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty
związane z energią[34],
który przewiduje zobowiązanie państw członkowskich do zamawiania
jedynie produktów należących do najwyższej klasy efektywności
energetycznej, również należy uchylić. (40)
Obowiązek transpozycji niniejszej dyrektywy do
prawa krajowego powinien ograniczać się do tych przepisów, które
stanowią istotną zmianę w porównaniu z dyrektywami 2004/8/WE i
2006/32/WE. Obowiązek transpozycji przepisów, które nie uległy
zmianie, wynika ze wspomnianych dyrektyw. (41)
Niniejsza dyrektywa powinna pozostać bez
uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich odnoszących
się do terminów transpozycji do prawa krajowego i stosowania dyrektyw
2004/8/WE i 2006/32/WE. PRZYJMUJE NINIEJSZĄ
DYREKTYWĘ: ROZDZIAŁ
I
Przedmiot, zakres, definicje i cele w zakresie efektywności energetycznej Artykuł 1
Przedmiot i zakres 1. Niniejsza dyrektywa ustanawia
wspólne ramy służące do wspierania efektywności
energetycznej w Unii, co ma zapewnić osiągnięcie do roku 2020
unijnego celu 20 % oszczędności energii pierwotnej, a także
utorowanie drogi dla dalszego zwiększenia efektywności energetycznej
w dłuższej perspektywie. Dyrektywa określa zasady
opracowane w celu usunięcia barier na rynku energii oraz
przezwyciężenia nieprawidłowości w funkcjonowaniu rynku,
które ograniczają efektywność dostaw i wykorzystywania energii,
a także przewiduje ustanowienie krajowych celów w zakresie efektywności
energetycznej na rok 2020. 2. Wymagania zawarte w niniejszej
dyrektywie są wymaganiami minimalnymi i nie powinny powstrzymywać
państw członkowskich od utrzymywania lub wprowadzania surowszych
środków. Środki takie są zgodne z prawodawstwem unijnym. O
przepisach krajowych przewidujących surowsze środki należy
poinformować Komisję. Artykuł 2
Definicje Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się
następujące definicje: 1. „energia” oznacza wszystkie formy
nośników energii określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1099/2008[35]; 2. „zużycie energii pierwotnej” oznacza
zużycie krajowe brutto z wyłączeniem zastosowań
pozaenergetycznych; 3. „usługa energetyczna” oznacza
fizyczną korzyść, udogodnienie lub pożytek pochodzące
z połączeń energii z technologiami efektywnymi energetycznie lub
z działaniem, które mogą obejmować czynności, utrzymanie i
kontrolę niezbędne do świadczenia usługi na podstawie umowy
i które, jak zostało udowodnione, w normalnych warunkach prowadzi do
sprawdzalnej i wymiernej lub możliwej do oszacowania poprawy
efektywności energetycznej lub oszczędności energii pierwotnej; 4. „instytucje publiczne”
oznaczają „instytucje zamawiające” w rozumieniu dyrektywy 2004/18/WE. 5. „system zarządzania
energią” oznacza zbiór wzajemnie powiązanych lub wzajemnie
oddziałujących elementów planu, który wyznacza cel w zakresie
efektywności energetycznej oraz określa strategię
osiągnięcia tego celu; 6. „strony zobowiązane”
oznaczają dystrybutorów energii lub przedsiębiorstwa prowadzące
detaliczną sprzedaż energii, objęte krajowymi systemami
zobowiązującymi do efektywności energetycznej, o których mowa w
art. 6; 7. „dystrybutor energii” oznacza
osobę fizyczną lub prawną, w tym operatora systemu
dystrybucyjnego, odpowiedzialną za przesył energii w celu jej
dostarczenia do odbiorców końcowych lub do stacji dystrybucyjnych, które
sprzedają energię odbiorcom końcowym; 8. „operator systemu dystrybucyjnego”
oznacza „operatora systemu dystrybucyjnego” określonego w dyrektywie
2009/72/WE i dyrektywie 2009/73/WE; 9. „przedsiębiorstwo
prowadzące detaliczną sprzedaż energii” oznacza osobę
fizyczną lub prawną sprzedającą energię odbiorcom
końcowym; 10. „odbiorca końcowy” oznacza
osobę fizyczną lub prawną, która dokonuje zakupu energii do
własnego użytku; 11. „dostawca usług energetycznych”
oznacza osobę fizyczną lub prawną, która świadczy
usługi energetyczne lub realizuje inne środki poprawy
efektywności energetycznej w zakładzie lub w pomieszczeniach odbiorcy
końcowego; 12. „audyt energetyczny” oznacza
systematyczną procedurę pozwalającą na zdobycie
odpowiedniej wiedzy o profilu istniejącego zużycia energii danego
budynku lub zespołu budynków, operacji lub instalacji przemysłowej
bądź handlowej lub usługi prywatnej lub publicznej,
określenie i kwantyfikację możliwości opłacalnych
ekonomicznie oszczędności energetycznych oraz poinformowanie o
wynikach; 13. „umowa o poprawę
efektywności energetycznej” oznacza umowę pomiędzy beneficjentem
a dostawcą realizującym środki poprawy efektywności
energetycznej, zgodnie z którą opłata za inwestycję
dokonaną przez dostawcę jest powiązana z określonym w
umowie poziomem poprawy efektywności energetycznej lub innym uzgodnionym
kryterium efektywności energetycznej, na przykład
oszczędnościami finansowymi; 14. „operator systemu przesyłowego”
oznacza „operatora systemu przesyłowego” w rozumieniu dyrektyw 2009/72/WE[36] i
2009/73/WE[37]; 15. „kogeneracja” oznacza równoczesne
wytwarzanie energii cieplnej i energii elektrycznej lub mechanicznej w trakcie
tego samego procesu; 16. „ekonomicznie uzasadnione
zapotrzebowanie” oznacza zapotrzebowanie, które nie przekracza potrzeb w
zakresie ciepła lub chłodzenia, i które w innej sytuacji
zostałoby zaspokojone w warunkach rynkowych przy zastosowaniu procesów
wytwarzania energii innych niż kogeneracja; 17. „ciepło użytkowe” oznacza
ciepło wytwarzane w procesie kogeneracji w celu zaspokojenia ekonomicznie
uzasadnionego popytu na ogrzewanie lub chłodzenie; 18. „energia elektryczna z kogeneracji”
oznacza energię elektryczną wytwarzaną w procesie skojarzonym z
produkcją ciepła użytkowego i obliczoną zgodnie z
metodologią określoną w załączniku I; 19. „wysokosprawna kogeneracja” oznacza
kogenerację spełniającą kryteria przedstawione w
załączniku II; 20. „sprawność ogólna” oznacza
sumę rocznej produkcji energii elektrycznej i mechanicznej oraz
ciepła użytkowego podzieloną przez ilość paliwa
zużytego do produkcji ciepła w procesie kogeneracji oraz do produkcji
brutto energii elektrycznej i mechanicznej; 21. „stosunek energii elektrycznej do
ciepła” oznacza stosunek energii elektrycznej z kogeneracji do ciepła
użytkowego wytworzonych przy pełnej zdolności w trybie
kogeneracji, z zastosowaniem danych eksploatacyjnych konkretnej jednostki; 22. „jednostka kogeneracji” oznacza
jednostkę, która może działać w trybie kogeneracji; 23. „jednostka kogeneracji na
małą skalę” oznacza jednostkę kogeneracyjną o
zainstalowanej mocy poniżej 1MWe; 24. „jednostka mikrokogeneracji” oznacza
jednostkę kogeneracyjną o maksymalnej mocy poniżej 50 kWe; 25. „wskaźnik intensywności
zabudowy” oznacza stosunek powierzchni gruntu do powierzchni pomieszczeń w
budynkach na danym terytorium; 26. „efektywny system lokalnego
ogrzewania i chłodzenia” oznacza system lokalnego ogrzewania lub
chłodzenia wykorzystujący co najmniej 50 % ciepła ze
źródeł odnawialnych lub odpadów albo pochodzącego z kogeneracji,
bądź ich kombinację, o wskaźniku energii pierwotnej, który
określono w dyrektywie 2010/31/UE, wynoszącym co najmniej 0,8; 27. „istotna renowacja” oznacza
renowację, której koszt przekracza 50 % kosztów inwestycji w
nową porównywalną jednostkę zgodnie z decyzją 2007/74/WE,
lub w przypadku której występuje konieczność aktualizacji
pozwolenia udzielonego na podstawie dyrektywy 2010/75/UE. Artykuł 3
Cele w zakresie efektywności energetycznej 1. Państwa członkowskie
przyjmują krajowy cel w zakresie efektywności energetycznej
wyrażony jako bezwzględny poziom zużycia energii pierwotnej w
roku 2020. Podczas ustanawiania wspomnianego celu państwa
członkowskie uwzględniają unijny cel w zakresie
oszczędności energii w wysokości 20 %, środki
przewidziane w niniejszej dyrektywie, środki przyjęte dla
osiągnięcia krajowych celów w zakresie oszczędności energii
przyjęte na podstawie art. 1 dyrektywy 2006/32/WE, a także inne
środki poprawy efektywności energetycznej w państwach
członkowskich i na poziomie Unii. 2. Do dnia 30 czerwca 2014 r. Komisja
ocenia, czy prawdopodobne jest osiągnięcie przez Unię jej celu
20 % oszczędności energii pierwotnej do roku 2020, co
wymagałoby obniżenia zużycia energii pierwotnej w UE o 368 Mtoe
w 2020 r., przy uwzględnieniu sumy krajowych celów, o których mowa w ust.
1, oraz oceny, o której mowa w art. 19 ust. 4. ROZDZIAŁ
II
Efektywność wykorzystania energii Artykuł 4
Instytucje publiczne 1. Bez uszczerbku dla art. 7 dyrektywy
2010/31/UE, państwa członkowskie dopilnowują, aby od dnia 1
stycznia 2014 r. 3 % całkowitej powierzchni pomieszczeń
będących własnością instytucji publicznych było
poddawane co roku renowacji w celu spełnienia co najmniej wymagań
minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej ustalonych przez
zainteresowane państwo członkowskie w zastosowaniu art. 4 dyrektywy
2010/31/UE. Współczynnik 3 % oblicza się w oparciu o
całkowitą powierzchnię pomieszczeń w budynkach o
całkowitej powierzchni użytkowej wynoszącej ponad 250 m2 stanowiących
własność instytucji publicznych zainteresowanego państwa
członkowskiego, które na dzień 1 stycznia każdego roku, nie
spełniają krajowych wymagań minimalnych dotyczących
charakterystyki energetycznej ustalonych w zastosowaniu art. 4 dyrektywy
2010/31/UE. 2. Państwa członkowskie
mogą zezwolić swoim instytucjom publicznym na zaliczenie w poczet ich
rocznego wskaźnika renowacji nadwyżki powierzchni pomieszczeń w
budynkach poddanej renowacji w danym roku, tak jakby poddano ją renowacji
w dowolnym z dwóch poprzednich lub następnych lat. 3. Do celów ust. 1, do dnia 1 stycznia
2014 r. państwa członkowskie sporządzają i
udostępniają publicznie wykaz budynków stanowiących
własność ich instytucji publicznych, wskazujący: a) powierzchnię pomieszczeń w m2,
oraz b) charakterystykę energetyczną
każdego budynku. 4. Państwa członkowskie
zachęcają instytucje publiczne do: a) przyjęcia planu na rzecz
efektywności energetycznej, samodzielnego lub w ramach szerzej zakrojonego
planu dotyczącego klimatu bądź środowiska,
zawierającego konkretne cele w zakresie oszczędności energii, co
ma na celu systematyczną poprawę efektywności energetycznej
instytucji; b) wprowadzenia systemu zarządzania
energią w ramach wdrażania ich planu. Artykuł 5
Dokonywanie zakupów przez instytucje publiczne Państwa członkowskie
dopilnowują, aby instytucje publiczne nabywały jedynie produkty,
usługi i budynki o wysokiej charakterystyce energetycznej zgodnie z
treścią załącznika III. Artykuł 6
Systemy zobowiązujące do efektywności energetycznej 1. Każde państwo
członkowskie ustanawia system zobowiązujący do efektywności
energetycznej. System ten zapewnia osiągnięcie przez wszystkich
dystrybutorów energii lub wszystkie przedsiębiorstwa prowadzące
detaliczną sprzedaż energii, które prowadzą
działalność na terytorium danego państwa
członkowskiego, rocznych oszczędności energii równych 1,5 %
ich wielkości sprzedaży energii w poprzednim roku w tym państwie
członkowskim z pominięciem energii wykorzystanej w transporcie. Wspomnianą
wielkość oszczędności energii strony zobowiązane
osiągają wśród odbiorców końcowych. 2. Państwa członkowskie
wyrażają wielkość oszczędności energii
wymaganą od każdej strony zobowiązanej w kategoriach
zużycia energii końcowej lub pierwotnej. Metodę wybraną w
celu wyrażenia wymaganej wielkości oszczędności energii
wykorzystuje się także do obliczania oszczędności
zgłaszanych przez strony zobowiązane. Zastosowanie mają
współczynniki konwersji podane w załączniku IV. 3. Środki ukierunkowane na
oszczędności krótkoterminowe, określone w pkt 1
załącznika V, nie mogą stanowić więcej niż
10 % wielkości oszczędności energii wymaganej od
każdej strony zobowiązanej i kwalifikują się do zaliczenia
w poczet zobowiązania określonego w ust. 1 jedynie w przypadku
połączenia ich ze środkami, do których przypisane są
bardziej długotrwałe oszczędności. 4. Państwa członkowskie: dopilnowują,
aby oszczędności zgłaszane przez strony zobowiązane
zostały obliczone zgodnie z pkt 2 załącznika V. Tworzą one
systemy kontroli, w ramach których niezależnej weryfikacji poddaje
się przynajmniej statystycznie istotną część
środków poprawy efektywności energetycznej wdrożonych przez
strony zobowiązane. 5. W ramach systemu
zobowiązującego do efektywności energetycznej państwa
członkowskie mogą: a) włączać do
nakładanych przez siebie obowiązków oszczędności wymogi
uwzględniające aspekt społeczny, w tym poprzez zobowiązanie
do wdrożenia środków w gospodarstwach domowych dotkniętych
ubóstwem energetycznym lub w mieszkaniach socjalnych; b) zezwolić stronom zobowiązanym
na zaliczenie w poczet swojego zobowiązania certyfikowanych
oszczędności energii osiągniętych przez dostawców
usług energetycznych lub inne strony trzecie; w takim przypadku
ustanawiają one proces akredytacji, który jest jasno określony,
przejrzysty i otwarty dla wszystkich podmiotów działających na rynku,
a także jest ukierunkowany na zmniejszenie do minimum kosztów
certyfikacji; c) zezwolić stronom zobowiązanym
na zaliczenie oszczędności osiągniętych w danym roku, tak
jakby zostały one osiągnięte w dowolnym z dwóch poprzednich lub
dwóch następnych lat. 6. Państwa członkowskie
publikują informacje na temat oszczędności energii
osiągniętych przez każdą stronę zobowiązaną
oraz dane dotyczące rocznych tendencji w zakresie oszczędności
energii w ramach systemu. Do celów publikowania i weryfikacji informacji na
temat osiągniętych oszczędności energii państwa
członkowskie nakładają na zobowiązane strony wymóg
przedkładania im co najmniej następujących danych: a) osiągnięte
oszczędności energii; b) zagregowane informacje statystyczne
dotyczące ich odbiorców końcowych (wskazujące zmiany w stosunku
do uprzednio przedłożonych informacji); oraz c) bieżące informacje
dotyczące zużycia energii przez odbiorców końcowych, w tym, w
odpowiednich przypadkach, profili obciążenia, segmentacji klientów
oraz lokalizacji klientów, przy czym musi zostać zachowana
wiarygodność i ochrona prywatnych lub poufnych informacji handlowych
zgodnie z obowiązującym prawodawstwem Unii Europejskiej. 7. Państwa członkowskie
dopilnowują, aby podmioty działające na rynku powstrzymały
się od wszelkich działań, które mogłyby stworzyć
bariery dla popytu i świadczenia usług energetycznych oraz innych
środków poprawy efektywności energetycznej, lub utrudnić rozwój
rynku usług energetycznych i innych środków poprawy efektywności
energetycznej, w tym od zamykania dostępu do rynku dla konkurentów lub
nadużywania pozycji dominującej. 8. Państwa członkowskie
mogą zwolnić z zakresu stosowania niniejszego artykułu
małych dystrybutorów energii oraz małe przedsiębiorstwa
prowadzące detaliczną sprzedaż energii, mianowicie takie, które
dystrybuują lub sprzedają mniej niż równowartość 75
GWh energii rocznie, zatrudniają mniej niż 10 osób, lub których obrót
roczny bądź roczna suma bilansowa nie przekraczają 2 000 000
EUR. Do progów tych nie wlicza się energii wyprodukowanej na własne
potrzeby. 9. W ramach alternatywy w stosunku do
ust. 1 państwa członkowskie mogą zdecydować się na
podjęcie innych środków w celu uzyskania oszczędności
energii wśród odbiorców końcowych. Roczna ilość energii
oszczędzonej dzięki temu podejściu jest równa ilości
oszczędzonej energii wskazanej w ust. 1. Państwa członkowskie, które wybrały
niniejszy wariant, powiadamiają Komisję, najpóźniej do dnia 1
stycznia 2013 r., o alternatywnych środkach, które planują
przyjąć, opisując między innymi zasady dotyczące
nakładania kar, o których mowa w art. 9, oraz wykazując w jaki sposób
zamierzają uzyskać wymagane oszczędności energii. Komisja
może odrzucić te środki lub zasugerować zmiany w terminie 3
miesięcy od powiadomienia. W takich przypadkach alternatywne
podejście nie jest stosowane przez zainteresowane państwo
członkowskie do czasu, gdy Komisja wyraźnie uzna ponownie
przedłożony lub zmieniony projekt przedmiotowych środków. 10. W stosownych przypadkach Komisja
ustanawia w drodze aktu delegowanego zgodnie z art. 18 system wzajemnego
uznawania oszczędności energii osiągniętych w ramach
krajowych systemów zobowiązujących do efektywności
energetycznej. System tego rodzaju umożliwi stronom zobowiązanym
zaliczenie oszczędności energii osiągniętych i certyfikowanych
w danym państwie członkowskim w poczet ich zobowiązań w
innym państwie członkowskim. Artykuł 7
Audyty energetyczne i systemy zarządzania energią 1. Państwa członkowskie
wspierają dostępność, dla wszystkich odbiorców
końcowych, audytów energetycznych po przystępnej cenie i
przeprowadzanych w sposób niezależny przez wykwalifikowanych lub
akredytowanych ekspertów. Państwa członkowskie opracowują
programy zachęcające gospodarstwa domowe oraz małe i
średnie przedsiębiorstwa do poddania się audytom energetycznym. Państwa członkowskie zwracają
uwagę małych i średnich przedsiębiorstw na konkretne
przykłady pokazujące w jaki sposób systemy zarządzania
energią mogą pomóc w ich działalności. 2. Państwa członkowskie
dopilnowują, aby przedsiębiorstwa nieuwzględnione w drugim
akapicie ust. 1 zostały poddane audytowi energetycznemu przeprowadzonemu w
niezależny i opłacalny ekonomicznie sposób przez wykwalifikowanych
lub akredytowanych ekspertów najpóźniej do dnia 30 czerwca 2014 r. oraz co
trzy lata od daty poprzedniego audytu energetycznego. 3. Audyty przeprowadzone w
niezależny sposób w ramach systemów zarządzania energią lub
wprowadzone na podstawie dobrowolnych umów zawartych między organizacjami
zainteresowanych stron a wyznaczonym podmiotem, poddane nadzorowi
zainteresowanego państwa członkowskiego lub Komisji, uważa
się za spełniające wymagania określone w ust. 2. 4. Audyty energetyczne mogą
być samodzielne lub stanowić część szerzej zakrojonego
audytu środowiskowego. Artykuł 8
Opomiarowanie oraz przejrzystość informacji w rachunkach 1. Państwa członkowskie
dopilnowują, aby końcowym odbiorcom energii elektrycznej, gazu
ziemnego, centralnego ogrzewania lub chłodzenia oraz ciepłej wody
użytkowej zapewniono możliwość korzystania z indywidualnych
liczników, które dokonują dokładnych pomiarów i umożliwiają
odczytanie swojego rzeczywistego zużycia energii, a także
informują o rzeczywistym czasie korzystania z energii, zgodnie z
załącznikiem VI. W przypadku gdy państwa członkowskie
wdrażają rozpowszechnianie inteligentnych liczników przewidziane w
dyrektywach 2009/72/WE i 2009/73/WE dotyczących rynków energii
elektrycznej i gazu ziemnego, dopilnowują one, aby cele w zakresie
efektywności energetycznej oraz korzyści osiągane przez
odbiorców końcowych były w pełni uwzględniane przy
ustalaniu minimalnych funkcji liczników oraz zobowiązań
nakładanych na uczestników rynku. W przypadku energii elektrycznej i na wniosek
odbiorcy końcowego operatorzy liczników dopilnowują, aby licznik
był w stanie dokonać rozliczeń z uwzględnieniem energii
elektrycznej wytwarzanej w pomieszczeniach odbiorcy końcowego i
wysyłanej do sieci. Państwa członkowskie gwarantują,
że jeżeli odbiorcy końcowi zwrócą się z takim
wnioskiem, dane pomiarowe dotyczące ich produkcji lub zużycia energii
w czasie rzeczywistym będą udostępniane stronie trzeciej
działającej w imieniu odbiorcy końcowego. W przypadku ogrzewania i chłodzenia, gdy
są one dostarczane do budynku z sieci lokalnego ogrzewania, na
wejściu do budynku instaluje się ciepłomierz. W budynkach wielorodzinnych
instaluje się także indywidualne liczniki zużycia ciepła w
celu dokonania pomiaru zużycia ciepła lub chłodzenia w
każdym mieszkaniu. W przypadku gdy zastosowanie indywidualnych liczników
zużycia ciepła nie jest technicznie wykonalne, w celu dokonania
pomiarów zużycia ciepła na każdym kaloryferze stosuje się
indywidualne podzielniki kosztów ciepła zgodnie ze specyfikacjami w
załączniku VI (pkt 1.2). Państwa członkowskie wprowadzają
zasady dotyczące podziału kosztów związanych ze zużyciem
ciepła w budynkach wielorodzinnych, do których dostarczane jest centralne
ogrzewanie lub chłodzenie. Zasady takie powinny obejmować wytyczne w
sprawie współczynników korekcyjnych, tak by odzwierciedlić parametry
budynku, np. przenoszenie ciepła pomiędzy mieszkaniami. 2. Oprócz zobowiązań
wynikających z dyrektywy 2009/72/WE i dyrektywy 2009/73/WE i
dotyczących rozliczeń, państwa członkowskie
zapewniają, nie później niż do dnia 1 stycznia 2015 r., że
rozliczenia są dokładne oraz oparte są na rzeczywistym
zużyciu, w odniesieniu do wszystkich sektorów objętych zakresem
niniejszej dyrektywy, w tym dystrybutorów energii, operatorów systemów
dystrybucyjnych oraz przedsiębiorstw prowadzących detaliczną
sprzedaż energii, zgodnie z minimalną częstotliwością
określoną w załączniku VI (pkt 2.1). Odbiorcom
końcowym wraz z rachunkiem udostępniane są odpowiednie
informacje pozwalające na całościowe zapoznanie się z
bieżącymi kosztami energii, zgodnie z załącznikiem VI (pkt
2.2). Państwa członkowskie dopilnowują,
aby odbiorcom końcowym zaoferowano wybór dotyczący otrzymywania
rachunków w wersji elektronicznej lub papierowej, a także umożliwiono
łatwy dostęp do uzupełniających informacji
umożliwiających samodzielne sprawdzenie zużycia w
przeszłości, zgodnie z załącznikiem VI (pkt 1.1). Państwa członkowskie wprowadzają
wymóg, zgodnie z którym na wniosek odbiorców końcowych informacje
dotyczące ich rozliczeń energii i zużycia w
przeszłości są udostępniane dostawcy usług energetycznych
wyznaczonemu przez odbiorcę końcowego. 3. Informacje pochodzące z
opomiarowania i rozliczeń indywidualnego zużycia energii, jak
również inne informacje wymienione w ust. 1, 2 i 3 oraz w
załączniku VI, są przekazywane odbiorcom końcowym
nieodpłatnie. Artykuł
9
Kary Państwa członkowskie
określają przepisy dotyczące kar nakładanych w przypadku
nieprzestrzegania przepisów krajowych przyjętych na podstawie art. 6-8, a
także podejmują środki niezbędne do zapewnienia ich
wykonania. Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i
odstraszające. Najpóźniej do dnia [12 miesięcy po
wejściu w życie niniejszej dyrektywy] państwa
członkowskie powiadamiają o tych przepisach Komisję, a
następnie bezzwłocznie powiadamiają ją o wszystkich
późniejszych zmianach, które ich dotyczą. ROZDZIAŁ
III
Efektywność dostaw energii Artykuł 10
Promowanie efektywności ogrzewania i chłodzenia 1. Do dnia 1 stycznia 2014 r.
państwa członkowskie ustanawiają krajowy plan w zakresie
ogrzewania i chłodzenia w celu rozwijania potencjału zastosowania
wysokosprawnej kogeneracji oraz efektywnych systemów lokalnego ogrzewania i
chłodzenia, zawierający informacje określone w
załączniku VII, i zawiadamiają o nim Komisję. Plany są
aktualizowane oraz zgłaszane Komisji co pięć lat. Państwa członkowskie
dopilnowują, za pomocą swoich ram regulacyjnych, aby krajowe plany w
zakresie ogrzewania i chłodzenia były uwzględniane w lokalnych i
regionalnych planach rozwoju, w tym w planach zagospodarowania przestrzennego
miast i wsi, a także spełniały kryteria projektowania przedstawione
w załączniku VII. 2. Państwa członkowskie
podejmują niezbędne działania na rzecz rozbudowy efektywnej
infrastruktury systemów lokalnego ogrzewania i chłodzenia w celu ich
dostosowania do rozwoju wysokosprawnej kogeneracji oraz wykorzystania
ogrzewania i chłodzenia z ciepła odpadowego oraz odnawialnych
źródeł energii zgodnie z ust. 1, 3, 6 i 7. Przy dokonywaniu rozbudowy
systemów lokalnego ogrzewania i chłodzenia państwa członkowskie
w możliwie szerokim zakresie dokonują wyboru wysokosprawnej kogeneracji
zamiast wytwarzania samego ciepła. 3. Państwa członkowskie
dopilnowują, aby wszystkie nowe instalacje elektrociepłownicze o
całkowitej mocy ciepła doprowadzonego większej niż 20 MW: a) posiadały wyposażenie
umożliwiające odzyskiwanie ciepła odpadowego przy użyciu
wysokosprawnej jednostki kogeneracji, oraz b) były zlokalizowane w miejscu, w
którym ciepło odpadowe może być wykorzystane w punktach
zapotrzebowania na ciepło. Państwa członkowskie przyjmują
kryteria udzielania zezwoleń określone w art. 7 dyrektywy 2009/72/WE,
lub równoważne kryteria dopuszczenia, w celu dopilnowania, aby
wypełnione zostały przepisy pierwszego akapitu. Państwa
członkowskie dopilnowują w szczególności, aby lokalizacja nowych
instalacji uwzględniała dostępność odpowiedniego
obciążenia cieplnego do celów kogeneracji zgodnie z
załącznikiem VIII. 4. Państwa członkowskie
mogą określić warunki wyłączenia z przepisów ust. 3,
gdy: a) warunki progowe związane z
dostępnością obciążenia cieplnego, określone w
pkt 1 załącznika VIII, nie zostały spełnione; b) wymóg określony w ust. 3 lit. b),
związany z lokalizacją instalacji, nie może być
spełniony w związku z potrzebą zlokalizowania instalacji w
pobliżu składowiska geologicznego dopuszczonego na podstawie
dyrektywy 2009/31/WE; lub c) analiza kosztów i korzyści wykazuje,
że koszty przewyższają korzyści w porównaniu z pełnymi
kosztami cyklu użytkowania, w tym inwestycji w infrastrukturę,
związanymi z dostarczaniem takiej samej ilości energii elektrycznej i
ciepła przy uwzględnieniu oddzielnego ogrzewania lub chłodzenia. Państwa członkowskie zgłaszają
Komisji wspomniane warunki do dnia 1 stycznia 2014 r. Komisja może
odrzucić te warunki lub zasugerować zmiany w terminie 6 miesięcy
od powiadomienia. W takich przypadkach warunki zwolnienia nie są stosowane
przez zainteresowane państwo członkowskie do czasu, gdy Komisja
wyraźnie uzna ponownie przedłożone lub zmienione warunki. 5. Państwa członkowskie
dopilnowują, aby krajowe akty wykonawcze w sprawie planowania
przestrzennego miast i wsi były dostosowane do kryteriów udzielania zezwoleń
określonych w ust. 3, a także zgodne z krajowymi planami w zakresie
ogrzewania i chłodzenia, o których mowa w ust. 1. 6. Państwa członkowskie
dopilnowują, aby w każdym przypadku, gdy istniejąca instalacja
wytwórcza energii elektrycznej o całkowitej nominalnej mocy ciepła
doprowadzonego większej niż 20 MW jest poddawana istotnej renowacji,
lub gdy zgodnie z art. 21 dyrektywy 2010/75/WE jej pozwolenie jest
aktualizowane, przekształcenie w celu umożliwienia jej eksploatacji w
charakterze wysokosprawnej instalacji kogeneracyjnej jest ustalone jako warunek
w nowym lub zaktualizowanym pozwoleniu lub licencji, pod warunkiem, że
instalacja jest zlokalizowana w miejscu, w którym ciepło odpadowe
może być wykorzystane w punktach zapotrzebowania na ciepło zgodnie
z pkt 1 załącznika VIII. Wyposażenie instalacji wytwórczych energii
elektrycznej w obiekty do wychwytywania i składowania dwutlenku węgla
nie jest uważane za renowację do celów niniejszych przepisów. 7. Państwa członkowskie
mogą określić warunki wyłączenia z przepisów ust. 6,
gdy: a) warunki progowe związane z
dostępnością obciążenia cieplnego, określone w
pkt 1 załącznika VIII, nie zostały spełnione, lub b) analiza kosztów i korzyści wykazuje,
że koszty przewyższają korzyści w porównaniu z pełnymi
kosztami cyklu użytkowania, w tym inwestycji w infrastrukturę,
związanymi z dostarczaniem takiej samej ilości energii elektrycznej i
ciepła przy uwzględnieniu oddzielnego ogrzewania lub chłodzenia.
Państwa członkowskie zgłaszają
Komisji wspomniane warunki do dnia 1 stycznia 2014 r. Komisja może
odrzucić te warunki lub zasugerować zmiany w terminie 6 miesięcy
od powiadomienia. W takich przypadkach warunki zwolnienia nie są stosowane
przez zainteresowane państwo członkowskie do czasu, gdy Komisja
wyraźnie uzna ponownie przedłożone lub zmienione warunki. 8. Państwa członkowskie
przyjmują kryteria udzielania zezwoleń lub równoważne kryteria
dopuszczenia w celu dopilnowania, aby instalacje przemysłowe o
całkowitej mocy ciepła doprowadzonego większej niż 20 MW wytwarzające
ciepło odpadowe, które są budowane lub poddawane istotnej renowacji
po [dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy] wychwytywały i
wykorzystywały swoje ciepło odpadowe. Państwa członkowskie ustanawiają
mechanizmy w celu zapewnienia podłączenia wspomnianych instalacji do
sieci lokalnego ogrzewania i chłodzenia. Mogą one
zobowiązywać wspomniane instalacje do ponoszenia opłat za
podłączenie oraz kosztów rozbudowy sieci lokalnego ogrzewania i
chłodzenia w celu przesłania ich ciepła do odbiorców. Państwa członkowskie mogą
określić warunki wyłączenia z przepisów zawartych w
pierwszym akapicie, gdy: a) warunki progowe związane z
dostępnością obciążenia cieplnego, określone w
pkt 2 załącznika VIII, nie zostały spełnione, lub b) analiza kosztów i korzyści wykazuje,
że koszty przewyższają korzyści w porównaniu z pełnymi
kosztami cyklu użytkowania, w tym inwestycji w infrastrukturę,
związanymi z dostarczaniem takiej samej ilości ciepła przy
uwzględnieniu oddzielnego ogrzewania lub chłodzenia. Państwa członkowskie zgłaszają
Komisji wspomniane warunki do dnia 1 stycznia 2014 r. Komisja może
odrzucić te warunki lub zasugerować zmiany w terminie 6 miesięcy
od powiadomienia. W takich przypadkach warunki zwolnienia nie są stosowane
przez zainteresowane państwo członkowskie do czasu, gdy Komisja
wyraźnie uzna ponownie przedłożone lub zmienione warunki. 9. Komisja ustanawia do dnia 1 stycznia
2013 r., w drodze aktu delegowanego zgodnie z art. 18, metodologię do
celów analizy kosztów i korzyści, o której mowa w ust. 4 lit. c), ust. 7
lit. b) i ust. 8 lit. b). 10. Na podstawie zharmonizowanych
wartości referencyjnych sprawności, o których mowa w
załączniku II lit. f), państwa członkowskie
dopilnowują, aby pochodzenie energii wytworzonej w procesie wysokosprawnej
kogeneracji było zagwarantowane zgodnie z obiektywnymi, przejrzystymi i
niedyskryminującymi kryteriami określonymi przez każde
państwo członkowskie. Państwa członkowskie
dopilnowują, aby wspomniana gwarancja pochodzenia spełniała
wymogi i zawierała co najmniej informacje określone w
załączniku IX. Państwa członkowskie uznają
wzajemnie swoje gwarancje pochodzenia, wyłącznie jako dowód na
potwierdzenie informacji określonych w niniejszym ustępie. Wszelka
odmowa uznania gwarancji pochodzenia za taki dowód, w szczególności z
przyczyn związanych z zapobieganiem nadużyciom finansowym, musi
się opierać na obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących
kryteriach. Państwa członkowskie zgłaszają Komisji
wspomnianą odmowę wraz z jej uzasadnieniem. W przypadku odmowy uznania
gwarancji pochodzenia Komisja może przyjąć decyzję
zmuszającą stronę odmawiającą do uznania gwarancji,
szczególnie w obliczu zastosowania obiektywnych, przejrzystych i
niedyskryminujących kryteriów, na podstawie których takie uznanie
następuje. Komisja jest uprawniona do dokonania, w drodze
aktu delegowanego zgodnie z art. 18, przeglądu zharmonizowanych
wartości referencyjnych sprawności określonych w decyzji Komisji
[numer decyzji] na podstawie decyzji 2004/8/WE, po raz pierwszy w terminie do
dnia 1 stycznia 2015 r., a następnie co dziesięć lat. 11. Państwa członkowskie
dopilnowują, aby wszelkie dostępne wsparcie dla kogeneracji było
uzależnione od energii elektrycznej wytwarzanej i pochodzącej z
wysokosprawnej kogeneracji oraz od ciepła odpadowego efektywnie
wykorzystywanego w celu osiągnięcia oszczędności energii
pierwotnej. Nie rozróżniają one między energią
elektryczną zużywaną na miejscu a energią elektryczną
wysyłaną do sieci. Społeczne poparcie dla kogeneracji oraz
wytwarzania i sieci lokalnego ogrzewania podlega w stosownych przypadkach
zasadom dotyczącym pomocy państwa. Artykuł 11
Przetwarzanie energii Państwa członkowskie
sporządzają wykaz danych zgodnie z załącznikiem X w
odniesieniu do wszystkich instalacji podejmujących się spalania paliw
o całkowitej nominalnej mocy ciepła doprowadzonego wynoszącej co
najmniej 50 MW, oraz instalacji podejmujących się rafinowania oleju
mineralnego i gazu na ich terytorium. Wykaz ten jest aktualizowany co trzy
lata. Roczne dane dotyczące instalacji, zawarte we wspomnianych wykazach,
udostępnia się Komisji na żądanie. Państwa
członkowskie uwzględniają w sprawozdaniach, o których mowa w
art. 19 ust. 2, nieopatrzone klauzulą poufności streszczenie
zawierające zagregowane informacje z wykazów. Artykuł 12
Przesył i dystrybucja energii 1. Państwa członkowskie
dopilnowują, aby krajowe organy regulacyjne sektora energetycznego
należycie uwzględniały efektywność energetyczną w
swoich decyzjach dotyczących eksploatacji infrastruktury gazowej i
elektroenergetycznej. Dopilnowują one w szczególności, aby taryfy
sieciowe i regulacje dotyczące sieci dostarczały operatorom sieci
środków zachęcających do oferowania użytkownikom sieci
usług systemowych, umożliwiających im wprowadzanie środków
poprawy efektywności energetycznej w kontekście systematycznego
wdrażania inteligentnych sieci. Państwa członkowskie dopilnowują,
aby regulacje dotyczące sieci oraz taryfy sieciowe, ustanowione lub
zatwierdzone przez organy regulacyjne sektora energetycznego,
spełniały kryteria określone w załączniku XI przy
uwzględnieniu wytycznych i kodeksów opracowanych zgodnie z
rozporządzeniem 714/2009 i rozporządzeniem 715/2009. 2. Państwa członkowskie w
terminie do dnia 30 czerwca 2013 r. przyjmują plany: a) zawierające ocenę
potencjału w zakresie efektywności energetycznej ich infrastruktur
gazowych, elektroenergetycznych oraz lokalnego ogrzewania i chłodzenia,
zwłaszcza w odniesieniu do przesyłu, dystrybucji, zarządzania
obciążeniem i interoperacyjności, a także
podłączenia do instalacji wytwórczych energii; b) określające konkretne
środki i inwestycje na rzecz wprowadzenia opłacalnej ekonomicznie
poprawy efektywności energetycznej w infrastrukturze sieciowej, wraz ze
szczegółowym harmonogramem ich wprowadzenia. 3. Państwa członkowskie
mogą zagwarantować możliwość uwzględnienia w
systemach i taryfach aspektu społecznego w odniesieniu do przesyłu i
dystrybucji energii sieciowej, pod warunkiem, że jakikolwiek negatywny
wpływ tych elementów na system przesyłu i dystrybucji energii
będzie sprowadzony do niezbędnego minimum i że wpływ ten
nie jest nieproporcjonalny do osiąganego celu społecznego. 4. Państwa członkowskie
zapewniają usunięcie z taryf w zakresie przesyłu i dystrybucji
energii środków zachęcających, które niepotrzebnie
zwiększają ilość dystrybuowanej lub przesyłanej
energii. W tym względzie, zgodnie z art. 3 ust. 2 dyrektywy 2009/72/WE
oraz art. 3 ust. 2 dyrektywy 2009/73/WE, państwa członkowskie
mogą nałożyć obowiązki świadczenia usług
publicznych związanych z efektywnością energetyczną na
przedsiębiorstwa prowadzące działalność w sektorach
energii elektrycznej i gazu. 5. Państwa członkowskie
dopilnowują, aby stosownie do wymogów dotyczących zachowania
niezawodności i bezpieczeństwa sieci, w oparciu o przejrzyste i
niedyskryminujące kryteria określone przez właściwe organy
krajowe, operatorzy systemów przesyłowych oraz operatorzy systemów
dystrybucyjnych na ich terytorium: a) gwarantowali przesył i
dystrybucję energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji; b) zapewniali energii elektrycznej z wysokosprawnej
kogeneracji priorytetowy lub gwarantowany dostęp do sieci; c) w przypadku dysponowania instalacjami
wytwórczymi energii elektrycznej zapewniali priorytetowy przesył i
dystrybucję energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji. Oprócz zobowiązań
ustanowionych w pierwszym akapicie, operatorzy systemów przesyłowych oraz
operatorzy systemów dystrybucyjnych powinni spełniać wymogi
określone w załączniku XII. Państwa członkowskie mogą
szczególnie ułatwiać podłączenie do systemu sieci
elektroenergetycznych energii elektrycznej wytworzonej w procesie
wysokosprawnej kogeneracji w jednostkach kogeneracji na małą
skalę i jednostkach mikrokogeneracji. 6. Państwa członkowskie
podejmują odpowiednie działania w celu dopilnowania, aby operatorzy
wysokosprawnych jednostek kogeneracji byli w stanie zaoferować usługi
bilansowania oraz inne usługi operacyjne na poziomie operatorów systemów
przesyłowych lub operatorów systemów dystrybucyjnych, jeżeli jest to
zgodne z trybem eksploatacji wysokosprawnej instalacji kogeneracyjnej.
Operatorzy systemów przesyłowych i operatorzy systemów dystrybucyjnych
dopilnowują, aby wspomniane usługi wchodziły w skład
przetargu na usługi, który jest przejrzysty i dostępny do celów
kontroli. W stosownych przypadkach państwa członkowskie
mogą zobowiązać operatorów sieci przesyłowych i operatorów
sieci dystrybucyjnych, aby zachęcali oni, poprzez obniżanie
opłat za podłączenie i za korzystanie z systemu, do
lokalizowania wysokosprawnych jednostek kogeneracji w pobliżu obszarów
zapotrzebowania. 7. Państwa członkowskie
mogą zezwolić producentom energii elektrycznej z wysokosprawnej
kogeneracji, którzy wyrażają chęć podłączenia do
sieci elektroenergetycznej, na ogłoszenie zaproszenia do składania
ofert na roboty przyłączeniowe. ROZDZIAŁ
IV
Przepisy horyzontalne Artykuł 13
Dostępność systemów certyfikacji 1. Mając na względzie
osiągnięcie wysokiego poziomu kompetencji technicznych,
obiektywności i wiarygodności, państwa członkowskie
dopilnowują, aby do dnia 1 stycznia 2014 r. systemy certyfikacji lub
równoważne systemy kwalifikacji były dostępne dla dostawców
usług energetycznych, audytów energetycznych oraz środków poprawy
efektywności energetycznej, w tym dla instalatorów elementów budynków
określonych w art. 2 ust. 9 dyrektywy 2010/31/UE. 2. Państwa członkowskie
udostępniają publicznie systemy certyfikacji lub równoważne
systemy kwalifikacji, o których mowa w ust. 1, a także
współpracują między sobą i z Komisją przy porównywaniu
oraz uznawaniu systemów. Artykuł 14
Usługi energetyczne Państwa członkowskie wspierają
rynek usług energetycznych oraz dostęp małych i średnich
przedsiębiorstw do tego rynku poprzez: a) publiczne udostępnianie,
sprawdzanie i regularne aktualizowanie wykazu dostępnych dostawców
usług energetycznych oraz oferowanych przez nich usług
energetycznych; b) udostępnianie wzorów w zakresie
umów o poprawę efektywności energetycznej w sektorze publicznym;
wzory te obejmują przynajmniej pozycje wymienione w załączniku
XIII; c) upowszechnianie informacji na temat
dostępnych umów na usługi energetyczne oraz klauzul, które
należy uwzględnić w takich umowach w celu zagwarantowania
oszczędności energii i przestrzegania praw odbiorców końcowych; d) zachęcanie do prac w zakresie
rozwoju dobrowolnych znaków jakości; e) upowszechnianie informacji na temat
instrumentów finansowych, środków zachęcających, dotacji i
kredytów na wspieranie projektów w zakresie usług energetycznych. Artykuł 15
Inne środki na rzecz promowania efektywności energetycznej 1. Państwa członkowskie
oceniają oraz podejmują niezbędne działania w celu
usunięcia regulacyjnych i pozaregulacyjnych barier na drodze do
efektywności energetycznej, zwłaszcza w odniesieniu do: a) rozdziału środków
zachęcających pomiędzy właściciela i najemcę
budynku lub pomiędzy właścicieli, w celu dopilnowania, aby
strony te nie były zniechęcane do dokonywania inwestycji na rzecz
poprawy efektywności, których w innym wypadku dokonałyby, faktem,
że nie uzyskają indywidualnie pełnych korzyści, lub brakiem
zasad dotyczących dzielenia pomiędzy nich kosztów i korzyści; b) przepisów prawnych i regulacyjnych oraz
praktyk administracyjnych dotyczących dokonywania zakupów przez instytucje
publiczne oraz sporządzania budżetu i rachunkowości w
ujęciu rocznym, w celu dopilnowania, aby poszczególne instytucje publiczne
nie były zniechęcane do dokonywania inwestycji na rzecz poprawy
efektywności. Wspomniane działania na rzecz usunięcia
barier mogą obejmować udostępnianie środków
zachęcających, uchylanie lub zmianę przepisów prawnych
bądź regulacyjnych, lub przyjmowanie wytycznych oraz komunikatów
wyjaśniających. Działania te można połączyć
z zapewnieniem kształcenia, szkoleń oraz szczegółowych
informacji i pomocy technicznej w zakresie efektywności energetycznej. 2. Ocenę barier i
działań, o których mowa w ust. 1, zgłasza się Komisji w
pierwszym sprawozdaniu uzupełniającym, o którym mowa w art. 19 ust.
2. Artykuł 16
Współczynniki konwersji Do celów porównywania oszczędności
energii oraz konwersji do porównywalnej jednostki zastosowanie mają
współczynniki konwersji zamieszczone w załączniku IV, chyba
że możliwe jest uzasadnienie wykorzystania innych współczynników
konwersji. ROZDZIAŁ
V
Przepisy końcowe Artykuł 17
Akty delegowane i dostosowywanie załączników 1. Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktu delegowanego zgodnie z art. 18 w celu ustanowienia systemu
wzajemnego uznawania oszczędności energii osiągniętych w
ramach krajowych systemów zobowiązujących do efektywności
energetycznej, o których mowa w art. 6 ust. 9. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktu delegowanego
zgodnie z art. 18 w celu ustanowienia metodologii do celów analizy kosztów i
korzyści, o której mowa w art. 10 ust. 9. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktu
delegowanego zgodnie z art. 18 w celu dokonania przeglądu zharmonizowanych
wartości referencyjnych sprawności, o której mowa w art. 10 ust. 10.
akapit trzeci. 2. Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 18 w celu dostosowania
wartości, metod obliczeniowych, domyślnego współczynnika energii
pierwotnej oraz wymogów zamieszczonych w załącznikach I-XV do
postępu technicznego, oraz w celu dostosowania wymagań zamieszczonych
w załączniku III do warunków konkurencji. . Artykuł 18
Korzystanie z prawa do przyjmowania aktów delegowanych 1. Uprawnienia do przyjęcia aktów
delegowanych powierzone Komisji podlegają warunkom określonym w
niniejszym artykule. 2. Uprawnienia, o których mowa w art.
17, przekazuje się Komisji na czas nieokreślony od dnia [data
wejścia w życie niniejszej dyrektywy]. 3. Parlament Europejski lub Rada
mogą w dowolnym momencie odwołać przekazane uprawnienia, o
których mowa w art. 17. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie
uprawnień określonych w tej decyzji. Staje się ona skuteczna po
opublikowaniu decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub
od późniejszej daty, która jest w niej określona. Nie wpływa ona
na ważność aktów delegowanych już obowiązujących.
4 Niezwłocznie po przyjęciu
aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament
Europejski i Radę. 5. Akt delegowany przyjęty zgodnie
z art. 17 wchodzi w życie tylko wtedy, gdy Parlament Europejski lub Rada
nie wyrażą sprzeciwu w terminie2 miesięcy od zawiadomienia o tym
akcie Parlamentu Europejskiego i Rady lub też gdy przed upływem tego terminu
Parlament Europejski i Rada poinformują Komisję, że nie
zamierzają zgłosić sprzeciwu. Z inicjatywy Parlamentu
Europejskiego lub Rady termin ten jest przedłużany o 2 miesiące. Artykuł 19
Przegląd i monitorowanie wdrażania 1. Do dnia 30 kwietnia każdego
roku państwa członkowskie składają sprawozdania w sprawie
postępów osiągniętych w realizacji krajowych celów w zakresie
efektywności energetycznej, zgodnie z załącznikiem XIV
(część 1). 2. Do dnia 30 kwietnia 2014 r., a
następnie co trzy lata, państwa członkowskie
przedkładają sprawozdania uzupełniające zawierające
informacje dotyczące krajowych polityk w zakresie efektywności
energetycznej, planów działania, programów lub środków
wdrożonych bądź zaplanowanych na poziomie krajowym, regionalnym
i lokalnym w celu poprawy efektywności energetycznej przy
uwzględnieniu osiągnięcia krajowych celów w zakresie
efektywności energetycznej, o których mowa w art. 3 ust. 1. Sprawozdania
należy uzupełnić o zaktualizowane szacunki spodziewanego
całkowitego zużycia energii pierwotnej w roku 2020, jak również
o szacunkowe poziomy zużycia energii pierwotnej w sektorach wskazanych w
załączniku XIV (część 1). Komisja przedstawia – nie później niż do
dnia 1 stycznia 2014 – wzór przedstawiający zalecany format
sprawozdań uzupełniających. Wzór ten jest przyjmowany zgodnie z
procedurą doradczą, o której mowa w art. 20 ust. 2. Sprawozdania
uzupełniające w każdym przypadku uwzględniają
informacje określone w załączniku XIV. 3. Sprawozdania, o których mowa w ust.
1, mogą wchodzić w skład krajowych programów reform, o których
mowa w rozporządzeniu Rady 2010/410/UE. 4. Komisja dokonuje oceny rocznych
sprawozdań i sprawozdań uzupełniających, a także
szacuje zakres, w jakim państwa członkowskie poczyniły
postępy w kierunku osiągnięcia krajowych celów w zakresie efektywności
energetycznej wymaganych na podstawie art. 3 ust. 1, a także w kierunku
wdrożenia niniejszej dyrektywy. Komisja przesyła swoją
ocenę do Parlamentu Europejskiego i Rady. W oparciu o swoją
ocenę sprawozdań Komisja może wystosować zalecenia
skierowane do państw członkowskich. 5. Ocena Komisji dotycząca
pierwszego sprawozdania uzupełniającego obejmuje ocenę poziomów
efektywności energetycznej istniejących i nowych instalacji
podejmujących się spalania paliw o całkowitej nominalnej mocy
ciepła doprowadzonego wynoszącej co najmniej 50 MW, oraz instalacji
podejmujących się rafinowania oleju mineralnego i gazu,
uwzględniającą odpowiednie najlepsze dostępne techniki,
opracowane zgodnie z dyrektywą 2010/75/UE i dyrektywą 2008/1/WE. W
przypadku gdy ocena ta stwierdza istotne rozbieżności pomiędzy
rzeczywistymi poziomami efektywności energetycznej wspomnianych instalacji
i poziomami związanymi ze stosowaniem odpowiednich najlepszych
dostępnych technik, Komisja proponuje, w stosownych przypadkach, wymogi na
rzecz poprawy poziomów efektywności energetycznej osiąganych przez
wspomniane instalacje, lub żeby wykorzystanie takiego rodzaju technik
stanowiło w przyszłości warunek wydania pozwolenia dla nowych
instalacji oraz dokonania okresowego przeglądu pozwoleń dla
istniejących instalacji. Komisja monitoruje także skutki
wdrożenia niniejszej dyrektywy dla dyrektywy 2003/87/WE, dyrektywy
2009/28/WE oraz dyrektywy 2010/31/WE. 6. Państwa członkowskie
przedkładają Komisji w terminie do 30 listopada każdego roku
statystykę dotyczącą krajowego wytwarzania energii elektrycznej
i ciepła z nisko- i wysokosprawnej kogeneracji, zgodnie z metodologią
przedstawioną w załączniku I, w odniesieniu do całkowitych
zdolności wytwórczych ciepła i energii elektrycznej.
Przedkładają one również roczną statystykę
dotyczącą mocy wytwórczych ciepła i energii elektrycznej w
procesie kogeneracji oraz paliw do celów kogeneracji, jak również
dotyczącą mocy i wytwarzania w zakresie systemów lokalnego ogrzewania
i chłodzenia, w odniesieniu do całkowitych mocy wytwórczych
ciepła i energii elektrycznej. Państwa członkowskie
przedkładają statystykę dotyczącą
oszczędności energii pierwotnej osiągniętych dzięki
zastosowaniu kogeneracji zgodnie z metodologią przedstawioną w
załączniku II. 7. Do dnia 30 czerwca 2014 r. Komisja
przedkłada ocenę, o której mowa w art. 3 ust. 2, Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie, a następnie, w stosownych przypadkach, wniosek
ustawodawczy ustanawiający obowiązkowe cele krajowe. 8. Do dnia 30 czerwca 2018 r. Komisja
przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie
wdrożenia art. 6. W następstwie wspomnianego sprawozdania należy
zaproponować, w stosownych przypadkach, wniosek ustawodawczy w odniesieniu
do co najmniej jednego z poniższych celów: a) zmiany współczynnika
oszczędności określonego w art. 6 ust. 1; b) ustanowienia dodatkowych wspólnych
wymogów, w szczególności w zakresie kwestii, o których mowa w art. 6 ust.
5; 9. Do dnia 30 czerwca 2018 r. Komisja
dokonuje oceny postępów dokonanych przez państwa członkowskie w
usuwaniu barier regulacyjnych i pozaregulacyjnych, o których mowa w art. 15
ust. 1.; w stosownych przypadkach po dokonaniu tej oceny Komisja przedstawi
wniosek ustawodawczy. 10. Komisja udostępnia publicznie
sprawozdania, o których mowa w ust. 1 i 2. Artykuł
20 Procedura komitetowa 1. Komisja jest wspierana przez
komitet. 2. W przypadku odwołania do
niniejszego ustępu stosuje się art. 3, 4 i 9 rozporządzenia (UE)
nr 182/2011, uwzględniając przepisy art. 11 tego rozporządzenia. Artykuł 21
Uchylenie Dyrektywa 2006/32/WE traci moc z dniem [data
terminu transpozycji niniejszej dyrektywy] z wyłączeniem art. 4 ust.
1-4 i załączników I, III oraz IV, bez uszczerbku dla obowiązków
państw członkowskich dotyczących terminów jej transpozycji do
prawa krajowego. Artykuł 4 ust. 1-4 oraz załączniki I, III i IV
do dyrektywy 2006/32/WE tracą moc ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2017 r. Dyrektywa 2004/8/WE traci moc z dniem [data
terminu transpozycji niniejszej dyrektywy] bez uszczerbku dla obowiązków
państw członkowskich dotyczących terminów jej transpozycji do
prawa krajowego. Artykuł 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 2010/30/UE
traci moc z dniem [data terminu transpozycji niniejszej dyrektywy]. Odesłania do dyrektywy 2006/32/WE i
dyrektywy 2004/8/WE traktuje się jako odesłania do niniejszej
dyrektywy i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w
załączniku XV. Artykuł 22
Transpozycja 1. Państwa członkowskie
wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne
niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do
dnia [12 miesięcy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy].
Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst
tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą
dyrektywą. Przepisy przyjęte przez państwa
członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub
odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania
takiego odniesienia określane są przez państwa
członkowskie. 2. Państwa członkowskie
przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego
przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą. Artykuł 23
Wejście w życie Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie
dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej. Artykuł 24
Adresaci Niniejsza dyrektywa skierowana jest do
państw członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia [...] r. W imieniu Parlamentu Europejskiego W
imieniu Rady Przewodniczący Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK I
Ogólne zasady obliczania ilości energii elektrycznej z kogeneracji CZĘŚĆ I. Zasady ogólne Wartości stosowane do obliczania
ilości energii elektrycznej z kogeneracji określane są na
podstawie przewidywanego lub rzeczywistego funkcjonowania jednostki w
normalnych warunkach użytkowania. Dla jednostek mikrokogeneracji obliczenie
to może być wykonane na podstawie wartości certyfikowanych. a) Produkcję energii elektrycznej
z kogeneracji uważa się za równą całkowitej rocznej
produkcji energii elektrycznej wytworzonej przez daną jednostkę,
mierzonej na wyjściu głównych generatorów. (i) w jednostkach kogeneracji typu b), d),
e), f), g) i h), o których mowa w części II, o ogólnej rocznej
sprawności ustalonej przez państwa członkowskie na poziomie co
najmniej 75 %; oraz (ii) w jednostkach kogeneracji typu a) i c),
o których mowa w części II, o ogólnej rocznej sprawności
ustalonej przez państwa członkowskie na poziomie co najmniej 80 %. b) W jednostkach kogeneracji o ogólnej
rocznej sprawności poniżej wartości wymienionej w lit. a) pkt
(i) (jednostki kogeneracji typu b), d), e), f), g) i h), o których mowa w
części II) lub o ogólnej rocznej sprawności poniżej
wartości wymienionej w lit. a) pkt (ii) (jednostki kogeneracji typu a) i
c), o których mowa w części II), kogeneracja obliczana jest
według następującego wzoru: ECHP=HCHP*C gdzie: ECHP oznacza ilość energii
elektrycznej z kogeneracji; C oznacza stosunek energii elektrycznej do
ciepła; HCHP oznacza ilość ciepła użytkowego z kogeneracji
(obliczanego w tym celu jako całkowita produkcja ciepła pomniejszona
o wszelkie ciepło wyprodukowane w oddzielnych kotłach lub poprzez
upust pary świeżej z wytwornicy pary przed turbiną). Obliczanie energii elektrycznej z kogeneracji musi
być oparte na rzeczywistym stosunku energii elektrycznej do ciepła.
Jeżeli rzeczywisty stosunek energii elektrycznej do ciepła jest
nieznany, w przypadku jednostek typu a), b), c), d) i e), o których mowa w
części II, można zastosować następujące
wartości domyślne, pod warunkiem że wyliczona ilość
energii elektrycznej z kogeneracji jest niższa lub równa całkowitej
produkcji energii elektrycznej tej jednostki: Typ jednostki || Wartość domyślna stosunku energii elektrycznej do ciepła C turbina gazowa w układzie kombinowanym z odzyskiem ciepła; || 0,95 Turbina parowa przeciwprężna || 0,45 turbina parowa upustowo- kondensacyjna; || 0,45 turbina gazowa z odzyskiem ciepła; || 0,55 silnik spalinowy; || 0,75 Jeżeli państwa członkowskie
wprowadzają domyślne wartości stosunku energii elektrycznej do
ciepła dla jednostek typu f), g), h), i), j) i k), o których mowa w
części II, wartości te są publikowane i podawane do
wiadomości Komisji. d) Jeżeli część
energii zawartej w użytym do procesu kogeneracji paliwie jest odzyskiwana
w postaci substancji chemicznych i wprowadzana ponownie do użytku,
część tę można odjąć od ilości energii
zawartej w paliwie i wprowadzonej do układu przed obliczeniem ogólnej
sprawności, według zasad przedstawionych w lit. a) i b). e) Państwa członkowskie
mogą określić stosunek energii elektrycznej do ciepła jako
stosunek energii elektrycznej do ciepła użytkowego podczas
działania w trybie kogeneracji przy niższej mocy jednostki wytwórczej
z zastosowaniem danych eksploatacyjnych konkretnej jednostki. f) Państwa członkowskie
mogą stosować okresy sprawozdawcze inne niż rok do celów
obliczeń dokonywanych według lit. a) i b). CZĘŚĆ II. Technologie kogeneracyjne
objęte niniejszą dyrektywą: a) turbina gazowa w układzie
kombinowanym z odzyskiem ciepła; b) turbina parowa
przeciwprężna; c) turbina parowa upustowo-
kondensacyjna; d) turbina gazowa z odzyskiem
ciepła; e) silnik spalinowy; f) mikroturbiny; g) silniki Stirlinga; h) ogniwa paliwowe; (i) silniki parowe; j) organiczny obieg Rankine’a; k) pozostałe rodzaje technologii lub ich
kombinacje spełniające definicję przedstawioną w art. 2
ust. 19. CZĘŚĆ III. Szczegółowe zasady Przy wdrażaniu i stosowaniu ogólnych
zasad obliczania ilości energii elektrycznej z kogeneracji państwa
członkowskie korzystają z wytycznych ustanowionych decyzją
2008/952/WE[38]. ZAŁĄCZNIK II
Metodologia określania sprawności procesu kogeneracji Wartości stosowane do obliczania
sprawności kogeneracji i oszczędności w energii pierwotnej
określane są na podstawie przewidywanego lub rzeczywistego
funkcjonowania jednostki w normalnych warunkach użytkowania. a) Wysokosprawna kogeneracja Do celów niniejszej dyrektywy wysokosprawna
kogeneracja powinna spełniać następujące kryteria: –
produkcja kogeneracyjna w jednostkach kogeneracji
powinna zapewnić oszczędności w energii pierwotnej obliczone
według lit. b) w wysokości co najmniej 10 % w porównaniu z
wartościami referencyjnymi dla rozdzielonej produkcji ciepła i
energii elektrycznej; –
produkcja w jednostkach kogeneracji na
małą skalę i jednostkach mikrokogeneracji zapewniająca
oszczędności w energii pierwotnej może kwalifikować
się jako wysokosprawna kogeneracja. b) Obliczanie oszczędności
w energii pierwotnej Wielkość oszczędności w
energii pierwotnej uzyskanych dzięki produkcji kogeneracyjnej
określonej zgodnie z załącznikiem I oblicza się według
następującego wzoru: gdzie: PES oznacza oszczędności w energii
pierwotnej; CHP Hη oznacza sprawność
cieplną produkcji kogeneracyjnej definiowaną jako roczna produkcja
ciepła użytkowego podzielona przez wsad paliwa wykorzystany do
wyprodukowania sumy ciepła użytkowego i energii elektrycznej z
kogeneracji; Ref Hη oznacza wartość referencyjną
sprawności dla produkcji ciepła w układzie rozdzielonym; CHP Hη oznacza sprawność
elektryczną produkcji kogeneracyjnej definiowaną jako roczna
produkcja energii elektrycznej z kogeneracji podzielona przez wsad paliwa
wykorzystany do wyprodukowania sumy ciepła użytkowego i energii
elektrycznej z kogeneracji. Jeżeli dana jednostka kogeneracji wytwarza
energię mechaniczną, roczna produkcja energii elektrycznej z
kogeneracji może zostać zwiększona o dodatkowy element
stanowiący ilość energii elektrycznej równą ilości tej
energii mechanicznej. Ten dodatkowy element nie uprawnia do wydania gwarancji
pochodzenia zgodnie z art. 10 ust. 10. Ref Hη oznacza wartość
referencyjną sprawności dla produkcji energii elektrycznej w
układzie rozdzielonym. c) Obliczanie oszczędności
energii z wykorzystaniem metod alternatywnych Państwa członkowskie mogą
obliczać oszczędności w energii pierwotnej z produkcji
ciepła i energii elektrycznej oraz mechanicznej w niżej podany
sposób, nie korzystając z załącznika I w celu wyłączenia
ciepła i energii elektrycznej nie pochodzących z kogeneracji, ale
będących częścią tego samego procesu. Taką
produkcję można uznać za wysokosprawną kogenerację pod
warunkiem, że spełnia ona kryteria sprawności zawarte w
niniejszym załączniku lit. a), a w przypadku jednostek
kogeneracyjnych o mocy elektrycznej przekraczającej 25 MW pod warunkiem,
że ich ogólna sprawność jest wyższa niż 70 %.
Jednakże dla celów wydania gwarancji pochodzenia i dla celów
statystycznych, ilość pochodzącej z kogeneracji energii
elektrycznej wytworzonej w takiej produkcji, określana jest zgodnie z
załącznikiem I. Jeżeli oszczędności w energii
pierwotnej dla danego procesu oblicza się z wykorzystaniem metod
alternatywnych w sposób opisany powyżej, dla obliczenia
oszczędności w energii pierwotnej stosuje się wzór przedstawiony
w lit. b) niniejszego załącznika po podstawieniu: „Hη” za „CHP
Hη” oraz „Eη” za „CHP Eη”, gdzie: Hη oznacza sprawność
cieplną procesu definiowaną jako roczna produkcja ciepła
podzielona przez wsad paliwa wykorzystany do wyprodukowania sumy ciepła
użytkowego i energii elektrycznej; Eη oznacza sprawność
elektryczną procesu definiowaną jako roczna produkcja energii
elektrycznej podzielona przez wsad paliwa wykorzystany do wyprodukowania sumy
ciepła użytkowego i energii elektrycznej. Jeżeli dana jednostka
kogeneracji wytwarza energię mechaniczną, roczna produkcja energii
elektrycznej z kogeneracji może zostać zwiększona o dodatkowy
element stanowiący ilość energii elektrycznej równą
ilości tej energii mechanicznej. Ten dodatkowy element nie uprawnia do
wydania gwarancji pochodzenia zgodnie z art. 10 ust. 10. d) Państwa członkowskie
mogą stosować okresy sprawozdawcze inne niż rok do celów
obliczeń dokonywanych według lit. b) i c) niniejszego
załącznika. e) Dla jednostek mikrokogeneracji
obliczanie oszczędności w energii pierwotnej może być
wykonane na podstawie wartości certyfikowanych. f) Wartości referencyjne
sprawności dla rozdzielonej produkcji ciepła i energii elektrycznej Zharmonizowane wartości referencyjne sprawności
składać się będą z zestawienia wartości
zróżnicowanych według odpowiednich czynników, takich jak rok
zbudowania jednostki i stosowane paliwa, i muszą być oparte na
właściwie udokumentowanej analizie uwzględniającej,
między innymi, dane eksploatacyjne w rzeczywistych warunkach, stosowane
mieszanki paliw i warunki klimatyczne, jak również stosowane technologie
kogeneracji. Wartości referencyjne sprawności dla
rozdzielonej produkcji energii elektrycznej i ciepła zgodne ze wzorem
przedstawionym w lit. b) ustanawiają sprawność operacyjną
rozdzielonej produkcji ciepła i energii elektrycznej, którą ma
zastąpić kogeneracja. Wartości referencyjne sprawności
oblicza się według następujących zasad: 1. Dla jednostek kogeneracji
zdefiniowanych w art. 2 ust. 24 przy porównywaniu z produkcją energii
elektrycznej w układzie rozdzielonym obowiązuje zasada porównywania
paliw tej samej kategorii. 2. Każda jednostka kogeneracji
porównywana jest z najlepszą dostępną i ekonomicznie
uzasadnioną technologią dla rozdzielonej produkcji ciepła i
energii elektrycznej obecną na rynku w roku zbudowania danej jednostki
kogeneracji. 3. Wartości referencyjne
sprawności dla jednostek kogeneracji starszych niż 10 lat
będą ustalane według wartości referencyjnych
sprawności dla jednostek kogeneracji mających 10 lat. 4. Wartości referencyjne
sprawności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej i ciepła
powinny odzwierciedlać różnice klimatyczne pomiędzy
państwami członkowskimi. ZAŁĄCZNIK III
Wymagania w zakresie efektywności energetycznej w odniesieniu do zakupu
produktów, usług i budynków przez instytucje publiczne Instytucje publiczne dokonujące zakupu
produktów, usług lub budynków postępują zgodnie z
następującymi zasadami: a) w przypadku, gdy produkt jest
objęty aktem delegowanym przyjętym na podstawie dyrektywy 2010/30/UE
lub dyrektywy Komisji wykonującej dyrektywę 92/75/EWG, nabywają
jedynie takie produkty, które spełniają kryterium zaliczenia do
najwyższej klasy efektywności energetycznej, uwzględniając
jednocześnie opłacalność, ekonomiczne kryteria
wykonalności i technicznej przydatności oraz odpowiedni poziom
konkurencji; b) w przypadku gdy produkt
nieobjęty lit. a) wchodzi w zakres środka wykonawczego
przyjętego na podstawie dyrektywy 2009/125/WE po wejściu w życie
niniejszej dyrektywy, nabywają jedynie takie produkty, które
spełniają wymogi poziomów referencyjnych określonych w ramach
przedmiotowego środka wykonawczego; c) nabywają produkty
wyposażenia biurowego objęte decyzją Rady [2006/1005/WE[39]], które
spełniają wymogi efektywności energetycznej co najmniej
odpowiadające wymienionym w załączniku C umowy
dołączonej do tej decyzji; d) nabywają jedynie opony
spełniające kryterium posiadania najwyższej klasy
efektywności paliwowej zgodnie z definicją podaną w
rozporządzeniu (WE) nr 1222/2009[40].
Wymóg ten nie zabrania instytucjom publicznym nabywania opon o najwyższej
klasie przyczepności na mokrej nawierzchni lub zewnętrznego
hałasu toczenia w przypadku, gdy jest to uzasadnione względami
bezpieczeństwa lub zdrowia publicznego; e) w przetargach na umowy o
świadczenie usług zamieszczają obowiązek stosowania przez
dostawców usług do celów świadczenia przedmiotowych usług
jedynie produktów spełniających wymogi określone w lit. a) do d),
w trakcie świadczenia tych usług; f) nabywają lub wynajmują
jedynie budynki spełniające co najmniej minimalne wymogi
dotyczące charakterystyki energetycznej określone w art. 4 ust. 1.
Zgodność z tymi wymogami weryfikuje się przy użyciu
świadectw charakterystyki energetycznej budynku, o których mowa w art. 11
dyrektywy 2010/31/UE. ZAŁĄCZNIK IV
Zawartość energii w wybranych paliwach do wykorzystania
końcowego – tabela przeliczeniowa[41] Nośnik energii || kJ (wartość opałowa/NCV) || kg OE (wartość opałowa/NCV) || kWh (wartość opałowa/NCV) 1 kg koksu || 28500 || 0,676 || 7,917 1 kg węgla kamiennego || 17200 — 30700 || 0,411 — 0,733 || 4,778 — 8,528 1 kg brykietów z węgla brunatnego || 20000 || 0,478 || 5,556 1 kg węgla podbitumicznego || 10500 — 21000 || 0,251 — 0,502 || 2,917 — 5,833 1 kg węgla brunatnego || 5600 — 10500 || 0,134 — 0,251 || 1,556 — 2,917 1 kg łupka naftowego || 8000 — 9000 || 0,191 — 0,215 || 2,222 — 2,500 1 kg torfu || 7800 — 13800 || 0,186 — 0,330 || 2,167 — 3,833 1 kg brykietów torfowych || 16000 — 16800 || 0,382 — 0,401 || 4,444 — 4,667 1 kg pozostałościowego oleju opałowego (oleju ciężkiego) || 40000 || 0,955 || 11,111 1 kg lekkiego oleju opałowego || 42300 || 1,010 || 11,750 1 kg benzyny silnikowej || 44000 || 1,051 || 12,222 1 kg parafiny || 40000 || 0,955 || 11,111 1 kg gazu płynnego || 46000 || 1,099 || 12,778 1 kg gazu ziemnego [1] || 47200 || 1,126 || 13,10 1 kg skroplonego gazu ziemnego || 45190 || 1,079 || 12,553 1 kg drewna (o wilgotności 25 %) [2] || 13800 || 0,330 || 3,833 1 kg granulatu drzewnego/brykietów drzewnych || 16800 || 0,401 || 4,667 1 kg odpadów || 7400 — 10700 || 0,177 — 0,256 || 2,056 — 2,972 1 MJ ciepła pochodnego || 1000 || 0,024 || 0,278 1 kWh energii elektrycznej || 3600 || 0,086 || 1 [3] Źródło:
Eurostat. [1] Zawartość
metanu 93 %. [2] Państwa
członkowskie mogą zastosować inne wartości w
zależności od rodzaju drewna opałowego najczęściej
wykorzystywanego w danym państwie członkowskim. [3] Ma
zastosowanie w przypadku obliczania oszczędności energii w
odniesieniu do energii pierwotnej korzystając z podejścia oddolnego
opartego na końcowym zużyciu energii. Dla oszczędności
wyrażonej w kWh państwa członkowskie mogą zastosować
współczynnik domyślny wynoszący 2,5. Państwa członkowskie
mogą zastosować inny współczynnik, o ile jest to uzasadnione. ZAŁĄCZNIK V
Systemy zobowiązujące do efektywności energetycznej 1. Środki
ukierunkowane na oszczędności krótkoterminowe Za
środki ukierunkowane na oszczędności krótkoterminowe uznaje
się: a) dystrybucję lub instalację
energooszczędnych świetlówek kompaktowych; b) dystrybucję lub instalację
oszczędnych sitek natryskowych; c) audyty energetyczne; d) kampanie informacyjne. 2. Obliczanie oszczędności
energii Przy obliczaniu oszczędności energii
w ramach krajowych systemów zobowiązujących do efektywności
energetycznej bierze się pod uwagę cykl życia środków.
Jeżeli nie ustalono krajowych wartości cyklu, stosuje się
wartości domyślne określone w pkt 4. Strony zobowiązane mogą
korzystać z jednej lub większej liczby następujących metod
obliczania oszczędności energii do celów art. 6 ust. 2: a) szacunki techniczne; b) pomiary; c) domyślne wartości i cykle
życia przyjęte przez państwa członkowskie na podstawie
przejrzystych i uzasadnionych kryteriów. Wartości te należy
zgłosić Komisji. Komisja może wnioskować o ich zmianę,
jeżeli prawdopodobne jest zakłócanie przez nie konkurencji lub gdy
są mniej restrykcyjne niż wartości domyślne i cykle
życia określone w pkt 3 i 4; d) wartości domyślne i cykle
życia określone w pkt 3 i 4, jeżeli nie ustalono krajowych
wartości domyślnych i cykli życia. 3. Europejskie wartości
domyślne dla różnych rodzajów urządzeń 3.1. Urządzenia gospodarstwa domowego a) CHŁODZIARKI I
CHŁODZIARKO-ZAMRAŻARKI Z ODDZIELNYMI AGREGATAMI || Chłodziarko-zamrażarki || Chłodziarki *Klasa A+ Szacowane oszczędności (kWh/rok) || 64 || 62 **Klasa A+ Szacowane oszczędności (kWh/rok) || 76 || 73 Klasa A++ Szacowane oszczędności (kWh/rok) || 129 || 123 Klasa A+++ Szacowane oszczędności (kWh/rok) || 193 || 185 b) CHŁODZIARKI I
CHŁODZIARKO-ZAMRAŻARKI ZE WSPÓLNYM AGREGATEM || Chłodziarko-zamrażarki i zamrażarki || *Klasa A+ Szacowane oszczędności (kWh/rok) || 64 || **Klasa A+ Szacowane oszczędności (kWh/rok) || 75 || Klasa A++ Szacowane oszczędności (kWh/rok) || 128 || Klasa A+++ Szacowane oszczędności (kWh/rok) || 191 || c) PRALKI DLA GOSPODARSTW DOMOWYCH *Do 30 listopada 2013 r. || Klasa A+ Szacowane oszczędności (kWh/rok) || 26 Klasa A++ Szacowane oszczędności (kWh/rok) || 46 Klasa A+++ Szacowane oszczędności (kWh/rok) || 63 *Od 1 grudnia 2013 r. || Klasa A++ Szacowane oszczędności (kWh/rok) || 20 || Klasa A+++ Szacowane oszczędności (kWh/rok) || 37 || *Od dnia 1 grudnia 2013 r. dla pralek dla
gospodarstw domowych o pojemności znamionowej równej lub większej
niż 4 kg współczynnik efektywności energetycznej (EEI) wynosi
mniej niż 59 (zob. załącznik I do rozporządzenia Komisji
(UE) nr 1015/2010). d) ZMYWARKI DO NACZYŃ DLA GOSPODARSTW
DOMOWYCH Do 30 listopada 2013 r.** || Klasa A+ Szacowane oszczędności (kWh/rok) || 37 Klasa A++ Szacowane oszczędności (kWh/rok) || 69 Klasa A+++ Szacowane oszczędności (kWh/rok) || 97 **Od 1 grudnia 2013 r. || Klasa A++ Szacowane oszczędności (kWh/rok) || 32 || Klasa A+++ Szacowane oszczędności (kWh/rok) || 60 || **Od dnia 1 grudnia 2013 r. dla zmywarek do
naczyń dla gospodarstw o pojemności znamionowej co najmniej 11
kompletów naczyń oraz zmywarek do naczyń dla gospodarstw domowych o
pojemności znamionowej równej 10 kompletom naczyń i szerokości
większej niż 45 cm współczynnik efektywności energetycznej
(EEI) wynosi mniej niż 63 (zob. załącznik I do
rozporządzenia Komisji (UE) nr 1016/2010). 3.2. Oświetlenie mieszkań Jednostkowa oszczędność energii
GLS[42]
do CFL 16 kWh/rok Jednostkowa oszczędność energii
GLS[43]
do LED 17 kWh/rok 4. Domyślne cykle życia Środek poprawy efektywności energetycznej poprzez wymianę elementu || Domyślny cykl życia w latach || Kocioł kondensacyjny || 20 || Kocioł z bezpośrednim odprowadzeniem || 20 || Palniki olejowe i gazowe || 10 || Urządzenia sterujące || 15-20 || Centralny system sterowania || 15-25 || System sterowania w pomieszczeniach || 15-25 || Sterowanie ogrzewaniem: automatyczne zawory sterujące || 10 || Liczniki || 10 || ZAŁĄCZNIK VI
Minimalne wymogi dotyczące pomiaru indywidualnego zużycia energii
oraz częstotliwości wystawiania rachunków na podstawie rzeczywistego
zużycia 1. Minimalne wymogi dotyczące
pomiaru indywidualnego zużycia energii 1.1. Liczniki indywidualne W przypadku instalowania liczników
indywidualnych państwa członkowskie zapewniają ich
podłączenie do interfejsu gwarantującego bezpieczny sposób
komunikacji z odbiorcą końcowym, który umożliwia przekazywanie
przez licznik wydzielonych danych metrologicznych odbiorcy końcowemu lub
wyznaczonej przez niego stronie trzeciej. Interfejs zapewnia przekazywanie wydzielonych
informacji odbiorcom końcowym, aby umożliwić im lepsze kontrolowanie
poziomu zużycia energii i wykorzystanie ich w ewentualnych dalszych
analizach. Informacje te wskazują co najmniej bieżące tempo
zużycia (np. w kWh, kJ, m3) i związane z nim koszty oraz przekazywane
są w formacie, który sprzyja podejmowaniu działań na rzecz
efektywności energetycznej przez użytkownika. Krajowy organ regulacyjny zapewnia
przekazywanie przez interfejs również danych publicznych, które
umożliwiają odbiorcom końcowym sprawdzenie i korzystanie z
odpowiednich taryf strefowych z zastosowaniem wyceny w czasie rzeczywistym,
wyceny w godzinach szczytu oraz rabatów w godzinach szczytu. Przekazywane przed interfejs wydzielone dane
oferują użytkownikom końcowym możliwość
sprawdzenia poziomu zużycia w przeszłości (w walucie lokalnej
oraz w kWh, kJ lub m3): a) w ciągu ostatnich siedmiu dni,
dzień po dniu; b) w ostatnim pełnym tygodniu; c) w ostatnim pełnym
miesiącu; d) w odpowiednim pełnym
miesiącu ubiegłego roku; e) w ostatnim pełnym roku. W celu zachowania spójności z rachunkami
otrzymywanymi przez gospodarstwa domowe okresy danych historycznych
odpowiadają okresom rozliczeń. Dodatkowe informacje dotyczące poziomu
zużycia w przeszłości (w dowolnym dniu, tygodniu, miesiącu,
roku od czasu wprowadzenia inteligentnych pomiarów) oraz inne użyteczne
informacje umożliwiające odbiorcy większą samokontrolę
(np. zmiany indywidualnego zużycia przedstawione w formie graficznej;
informacje z zakresu analizy porównawczej, skumulowane
zużycie/oszczędności/wydatki od czasu zawarcia umowy,
udział energii ze źródeł odnawialnych w indywidualnym
zużyciu i związane z tym oszczędności CO2 itd.) są
łatwo dostępne bezpośrednio przez interfejs lub za
pośrednictwem Internetu. 1.2. Podzielniki kosztów ciepła Podzielniki kosztów ciepła muszą
być wyposażone w czytelne wyświetlacze umożliwiające
odbiorcy końcowemu sprawdzenie bieżącego tempa zużycia oraz
poziomów zużycia w przeszłości. Wyświetlane przez
podzielniki kosztów ciepła okresy danych historycznych muszą odpowiadać
okresom rozliczeniowym. 2. Minimalne wymogi dotyczące
rozliczeń 2.1 Częstotliwość
rozliczeń na podstawie rzeczywistego zużycia Aby umożliwić końcowym
odbiorcom regulowanie zużycia energii, rozliczeń opartych na
rzeczywistym zużyciu dokonuje się z następującą
częstotliwością: a) zużycie
energii elektrycznej - co miesiąc; b) zużycie
gazu ziemnego – co najmniej raz na dwa miesiące. W przypadku używania
gazu do celów indywidualnego ogrzewania rozliczenie ma miejsce co miesiąc; c) przy
korzystaniu z systemu centralnego ogrzewania i chłodzenia w sezonie
grzewczym i podczas korzystania z chłodzenia rozliczenia dokonuje się
co miesiąc; d) zużycie ciepłej wody
użytkowej rozlicza się co najmniej raz na dwa miesiące. Do rozliczenia opartego na pomiarach
zużycia ciepła przy użyciu podzielników kosztów ciepła
dołącza się wyjaśnienie danych liczbowych wskazywanych
przez wyświetlacze podzielników, z uwzględnieniem domyślnych
właściwości tych podzielników (EN 834)[44]. 2.2. Minimum informacji, jakie
należy ująć w rachunku Państwa członkowskie zapewniają
udostępnienie odbiorcom końcowym wraz z rachunkami, umowami,
transakcjami lub pokwitowaniami ze stacji dystrybucji, albo w ich ramach,
następujących informacji sformułowanych w jasny i
zrozumiały sposób: a) rzeczywiste
ceny bieżące i rzeczywiste zużycie energii; b) porównanie
bieżącego zużycia energii przez odbiorcę końcowego ze
zużyciem w tym samym okresie poprzedniego roku, najlepiej w formie
graficznej; c) porównanie
z przeciętnym znormalizowanym lub przykładowym końcowym
odbiorcą energii z tej samej kategorii użytkowników; d) informacje kontaktowe dotyczące
organizacji konsumenckich zrzeszających odbiorców końcowych, agencji
energetycznych i podobnych podmiotów, łącznie ze stronami
internetowymi, gdzie możliwe jest uzyskanie informacji o dostępnych
środkach poprawy efektywności energetycznej, porównaniach profilów
odbiorców końcowych lub obiektywnych specyfikacjach technicznych
urządzeń zużywających energię. 2.3 Zalecenia dotyczące
efektywności energetycznej, zamieszczane na rachunkach i innych
informacjach zwrotnych przeznaczonych dla odbiorców końcowych Przy wysyłce umów i zmian w umowach oraz
w rachunkach przeznaczonych dla odbiorców lub za pośrednictwem stron
internetowych skierowanych do odbiorców indywidualnych dystrybutorzy energii,
operatorzy systemu dystrybucji oraz przedsiębiorstwa prowadzące
detaliczną sprzedaż energii podają swoim klientom, w jasny i
zrozumiały sposób, dane kontaktowe niezależnych urzędów ochrony
konsumentów, agencji energetycznych i podobnych podmiotów, łącznie ze
stronami internetowymi, gdzie możliwe jest uzyskanie informacji o
dostępnych środkach poprawy efektywności energetycznej,
porównaniach profilów odbiorców końcowych lub obiektywnych specyfikacjach
technicznych urządzeń zużywających energię, z których
mogą skorzystać w celu obniżenia zużycia energii przez te
urządzenia.
ZAŁĄCZNIK VII
Planowanie efektywności w zakresie ogrzewania i chłodzenia 1. Krajowe plany dotyczące
ogrzewania i chłodzenia, o których mowa w art. 10 ust. 1, zawierają: a) opis zapotrzebowania na ogrzewanie i
chłodzenie; b) prognozę zmian tego zapotrzebowania
w ciągu najbliższych 10 lat, ze szczególnym uwzględnieniem zmian
zapotrzebowania w budynkach i w różnych sektorach przemysłu; c) mapę terytorium kraju z
zaznaczeniem: (i) punktów zapotrzebowania na ogrzewanie i
chłodzenie, w tym: –
- gmin i aglomeracji miejskich o wskaźniku
intensywności zabudowy wynoszącym co najmniej 0,3; oraz –
stref przemysłowych, w których całkowite
roczne zużycie energii na ogrzewanie i chłodzenie przekracza 20 GWh; (ii) istniejącej i planowanej lokalnej
infrastruktury do celów ogrzewania i chłodzenia; (iii) ewentualnych punktów zaopatrzenia w
energię do celów ogrzewania i chłodzenia, w tym: –
instalacji, w których całkowita
ilość energii wytwarzanej w ciągu roku przekracza 20 GWh; oraz –
spalarni odpadów; –
istniejących i planowanych instalacji
kogeneracyjnych, sklasyfikowanych zgodnie z załącznikiem VII, a
także lokalnych instalacji ciepłowniczych. d) określenie zapotrzebowania na
ogrzewanie i chłodzenie, które może być zaspokojone w procesie
wysokosprawnej kogeneracji, łącznie z mikrokogeneracją
lokalną, oraz przez lokalne instalacje ciepłownicze i
chłodzenia; e) określenie potencjału w
zakresie dodatkowego procesu wysokosprawnej kogeneracji, łącznie z
renowacją istniejących instalacji oraz budową instalacji nowej
generacji i instalacji przemysłowych lub innych obiektów
wytwarzających ciepło odpadowe; f) działania, jakie należy
podjąć do 2020 r. i do 2030 r. w celu wykorzystania potencjału
określonego w lit. e) dla zaspokojenia zapotrzebowania określonego w
lit. d), w tym: (i) działania na rzecz
zwiększenia udziału kogeneracji w produkcji ciepła,
chłodzenia i energii elektrycznej; oraz (ii) działania na rzecz
rozwoju efektywnej lokalnej infrastruktury do celów ogrzewania i
chłodzenia równolegle z rozwojem wysokosprawnej kogeneracji oraz
stosowania do celów ogrzewania i chłodzenia ciepła odpadowego i
źródeł energii odnawialnej; g) udział wysokosprawnej kogeneracji
oraz potencjał określony zgodnie z dyrektywą 2004/8/WE i
osiągnięty zgodnie z nią postęp; h) oszacowanie przewidywanych
oszczędności w energii pierwotnej; (i) oszacowanie środków wsparcia
publicznego na ogrzewanie i chłodzenie, o ile są stosowane, z
podaniem rocznego budżetu oraz określeniem ewentualnego elementu
pomocy. Nie przesądza to kwestii oddzielnego powiadomienia o systemach
wsparcia publicznego do celów oceny pomocy państwa. 2. W odpowiednim zakresie plan
można sporządzić poprzez połączenie planów
regionalnych lub lokalnych. 3. Miejskie plany zagospodarowania
przestrzennego sporządza się w sposób zapewniający
osiągnięcie następujących celów: a) lokowanie nowych instalacji
wytwarzających energię elektryczną z energii cieplnej oraz
zakładów przemysłowych wytwarzających ciepło odpadowe w
miejscach, w których możliwe jest odzyskanie maksymalnej ilości
dostępnego ciepła odpadowego w celu zaspokojenia istniejącego
lub przewidywanego zapotrzebowania na ogrzewanie i chłodzenie; b) lokowanie nowych stref zabudowy
mieszkaniowej lub nowych zakładów przemysłowych
zużywających ciepło w procesach produkcyjnych w miejscach, w
których maksymalną ilość ich zapotrzebowania na ciepło
można zaspokoić przy wykorzystaniu dostępnego ciepła
odpadowego, zgodnie z krajowymi planami dotyczącymi ogrzewania i
chłodzenia. Dla zapewnienia optymalnego dostosowania zapotrzebowania na
ciepło i chłodzenie do podaży w planach zagospodarowania
przestrzennego należy dążyć do grupowania szeregu
zakładów przemysłowych w tym samym miejscu; c) przyłączenie instalacji
wytwarzających energię elektryczną z energii cieplnej,
zakładów przemysłowych wytwarzających ciepło odpadowe,
spalarni odpadów i innych zakładów wytwarzających energię z
odpadów do lokalnej sieci grzewczej lub chłodzenia; d) przyłączenie stref zabudowy
mieszkaniowej i zakładów przemysłowych zużywających
ciepło w procesach produkcyjnych do lokalnej sieci grzewczej lub
chłodzenia. ZAŁĄCZNIK VIII
Wytyczne dotyczące lokalizacji instalacji wytwarzających energię
elektryczną z energii cieplnej oraz instalacji przemysłowych 1. Lokalizacja instalacji wytwarzających
energię elektryczną z energii cieplnej zgodnie z art. 10 ust. 3 i 6 W przypadku istnienia punktu zapotrzebowania
na ciepło o mocy podanej w kolumnie C lub istnienia potencjalnego punktu
zapotrzebowania na ciepło, elektrownię lokuje się w
odległości mniejszej niż odpowiednia odległość
określona w kolumnie A. Potencjalny punkt zapotrzebowania na ciepło
określa się jako punkt, dla którego można udowodnić
zasadność utworzenia go w danym miejscu, np. poprzez budowę
lokalnej sieci grzewczej. Na przykład w sytuacji, gdy przy zastosowaniu
domyślnych metod szacowania można wykazać istnienie w danym
miejscu całkowitego obciążenia cieplnego przekraczającego
15 MW/km2, miejsce to uznaje się za punkt zapotrzebowania na ciepło.
Sumę wszystkich tego rodzaju możliwych do połączenia
obciążeń cieplnych przypadających na dany kilometr
kwadratowy uznaje się za wielkość zapotrzebowania tych punktów
na ciepło. Odległość A nie jest mierzona w
linii prostej, lecz odpowiada trasie rurociągu uznanego za wykonalny przez
specjalistów w dziedzinie inżynierii, stosujących domyślne
metody szacunkowe takie jak obmiar w celu zbudowania wodociągu o
odpowiednich wymiarach po umiarkowanym koszcie. Metoda ta wyklucza takie
przeszkody jak pasma górskie, centra miast, trudne do przebycia rzeki lub przeprawy
morskie itd. A || B || C Maksymalna odległość między projektowaną instalacją elektryczną a punktem zapotrzebowania na ciepło || Moc elektryczna elektrowni || Szacowane roczne zużycie w punkcie zapotrzebowania na ciepło < 100 km || > 1999* MWe || > 7500 TJ/rok < 65 km || >500 || > 1875 TJ/rok < 15 km || > 20 MW || > 50 TJ/rok * Zazwyczaj współczynnik obciążenia nowej instalacji
wynosi 90 %. 2.
Lokalizacja przemysłowych źródeł ciepła odpadowego, o
których mowa w art. 10 ust. 8. A || B || C Maksymalna odległość między projektowanymi instalacjami przemysłowymi a punktem zapotrzebowania na ciepło || Moc || Szacowane roczne zużycie w punkcie zapotrzebowania na ciepło < 75 km || > 75 MW (przy obciążeniu 60-70 %) || > 1600 TJ/rok < 60 km || > 50 MW przy współczynniku obciążenia 60 % || > 1000 TJ/rok < 25 km || > 50 MW (przy współczynniku obciążenia > 85 %) || > 400 TJ/rok < 15 km || > 20 MW || > 100 TJ/rok ZAŁĄCZNIK IX
Gwarancje pochodzenia energii elektrycznej wytwarzanej w procesie
wysokosprawnej kogeneracji a) Państwa członkowskie
podejmują środki mające na celu zagwarantowanie, że: (i) gwarancja pochodzenia energii
elektrycznej wytwarzanej w procesie wysokosprawnej kogeneracji: –
umożliwia producentom udowodnienie, że
sprzedawana przez nich energia elektryczna jest wytwarzana w procesie
wysokosprawnej kogeneracji; gwarancję wydaje się w tym celu na
wniosek producenta; –
jest dokładna, wiarygodna i odporna na
fałszerstwa; –
jest wydawana, przekazywana i unieważniana
drogą elektroniczną; (ii) dana jednostka energii z wysokosprawnej
kogeneracji jest brana pod uwagę tylko jeden raz. b) Gwarancja pochodzenia, o której mowa
w art. 10 ust. 7, zawiera co najmniej następujące informacje: –
oznaczenie, lokalizację, rodzaj i moc
(cieplną i elektryczną) instalacji, w której wyprodukowano
energię; –
daty i miejsca produkcji; –
dolną wartość kaloryczną
źródła paliwa, z którego wyprodukowano energię elektryczną;
–
ilość i zastosowanie ciepła
wytworzonego wraz z energią elektryczną; –
ilość energii elektrycznej z
wysokosprawnej kogeneracji, której dotyczy gwarancja, zgodnie z
załącznikiem II; –
oszczędności w energii pierwotnej
obliczone zgodnie z załącznikiem II na podstawie zharmonizowanych
wartości referencyjnych sprawności wskazanych w załączniku
II lit. f); –
nominalną sprawność elektryczną
i cieplną zakładu; –
to, czy i w jakim stopniu instalacja
korzystała ze wsparcia inwestycyjnego; –
to, czy i w jakim stopniu jednostka energii
korzystała w jakikolwiek inny sposób z krajowego systemu wsparcia oraz
rodzaj systemu wsparcia; –
datę oddania instalacji do eksploatacji; oraz –
datę wydania, kraj wydający oraz
niepowtarzalny numer identyfikacyjny. Gwarancja pochodzenia jest wystawiana dla
standardowej jednostki 1 MWh. Odnosi się do produkcji energii elektrycznej
netto mierzonej na granicy stacji i wysyłanej do sieci. ZAŁĄCZNIK X
Zestawienie danych dotyczących efektywności energetycznej instalacji
przetwarzania energii Zestawienia danych, o których mowa w art. 11,
zawierają: a) nieimienną listę
instalacji wytwarzających tylko energię elektryczną o
znamionowej mocy ciepła doprowadzonego wynoszącej co najmniej 50 MW,
z podaniem dla każdej z nich: –
średniej rocznej wyjściowej mocy
elektrycznej instalacji (MWe) i całkowitej znamionowej mocy ciepła
doprowadzonego (MWth); –
średniego rocznego zużycia pierwotnego
paliwa i mieszanki paliwowej (o ile ma zastosowanie); –
rodzaju instalacji i stosowanej technologii; –
efektywności nominalnej i jej
założeń; –
daty oddania do eksploatacji; –
daty ostatniej istotnej renowacji; –
średniej rocznej liczby godzin pracy; –
średniej rocznej sprawności roboczej
netto. b) nieimienną listę
instalacji wytwarzających tylko energię cieplną o znamionowej
mocy ciepła doprowadzanego wynoszącej co najmniej 50 MW, z podaniem
dla każdej z nich: –
średniej rocznej wyjściowej mocy cieplnej
instalacji i całkowitej znamionowej mocy ciepła doprowadzonego (MWth); –
średniego rocznego zużycia pierwotnego
paliwa i mieszanki paliwowej (o ile ma zastosowanie); –
rodzaju instalacji i stosowanej technologii; –
efektywności nominalnej i jej
założeń; –
konfiguracji obciążenia cieplnego; –
daty oddania do eksploatacji; –
daty ostatniej istotnej renowacji; –
średniej rocznej liczby godzin pracy; –
średniej rocznej sprawności roboczej
netto. c) nieimienną listę
instalacji kogeneracyjnych o znamionowej mocy ciepła doprowadzonego
wynoszącej co najmniej 50 MW, z podaniem dla każdej z nich: –
średniej rocznej wyjściowej mocy
elektrycznej i cieplnej instalacji (MWe i MWth) oraz całkowitej
znamionowej mocy ciepła doprowadzonego (MWth); –
średniego rocznego zużycia pierwotnego
paliwa i mieszanki paliwowej zgodnie z decyzją 2007/74/WE
ustanawiającą zharmonizowane wartości referencyjne, o ile ma
zastosowanie; –
rodzaju instalacji i stosowanej technologii zgodnie
z załącznikiem VII; –
efektywności nominalnej i jej
założeń; –
projektowanej sprawności produkcji tylko
energii elektrycznej i tylko ciepła; –
średniego rocznego stosunku energii
elektrycznej do ciepła; –
daty oddania do eksploatacji; –
daty ostatniej istotnej renowacji; –
średniej rocznej liczby godzin pracy; –
średniej rocznej sprawności roboczej
netto. d) nieimienną listę instalacji
do rafinacji oleju mineralnego i gazu, z podaniem dla każdej z nich: –
średniej rocznej mocy ciepła
doprowadzonego instalacji (MWth); –
średniej rocznej mocy wyjściowej
instalacji (zawartość energii w mieszance paliwowej, MWth); –
średniego rocznego wsadu; –
rodzaju instalacji i stosowanej technologii; –
(teoretycznej) efektywności nominalnej; –
daty oddania do eksploatacji; –
daty ostatniej istotnej renowacji; –
średniej rocznej liczby godzin pracy; –
średniej rocznej sprawności roboczej
netto. ZAŁĄCZNIK XI
Kryteria efektywności energetycznej dotyczące regulacji sieci
energetycznej oraz taryf dostępu do sieci ustalonych lub zatwierdzonych
przez organy regulacyjne sektora energetycznego 1. Taryfy dostępu do sieci powinny
dokładnie odzwierciedlać oszczędności energii elektrycznej
i kosztów w sieci uzyskane dzięki działaniom po stronie popytu,
podejmowanym w odpowiedzi na popyt oraz rozproszonemu wytwarzaniu,
łącznie z oszczędnościami wynikającymi z
obniżenia kosztu dostawy lub inwestycji w sieć oraz optymalizacji
funkcjonowania sieci. 2. Regulacja sieci i taryfy
dostępu do sieci umożliwiają operatorom sieciowym oferowanie
usług i taryf systemowych w ramach reagowania na popyt, zarządzania
popytem i rozproszonego wytwarzania na zorganizowanych rynkach energii
elektrycznej, w szczególności: a) przesunięcie obciążenia
przez odbiorców końcowych z godzin szczytu na godziny poza szczytem, z
uwzględnieniem dostępności energii ze źródeł
odnawialnych, energii z kogeneracji i rozproszonego wytwarzania; b) oszczędności energii uzyskane
przez agregatorów energii w wyniku reagowania na popyt wśród rozproszonych
użytkowników; c) obniżenie zapotrzebowania w wyniku
podjęcia przez dostawców usług energetycznych, w tym
przedsiębiorstwa usług energetycznych, środków poprawy
efektywności energetycznej; d) podłączenie i rozdział
źródeł wytwarzania przy niższych poziomach napięcia; e) podłączenie bliżej
położonych źródeł wytwarzania do sieci użytkowej; oraz f) magazynowanie energii. Do celów niniejszego przepisu wyrażenie
„zorganizowane rynki energii” obejmuje rynki pozagiełdowe i wymiany
energii elektrycznej w celu obrotu energią, mocą, usługi
bilansujące i pomocnicze w dowolnych ramach czasowych, w tym na rynkach
terminowych, dnia następnego i dnia bieżącego. 3. Oferowane są taryfy
dostępu do sieci umożliwiające dynamiczną wycenę w
celu reagowania na zapotrzebowanie odbiorców końcowych, w tym: a) taryfy strefowe; b) ustalanie krytycznych cen szczytowych; c) ustalanie cen w czasie rzeczywistym; oraz
d) rabaty w godzinach szczytu. ZAŁĄCZNIK XII
Wymogi w zakresie efektywności energetycznej obowiązujące
operatorów systemów przesyłowych i systemów dystrybucji Operatorzy systemów przesyłowych i systemów
dystrybucji: a) ustanawiają
i podają do publicznej wiadomości domyślne zasady odnoszące
się do ponoszenia i podziału kosztów dostosowań technicznych,
takich jak przyłączenia do sieci czy wzmocnienia sieci, poprawa
funkcjonowania sieci oraz zasady niedyskryminacyjnego wdrażania norm
dotyczących sieci, koniecznych w celu włączenia nowych producentów
dostarczających energię elektryczną wytwarzaną w procesie
wysokosprawnej kogeneracji do wzajemnej sieci; b) przedstawiają nowym producentom
energii wytwarzanej w procesie wysokosprawnej kogeneracji, pragnącym
przyłączyć się do systemu, wymagane wyczerpujące i
niezbędne informacje, w tym: (i) wyczerpującą i
szczegółową ocenę kosztów związanych z
przyłączeniem; (ii) rozsądny i precyzyjny harmonogram
przyjęcia i rozpatrzenia wniosku o przyłączenie do sieci; (iii) rozsądny orientacyjny harmonogram
każdego proponowanego przyłączenia do sieci. Pełny proces
przyłączenia do sieci nie powinien trwać dłużej
niż 12 miesięcy; c) znormalizowane i uproszczone procedury
przyłączenia rozproszonych producentów energii z wysokosprawnej
kogeneracji w celu ułatwienia im przyłączenia do sieci. Domyślne zasady, o których mowa w lit.
a), opierają się na obiektywnych, przejrzystych i
niedyskryminacyjnych kryteriach, ze szczególnym uwzględnieniem wszystkich
kosztów i korzyści zawiązanych z przyłączeniem tych
producentów do sieci. Mogą odnosić się do różnych rodzajów
przyłączeń. ZAŁĄCZNIK XIII
Minimalne wymogi, jakie powinny być zawarte w umowach dotyczących
poprawy efektywności energetycznej z sektorem publicznym ·
Jednoznaczny i przejrzysty wykaz działań
w zakresie efektywności, jakie należy podjąć. ·
Gwarantowane oszczędności, jakie
zostaną uzyskane w wyniku wdrożenia środków określonych w
umowie. ·
Okres obowiązywania i etapy umowy, jej warunki
i okres wypowiedzenia. ·
Jednoznaczny i przejrzysty wykaz obowiązków
każdej z umawiających się stron. ·
Data (daty) odniesienia dla ustalenia uzyskanych
oszczędności. ·
Jednoznaczny i przejrzysty wykaz kroków, jakie
należy podjąć w celu wdrożenia środka, oraz
powiązanych kosztów. ·
Obowiązek pełnego wdrożenia
środków określonych w umowie oraz udokumentowania wszystkich zmian
wprowadzonych w trakcie trwania projektu. ·
Przepisy określające włączenie
stron trzecich (podwykonawstwo). ·
Jednoznaczne i przejrzyste przedstawienie
finansowych skutków projektu oraz podziału udziałów obu stron w
uzyskanych oszczędnościach pieniężnych (np. wynagrodzenie
dostawcy usług). ·
Jednoznaczne i przejrzyste postanowienia
dotyczące ustalenia wysokości i weryfikacji uzyskanych gwarantowanych
oszczędności, kontroli jakości i gwarancji. ·
Postanowienia zawierające wyjaśnienie
procedury postępowania w zmieniających się warunkach ramowych,
które mają wpływ na treść i wynik umowy (np. zmienne ceny
energii, intensywność użytkowania instalacji). ·
Szczegółowe informacje dotyczące
obowiązków każdej z umawiających się stron. ZAŁĄCZNIK XIV
Ogólne ramy sprawozdawczości CZĘŚĆ 1. Ogólne ramy
składania sprawozdań rocznych Sprawozdania roczne, o których mowa w art. 19
ust. 1, stanowią podstawę do monitorowania postępu w
dążeniu do osiągnięcia krajowych celów wyznaczonych na 2020
r. Państwa członkowskie dopilnowują, aby sprawozdania
zawierały co najmniej następujące informacje: a) oszacowanie uzyskanych w poprzednim roku
wskaźników, takich jak: (i) zużycie energii pierwotnej zgodnie
z definicją w art. 2 ust. 2; (ii) całkowite końcowe
zużycie energii; (iii) końcowe zużycie energii w
rozbiciu na sektory: ·
przemysł; ·
transport (w rozbiciu na transport pasażerski
i towarowy); ·
gospodarstwa domowe; ·
usługi; (iv) wartość dodana brutto w
rozbiciu na sektory: ·
przemysł ·
usługi; (v) dochód rozporządzalny gospodarstw
domowych; (vi) produkt krajowy brutto (PKB); (vii) ilość energii elektrycznej
wytwarzanej w elektrowniach cieplnych; (viii) ilość ciepła wytwarzanego
w elektrowniach cieplnych; (ix) wsad paliwowy dla elektrowni cieplnych; (x) liczba pasażerokilometrów (pkm); (xi) liczba tonokilometrów (tkm); (xii) liczba ludności. W przypadku sektorów, w których zużycie
energii utrzymuje się na stałym poziomie lub wzrasta, państwa
członkowskie przeprowadzą analizę przyczyn a do
sporządzonych szacunków dołączą swoją ocenę; b) aktualizację istotnych środków
legislacyjnych i innych środków wprowadzonych w poprzednim roku, które
przyczyniają się do osiągnięcia ogólnych krajowych celów w
zakresie efektywności energetycznej na 2020 r.; c) całkowitą powierzchnię
pomieszczeń w budynkach o całkowitej powierzchni użytkowej
powyżej 250 m2, stanowiących własność instytucji
publicznych, które w dniu 1 stycznia w roku obowiązkowego
złożenia sprawozdania nie spełniały wymogów
dotyczących charakterystyki energetycznej budynków określonych w art.
4 ust. 1; d) całkowitą powierzchnię
pomieszczeń w budynkach stanowiących własność
instytucji publicznych państw członkowskich, które w poprzednim roku
poddano renowacji; e) oszczędności energii uzyskane w
ramach krajowych systemów zobowiązujących do efektywności
energetycznej, o których mowa w art. 6 ust. 1 lub środki alternatywne
przyjęte w zastosowaniu art. 6 ust. 9. Pierwsze sprawozdanie powinno ponadto
zawierać cel krajowy określony w art. 3 ust. 1. CZĘŚĆ 2. Ogólne ramy składania
sprawozdań uzupełniających Sprawozdania, o których mowa w art. 19 ust. 2,
określają ramy dla opracowania krajowych strategii w zakresie
efektywności energetycznej. Sprawozdania te obejmują istotne
środki poprawy efektywności energetycznej oraz oczekiwane lub
uzyskane oszczędności energii, w tym oszczędności w
odniesieniu do jej dostaw, przesyłu i dystrybucji, jak również
końcowego zastosowania. Państwa członkowskie dopilnowują,
aby sprawozdania zawierały co najmniej następujące informacje: 1. Cele i strategie - Krajowy cel w zakresie
efektywności energetycznej na 2020 r., zgodnie z wymogiem art. 3 ust. 1; - krajowy cel indykatywny w zakresie
oszczędności energii określony w art. 4 ust. 1 dyrektywy
2006/32/WE; - inne istniejące cele w
zakresie oszczędności energii ukierunkowane na całą
gospodarkę lub na określone sektory. 2. Środki i
oszczędności energii Sprawozdania powinny zawierać informacje
dotyczące środków przyjętych lub planowanych do przyjęcia w
związku z wykonaniem głównych elementów niniejszej dyrektywy i
uzyskanych dzięki nim oszczędności. a) Oszczędności
w energii pierwotnej Sprawozdania powinny zawierać listę
istotnych środków i działań podejmowanych w dążeniu do
uzyskania oszczędności w energii pierwotnej we wszystkich sektorach
gospodarki. Dla każdego środka lub pakietu środków lub działań
należy przedstawić oszacowania dotyczące oczekiwanych
oszczędności do 2020 r. oraz oszczędności uzyskanych do
czasu opracowania sprawozdania. Należy też przedstawić, o ile
są dostępne, informacje dotyczące innych skutków lub
korzyści wynikających z tych środków (ograniczenie emisji gazów
cieplarnianych, poprawa jakości powietrza, utworzenie miejsc pracy) oraz
budżetu na ich wdrożenie. b) Końcowe
oszczędności energii Pierwsze i drugie sprawozdanie
uzupełniające powinno zawierać wyniki dotyczące osiągnięcia
celu w odniesieniu do końcowych oszczędności energii,
określonego w art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 2006/32/WE. Jeżeli
obliczenie lub oszacowanie oszczędności w rozbiciu na środki nie
jest dostępne, należy przedstawić obniżenie zużycia
energii na poziomie sektorów uzyskane w wyniku wprowadzenia
(połączonych) środków. Pierwsze i drugie sprawozdanie powinno ponadto
zawierać opis środka i/lub metodologii obliczania zastosowanej w celu
obliczenia oszczędności energii. W przypadku zastosowania „zalecanej
metodologii”[45]
w sprawozdaniu należy zamieścić odpowiednie odniesienie. 3. Konkretne informacje
dotyczące przepisów wymienionej dyrektywy 3.1. Instytucje publiczne (art. 4) Sprawozdania uzupełniające powinny
zawierać wykaz instytucji publicznych, które opracowały plan w
zakresie poprawy efektywności energetycznej zgodnie z art. 4 ust. 3. 3.2. Obowiązki w zakresie
poprawy efektywności energetycznej (art. 6) Sprawozdania uzupełniające powinny
zawierać współczynniki krajowe wybrane zgodnie z
załącznikiem IV. Pierwsze sprawozdanie uzupełniające
zawiera krótki opis krajowego systemu, o którym mowa w art. 6 ust. 1, lub
środka alternatywnego przyjętego w zastosowaniu art. 6 ust. 9. . 3.3. Audyty energetyczne i systemy
zarządzania (art. 7) Sprawozdanie uzupełniające powinno
zawierać: a) liczbę audytów energetycznych
przeprowadzonych w okresie poprzedzających trzech lat; b) liczbę audytów energetycznych
przeprowadzonych w okresie poprzedzających trzech lat w dużych
przedsiębiorstwach; c) liczbę dużych
przedsiębiorstw na danym terytorium, ze wskazaniem liczby
przedsiębiorstw, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 3. 3.4. Promowanie efektywnego
ogrzewania i chłodzenia (art. 10) Sprawozdanie uzupełniające powinno
zawierać ocenę postępu we wdrażaniu krajowego planu w zakresie
ogrzewania i chłodzenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1. 3.5. Przetwarzanie energii (art. 11) - Sprawozdania
uzupełniające powinny zawierać nieopatrzone klauzulą
poufności streszczenie danych z wykazów, o których mowa w art. 11, zgodnie
z wymogami określonymi w załączniku X. 3.6. Przesył i dystrybucja
energii (art. 12) - Pierwsze sprawozdanie
uzupełniające oraz kolejne sprawozdania, które należy
następnie składać co 10 lat, powinny zawierać plany
możliwości w zakresie efektywności energetycznej infrastruktury
gazowej i elektroenergetycznej, o których mowa w art. 12 ust. 2. 3.7. Dostępność
systemów certyfikacji (art. 13) Sprawozdania uzupełniające powinny
zawierać informacje dotyczące dostępnych krajowych systemów
certyfikacji lub równoważnych systemów kwalifikowania dla dostawców
usług energetycznych, audytów energetycznych i innych środków poprawy
efektywności energetycznej. 3.8. Usługi energetyczne (art.
14) Sprawozdania uzupełniające powinny
zawierać łącze internetowe do strony internetowej, na której
zamieszczone są wykazy i rejestry dostawców usług energetycznych, o
których mowa w art. 14. 3.9. Inne środki promowania
poprawy efektywności energetycznej (art. 15) Pierwsze sprawozdanie uzupełniające
powinno zawierać wykaz środków, o których mowa w art. 15 ust. 2. ZAŁĄCZNIK XV
Tabela korelacji Dyrektywa 2006/32/WE || Niniejsza dyrektywa Artykuł 1 || Artykuł 1 Artykuł 2 || Artykuł 1 Artykuł 3, lit. a) || Artykuł 1, ust. 1 Artykuł 3, lit. b) || -- Artykuł 3, lit. c) || -- Artykuł 3, lit. d) || -- -- || Artykuł 2, ust. 2 Artykuł 3 lit. e) || Artykuł 2, ust. 3 Artykuł 3, lit. f) || -- Artykuł 3, lit. g) || -- Artykuł 3, lit. h) || -- Artykuł 3, lit. i) || -- -- || Artykuł 2, ust. 4 -- || Artykuł 2, ust. 5 -- || Artykuł 2, ust. 6 Artykuł 3, lit. j) || Artykuł 2, ust. 13 Artykuł 3, lit. k) || -- Artykuł 3, lit. l) || Artykuł 2, ust. 12 Artykuł 3, lit. m) || -- Artykuł 3, lit. n) || Artykuł 2, ust. 10 Artykuł 3, lit. o) || Artykuł 2, ust. 7 Artykuł 3, lit. p) || Artykuł 2, ust. 8 Artykuł 3, lit. q) || Artykuł 2, ust. 9 Artykuł 3, lit. r) || -- Artykuł 3, lit. s) || -- -- || Artykuł 2, ust. 11 -- || Artykuł 2, ust. 14 -- || Artykuł 3 Artykuł 4 || -- Artykuł 5 || Artykuł 4, Artykuł 5 Artykuł 6 ust. 1 lit. A) || Artykuł 6 ust. 6 lit. b i c Artykuł 6 ust. 1 lit. b) || Artykuł 6 ust. 7 Artykuł 6 ust. 2 || Artykuł 6 ust. 1, 2, 3, 4, 5, 6 lit. a), ust. 8, 9 i 10 Artykuł 7 ust. 1 || -- Artykuł 7 ust. 2 || Artykuł 15 ust. 1, ostatni akapit Artykuł 7 ust. 3 || -- Artykuł 8 || Artykuł 13 ust. 1 -- || Artykuł 13 ust. 2 Artykuł 9 ust. 1 || -- Artykuł 9 ust. 2 || Artykuł 14 lit. b), c) i e) Artykuł 10 ust. 1 || Artykuł 12 ust. 4 Artykuł 10 ust. 2 || Artykuł 12 ust. 3 Artykuł 11 || -- Artykuł 12 ust. 1 || Artykuł 7 ust. 1 Artykuł 12 ust. 2 || -- -- || Artykuł 7 ust. 2 Artykuł 12 ust. 3 || Artykuł 7 ust. 3 Artykuł 13 ust. 1 || Artykuł 8 ust. 1 Artykuł 13 ust. 2 || Artykuł 8 ust. 2 -- || Artykuł 9 -- || Artykuł 11 -- || Artykuł 12 ust. 1 i 2 -- || Artykuł 14, lit. a) i d) -- || Artykuł 15 ust. 1, lit. a) i b) -- || Artykuł 15 ust. 2 -- || Artykuł 16 Artykuł 14 ust. 1 i 2 || Artykuł 19 ust. 1, 2, 3 Artykuł 14 ust. 3 || -- Artykuł 14 ust. 4 i 5 || Artykuł 19 ust. 4 i 5 -- || Artykuł 17 ust. 1 Artykuł 15 ust. 1 || Artykuł 17 ust. 2 Artykuł 15 ust. 2 || -- Artykuł 15 ust. 3 || -- Artykuł 15 ust. 4 || -- -- || Artykuł 18 -- || Artykuł 19 ust. 7 -- || Artykuł 19 ust. 8 -- || Artykuł 19 ust. 9 -- || Artykuł 19 ust.10 Artykuł 16 || Artykuł 20 Artykuł 17 || Artykuł 21 Artykuł 18 || Artykuł 22 Artykuł 19 || Artykuł 23 Artykuł 20 || Artykuł 24 Załącznik I || -- Załącznik II || Załącznik IV Załącznik III || -- Załącznik IV || -- Załącznik V || -- Załącznik VI || Załącznik III -- || Załącznik V -- || Załącznik VI -- || Załącznik VII -- || Załącznik VIII -- || Załącznik IX -- || Załącznik X -- || Załącznik XI -- || Załącznik XII -- || Załącznik XIII -- || Załącznik XIV -- || Załącznik XV Dyrektywa 2004/8/WE || Niniejsza dyrektywa Artykuł 1 || Artykuł 1 Artykuł 2 || Artykuł 1 Artykuł 3, lit. a) || Artykuł 2, ust. 15 Artykuł 3, lit. b) || Artykuł 2, ust. 17 Artykuł 3, lit. c) || Artykuł 2, ust. 16 Artykuł 3, lit. d) || Artykuł 2, ust. 18 Artykuł 3, lit. e) || -- Artykuł 3, lit. f) || -- Artykuł 3, lit. g) || Artykuł 2, ust. 20 Artykuł 3, lit. h) || -- Artykuł 3, lit. i) || Artykuł 2, ust. 19 Artykuł 3, lit. j) || -- Artykuł 3, lit. k) || Artykuł 2, ust. 21 Artykuł 3, lit. l) || Artykuł 2, ust. 22 Artykuł 3, lit. m) || Artykuł 2, ust. 24 Artykuł 3, lit. n) || Artykuł 2, ust. 23 Artykuł 3, lit. o) || -- -- || Artykuł 2, ust. 25 -- || Artykuł 2, ust. 26 -- || Artykuł 2, ust. 27 Artykuł 4 ust. 1 || Załącznik II, lit. f) akapit pierwszy -- || Artykuł 10 ust. 1-9 Artykuł 4 ust. 2 || Artykuł 10 ust. 10 akapit trzeci Artykuł 4 ust. 3 || -- Artykuł 5 || Artykuł 10 ust. 10 akapit pierwszy i drugi Artykuł 6 || -- Artykuł 7 ust. 1 || Artykuł 10 ust. 11 Artykuł 7 ust. 2 || -- Artykuł 7 ust. 3 || -- Artykuł 8 || Artykuł 12 ust. 5 -- || Artykuł 12 ust. 6 -- || Artykuł 12 ust. 7 Artykuł 9 || -- Artykuł 10 ust. 1 i 2 || -- Artykuł 10 ust. 3 || Artykuł 19 ust. 6 Artykuł 11 || -- Artykuł 12 || -- Artykuł 13 || Artykuł 17 ust. 2 Artykuł 14 || -- Artykuł 15 || Artykuł 22 Artykuł 16 || -- Artykuł 17 || Artykuł 23 Artykuł 18 || Artykuł 24 Załącznik I || Załącznik I, Część II Załącznik II || Załącznik I, Część I -- || Załącznik I, Część III Załącznik III || Załącznik II Załącznik IV || -- OCENA
FINANSOWYCH SKUTKÓW DLA WNIOSKÓW 1. STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY 1.1. Tytuł wniosku/inicjatywy Dyrektywa
Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie efektywności energetycznej oraz
uchylająca dyrektywy 2004/8/WE i 2006/32/WE 1.2. Dziedzina(-y) polityki w
strukturze ABM/ABB[46],
których dotyczy wniosek/inicjatywa ENERGIA
[32] 1.3. Charakter wniosku/inicjatywy ¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy nowego działania ¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy nowego działania będącego następstwem projektu
pilotażowego/działania przygotowawczego[47] ¨ Wniosek/inicjatywa
wiąże się z przedłużeniem bieżącego
działania x Wniosek/inicjatywa
dotyczy działania, które zostało przekształcone pod
kątem nowego działania 1.4. Cele 1.4.1. Wieloletni(e) cel(e)
strategiczny(e) Komisji wskazany(e)we wniosku/inicjatywie Wniosek
stanowi kluczowy element strategii „Europa 2020” na rzecz inteligentnego,
trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu
społecznemu. Bezpośrednio przyczynia się do realizacji jednego z
pięciu określonych w niej głównych celów, jakim jest
osiągnięcie do 2020 r. poziomu efektywności energetycznej w
wysokości 20 %. 1.4.2. Cel(e) szczegółowy(-e) i
działanie(-a) ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa Cel
szczegółowy nr
3: Realizacja celu, jakim jest obniżenie zużycia energii w UE o 20 % nr
4: Promocja energii odnawialnej oraz zwiększenie efektywności
energetycznej w sektorach transportu, mieszkaniowym, usług i
przemysłu poprzez wysiłki związane z kwestią barier innych
niż technologiczne (program Inteligentna energia - Europa) Działanie(-a) ABM/ABB, którego(-ych) dotyczy wniosek/inicjatywa nr
3: 32 04 03 nr
4: 32 04 06 1.4.3. Oczekiwany(-e)wynik(i)
i wpływ Należy
wskazać, jakie efekty przyniesie wniosek/inicjatywa beneficjentom/grupie
docelowej Wniosek
będzie miał pozytywne skutki dla bezpieczeństwa zaopatrzenia w
energię w Europie, przyczyni się do złagodzenia skutków zmian
klimatycznych, a ponadto będzie miał pozytywny wpływ na wzrost
gospodarczy i tworzenie miejsc pracy. Oszczędności energii
uwalniają zasoby finansowe, które można inwestować w innych
sektorach gospodarki, co prowadzi do zmniejszenia napięcia w
budżetach publicznych. Dla obywateli efektywność energetyczna
oznacza niższe rachunki za energię. Zapewni też środki na
zwalczanie problemu ubóstwa energetycznego. I na koniec, zwiększenie
produkcji przy obniżonym zużyciu energii powinno przyczynić
się do podniesienia konkurencyjności przemysłu unijnego i
zapewnić mu na rynkach światowych wiodącą pozycję w
zakresie technologii energooszczędnych. 1.4.4. Wskaźniki wyników i
wpływu Należy
określić wskaźniki, które umożliwią monitorowanie
realizacji wniosku/inicjatywy. Na
mocy niniejszego wniosku państwa członkowskie będą
zobowiązane do składania Komisji rocznych sprawozdań dotyczących
postępu w wykonaniu dyrektywy, przy użyciu szeregu wskaźników
(np. zużycie energii pierwotnej, wskaźniki dotyczące
działalności w takich sektorach jak przemysł, sektor
mieszkaniowy i usług, transport, zaopatrzenie w energię,
całkowita powierzchnia pomieszczeń w budynkach stanowiących
własność instytucji publicznych, które w ostatnim roku poddano
renowacji). Ponadto państwa członkowskie mają także
obowiązek składania co trzy lata sprawozdania dotyczącego
różnych wskaźników realizacji. 1.5. Uzasadnienie
wniosku/inicjatywy 1.5.1. Potrzeba(-y), która(-e)
ma(ją) zostać zaspokojona(-e)w perspektywie krótko- lub
długoterminowej Krótkoterminowym
celem niniejszego wniosku jest wniesienie znaczącego wkładu w cel UE
w zakresie efektywności energetycznej na 2020 r. oraz realizacja Strategii
„Europa 2020”. Wniosek ma też cel długoterminowy, jakim jest poprawa
efektywności energetycznej w UE po 2020 r. 1.5.2. Wartość dodana z
tytułu zaangażowania Unii Europejskiej UE
sama wyznaczyła cel, jakim jest osiągnięcie do 2020 r.
oszczędności energii pierwotnej na poziomie 20 %, i uczyniła go
jednym z pięciu głównych celów strategii „Europa 2020”. W ramach
bieżących ram politycznych na szczeblu państw członkowskich
i UE nie udało się wykorzystać istniejącego potencjału
w zakresie oszczędności energii. Stanowiące
przedmiot niniejszego wniosku wyzwania w zakresie energii (bezpieczeństwo
zaopatrzenia w energię, zrównoważony rozwój i zmiana klimatu, a
także konkurencyjność UE) są powodem niepokoju w całej
UE, konieczna jest więc wspólna reakcja na poziomie UE w celu zapewnienia
koordynacji działań i osiągnięcia wspólnych celów w
bardziej efektywny sposób. 1.5.3. Główne wnioski
wyciągnięte z podobnych działań Obecne
ramy efektywności energetycznej, które niniejszy wniosek uchyla – tj.
dyrektywa w sprawie usług energetycznych i dyrektywa w sprawie kogeneracji
– z uwagi na stonowany charakter zawartych w nich treści przepisów nie
przyczyniły się do w pełni skutecznego wykorzystania
istniejącego potencjału w tym zakresie. Niniejszy wniosek ma na celu
naprawienie wad i niedociągnięć występujących w tych
dwóch dyrektywach poprzez wzmocnienie i zwiększenie przejrzystości
zawartych w nich treści oraz jasne określenie obowiązków. 1.5.4. Spójność z
ewentualnymi innymi instrumentami finansowymi oraz możliwa synergia Wniosek
jest ściśle powiązany ze strategią „Europa 2020” i jej
inicjatywą przewodnią „Europa efektywnie korzystająca z
zasobów”. Jest spójny z istniejącą polityką UE
dotyczącą klimatu, energii i spraw społecznych i ją
uzupełnia. 1.6. Czas trwania działania i
jego wpływu finansowego ¨ Wniosek/inicjatywa o określonym
czasie trwania –
¨ Czas trwania wniosku/inicjatywy: od [DD/MM]RRRR do [DD/MM]RRRR –
¨ Czas trwania wpływu finansowego: od RRRR do RRRR x Wniosek/inicjatywa o
nieokreślonym czasie trwania –
Wprowadzenie w życie nastąpi
prawdopodobnie w 2012 r., zależnie od postępu procesu ustawodawczego –
po którym następuje faza operacyjna. 1.7. Przewidywany(-e) tryb(y)
zarządzania[48] x Bezpośrednie zarządzanie
scentralizowane przez Komisję ¨ Pośrednie zarządzanie
scentralizowane poprzez przekazanie zadań
wykonawczych: –
¨ agencjom wykonawczym –
¨ organom utworzonym przez Wspólnoty[49] –
¨ krajowym organom publicznym/organom mającym obowiązek
świadczenia usługi publicznej –
¨ osobom odpowiedzialnym za wykonanie określonych
działań na podstawie tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej,
określonym we właściwym prawnym akcie podstawowym w rozumieniu
art. 49 rozporządzenia finansowego ¨ Zarządzanie dzielone z państwami członkowskimi ¨ Zarządzanie zdecentralizowane z państwami trzecimi ¨ Zarządzanie wspólne z organizacjami międzynarodowymi (należy
wyszczególnić) W przypadku wskazania
więcej niż jednego trybu należy podać dodatkowe informacje
w części „Uwagi”. Uwagi Główna
część zadań do wykonania w ramach niniejszego wniosku
przypadnie państwom członkowskim. Komisja wykona szereg badań i
ocen oraz będzie monitorować i wspierać wdrażanie na
poziomie krajowym (poprzez szereg inicjatyw współpracy takich jak projekt
„Wspólne działanie”). 2. ŚRODKI ZARZĄDZANIA 2.1. Zasady nadzoru i
sprawozdawczości Należy
określić częstotliwość i warunki. Państwa
członkowskie składają: (i) sprawozdanie roczne dotyczące
szeregu podstawowych wskaźników dotyczących energii i wykonania; oraz
(ii) sprawozdanie za okres trzyletni, zawierające szersze informacje
dotyczące wykonania dyrektywy oraz krajowych środków i strategii w
zakresie efektywności energetycznej. 2.2. System zarządzania i
kontroli 2.2.1. Zidentyfikowane ryzyko Zagrożenia
związane z wykonaniem dyrektywy określono w dołączonym do
wniosku planie wdrożenia. Należą do nich zarówno zagrożenia
występujące na etapie transpozycji i wykonania , jak i
zagrożenia wewnętrzne i zewnętrzne. 2.2.2. Przewidywane metody kontroli Plan
wdrożenia przewiduje działania naprawcze wobec określonych
zagrożeń. Obejmują one np. wzmocnienie dialogu i współpracy
z państwami członkowskimi, również w ramach projektu „Wspólne
działanie” i działań dwustronnych, wymogi dotyczące tabel
korelacji, ustanowienie sankcji za nieprzestrzeganie ustaleń. Przewiduje
się także ocenę krajowych sprawozdań rocznych i trzyletnich
przez Komisję. Ponadto Komisja może wydawać zalecenia. 2.3. Środki zapobiegania
nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom Określić
istniejące lub przewidywane środki zapobiegania i ochrony. Niniejszy
wniosek nie ma wpływu na część operacyjną budżetu
UE. Nie zidentyfikowano zagrożeń. 3. SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY
WNIOSKU/INICJATYWY 3.1. Dział(y) wieloletnich
ram finansowych i pozycja(-e) wydatków w budżecie, na które
wniosek/inicjatywa ma wpływ · Istniejące pozycje w budżecie Według
działów wieloletnich ram finansowych i pozycji w budżecie Dział wieloletnich ram finansowych || Pozycja w budżecie || Rodzaj środków || Wkład Numer [Opis…………………...……….] || Zróżnicowane/niezróżnicowane ([50]) || państw EFTA[51] || krajów kandydujących[52] || państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego 1A || 32.04.03 [Działania wspierające europejską politykę energetyczną i wewnętrzny rynek energii] || Zróżnicowane || NIE || NIE || NIE || NIE 1A || 32.04.06 [Program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji — program „Inteligentna energia — Europa”] || Zróżnicowane || TAK || TAK || NIE || NIE · Nowe pozycje w budżecie, o których utworzenie się wnioskuje –
NIE Według działów wieloletnich ram finansowych i
pozycji w budżecie. Dział wieloletnich ram finansowych || Pozycja w budżecie || Rodzaj środków || Wkład Numer [Treść……………………………………..] || Zróżnicowane/niezróżnicowane || państw EFTA || krajów kandydujących || państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego || [XX.YY.YY.YY] || || TAK/NIE || TAK/NIE || TAK/NIE || TAK/NIE 3.2. Szacunkowy wpływ na
wydatki 3.2.1. Synteza szacunkowego
wpływu na wydatki WNIOSEK ZOSTANIE WYKONANY W RAMACH
ISTNIEJĄCEGO BUDŻETU I NIE BĘDZIE MIAŁ WPŁYWU NA
WIELOLETNIE RAMY FINANSOWE. w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku) Dział wieloletnich ram finansowych: || Numer || [Dział 1A] DG: <ENER> || || || Rok N[53] || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, aby odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) || OGÓŁEM Środki operacyjne || || || || || || || || Numer pozycji w budżecie 32.04.03 || Środki na zobowiązania || (1) || 0,2 || 0,2 || 0,2 || 0,2 || 0,2 || 0,2 || 0,2 || 1,4 Środki na płatności || (2) || 0,06 || 0,2 || 0,2 || 0,2 || 0,2 || 0,2 || 0,2 || 1,26 Numer pozycji w budżecie 32.04.06 || Środki na zobowiązania || (1a) || 4,8 || 4,8 || 4,8 || 4,8 || 4,8 || 4,8 || 4,8 || 33,6 Środki na płatności || (2a) || 1,44 || 3,36 || 4,8 || 4,8 || 4,8 || 4,8 || 4,8 || 28,8 Środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne[54] || || || || || || || || Numer pozycji w budżecie 32010406 || || (3) || || || || || || || || OGÓŁEM środki dla DG <ENER> || Środki na zobowiązania || =1+1a +3 || 5 || 5 || 5 || 5 || 5 || 5 || 5 || 35,0 Środki na płatności || =2+2a +3 || 1,5 || 3,56 || 5 || 5 || 5 || 5 || 5 || 30,06 OGÓŁEM środki operacyjne || Środki na zobowiązania || (4) || 5 || 5 || 5 || 5 || 5 || 5 || 5 || 35,0 Środki na płatności || (5) || 1,5 || 3,56 || 5 || 5 || 5 || 5 || 5 || 30,06 OGÓŁEM środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne || (6) || || || || || || || || OGÓŁEM środki na DZIAŁ <1A> wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || =4+ 6 || 5 || 5 || 5 || 5 || 5 || 5 || 5 || 35,0 Środki na płatności || =5+ 6 || 1,5 || 3,56 || 5 || 5 || 5 || 5 || 5 || 30,06 Jeżeli wpływ wniosku/inicjatywy nie
ogranicza się do jednej pozycji w budżecie: OGÓŁEM środki operacyjne || Środki na zobowiązania || (4) || || || || || || || || Środki na płatności || (5) || || || || || || || || OGÓŁEM środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne || (6) || || || || || || || || OGÓŁEM środki na DZIAŁY 1 do 4 wieloletnich ram finansowych (kwota referencyjna) || Środki na zobowiązania || =4+ 6 || 5 || 5 || 5 || 5 || 5 || 5 || 5 || 35,0 Środki na płatności || =5+ 6 || 1,5 || 3,56 || 5 || 5 || 5 || 5 || 5 || 30,06 Dział wieloletnich ram finansowych: || 5 || „Wydatki administracyjne” w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku) || || || Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, aby odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) || OGÓŁEM DG: <ENER> || Zasoby ludzkie || 0,727 || 0,727 || 0,727 || 0,727 || 0,727 || 0,727 || 0,727 || 5,089 Pozostałe wydatki administracyjne || 0,086 || 0,086 || 0,086 || 0,086 || 0,086 || 0,086 || 0,086 || 0,602 OGÓŁEM DG <ENER> || Środki || 0,813 || 0,813 || 0,813 || 0,813 || 0,813 || 0,813 || 0,813 || 5,691 OGÓŁEM środki na DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania ogółem = środki na płatności ogółem || 0,813 || 0,813 || 0,813 || 0,813 || 0,813 || 0,813 || 0,813 || 5,691 w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku) || || || Rok N[55] || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, aby odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) || OGÓŁEM OGÓŁEM środki na DZIAŁY 1 do 5 wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || 5,813 || 5,813 || 5,813 || 5,813 || 5,813 || 5,813 || 5,813 || 40,691 Środki na płatności || 2,313 || 4,373 || 5,813 || 5,813 || 5,813 || 5,813 || 5,813 || 35,751 3.2.2. Szacunkowy wpływ na
środki operacyjne –
x Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania nowych środków operacyjnych
(inicjatywa jest jednym z elementów obecnych ram finansowych) –
¨ Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością
wykorzystania środków operacyjnych, jak określono poniżej: Środki na zobowiązania w mln EUR (do 3
miejsc po przecinku) Określić cele i realizacje ò || || || Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, aby odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) || OGÓŁEM REALIZACJA Rodzaj realizacji[56] || Średni koszt realizacji || Liczba realizacji || Koszt || Liczba realizacji || Koszt || Liczba realizacji || Koszt || Liczba realizacji || Koszt || Liczba realizacji || Koszt || Liczba realizacji || Koszt || Liczba realizacji || Koszt || Całkowita liczba realizacji || Koszt całkowity CEL SZCZEGÓŁOWY nr 3 Realizacja obniżenia zużycia energii w UE o 20 % w porównaniu z prognozami na 2020 r. w modelu PRIMES 2007 Realizacja || badanie || 1 || 1 || 0,2 || 1 || 0,2 || 1 || 0,2 || 1 || 0,2 || 1 || 0,2 || 1 || 0,2 || 1 || 0,2 || 7 || 1,4 Cel szczegółowy nr 3 – suma cząstkowa || || 0,2 || || 0,2 || || 0,2 || || 0,2 || || 0,2 || || 0,2 || || 0,2 || 7 || 1,4 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 4 Promocja energii odnawialnej oraz zwiększenie efektywności energetycznej w sektorach transportu, mieszkaniowym, usług i przemysłu poprzez działania związane z kwestią barier innych niż technologiczne (program Inteligentna energia - Europa)…. Realizacja || badanie || 1,4 || 2 || 2,8 || 2 || 2,8 || 2 || 2,8 || 2 || 2,8 || 2 || 2,8 || 2 || 2,8 || 2 || 2,8 || 14 || 19,6 Realizacja || Wspólne działanie || 2 || 0,3 || 2 || 0,3 || 2 || 0,3 || 2 || 0,3 || 2 || 0,3 || 2 || 0,3 || 2 || 0,3 || 2 || 2,1 || 14 Cel szczegółowy nr 4 – suma cząstkowa || 2,3 || 4,8 || 2,3 || 4,8 || 2,3 || 4,8 || 2,3 || 4,8 || 2,3 || 4,8 || 2,3 || 4,8 || 2,3 || 4,8 || 16,1 || 33,6 KOSZT OGÓŁEM || || 5 || || 5 || || 5 || || 5 || || 5 || || 5 || || 5 || || 35 3.2.3. Szacunkowy wpływ na
środki administracyjne 3.2.3.1. Streszczenie –
¨ Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania środków administracyjnych –
x Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością
wykorzystania środków operacyjnych, jak określono poniżej: (inicjatywa
jest jednym z elementów obecnych ram finansowych) Potrzeby w zakresie środków
administracyjnych zostaną pokryte ze środków już przydzielonych
na zarządzanie tym działaniem lub przesuniętych w ramach
dyrekcji generalnej, uzupełnionych w razie potrzeby przez dodatkowe
środki, które mogą zostać przydzielone zarządzającej dyrekcji
generalnej w ramach procedury rocznego przydziału środków w
świetle ograniczeń budżetowych. w mln EUR (do 3
miejsc po przecinku) || Rok N[57] || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, aby odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) || OGÓŁEM DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych || || || || || || || || Zasoby ludzkie || 0,727 || 0,727 || 0,727 || 0,727 || 0,727 || 0,727 || 0,727 || 5,089 Pozostałe wydatki administracyjne || 0,086 || 0,086 || 0,086 || 0,086 || 0,086 || 0,086 || 0,086 || 0,602 DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa || 0,813 || 0,813 || 0,813 || 0,813 || 0,813 || 0,813 || 0,813 || 5,691 Poza DZIAŁEM 5[58] wieloletnich ram finansowych || || || || || || || || Zasoby ludzkie || || || || || || || || Pozostałe wydatki administracyjne || || || || || || || || Poza DZIAŁEM 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa || || || || || || || || OGÓŁEM || 0,813 || 0,813 || 0,813 || 0,813 || 0,813 || 0,813 || 0,813 || 5,691 3.2.3.2. Szacowane zapotrzebowanie na
zasoby ludzkie –
¨ Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich –
x Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością wykorzystania
obecnie przydzielonych zasobów ludzkich, jak określono poniżej: Wartości szacunkowe należy
wyrazić w pełnych kwotach (lub najwyżej z
dokładnością do jednego miejsca po przecinku) || || Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || … wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, aby odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) || Stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia (stanowiska urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony) || || XX 01 01 01 (w centrali i w biurach przedstawicielstw Komisji) || 0,727 || 0,727 || 0,727 || 0,727 || 0,727 || 0,727 || 0,727 || || XX 01 01 02 (w delegaturach) || || || || || || || || || XX 01 05 01 (pośrednie badania naukowe) || || || || || || || || || 10 01 05 01 (bezpośrednie badania naukowe) || || || || || || || || || Personel zewnętrzny (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy: FTE)[59] || || XX 01 02 01 (AC, END, INT z globalnej koperty finansowej) || || || || || || || || || XX 01 02 02 (CA, AL, END, INT i JED w delegaturach) || || || || || || || || || XX 01 04 yy [60] || - w centrali[61] || || || || || || || || || - w delegaturach || || || || || || || || XX 01 05 02 (AC, END, INT – pośrednie badania naukowe) || || || || || || || || || 10 01 05 02 (AC, END, INT – bezpośrednie badania naukowe) || || || || || || || || || Inna pozycja w budżecie (określić) || || || || || || || || || OGÓŁEM || 0,727 || 0,727 || 0,727 || 0,727 || 0,727 || 0,727 || 0,727 || XX oznacza
odpowiednią dziedzinę polityki lub odpowiedni tytuł w
budżecie. Potrzeby w zakresie
zasobów ludzkich zostaną pokryte z zasobów DG już przydzielonych na
zarządzanie tym działaniem lub przesuniętych w ramach dyrekcji
generalnej, uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi dodatkowymi zasobami,
które mogą zostać przydzielone zarządzającej dyrekcji
generalnej w ramach procedury rocznego przydziału środków oraz w
świetle istniejących ograniczeń budżetowych. Opis zadań do
wykonania: Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony || Podejmowanie odpowiednich działań w celu wykonania różnych wymogów nałożonych przez Komisję (np. przegląd sprawozdań państw członkowskich, inicjowanie badań i nadzór nad nimi, wykonywanie analiz, opracowanie programów wspierających ich realizację, monitorowanie wykonania) Personel zewnętrzny || 3.2.4. Zgodność z
obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi –
x Wniosek/inicjatywa jest zgodny(-a) z obowiązującymi
wieloletnimi ramami finansowymi. –
¨ Wniosek/inicjatywa wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu
w wieloletnich ramach finansowych. Należy wyjaśnić, na czym ma
polegać przeprogramowanie, określając pozycje w budżecie,
których ma ono dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty. …. –
¨ Wniosek/inicjatywa wymaga zastosowania instrumentu elastyczności
lub zmiany wieloletnich ram finansowych[62]. Należy wyjaśnić, który wariant jest
konieczny, określając pozycje w budżecie, których ma on
dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty. …….. 3.2.5. Udział osób trzecich w
finansowaniu –
x Wniosek/inicjatywa nie przewiduje współfinansowania ze strony
osób trzecich –
Wniosek/inicjatywa przewiduje
współfinansowanie szacowane zgodnie z poniższym: Środki w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku) || Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, aby odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) || Ogółem Określić organ współfinansujący || || || || || || || || OGÓŁEM środki objęte współfinansowaniem || || || || || || || || 3.3. Szacunkowy wpływ na
dochody –
x Wniosek/inicjatywa nie ma wpływu finansowego na dochody. –
¨ Wniosek/inicjatywa ma wpływ finansowy określony
poniżej: –
¨ wpływ na zasoby własne –
¨ wpływ na dochody różne w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku) Pozycja w budżecie dotycząca dochodów || Kwoty wpisane w budżecie na bieżący rok || Wpływ wniosku/inicjatywy[63] Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || wprowadzić taką liczbę kolumn, jaka jest niezbędna, aby odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) Artykuł …………. || || || || || || || || W przypadku wpływu
na dochody różne należy wskazać pozycję (-e) wydatków w
budżecie, którą(-e) ten wpływ obejmie. …. Należy
określić metodę obliczania wpływu na dochody. …. [1] 7224/1/07,
REV 1. [2] KOM(2010)
2020. [3] SEK(2011)277. [4] EUCO
2/1/11. [5] 2010/2107(INI). [6] KOM(2011)
21. [7] KOM(2011)
112. [8] Dz.U. L
144 z 27.4.2008, s. 64. [9] Dz.U. L
153 z 18.6.2010, s. 1. [10] EUCO
13/10. [11] Dz.U. L
140 z 23.4.2009, s. 16. [12] Więcej
informacji w sekcji 1.2 towarzyszącej OS oraz w załącznikach I i
II. [13] Projekty sprawozdań dostępne są pod
adresem: http://ec.europa.eu/energy/efficiency/bucharest. [14] Dz.U. C
[…] z […], s. […]. [15] Dz.U. C
[…] z […], s. […]. [16] Dz.U. C
[…] z […], s. […]. [17] Prognozy
opracowane w 2007 r. wykazały zużycie energii pierwotnej w roku 2020
w wysokości 1842 Mtoe. Obniżenie o 20 % daje wynik w
wysokości 1474 Mtoe w roku 2020, tj. spadek o 368 Mtoe w porównaniu z
prognozami. [18] KOM/2010/
639 wersja ostateczna. [19] 2010/2107(INI). [20] KOM(2011)
21. [21] KOM/2011/
109 wersja ostateczna. [22] KOM/2011/
144 wersja ostateczna. [23] KOM/2011/
112 wersja ostateczna. [24] Dz.U. L
140 z 5.6.2009, s.136. [25] Dz.U. L 52
z 21.2.2004, s. 50. [26] Dz.U. L
144 z 27.4.2008, s. 64. [27] Dz.U. L
153 z 18.6.2010, s. 13. [28] KOM(2008)
394 wersja ostateczna. [29] Dz.U. L
334 z 17.12.2010, s. 17. [30] Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32. [31] Dz.U. L 32
z 06.2.2007, s. 183. [32] Dz.U. L
211 z 14.8.2009, s. 15. [33] Dz.U. L
309 z 24.11.2009, s. 87. [34] Dz.U. L
153 z 18.6.2010, s. 1. [35] Dz.U. L
304 z 14.11.2008, s. 1. [36] Dz.U. L
211 z 14.8.2009, s. 55. [37] Dz.U. L
211 z 14.8.2009, s. 94. [38] Dz.U. L
338 z 17.12.2008, s. 55. [39] Dz.U. L
381 z 28.12.2006, s. 24. [40] Dz.U. L
342 z 22.12.2009, s. 46. [41] Państwa
członkowskie mogą stosować inne współczynniki konwersji, o
ile jest to uzasadnione. [42] Żarówki
do ogólnych celów oświetleniowych (lub żarówki z żarnikiem
wolframowym. [43] Żarówki
do ogólnych celów oświetleniowych (lub żarówki z żarnikiem
wolframowym. [44] Norma EN 834 na podzielniki kosztów ogrzewania do rejestrowania
zużycia ciepła przez grzejniki – przyrządy zasilane energią
elektryczną. [45] Zalecenia
dotyczące metod pomiarowych i weryfikacji w ramach dyrektywy 2006/32/WE w
sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług
energetycznych. [46] ABM: zarządzanie
kosztami działań (ang. Activity Based Management) - ABB: budżet
zadaniowy (ang. Activity Based Budgeting). [47] O którym
mowa w art. 49 ust. 6 lit. a) lub b) rozporządzenia finansowego. [48] Wyjaśnienia
dotyczące trybów zarządzania oraz odniesienia do rozporządzenia
finansowego znajdują się na następującej stronie: http://www.cc.cec/budg/man/budgmanag/budgmanag_en.html [49] O którym
mowa w art. 185 rozporządzenia finansowego. [50] Środki
zróżnicowane/ środki niezróżnicowane. [51] EFTA:
Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu. [52] Kraje
kandydujące oraz w stosownych przypadkach potencjalne kraje
kandydujące Bałkanów Zachodnich. [53] Rok N jest
rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie
wniosku/inicjatywy. [54] Wsparcie
techniczne lub administracyjne oraz wydatki na wsparcie w zakresie wprowadzania
w życie programów lub działań UE (dawne pozycje „BA”),
pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania naukowe. [55] Rok N jest
rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie
wniosku/inicjatywy. [56] Realizacje
odnoszą się do produktów i usług, które zostaną zapewnione
(np. liczba sfinansowanych wymian studentów, liczba kilometrów zbudowanych dróg
itp.). [57] Rok N jest
rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie
wniosku/inicjatywy. [58] Wsparcie
techniczne lub administracyjne oraz wydatki na wsparcie w zakresie wprowadzania
w życie programów lub działań UE (dawne pozycje „BA”),
pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania naukowe. [59] AC =
pracownik kontraktowy; INT = pracownik tymczasowy; JED = młodszy
oddelegowany ekspert AL = członek personelu miejscowego; END =
oddelegowany ekspert krajowy. [60] Poniżej
pułapu na personel zewnętrzny ze środków operacyjnych (dawne
pozycje „BA”). [61] Przede
wszystkim fundusze strukturalne, Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju
Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz Europejski Fundusz Rybacki (EFR). [62] Zob. pkt
19 i 24 porozumienia międzyinstytucjonalnego. [63] W
przypadku tradycyjnych zasobów własnych (opłaty celne, opłaty
wyrównawcze od cukru) należy wskazać kwoty netto, tzn. kwoty brutto
po odliczeniu 25 % na poczet kosztów poboru.