EUR-Lex Access to European Union law
This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 52013DC0939
REPLIES OF THE COMMISSION TO THE SPECIAL REPORT OF THE EUROPEAN COURT OF AUDITORS "TAKING STOCK OF "SINGLE AUDIT" AND THE COMMISSION'S RELIANCE ON THE WORK OF NATIONAL AUDIT AUTHORITIES IN COHESION"
ANTWOORDEN VAN DE COMMISSIE OP HET SPECIAAL VERSLAG VAN DE EUROPESE REKENKAMER "EVALUATIE VAN DE “SINGLE AUDIT” EN VAN HET VERTROUWEN VAN DE COMMISSIE IN HET WERK VAN DE NATIONALE AUDITAUTORITEITEN OP HET GEBIED VAN COHESIE"
ANTWOORDEN VAN DE COMMISSIE OP HET SPECIAAL VERSLAG VAN DE EUROPESE REKENKAMER "EVALUATIE VAN DE “SINGLE AUDIT” EN VAN HET VERTROUWEN VAN DE COMMISSIE IN HET WERK VAN DE NATIONALE AUDITAUTORITEITEN OP HET GEBIED VAN COHESIE"
/* COM/2013/0939 final */
ANTWOORDEN VAN DE COMMISSIE OP HET SPECIAAL VERSLAG VAN DE EUROPESE REKENKAMER "EVALUATIE VAN DE “SINGLE AUDIT” EN VAN HET VERTROUWEN VAN DE COMMISSIE IN HET WERK VAN DE NATIONALE AUDITAUTORITEITEN OP HET GEBIED VAN COHESIE" /* COM/2013/0939 final */
ANTWOORDEN VAN DE
COMMISSIE OP HET SPECIAAL VERSLAG VAN DE EUROPESE REKENKAMER "EVALUATIE VAN DE
“SINGLE AUDIT” EN VAN HET VERTROUWEN VAN DE COMMISSIE IN HET WERK VAN DE
NATIONALE AUDITAUTORITEITEN OP HET GEBIED VAN COHESIE" Samenvatting II. De Commissie deelt de
conclusie van de Rekenkamer dat een beter systeem voor de controle van de
cohesie-uitgaven in de programmeringsperiode 2007-2013 geïnstalleerd is. Het
aangescherpte regelgevingskader heeft voorzien in de aanstelling van een
auditautoriteit die verantwoordelijk is voor het natrekken van de wettigheid en
regelmatigheid van de uitgaven door middel van systeemaudits en controles van
representatieve steekproeven van verrichtingen, en die haar conclusies in de
vorm van een auditadvies en een controleverslag jaarlijks aan de Commissie
rapporteert. III. De Commissie benadrukt dat
de regelgeving 2007-2013 haar een beduidend hogere mate van zekerheid
verschaft, in het bijzonder doordat de zekerheid per operationeel programma per
jaar vanaf het begin van de uitvoering kan worden getoetst. De controlekosten
moeten derhalve vanuit een oogpunt van kosteneffectiviteit worden bezien. De Commissie wijst erop dat de
kosten die subsidiabel zijn in het kader van de technische bijstand die ter
beschikking van de lidstaten staat (artikel 46 van Verordening 1083/2006), de
kosten van audits en controles omvatten, alsook die van beheer, monitoring en
evaluatie. De voor technische bijstand beschikbare kredieten bedragen meestal 4%
van het programmabudget. IV. De Commissie is ingenomen met
de erkenning van haar werk en de aanzienlijke inspanningen die zij in nauwe
samenwerking met de auditautoriteiten heeft geleverd om hun aanpak en
werkmethoden consistenter te maken, door middel van adviezen en richtsnoeren,
gerichte opleidingen en hercontroles van de audits die bijgedragen tot
capaciteitsopbouw. V. De zekerheid van de Commissie
steunt op een op alle beschikbare auditresultaten gebaseerde beoordeling van
essentiële onderdelen van de beheers- en controlesystemen. Het proces dat de Commissie
toepast om de door de lidstaten gemelde foutenpercentages te analyseren, is
solide en grondig. Wanneer zij de foutenpercentages niet kan valideren of
herberekenen, raamt de Commissie het risico voor de zekerheidsexercitie
forfaitair (5-10-25-100%) in plaats van op basis van onbetrouwbare
foutenpercentages die zij ontvangt. Door aanvullende parameters, zoals het
cumulatieve restfoutenpercentage, te hanteren, konden de diensten van de
Commissie in vergelijking met voorgaande jaren bijkomende punten van voorbehoud
in de jaarlijke activiteitenverslagen opnemen. De Commissie streeft er met de
rapportering aan de kwijtingverlenende autoriteit steeds naar een waarachtig en
betrouwbaar beeld te geven van het risico dat de EU-begroting naar schatting
voor elke lidstaat loopt, en houdt daarbij rekening met het corrigerend
vermogen in een meerjarenperspectief. De diensten van de Commissie verstrekken
volkomen transparant alle informatie waarover zij beschikken in hun jaarlijkse
activiteitenverslagen. VI. De Commissie kan een
programma slechts de artikel 73-status verlenen wanneer alle onderdelen van het
beheers- en controlesysteem een positieve beoordeling hebben gekregen. Voor een
dergelijke beoordeling van het werk van de auditautoriteit is het nodig dat ter
plaatse voldoende hercontroles volgens internationaal erkende
controlestandaarden zijn verricht. De Commissie is van mening dat zij bij de
toekenning van de "single audit"-status aan sommige programma's tot
dusver voorzichtig en zorgvuldig te werk is gegaan. VII. Eerste streepje: De Commissie past een
proces van grondige verificaties toe, onder andere inspectiebezoeken ter
plaatse, om zich te vergewissen van de juistheid en betrouwbaarheid van de door
de nationale auditautoriteiten gemelde foutenpercentages. Wanneer zij de
foutenpercentages onbetrouwbaar acht, past zij in de plaats daarvan forfaits
toe. Ter aanvulling van dit proces vindt sinds 2009 een grootschalig
auditonderzoek plaats, in het kader waarvan 269 controlebezoeken zijn afgelegd
om het werk van de auditautoriteiten te evalueren, onder andere via
hercontroles, die betrekking hadden op ruim 90% van de fondstoewijzingen.
Daarnaast verricht de Commissie op een risico-inschatting gebaseerde controles
om de juistheid van de gemelde financiële correcties na te trekken. Tweede streepje: Volgens de Commissie is
de “single audit”-status verleend op basis van betrouwbare, consistente en
doorzichtige criteria en zullen deze programma's tegen eind 2013 aan alle
vereisten voldoen. De Commissie zal een
strikte benadering blijven hanteren en deze met de uitvoering van het in
september 2013 bijgewerkte stappenplan voor artikel 73 verder verduidelijken. Derde
streepje: De
Commissie is van mening dat aan deze aanbeveling gevolg is gegeven met het bijgewerkte
stappenplan en het auditonderzoek betreffende het toezicht op artikel 73
waartoe in september 2013 is besloten. In
aansluiting op de eerste golf van artikel 73-besluiten in de eerste helft van 2012
hebben de diensten van de Commissie op basis van proefcontrolebezoeken een
methodologie voor monitoringbezoeken uitgewerkt die overeenkomstig
internationale controlestandaarden hercontroles en analyses van werkdocumenten
omvatten. Vierde streepje: De mogelijkheid om
financiële correcties toe te passen in geval van ernstige onregelmatigheden die
na de overlegging van de jaarrekening worden geconstateerd en niet eerder door
de auditautoriteit werden ontdekt en/of gerapporteerd, is door de Commissie
geïntroduceerd in haar voorstel voor een verordening met gemeenschappelijke
bepalingen voor 2014-2020. De Commissie is
voornemens middels de afgeleide wetgeving voor te stellen dat bij herhaalde
onregelmatigheden waar dezelfde tekortkomingen spelen, de forfaitaire
correcties kunnen worden verhoogd wanneer de betrokken lidstaat heeft nagelaten
passende corrigerende maatregelen te nemen voor het onderdeel van het systeem
dat defectueus was en waarvoor eerder een correctie was toegepast. Vijfde
streepje: De
Commissie werkt eraan om, voortbouwend op de met de programmeringsperiode 2007-2013
opgedane ervaring, de afgeleide wetgeving te verbeteren en tijdig en volledig
de nodige richtsnoeren te geven zodat de auditautoriteiten in een stabiel
methodologisch kader hun werkzaamheden kunnen verrichten. De
Commissie zal sommige aspecten van de bestaande richtsnoeren schriftelijk nader
toelichten tegen eind 2013. Tevens is de Commissie
volgens de verordening voor de programmeringsperiode 2014-2020 gemachtigd om
via uitvoeringshandelingen of gedelegeerde handelingen bindende modellen en/of
voorschriften aan te nemen voor de werkzaamheden van de auditautoriteiten, op
basis van de ervaring en de goede methoden van de periode 2007-2013. Zesde streepje: De Commissie is van
mening dat aan deze aanbeveling reeds gevolg is gegeven in de effectbeoordeling
2011 (zie voetnoot 71). Zij wijst er voorts op dat het de lidstaten zijn die in
het kader van het gedeeld beheer en volgens het subsidiariteitsbeginsel
beslissen over de toewijzing van technische bijstand aan de verschillende
kostencategorieën. Tevens versterkt de
Commissie in de verordening voor 2014-2020 haar benadering van
kosteneffectiviteit ten aanzien van het cohesiebeleid. De nieuwe regelingen in
verband met de uitvoering en het gebruik van de fondsen, onder andere wat de
controles betreft, moeten [...] in overeenstemming zijn met het
evenredigheidsbeginsel en houden rekening met de algemene doelstelling van de
vermindering van de administratieve rompslomp voor instanties die betrokken
zijn bij het beheer en de controle van de programma’s".
Inleiding
7.
In 2012 ontvingen DG Regionaal beleid en stadsontwikkeling en DG
Werkgelegenheid, sociale zaken en inclusie (hierna "DG
Werkgelegenheid") respectievelijk 680 en 522 systeemauditverslagen van de
auditautoriteiten. De Commissie analyseert alle auditresultaten en gebruikt ze
als toezichthouder met het oog op de inleiding van eventuele
onderbrekings-/opschortingsprocedures en in het kader van het proces tot
verkrijging van zekerheid. 9. Met
het oog op betrouwbaarheid van de door auditautoriteiten gemelde
controleresultaten en foutenpercentages hebben de DG's Regionaal beleid en
stadsontwikkeling en Werkgelegenheid tot dusver de werkzaamheden van de
auditautoriteiten grondig geanalyseerd en gehercontroleerd overeenkomstig
internationale controlestandaarden; dit is en blijft het voornaamste
controlemiddel van de betrokken DG's. Wanneer
in de werkzaamheden van de auditautoriteiten tekortkomingen worden
geconstateerd, worden afhankelijk van de ernst daarvan ingrijpende actieplannen
uitgewerkt, die waar nodig gepaard kunnen gaan met
onderbrekings-/opschortingsprocedures totdat die tekortkomingen verholpen zijn
en de auditwerkzaamheden aan de normen voldoen. De hercontroles hebben eveneens
bijgedragen tot heel wat capaciteitsopbouw, door het delen van checklists, het
verhogen van het bewustzijn voor risicogebieden en het identificeren van voor
verbetering vatbare gebieden en oplossingen. De
methodologie van het proces tot verkrijging van zekerheid en om te bepalen waar
voorbehoud wordt gemaakt, wordt beschreven in bijlage 4 bij de jaarlijkse
activiteitenverslagen van DG Regionaal beleid en stadsontwikkeling en DG
Werkgelegenheid. Tekstvak
2 - Gebruik van de door de nationale auditautoriteiten gerapporteerde
foutenpercentages voor de zekerheid van de Commissie Een
analyse van de op het einde van het jaar door de auditautoriteiten gemelde
foutenpercentages moet voor alle 434 EFRO/CF- en ESF-programma's op tijd worden
verricht voor het jaarlijks activiteitenverslag, waarvan een eerste versie
klaar moet zijn tegen eind februari (en aangepast tegen 31 maart, de datum van
ondertekening). De Commissie benadrukt dat het doel is geraamde
foutenpercentages binnen een statistisch significante bandbreedte aan te geven
of, in het geval van een niet-statistische steekproef waarin de verordening
voorziet, zinvolle indicatoren voor de raming van het risico waaraan de
programmabetalingen in het verslagjaar blootgesteld zijn. De
Commissie past ook forfaitaire percentages toe om dat risico te ramen wanneer
zij de gerapporteerde foutenpercentages onbetrouwbaar acht. De
Commissie steunt in de jaarlijkse activiteitenverslagen op het gemiddelde, op
de gevalideerde foutenpercentages gebaseerde, risicopercentage voor alle
programma's van elke lidstaat om de bedragen van de in het verslagjaar
verrichte tussentijdse betalingen die risico lopen te kwantificeren. Wegens de
termijn die bij de verordening aan de auditautoriteiten is toegestaan om hun
controles te verrichten, is die raming van het risico dat in jaar N verrichte
betalingen lopen, gebaseerd op het gevalideerde foutenpercentage dat is gemeld
voor in jaar N-1 gedeclareerde uitgaven, zijnde de best beschikbare raming op
het moment waarop het jaarlijks activiteitenverslag wordt ondertekend. Sinds 2012
vermelden DG Regionaal beleid en stadsontwikkeling en DG Werkgelegenheid in hun
jaarlijkse activiteitenverslagen ook het gemiddelde gecumuleerde (meerjarige)
restfoutenrisico voor elke lidstaat, rekening houdende met alle door de
lidstaten gerapporteerde correcties die in mindering zijn gebracht op alle
betalingsverzoeken tot het einde van jaar N. 10. Volgens de door de
Commissie gehanteerde methodologie voor het proces tot verkrijging van
zekerheid wordt ten aanzien van een programma met een gevalideerd
foutenpercentage van meer dan 5% reeds in fase 1 voorbehoud gemaakt, tenzij de
voorgeschreven correctie en een plan van aanpak ten uitvoer zijn gelegd vóór de
ondertekening van het jaarlijks activiteitenverslag (zie ook paragraaf 40).
11. De
Commissie is het ermee eens dat de processen waarmee de Rekenkamer een algemeen
foutenpercentage vaststelt en de Commissie het risico voor haar betalingen in
een jaar beoordeelt, verschillend zijn wegens de redenen die de Rekenkamer
aanhaalt en de andere rol van beide instellingen. Het doel ervan is in essentie
evenwel identiek, namelijk het risico dat de EU-begroting in een gegeven jaar
loopt, inschatten.
De Commissie
houdt bij haar beoordeling rekening met al deze verschillen, in het bijzonder
wat betreft de timing van de kwantificering van fouten bij overheidsopdrachten.
Dit wordt gestaafd door de vaststelling dat de beoordelingsresultaten voor wat
DG Werkgelegenheid betreft de jongste drie jaar op rij en DG Regionaal beleid
en stadsontwikkeling twee jaar op rij, in lijn zijn met de foutenpercentages
die door de Rekenkamer zijn becijferd.
De Commissie houdt via de
berekening van een gecumuleerd restfoutenreisico bij haar beoordeling ook
rekening met het meerjarige karakter van cohesiebeleidsmaatregelen en met de
mogelijkheden tot correctie voor elk programma. Sommige verschillen waarop de
Rekenkamer wijst, zullen in de regelgeving voor de programmeringsperiode 2014-2020
worden geëlimineerd, wat verder moet bijdragen tot een volledige toepassing van
het "single audit"-beginsel. 12. De Commissie kon zich
vinden in de in Advies 2/2004 van de Rekenkamer vervatte beginselen, die in
belangrijke mate zijn meegenomen in de verordeningen voor de periode 2007-2013
betreffende de inrichting van de beheers- en controlesystemen. 15. De Commissie is
verheugd over de conclusie van de Rekenkamer. Zij heeft haar systeem als geheel
opgezet met inachtneming van de "single audit"-beginselen van de
Rekenkamer (zie ook paragraaf 80). Voor de Commissie schuilt
het belangrijkste voordeel van de toepassing van artikel 73 in de mogelijkheid
haar beperkte controlemiddelen te concentreren op de meest riskante programma's
en autoriteiten, in de plaats van haar controlewerkzaamheden in het algemeen
terug te schroeven. Overigens vereist "single audit" altijd nog het monitoren
van de werkzaamheden van de auditautoriteit en blijft het een cruciaal punt. 16. De voorwaarden om de
artikel 73-status toe te kennen, hebben betrekking op zowel de betrouwbaarheid
van het werk van de auditautoriteiten als de goede werking van de beheers- en
controlesystemen. Voor de Commissie betekent dit dat zij met het oog op die
toekenning een aanzienlijke hoeveelheid gedetailleerd controlewerk moet
verrichten in overeenstemming met internationale standaarden. Daarom kan de
artikel 73-status ook pas na enige jaren van programma-uitvoering worden
toegekend. Het betekent eveneens dat
wanneer het beheers- en controlesysteem van een programma, onafhankelijk van de
auditautoriteit, nog onvoldoende solide wordt bevonden, er geen artikel 73-status
kan worden toegekend ook als de Commissie op basis van haar controles tevreden
is met de werking van de auditautoriteit. Gezamenlijk antwoord op
de paragrafen 17, 18 en 19. Elk besluit tot
toekenning van artikel 73 is specifiek voor een programma waarvoor het
respectieve directoraat-generaal van de Commissie verantwoordelijk is. De voorwaarden om aan een
programma de artikel 73-status toe te kennen zijn neergelegd in een
"stappenplan voor artikel 73" dat in 2009 en 2010 met de
auditautoriteiten is besproken en op 13 oktober 2010 in een definitieve vorm is
vastgelegd. De auditautoriteiten zijn hierbij dus volledig betrokken geweest en
zijn volledig geïnformeerd over de criteria op grond waarvan aan programma's
die status kan worden verleend en over de voordelen daarvan. De eerste besluiten om
artikel 73 toe te kennen, zijn begin 2012 genomen, waarna het initiële
stappenplan in september 2013 formeel is geactualiseerd. De actualisering had
betrekking op verduidelijking van de toekenningsvoorwaarden en op de
corrigerende maatregelen die vereist zijn wanneer (tijdelijk) aan één of meer
voorwaarden niet meer is voldaan. Daarnaast is een specifiek auditonderzoek met
het oog op de vaststelling van de methodologie en de stappen voor de monitoring
van de toepassing van artikel 73 gezamenlijk ontworpen en uitgevoerd door alle
betrokken diensten van de Commissie in het kader van hun (inter)service level
agreement. Zoals in het bijgewerkte
stappenplan en in dit auditonderzoek is aangegeven, zal de Commissie het
besluit om zelf opnieuw ter plaatse te controleren nemen wanneer het niet
langer gewettigd is te vertrouwen op het werk van de auditautoriteiten. Dit kan
het geval zijn wanneer materiële tekortkomingen niet zijn gerapporteerd en niet
in aanmerking zijn genomen in het jaarlijks auditadvies en wanneer door de
auditautoriteit geen passend gevolg is gegeven aan een verzoek van de Commissie
om actieplannen uit te voeren/corrigerende maatregelen te nemen. OPMERKINGEN 27.
Zoals in de samenvatting van het jaarlijks activiteitenverslag 2012 van het DG
Regionaal beleid en stadsontwikkeling is gezegd (zie blz. 46-49), houdt de
daling van het aantal punten van voorbehoud voornamelijk verband met het nemen
van corrigerende maatregelen in de lidstaten en met het opleggen van financiële
correcties door de Commissie. Het strikte beleid van DG Regionaal beleid en
stadsontwikkeling van waarschuwingen, onderbrekingen, opschortingen en
financiële correcties heeft de betrokken lidstaten ertoe aangezet gebrekkige
beheers- en controlesystemen te verbeteren. 29.
Behalve op de twee door de Rekenkamer vermelde indicatoren, baseert de
Commissie zich voor het verkrijgen van zekerheid op een zeer grondig proces en
verschillende stappen, waarbij met tal van andere resultaten van nationale en
EU-controles en informatiebronnen rekening wordt gehouden. De
uitkomst van dit proces en deze analyse wordt gedetailleerd beschreven in de
respectieve jaarlijkse activiteitenverslagen over 2012 van DG Regionaal beleid
en stadsontwikkeling en DG Werkgelegenheid (zie blz. 35 en bijlage 9 en blz. 37
en bijlage 8 respectievelijk van de jaarlijkse activiteitenverslagen over 2012
van DG Regionaal beleid en stadsontwikkeling en DG Werkgelegenheid). Gezamenlijk
antwoord op paragraaf 30 en tekstvak 4. De
Commissie erkent de fundamentele rol van de auditautoriteiten en het belang van
het verzekeren van de juistheid en de betrouwbaarheid van de informatie die in
de jaarlijkse controleverslagen wordt verstrekt. Daarom
heeft zij door middel van 269 controlebezoeken, betreffende 96% en 99% van de
respectieve toewijzingen van het EFRO/CF en het ESF, in de loop der jaren
uitvoerig gecontroleerd of de auditautoriteiten doeltreffend werken. Hercontroles
van de Commissie tussen 2009 en 2013 leverden de volgende resultaten op: - DG
Regionaal beleid en stadsontwikkeling concludeerde dat van de 47 gecontroleerde
auditautoriteiten er op het moment van de controles 38 betrouwbaar waren; - DG
Werkgelegenheid concludeerde dat van de 84 auditautoriteiten er 78 betrouwbaar
waren. De
Commissie meent op die manier redelijke zekerheid te hebben verkregen dat
auditautoriteiten die samen 90% van de toegewezen middelen bestrijken voldoen
aan artikel 62 van de verordening en een betrouwbare basis vormen voor de
zekerheid van de Commissie en voor de toepassing van het "single
audit"-beginsel. Deze
resultaten zijn aangevuld met de onderzoekingen van de auditautoriteiten door
Rekenkamer in de voorbije drie jaar. In het
bijzonder waar de Commissie twijfels heeft omtrent de juistheid en de
betrouwbaarheid van de foutenpercentages die door de nationale
auditautoriteiten zijn gerapporteerd, vermeldt zij deze in haar jaarlijks
activiteitenverslag en herberekent zij ze wanneer voldoende informatie
beschikbaar isof vervangt zij ze door forfaitaire percentages. Eerste
streepje: Volgens
de Commissie waren er in twee gevallen tekortkomingen in de aanpak van de
steekproefneming, maar zonder significante impact. In drie
gevallen heeft de Commissie vergelijkbare tekortkomingen als die waar de
Rekenkamer op wijst aangetroffen en passende maatregelen genomen. In één geval
dat door de Rekenkamer in 2013 is gesignaleerd, is de follow-up bezig. Tweede
streepje: In zes gevallen is de
Commissie van mening dat de auditautoriteiten de verrichtingen doeltreffend
controleren. In de resterende zes gevallen heeft de Commissie de door de
Rekenkamer aangetroffen tekortkomingen een gepaste follow-up gegeven. Derde
streepje: In twee
gevallen is de Commissie het ermee eens dat de procedures van de
auditautoriteiten gebreken vertoonden en heeft zij de nodige vervolgmaatregelen
genomen. Na analyse door de Commissie van de gerapporteerde foutenpercentages
en de jaarlijkse controleverslagen werden evenwel passende conclusies
getrokken, rekening houdende eveneens met de extra controles die waar nodig op
verzoek van de Commissie werden verricht door de auditautoriteit. In de
resterende drie gevallen had de Commissie soortgelijke tekortkomingen als die
welke de Rekenkamer signaleert aangetroffen en passende maatregelen genomen,
waaronder de onderbreking van betalingen totdat de betrokken auditautoriteit de
nodige verbeteringen had aangebracht. Dankzij
de reacties op de gesignaleerde tekortkomingen beschikt de Commissie thans over
redelijke zekerheid dat, op één na, alle door de Rekenkamer onderzochte auditautoriteiten
voor het EFRO/CF en het ESF doeltreffend werken. Wat die ene resterende
auditautoriteit betreft, zijn de corrigerende acties voor sommige EFRO/CF- en
ESF-programma's nog in uitvoering. Voor
de vijf auditautoriteiten die te lage foutenpercentages voor
EFRO/CF-programma's in 2010, 2011 of 2012 hebben opgegeven, is de situatie als
volgt: -
in één geval had de te lage opgave geen gevolg voor de beoordeling door de
Commissie omdat de auditautoriteit een advies met punten van voorbehoud had
uitgebracht en in het jaarlijks activiteitenverslag 2010 voorbehoud was
gemaakt; -
in een ander geval bedroeg het gecumuleerd restfoutenpercentage minder dan 2%; -
in drie gevallen vond de Commissie de opgegeven foutenpercentages onbetrouwbaar
en gebruikte zij voor het zekerheidsproces forfaitaire percentages; zij maakte
punten van voorbehoud in de respectieve jaarlijkse activiteitenverslagen en
onderbrak de betalingen voor de overeenkomstige programma's. Daarenboven
werkt de Commissie proactief met de betrokken auditautoriteiten samen om de
betrouwbaarheid van hun foutenpercentages te vergroten. 31. De betalingen worden
door de Commissie onderbroken zodra zij over aanwijzingen beschikt dat er
problemen zijn, onder andere met het functioneren van een auditautoriteit.
Bovendien gaat bewijs van tekortkomingen in het functioneren van een
auditautoriteit na een audit van de Commissie altijd gepaard met de inleiding
van een opschortingsprocedure, die loopt totdat de nodige corrigerende
maatregelen door de lidstaat ten uitvoer zijn gelegd. In de
ontwerpverordeningen voor de programmeringsperiode 2014-2020 zijn de
corrigerende maatregelen verder aangescherpt met netto financiële correcties
toe te passen in geval van ernstige onregelmatigheden die na de overlegging van
de jaarrekening worden geconstateerd en niet eerder door de auditautoriteit
werden ontdekt en/of gerapporteerd. Gezamenlijk
antwoord op de paragrafen 32 en 33: De Commissie heeft voor
het verifiëren en valideren van de door de auditautoriteiten opgegeven foutenpercentages
een grondige methodologie ontwikkeld. De conclusies die zij uit het onderzoek
van documenten trekt ten aanzien van de juistheid en betrouwbaarheid van de
foutenpercentages die in de jaarlijkse controleverslagen worden opgegeven, zijn
eveneens onderbouwd met de zekerheid die is verkregen uit de omvangrijke audit
van het onderzoek van de werkzaamheden van de auditautoriteiten (zie antwoord
op paragraaf 9). De Commissie heldert via
dit proces van administratieve controles twijfels op die eventueel rijzen over
de juistheid en/of betrouwbaarheid van de opgegeven foutenpercentages. Zo nodig
vraagt zij om gedetailleerde controleresultaten die de berekening van het
foutenpercentage staven, hetzij schriftelijk, hetzij tijdens controlebezoeken
ter plaatse. In 2013 legden de
diensten van de Commissie 12 controlebezoeken ter plaatse af die betrekking
hadden op 64 EFRO/CF-programma's in 11 lidstaten en 15 bezoeken betreffende 23
ESF-programma's in 10 lidstaten. Op grond van de ingezamelde informatie
corrigeerde de Commissie de opgegeven foutenpercentages voor 21% en 15%
respectievelijk van de EFRO/CF- en ESF-programma's, en merkte zij 11% van de
opgegeven foutenpercentages voor alle programma's als onbetrouwbaar aan; zij
verving deze door forfaitaire percentages. Voorts
wenst de Commissie met betrekking tot de twee ESF-OP's van de 51 te
onderstrepen dat de Rekenkamer, in punt 6.34 van haar Jaarverslag 2012 stelt
dat de tekortkomingen in de door de auditautoriteiten opgegeven
foutenpercentages "niet het aantal en de impact van de door DG EMPL in
2012 geformuleerde punten van voorbehoud ter discussie stellen". De
Commissie merkt op dat de geringe afwijkingen die door de Rekenkamer waren
gesignaleerd voor nog eens 44 EFRO/CF-programma's niet het aantal en de impact
van de door DG Regionaal beleid en stadsontwikkeling in 2012 geformuleerde
punten van voorbehoud ter discussie stelden. Zie
eveneens de antwoorden op paragrafen 34 en 35. 34. De Commissie is van mening
dat het feit dat het foutenpercentage dat door haarzelf is geraamd en in het
jaarlijkse activiteitenverslag van DG Werkgelegenheid is meegedeeld, drie jaar
op rij in overeenstemming is met het meest waarschijnlijke foutenpercentage van
de Rekenkamer, de geldigheid en betrouwbaarheid van haar benadering bevestigt. In 2011 en 2012 bedroegen de door
DG Werkgelegenheid geraamde foutenpercentages respectievelijk van 2,0% tot 2,5%
(zie jaarlijks activiteitenverslag 2011, blz. 43) en van 2,3% tot 3,2% (zie
jaarlijks activiteitenverslag 2012, blz. 37). De door de Rekenkamer voor die
jaren opgegeven foutenpercentages bedroegen 2,2% en 3,2% respectievelijk. De
Commissie is daarom van mening dat het foutenpercentage dat door DG
Werkgelegenheid voor zijn jaarlijks activiteitenverslag 2010 is gebruikt, en
dat overeenkomt met de resultaten verkregen via de procedure voor de
betrouwbaarheidsverklaring van de Rekenkamer, betrouwbaar is. Wat de EFRO/CF-programma's
betreft, bevestigt de Rekenkamer in haar jaarverslag 2012 (paragraaf 5.55) dat
de door DG Regionaal beleid en stadsontwikkeling gemaakte raming van de
bedragen die risico lopen, op basis van de foutenpercentages die door de
auditautoriteiten zijn opgegeven voor de uitgaven in 2011, in lijn zijn met het
oordeel van de Rekenkamer. Eerste
streepje: De
Commissie merkt op dat de 51 programma's die de Rekenkamer aanhaalt,
overeenkomen met de werkzaamheden van 9 van de 112 auditautoriteiten die belast
zijn met het EFRO, het ESF en het Cohesiefonds. Ook merkt zij op dat de
technische kwestie die aan de orde is gesteld in het geval van 31 programma's
die in één steekproef zijn bijeengebracht, de beoordeling door de
auditautoriteit en de Commissie niet wijzigt. In
de resterende gevallen was volgens de Commissie voldoende informatie
beschikbaar om degelijke conclusies te kunnen trekken over de foutenpercentages
die door de auditautoriteiten zijn opgegeven. Zie ook het antwoord van
de Commissie op paragraaf 32. Tweede streepje: De Commissie is verheugd over het
feit dat de Rekenkamer tot dezelfde conclusies is gekomen voor 133 van de 138
gecontroleerde gevallen. Wat die vijf gevallen betreft waarbij het om twee
auditautoriteiten gaat, bevestigt de Commissie na een grondige analyse van de
door de betrokken auditautoriteiten verstrekte toelichtingen haar in het
jaarlijks activiteitenverslag 2012 opgenomen oordeel dat er geen aanleiding is
om voorbehoud te maken. Voor vier van deze in één steekproef bijeengebrachte
programma's is de fout in 2012 gecorrigeerd, zodat deze niet hoeft te worden
meegerekend bij het berekenen van het verwachte foutenpercentage. Voor het
vijfde programma is de Commissie van mening dat het meerekenen van het gedeelte
van de uitgaven dat van de te controleren populatie was uitgesloten, een zeer
beperkte impact op het foutenpercentage zou hebben gehad. Zie ook het antwoord van de
Commissie op paragraaf 5.52, vierde streepje, en 5.57 van het jaarverslag 2012
van de Rekenkamer. De Commissie vindt dan ook dat
zij haar rol van toezichthouder op de door de auditautoriteiten gerapporteerde
foutenpercentages correct heeft vervuld. 35. Conform de methode voor het
jaarlijks activiteitenverslag 2010 waren de gevalideerde foutenpercentages één
van de elementen waarop DG Regionaal beleid en stadsontwikkeling zich baseerde
voor zijn eindbeoordeling van de programma's. Deze percentages werden niet
gebruikt om de minimale/maximale raming van de betalingen die risico liepen, te
maken; daarvoor werd de methodologie van de voorgaande jaren gebruikt. Zoals
expliciet is vermeld in het jaarlijks activiteitenverslag 2010 (blz. 69), raamde
DG Regionaal beleid en stadsontwikkeling het bedrag dat risico liep op 0,8 à 1,7%
van de in 2010 verrichte betalingen; het DG wees erop dat de door de nationale
auditautoriteiten opgegeven foutenpercentages betreffende de gedeclareerde
uitgaven voor 2009 met de nodige voorzichtigheid dienden te worden
geïnterpreteerd bij het beoordelen van het functioneren van de systemen in 2010
(blz.31). Alle opgegeven foutenpercentages zijn in 2011 en volgende jaren
onderzocht en gevalideerd door DG Regionaal beleid en stadsontwikkeling,
waarbij sommige opwaarts zijn herzien of vervangen door forfaitaire
percentages. In een aantal gevallen hebben de auditautoriteiten in 2011 of 2012
betrouwbare herziene foutenpercentages meegedeeld. Met ingang van 2011 heeft DG Regionaal
beleid en stadsontwikkeling zijn methodologie herzien om tot een nauwkeurigere
raming van het bedrag dat risico loopt te komen, op basis van foutenpercentages
die door de auditautoriteiten zijn opgegeven en door de diensten van de
Commissie zijn gevalideerd. Tegelijkertijd introduceerde DG Regionaal beleid en
stadsontwikkeling de berekening van een gecumuleerd restfoutenrisico, waarbij
door de lidstaten opgelegde financiële correcties in aanmerking worden genomen.
Voor deze berekening maakt DG Regionaal beleid en stadsontwikkeling dus gebruik
van gevalideerde foutenpercentages voor alle jaren sinds het begin van de
programmeringsperiode, met inbegrip van foutenpercentages die achteraf door de
auditautoriteiten zijn herzien, zelf herberekende foutenpercentages en
forfaitaire percentages. De op het moment van de mededeling van de
foutenpercentages in 2010 gesignaleerde beperkingen hebben bijgevolg geen
impact op de berekening van het gecumuleerde restfoutenrisico in 2012. De
Rekenkamer bevestigde in haar jaarverslag 2012 (paragraaf 5.55) dat de door DG
Regionaal beleid en stadsontwikkeling gemaakte raming van de bedragen die in 2012
risico liepen, in lijn waren met het oordeel van de Rekenkamer. Wat DG Werkgelegenheid en sociale
zaken betreft, verwijst de Commissie naar haar antwoord op paragraaf 34. 36. De Commissie heeft het
gebruik van statistische steekproeven in 2012/2013 actief bevorderd en heeft
haar richtsnoeren over steekproeven in april 2013 bijgewerkt om het gebruik van
statistische steekproeven ook in geval van kleine populaties van verrichtingen
mogelijk te maken en zo representatieve resultaten voor een groeiend aantal
programma's te verkrijgen. Overigens kan het foutenpercentage ook
representatief zijn wanneer een formele benadering van niet-statistische
steekproefneming wordt gevolgd of wanneer de gecontroleerde steekproef een
groot deel van de uitgaven dekt.
Niet-statistische steekproeven van
kleine populaties van verrichtingen zijn evenwel conform de regelgeving en
verschaffen de best beschikbare indicatie van het totale risico voor de
betrokken programma's. In die gevallen houdt de Commissie ook rekening met de
kenmerken van de populatie en het auditbereik. Zij dient deze indicatoren te
gebruiken voor het proces tot verkrijging van zekerheid en voor de berekening
van het gecumuleerd restfoutenrisico.
In elk geval waar zij het
opgegeven foutenpercentage onbetrouwbaar acht, maakt zij gebruik van
forfaitaire percentages.
37. De Commissie is het
met de Rekenkamer eens dat rekening houden met financiële correcties
ingewikkeld is, vanwege de tijdsverschillen tussen de termijn voor de
rapportage door de lidstaten en die voor het jaarlijkse activiteitenverslag van
de Commissie, en vanwege de verschillende bij de totstandbrenging ervan
betrokken actoren. Om het meerjarige karakter van de programma-uitvoering, met
inbegrip van de financiële correcties, te weerspiegelen, berekent de Commissie
een gecumuleerd restfoutenrisico dat aangeeft hoe het corrigerend vermogen zich
van jaar tot jaar ontwikkelt. De Commissie streeft naar een
restfoutenpercentage dat op het einde van de programmeringsperiode onder de
materialiteitsdrempel ligt, en houdt daarbij rekening met alle gedurende de
looptijd van een programma toegepaste financiële correcties. 38. De Commissie kan
alleen maar werken met de gegevens die zij volgens de regels elk jaar eind
maart van de lidstaten ontvangt en die voor het cohesiebeleid beschikbaar zijn
in een meerjarenopzet. Eerste streepje: De Commissie moet in het
jaarlijks activiteitenverslag een becijfering maken van het gecumuleerde
restfoutenrisico op het einde van het verslagjaar. Het gecumuleerde
restfoutenpercentage geeft een indicatie van het corrigerend vermogen van een
programma over verschillende jaren, rekening houdende met de informatie die op
het tijdstip van berekening beschikbaar is, zowel in termen van risico als wat
de verrichte financiële correcties betreft. Wanneer de Commissie het
jaarlijks activiteitenverslag opstelt, heeft zij de beschikking over de een
jaar eerder door de lidstaten opgegeven financiële correcties en, voor sommige
programma's, over de gegevens van het lopende jaar. Deze informatie kan door de
Commissie worden nagetrokken omdat het verzoek voor de meeste van die
correcties van haarzelf is uitgegaan. Daarnaast heeft de
Commissie de voorbije drie jaar voor 68 operationele programma's specifieke, op
risico-inschatting gebaseerde controles verricht om zich ervan te vergewissen
dat door de lidstaten gemelde correcties daadwerkelijk worden uitgevoerd en in
geval van twijfels of ontoereikend bewijs trekt zij de betrokken bedragen af
van de gecumuleerde financiële correcties die in aanmerking worden genomen voor
de berekening van het restfoutenpercentage. Tweede streepje: Zoals aangegeven in het
richtsnoer voor de behandeling van fouten die in het jaarlijks controleverslag
worden vermeld (COCOF_11-0041-01-EN van 7 december 2011), moeten de
auditautoriteiten een prognose van het foutenpercentage maken op basis van alle
controlebevindingen en financiële correcties die als gevolg van hun controles
worden toegepast, niet opnemen in de berekening van de verwachte
foutenpercentages. Bij het formuleren van hun auditadvies kunnen zij rekening
houden met latere gebeurtenissen, zoals financiële correcties die na de
afsluiting van hun controles hebben plaatsgevonden. Als die correcties het
verwachte foutenpercentage voldoende drukken, kan de auditautoriteit besluiten
een advies zonder voorbehoud uit te brengen, maar moet zij het verwachte
foutenpercentage toch meedelen zoals het was berekend. De Commissie zal deze
regel bij de auditautoriteiten in herinnering brengen. Derde streepje: Lopende terugvorderingen
hebben betrekking op door de lidstaat uitgevaardigde en uit te voeren
invorderingsopdrachten; Zij zijn door de verordening voorgeschreven en het is
terecht dat deze corrigerende maatregelen in aanmerking worden genomen. Vierde streepje: Overeenkomstig de
regelgeving moeten de lidstaten inhoudingen op betalingsverzoeken van het
voorgaande jaar rapporteren. Zoals in de toelichtingsnota [voetnoot: ref. COCOF
10/0002/02 van 17/03/2010] is verduidelijkt, zijn de inhoudingen definitief en
kunnen zij niet worden teruggedraaid in latere betalingsverzoeken, tenzij later
komt vast te staan dat de onrechtmatige bedragen toch rechtmatig en subsidiabel
zijn. In dergelijke gevallen dient de certificeringsautoriteit haar rapportage
aan te passen. De Commissie zal deze regel bij de certificeringsautoriteiten in
herinnering brengen. 39. Vanaf de jaarlijkse
activiteitenverslagen 2011, die in maart 2012 zijn gepresenteerd, worden
gevallen waarin het restfoutenpercentage negatief zou zijn, gecorrigeerd tot
minimaal 0 als onderdeel van de procedures die de Commissie heeft ingesteld om
onderschatting van het totale gecumuleerde restfoutenrisico bij de berekening
tegen te gaan. Het gecumuleerde
restfoutenrisico geeft aan wat het corrigerend vermogen van een programma is,
rekening houdende met de beste raming van het risico, het gevalideerde
foutenpercentage en informatie over alle verrichte correcties, ongeacht de bron
van de bevinding (beheers-, certificerings- of auditautoriteit). In extreme
gevallen waarin het gecumuleerde restfoutenrisico nul is, betekent dit met
andere woorden dat de totale gerapporteerde correcties betreffende uitgaven die
eerder in betalingsverzoeken aan de Commissie waren opgenomen, groter waren dan
het geraamde gecumuleerde risico voor het programma op het tijdstip van de
berekening. 40. De belangrijkste
grondslag voor het maken van voorbehoud is de beoordeling van het functioneren
van de beheers- en controlesystemen en het verwachte foutenpercentage. Het
gecumuleerde restfoutenrisico is een tweede filter op grond waarvan eventueel
bijkomende punten van voorbehoud worden gemaakt. Met name, maar niet exclusief,
wanneer het gevalideerde foutenpercentage tussen 2 en 5% ligt, is het een
middel om daartoe te besluiten. Het is zeker niet de belangrijkste grondslag
waarop punten van voorbehoud in het jaarlijks activiteitenverslag gebaseerd
zijn, maar een aanvullende. Deze benadering is voor 65
van de 67 door de Rekenkamer vermelde EFRO-/CF-programma's gevolgd. Voor de
overige twee programma's zijn, zoals de Rekenkamer in bijlage III bij haar
verslag aangeeft, uitzonderingen gemaakt in lijn met de methodologie van het
jaarlijks activiteitenverslag en bekendgemaakt in het jaarlijks
activiteitenverslag, omdat alle nodige financiële correcties op tijd voor het
zekerheidsproces waren toegepast (zie jaarlijks activiteitenverslag DG
Regionaal beleid en stadsontwikkeling, blz. 35). Voor de 4 ESF-OP's met een
"verwacht foutenpercentage" van meer dan 5% waren de nodige
financiële correcties reeds verricht tegen de tijd dat het jaarlijks
activiteitenverslag 2012 van DG EMPL werd gepubliceerd. De gecumuleerde
foutenpercentages die voor die OP's werden berekend, lagen dus onder de 2%.
Volgens het vaste richtsnoer van de Commissie voor de jaarlijkse
activiteitenverslagen 2012 behoeft enkel voorbehoud te worden gemaakt als het
gecumuleerde financiële risico meer dan 2% beloopt. Bovendien waren voor de
vier betrokken programma's passende actieplannen uitgewerkt om te voorkomen dat
de problemen zich opnieuw zouden voordoen. Voorts wijst de Commissie
erop dat de Rekenkamer in punt 6.34 van haar Jaarverslag 2012 stelt dat de
tekortkomingen in de door de auditautoriteiten opgegeven foutenpercentages
"niet het aantal en de impact van de door DG EMPL in 2012 geformuleerde
punten van voorbehoud ter discussie stellen". 43. Er zijn twee
processen die duidelijk van elkaar moeten worden onderscheiden: enerzijds, het
formeel vertrouwen op het werk van de auditautoriteit onder de voorwaarden van
artikel 73 van de verordening en anderzijds, het jaarlijks proces tot
verkrijging van zekerheid in het kader waarvan de Commissie zich, na een
grondige evaluatie van het jaarlijks controleverslag en hercontroles ter
plaatse, kan baseren op de gerapporteerde – gevalideerde – controleresultaten. De cijfers die de
Rekenkamer vermeldt, weerspiegelen de voorzichtige benadering die de Commissie
hanteert, zoals aangegeven in paragraaf 47, en de tweeledige voorwaarde dat er
niet alleen op de werkzaamheden van de auditautoriteiten en de opgegeven
foutenpercentages wordt afgegaan, maar dat tevens alle onderdelen van het
beheers- en controlesysteem van een gegeven programma als volledig doeltreffend
moeten zijn beoordeeld (zie ook antwoord op paragraaf 16). Het vervuld zijn van de
voorwaarden betekent overigens niet dat de Commissie automatisch tot toekenning
van de artikel 73-status besluit. De Commissie betrekt bij haar oordeel ook
alle andere dienstige elementen, zoals de vraag hoe materieel en cruciaal een
OP is voor het fonds als geheel. Gezamenlijk antwoord op
de paragrafen 44-46. De Commissie kon de
artikel 73-status pas toekennen nadat in overeenstemming met de internationale
controlestandaarden voldoende auditwerk was verricht en de auditautoriteit een
positieve beoordeling had gekregen. En ook al zijn de
besluiten pas in het zesde jaar van de periode 2007-2013 genomen, de uitvoering
van de programma's op het terrein loopt tot 2017 en de afsluiting ervan tot 2017.
Bovendien kan de toepassing van de single audit in dit stadium bijdragen tot de
inrichting van de beheers- en controlesystemen voor de volgende
programmeringsperiode en zal het concept wordt gehandhaafd en een positieve
uitwerking hebben tot 2023. In het stappenplan van 2010
werd voorzichtig geopperd dat een eerste groep auditautoriteiten misschien
klaar was om de voordelen van het single audit-beginsel te genieten of deze
reeds genoot voor sommige programma's/systemen en dat de Commissie zich
principieel zou verlaten op het advies van de auditautoriteit. De Commissie kon
zich derhalve niet vastleggen op een precieze timing voordat zij haar evaluatie
had verricht. Overeenkomstig de voorwaarden die in de verordening worden gesteld
en de controlestandaarden moet de Commissie immers eerst over solide
controleresultaten na een contradictoire procedure beschikken voordat zij kan
besluiten de artikel 73-status aan een gegeven programma toe te kennen. Dat was
maar het geval na grondige hercontroles ter plaatse door de Commissie in het
kader van haar evaluatie van de werkzaamheden van de auditautoriteiten die
vanaf 2009 plaatsvond. De Commissie koos dus
voor een voorzichtige benadering en nam de eerste artikel 73-besluiten pas
nadat zij de jaarlijkse controleverslagen over 2010 en 2011, de eerste waarin
foutenpercentages werden gerapporteerd, had ontvangen. In dezelfde periode
verstrekte de Commissie ook richtsnoeren voor het opstellen van die verslagen,
het behandelen van fouten, het nemen van steekproeven, enz., om de
betrouwbaarheid en consistentie van de ontvangen informatie te waarborgen. Zie ook het antwoord op
paragraaf 30. 47. De Commissie streeft
naar het verkrijgen van "redelijke zekerheid dat de beheers- en
controlesystemen doeltreffend zijn"door voor elk programma
een aantal essentiële voorwaarden en functies grondig te beoordelen. Deze
beoordeling steunt op een synthese van alle controleresultaten van de Commissie
en de lidstaat en dus niet alleen op de indicatie die het gecumuleerde
restfoutenpercentage geeft. De Commissie heeft het initiële stappenplan in
september 2013 formeel geactualiseerd, onder andere met een precisering van de
criteria op grond waarvan zij artikel 73 toekent: goedkeuring van de
controlestrategie en conformiteitsbeoordeling; redelijke zekerheid dat de
beheers- en controlesystemen doeltreffend zijn en de risico's beperken;
redelijke zekerheid dat het werk van de auditautoriteit degelijk is en dat
slechts niet-essentiële verbeteringen nodig zijn, afgaande op de kennis en de
ervaring die de Commissie heeft vergaard wat haar functioneren betreft. De
Commissie neemt ook de controleresultaten van de Rekenkamer in aanmerking. 48. De
Commissie is op grond van haar eigen beoordeling van mening dat voor alle 61
programma's eind 2013 de vereisten zijn vervuld. Zij baseert zich daarvoor op
de uitkomsten van de omvangrijke audits die in 2009 zijn begonnen om de
betrouwbaarheid van de auditautoriteiten vast te stellen. Zij neemt voorts alle
regelgevingsvoorschriften in acht, inclusief wat betreft het gebruik van
niet-statistische steekproeven in sommige gevallen als beste middel om het
risico te ramen en de doeltreffendheid van het beheers- en controlesysteem na
te gaan, alsook van het "gecumuleerde restfoutenpercentage" dat voor
elk programma of elke groep programma's wordt berekend sinds 2012, zoals
hierboven gezegd. De
Commissie wijst er bovendien op de programma's waarnaar de Rekenkamer in
tekstvak 6 verwijst, 5% en minder dan 1% uitmaken van de respectieve globale
toewijzingen voor het EFRO/CF en het ESF. Tekstvak
6 – Overzicht van de resultaten van de test door de Rekenkamer of de
voorwaarden voor artikel 73 vervuld waren (2012) a) Eerste
streepje: Wanneer
programma's die onder een gemeenschappelijk beheers- en controlesysteem staan,
ten behoeve van statistische steekproeftrekking worden gegroepeerd, zoals de
verordening bepaalt, kan de Commissie geen gecumuleerd restfoutenrisico per
programma berekenen aangezien de auditautoriteiten één enkel foutenpercentage
voor alle programma's tezamen opgeven. Deze benadering wordt altijd en voor
alle lidstaten gevolgd wanneer de auditautoriteiten programma's samenvoegen in
één enkele representatieve steekproef. De zes
programma's die de Rekenkamer bedoelt, maken deel uit van een groep van acht
programma's die onder een gemeenschappelijk beheers- en controlesysteem staan.
Het opgegeven en gevalideerde foutenpercentage voor de groep programma's
bedroeg 2,64% voor 2011. Het overeenkomstige gecumuleerde restfoutenrisico voor
de volledige groep van acht programma's als geheel bedroeg, nadat de betrokken
certificeringsautoriteit correcties had aangebracht, minder dan 2%. De
Commissie concludeerde bijgevolg dat de systemen voor alle acht programma's
doeltreffend waren. Tweede
streepje: Alle
voorwaarden om artikel 73 aan dit programma toe te kennen waren begin 2012
reeds vervuld. De Commissie koos niettemin voor een voorzichtige benadering
vanwege het risico van systemische fouten in een welbepaalde maatregel van het
programma. Daarom werd in het jaarlijks activiteitenverslag een gedeeltelijk
voorbehoud gemaakt. Vervolgens bevestigde de lidstaat dat alle uitgaven
betreffende de maatregel in kwestie reeds in november 2011 preventief waren
afgezonderd en dat in 2012 een actieplan ten uitvoer werd gelegd om te
waarborgen dat geen uitgaven voor deze maatregel daadwerkelijk risico zouden
lopen. Na deze conclusie werd het gedeeltelijk voorbehoud in november 2012
opgeheven. In aansluiting op twee controlebezoeken ter plaatse kreeg het
programma de artikel 73-status. De in het jaarlijks controleverslag voor 2012
gerapporteerde positieve resultaten bekrachtigden dit oordeel, met een
gevalideerd foutenpercentage van minder dan 2%, en de Commissie gaf in het
jaarlijks activiteitenverslag 2012 een oordeel zonder voorbehoud. b) Eerste streepje: ·
voor
de twee ESF- en één EFRO-gevallen die de Rekenkamer vermeldt, bevestigt de
Commissie dat de betrokken auditautoriteiten de richtsnoeren van de Commissie
inzake steekproefneming, gelet op de geringe omvang van de populatie, naar
behoren hebben gevolgd. De Commissie wijst erop dat de verordening voorziet in
het gebruik van foutenpercentages gebaseerd op niet-statistische steekproeven
bij kleine verrichtingenpopulaties. Dit zijn de enige beschikbare indicatoren om
het globale risico voor de desbetreffende programma's te ramen en zij worden
daarom door de Commissie gebruikt in het kader van de opbouw van zekerheid. In
die gevallen houdt de Commissie ook rekening met de kenmerken van de populatie
en het auditbereik. In twee ESF-gevallen was gelet op de kleine populatie aan
de minimumdekkingsvereiste (10%) voldaan. Wat het resterende EFRO-programma
betreft, was het gebruik in 2011 van een willekeurige selectie van items voor
aanzienlijke bedragen en meer dan 10% van de uitgaven toereikend. ·
Bovendien
baseerde de Commissie haar beoordeling niet alleen op de in de jaarlijkse
controleverslagen opgegeven foutenpercentages, maar ook op andere elementen die
had verkregen zij via haar controles, bijvoorbeeld hercontroles van door de
auditautoriteit gecontroleerde verrichtingen en gecumuleerde kennis over het
functioneren van de betrokken systemen. ·
Omdat
die elementen positief waren, concludeerde de Commissie dat zij over een
voldoende basis beschikte om voor de drie programma's de artikel 73-status toe
te kennen. ·
Voor
de steekproef 2013 kozen beide auditautoriteiten voor een statistische
steekproefmethode, rekening houdende met de toename van de populatiegrootte en
de lagere drempel voor het gebruik van statistische steekproefneming,
overeenkomstig het herziene steekproefnemingsrichtsnoer dat de Commissie in
april 2013 uitvaardigde. Zie ook
het antwoord op paragraaf 36. Derde
streepje: Voor
deze twee programma's was in juni 2012 geconcludeerd dat was voldaan aan alle
in het stappenplan van de Commissie bepaalde voorwaarden om artikel 73 toe te
kennen. Op dat moment had de Commissie de de door de auditautoriteit gebruikte
steekproefmethode in vier opeenvolgende jaarlijkse controleverslagen sinds 2008
beoordeeld en conform bevonden. De informatie over de verandering van
steekproefmethode werd verstrekt in december 2012 in het nieuwe jaarlijkse
controleverslag en onmiddellijk onderzocht. De Commissie oordeelde op basis
daarvan dat uitsluiting van de uitgaven uit de steekproefpopulatie niet in
overeenstemming met de voorschriften was. Niettemin concludeerde zij dat deze
verandering van methode geen impact had op de opgegeven foutenpercentages en
door de auditautoriteit was besloten om redenen van kosteneffectiviteit,
aangezien de betrokken begunstigden in eerdere jaren reeds waren gecontroleerd
zonder dat er fouten werden vastgesteld. De
Commissie merkt op dat door de verandering van methode de dekking van de
controles in vergelijking met eerdere jaren toenam van 5% tot 20%.
Vierde streepje:
Het OP dat de Rekenkamer bedoelt,
is het op vier na kleinste voor het ESF. De jaarlijkse betalingen in 2010-2012
bedroegen gemiddeld 1,5 miljoen euro. Niettegenstaande het om een zeer klein
programma ging, kon artikel 74, dat voorziet in proportionele
controleregelingen voor kleine OP's, niet worden toegepast om het
medefinancieringspercentage voor dit programma meer dan 40% bedraagt.
De Commissie bevestigt bovendien
dat zij voldoende redenen had om aan dit programma artikel 73, dat een
soortgelijke werking als artikel 74 heeft, toe te kennen aangezien de
ESF-auditautoriteit het richtsnoer van de Commissie inzake steekproeftrekking
op passende wijze had gevolgd gelet op de zeer geringe omvang van de populatie,
die ver onder de door de Rekenkamer in voetnoot 9 vermelde drempel voor
statistische steekproeftrekking lag (minder dan 20 projecten voor 2011 en 2012).
Bijgevolg kon op de betrokken populatie geen statistiche steekproeftrekking
worden toegepast. Er was echter wel aan de door het richtsnoer voorgeschreven
minimumdekking van 10% voldaan.
Bovendien was het beheers- en
controlesysteem voor dit operationeel programaa als doeltreffend beoordeeld en
bedroeg het door de beheersautoriteit gerapporteerde en door de Commissie
gevalideerde foutenpercentage constant minder dan 2%.
c) De
Commissie is van oordeel dat zij artikel 73 aan deze twee programma's heeft
toegekend op grond van solide, consistente en transparante criteria en met
inachtneming van de bevindingen van de Rekenkamer.
In één van de twee door de
Rekenkamer vermelde gevallen was het beheers- en controlesysteem doeltreffend
beoordeeld en bedroegen de door de auditautoriteit gerapporteerde en door de
Commissie gevalideerde foutenpercentages in de periode (2010-2012) constant
minder dan 2%.
Wat het
tweede geval betreft, sloegen de bevindingen van de Rekenkamer niet op het
functioneren van de auditautoriteit, maar op andere onderdelen van het beheers-
en controlesysteem; zij krijgen de nodige follow-up. De Commissie denkt dat in 2013
in het beheers- en controlesysteem aangetroffen tekortkomingen niet
noodzakelijkerwijze gevolgen hebben voor de wijze waarop zij voortgaat op het
werk van de auditautoriteit. d) De
artikel 73-status is in juni en september 2012 aan de twee betrokken
auditautoriteiten toegekend. De opmerking van de Rekenkamer betreft bevindingen
van 2013. De Commissie kan in elk
geval bevestigen, na de bevindingen van de Rekenkamer grondig te hebben
onderzocht, dat deze auditautoriteiten aan de voorwaarden voor artikel 73
voldoen. Zij ziet er in het kader van haar recente gezamenlijk auditonderzoek
naar het toezicht op artikel 73 nauwlettend op toe dat dit zo blijft (zie
antwoord op paragraaf 54). Gezamenlijk
antwoord op de paragrafen 49 en 50 Zoals is
bepaald in het bijgewerkte stappenplan en het gezamenlijk auditonderzoek
waartoe in september 2013 is besloten, en tot uiting komt in de auditstrategie
van de diensten van de Commissie, bestaat een passend toezicht op artikel 73
uit een analyse van de nationale systeemauditverslagen en jaarlijkse
controleverslagen (waar nodig vergezeld van controlebezoeken), controles ter
plaatse van werkdocumenten en hercontroles van de werkzaamheden van de
auditautoriteit, en bilaterale coördinatievergaderingen. Zie ook
het antwoord op paragraaf 32. Gezamenlijk
antwoord op de paragrafen 51-53. Het
stappenplan was bedoeld als strategisch document waarin de voorwaarden voor de
toekenning van artikel 73 en van het toezicht worden uiteengezet, en niet als
methodologisch document. Na de eerste serie artikel 73-besluiten in de eerste
helft van 2012, werd de methodologie voor monitoringbezoeken verder ontwikkeld
en is de nieuwe onderzoeksmethode verfijnd op basis van de ervaring van twee in
2012 afgelegde proefbezoeken, die hercontroles en controle van werkdocumenten
omvatten. Overeenkomstig
het bijgewerkte stappenplan, het gezamenlijk auditonderzoek en de
auditstrategie zal in principe om de twee jaar een monitoringbezoek
plaatsvinden voor elke auditautoriteit met artikel 73-status. Deze
monitoringbezoeken omvatten hercontroles en controle van werkdocumenten, in
overeenstemming met internationale controlestandaarden.
Gezamenlijk antwoord op de
paragrafen 54 en 55.
DG
Regionaal beleid en stadsontwikkeling heeft in zijn jaarlijks
activiteitenverslag 2012 verklaard dat, op basis van zijn eigen monitoring van
de programma's met single audit-status, de omstandigheden die deze status
rechtvaardigen nog steeds aanwezig waren, aangezien de auditautoriteiten nieuwe
tekortkomingen bij sommige van de betrokken programma's naar behoren hadden
gemeld. Het functioneren van de auditautoriteiten in kwestie bleef dus
adequaat. De
Commissie heeft het initiële stappenplan in september 2013 formeel
geactualiseerd en een auditonderzoek goedgekeurd waarin de methodologie en het
proces voor het monitoren van de single audit-status worden vastgelegd. Bijlage
I van het bijgewerkte stappenplan bevat een overzicht van de
acties/corrigerende maatregelen die moeten worden genomen als niet langer is
voldaan aan een of meer van de oorspronkelijke voorwaarden voor de toepassing
van het single audit-beginsel. De
Commissie volgt alle betrokken programma's, onder andere via hercontroles. Eind
2013 heeft de monitoring door de Commissie betrekking op negentien OP's met
artikel 73-status en zeven auditautoriteiten, in lijn met de
controlemethodologie van de Commissie. Specifieke corrigerende maatregelen
worden ten uitvoer gelegd voor vier auditautoriteiten.
DG
Werkgelegenheid heeft in zijn jaarlijks activiteitenverslag 2012 geen punten
aan de orde gesteld die aanleiding zouden geven tot een heroverweging van de
operationele programma's waaraan in 2012 artikel 73 is toegekend. Bijgevolg
dienden geen corrigerende acties te worden ingeleid om die status in te trekken
of op te schorten. Daarenboven begon de Commissie in het najaar van 2013 met
monitoringbezoeken voor deze OP's.
56. De
afsluiting zal geschieden op basis van het omvangrijke controle- en
monitoringwerk dat gedurende de periode is geleverd, in het bijzonder wat de
jaarlijkse beoordeling van het gecumuleerde restfoutenrisico per programma
betreft. Zie ook het antwoord op de paragrafen 49-53 inzake het bijgewerkte
stappenplan en het auditonderzoek betreffende de monitoring. De Commissie vestigt
tevens de aandacht dat het single audit-beginsel ook in de periode 2014-2020
zal worden toegepast, zoals is bepaald in artikel 140, lid 3, van de
verordening houdende gemeenschappelijke bepalingen [voetnoot: "Voor
operationele programma’s waarvoor de Commissie concludeert op het oordeel van
de auditautoriteit te kunnen vertrouwen, kan zij met de auditautoriteit
overeenkomen de audits van de Commissie ter plaatse te beperken tot een audit
van de werkzaamheden van de auditautoriteit, tenzij er bewijzen zijn voor
tekortkomingen in het werk van de auditautoriteit voor een boekjaar waarvoor de
rekeningen door de Commissie zijn aanvaard".]. 60. De Commissie heeft
richtsnoeren gegeven gedurende de eerste jaren van uitvoering, wat essentieel
is voor het werk van de auditautoriteiten (bv. over conformiteitsbeoordeling, auditstrategie,
beoordeling van beheers- en controlesystemen, steekproefmethoden). Deze
richtsnoeren werden tijdig uitgevaardigd, bij het begin van de
programmeringsperiode (zie paragraaf 62). Gezamenlijk
antwoord op paragraaf 61 en tekstvak 8. De
richtsnoeren inzake complexe aangelegenheden, zoals die welke de Rekenkamer
noemt, zijn noodzakelijkerwijze gebaseerd op goede en minder goede werkmethoden
die in de eerste jaren van uitvoering zijn vastgesteld. Tijdens diverse
technische vergaderingen met de auditautoriteiten worden ontwerprichtsnoeren
besproken, voordat zij definitief worden aangenomen in de COCOF-bijeenkomst.
Dit was in het bijzonder het geval voor het richtsnoer inzake de behandeling
van fouten, dat uitvoerig werd besproken met de auditautoriteiten voordat het
formeel ter kennis werd gebracht. 66. Eerste
streepje: De
Commissie is het ermee eens dat het dienstig zou zijn de verplichte informatie
aan te vullen met nadere richtsnoeren wat de resultaten van de verrichtingen
betreft. Zij is van plan om tegen eind 2013 aanvullende schriftelijke
verduidelijkingen te verstrekken aan de auditautoriteiten. Tweede
streepje: De
Commissie verkrijgt aanvullende informatie over de resultaten van audits van
verrichtingen hetzij schriftelijk, hetzij tijdens informatiebezoeken die op
basis van een risico-inschatting vereist zijn (zie antwoord op paragraaf 32). De
Commissie zal de mogelijkheid onderzoeken om over dit punt nadere schriftelijke
verduidelijking te verstrekken. Derde
streepje: Bij de
afsluiting dienen de auditautoriteiten nu reeds een meerjarenevaluatie te maken
van het functioneren van de beheers- en controlesystemen, alsook van het
corrigerend vermogen (zie in 2013 uitgevaardigd richtsnoer betreffende de
afsluiting). Vierde streepje: Wat de impact van verdere
gebeurtenissen op het auditadvies betreft: dit is reeds behandeld in het
richtsnoer betreffende de behandeling van fouten van december 2011, voor zover
het gaat om "positieve" gebeurtenissen. De
Commissie zal de mogelijkheid onderzoeken om over dit punt nadere schriftelijke
verduidelijking te verstrekken. De
Commissie heeft in de uitvoerings-/gedelegeerde handelingen voor de
programmeringsperiode 2014-2020 voorstellen gedaan om alle voorgaande aspecten
te regelen, teneinde de tenuitvoerlegging verder te harmoniseren. 67. De
verordening en bijgevolg het door de Commissie uitgevaardigde richtsnoer zijn
in lijn met internationale controlestandaarden, maar moeten rekening houden met
de specifieke kenmerken en terminologie van het cohesiebeleid. Gezamenlijk
antwoord op de paragrafen 68 en 69. De grote
hoeveelheid auditwerk die sinds 2009 is verricht om de werkzaamheden van de
auditautoriteiten te beoordelen, heeft geresulteerd in een grootschalige
capaciteitsopbouw bij de betrokken autoriteiten. Daarbij konden via aanvullende
richtsnoeren en technische bijeenkomsten eveneens goede werkmethoden worden
uitgewisseld. 72. De
Commissie blijft opleiding verstrekken aan de auditautoriteiten, in het
bijzonder wat betreft steekproeftechnieken, de auditwerkzaamheden voor de
afsluiting van de periode 2007-2013 en de audits in de nieuwe
programmeringsperiode. 73. De
Commissie wijst erop dat de toekenning van de artikel 73-status aan sommige
programma's haar controlewerk niet vermindert. Voor de Commissie schuilt het
belangrijkste voordeel in de mogelijkheid haar beperkte controlemiddelen te
concentreren op de meest riskante programma's en autoriteiten, in de plaats van
haar controlewerkzaamheden in het algemeen terug te schroeven. Overigens
betekent "single audit" niet "no audit". Monitoring en
follow-upbezoeken blijven noodzakelijk om de continuïteit in de betrouwbaarheid
van de auditwerkzaamheden van de nationale auditautoriteiten te waarborgen. Gezamenlijk
antwoord op de punten 74-76. De
Commissie benadrukt dat de regelgeving 2007-2013 haar een beduidend hogere mate
van zekerheid verschaft, in het bijzonder doordat de zekerheid per operationeel
programma per jaar vanaf het begin van de uitvoering kan worden getoetst. De
controlekosten moeten derhalve vanuit een oogpunt van kosteneffectiviteit en
niet in absolute termen worden bezien. De
Commissie wijst erop dat de fondsen uit het onderdeel "technische
bijstand" financiering kunnen verstrekken voor voorbereidende acties,
beheer, monitoring, evaluatie, voorlichting en controleactiviteiten van
programma's. 77. Na
jaren van hoge foutenpercentages in de periode 2000-2006 heeft de Commissie
besloten om voor de periode 2007-2013 aangescherpte regels inzake beheer en
controle, onder andere inzake statistische steekproeftrekking, voor te stellen.
Deze voorstellen zijn in ruime mate terug te vinden in het huidige
wetgevingskader. De Commissie merkt op dat de foutenpercentages in de lopende
programmeringsperiode aanzienlijk kleiner zijn. 78. De
Commissie gaat ervanuit dat de controlekosten voor de programmeringsperiode 2014-2020
gelijk zullen blijven. De
verschillende vereenvoudigingen waarin de verordening voorziet, de vermindering
van de administratieve lasten (bijvoorbeeld minder rapportageverplichtingen en
grootschaliger gebruik van vereenvoudigde kosten) en geactualiseerde
richtsnoeren inzake steekproeftrekking kunnen de auditinspanningen in
belangrijke mate rationaliseren. Dit zou
de extra inspanningen die nodig zijn om de rekeningen te controleren en de
beheersverklaringen te verifiëren, moeten uitvlakken, en zelfs meer dan dat. Gezamenlijk
antwoord op de paragrafen 79 en 80. De
Commissie is verheugd over de conclusie van de Rekenkamer. De Commissie is
voorts van mening dat de lidstaten en zijzelf het internecontrolekader voor de
programma's van 2007-2013 hebben versterkt ten opzichte van eerdere perioden.
Volgens de Commissie heeft dit bijgedragen tot een solide auditcapaciteit
overal in de Unie. 83. Het
standpunt van de Commissie ten aanzien van de risico's die de Rekenkamer
signaleert, is als volgt: Eerste
streepje: De
Commissie heeft sinds 2009 omvangrijke controles ter plaatse verricht om het
werk van de auditautoriteiten te beoordelen. Zij heeft 269 controlebezoeken
afgelegd en voor het EFRO en het ESF respectievelijk 47 en 84 auditautoriteiten
onderzocht. Daarmee waren respectievelijk 96 en 99% van de totale toewijzingen
gemoeid. Dankzij deze onderzoekingen kon de Commissie advies verstrekken,
bijdragen tot capaciteitsopbouw en onbetrouwbaar geachte percentages herbecijferen
of vervangen door forfaitaire. De
Commissie beschikt al bij al over een grondig proces om de betrouwbaarheid van
de door de auditautoriteiten opgegeven foutenpercentages te verifiëren en deze
waar nodig te herzien. Het feit dat de foutenpercentages die in de jaarlijkse
activiteitenverslagen van DG Werkgelegenheid en DG Regionaal beleid en
stadsontwikkeling worden vermeld, in lijn zijn met het door de Rekenkamer
vastgestelde foutenpercentage, is een bewijs voor de betrouwbaarheid van het
controle- en rapportagesysteem. Tweede
streepje: De
Commissie heeft voor het verifiëren en valideren van de door de
auditautoriteiten opgegeven foutenpercentages een solide methodologie
ontwikkeld, en waar nodig verzoekt zij om aanvullende informatie en/of legt zij
controlebezoeken ter plaatse af (in 2013 ging het om 64 EFRO-/CF-OP's in 11
lidstaten en 23 ESF-OP's in 10 lidstaten). De goede
kennis die de Commissie via haar uitgebreide auditwerkzaamheden heeft vergaard
over het functioneren van heel wat auditautoriteiten, is haar zeer goed van pas
gekomen om de opgegeven foutenpercentages te kunnen beoordelen. Derde
streepje: De
Commissie is van mening dat het gecumuleerde restfoutenrisico, waarin de
foutenpercentages en de financiële correcties voor de gehele programmeringsperiode
in aanmerking zijn genomen, een indicator is voor het totale corrigerende
vermogen van de programma's die per jaar door de Commissie worden beoordeeld in
haar jaarlijkse activiteitenverslagen. Het is
gebaseerd op alle beschikbare meegedeelde gegevens van eerdere jaren en de
beste raming van het verslagjaar. Het
helpt de Commissie om is het bijzonder, maar niet uitsluitend, in te grijpen
bij programma's met een gevalideerd jaarlijks foutenpercentage tussen 2 en 5%. Dergelijke
programma's, die tot dusver zonder voorbehoud bleven, kunnen nu wel het
voorwerp uitmaken van voorbehoud en dus van juridische acties
(onderbreking/opschorting/financiële correcties). Dankzij
gebruikmaking van het gecumuleerde restfoutenpercentage krijgen nu meer programma's
een voorbehoud, waardoor het door de Rekenkamer gesignaleerde gevaar van
onderschatting van de risico's die de betrokken programma's lopen, wordt
verminderd. Daarnaast
heeft de Commissie de voorbije drie jaar voor 68 operationele programma's
specifieke, op risico-inschatting gebaseerde controles verricht om zich ervan
te vergewissen dat de gemelde correcties daadwerkelijk worden uitgevoerd en in
geval van twijfels of ontoereikend bewijs trekt zij de betrokken bedragen af
van de gecumuleerde financiële correcties die in aanmerking worden genomen voor
de berekening van het restfoutenpercentage. De
Commissie streeft er met de rapportering aan de kwijtingverlenende autoriteit
steeds naar een waarachtig en betrouwbaar beeld te geven van het risico dat de EU-begroting
naar schatting voor elke lidstaat loopt, en houdt daarbij rekening met het
corrigerend vermogen in een meerjarenperspectief. De diensten van de Commissie
verstrekken volkomen transparant alle informatie waarover zij beschikken in hun
jaarlijkse activiteitenverslagen. De
Commissie analyseert ieder jaar grondig de foutenpercentages die door de
auditautoriteiten worden opgegeven. Dankzij dit verificatieproces, en de
uitgebreide resultaten van haar auditonderzoeken, kan de Commissie in de
jaarlijkse activiteitenverslagen volledige en betrouwbare gevalideerde
foutenpercentages meedelen en waar nodig de passende punten van voorbehoud
maken. De
Commissie is van mening dat het feit dat het foutenpercentage dat door haarzelf
is geraamd en in het jaarlijkse activiteitenverslag van DG Werkgelegenheid is
meegedeeld, drie jaar op rij in overeenstemming is met de foutenpercentages van
de Rekenkamer, de geldigheid en betrouwbaarheid van haar benadering bevestigt. Aanbeveling 1 De
Commissie is van mening dat deze aanbeveling al is uitgevoerd. De
Commissie past een proces van grondige verificaties toe, onder andere
inspectiebezoeken ter plaatse, om zich te vergewissen van de juistheid en
betrouwbaarheid van de door de auditautoriteiten gemelde foutenpercentages.
Wanneer zij de foutenpercentages onbetrouwbaar acht, past zij in de plaats
daarvan forfaits toe. Ter aanvulling van dit proces vindt sinds 2009 een
grootschalig auditonderzoek plaats, in het kader waarvan 269 controlebezoeken
zijn afgelegd om het werk van de auditautoriteiten te evalueren, onder andere
via hercontroles, die betrekking hadden op circa 90% van de fondstoewijzingen.
Daarnaast verricht de Commissie op een risico-inschatting gebaseerde controles
om de juistheid van de gemelde financiële correcties na te trekken. De
Commissie zal nauwlettend blijven toezien op de opgegeven foutenpercentages,
het werk van de auditautoriteiten blijven monitoren en evalueren, en gerichte
audits uitvoeren inzake de kwaliteit van de processen die certificeringsautoriteiten
toepassen om financiële correcties te registreren en te rapporteren. Aanbeveling 2 De mogelijkheid om
financiële correcties toe te passen in geval van ernstige onregelmatigheden die
na de overlegging van de jaarrekening worden geconstateerd en niet eerder door
de auditautoriteit werden ontdekt en/of gerapporteerd, is door de Commissie
geïntroduceerd in haar voorstel voor een verordening met gemeenschappelijke
bepalingen voor 2014-2020. De Commissie is ook
voornemens middels de afgeleide wetgeving voor te stellen dat bij herhaalde
onregelmatigheden waar dezelfde tekortkomingen spelen, de forfaitaire
correcties kunnen worden verhoogd wanneer de betrokken lidstaat heeft nagelaten
passende corrigerende maatregelen te nemen voor het onderdeel van het systeem
dat defectueus was en waarvoor eerder een correctie was toegepast. 84. De
cijfers waaraan de Rekenkamer refereert, zijn het gevolg van de strikte
verordeningsbepalingen, die de Commissie en de lidstaat tot omvangrijke
auditwerkzaamheden verplichten, onder andere hercontroles in overeenstemming
met internationale controlestandaarden, voordat zij een oordeel kunnen
uitspreken over het functioneren van het gehele beheers- en controlesysteem.
Bovendien diende de Commissie te wachten totdat de foutenpercentages werden
gemeld in 2010 of in de meeste gevallen zelfs pas in 2011, als gevolg van de
trage start van de uitvoering. De Commissie diende deze percentages en de
resultaten van haar eerste hercontroles ter plaatse van het werk van de
auditautoriteiten zorgvuldig te verifiëren om een oordeel te kunnen uitspreken
over de doeltreffendheid van de beheers- en controlesystemen. 85. Op
grond van haar eigen beoordeling is de Commissie het grondig oneens voor alle 15
gevallen die in tekstvak 6 worden bedoeld; zij is van mening dat voor alle 61
programma's eind 2013 aan de voorwaarden is voldaan. Zij baseert zich daarvoor
op de uitkomsten van de omvangrijke audits die in 2009 zijn begonnen om de
betrouwbaarheid van de auditautoriteiten vast te stellen. Zij neemt voorts alle
regelgevingsvoorschriften in acht, inclusief wat betreft het gebruik van
niet-statistische steekproeven in sommige gevallen als beste middel om het
risico te ramen en de doeltreffendheid van het beheers- en controlesysteem na
te gaan, alsook van het "gecumuleerde restfoutenpercentage" dat voor
elk programma of elke groep programma's wordt berekend sinds 2012, zoals
hierboven gezegd. De geopperde bezwaren zijn overigens met name niet
toepasselijk voor kleine OP's. De
Commissie wijst er bovendien op de programma's waarnaar de Rekenkamer in
tekstvak 6 verwijst, 5% en minder dan 1% uitmaken van de respectieve globale
toewijzingen voor het EFRO/CF en het ESF. 86.
Sinds de Rekenkamer haar audit hield, hebben de betrokken directoraten-generaal
van de Commissie in september 2013 gezamenlijk een auditonderzoek uitgewerkt en
goedgekeurd om na te gaan hoe het staat met de eerste in 2012 toegekende
artikel 73-statussen. Daarnaast hebben zij in september 2013 gezamenlijk
besloten het stappenplan voor artikel 73 en de monitoringprocessen te
actualiseren. Zie het
antwoord op aanbeveling 4. Aanbeveling 3 Volgens de Commissie is
de “single audit”-status verleend op basis van betrouwbare, consistente en
doorzichtige criteria. Zij is bovendien van mening dat deze programma's eind 2013
aan alle vereisten voldoen. De Commissie zal een
strikte benadering blijven hanteren en deze met de uitvoering van het in
september 2013 bijgewerkte stappenplan voor artikel 73 verder verduidelijken. Aanbeveling 4 De
Commissie is van mening dat aan deze aanbeveling gevolg is gegeven met het
bijgewerkte stappenplan en het auditonderzoek betreffende het toezicht op
artikel 73 waartoe in september 2013 is besloten. In
aansluiting op de eerste golf van artikel 73-besluiten in de eerste helft van 2012
hebben de diensten van de Commissie op basis van proefcontrolebezoeken een
methodologie voor monitoringbezoeken uitgewerkt die overeenkomstig
internationale controlestandaarden hercontroles en analyses van werkdocumenten
omvatten. 87. De
Commissie is ingenomen met het oordeel van de Rekenkamer en blijft nauw
samenwerken met de auditautoriteiten om de richtsnoeren en de ondersteuning te
verbeteren. De Commissie moedigt de toepassing van haar herziene richtsnoer
inzake steekproeftrekking van april 2013 actief aan door middel van
opleidingsworkshops in verschillende "gedecentraliseerde" lidstaten,
om een adequate informatieverspreiding bij alle betrokken auditautoriteiten in
die lidstaten te garanderen. De
Commissie heeft de dialoog met de auditautoriteiten aangeknoopt om de lancering
van de periode 2014-2020 in goede banen te leiden en de secundaire wetgeving
betreffende aangelegenheden die verband houden met de werkzaamheden van de
auditautoriteiten te verbeteren. Aanbeveling 5 De
Commissie is het eens met de aanbeveling en werkt eraan om, voortbouwend op de
met de programmeringsperiode 2007-2013 opgedane ervaring, de afgeleide
wetgeving te verbeteren en tijdig en volledig de nodige richtsnoeren te geven
zodat de auditautoriteiten in een stabiel methodologisch kader hun
werkzaamheden kunnen verrichten. De
Commissie zal sommige aspecten van de bestaande richtsnoeren schriftelijk nader
toelichten tegen eind 2013. Tevens is de Commissie
volgens de verordening voor de programmeringsperiode 2014-2020 gemachtigd om
via uitvoeringshandelingen of gedelegeerde handelingen bindende modellen en/of
voorschriften aan te nemen voor de werkzaamheden van de auditautoriteiten, op
basis van de ervaring en de goede methoden van de periode 2007-2013. 89. De
verdeling van de bevoegdheden is duidelijk geregeld in de Verdragen, het
Financieel Reglement en de sectorspecifieke verordeningen. Binnen de Europese
Structuurfondsen en het Cohesiefonds is een aanzien budget voor technische
bijstand beschikbaar voor de lidstaten. Zij moeten uitmaken hoe deze toewijzing
wordt gebruikt. Zie ook het antwoord van de
Commissie op aanbeveling 6. Aanbeveling 6 De Commissie is van
mening dat aan deze aanbeveling reeds gevolg is gegeven in de effectbeoordeling
2011 (zie voetnoot 71). Zij wijst er voorts op dat het de lidstaten zijn die in
het kader van het gedeeld beheer en volgens het subsidiariteitsbeginsel
beslissen over de toewijzing van technische bijstand aan de verschillende
kostencategorieën. Tevens
versterkt de Commissie in de verordening voor 2014-2020 haar benadering van
kosteneffectiviteit ten aanzien van het cohesiebeleid. Bijgevolg moeten de
nieuwe regelingen in verband met de uitvoering en het gebruik van de fondsen,
onder andere wat de controles betreft, [...] in overeenstemming zijn met het
evenredigheidsbeginsel en houden rekening met de algemene doelstelling van de
vermindering van de administratieve rompslomp voor instanties die betrokken
zijn bij het beheer en de controle van de programma’s".