EUR-Lex Access to European Union law
This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document L:2009:121:FULL
Official Journal of the European Union, L 121, 15 May 2009
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej, L 121, 15 maj 2009
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej, L 121, 15 maj 2009
ISSN 1725-5139 doi:10.3000/17255139.L_2009.121.pol |
||
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 121 |
|
![]() |
||
Wydanie polskie |
Legislacja |
Tom 52 |
Spis treści |
|
I Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa |
Strona |
|
|
ROZPORZĄDZENIA |
|
|
* |
|
|
II Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa |
|
|
|
DECYZJE |
|
|
|
Rada |
|
|
|
2009/370/WE |
|
|
* |
||
Konwencja o zabezpieczeniach międzynarodowych na wyposażeniu ruchomym |
|||
|
|
III Akty przyjęte na mocy Traktatu UE |
|
|
|
AKTY PRZYJĘTE NA MOCY TYTUŁU VI TRAKTATU UE |
|
|
|
2009/371/WSiSW |
|
|
* |
Decyzja Rady z dnia 6 kwietnia 2009 r. ustanawiająca Europejski Urząd Policji (Europol) |
PL |
Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas. Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
I Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa
ROZPORZĄDZENIA
15.5.2009 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 121/1 |
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 371/2009
z dnia 27 listopada 2008 r.
zmieniające rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 określające kategorie urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, do których mają zastosowanie przepisy art. 12, art. 13 ust. 2 i art. 14 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 291,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 16,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości (2),
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Zgodnie z art. 6 decyzji Rady nr 2009/371/WSiSW z dnia 6 kwietnia 2009 ustanawiającej Europejski Urząd Policji (Europol) (4), pracownicy Europolu, pełniąc funkcję wspierającą, mogą uczestniczyć we wspólnych zespołach dochodzeniowo-śledczych utworzonych z inicjatywy i przy uczestnictwie co najmniej dwóch państw członkowskich, pod warunkiem że zespoły te prowadzą dochodzenia w sprawie przestępstw należących do kompetencji Europolu. Na czele wspólnego zespołu stoi przedstawiciel uczestniczącego w dochodzeniu karnym właściwego organu państwa członkowskiego, na terytorium którego zespół prowadzi działania. W trakcie działań operacyjnych wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego urzędnicy Europolu podlegają w odniesieniu do przestępstw, których są ofiarami bądź sprawcami, przepisom prawa krajowego państwa członkowskiego, w którym dany wspólny zespół prowadzi działania, mającym zastosowanie do osób pełniących porównywalne funkcje. |
(2) |
Kiedy Protokół zmieniający konwencję o Europolu (5) wprowadził możliwość uczestnictwa urzędników Europolu we wspólnych zespołach dochodzeniowo-śledczych uważano, że wobec szczególnego charakteru uczestnictwa urzędników Europolu we wspólnych zespołach, tworzonych przez państwa członkowskie w celu dochodzenia w sprawie przestępstw należących do kompetencji Europolu, urzędnicy Europolu nie powinni korzystać z immunitetu jurysdykcyjnego w odniesieniu do czynności urzędowych podjętych w ramach uczestnictwa w zespołach. |
(3) |
Przywileje i immunitety, które Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich przyznaje wyłącznie w interesie Wspólnot ich urzędnikom i pracownikom, mają charakter czysto funkcjonalny, jako że zmierzają one do uniknięcia jakiejkolwiek ingerencji w funkcjonowanie i niezależność Wspólnot. Mając na uwadze, że decyzja Rady nr 2009/371/WSiSW nie zmienia szczególnego charakteru uczestnictwa pracowników Europolu we wspólnych zespołach dochodzeniowo-śledczych, jej przyjęcie nie powinno rozszerzać immunitetu jurysdykcyjnego na pracowników Europolu uczestniczących w takich zespołach. Należy zatem zmienić rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 (6) w celu określenia, w kontekście tej decyzji oraz wyłącznie na potrzeby jej stosowania, zakresu immunitetu pracowników Europolu uczestniczących we wspólnych zespołach dochodzeniowo-śledczych, |
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 wprowadza się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 1a
Artykuł 12 lit. a) Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich nie ma zastosowania wobec pracowników Europolu uczestniczących we wspólnych zespołach dochodzeniowo-śledczych w odniesieniu do czynności urzędowych wymaganych w ramach zadań operacyjnych wykonywanych zgodnie z art. 6 decyzji Rady nr 2009/371/WSiSW z dnia 6 kwietnia 2009 ustanawiającej Europejski Urząd Policji (EUROPOL) (7).
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2010 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 27 listopada 2008 r.
W imieniu Rady
M. ALLIOT-MARIE
Przewodniczący
(1) Opinia z dnia 23 września 2008 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).
(2) Opinia z dnia 11 czerwca 2008 r.
(3) Opinia z dnia 17 lipca 2008 r.
(4) Zob. s. 37 niniejszego Dziennika Urzędowego.
(5) Dz.U. C 312 z 16.12.2002, s. 1.
(6) Dz.U. L 74 z 27.3.1969, s. 1.
(7) Dz.U. L 121 z 15.5.2009, s. 37”.
II Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa
DECYZJE
Rada
15.5.2009 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 121/3 |
DECYZJA RADY
z dnia 6 kwietnia 2009 r.
w sprawie przystąpienia przez Wspólnotę Europejską do Konwencji o zabezpieczeniach międzynarodowych na wyposażeniu ruchomym oraz jej Protokołu dotyczącego zagadnień właściwych dla sprzętu lotniczego przyjętych wspólnie w Kapsztadzie w dniu 16 listopada 2001 r.
(2009/370/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c)
w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Wspólnota działa na rzecz ustanowienia wspólnej przestrzeni sądowej opartej na zasadzie wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych. |
(2) |
Konwencja o zabezpieczeniach międzynarodowych na wyposażeniu ruchomym (zwana dalej „konwencją kapsztadzką”) oraz jej Protokół dotyczący zagadnień właściwych dla sprzętu lotniczego (zwany dalej „protokołem lotniczym”), przyjęte wspólnie w Kapsztadzie w dniu 16 listopada 2001 r., stanowią cenny wkład w uregulowanie na szczeblu międzynarodowym dziedzin, których dotyczą. W związku z tym możliwie jak najszybciej powinno rozpocząć się stosowanie postanowień obu tych aktów w zakresie należącym do wyłącznej kompetencji Wspólnoty. |
(3) |
Komisja wynegocjowała konwencję kapsztadzką i protokół lotniczy w imieniu Wspólnoty, w zakresie części należących do wyłącznej kompetencji Wspólnoty. |
(4) |
Regionalne organizacje integracji gospodarczej właściwe w zakresie określonych spraw uregulowanych przez konwencję kapsztadzką i protokół lotniczy mogą przystąpić do wymienionej konwencji i protokołu po ich wejściu w życie. |
(5) |
W konwencji kapsztadzkiej i protokole lotniczym uregulowano również niektóre ze spraw poddanych rozporządzeniu Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (2), rozporządzeniu Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (3) oraz rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (4). |
(6) |
Wspólnocie przysługują wyłączne kompetencje w zakresie niektórych spraw uregulowanych konwencją kapsztadzką i protokołem lotniczym, natomiast w pozostałych sprawach uregulowanych przez oba akty właściwe są państwa członkowskie. |
(7) |
W związku z tym Wspólnota powinna przystąpić do konwencji kapsztadzkiej i protokołu lotniczego. |
(8) |
Art. 48 konwencji kapsztadzkiej i art. XXVII protokołu lotniczego przewidują, że w momencie przystąpienia regionalna organizacja integracji gospodarczej składa oświadczenie określające sprawy regulowane przez wymienioną konwencję i protokół, w odniesieniu do których państwa członkowskie tej organizacji przekazały jej swoje kompetencje. W związku z powyższym Wspólnota powinna złożyć takie oświadczenie w momencie przystąpienia do tych dwóch aktów. |
(9) |
Art. 55 konwencji kapsztadzkiej przewiduje, że Umawiające się Państwo może oświadczyć, że nie będzie stosować postanowień art. 13 lub 43 lub obu tych artykułów, w całości lub w części. Wspólnota powinna złożyć takie oświadczenie w momencie przystąpienia do wspomnianej konwencji. |
(10) |
Art. X, XI i XII protokołu lotniczego mają zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do Umawiającego się Państwa, które złożyło odpowiednie oświadczenie na mocy art. XXX wymienionego protokołu, na warunkach określonych w tym oświadczeniu. W momencie przystąpienia do protokołu lotniczego Wspólnota powinna oświadczyć, że nie będzie stosować art. XII i nie złoży żadnego oświadczenia na mocy art. XXX ust. 2 i 3. Nie wpłynie to na kompetencje państw członkowskich w zakresie przepisów prawa materialnego dotyczących upadłości. |
(11) |
Każde Umawiające się Państwo może również na mocy art. XXX ust. 1 złożyć oświadczenie w sprawie stosowania art. VIII protokołu lotniczego dotyczącego wyboru prawa. W momencie przystąpienia do protokołu lotniczego Wspólnota powinna oświadczyć, że nie będzie stosować art. VIII. |
(12) |
Zjednoczone Królestwo będzie w dalszym ciągu związane konwencją rzymską z 1980 r. o prawie właściwym dla zobowiązań umownych (5) do czasu, kiedy zaczną je wiązać przepisy rozporządzenia (WE) nr 593/2008. Przyjmuje się, że jeśli Zjednoczone Królestwo przystąpi do protokołu lotniczego przed tą datą, złoży w momencie przystąpienia oświadczenie na mocy art. XXX ust. 1, które pozostanie bez uszczerbku dla stosowania przepisów wymienionego rozporządzenia. |
(13) |
Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji. |
(14) |
Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji oraz nie jest nią związana ani jej nie stosuje, |
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1. Konwencja o zabezpieczeniach międzynarodowych na wyposażeniu ruchomym (zwana dalej „konwencją kapsztadzką”) oraz Protokół dotyczący zagadnień właściwych dla sprzętu lotniczego (zwany dalej „protokołem lotniczym”), przyjęte wspólnie w Kapsztadzie w dniu 16 listopada 2001 r., zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Teksty konwencji kapsztadzkiej i protokołu lotniczego zostały dołączone do niniejszej decyzji.
2. W niniejszej decyzji „państwo członkowskie” oznacza wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Danii.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób upoważnionych do złożenia w imieniu Wspólnoty dokumentów, o których mowa w art. 47 ust. 4 konwencji kapsztadzkiej i art. XXVI ust. 4 protokołu lotniczego.
Artykuł 3
1. W momencie przystąpienia do konwencji kapsztadzkiej Wspólnota składa oświadczenia określone w pkt I załączników I i II.
2. W momencie przystąpienia do protokołu lotniczego Wspólnota składa oświadczenia określone w pkt II załączników I i II.
Sporządzono w Luksemburgu, dnia 6 kwietnia 2009 r.
W imieniu Rady
J. POSPÍŠIL
Przewodniczący
(1) Opinia z dnia 18 grudnia 2008 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).
(2) Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1.
(3) Dz.U. L 160 z 30.6.2000, s. 1.
(4) Dz.U. L 177 z 4.7.2008, s. 6.
(5) Dz.U. L 266 z 9.10.1980, s. 1.
ZAŁĄCZNIK I
Ogólne oświadczenia dotyczące właściwości Wspólnoty Europejskiej, które mają zostać złożone przez Wspólnotę w momencie przystąpienia do Konwencji o zabezpieczeniach międzynarodowych na wyposażeniu ruchomym („konwencja kapsztadzka”) oraz Protokołu dotyczącego zagadnień właściwych dla sprzętu lotniczego („protokół lotniczy”) przyjętych wspólnie w Kapsztadzie w dniu 16 listopada 2001 r.
I. |
Oświadczenie na mocy art. 48 ust. 2 dotyczące właściwości Wspólnoty Europejskiej w sprawach uregulowanych przez Konwencję o zabezpieczeniach międzynarodowych na wyposażeniu ruchomym („konwencję kapsztadzką”), w odniesieniu do których państwa członkowskie przekazały swoje kompetencje Wspólnocie.
|
II. |
Oświadczenie na mocy art. XXVII ust. 2 dotyczące właściwości Wspólnoty Europejskiej w sprawach uregulowanych przez Protokół dotyczący zagadnień właściwych dla sprzętu lotniczego („protokół lotniczy”), w odniesieniu do których państwa członkowskie przekazały swoje kompetencje Wspólnocie.
|
(1) Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1.
(2) Dz.U. L 160 z 30.6.2000, s. 1.
(3) Dz.U. L 177 z 4.7.2008, s. 6.
(4) Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1.
ZAŁĄCZNIK II
Oświadczenia, które mają zostać złożone przez Wspólnotę Europejską przy przystąpieniu do Konwencji o zabezpieczeniach międzynarodowych na wyposażeniu ruchomym („konwencja kapsztadzka”) oraz Protokołu dotyczącego zagadnień właściwych dla sprzętu lotniczego („protokół lotniczy”) przyjętych wspólnie w Kapsztadzie w dniu 16 listopada 2001 r., dotyczące określonych postanowień i środków zawartych w tych aktach
I. |
Oświadczenie Wspólnoty Europejskiej na mocy art. 55 Konwencji o zabezpieczeniach międzynarodowych na wyposażeniu ruchomym („konwencji kapsztadzkiej”) Na mocy art. 55 konwencji kapsztadzkiej w przypadkach, w których dłużnik ma miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego Wspólnoty, państwa członkowskie związane rozporządzeniem Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) będą stosować art. 13 i 43 konwencji kapsztadzkiej w odniesieniu do tymczasowych środków zabezpieczających wyłącznie w zgodności z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 44/2001, w myśl wykładni Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w ramach art. 24 konwencji brukselskiej z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (2). |
II. |
Oświadczenie Wspólnoty Europejskiej na mocy art. XXX Protokołu dotyczącego zagadnień właściwych dla sprzętu lotniczego („protokołu lotniczego”) Zgodnie z art. XXX ust. 5 protokołu lotniczego art. XXI tego protokołu nie będzie miał zastosowania na terytorium Wspólnoty, a przedmiotowa sprawa podlegać będzie rozporządzeniu Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (3) w przypadku państw członkowskich związanych tym rozporządzeniem lub inną umową mającą na celu rozciągnięcie jego skutków. |
(1) Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1.
TŁUMACZENIE
KONWENCJA
o zabezpieczeniach międzynarodowych na wyposażeniu ruchomym
PAŃSTWA STRONY NINIEJSZEJ KONWENCJI,
ŚWIADOME potrzeby nabywania i używania wyposażenia ruchomego o znacznej wartości lub szczególnym znaczeniu gospodarczym oraz potrzeby skutecznego ułatwienia finansowania zakupu i używania takiego wyposażenia,
UZNAJĄC zalety, jakie przedstawiają w tym kontekście finansowanie i najem zabezpieczone aktywami oraz pragnąc ułatwić zawieranie tego rodzaju transakcji przez poddanie ich jasnym regułom,
ŚWIADOME potrzeby zapewnienia powszechnie uznawanych i chronionych zabezpieczeń dotyczących takiego wyposażenia,
PRAGNĄC zapewnić istotne i wzajemne korzyści gospodarcze wszystkim zainteresowanym stronom,
UWAŻAJĄC, że wspomniane reguły muszą odzwierciedlać zasady leżące u podstaw zabezpieczonego aktywami finansowania i najmu oraz sprzyjać autonomii stron, niezbędnej w takich transakcjach,
ŚWIADOME potrzeby ustanowienia ram prawnych dla międzynarodowych zabezpieczeń na takim wyposażeniu i stworzenia w tym celu międzynarodowego systemu rejestracji dla ochrony tych zabezpieczeń,
UWZGLĘDNIAJĄC cele i zasady ogłoszone w obowiązujących konwencjach dotyczących takiego wyposażenia,
UZGODNIŁY następujące postanowienia:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES ZASTOSOWANIA I POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Definicje
Jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, poniższe terminy są używane w niniejszej Konwencji w następującym znaczeniu:
a) |
„umowa” oznacza umowę o ustanowieniu zabezpieczenia rzeczowego, umowę z zastrzeżeniem własności lub umowę najmu; |
b) |
„cesja” oznacza umowę, na mocy której cesjonariusz otrzymuje, jako zabezpieczenie lub w innej formie, zabezpieczone prawa, bez przeniesienia właściwego zabezpieczenia międzynarodowego lub z jego przeniesieniem; |
c) |
„prawa zabezpieczone” oznaczają wszystkie prawa do płatności lub innego świadczenia ze strony dłużnika na podstawie umowy, zabezpieczone przedmiotem lub z nim związane; |
d) |
„wszczęcie postępowania upadłościowego” oznacza datę, z którą, zgodnie z właściwym prawem upadłościowym, postępowanie upadłościowe uznaje się za rozpoczęte; |
e) |
„kupujący warunkowy” oznacza kupującego na podstawie umowy z zastrzeżeniem własności; |
f) |
„sprzedawca warunkowy” oznacza sprzedawcę na podstawie umowy z zastrzeżeniem własności; |
g) |
„umowa sprzedaży” oznacza umowę sprzedaży, przez którą sprzedawca sprzedaje przedmiot kupującemu i która nie jest umową określoną w powyższej literze a); |
h) |
„sąd” oznacza sąd powszechny, administracyjny lub polubowny ustanowiony przez Umawiające się Państwo; |
i) |
„wierzyciel” oznacza osobę, na rzecz której ustanowiono zabezpieczenie (przyjmującego zabezpieczenie) na podstawie umowy o ustanowieniu zabezpieczenia, sprzedawcę warunkowego na podstawie umowy z zastrzeżeniem własności lub wynajmującego na podstawie umowy najmu; |
j) |
„dłużnik” oznacza osobę ustanawiającą zabezpieczenie (ustanawiającego zabezpieczenie) na podstawie umowy o ustanowienia zabezpieczenia, kupującego warunkowego na podstawie umowy z zastrzeżeniem własności lub najemcę na podstawie umowy najmu albo osobę, której prawo rzeczowe na przedmiocie zostało obciążone pozaumownym prawem lub zabezpieczeniem podlegającym wpisaniu do rejestru; |
k) |
„zarządca” oznacza osobę upoważnioną do zarządzania reorganizacją lub likwidacją, w tym osobę upoważnioną do tego tymczasowo i obejmuje także dłużnika będącego posiadaczem przedmiotu, jeżeli zezwala na to właściwe prawo upadłościowe; |
l) |
„postępowanie upadłościowe” oznacza ogłoszenie upadłości, likwidację lub inne zbiorowe postępowanie sądowe lub administracyjne, w tym postępowania przejściowe, w których majątek i działalność dłużnika podlegają kontroli lub nadzorowi sądu w celu reorganizacji lub likwidacji; |
m) |
„osoby zainteresowane” oznaczają:
|
n) |
„umowa wewnętrzna” oznacza umowę należącą do jednego z rodzajów wyszczególnionych w artykule 2 ustęp 2 litery a)–c), jeżeli centrum głównych interesów wszystkich stron takiej umowy oraz właściwy przedmiot (określony w Protokole) znajdują się w tym samym Umawiającym się Państwie w momencie zawarcia umowy lub jeżeli zabezpieczenie ustanowione na mocy umowy zostało wpisane do rejestru krajowego tego Umawiającego się Państwa, a państwo to złożyło oświadczenie na mocy artykułu 50 ustęp 1; |
o) |
„zabezpieczenie międzynarodowe” oznacza zabezpieczenie przysługujące wierzycielowi, do którego stosuje się artykuł 2; |
p) |
„rejestr międzynarodowy” oznacza międzynarodowy system rejestracji ustanowiony na potrzeby niniejszej Konwencji lub Protokołu; |
q) |
„umowa najmu” oznacza umowę, przez którą jedna osoba (wynajmujący) przekazuje innej osobie (najemcy) prawo do posiadania lub kontrolowania przedmiotu (z opcją jego zakupu lub bez tej opcji) w zamian za czynsz lub inne wynagrodzenie pieniężne; |
r) |
„zabezpieczenie krajowe” oznacza zabezpieczenie przysługujące wierzycielowi na przedmiocie, ustanowione wskutek umowy wewnętrznej objętej zakresem oświadczenia złożonego na mocy artykułu 50 ustęp 1; |
s) |
„pozaumowne prawo lub zabezpieczenie” oznacza prawo lub zabezpieczenie ustanowione z mocy prawa Umawiającego się Państwa, które złożyło oświadczenie na podstawie artykułu 39, w celu zabezpieczenia wykonania zobowiązania, w tym zobowiązania wobec państwa, jednostki państwowej lub organizacji międzyrządowej lub prywatnej; |
t) |
„zgłoszenie zabezpieczenia krajowego” oznacza zgłoszenie o ustanowieniu zabezpieczenia krajowego, które zostało wpisane lub ma być wpisane do rejestru międzynarodowego; |
u) |
„przedmiot” oznacza przedmiot należący do jednej z kategorii, do których stosuje się artykuł 2; |
v) |
„wcześniejsze prawo lub zabezpieczenie” oznacza prawo lub zabezpieczenie wszelkiego rodzaju na przedmiocie lub do przedmiotu, ustanowione lub powstałe przed datą wejścia w życie niniejszej Konwencji, określoną w artykule 60 ustęp 2 litera a); |
w) |
„świadczenia odszkodowawcze” oznaczają świadczenia pieniężne lub niepieniężne z tytułu całkowitej lub częściowej utraty lub zniszczenia przedmiotu albo jego całkowitej lub częściowej konfiskaty, wywłaszczenia lub rekwizycji; |
x) |
„przyszła cesja” oznacza cesję, która ma zostać dokonana w przyszłości, po wystąpieniu określonego zdarzenia, niezależnie od tego, czy jego wystąpienie jest pewne; |
y) |
„przyszłe zabezpieczenie międzynarodowe” oznacza zabezpieczenie, które ma zostać ustanowione lub przewidziane w przyszłości na przedmiocie jako zabezpieczenie międzynarodowe, po wystąpieniu określonego zdarzenia (takiego jak na przykład uzyskanie przez dłużnika określonego prawa na przedmiocie), niezależnie od tego, czy jego wystąpienie jest pewne; |
z) |
„przyszła sprzedaż” oznacza sprzedaż, która ma zostać dokonana w przyszłości, po wystąpieniu określonego zdarzenia, niezależnie od tego, czy jego wystąpienie jest pewne; |
aa) |
„Protokół” oznacza, w odniesieniu do kategorii przedmiotów i zabezpieczonych praw, do których stosuje się niniejszą Konwencję, Protokół dotyczący tej kategorii przedmiotów i praw powiązanych; |
bb) |
„wpisany do rejestru” oznacza wpisany do rejestru międzynarodowego na podstawie rozdziału V; |
cc) |
„zabezpieczenie wpisane do rejestru” oznacza zabezpieczenie międzynarodowe, prawo lub zabezpieczenie pozaumowne podlegające wpisaniu do rejestru lub zabezpieczenie krajowe określone w zgłoszeniu zabezpieczenia krajowego, wpisane do rejestru na podstawie rozdziału V; |
dd) |
„prawo lub zabezpieczenie pozaumowne podlegające wpisaniu do rejestru” oznacza prawo lub zabezpieczenie pozaumowne, które może być wpisane do rejestru na podstawie oświadczenia złożonego na podstawie artykułu 40; |
ee) |
„Rejestrator” oznacza, w odniesieniu do Protokołu, osobę lub organ wyznaczony w tym Protokole lub powołany na podstawie artykułu 17 ustęp 2 litera b); |
ff) |
„regulamin” oznacza regulamin ustanowiony lub zatwierdzony przez Organ Nadzoru na podstawie Protokołu; |
gg) |
„sprzedaż” oznacza przeniesienie własności przedmiotu na podstawie umowy sprzedaży; |
hh) |
„zabezpieczone zobowiązanie” oznacza zobowiązanie zabezpieczone zabezpieczeniem; |
ii) |
„umowa o ustanowieniu zabezpieczenia” oznacza umowę, przez którą ustanawiający zabezpieczenie ustanawia lub zgadza się ustanowić na rzecz przyjmującego zabezpieczenie określone zabezpieczenie (w tym prawo własności) na przedmiocie, celem zabezpieczenia wykonania istniejącego lub przyszłego zobowiązania ustanawiającego zabezpieczenie lub osoby trzeciej; |
jj) |
„zabezpieczenie” oznacza zabezpieczenie ustanowione umową o ustanowieniu zabezpieczenia; |
kk) |
„Organ Nadzoru” oznacza, w odniesieniu do Protokołu, Organ Nadzoru, o którym mowa w artykule 17 ustęp 1; |
ll) |
„umowa z zastrzeżeniem własności” oznacza umowę sprzedaży przedmiotu, zgodnie z którą własność przedmiotu przechodzi na kupującego dopiero po spełnieniu warunku lub warunków określonych w umowie; |
mm) |
„zabezpieczenie niewpisane do rejestru” oznacza umowne zabezpieczenie lub pozaumowne prawo lub zabezpieczenie (inne niż zabezpieczenie, do którego stosuje się artykuł 39), które nie zostało wpisane do rejestru, niezależnie od tego, czy podlega ono wpisaniu do rejestru na podstawie niniejszej Konwencji; oraz |
nn) |
„pismo” oznacza utrwalenie informacji (w tym informacji przekazanych w drodze teletransmisji), w formie materialnej lub innej formie, które można później odtworzyć w formie materialnej i przy których odpowiednimi środkami zaznaczono, że dana osoba zatwierdziła utrwalone informacje. |
Artykuł 2
Zabezpieczenie międzynarodowe
1. Niniejsza Konwencja przewiduje system regulujący ustanawianie i skutki zabezpieczeń międzynarodowych na niektórych kategoriach wyposażenia ruchomego i zabezpieczonych prawach.
2. Do celów niniejszej Konwencji zabezpieczenie międzynarodowe na wyposażeniu ruchomym to zabezpieczenie ustanowione na podstawie artykułu 7, na przedmiocie dającym się jednoznacznie zidentyfikować i należącym do jednej z kategorii takich przedmiotów wyszczególnionych w ustępie 3 oraz oznaczonych w Protokole:
a) |
ustanowione przez ustanawiającego zabezpieczenie na podstawie umowy o ustanowieniu zabezpieczenia rzeczowego; |
b) |
przysługujące osobie będącej sprzedawcą warunkowym na podstawie umowy z zastrzeżeniem własności; lub |
c) |
przysługujące osobie będącej wynajmującym na podstawie umowy najmu. Zabezpieczenie przewidziane w literze a) nie może równocześnie być zabezpieczeniem, o którym mowa w literach b) lub c). |
3. Kategorie, o których mowa w ustępach poprzedzających, są następujące:
a) |
płatowce, silniki lotnicze i śmigłowce; |
b) |
tabor kolejowy; oraz |
c) |
sprzęt kosmiczny. |
4. Prawo właściwe określa, czy zabezpieczenie w rozumieniu ustępu 2 należy do zabezpieczeń, o których mowa w literze a), b) czy c) tego ustępu.
5. Zabezpieczenie międzynarodowe na przedmiocie rozciąga się na świadczenia odszkodowawcze związane z tym przedmiotem.
Artykuł 3
Zakres zastosowania
1. Niniejszą Konwencję stosuje się, jeżeli w momencie zawierania umowy ustanawiającej lub przewidującej zabezpieczenie międzynarodowe dłużnik znajduje się w Umawiającym się Państwie.
2. Fakt, że wierzyciel znajduje się państwie niebędącym Umawiającym się Państwem, nie wpływa na stosowanie niniejszej Konwencji.
Artykuł 4
Miejsce, w którym znajduje się dłużnik
1. Do celów artykułu 3 ustęp 1 dłużnik znajduje się w Umawiającym się Państwie:
a) |
zgodnie z którego prawem został utworzony lub ustanowiony; |
b) |
w którym posiada siedzibę; |
c) |
w którym znajduje się jego ośrodek zarządzający; lub |
d) |
w którym ma miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. |
2. Zawarte w literze d) ustępu poprzedzającego odniesienie do miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przez dłużnika oznacza, jeżeli ma on więcej niż jedno takie miejsce, główne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej lub, jeżeli nie ma on takiego miejsca, zwykłe miejsce pobytu.
Artykuł 5
Wykładnia i prawo właściwe
1. Przy dokonywaniu wykładni niniejszej Konwencji należy uwzględnić jej cele, określone w preambule, jej międzynarodowy charakter oraz potrzebę promowania jednolitego i przewidywalnego jej stosowania.
2. Zagadnienia dotyczące kwestii uregulowanych w niniejszej Konwencji, które nie zostały wyraźnie w niej rozstrzygnięte, są rozstrzygane zgodnie z ogólnymi zasadami, na których opiera się Konwencja lub – w braku takich zasad – zgodnie z prawem właściwym.
3. Odniesienia do prawa właściwego dotyczą przepisów prawa krajowego obowiązujących na mocy norm międzynarodowego prawa prywatnego państwa, do którego sądu wniesiono sprawę.
4. Jeżeli państwo składa się z wielu jednostek terytorialnych, z których każda posiada własne przepisy dotyczące kwestii wymagającej rozstrzygnięcia, i jeżeli nie oznaczono właściwej jednostki terytorialnej, prawo tego państwa określa jednostkę terytorialną, której przepisy znajdą zastosowanie. Jeżeli brakuje przepisów określających taką jednostkę, stosuje się prawo jednostki terytorialnej, z którą dana sprawa jest najściślej powiązana.
Artykuł 6
Stosunek Konwencji do Protokołu
1. Konwencja i Protokół są traktowane jako jedno porozumienie i podlegają takiej samej wykładni.
2. W przypadku niezgodności między Konwencją i Protokołem pierwszeństwo mają postanowienia Protokołu.
ROZDZIAŁ II
USTANOWIENIE ZABEZPIECZENIA MIĘDZYNARODOWEGO
Artykuł 7
Wymogi formalne
Zabezpieczenie zostaje ustanowione jako zabezpieczenie międzynarodowe przewidziane w niniejszej Konwencji, jeżeli umowa ustanawiająca lub przewidująca zabezpieczenie:
a) |
jest na piśmie; |
b) |
dotyczy przedmiotu, którym ustanawiający zabezpieczenie, sprzedawca warunkowy lub wynajmujący mogą dysponować; |
c) |
umożliwia identyfikację przedmiotu zgodnie z Protokołem; oraz |
d) |
w przypadku umowy o ustanowieniu zabezpieczenia rzeczowego umożliwia określenie zabezpieczonych zobowiązań bez potrzeby określania kwoty lub maksymalnej kwoty objętej zabezpieczeniem. |
ROZDZIAŁ III
ŚRODKI ZARADCZE W PRZYPADKU NARUSZENIA
Artykuł 8
Środki zaradcze przysługujące przyjmującemu zabezpieczenie
1. W przypadku naruszenia przewidzianego w artykule 11 przyjmujący zabezpieczenie może, w zakresie, w jakim ustanawiający zabezpieczenie wyraził na to wcześniej zgodę i z zastrzeżeniem ewentualnych oświadczeń, złożonych przez Umawiające się Państwo na podstawie artykułu 54, skorzystać z jednego lub większej liczby następujących środków zaradczych:
a) |
zająć przedmiot, na którym przysługuje mu zabezpieczenie, lub przejąć nad nim kontrolę; |
b) |
sprzedać taki przedmiot lub wynająć go; |
c) |
pobierać lub odbierać wszystkie pożytki i inne dochody wynikające z zarządzania takim przedmiotem lub z używania go. |
2. Przyjmujący zabezpieczenie może zamiast tego wystąpić do sądu o wydanie orzeczenia zezwalającego na czynności, o których mowa w ustępie poprzedzającym, lub nakazującego ich wykonanie.
3. Wszelkie środki zaradcze określone w literach a), b) lub c) ustępu 1 lub w artykule 13 stosowane są zgodnie z zasadą racjonalnego przedsiębiorcy. Uznaje się, że środek zaradczy został zastosowany w sposób zgodny z zasadą racjonalnego przedsiębiorcy, jeżeli został zastosowany zgodnie z postanowieniem umowy o ustanowieniu zabezpieczenia rzeczowego, chyba że takie postanowienie jest oczywiście nieracjonalne.
4. Przyjmujący zabezpieczenie, proponujący sprzedaż lub wynajem przedmiotu na podstawie ustępu 1, zawiadamia o propozycji sprzedaży lub najmu z odpowiednim wyprzedzeniem i na piśmie:
a) |
osoby zainteresowane określone w artykule 1 litera m) podpunkty (i) i (iii); oraz |
b) |
osoby zainteresowane określone w artykule 1 litera m) podpunkt (iii), które odpowiednio wcześnie przed sprzedażą lub wynajęciem zawiadomiły przyjmującego zabezpieczenie o swoich prawach. |
5. Wszelkie sumy pobrane lub otrzymane przez przyjmującego zabezpieczenie w wyniku zastosowania jednego ze środków zaradczych określonych w ustępach 1 lub 2 zaliczane są na poczet kwoty zabezpieczonych zobowiązań.
6. Jeżeli sumy pobrane lub otrzymane przez przyjmującego zabezpieczenie w wyniku zastosowania jednego ze środków określonych w ustępach 1 lub 2 przekraczają kwotę zabezpieczoną zabezpieczeniem rzeczowym oraz wszelkie racjonalne koszty poniesione przy stosowaniu takiego środka, przyjmujący zabezpieczenie rozdziela tę nadwyżkę między posiadaczy zabezpieczeń z dalszą kolejnością zaspokojenia, które zostały wpisane do rejestru lub o których przyjmujący zabezpieczenie otrzymał zawiadomienie, stosownie do kolejności zaspokojenia, oraz wypłaca pozostałą kwotę ustanawiającemu zabezpieczenie, chyba że sąd zarządzi inaczej.
Artykuł 9
Zaspokojenie świadczenia przez przekazanie przedmiotu; zwolnienie
1. W każdym czasie w przypadku niewykonania w rozumieniu artykułu 11 przyjmujący zabezpieczenie oraz wszystkie osoby zainteresowane mogą uzgodnić, że własność przedmiotu, na którym ustanowiono zabezpieczenie (oraz inne prawa ustanawiającego zabezpieczenie na tym przedmiocie), przechodzi na poczet zaspokojenia zabezpieczonych zobowiązań.
2. Na wniosek przyjmującego zabezpieczenie sąd może orzec, że własność przedmiotu, na którym ustanowiono zabezpieczenie (lub inne prawa ustanawiającego zabezpieczenie na tym przedmiocie), przechodzi na przyjmującego zabezpieczenie na poczet zaspokojenia zabezpieczonych zobowiązań.
3. Sąd uwzględnia wniosek złożony na podstawie ustępu poprzedzającego jedynie wtedy, gdy kwota zabezpieczonych zobowiązań podlegających zaspokojeniu przez takie przeniesienie własności odpowiada wartości przedmiotu, przy uwzględnieniu wszelkich płatności należnych przyjmującemu zabezpieczenie i osobom zainteresowanym.
4. W okresie między wystąpieniem niewykonania przewidzianego w artykule 11 a sprzedażą przedmiotu, na którym ustanowiono zabezpieczenie, albo wydaniem przez sąd orzeczenia przewidzianego w ustępie 2, ustanawiający zabezpieczenie lub osoba zainteresowana mogą zwolnić przedmiot z zabezpieczenia przez zapłatę całości zabezpieczonej kwoty, przy czym zobowiązani oni są przestrzegać warunków umowy najmu zawartej przez przyjmującego zabezpieczenie na podstawie artykułu 8 ustęp 1 litera b) lub na mocy orzeczenia sądu na podstawie artykułu 8 ustęp 2. Jeżeli po takim niewykonaniu osoba zainteresowana niebędąca dłużnikiem wpłaci w całości zabezpieczoną kwotę, osoba ta wstępuje w prawa przyjmującego zabezpieczenie.
5. Własność oraz wszelkie inne prawa ustanawiającego zabezpieczenie, przenoszone przez sprzedaż na podstawie artykułu 8 ustęp 1 litera b) lub na podstawie ustępów 1 lub 2 niniejszego artykułu, nie są obciążone żadnymi innymi prawami lub zabezpieczeniami, w stosunku do których zabezpieczenie rzeczowe na rzecz przyjmującego zabezpieczenie ma pierwszeństwo na podstawie artykułu 29.
Artykuł 10
Środki zaradcze przysługujące sprzedawcy warunkowemu lub wynajmującemu
W przypadku niewykonania umowy z zastrzeżeniem własności lub umowy najmu przewidzianego w artykule 11 warunkowy sprzedawca lub wynajmujący, stosownie do okoliczności danego przypadku, może:
a) |
z zastrzeżeniem treści ewentualnych oświadczeń złożonych przez Umawiające się Państwo na podstawie artykułu 54, rozwiązać umowę i zająć przedmioty, których umowa dotyczy lub przejąć nad nimi kontrolę; lub |
b) |
wystąpić do sądu z wnioskiem o wydanie orzeczenia zezwalającego na te czynności lub nakazującego ich wykonanie. |
Artykuł 11
Znaczenie „niewykonania”
1. Dłużnik i wierzyciel mogą w każdym czasie uzgodnić na piśmie zdarzenia, które stanowią niewykonanie lub z innej przyczyny umożliwiają skorzystanie z praw i środków zaradczych określonych w artykułach 8–10 i 13.
2. W przypadku braku takiego uzgodnienia do celów artykułów 8–10 i 13 „niewykonanie” oznacza uchybienie, które zasadniczo pozbawia wierzyciela tego, czego mógł się spodziewać na podstawie umowy.
Artykuł 12
Dodatkowe środki zaradcze
Możliwe jest korzystanie z wszelkich dodatkowych środków zaradczych, na jakie zezwala właściwe prawo, w tym środków zaradczych uzgodnionych przez strony, o ile są one zgodne z bezwzględnie obowiązującymi postanowieniami niniejszego rozdziału określonymi w artykule 15.
Artykuł 13
Środki zabezpieczające orzekane przed ostatecznym rozstrzygnięciem
1. Z zastrzeżeniem treści oświadczeń na podstawie artykułu 55, Umawiające się Państwo zapewnia, aby wierzyciel, który przedłoży dowód niewykonania ze strony dłużnika, mógł, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie jego roszczenia i w zakresie, w jakim zgodził się na to dłużnik, uzyskać od sądu szybki środek zabezpieczający w formie jednego lub większej liczby poniższych orzeczeń, stosownie do wniosku wierzyciela:
a) |
nakaz zachowania przedmiotu i jego wartości; |
b) |
przejęcie posiadania przedmiotu lub kontroli lub pieczy nad przedmiotem; |
c) |
unieruchomienie przedmiotu; oraz |
d) |
wynajęcie lub, z wyłączeniem przedmiotów, wobec których zastosowano litery a)–c), przekazanie zarządzania przedmiotem i dochodów, które przynosi. |
2. Wydając orzeczenia przewidziane w ustępie poprzedzającym, sąd może określić takie warunki, jakie uzna za konieczne do ochrony osób zainteresowanych, na wypadek gdyby:
a) |
wykonując orzeczenie o udzieleniu takiego środka zabezpieczającego, wierzyciel nie wypełnił zobowiązań wobec dłużnika wynikających z niniejszej Konwencji lub Protokołu; lub |
b) |
przy ostatecznym rozstrzygnięciu wierzyciel nie był w stanie w całości lub w części udowodnić swojego roszczenia. |
3. Przed wydaniem orzeczeń przewidzianych w ustępie 1 sąd może żądać zawiadomienia o wniosku wszystkich osób zainteresowanych.
4. Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie uchybia stosowaniu artykułu 8 ustęp 3 ani nie ogranicza możliwości korzystania z innych tymczasowych środków zabezpieczających niż określone w ustępie 1.
Artykuł 14
Wymogi proceduralne
Z zastrzeżeniem artykułu 54 ustęp 2 wszelkie środki zaradcze przewidziane w niniejszym rozdziale stosowane są zgodnie z procedurą przepisaną prawem miejsca, w którym dany środek ma być zastosowany.
Artykuł 15
Derogacja
We wzajemnych stosunkach dwie lub większa liczba stron, o których mowa w niniejszym rozdziale, może w każdym czasie odstąpić na piśmie od stosowania postanowień niniejszego rozdziału lub nadać im odmienny skutek, z wyjątkiem postanowień artykułu 8 ustępy 3–6, artykułu 9 ustępy 3 i 4, artykułu 13 ustęp 2 oraz artykułu 14.
ROZDZIAŁ IV
MIĘDZYNARODOWY SYSTEM REJESTRACJI
Artykuł 16
Rejestr międzynarodowy
1. Ustanawia się rejestr międzynarodowy, w którym wpisywane są:
a) |
zabezpieczenia międzynarodowe, przyszłe zabezpieczenia międzynarodowe oraz pozaumowne prawa i zabezpieczenia podlegające wpisaniu do rejestru; |
b) |
cesje i przyszłe cesje zabezpieczeń międzynarodowych; |
c) |
nabycie zabezpieczeń międzynarodowych w drodze subrogacji legalnej lub umownej na mocy prawa właściwego; |
d) |
zawiadomienia o zabezpieczeniach krajowych; oraz |
e) |
umowy o podporządkowaniu zabezpieczeń, o których mowa w literach poprzedzających. |
2. Dla różnych kategorii przedmiotów i zabezpieczonych praw można tworzyć różne rejestry międzynarodowe.
3. Do celów niniejszego rozdziału i rozdziału V termin „wpis do rejestru” obejmuje, w odpowiednich przypadkach, zmianę, przedłużenie lub usunięcie dokonanego wpisu.
Artykuł 17
Organ Nadzoru i Rejestrator
1. Ustanawia się Organ Nadzoru przewidziany w Protokole.
2. Organ Nadzoru:
a) |
ustanawia rejestr międzynarodowy lub zapewnia jego ustanowienie; |
b) |
z zastrzeżeniem odmiennych postanowień Protokołu powołuje i odwołuje Rejestratora; |
c) |
zapewnia, by w przypadku zmiany Rejestratora wszelkie prawa wymagane do ciągłego, skutecznego funkcjonowania rejestru międzynarodowego zostały przejęte przez nowego Rejestratora lub mogły mu zostać przekazane; |
d) |
po konsultacji z Umawiającymi się Państwami ustanawia lub zatwierdza regulamin oraz zapewnia jego publikację, zgodnie z protokołem dotyczącym funkcjonowania rejestru międzynarodowego; |
e) |
ustanawia procedury administracyjne umożliwiające wnoszenie skarg dotyczących funkcjonowania rejestru międzynarodowego do Organu Nadzoru; |
f) |
nadzoruje Rejestratora i funkcjonowanie rejestru międzynarodowego; |
g) |
na wniosek Rejestratora przekazuje Rejestratorowi wytyczne, jakie Organ Nadzoru uzna za odpowiednie; |
h) |
określa i okresowo weryfikuje strukturę opłat pobieranych za korzystanie z usług rejestru międzynarodowego; |
i) |
wykonuje wszystkie działania niezbędne do zapewnienia skutecznego funkcjonowania elektronicznego systemu rejestracji na podstawie przekazywanych zawiadomień w celu realizacji celów niniejszej Konwencji i Protokołu; oraz |
j) |
przesyła Umawiającym się Państwom okresowe sprawozdanie z wypełniania obowiązków powierzonych mu w niniejszej Konwencji i w Protokole. |
3. Organ Nadzoru może zawrzeć każdą umowę niezbędną do wykonywania jego funkcji, w tym umowy, o których mowa w artykule 27 ustęp 3.
4. Organowi Nadzoru przysługują wszystkie prawa do baz danych i archiwów rejestru międzynarodowego.
5. Rejestrator zapewnia skuteczne funkcjonowanie rejestru międzynarodowego oraz pełni funkcje powierzone mu w niniejszej Konwencji oraz w Protokole i regulaminie.
ROZDZIAŁ V
POZOSTAŁE SPRAWY ZWIĄZANE Z REJESTRACJĄ
Artykuł 18
Wymogi związane z rejestracją
1. Protokół i regulamin określają wymogi, w tym kryteria identyfikacji przedmiotu:
a) |
do dokonania wpisu do rejestru (przy czym zgoda osób, których zgoda jest wymagana na podstawie artykułu 20, może być przekazana drogą elektroniczną); |
b) |
do wyszukiwania i wydawania zaświadczeń o wynikach wyszukiwania oraz, z zastrzeżeniem treści niniejszej i poprzedniej litery; |
c) |
do zapewnienia poufności informacji i dokumentów rejestru międzynarodowego, innych niż informacje i dokumenty dotyczące wpisu do rejestru. |
2. Rejestrator nie ma obowiązku badania, czy zgoda na wpis do rejestru wymagana na podstawie artykułu 20 została rzeczywiście udzielona lub czy jest ważna.
3. Jeżeli zabezpieczenie wpisane do rejestru jako przyszłe zabezpieczenie międzynarodowe staje się zabezpieczeniem międzynarodowym, nie ma potrzeby dokonywania kolejnego wpisu, o ile informacje podane przy wpisie do rejestru wystarczają odo wpisania danego zabezpieczenia międzynarodowego.
4. Rejestrator zapewnia wprowadzanie wpisów bazy danych rejestru międzynarodowego oraz możliwość ich wyszukiwania w kolejności chronologicznej, odpowiadającej dacie otrzymania – data i godzina otrzymania odnotowywane są w aktach.
5. Protokół może przewidywać, że Umawiające się Państwo może wyznaczyć jednostkę lub jednostki na swoim terytorium pełniące rolę punktu lub punktów dostępu, za pośrednictwem których informacje niezbędne do wpisu do rejestru są lub mogą być przekazywane do rejestru międzynarodowego. Umawiające się Państwo, które wyznacza takie jednostki, określa ewentualne wymogi, które muszą zostać spełnione, aby takie informacje zostały przekazane do rejestru międzynarodowego.
Artykuł 19
Ważność i data wpisu do rejestru
1. Ważny jest wyłącznie wpis do rejestru dokonany zgodnie z artykułem 20.
2. Wpis do rejestru, jeżeli jest ważny, uważa się za dokonany po wprowadzeniu wymaganych informacji do bazy danych rejestru międzynarodowego w formie umożliwiającej ich późniejsze wyszukanie.
3. Wpis do rejestru uznaje się za możliwy do wyszukiwania do celów ustępu poprzedzającego, jeżeli:
a) |
został oznaczony w rejestrze międzynarodowym kolejno przydzielaną sygnaturą; oraz |
b) |
informacje dotyczące wpisu do rejestru, w tym sygnatura, są przechowywane w trwałej formie i można do nich uzyskać dostęp w rejestrze międzynarodowym. |
4. Jeżeli zabezpieczenie wpisane do rejestru jako przyszłe zabezpieczenie międzynarodowe staje się zabezpieczeniem międzynarodowym, jest ono traktowane jako wpisane do rejestru od daty wpisu przyszłego zabezpieczenia międzynarodowego, o ile wpis do rejestru był ważny bezpośrednio przed datą ustanowienia zabezpieczenia międzynarodowego, zgodnie z artykułem 7.
5. Postanowienia ustępu poprzedzającego stosuje się, z odpowiednimi zmianami, do wpisu do rejestru przyszłej cesji zabezpieczenia międzynarodowego.
6. Wyszukiwanie wpisów w rejestrze międzynarodowym odbywa się na podstawie kryteriów określonych w Protokole.
Artykuł 20
Zgoda na wpis do rejestru
1. Zabezpieczenie międzynarodowe, przyszłe zabezpieczenie międzynarodowe lub cesja albo przyszła cesja zabezpieczenia międzynarodowego mogą zostać wpisane do rejestru, a wszelkie takie wpisy mogą być zmieniane lub przedłużane przed ich wygaśnięciem przez każdą ze stron, za pisemną zgodą drugiej strony.
2. Podporządkowanie jednego zabezpieczenia międzynarodowego wobec innego zabezpieczenia międzynarodowego może zostać wpisane do rejestru przez osobę, której zabezpieczenie zostało podporządkowane lub za pisemną zgodą tej osoby, udzieloną w każdym czasie.
3. Wpis do rejestru może zostać uchylony przez osobę, na rzecz której został dokonany, lub za pisemną zgodą tej osoby.
4. Nabycie zabezpieczenia międzynarodowego w drodze subrogacji legalnej lub umownej może zostać wpisane do rejestru przez wstępującego w prawa.
5. Pozaumowne prawa lub zabezpieczenia podlegające wpisaniu do rejestru mogą zostać wpisane przez osobę, której przysługują.
6. Zgłoszenie zabezpieczenia krajowego może zostać wpisane do rejestru przez osobę, której zabezpieczenie to przysługuje.
Artykuł 21
Okres ważności wpisu
Wpis zabezpieczenia międzynarodowego do rejestru jest ważny do czasu usunięcia wpisu lub upływu okresu określonego we wpisie.
Artykuł 22
Wyszukiwanie
1. Każda osoba może, w trybie określonym w Protokole i regulaminie, wyszukiwać za pośrednictwem środków elektronicznych w rejestrze międzynarodowym informacje dotyczące zabezpieczeń lub przyszłych zabezpieczeń międzynarodowych wpisanych do tego rejestru lub wnioskować o przeprowadzenie takiego wyszukiwania.
2. Rejestrator wydaje na wniosek i za pośrednictwem środków elektronicznych, w trybie określonym w Protokole i regulaminie, zaświadczenie o wynikach wyszukiwania dotyczących dowolnego przedmiotu, w którym:
a) |
podaje wszystkie informacje na temat tego przedmiotu wpisane do rejestru, z oznaczaniem daty i godziny wpisania takich informacji; lub |
b) |
stwierdza, że w rejestrze międzynarodowym nie ma żadnych informacji na temat tego przedmiotu. |
3. W zaświadczeniu o wynikach wyszukiwania wydanym na podstawie ustępu poprzedzającego stwierdza się, że wierzyciel oznaczony w informacjach rejestracyjnych uzyskał lub zamierza uzyskać zabezpieczenie międzynarodowe na przedmiocie, ale nie podaje się przy tym informacji, czy wpis dotyczy zabezpieczenia międzynarodowego czy przyszłego zabezpieczenia międzynarodowego, nawet jeśli można to ustalić na podstawie właściwych informacji rejestracyjnych.
Artykuł 23
Wykaz oświadczeń i zgłoszonych pozaumownych praw lub zabezpieczeń
Rejestrator prowadzi wykaz oświadczeń, zawiadomień o wycofaniu oświadczenia oraz kategorii pozaumownych praw lub zabezpieczeń zgłoszonych Rejestratorowi przez Depozytariusza jako przedłożone przez Umawiające się Państwa zgodnie z artykułem 39 i 40 wraz z datą każdego takiego oświadczenia lub zawiadomienia o wycofaniu oświadczenia. Wykaz ten jest utrwalany i udostępniany do wyszukiwania według nazwy oświadczającego państwa; wykaz jest udostępniany zgodnie z Protokołem i regulaminem każdej osobie, która o to wystąpi.
Artykuł 24
Wartość dowodowa zaświadczeń
Dokument przedkładany w formie przepisanej w regulaminie jako zaświadczenie wydane z rejestru międzynarodowego stanowi dowód prima facie:
a) |
tego, że został wydany z rejestru międzynarodowego; oraz |
b) |
tego, co zostało w nim poświadczone, w tym daty i godziny rejestracji. |
Artykuł 25
Usunięcie wpisu do rejestru
1. W przypadku wykonania zobowiązań zabezpieczonych zabezpieczeniem wpisanym do rejestru lub zobowiązań, z tytułu których przysługuje pozaumowne prawo lub zabezpieczenie, lub jeżeli warunki przeniesienia własności na podstawie mowy z zastrzeżeniem własności wpisanej do rejestru zostały spełnione, posiadacz takiego zabezpieczenia występuje bez nieuzasadnionej zwłoki o usunięcie wpisu na pisemny wniosek dłużnika przesłany na adres określony we wpisie lub otrzymany pod tym adresem.
2. Jeżeli przyszłe zabezpieczenie międzynarodowe lub przyszłą cesję zabezpieczenia międzynarodowego wpisano do rejestru, przyszły wierzyciel lub cesjonariusz występuje bez nieuzasadnionej zwłoki o usunięcie wpisu, na pisemny wniosek przyszłego dłużnika lub cedenta przesłany na adres określony we wpisie lub otrzymany pod tym adresem, zanim przyszły wierzyciel lub cesjonariusz spełnił świadczenie lub zobowiązał się do jego spełnienia.
3. W przypadku wykonania zobowiązań zabezpieczonych zabezpieczeniem krajowym, określonym w zgłoszeniu zabezpieczenia krajowego wpisanym do rejestru, posiadacz takiego zabezpieczenia występuje bez nieuzasadnionej zwłoki o usuniecie właściwego wpisu na pisemny wniosek dłużnika przesłany na adres określony we wpisie lub otrzymany pod tym adresem.
4. Jeżeli wpis do rejestru nie powinien był zostać dokonany lub jest nieprawidłowy, osoba, na której rzecz wpisu dokonano, występuje bez nieuzasadnionej zwłoki o usunięcie wpisu na pisemny wniosek dłużnika przesłany na adres określony we wpisie lub otrzymany pod tym adresem.
Artykuł 26
Dostęp do międzynarodowych urządzeń rejestracyjnych
Żadnej osobie nie można odmówić dostępu do urządzeń rejestracyjnych i wyszukiwawczych rejestru międzynarodowego, chyba że nie dopełni ona procedur przepisanych w niniejszym rozdziale.
ROZDZIAŁ VI
PRZYWILEJE I IMMUNITETY ORGANU NADZORU I REJESTRATORA
Artykuł 27
Osobowość prawna; immunitet
1. Organ Nadzoru uzyskuje międzynarodową osobowość prawną, chyba że już wcześniej ją posiadał.
2. Organ Nadzoru, jego kadra kierownicza i pracownicy korzystają z immunitetów prawnych i administracyjnych określonych w Protokole.
3. |
|
4. Majątek, dokumenty, bazy danych i archiwa rejestru międzynarodowego są nietykalne i nie podlegają zajęciu ani innym procedurom prawnym lub administracyjnym.
5. Do celów wszelkich roszczeń przeciwko Rejestratorowi na podstawie artykułu 28 ustęp 1 lub artykułu 44 powód ma prawo dostępu do informacji i dokumentów potrzebnych do dochodzenia roszczenia.
6. Organ Nadzoru może zrzec się nietykalności i immunitetu przyznanych w ustępie 4.
ROZDZIAŁ VII
ODPOWIEDZIALNOŚC REJESTRATORA
Artykuł 28
Odpowiedzialność i gwarancje finansowe
1. Rejestrator odpowiada za wypłatę odszkodowania za szkody poniesione przez osoby bezpośrednio w wyniku błędu lub zaniechania Rejestratora, jego kadry kierowniczej lub pracowników lub niewłaściwego funkcjonowania międzynarodowego systemu rejestracji, chyba że to niewłaściwe funkcjonowanie zostało spowodowane zdarzeniem niemożliwym do uniknięcia, któremu nie można było zapobiec poprzez wykorzystanie najlepszych z obecnie stosowanych praktyk w dziedzinie projektowania i obsługi rejestrów elektronicznych, w tym w dziedzinie tworzenia kopii zapasowych oraz bezpieczeństwa systemów i ich funkcjonowania w ramach sieci.
2. Rejestrator nie ponosi odpowiedzialności na podstawie ustępu poprzedzającego za błędy faktyczne zawarte w informacjach rejestracyjnych, które otrzymał lub przekazał w formie, w jakiej te informacje otrzymał, ani za fakty i okoliczności, które zaistniały przed otrzymaniem informacji rejestracyjnych w rejestrze międzynarodowym i za które Rejestrator, jego kadra kierownicza i pracownicy nie ponoszą odpowiedzialności.
3. Jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, odszkodowanie na podstawie ustępu 1 może zostać odpowiednio zmniejszone.
4. Rejestrator zawiera umowę ubezpieczenia lub gwarancji finansowej obejmującą odpowiedzialność, o której mowa w niniejszym artykule, w zakresie określonym przez Organ Nadzoru zgodnie z Protokołem.
ROZDZIAŁ VIII
SKUTECZNOŚĆ ZABEZPIECZENIA MIĘDZYNARODOWEGO WOBEC OSÓB TRZECICH
Artykuł 29
Pierwszeństwo konkurencyjnych zabezpieczeń
1. Zabezpieczenie wpisane do rejestru ma pierwszeństwo przed każdym innym zabezpieczeniem później wpisanym do rejestru i przed zabezpieczeniem niewpisanym do rejestru.
2. Pierwszeństwo wcześniej wpisanego zabezpieczenia na podstawie ustępu poprzedzającego obowiązuje:
a) |
nawet jeśli wcześniej wpisane zabezpieczenie zostało uzyskane lub wpisane do rejestru ze świadomością istnienia innego zabezpieczenia; oraz |
b) |
nawet w odniesieniu do świadczenia przekazanego przez posiadacza wcześniej wpisanego zabezpieczenia z taką świadomością. |
3. Kupujący przedmiot uzyskuje prawa do tego przedmiotu:
a) |
obciążone zabezpieczeniami wpisanymi do rejestru w momencie nabycia tych praw; oraz |
b) |
wolne od wszelkich zabezpieczeń niewpisanych do rejestru, nawet jeśli o nich wie. |
4. Kupujący warunkowy lub najemca nabywa prawa do przedmiotu:
a) |
obciążone zabezpieczeniami wpisanymi do rejestru przed wpisaniem międzynarodowego zabezpieczenia przysługującego sprzedawcy warunkowemu lub wynajmującemu; oraz |
b) |
wolne od wszelkich zabezpieczeń, które nie zostały dotychczas w ten sposób wpisane, nawet jeśli o nich wie. |
5. Osoby, którym przysługują konkurencyjne zabezpieczenia lub prawa, mogą ustalić inne pierwszeństwo tych praw na mocy umowy, jednak cesjonariusz podporządkowanego zabezpieczenia nie jest związany umową o podporządkowaniu tego zabezpieczenia, chyba że w momencie cesji podporządkowanie wynikające z tej umowy było wpisane do rejestru.
6. Wszelkie pierwszeństwo dla zabezpieczenia na przedmiocie wynikające z niniejszego artykułu rozciąga się na świadczenia odszkodowawcze.
7. Niniejsza Konwencja:
a) |
nie wpływa na prawa osoby na rzeczy, innej niż przedmiot, posiadanej przed jej połączeniem z przedmiotem, jeżeli zgodnie z właściwym prawem prawa te nadal istnieją po połączeniu; oraz |
b) |
nie stanowi przeszkody dla tworzenia praw na rzeczy, innej niż przedmiot, która została wcześniej połączona z przedmiotem, jeżeli zgodnie z prawem właściwym doszło do powstania tych praw. |
Artykuł 30
Skutki upadłości
1. W postępowaniu upadłościowym zabezpieczenie międzynarodowe jest skuteczne przeciwko dłużnikowi, jeżeli przed wszczęciem postępowania upadłościowego zabezpieczenie to zostało wpisane do rejestru zgodnie z niniejszą Konwencją.
2. Postanowienia niniejszego artykułu nie ograniczają skuteczności zabezpieczenia międzynarodowego w postępowaniu upadłościowym, jeżeli dane zabezpieczenie jest skuteczne na mocy prawa właściwego.
3. Postanowienia niniejszego artykułu nie wpływają na:
a) |
przepisy stosowane w postępowaniu upadłościowym dotyczące nieważności umowy ze względu na to, że prowadzi ona do faworyzowania niektórych wierzycieli lub rozporządzenie dokonane na szkodę wierzycieli; lub |
b) |
przepisy proceduralne dotyczące egzekucji praw do majątku będącego pod kontrolą lub nadzorem zarządcy. |
ROZDZIAŁ IX
CESJA PRAW ZABEZPIECZONYCH ORAZ ZABEZPIECZEŃ MIĘDZYNARODOWYCH; PRAWA ZWIĄZANE Z SUBROGACJĄ
Artykuł 31
Skutki cesji
1. Jeżeli strony nie uzgodniły inaczej, wskutek cesji zabezpieczonych praw dokonanej zgodnie z artykułem 32, na cesjonariusza przechodzi także:
a) |
powiązane zabezpieczenie międzynarodowe; oraz |
b) |
wszystkie prawa i pierwszeństwo przysługujące cedentowi na mocy niniejszej Konwencji. |
2. Postanowienia niniejszej Konwencji nie stanowią przeszkody dla częściowej cesji zabezpieczonych praw przysługujących cedentowi. W przypadku takiej częściowej cesji cedent i cesjonariusz mogą uzgodnić przypadające im prawa dotyczące odpowiedniego zabezpieczenia międzynarodowego przekazanego na podstawie ustępu poprzedzającego, przy czym nie może to doprowadzić do pogorszenia sytuacji dłużnika bez jego zgody.
3. Z zastrzeżeniem ustępu 4 prawo właściwe określa zarzuty i prawo potrącenia przysługujące dłużnikowi wobec cesjonariusza.
4. Dłużnik może w każdym czasie w drodze umowy na piśmie zrzec się wszelkich zarzutów i prawa potrącenia, o których mowa w ustępie poprzedzającym, z wyjątkiem zarzutów wynikających z nieuczciwego postępowania cesjonariusza.
5. W przypadku cesji z tytułu zabezpieczenia przekazane zabezpieczone prawa wracają do cedenta, w zakresie, w jakim nadal istnieją po wygaśnięciu zobowiązań zabezpieczonych cesją.
Artykuł 32
Formalne wymogi cesji
1. Umowa o cesji zabezpieczonych praw przenosi odpowiednie zabezpieczenie międzynarodowe wyłącznie w przypadku, gdy:
a) |
została zawarta na piśmie; |
b) |
umożliwia ustalenie zabezpieczonych praw na podstawie kontraktu, z którego wynikają; oraz |
c) |
w przypadku cesji z tytułu zabezpieczenia umożliwia ustalenie wierzytelności zabezpieczonych cesją zgodnie z Protokołem, ale bez potrzeby oznaczenia zabezpieczonej sumy lub sumy maksymalnej. |
2. Cesja zabezpieczenia międzynarodowego ustanowionego na podstawie umowy o ustanowieniu zabezpieczenia lub przewidzianego w takiej umowie jest ważna tylko w przypadku całkowitej lub częściowej cesji powiązanych zabezpieczonych praw.
3. Niniejszej Konwencji nie stosuje się do cesji zabezpieczonych praw, która nie skutkuje przeniesieniem odpowiedniego zabezpieczenia międzynarodowego.
Artykuł 33
Obowiązki dłużnika wobec cesjonariusza
1. Jeżeli zabezpieczone prawa i odpowiednie zabezpieczenie międzynarodowe zostały przeniesione zgodnie z artykułami 31 i 32, cesja jest skuteczna wobec dłużnika w zakresie tych praw oraz zabezpieczenia i dłużnik jest zobowiązany do dokonania płatności lub spełnienia innego świadczenia wobec cesjonariusza, jednak wyłącznie w przypadku, gdy:
a) |
dłużnik został zawiadomiony o cesji na piśmie przez cedenta lub na podstawie upoważnienia cedenta; oraz |
b) |
w zawiadomieniu określono przeniesione zabezpieczone prawa. |
2. Płatność lub wykonanie świadczenia przez dłużnika zgodnie z ustępem poprzedzającym powodują wygaśnięcie zobowiązania, niezależnie od innych form zapłaty lub świadczenia powodujących wygaśnięcie zobowiązania.
3. Postanowienia niniejszego artykułu nie wpływają na pierwszeństwo konkurencyjnych cesji.
Artykuł 34
Środki zaradcze w przypadku niewykonania cesji z tytułu zabezpieczenia
W przypadku niewykonania przez cedenta obowiązków wynikających z cesji zabezpieczonych praw i odpowiednich zabezpieczeń międzynarodowych artykuły 8, 9 oraz 11–14 stosuje się do stosunków między cedentem i cesjonariuszem (oraz w odniesieniu do zabezpieczonych praw, o ile postanowienia te mogą być stosowane wobec majątku niematerialnego), tak jak gdyby odniesienia do:
a) |
zabezpieczonej wierzytelności i zabezpieczenia międzynarodowego były odniesieniami do zobowiązania zabezpieczonego przez cesję zabezpieczonych praw oraz odpowiednie zabezpieczenie międzynarodowe i zabezpieczenie rzeczowe ustanowione przez tą cesję; |
b) |
przyjmującego zabezpieczenie lub wierzyciela były odniesieniami do cesjonariusza, a odniesienia do ustanawiającego zabezpieczenie lub dłużnika były odniesieniami do cedenta; |
c) |
posiadacza zabezpieczenia międzynarodowego były odniesieniami do cesjonariusza; oraz |
d) |
do przedmiotu były odniesieniami do przeniesionych zabezpieczonych praw i odpowiedniego zabezpieczenia międzynarodowego. |
Artykuł 35
Pierwszeństwo konkurencyjnych cesji
1. W przypadku konkurencyjnych cesji zabezpieczonych praw, jeżeli co najmniej jedna cesja obejmuje odpowiednie zabezpieczenie międzynarodowe i została wpisana do rejestru, postanowienia artykułu 29 stosuje się tak jak gdyby odniesienia do zabezpieczenia wpisanego do rejestru były odniesieniami do cesji zabezpieczonych praw i odpowiedniego zabezpieczenia wpisanego do rejestru, a odniesienia do zabezpieczenia wpisanego lub niewpisanego do rejestru były odniesieniami do cesji wpisanej lub niewpisanej do rejestru.
2. Artykuł 30 stosuje się do cesji zabezpieczonych praw tak jak gdyby odniesienia do zabezpieczenia międzynarodowego były odniesieniami do cesji zabezpieczonych praw i odpowiedniego zabezpieczenia międzynarodowego.
Artykuł 36
Pierwszeństwo cesjonariusza w zakresie zabezpieczonych praw
1. Cesjonariusz zabezpieczonych praw oraz odpowiedniego zabezpieczenia międzynarodowego, których cesja została wpisana do rejestru, ma pierwszeństwo na podstawie artykułu 35 ustęp 1 przed innym cesjonariuszem zabezpieczonych praw wyłącznie:
a) |
wtedy, gdy w kontrakcie, z którego wynikają zabezpieczone prawa stwierdzono, że zostały one zabezpieczone przedmiotem lub są z nim związane; oraz |
b) |
w takim zakresie, w jakim zabezpieczone prawa są związane z przedmiotem. |
2. W rozumieniu litery b) ustępu poprzedzającego zabezpieczone prawa są związane z przedmiotem, o ile dotyczą prawa do zapłaty lub świadczenia w odniesieniu do:
a) |
wcześniej przekazanej kwoty, wykorzystanej na zakup przedmiotu; |
b) |
wcześniej przekazanej kwoty, wykorzystanej na zakup przedmiotu, na którym cedent miał inne zabezpieczenie międzynarodowe, jeżeli cedent przeniósł to zabezpieczenie na cesjonariusza, a cesja ta została wpisana do rejestru; |
c) |
ceny należnej za przedmiot; |
d) |
czynszu należnego za przedmiot; lub |
e) |
innych zobowiązań wynikających z umowy, o której mowa w ustępach poprzedzających. |
3. We wszystkich pozostałych przypadkach pierwszeństwo konkurencyjnych cesji zabezpieczonych praw określa właściwe prawo.
Artykuł 37
Skutki upadłości cedenta
Postanowienia artykułu 30 stosuje się do postępowania upadłościowego wobec cedenta tak jak gdyby odniesienia do dłużnika były odniesieniami do cedenta.
Artykuł 38
Subrogacja
1. Z zastrzeżeniem ustępu 2 postanowienia niniejszej Konwencji pozostają bez uszczerbku dla nabycia zabezpieczonych praw i odpowiedniego zabezpieczenia międzynarodowego w drodze subrogacji legalnej lub umownej na podstawie prawa właściwego.
2. Posiadacz zabezpieczenia przewidzianego w ustępie poprzedzającym oraz posiadacze innych, konkurencyjnych zabezpieczeń mogą ustalić na piśmie inne pierwszeństwo tych zabezpieczeń, jednak cesjonariusz podporządkowanego zabezpieczenia nie jest związany umową o podporządkowaniu tego zabezpieczenia, chyba że w momencie cesji podporządkowanie wynikające z tej umowy było wpisane do rejestru.
ROZDZIAŁ X
PRAWA LUB ZABEZPIECZENIA BĘDĄCE PRZEDMIOTEM OŚWIADCZEŃ UMAWIAJĄCYCH SIĘ STRON
Artykuł 39
Prawa mające pierwszeństwo bez wpisania do rejestru
1. Umawiające się Państwo może w każdym czasie w oświadczeniu złożonym Depozytariuszowi Protokołu wskazać, ogólnie lub konkretnie:
a) |
te kategorie pozaumownych praw lub zabezpieczeń (innych niż prawa lub zabezpieczenia, do których stosuje się artykuł 40), które zgodnie z prawem tego Państwa mają pierwszeństwo przed zabezpieczeniem na przedmiocie równe pierwszeństwu posiadacza zabezpieczenia międzynarodowego wpisanego do rejestru i które ma pierwszeństwo przed zabezpieczeniem międzynarodowym wpisanym do rejestru, w postępowaniu upadłościowym i poza nim; |
b) |
że postanowienia niniejszej Konwencji pozostają bez uszczerbku dla prawa państwa lub jednostki państwowej, organizacji międzyrządowej lub innego prywatnego dostawcy usług publicznych do zajęcia lub zatrzymania przedmiotu na podstawie przepisów tego państwa na poczet kwot należnych takiej jednostce, organizacji lub dostawcy bezpośrednio związanych z takimi usługami w odniesieniu do tego lub innego przedmiotu. |
2. W oświadczeniu wydanym na podstawie ustępu poprzedzającego można wskazać, że dotyczy ono także kategorii stworzonych po złożeniu tego oświadczenia.
3. Pozaumowne prawo lub zabezpieczenie ma pierwszeństwo przed zabezpieczeniem międzynarodowym, tylko jeżeli należy do kategorii, której dotyczy oświadczenie złożone przed wpisaniem danego zabezpieczenia międzynarodowego do rejestru.
4. Niezależnie od postanowień ustępu poprzedzającego Umawiające się Państwo może przy ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu Protokołu albo przystąpieniu do niego oświadczyć, że prawo lub zabezpieczenie należące do kategorii, której dotyczy oświadczenie złożone na podstawie litery a) w ustępie 1, ma pierwszeństwo przed zabezpieczeniem międzynarodowym wpisanym do rejestru przed datą takiej ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub takiego przystąpienia.
Artykuł 40
Pozaumowne prawa lub zabezpieczenia podlegające wpisaniu do rejestru
Umawiające się Państwo może w każdym czasie, w oświadczeniu złożonym Depozytariuszowi Protokołu, wyszczególnić kategorie pozaumownych praw lub zabezpieczeń podlegających wpisaniu do rejestru na podstawie niniejszej Konwencji, w odniesieniu do każdej kategorii przedmiotu, tak jak gdyby te prawa lub zabezpieczenia stanowiły zabezpieczenie międzynarodowe i które będą w ten sposób traktowane. Oświadczenie to może być w każdym czasie zmienione.
ROZDZIAŁ XI
ZASTOSOWANIE KONWENCJI DO SPRZEDAŻY
Artykuł 41
Sprzedaż i przyszła sprzedaż
Niniejszą Konwencję stosuje się do sprzedaży lub przyszłej sprzedaży przedmiotu zgodnie z postanowieniami Protokołu wraz z późniejszymi zmianami.
ROZDZIAŁ XII
JURYSDYKCJA
Artykuł 42
Wybór jurysdykcji
1. Z zastrzeżeniem artykułów 43 i 44 sądy Umawiającego się Państwa wybranego przez strony umowy są właściwe do rozstrzygania wszelkich sporów dotyczących roszczeń na podstawie niniejszej Konwencji, niezależnie od tego, czy istnieje łącznik dotyczący stron lub umowy. Jurysdykcja ta ma charakter wyłączny, chyba że strony uzgodniły inaczej.
2. Umowy takie zawierane są na piśmie lub w inny sposób zgodnie z formalnymi wymogami przewidzianymi w prawie wybranej jurysdykcji.
Artykuł 43
Jurysdykcja na podstawie artykułu 13
1. Sądy Umawiającego się Państwa wybrane przez strony oraz sądy Umawiającego się Państwa, na którego terytorium znajduje się przedmiot, są właściwe do udzielenia środków zabezpieczających przewidzianych w artykule 13 ustęp 1 litera a), b) i c) i ustęp 4 w odniesieniu do tego przedmiotu.
2. Jurysdykcja w zakresie udzielenia środka zabezpieczającego przewidzianego w artykule 13 ustęp 1) litera d) lub innego tymczasowego środka zabezpieczającego na mocy artykułu 13 ustęp 4 może być wykonywana przez:
a) |
sądy wybrane przez strony; lub |
b) |
sądy Umawiającego się Państwa, na którego terytorium znajduje się dłużnik, przy czym środek ten, zgodnie z warunkami orzeczenia o udzieleniu tego środka, może zostać wykonany wyłącznie na terytorium tego Umawiającego się Państwa. |
3. Sądowi przysługuje jurysdykcja na mocy ustępów poprzedzających, nawet jeśli ostateczne rozstrzygnięcie sporu dotyczącego roszczenia, o którym mowa w artykule 13 ustęp 1, nastąpi lub może nastąpić w sądzie innego Umawiającego się Państwa lub w drodze arbitrażu.
Artykuł 44
Jurysdykcja do orzekania środków przeciwko Rejestratorowi
1. Sądy miejsca, w którym znajduje się główny ośrodek zarządzania Rejestratora, mają wyłączną jurysdykcję do zasądzania odszkodowania od Rejestratora oraz orzekania środków przeciwko niemu.
2. Jeżeli osoba nie odpowiedziała na wezwanie na podstawie artykułu 25 oraz przestała istnieć lub nie można jej odnaleźć w celu wydania przeciwko niej orzeczenia z nakazem usunięcia wpisu, sądy, o których mowa w ustępie poprzedzającym, mają wyłączną jurysdykcję do rozstrzygania wniosków dłużnika lub przyszłego dłużnika i do wydawania wobec Rejestratora orzeczeń nakazujących usunięcie wpisu.
3. Jeżeli osoba nie wykonała orzeczenia sądu, któremu przysługuje jurysdykcja na mocy niniejszej Konwencji, lub, w przypadku zabezpieczenia krajowego, orzeczenia sądu właściwej jurysdykcji nakazującego tej osobie doprowadzenie do zmiany lub usunięcia wpisu, sądy, o których mowa w ustępie 1, mogą nakazać Rejestratorowi podjęcie odpowiednich środków w celu wykonania tego orzeczenia.
4. Z zastrzeżeniem odmiennych postanowień w ustępach poprzedzających, żaden sąd nie może wydawać orzeczeń przeciwko Rejestratorowi lub orzeczeń mających mieć skutek wiążący wobec niego.
Artykuł 45
Jurysdykcja w zakresie postępowań upadłościowych
Postanowienia niniejszego rozdziału nie mają zastosowania do postępowań upadłościowych.
ROZDZIAŁ XIII
STOSUNEK DO INNYCH KONWENCJI
Artykuł 45a
Stosunek do Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o przelewie wierzytelności w handlu międzynarodowym
Niniejsza Konwencja ma pierwszeństwo przez Konwencją Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie przelewu wierzytelności w handlu międzynarodowym, otwartą do podpisu w Nowym Jorku w dniu 12 grudnia 2001 r., w zakresie, w jakim dotyczy ona przelewu wierzytelności stanowiących zabezpieczone prawa związane z międzynarodowymi zabezpieczeniami na sprzęcie lotniczym, taborze kolejowym i sprzęcie kosmicznym.
Artykuł 46
Stosunek do konwencji UNIDROIT o międzynarodowym leasingu finansowanym
Protokół może określić stosunek niniejszej Konwencji do konwencji UNIDROIT o międzynarodowym leasingu finansowanym, podpisanej w Ottawie w dniu 28 maja 1988 r.
ROZDZIAŁ XIV
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 47
Podpisanie, ratyfikacja, przyjęcie, zatwierdzenie lub przystąpienie
1. Niniejsza Konwencja zostaje otwarta do podpisu w Kapsztadzie w dniu 16 listopada 2001 r. przez państwa uczestniczące w konferencji dyplomatycznej zwołanej w celu przyjęcia konwencji o wyposażeniu ruchomym oraz protokołu lotniczego w Kapsztadzie w dniach 29 października–16 listopada 2001 r. Po dniu 16 listopada 2001 r. Konwencja będzie otwarta do podpisu dla wszystkich państw w siedzibie Międzynarodowego Instytutu Unifikacji Prawa Prywatnego (UNIDROIT) w Rzymie, do czasu wejścia Konwencji w życie zgodnie z artykułem 49.
2. Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez państwa, które ją podpisały.
3. Każde państwo, które nie podpisało niniejszej Konwencji, może do niej przystąpić w każdym czasie.
4. Ratyfikacja, przyjęcie, zatwierdzenie lub przystąpienie następuje poprzez złożenie w tym celu formalnego dokumentu u Depozytariusza.
Artykuł 48
Regionalne organizacje integracji gospodarczej
1. Niniejszą Konwencję może również podpisać, przyjąć, zatwierdzić lub przystąpić do niej regionalna organizacja integracji gospodarczej, złożona z suwerennych państw i posiadająca kompetencje w zakresie określonych spraw uregulowanych w niniejszej Konwencji. W takim przypadku regionalna organizacja integracji gospodarczej ma prawa i obowiązki Umawiającego się Państwa, o ile organizacja ta ma kompetencje w zakresie spraw uregulowanych w niniejszej Konwencji. W przypadkach, w których przy stosowaniu niniejszej Konwencji znaczenie ma liczba Umawiających się Państw, regionalna organizacja integracji gospodarczej nie jest liczona jako Umawiające się Państwo obok jej państw członkowskich będących Umawiającymi się Państwami.
2. Regionalna organizacja integracji gospodarczej w momencie podpisania, przyjęcia lub zatwierdzenia Konwencji albo przystąpienia do niej składa Depozytariuszowi oświadczenie określające sprawy regulowane przez niniejszą Konwencję, w odniesieniu do których państwa członkowskie tej organizacje przekazały jej swoje kompetencje. Regionalna organizacja integracji gospodarczej szybko notyfikuje Depozytariuszowi wszelkie zmiany w podziale kompetencji określonych w oświadczeniu złożonym na podstawie niniejszego ustępu, w tym wszelkie nowe przypadki przeniesienia kompetencji.
3. Wszelkie odniesienia do „Umawiającego się Państwa” lub „Umawiających się Państw” lub „Państwa Strony” lub „Państw Stron” w niniejszej Konwencji dotyczą również regionalnej organizacji integracji gospodarczej, w przypadkach, w których wymaga tego kontekst odniesienia.
Artykuł 49
Wejście w życie
1. Niniejsza Konwencja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty złożenia trzeciego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, jednak wyłącznie w odniesieniu do kategorii przedmiotów, do których stosuje się Protokół:
a) |
od daty wejścia w życie tego Protokołu; |
b) |
na warunkach tego Protokołu; oraz |
c) |
między Państwami Stronami niniejszej Konwencji i tego Protokołu. |
2. W odniesieniu do pozostałych państw niniejsza Konwencja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty złożenia ich dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, jednak wyłącznie w odniesieniu do kategorii przedmiotów, do których stosuje się Protokół oraz, w odniesieniu do tego Protokołu, z zastrzeżeniem wymogów określonych w literach a), b) i c) ustępu poprzedzającego.
Artykuł 50
Umowy wewnętrzne
1. Umawiające się Państwo może w momencie ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia Protokołu albo przystąpienia do niego oświadczyć, że niniejsza Konwencja nie ma zastosowania w odniesieniu do tego państwa do umów będących umowami wewnętrznymi, dotyczących wszystkich rodzajów przedmiotów lub części z nich.
2. Niezależnie od ustępu poprzedzającego postanowienia artykułu 8 ustęp 4, artykułu 9 ustęp 1, artykułu 16, rozdziału V i artykułu 29 oraz inne postanowienia niniejszej Konwencji dotyczące zabezpieczeń wpisanych do rejestru stosuje się do umowy wewnętrznej.
3. Jeżeli do rejestru międzynarodowego wpisano zawiadomienie o zabezpieczeniu krajowym, fakt, że zabezpieczenie to zostało przekazane innej osobie w drodze cesji lub subrogacji na mocy właściwego prawa, nie ma wpływu na pierwszeństwo posiadacza takiego zabezpieczenia, przewidziane w artykule 29.
Artykuł 51
Przyszłe protokoły
1. Depozytariusz może tworzyć grupy robocze we współpracy z takimi właściwymi organizacjami pozarządowymi, jakie Depozytariusz uzna za odpowiednie, w celu oceny możliwości rozszerzenia zakresu zastosowania niniejszej Konwencji poprzez jeden lub większą liczbę protokołów, na przedmioty dowolnej kategorii wyposażenia ruchomego o znacznej wartości, inne niż kategorie, o których mowa w artykule 2 ustęp 3, których każdy element jest jednoznacznie identyfikowalny, oraz zabezpieczonych praw dotyczących takich przedmiotów.
2. Depozytariusz przekazuje tekst wstępnego projektu protokołu dotyczącego kategorii przedmiotów przygotowanego przez taką grupę roboczą wszystkim Państwom Stronom niniejszej Konwencji, wszystkim państwom członkowskim Depozytariusza, państwom członkowskim Organizacji Narodów Zjednoczonych nie będącym członkami Depozytariusza oraz właściwym organizacjom międzyrządowym, zwracając się do tych państw i organizacji o udział w międzyrządowych negocjacjach w celu opracowania projektu protokołu na podstawie takiego wstępnego projektu.
3. Depozytariusz przekazuje tekst wszelkich wstępnych projektów protokołów przygotowanych przez taką grupę roboczą również takim właściwym organizacjom pozarządowym, jakie uzna za stosowne. Organizacje te są wkrótce po tym proszone o przedłożenie Depozytariuszowi uwag na temat tekstu wstępnego projektu protokołu oraz udział w opracowywaniu projektu protokołu w charakterze obserwatorów.
4. Kiedy właściwe organy Depozytariusza uznają, że projekt protokołu jest gotowy do przyjęcia, Depozytariusz zwołuje konferencję dyplomatyczną w celu przyjęcia protokołu.
5. Po przyjęciu takiego protokołu niniejszą Konwencję stosuje się do kategorii przedmiotów objętej tym protokołem, z zastrzeżeniem ustępu 6.
6. Artykuł 45a niniejszej Konwencji stosuje się do takiego protokołu, tylko jeżeli zostało to wyraźnie przewidziane w tym protokole.
Artykuł 52
Jednostki terytorialne
1. Jeżeli Umawiające się Państwo składa się jednostek terytorialnych, w których obowiązują różne systemy prawne w zakresie spraw regulowanych przez niniejszą Konwencję, może ono, w momencie ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, oświadczyć, że niniejszą Konwencję stosuje się do wszystkich tych jednostek terytorialnych lub tylko do jednej albo większej liczby tych jednostek; Państwo to może zmienić swoje oświadczenie w każdym czasie, przedkładając inne oświadczenie.
2. W oświadczeniu takim należy wyraźnie określić, do których jednostek terytorialnych stosuje się niniejszą Konwencję.
3. Jeżeli Umawiające się Państwo nie złożyło oświadczenia na podstawie ustępu 1, niniejszą Konwencję stosuje się do wszystkich jednostek terytorialnych tego państwa.
4. Jeżeli Umawiające się Państwo stosuje niniejszą Konwencji do jednej lub większej liczby swoich jednostek terytorialnych, oświadczenia dozwolone na podstawie niniejszej Konwencji mogą być złożone w odniesieniu do każdej takiej jednostki terytorialnej, a oświadczenia złożone w odniesieniu do jednej jednostki terytorialnej mogą być różne od oświadczeń złożonych w odniesieniu do innej jednostki terytorialnej.
5. Jeżeli na mocy oświadczenia złożonego na podstawie ustępu 1 niniejszą Konwencję stosuje się do jednego lub większej liczby jednostek terytorialnych Umawiającego się Państwa:
a) |
uznaje się, że dłużnik przebywa w Umawiającym się Państwie, tylko jeżeli został ustanowiony lub utworzony na mocy prawa obowiązującego w jednostce terytorialnej, do której stosuje się niniejszą Konwencję lub posiada swoją siedzibę, główny ośrodek zarządzania, miejsce prowadzenia działalności gospodarczej lub zwykłe miejsce pobytu w jednostce terytorialnej, do której stosuje się niniejszą Konwencję; |
b) |
wszelkie odniesienia do miejsca, w którym znajduje się przedmiot w Umawiającym się Państwie, dotyczą miejsca, w którym znajduje się przedmiot w jednostce terytorialnej, do której stosuje się niniejszą Konwencję; oraz |
c) |
wszelkie odniesienia do organów administracyjnych w tym Umawiającym się Państwie rozumiane są jako odniesienia do organów administracyjnych mających jurysdykcję w jednostce terytorialnej, do której stosuje się niniejszą Konwencję. |
Artykuł 53
Określenie sądów
Umawiające się Państwo może w momencie ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia Protokołu albo przystąpienia do niego określić „sąd” lub „sądy” właściwe w rozumieniu artykułu 1 rozdziału XII niniejszej Konwencji.
Artykuł 54
Oświadczenia dotyczące środków zaradczych
1. Umawiające się Państwo może w momencie ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia Protokołu albo przystąpienia do niego oświadczyć, że w czasie, w którym przedmiot, na którym ustanowiono zabezpieczenie, znajduje się na jego terytorium lub jest kontrolowany z tego terytorium, przyjmujący zabezpieczenie nie wynajmie przedmiotu na tym terytorium.
2. Umawiające się Państwo może w momencie ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia Protokołu albo przystąpienia do niego określić, czy środek zaradczy przysługujący wierzycielowi na podstawie postanowienia niniejszej Konwencji, który nie został w niej określony jako wymagający wystąpienia z wnioskiem do sądu, może być wykonywany tylko za zezwoleniem sądu.
Artykuł 55
Oświadczenia dotyczące tymczasowych środków zabezpieczających
Umawiające się Państwo może w momencie ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia Protokołu albo przystąpienia do niego oświadczyć, że nie będzie stosowało postanowień artykułu 13 lub artykułu 43, lub obu tych artykułów, w całości lub w części. W oświadczeniu należy określić warunki, na jakich stosowany będzie właściwy artykuł, jeżeli będzie on stosowany częściowo, lub też jakie inne tymczasowe środków zabezpieczające będą stosowane.
Artykuł 56
Zastrzeżenia i oświadczenia
1. Do Konwencji nie można wnosić żadnych zastrzeżeń oprócz zastrzeżeń, na które zezwalają artykuły 39, 40, 50, 52, 53, 54, 55, 57, 58 i 60, zgodnie z zawartymi w nich postanowieniami.
2. Wszelkie oświadczenia lub późniejsze oświadczenia oraz przypadki wycofania oświadczenia na mocy niniejszej Konwencji są notyfikowane na piśmie Depozytariuszowi.
Artykuł 57
Późniejsze oświadczenia
1. Państwo Strona może złożyć późniejsze oświadczenie, inne niż oświadczenie, na które zezwala artykuł 60 w każdym czasie po dacie wejścia w życie niniejszej Konwencji, przez notyfikację Depozytariuszowi.
2. Takie późniejsze oświadczenie jest skuteczne od pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie sześciu miesięcy od daty otrzymania notyfikacji przez depozytariusza. Jeżeli w notyfikacji określono, że oświadczenie stanie się skuteczne po dłuższym okresie, staje się ono skuteczne po upływie tego okresu po otrzymaniu notyfikacji przez Depozytariusza.
3. Niezależnie od ustępów poprzedzających, w odniesieniu do wszelkich praw i zabezpieczeń powstałych przed datą skuteczności późniejszych oświadczeń niniejszą Konwencję stosuje się tak, jak gdyby nie złożono żadnych późniejszych oświadczeń.
Artykuł 58
Wycofanie oświadczeń
1. Każde Państwo Strona, które na mocy niniejszej Konwencji złożyło oświadczenie inne niż oświadczenie, na jakie zezwala artykułu 60, może wycofać to oświadczenie w każdym czasie przez notyfikację Depozytariuszowi. Takie wycofanie jest skuteczne od pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie sześciu miesięcy od daty otrzymania notyfikacji przez Depozytariusza.
2. Niezależnie od ustępów poprzedzających, w odniesieniu do wszelkich praw i zabezpieczeń powstałych przed datą skuteczności wycofania niniejszą Konwencję stosuje się tak, jak gdyby nie wycofano żadnego oświadczenia.
Artykuł 59
Wypowiedzenie
1. Każde Państwo Strona może wypowiedzieć niniejszą Konwencję przez pisemną notyfikację Depozytariuszowi.
2. Takie wypowiedzenie jest skuteczne od pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie sześciu miesięcy od daty otrzymania notyfikacji przez Depozytariusza.
3. Niezależnie od ustępów poprzedzających, w odniesieniu do wszelkich praw i zabezpieczeń powstałych przed datą skuteczności wypowiedzenia niniejszą Konwencję stosuje się tak, jak gdyby nie została ona wypowiedziana.
Artykuł 60
Postanowienia przejściowe
1. O ile Umawiające się Państwo nie złożyło innego oświadczenia, niniejszej Konwencji nie stosuje się do wcześniej powstałych praw lub zabezpieczeń; takie prawo lub zabezpieczenie zachowują pierwszeństwo przewidziane we właściwym prawie przed datą wejścia w życie niniejszej Konwencji.
2. W rozumieniu artykułu 1 litera v) oraz dla ustalenia pierwszeństwa na mocy niniejszej Konwencji:
a) |
„data wejścia w życie niniejszej Konwencji” oznacza, w odniesieniu do dłużnika, datę, w której niniejsza Konwencja weszła w życie, lub datę, w której państwo, w którym znajduje się dłużnik, stało się jednym z Umawiających się Państw, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza; oraz |
b) |
dłużnik znajduje się państwie, w którym znajduje się jego główny ośrodek zarządzający, lub, jeżeli nie ma ośrodka zarządzającego, jego miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, lub, jeżeli ma więcej niż jedno takie miejsce, główne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, lub, jeżeli nie ma takiego miejsca, miejsce zwykłego pobytu. |
3. Umawiające się Państwo może w oświadczeniu na mocy ustępu 1 określić datę, nie wcześniejszą niż trzy lata po dacie, w którym oświadczenie staje się skuteczne, z którą niniejsza Konwencja i Protokół zaczną obowiązywać, do celu ustalenia pierwszeństwa, w tym ochrony wszelkich istniejących praw pierwszeństwa, w stosunku do wcześniej istniejących praw lub zabezpieczeń wynikających z umowy zawartej w czasie, w którym dłużnik znajdował się w państwie, o którym mowa w literze b) ustępu poprzedzającego, jednak tylko w zakresie i trybie określonych w oświadczeniu tego Umawiającego się Państwa.
Artykuł 61
Konferencje przeglądowe, poprawki i kwestie powiązane
1. Depozytariusz przygotowuje, każdego roku lub w innych terminach, jeśli wymagają tego okoliczności, sprawozdania dla Państw Stron z praktycznego funkcjonowania międzynarodowego sytemu ustanowionego w niniejszej Konwencji. Przy przygotowywaniu takich sprawozdań Depozytariusz uwzględnia sprawozdania Organu Nadzoru dotyczące funkcjonowania międzynarodowego systemu rejestracji.
2. Na wniosek co najmniej dwudziestu pięciu procent Państw Stron Depozytariusz zwołuje co pewien czas konferencje przeglądowe, w konsultacji z Organem Nadzoru, w celu rozważenia:
a) |
praktycznego funkcjonowania niniejszej Konwencji oraz jej skuteczności w zakresie ułatwiania zabezpieczonego aktywami finansowania i najmu przedmiotów objętych jej postanowieniami; |
b) |
wykładni sądowej postanowień niniejszej Konwencji oraz stosowania postanowień niniejszej Konwencji i regulaminu; |
c) |
funkcjonowania międzynarodowego systemu rejestracji, wyników uzyskiwanych przez Rejestratora oraz nadzoru nad nim sprawowanego przez Organ Nadzoru, przy uwzględnieniu sprawozdań Organu Nadzoru; oraz |
d) |
potrzeby wprowadzenia poprawek do niniejszej Konwencji lub ustaleń dotyczących rejestru międzynarodowego. |
3. Z zastrzeżeniem ustępu 4 wszelkie poprawki do niniejszej Konwencji zatwierdzane są większością co najmniej dwóch trzecich Państw Stron uczestniczących w konferencji, o której mowa w ustępie poprzedzającym, a następnie wchodzą w życie w odniesieniu do państw, które ratyfikowały, przyjęły lub zatwierdziły taką poprawkę po tym jak zostaną ratyfikowane, przyjęte lub zatwierdzone przez trzy państwa, zgodnie z postanowieniami artykułu 49 dotyczącymi wejścia w życie Konwencji.
4. Jeżeli poprawka zaproponowana do niniejszej Konwencji ma dotyczyć więcej niż jednej kategorii wyposażenia, podlega ona zatwierdzeniu także przez większość co najmniej dwóch trzecich Państw Stron każdego protokołu, uczestniczących w konferencji, o której mowa w ustępie 2.
Artykuł 62
Depozytariusz i jego funkcje
1. Dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia składane są w Międzynarodowym Instytucie Unifikacji Prawa Prywatnego (UNIDROIT), który zostaje niniejszym wyznaczony na Depozytariusza.
2. Depozytariusz:
a) |
informuje wszystkie Umawiające się Państwa o:
|
b) |
przekazuje uwierzytelnione odpisy niniejszej Konwencji wszystkim Umawiającym się Państwom; |
c) |
przekazuje Organowi Nadzoru i Rejestratorowi odpis każdego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, z oznaczeniem daty ich złożenia; wszystkie oświadczenia lub zawiadomienia o wycofaniu oświadczenia lub jego zmianie oraz wszystkie zawiadomienia o wypowiedzeniu, z oznaczeniem daty ich notyfikacji, tak by informacje zawarte w tych dokumentach były łatwo i w pełni dostępne; oraz |
d) |
spełnia inne funkcje zwyczajowo pełnione przez depozytariuszy. |
NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie umocowani Pełnomocnicy podpisali niniejszą Konwencję.
SPORZĄDZONO w Kapsztadzie w dniu szesnastym listopada dwa tysiące pierwszego roku, w jednym oryginale w języku angielskim, arabskim, chińskim, francuskim, hiszpańskim i rosyjskim, przy czym wszystkie teksty uznawane są za równie autentyczne po dokonaniu przez Wspólny Sekretariat Konferencji, z upoważnienia Przewodniczącego Konferencji, weryfikacji wzajemnej zgodności tych tekstów, w terminie dziewięćdziesięciu dni od daty niniejszej Konwencji.
PROTOKÓŁ
do Konwencji o zabezpieczeniach międzynarodowych na wyposażeniu ruchomym dotyczący zagadnień właściwych dla sprzętu lotniczego
PAŃSTWA STRONY NINIEJSZEGO PROTOKOŁU,
UZNAJĄC potrzebę wprowadzenia w życie Konwencji o zabezpieczeniach międzynarodowych na wyposażeniu ruchomym (zwanej dalej „Konwencją”) w zakresie dotyczącym sprzętu lotniczego, w świetle celów określonych w preambule do Konwencji,
ŚWIADOME konieczności dostosowania Konwencji ze względu na szczególne potrzeby związane z finansowaniem transakcji lotniczych oraz rozszerzenia zakresu zastosowania Konwencji na umowy sprzedaży sprzętu lotniczego,
UWZGLĘDNIAJĄC zasady i cele Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym podpisanej w Chicago w dniu 7 grudnia 1944 r.,
UZGODNIŁY następujące postanowienia dotyczące sprzętu lotniczego:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES ZASTOSOWANIA I POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł I
Definicje
1. Jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, terminy używane w niniejszym Protokole mają znaczenie określone w Konwencji.
2. W niniejszym Protokole następujące terminy stosowane są w znaczeniu określonym poniżej:
a) |
„statek powietrzny” oznacza statek powietrzny zdefiniowany do celów konwencji chicagowskiej, czyli płatowce z zainstalowanymi w nich silnikami lotniczymi lub śmigłowce; |
b) |
„silniki lotnicze” oznaczają silniki lotnicze (inne niż wykorzystywane przez wojsko, służby celne lub policję) z napędem odrzutowym, turbinowym lub tłokowym oraz:
|
c) |
„przedmioty lotnicze” oznaczają płatowce, silniki lotnicze i śmigłowce; |
d) |
„rejestr statków powietrznych” oznacza rejestr prowadzony przez państwo lub wspólną organizację rejestracji znaków do celów konwencji chicagowskiej; |
e) |
„płatowce” oznaczają płatowce (inne niż używane przez wojsko, służby celne lub policję), którym, po zainstalowaniu w nich właściwych silników lotniczych, właściwy urząd lotniczy nadał certyfikat typu na transport:
|
f) |
„osoba upoważniona” oznacza osobę, o której mowa w artykule XIII ustęp 3; |
g) |
„konwencja chicagowska” oznacza Konwencję o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, podpisaną w Chicago w dniu 7 grudnia 1944 r. z późniejszymi zmianami oraz z załącznikami do tej konwencji; |
h) |
„wspólny organ rejestracji znaków” oznacza organ prowadzący rejestr zgodnie z artykułem 77 konwencji chicagowskiej, wprowadzonym w życie przez rezolucję przyjętą w dniu 14 grudnia 1967 r. przez Radę Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego w sprawie przynależności państwowej i rejestracji statków powietrznych eksploatowanych przez międzynarodowe agencje operacyjne; |
i) |
„wyrejestrowanie statku powietrznego” oznacza wykreślenie statku powietrznego z jego rejestru statków powietrznych zgodnie z konwencją chicagowską; |
j) |
„umowa gwarancyjna” oznacza umowę, na mocy której osoba staje się gwarantem; |
k) |
„gwarant” oznacza osobę, która w celu zapewnienia wykonania zobowiązań na rzecz wierzyciela zabezpieczonego na mocy umowy o ustanowieniu zabezpieczenia lub innej umowy daje lub ustanawia zabezpieczenie lub gwarancję na żądanie lub akredytywę stand-by lub inną formę zabezpieczenia wierzytelności; |
l) |
„śmigłowiec” oznacza statek powietrzny cięższy od powietrza (inny niż używane przez wojsko, służby celne lub policję), wytwarzający siłę nośną głównie w wyniku oddziaływania powietrza z jednym lub większą liczbą wirników o osiach zasadniczo pionowych, któremu właściwy urząd lotniczy nadał certyfikat typu na przewóz:
|
m) |
„stan niewypłacalności” oznacza:
|
n) |
„podstawowa jurysdykcja w sprawach upadłościowych” oznacza Umawiające się Państwo, w którym znajduje się ośrodek głównych interesów dłużnika, za które do tych celów uznaje się miejsce siedziby dłużnika lub, jeżeli nie posiada on siedziby, miejsce, w którym dłużnik został ustanowiony lub utworzony, chyba że wykazano inaczej; |
o) |
„organ rejestracyjny” oznacza organ krajowy lub organ rejestracji znaków wspólnych, prowadzący rejestr statków powietrznych w Umawiającym się Państwie i odpowiedzialny za rejestrowanie i wyrejestrowywanie statków powietrznych zgodnie z konwencją chicagowską; oraz |
p) |
„państwo rejestracji” oznacza, w odniesieniu do statku powietrznego, państwo, do którego rejestru krajowego wpisany jest statek powietrzny, lub państwo, w którym znajduje się organ rejestracji znaków wspólnych prowadzący rejestr statków powietrznych. |
Artykuł II
Stosowanie Konwencji wobec przedmiotów lotniczych
1. Konwencję stosuje się do przedmiotów lotniczych zgodnie z postanowieniami niniejszego Protokołu.
2. Konwencja i niniejszy Protokół nazywane są Konwencją o zabezpieczeniach międzynarodowych na wyposażeniu ruchomym, kiedy są stosowane wobec przedmiotów lotniczych.
Artykuł III
Zastosowanie Konwencji do sprzedaży
Następujące postanowienia Konwencji stosuje się tak, jak gdyby odniesienia do umowy o ustanowieniu lub zapewnieniu zabezpieczenia międzynarodowego były odniesieniami do umowy sprzedaży, a odniesienia do zabezpieczenia międzynarodowego, przyszłego zabezpieczenia międzynarodowego, dłużnika i wierzyciela były odniesieniami, odpowiednio, do sprzedaży, przyszłej sprzedaży, sprzedawcy i kupującego:
— |
artykuły 3 i 4, |
— |
artykuł 16 ustęp 1 litera a), |
— |
artykuł 19 ustęp 4, |
— |
artykuł 20 ustęp 1 (w odniesieniu do rejestracji umowy sprzedaży lub przyszłej sprzedaży), |
— |
artykuł 25 ustęp 2 (w odniesieniu do przyszłej sprzedaży), oraz |
— |
artykuł 30. |
Obok tego do umów sprzedaży i przyszłej sprzedaży stosuje się ogólne postanowienia artykułu 1, artykułu 5, rozdziałów IV–VII, artykułu 29 (poza ustępem 3 tego artykułu, który zostaje zastąpiony artykułem XIV ustęp 1 i 2), rozdziału X, rozdziału XII (poza artykułem 43), rozdziału XIII i rozdziału XIV (poza artykułem 60).
Artykuł IV
Zakres zastosowania
1. Bez uszczerbku dla artykułu 3 ustęp 1 Konwencji, Konwencję stosuje się także do śmigłowca oraz płatowca należącego do statku powietrznego, zarejestrowanych w rejestrze statków powietrznych Umawiającego się Państwa, które jest państwem rejestracji, a jeżeli wpis do rejestru nastąpił na podstawie umowy o rejestracji statku powietrznego, uznaje się, że nastąpił on z datą zawarcia tej umowy.
2. Do celów definicji „umowy wewnętrznej” w artykule 1 Konwencji:
a) |
płatowiec znajduje się w państwie rejestracji statku powietrznego, którego jest częścią; |
b) |
silnik lotniczy znajduje się w państwie rejestracji statku powietrznego, w którym został zainstalowany, lub, jeżeli nie został on zainstalowany w statku powietrznym, tam gdzie się faktycznie znajduje; oraz |
c) |
śmigłowiec znajduje się państwie rejestracji w momencie zawierania umowy o ustanowieniu lub zapewnieniu zabezpieczenia. |
3. Strony mogą uzgodnić na piśmie, że wyłączają stosowanie artykułu XI oraz że we wzajemnych stosunkach wprowadzą odstępstwa od postanowień niniejszego Protokołu lub przyznają im inny skutek, co nie dotyczy artykułu IX ustęp 2–4.
Artykuł V
Wymogi formalne, skutki i rejestracja umów sprzedaży
1. Do celów niniejszego Protokołu za umowę sprzedaży uznaje się umowę:
a) |
zawartą na piśmie; |
b) |
dotyczącą przedmiotu lotniczego, którym sprzedawca może dysponować; oraz |
c) |
umożliwiającą identyfikację przedmiotu lotniczego zgodnie z niniejszym Protokołem. |
2. Umowa sprzedaży przenosi zabezpieczenie przysługujące sprzedawcy na przedmiocie lotniczym na kupującego zgodnie z warunkami tej umowy.
3. Rejestracja umowy sprzedaży jest ważna przez czas nieograniczony. Rejestracja przyszłej sprzedaży pozostaje ważna do czasu usunięcia wpisu lub upływu okresu określonego we wpisie, jeżeli taki okres został podany.
Artykuł VI
Uprawnienia pełnomocnika
Osoba może zawrzeć umowę sprzedaży oraz wpisać do rejestru zabezpieczenie międzynarodowe na przedmiocie lotniczym lub sprzedaż tego przedmiotu występując jako agent, powiernik lub inny przedstawiciel. W takim przypadku osoba ta może dochodzić praw i zabezpieczeń przewidzianych w Konwencji.
Artykuł VII
Opis przedmiotów lotniczych
Opis przedmiotu lotniczego zawierający numer fabryczny, nazwę producenta oraz oznaczenie modelu jest niezbędny i wystarczający do identyfikacji przedmiotu do celów artykułu 7 litera c) Konwencji oraz artykułu V ustęp 1 litera c) niniejszego Protokołu.
Artykuł VIII
Wybór prawa
1. Niniejszy artykuł stosuje się wyłącznie w przypadku, gdy Umawiające się Państwo złożyło oświadczenie na mocy artykułu XXX ustęp 1.
2. Strony umowy sprzedaży lub innej umowy lub powiązanej umowy gwarancyjnej lub umowy o podporządkowaniu mogą uzgodnić prawo regulujące, w całości lub w części, ich prawa i obowiązki umowne.
3. Jeśli strony nie uzgodnią inaczej, zawarte w ustępie poprzedzającym odniesienie do prawa wybranego przez strony dotyczy krajowych przepisów prawnych wybranego państwa lub, jeżeli państwo to składa się z wielu jednostek terytorialnych, do prawa wewnętrznego wybranej jednostki terytorialnej.
ROZDZIAŁ II
ŚRODKI ZARADCZE W PRZYPADKU NIEWYKONANIA, PIERWSZEŃSTWO I CESJE
Artykuł IX
Zmiana postanowień dotyczących środków zaradczych w przypadku niewykonania
1. Obok środków zaradczych określonych w rozdziale III Konwencji wierzyciel może, o ile dłużnik wcześniej się na to zgodził i w okolicznościach określonych w tym rozdziale:
a) |
doprowadzić do usunięcia wpisu statku powietrznego z rejestru; oraz |
b) |
doprowadzić do wywozu i fizycznego przeniesienia przedmiotu lotniczego z terytorium, na którym się znajduje. |
2. Wierzyciel nie może zastosować środków zaradczych określonych w ustępie poprzedzającym bez uzyskania uprzedniej pisemnej zgody osoby, której przysługuje zarejestrowane zabezpieczenie z pierwszeństwem wobec zabezpieczenia wierzyciela.
3. Artykułu 8 ustęp 3 Konwencji nie stosuje się do przedmiotów lotniczych. Wszelkie środki zaradcze przewidziane w Konwencji w odniesieniu do przedmiotu lotniczego stosowane są zgodnie z zasadą racjonalnego przedsiębiorcy. Uznaje się, że środek zaradczy został zastosowany w sposób zgodny z zasadą racjonalnego przedsiębiorcy, jeżeli został zastosowany zgodnie z postanowieniem umowy, chyba że takie postanowienie jest oczywiście nieracjonalne.
4. Uznaje się, że zawiadomienie zainteresowanych osób na piśmie o propozycji sprzedaży lub wynajęcia z wyprzedzeniem dziesięciu dni roboczych oznacza spełnienie wymogu „zawiadomienia z odpowiednim wyprzedzeniem” określonego w artykule 8 ustęp 4 Konwencji. Powyższe postanowienie nie stanowi przeszkody dla ustalenia przez przyjmującego zabezpieczenie oraz przyjmującego zabezpieczenie lub gwaranta, że zawiadomienia dokonuje się z większym wyprzedzeniem.
5. Z zastrzeżeniem wszelkich obowiązujących przepisów i regulacji dotyczących bezpieczeństwa ruchu lotniczego organ rejestracyjny w Umawiającym się Państwie pozytywnie rozpatruje wniosek o usunięcie wpisu z rejestru i wywóz, jeżeli:
a) |
wniosek został odpowiednio złożony przez osobę upoważnioną na mocy wpisanego, nieodwołalnego upoważnienia do złożenia wniosku o usunięcie wpisu z rejestru i zezwolenie na wywóz; oraz |
b) |
na ewentualne żądanie organu rejestracyjnego osoba upoważniona wykaże przed tym organem, że wszystkie zabezpieczenia wpisane do rejestru z pierwszeństwem wobec zabezpieczenia wierzyciela, na którego rzecz upoważnienie zostało wydane, zostały uchylone lub że posiadacze takich zabezpieczeń zgodzili się na usunięcie wpisu z rejestru i wywóz. |
6. Przyjmujący zabezpieczenie, proponujący usunięcie wpisu z rejestru i wywiezienie statku powietrznego na mocy ustępu 1 w inny sposób niż na podstawie orzeczenia sądu, informuje o propozycji usunięcia wpisu i wywiezienia na piśmie i z odpowiednim wyprzedzeniem:
a) |
osoby zainteresowane określone w artykule 1 litera m) podpunkty (i) i (ii) Konwencji; oraz |
b) |
osoby zainteresowane określone w artykule 1 litera m) podpunkt (iii) Konwencji, które odpowiednio wcześnie przed usunięciem wpisu lub wywiezieniem zawiadomiły przyjmującego zabezpieczenie o swoich prawach. |
Artykuł X
Zmiana postanowień dotyczących środków tymczasowych orzekanych przed ostatecznym rozstrzygnięciem
1. Niniejszy artykuł stosuje się tylko w przypadku, gdy Umawiające się Państwo złożyło oświadczenie na mocy artykułu XXX ustęp 2 i w zakresie określonym w tym oświadczeniu.
2. W rozumieniu artykułu 13 ustęp 1 Konwencji „szybko” w kontekście uzyskania środka zabezpieczającego oznacza uzyskanie go w terminie tylu dni roboczych od złożenia wniosku o uzyskanie tego środka, ile zostało podane w oświadczeniu złożonym przez Umawiającego się Państwo, w którym złożono wniosek.
3. Artykuł 13 ustęp 1 Konwencji stosuje się z dodaniem następujących postanowień bezpośrednio po literze d):
„e) |
jeżeli w dowolnym momencie dłużnik i wierzyciel wyraźnie tak uzgodnią, sprzedaż przedmiotu i przekazanie dochodów z tej sprzedaży”, a artykuł 43 ustęp 2 stosuje się z dodaniem po słowach „artykuł 13 ustęp 1 litera d)” słów „i e)”. |
4. Prawo własności lub inne prawo dłużnika przenoszone przez sprzedaż przewidzianą w ustępie poprzedzającym nie są obciążone żadnymi innymi zabezpieczeniami i innymi prawami, wobec których zabezpieczenie międzynarodowe wierzyciela ma pierwszeństwo na mocy postanowień artykułu 29 Konwencji.
5. Wierzyciel i dłużnik oraz inne osoby zainteresowane mogą uzgodnić na piśmie, że nie będą stosować artykułu 13 ustęp 2 Konwencji.
6. W odniesieniu do środków zaradczych w artykule IX ustęp 1:
a) |
organ rejestracyjny i inne organy administracyjne, stosownie do okoliczności, zapewniają możliwość skorzystania z tych środków w Umawiającym się Państwie nie później niż po upływie pięciu dni roboczych od daty, w której wierzyciel zawiadomił te organy, że taki środek zaradczy został przyznany lub, w przypadku gdy środek zaradczy został przyznany przez sąd zagraniczny, że został uznany przez sąd Umawiającego się Państwa oraz że wierzyciel jest uprawniony do uzyskania tych środków zgodnie z Konwencją; oraz |
b) |
właściwe organy szybko podejmują współpracę z wierzycielem i pomagają mu w wykonaniu takich środków zaradczych zgodnie z obowiązującymi przepisami i regulacjami w dziedzinie bezpieczeństwa ruchu lotniczego. |
7. Ustępy 2 i 6 nie mają wpływu na obowiązujące przepisy i regulacje w dziedzinie bezpieczeństwa ruchu lotniczego.
Artykuł XI
Środki zaradcze w przypadku upadłości
1. Niniejszy artykuł stosuje się wyłącznie w przypadku, gdy Umawiające się Państwo będące podstawową jurysdykcją w sprawach upadłościowych złożyło oświadczenie na mocy artykułu XXX ustęp 3.
2. Po wystąpieniu stanu niewypłacalności i z zastrzeżeniem ustępu 7 zarządca lub dłużnik, stosownie do okoliczności, przekazuje posiadanie przedmiotu lotniczego wierzycielowi nie później niż z datą:
a) |
w której zakończył się okres oczekiwania; oraz |
b) |
w której wierzyciel byłby uprawniony do posiadania przedmiotu lotniczego, gdyby niniejszy artykuł nie podlegał zastosowaniu. |
3. Do celów niniejszego artykułu „okres oczekiwania” oznacza okres wyznaczony w oświadczeniu Umawiającego się Państwa będącego podstawową jurysdykcją w sprawach upadłościowych.
4. Zawarte w niniejszym artykule odniesienia do „zarządcy” dotyczą stosunków wynikających z pełnionej funkcji, a nie jego stosunków osobistych.
5. Do czasu, w którym wierzyciel uzyska możliwość objęcia przedmiotu lotniczego w posiadanie na mocy ustępu 2:
a) |
zarządca lub dłużnik, stosownie do okoliczności, zachowują ten przedmiot i utrzymują go w stanie niepogorszonym zgodnie z umową; oraz |
b) |
wierzyciel może wystąpić o wszelkie inne tymczasowe środki zabezpieczające przewidziane w prawie właściwym. |
6. Postanowienia litery a) ustępu poprzedzającego nie stanowią przeszkody dla używania statku powietrznego zgodnie z zasadami służącymi zachowaniu przedmiotu lotniczego i utrzymaniu go w stanie niepogorszonym.
7. Zarządca lub dłużnik, stosownie do okoliczności, mogą zachować przedmiot lotniczy w posiadaniu, jeżeli do daty określonej w ustępie 2 usunęli wszelkie niewykonanie związane z wszczęciem postępowania upadłościowego oraz podjęli się wykonania wszystkich przyszłych zobowiązań zgodnie z umową. W przypadku niewypełnienia takich przyszłych zobowiązań drugiego okresu oczekiwania nie stosuje się.
8. W odniesieniu do środków zaradczych w artykule IX ustęp 1:
a) |
właściwy organ rejestracyjny i organy administracyjne, stosownie do okoliczności, zapewniają możliwość skorzystania z tych środków w Umawiającym się Państwie nie później niż po upływie pięciu dni roboczych od daty, w której wierzyciel zawiadomił takie organy, że jest uprawniony do uzyskania tych środków zgodnie z Konwencją; oraz |
b) |
właściwe organy szybko podejmują współpracę z wierzycielem i pomagają mu w wykonaniu takich środków zaradczych zgodnie z obowiązującymi przepisami i regulacjami w dziedzinie bezpieczeństwa ruchu lotniczego. |
9. Po dacie określonej w ustępie 2 nie można przeszkodzić w wykonaniu środków zaradczych, na które zezwala Konwencja lub niniejszy Protokół, ani opóźnić ich wykonania.
10. Żadne ze zobowiązań dłużnika wynikających z umowy nie może zostać zmienione bez zgody wierzyciela.
11. Żadne z postanowień ustępu poprzedzającego nie jest interpretowane jako ograniczające wynikające z prawa właściwego uprawnienie zarządcy do rozwiązania umowy.
12. Żadne prawa lub zabezpieczenia, z wyjątkiem pozaumownych praw i zabezpieczeń należących do kategorii objętych treścią oświadczenia złożonego na podstawie artykułu 39 ustęp 1, nie mają w postępowaniu upadłościowym pierwszeństwa przez zabezpieczeniami wpisanymi do rejestru.
13. Konwencję, zmienioną przez artykuł IX niniejszego Protokołu, stosuje się do wykonywania wszelkich środków zaradczych na podstawie tego artykułu.
2. Po wystąpieniu stanu niewypłacalności zarządca lub dłużnik, stosownie do okoliczności, na wniosek wierzyciela zawiadamia go, w terminie określonym w oświadczeniu Umawiającego się Państwa złożonym na podstawie artykułu XXX ustęp 3, czy:
a) |
usunie wszelkie niewykonanie, inne niż niewykonanie związane ze wszczęciem postępowania upadłościowego, oraz podejmie się wykonania wszystkich przyszłych zobowiązań wynikających z umowy oraz związanej z nią dokumentacji umownej; lub |
b) |
zapewni wierzycielowi możliwość objęcia w posiadanie przedmiotu lotniczego zgodnie z prawem właściwym. |
3. Prawo właściwe, o którym mowa w literze b) ustępu poprzedzającego, może upoważniać sąd do nakazania podjęcia innego dodatkowego środka lub dostarczania dodatkowej gwarancji.
4. Wierzyciel wykazuje swoje roszczenia oraz przedstawia dowód, że przysługujące mu zabezpieczenie międzynarodowe zostało wpisane do rejestru.
5. Jeżeli zarządca lub dłużnik, stosownie do okoliczności, nie zawiadomi wierzyciela zgodnie z ustępem 2 lub jeżeli zarządca lub dłużnik oświadczył, że zapewni wierzycielowi możliwość objęcia przedmiotu lotniczego w posiadanie, ale tego nie uczynił, sąd może zezwolić wierzycielowi na wzięcie przedmiotu lotniczego w posiadanie na warunkach ustalonych przez sąd oraz może nakazać podjęcie innego dodatkowego środka lub dostarczenia dodatkowej gwarancji.
6. Przedmiot lotniczy nie może zostać sprzedany do czasu wydania przez sąd orzeczenia w sprawie roszczenia i zabezpieczenia międzynarodowego.
Artykuł XII
Pomoc w przypadku upadłości
1. Niniejszy artykuł stosuje się wyłącznie w przypadku, gdy Umawiające się Państwo złożyło oświadczenie na mocy artykułu XXX ustęp 1.
2. Sądy Umawiającego się Państwa, w którym znajduje się przedmiot lotniczy, zgodnie z prawem Umawiającego się Państwa współpracują w możliwie najszerszym zakresie z sądami zagranicznymi i zarządcami zagranicznymi przy stosowaniu postanowień artykułu XI.
Artykuł XIII
Upoważnienie do złożenia wniosku o usunięcie wpisu z rejestru i zezwolenie na wywóz
1. Niniejszy artykuł stosuje się wyłącznie w przypadku, gdy Umawiające się Państwo złożyło oświadczenie na mocy artykułu XXX ustęp 1.
2. Jeżeli dłużnik wydał nieodwołalne upoważnienie do złożenia wniosku o usunięcie wpisu z rejestru i zezwolenie na wywóz zasadniczo zgodnie z formularzem załączonym do niniejszego Protokołu oraz zgłosił takie upoważnienie do rejestru prowadzonego przez organu rejestracyjny, jest ono wpisywane do tego rejestru.
3. Osoba, na rzecz której wydano upoważnienie („osoba upoważniona”), lub inna osoba, formalnie wyznaczona w tym celu przez osobę upoważnioną, są jedynymi osobami, które mogą wykonać środki zaradcze określone w artykule IX ustęp 1, przy czym mogą wykonać te środki tylko zgodnie z treścią upoważnienia oraz obowiązującymi przepisami i regulacjami w dziedzinie bezpieczeństwa ruchu lotniczego. Dłużnik nie może odwołać takiego upoważnienia bez pisemnej zgody osoby upoważnionej. Na wniosek osoby upoważnionej organ rejestracyjny usuwa upoważnienie z rejestru.
4. Organ rejestracyjny i inne organy administracyjne w Umawiających się Państwach nawiązują szybko współprace z osobą upoważnioną i pomagają jej w wykonywaniu środków zaradczych określonych w artykule IX.
Artykuł XIV
Zmiana postanowień dotyczących pierwszeństwa
1. Kupujący przedmiot lotniczy na podstawie sprzedaży wpisanej do rejestru nabywa prawo do tego przedmiotu nieobciążone żadnymi prawami później wpisanymi do rejestru ani żadnymi prawami niewpisanymi do rejestru, nawet jeśli kupujący wiedział o prawie niewpisanym do rejestru.
2. Kupujący przedmiot lotniczy nabywa prawo do tego przedmiotu obciążone prawami wpisanymi do rejestru w momencie nabycia.
3. Zainstalowanie silnika lotniczego lub usunięcie go ze statku powietrznego nie wpływa na prawo własności lub inne prawa do silnika lotniczego lub zabezpieczenia na tym silniku.
4. Artykuł 29 ustęp 7 Konwencji stosuje się do rzeczy innej niż przedmiot, zainstalowanej w płatowcu, silniku lotniczym lub śmigłowcu.
Artykuł XV
Zmiana postanowień dotyczących cesji
Artykuł 33 ustęp 1 Konwencji stosuje się z dodaniem następujących postanowień bezpośrednio po literze b):
„oraz c) dłużnik wyraził zgodę na piśmie, niezależnie od tego, czy zgoda została udzielona przed cesją oraz czy określono cesjonariusza.”.
Artykuł XVI
Postanowienia dotyczące dłużnika
1. W przypadku braku naruszenia w rozumieniu artykułu 11 Konwencji dłużnikowi przysługuje prawo spokojnego posiadania i używania przedmiotu zgodnie z umową, skuteczne wobec:
a) |
wierzyciela i posiadaczy zabezpieczeń, od których dłużnik jest uwolniony na mocy artykułu 29 ustęp 4 Konwencji, lub, jako kupujący, na mocy artykułu XIV ustęp 1 niniejszego Protokołu, chyba że i w takim zakresie w jakim dłużnik zgodził się na inne zasady; oraz |
b) |
posiadaczy zabezpieczeń obciążających prawa i zabezpieczenia dłużnika na mocy artykułu 29 ustęp 4 Konwencji lub, jako kupujący, na mocy artykułu XIV ustęp 2 niniejszego Protokołu, ale tylko w takim zakresie, na jaki ewentualnie zgodził się taki posiadacz. |
2. Żadne z postanowień Konwencji lub niniejszego Protokołu nie ogranicza odpowiedzialności wierzyciela za wszelkie niewykonanie umowy wynikające z prawa właściwego, w zakresie, w jakim umowa dotyczy przedmiotu lotniczego.
ROZDZIAŁ III
POSTANOWIENIA DOTYCZĄCE SYSTEMU REJESTRACJI ZABEZPIECZEŃ MIĘDZYNARODOWYCH NA PRZEDMIOTACH LOTNICZYCH
Artykuł XVII
Organ Nadzoru i Rejestrator
1. Organem Nadzoru jest podmiot międzynarodowy wyznaczony w rezolucji przyjętej przez konferencję dyplomatyczną zwołaną w celu przyjęcia konwencji o wyposażeniu ruchomym oraz protokołu lotniczego.
2. Jeżeli podmiot międzynarodowy, o którym mowa w ustępie poprzedzającym, nie może lub nie chce pełnić roli Organu Nadzoru, zwołuje się konferencję Państw Sygnatariuszy i Umawiających się Państw w celu wyznaczenia innego organu nadzoru.
3. Organ nadzoru, jego kadra kierownicza i pracownicy korzystają z immunitetu od postępowań sądowych i administracyjnych zgodnie ze stosowanymi wobec nich regulacjami, jako podmiot międzynarodowy lub z innego tytułu.
4. Organ Nadzoru może ustanowić komisję ekspertów spośród osób zaproponowanych przez Państwa Sygnatariuszy i Umawiające się Państwa, mających niezbędne kwalifikacje i doświadczenie, oraz powierzyć im zadanie wspierania Organu Nadzoru w wykonywaniu jego funkcji.
5. Pierwszy Rejestrator prowadzi rejestr międzynarodowy przez okres pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszego Protokołu. Po upływie tego okresu Rejestrator jest powoływany lub ponownie powoływany co pięć lat przez Organ Nadzoru.
Artykuł XVIII
Pierwszy regulamin
Pierwszy regulamin ustanawia Organ Nadzoru, tak by zaczął on obowiązywać od daty wejścia w życie niniejszego Protokołu.
Artykuł XIX
Wyznaczone punkty dostępu
1. Z zastrzeżeniem ustępu 2 Umawiające się Państwo może w każdym czasie wyznaczyć jednostkę lub jednostki na swoim terytorium, pełniące rolę punktu lub punktów dostępu, za pośrednictwem których informacje niezbędne do dokonania wpisu do rejestru innego niż wpis zgłoszenia zabezpieczenia krajowego albo prawa lub zabezpieczenia na mocy artykułu 40, w obu przypadkach wynikających z przepisów innego państwa, są lub mogą być przekazywane do rejestru międzynarodowego.
2. Umawiające się Państwo, które dokonało wyznaczenia na podstawie ustępu poprzedzającego, może zezwolić na korzystanie z wyznaczonych punktów dostępu w przypadku informacji niezbędnych do wpisów dotyczących silników lotniczych, ale nie może narzucić takiego obowiązku.
Artykuł XX
Dodatkowe zmiany w postanowieniach dotyczących rejestru
1. Do celów artykułu 19 ustęp 6 Konwencji kryteria wyszukiwania przedmiotu lotniczego stanowią: nazwa producenta, numer fabryczny i oznaczenie modelu oraz informacje dodatkowe potrzebne do indywidualizacji przedmiotu. Takie informacje dodatkowe określa regulamin.
2. Do celów artykułu 25 ustęp 2 Konwencji oraz w okolicznościach tam opisanych posiadacz przyszłego zabezpieczenia międzynarodowego wpisanego do rejestru lub przyszłej cesji zabezpieczenia międzynarodowego wpisanej do rejestru albo osoba, na rzecz której wpisano do rejestru przyszłą sprzedaż, podejmują wszelkie środki jakimi dysponują w celu zapewnienia usunięcia wpisu do rejestru nie później niż pięć dni roboczych po otrzymaniu wniosku opisanego w tym ustępie.
3. Opłaty, o których mowa w artykule 17 ustęp 2 litera h) Konwencji, ustalane są w taki sposób, by pokryły racjonalne koszty ustanowienia, prowadzenia i reglamentacji rejestru międzynarodowego oraz racjonalne wydatki Organu Nadzoru związane z wykonywaniem funkcji, uprawnień i obowiązków wymienionych w artykule 17 ustęp 2 Konwencji.
4. Rejestrator obsługuje centralne funkcje rejestru międzynarodowego i zarządza nimi w trybie całodobowym. Poszczególne punkty dostępu obsługiwane są co najmniej w ciągu godzin pracy obowiązujących na danym terytorium.
5. Kwota ubezpieczenia lub gwarancji finansowej, o których mowa w artykule 28 ustęp 4 Konwencji, wynosi, w odniesieniu do każdego wypadku, nie mniej niż maksymalną wartość przedmiotu lotniczego określoną przez Organ Nadzoru.
6. Żadne z postanowień Konwencji nie stanowi przeszkody dla zawarcia przez Rejestratora umowy ubezpieczenia lub uzyskania gwarancji finansowej obejmujących wypadki, za które Rejestrator nie ponosi odpowiedzialności na podstawie artykułu 28 Konwencji.
ROZDZIAŁ IV
JURYSDYKCJA
Artykuł XXI
Zmiana postanowień dotyczących jurysdykcji
Do celów artykułu 43 Konwencji oraz z zastrzeżeniem artykułu 42 Konwencji sąd Umawiającego się Państwa ma jurysdykcję także wtedy, gdy przedmiotem jest śmigłowiec lub płatowiec należący do statku powietrznego, dla którego to państwo jest państwem rejestracji.
Artykuł XXII
Zrzeczenie się immunitetu jurysdykcyjnego
1. Z zastrzeżeniem ustępu 2 zrzeczenie się immunitetu jurysdykcyjnego wobec sądów określonych w artykule 42 lub 43 Konwencji lub odnoszącego się do wykonywania praw i zabezpieczeń dotyczących przedmiotu lotniczego na podstawie Konwencji jest wiążące oraz, jeżeli spełniono pozostałe warunki dla takiej jurysdykcji lub wykonania, skutecznie umożliwia sprawowanie jurysdykcji oraz wykonanie, stosownie do okoliczności danego przypadku.
2. Zrzeczenie na podstawie ustępu poprzedzającego musi być dokonane na piśmie oraz zawierać opis przedmiotu lotniczego.
ROZDZIAŁ V
STOSUNEK DO INNYCH KONWENCJI
Artykuł XXIII
Stosunek do Konwencji o międzynarodowym uznawania praw do statku powietrznego
W stosunku do Umawiającej się Strony, będącej stroną Konwencji o międzynarodowym uznawaniu praw do statku powietrznego podpisanej w Genewie w dniu 19 czerwca 1948 r., Konwencja zastępuje postanowienia tej konwencji w zakresie dotyczącym statków powietrznych, zdefiniowanych w niniejszym Protokole, oraz przedmiotów lotniczych. Jednakże w odniesieniu do praw i zabezpieczeń, których niniejsza Konwencja nie obejmuje ani na które nie ma wpływu, konwencja genewska nie jest zastępowana.
Artykuł XXIV
Stosunek do Konwencji o ujednostajnieniu niektórych prawideł, dotyczących zajęcia zabezpieczającego statków powietrznych
1. W stosunku do Umawiającej się Strony, będącej stroną Konwencji o ujednostajnieniu niektórych prawideł, dotyczących zajęcia zabezpieczającego statków powietrznych podpisanej w Rzymie w dniu 29 maja 1933 r., Konwencja zastępuje postanowienia tej konwencji w zakresie dotyczącym statków powietrznych, zdefiniowanych w niniejszym Protokole.
2. Umawiająca się Strona, będąca stroną powyższej konwencji, może oświadczyć w momencie ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia niniejszego Protokołu albo przystąpienia do niego, że nie będzie stosować niniejszego artykułu.
Artykuł XXV
Stosunek do konwencji UNIDROIT o międzynarodowym leasingu finansowanym
Konwencja zastępuje konwencję UNIDROIT o międzynarodowym leasingu finansowanym podpisaną w Ottawie w dniu 28 maja 1988 r., w zakresie dotyczącym przedmiotów lotniczych.
ROZDZIAŁ VI
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł XXVI
Podpisanie, ratyfikacja, przyjęcie, zatwierdzenie lub przystąpienie
1. Niniejszy Protokół zostaje otwarty do podpisu w Kapsztadzie w dniu 16 listopada 2001 r. przez państwa uczestniczące w konferencji dyplomatycznej zwołanej w celu przyjęcia konwencji o wyposażeniu ruchomym oraz protokołu lotniczego w Kapsztadzie w dniach 29 października– 16 listopada 2001 r. Po dniu 16 listopada 2001 r. Protokół będzie otwarty do podpisu dla wszystkich państw w siedzibie Międzynarodowego Instytutu Unifikacji Prawa Prywatnego (UNIDROIT) w Rzymie, do czasu wejścia Protokołu w życie zgodnie z artykułem XXVIII.
2. Niniejszy Protokół podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez państwa, które go podpisały.
3. Każde państwo, które nie podpisało niniejszego Protokołu, może do niego przystąpić w każdym czasie.
4. Ratyfikacja, przyjęcie, zatwierdzenie lub przystąpienie następuje poprzez złożenie w tym celu formalnego dokumentu u Depozytariusza.
5. Państwo nie może stać się stroną niniejszego Protokołu, jeżeli nie jest lub nie stanie się także stroną Konwencji.
Artykuł XXVII
Regionalne organizacje integracji gospodarczej
1. Niniejszy Protokół może również podpisać, przyjąć, zatwierdzić lub przystąpić do niego regionalna organizacja integracji gospodarczej złożona z suwerennych państw i posiadająca kompetencje w zakresie określonych spraw uregulowanych w niniejszym Protokole. W takim przypadku regionalna organizacja integracji gospodarczej ma prawa i obowiązki Umawiającego się Państwa, o ile organizacja ta ma kompetencje w zakresie spraw uregulowanych w niniejszym Protokole. W przypadkach, w których przy stosowaniu niniejszego Protokołu znaczenie ma liczba Umawiających się Państw, regionalna organizacja integracji gospodarczej nie jest liczona jako Umawiające się Państwo obok jej państw członkowskich będących Umawiającymi się Państwami.
2. Regionalna organizacja integracji gospodarczej w momencie podpisania, przyjęcia lub zatwierdzenia Protokołu albo przystąpienia do niego składa Depozytariuszowi oświadczenie określające sprawy regulowane przez niniejszą Konwencję, w odniesieniu do których państwa członkowskie tej organizacji przekazały jej swoje kompetencje. Regionalna organizacja integracji gospodarczej szybko notyfikuje Depozytariuszowi wszelkie zmiany w podziale kompetencji określonych w oświadczeniu złożonym na podstawie niniejszego ustępu, w tym wszelkie nowe przypadki przeniesienia kompetencji.
3. Wszelkie odniesienia do „Umawiającego się Państwa” lub „Umawiających się Państw” lub „Państwa Strony” lub „Państw Stron” w niniejszym Protokole dotyczą również regionalnej organizacji integracji gospodarczej, w przypadkach, w których wymaga tego kontekst odniesienia.
Artykuł XXVIII
Wejście w życie
1. Niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty złożenia ósmego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, między państwami, które złożyły takie dokumenty.
2. W przypadku pozostałych państw niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty złożenia trzeciego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
Artykuł XXIX
Jednostki terytorialne
1. Jeżeli Umawiające się Państwo składa się jednostek terytorialnych, w których obowiązują różne systemy prawne w zakresie spraw regulowanych przez niniejszą Konwencję, może ono w momencie ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia oświadczyć, że niniejszy Protokół ma być stosowany do wszystkich tych jednostek terytorialnych lub tylko do jednej albo większej liczby tych jednostek oraz może zmienić swoje oświadczenie w każdym czasie, przedkładając inne oświadczenie.
2. W oświadczeniu takim należy wyraźnie określić, do których jednostek terytorialnych stosuje się niniejszy Protokół.
3. Jeżeli Umawiające się Państwo nie złożyło oświadczenia na podstawie ustępu 1, niniejszy Protokół stosuje się do wszystkich jednostek terytorialnych tego państwa.
4. Jeżeli Umawiające się Państwo stosuje niniejszy Protokół do jednej lub większej liczby swoich jednostek terytorialnych, oświadczenia dozwolone na podstawie niniejszego Protokołu mogą być złożone w odniesieniu do każdej takiej jednostki terytorialnej, a oświadczenia złożone w odniesieniu do jednej jednostki terytorialnej mogą być różne od oświadczeń złożonych w odniesieniu do innej jednostki terytorialnej.
5. Jeżeli na mocy oświadczenia złożonego na podstawie ustępu 1 niniejszy Protokół stosuje się do jednej lub większej liczby jednostek terytorialnych Umawiającego się Państwa:
a) |
uznaje się, że dłużnik przebywa w Umawiającym się Państwie, tylko jeżeli został ustanowiony lub utworzony na mocy prawa obowiązującego w jednostce terytorialnej, do której stosuje się Konwencję i niniejszy Protokół, lub posiada swoją siedzibę, główny ośrodek zarządzania, miejsce prowadzenia działalności gospodarczej lub zwykłe miejsce pobytu w jednostce terytorialnej, do której stosuje się Konwencję i niniejszy Protokół; |
b) |
wszelkie odniesienia do miejsca, w którym znajduje się przedmiot w Umawiającym się Państwie, dotyczą miejsca, w którym znajduje się przedmiot w jednostce terytorialnej, do której stosuje się Konwencję i niniejszy Protokół; oraz |
c) |
wszelkie odniesienia do organów administracyjnych w tym Umawiającym się Państwie rozumiane są jako odniesienia do organów administracyjnych mających jurysdykcję w jednostce terytorialnej, do której stosuje się Konwencję i niniejszy Protokół, a wszelkie odniesienia do rejestru krajowego lub organu rejestracyjnego w tym Umawiającym się Państwie rozumiane są jako odniesienia do obowiązującego rejestru statków powietrznych lub organu rejestracyjnego mającego jurysdykcję w jednostce terytorialnej lub jednostkach terytorialnych, do których stosuje się Konwencję i niniejszy Protokół. |
Artykuł XXX
Oświadczenia dotyczące niektórych postanowień
1. Umawiające się Państwo może w momencie ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia Protokołu albo przystąpienia do niego oświadczyć, że będzie stosować jeden lub więcej z następujących artykułów niniejszego Protokołu: artykuł VIII, XII i XIII.
2. Umawiające się Państwo może w momencie ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia Protokołu albo przystąpienia do niego oświadczyć, że będzie stosowało artykuł X niniejszego Protokołu, w całości lub w części. W przypadku złożenia takiego oświadczenia w odniesieniu do artykułu X ustęp 2 Umawiające się Państwo określa okres czasu, przewidziany w tym postanowieniu.
3. Umawiające się Państwo może w momencie ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia Protokołu albo przystąpienia do niego oświadczyć, że będzie stosować w całości wariant A lub wariant B z artykułu XI oraz, w takim przypadku, określa ewentualne rodzaje postępowań upadłościowych, do których stosować będzie wariant A, oraz ewentualne rodzaje postępowań upadłościowych, do których stosować będzie wariant B. Umawiające się Państwo, składające oświadczenie na podstawie niniejszego ustępu, określa okres, który należy określić zgodnie z artykułem XI.
4. Sądy Umawiających się Państw stosują artykuł XI zgodnie z oświadczeniem złożonym przez Umawiające się Państwo będące podstawową jurysdykcją w sprawach upadłościowych.
5. Umawiające się Państwo może w momencie ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia Protokołu albo przystąpienia do niego oświadczyć, że nie będzie stosowało postanowień artykułu XXI, w całości lub w części. W oświadczeniu należy określić warunki, na jakich stosowany będzie właściwy artykuł, jeżeli będzie on stosowany częściowo, lub też jakie inne formy tymczasowych środków zabezpieczających będą stosowane.
Artykuł XXXI
Oświadczenia na podstawie Konwencji
Oświadczenia złożone na podstawie Konwencji, w tym oświadczenia złożone na podstawie artykułów 39, 40, 50, 53, 54, 55, 57, 58 i 60 Konwencji, uznaje się za złożone także na podstawie niniejszego Protokołu, chyba że zastrzeżono inaczej.
Artykuł XXXII
Zastrzeżenia i oświadczenia
1. Do niniejszego Protokołu nie można wnieść żadnych zastrzeżeń, można natomiast złożyć oświadczenia, na które zezwalają artykuły XXIV, XXIX, XXX, XXXI, XXXIII i XXXIV, zgodnie z zawartymi w nich postanowieniami.
2. Wszelkie oświadczenia lub późniejsze oświadczenia oraz przypadki wycofania oświadczenia na mocy niniejszego Protokołu są notyfikowane na piśmie Depozytariuszowi.
Artykuł XXXIII
Późniejsze oświadczenia
1. Państwo Strona może złożyć późniejsze oświadczenie, inne niż oświadczenie złożone zgodnie z artykułem XXXI na podstawie artykułu 60 Konwencji, w każdym czasie po dacie wejścia w życie niniejszego Protokołu, przez notyfikację Depozytariuszowi.
2. Takie późniejsze oświadczenie jest skuteczne od pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie sześciu miesięcy od daty otrzymania notyfikacji przez Depozytariusza.
Jeżeli w notyfikacji określono, że oświadczenie stanie się skuteczne po dłuższym okresie, staje się ono skuteczne po upływie tego dłuższego okresu, po otrzymaniu notyfikacji przez Depozytariusza.
3. Niezależnie od ustępów poprzedzających, niniejszy Protokół stosuje się nadal tak, jak gdyby nie złożono żadnych oświadczeń w odniesieniu do wszelkich praw i zabezpieczeń powstałych przed datą skuteczności takiego późniejszego oświadczenia.
Artykuł XXXIV
Wycofanie oświadczeń
1. Każde Państwo Strona, które złożyło oświadczenie na mocy niniejszego Protokołu, inne niż oświadczenie złożone zgodnie z artykułem XXXI na podstawie artykułu 60 Konwencji, może wycofać to oświadczenie w każdym czasie, przez notyfikację Depozytariuszowi. Takie wycofanie jest skuteczne od pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie sześciu miesięcy od daty otrzymania notyfikacji przez Depozytariusza.
2. Niezależnie od ustępów poprzedzających niniejszy Protokół stosuje się nadal tak, jak gdyby nie wycofano żadnego oświadczenia w odniesieniu do wszelkich praw i zabezpieczeń powstałych przed datą skuteczności takiego wycofania.
Artykuł XXXV
Wypowiedzenie
1. Każde Państwo Strona może wypowiedzieć niniejszy Protokół przez pisemną notyfikację Depozytariuszowi.
2. Takie wypowiedzenie jest skuteczne od pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie dwunastu miesięcy od daty otrzymania notyfikacji przez Depozytariusza.
3. Niezależnie od ustępów poprzedzających niniejszy Protokół stosuje się nadal tak, jak gdyby Konwencji nie wypowiedziano w odniesieniu do wszelkich praw i zabezpieczeń powstałych przed datą skuteczności takiego wypowiedzenia.
Artykuł XXXVI
Konferencje przeglądowe, poprawki i kwestie powiązane
1. Depozytariusz w konsultacji z Organem Nadzoru przygotowuje każdego roku lub w innych terminach, jeśli wymagają tego okoliczności, sprawozdania dla Państw Stron z praktycznego funkcjonowania międzynarodowego sytemu ustanowionego w niniejszej Konwencji zmienionej przez niniejszy Protokół. Przy przygotowywaniu takich sprawozdań Depozytariusz uwzględnia sprawozdania Organu Nadzoru dotyczące funkcjonowania międzynarodowego systemu rejestracji.
2. Na wniosek co najmniej dwudziestu pięciu procent Państw Stron Depozytariusz zwołuje co pewien czas konferencje przeglądowe, w konsultacji z Organem Nadzoru, w celu rozważenia:
a) |
praktycznego funkcjonowania Konwencji zmienionej niniejszym Protokołem oraz jej skuteczności w zakresie ułatwiania zabezpieczonego aktywami finansowania lub najmu przedmiotów objętych jej postanowieniami; |
b) |
wykładni sądowej postanowień niniejszego Protokołu oraz stosowania niniejszego Protokołu i regulaminu; |
c) |
funkcjonowania międzynarodowego systemu rejestracji, wyników uzyskiwanych przez Rejestratora oraz nadzoru nad nim sprawowanego przez Organ Nadzoru, przy uwzględnieniu sprawozdań Organu Nadzoru; oraz |
d) |
potrzeby wprowadzenia poprawek do niniejszego Protokołu lub ustaleń dotyczących rejestru międzynarodowego. |
3. Wszelkie poprawki do niniejszego Protokołu zatwierdzane są większością co najmniej dwóch trzecich Państw Stron uczestniczących w konferencji, o której mowa w ustępie poprzedzającym, a następnie wchodzą w życie w odniesieniu do państw, które ratyfikowały, przyjęły lub zatwierdziły taką poprawkę, po tym, jak zostaną ratyfikowane, przyjęte lub zatwierdzone przez osiem państw, zgodnie z postanowieniami artykułu XXVIII dotyczącymi wejścia w życie Protokołu.
Artykuł XXXVII
Depozytariusz i jego funkcje
1. Dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia składane są w Międzynarodowym Instytucie Unifikacji Prawa Prywatnego (UNIDROIT), który zostaje niniejszym wyznaczony na Depozytariusza.
2. Depozytariusz:
a) |
informuje wszystkie Umawiające się Państwa o:
|
b) |
przekazuje uwierzytelnione odpisy niniejszego Protokołu wszystkim Umawiającym się Państwom; |
c) |
przekazuje Organowi Nadzoru i Rejestratorowi odpis każdego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, z oznaczeniem daty ich złożenia; wszystkie oświadczenia lub notyfikacje o wycofaniu oświadczenia lub jego zmianie oraz wszystkie notyfikacje o wypowiedzeniu, z oznaczeniem daty ich notyfikacji, tak by informacje zawarte w tych dokumentach były łatwo i w pełni dostępne; oraz |
d) |
spełnia inne funkcje zwyczajowo pełnione przez depozytariuszy. |
NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie umocowani Pełnomocnicy podpisali niniejszy Protokół.
SPORZĄDZONO w Kapsztadzie w dniu szesnastym listopada dwa tysiące pierwszego roku, w jednym oryginale w języku angielskim, arabskim, chińskim, francuskim, hiszpańskim i rosyjskim, przy czym wszystkie teksty uznawane są za równie autentyczne po dokonaniu przez Wspólny Sekretariat Konferencji, z upoważnienia Przewodniczącego Konferencji, weryfikacji wzajemnej zgodności tych tekstów, w terminie dziewięćdziesięciu dni od daty niniejszej Konwencji.
ZAŁĄCZNIK
FORMULARZ NIEODWOŁALNEGO UPOWAŻNIENIA DO ZŁOŻENIA WNIOSKU O WYREJESTROWANIE I ZEZWOLENIE NA WYWÓZ
III Akty przyjęte na mocy Traktatu UE
AKTY PRZYJĘTE NA MOCY TYTUŁU VI TRAKTATU UE
15.5.2009 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 121/37 |
DECYZJA RADY
z dnia 6 kwietnia 2009 r.
ustanawiająca Europejski Urząd Policji (Europol)
(2009/371/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. b), art. 30 ust. 2 i art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Ustanowienie Europejskiego Urzędu Policji zostało uzgodnione w ramach Traktatu o Unii Europejskiej z dnia 7 lutego 1992 r. i uregulowane w opartej na art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej Konwencji w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (konwencji o Europolu) (2). |
(2) |
Do konwencji o Europolu wprowadzono szereg zmian zawartych w trzech protokołach, które weszły w życie po długim procesie ratyfikacji. Co za tym idzie, zastąpienie konwencji decyzją ułatwi w przyszłości wprowadzanie dalszych niezbędnych zmian. |
(3) |
Uproszczenie i poprawę ram prawnych Europolu można częściowo osiągnąć poprzez przekształcenie Europolu w podmiot unijny finansowany z budżetu ogólnego Unii Europejskiej, skutkiem czego będą miały zastosowanie ogólne zasady i procedury. |
(4) |
Ostatnie akty prawne ustanawiające podobne podmioty unijne w obszarze objętym tytułem VI Traktatu o Unii Europejskiej (decyzja Rady 2002/187/WSiSW z dnia 28 lutego 2002 r. ustanawiająca Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością (3) oraz decyzja Rady 2005/681/WSiSW z dnia 20 września 2005 r. ustanawiająca Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL) (4) miały formę decyzji Rady, jako że decyzje takie łatwiej jest dostosować do zmieniających się okoliczności i nowych priorytetów politycznych. |
(5) |
Przekształcenie Europolu w podmiot unijny finansowany z budżetu ogólnego Unii Europejskiej zwiększy kontrolę Parlamentu Europejskiego nad Europolem, ponieważ Parlament współuczestniczy w przyjęciu tego budżetu, w tym w przyjmowaniu planu zatrudnienia i procedurze udzielania absolutorium. |
(6) |
Objęcie Europolu ogólnymi zasadami i procedurami mającymi zastosowanie do podobnych podmiotów unijnych przyczyni się do uproszczenia procedur administracyjnych, dzięki czemu większą część swoich zasobów Europol będzie mógł przeznaczyć na realizację swoich podstawowych zadań. |
(7) |
Dalsze uproszczenie procedur i poprawę funkcjonowania Europolu osiągnąć można poprzez środki ukierunkowane na zwiększenie możliwości Europolu w zakresie udzielania pomocy i wsparcia właściwym organom ochrony porządku publicznego państw członkowskich, bez konieczności przyznawania pracownikom Europolu uprawnień wykonawczych. |
(8) |
Jedno z usprawnień ma polegać na zapewnieniu Europolowi możliwości udzielania pomocy właściwym organom państw członkowskich w zwalczaniu konkretnych form poważnej przestępczości bez obowiązującego obecnie ograniczenia, zgodnie z którym udzielanie takiej pomocy jest możliwe jedynie wówczas, gdy istnieją faktyczne oznaki działania zorganizowanej struktury przestępczej. |
(9) |
Należy zachęcać do tworzenia wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych; ważne jest, by pracownicy Europolu mogli w nich uczestniczyć. Aby zapewnić pracownikom Europolu możliwość uczestnictwa w tych zespołach we wszystkich państwach członkowskich, należy zagwarantować, by podczas uczestniczenia jako wsparcie w pracach wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych nie odnosili oni korzyści ze stosowania immunitetów. Będzie to możliwe po przyjęciu w tym celu rozporządzenia na podstawie art. 16 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich. |
(10) |
Dla uniknięcia zbędnych procedur jednostki krajowe Europolu powinny mieć bezpośredni dostęp do wszystkich danych zgromadzonych w systemie informacyjnym Europolu. |
(11) |
Aby realizować swoje cele, Europol przetwarza dane osobowe w sposób zautomatyzowany lub w ręcznie uporządkowanych katalogach. W związku z powyższym należy podjąć niezbędne kroki w celu zagwarantowania poziomu ochrony danych przynajmniej równorzędnego poziomowi wynikającemu z zastosowania zasad Konwencji Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych, podpisanej w Strasburgu dnia 28 stycznia 1981 r., wraz z późniejszymi zmianami, od chwili, gdy te zmiany wejdą w życie w państwach członkowskich. |
(12) |
Decyzja ramowa Rady w sprawie ochrony danych osobowych przetwarzanych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych będzie miała zastosowanie do przekazywania danych osobowych Europolowi przez państwa członkowskie. Ta decyzja ramowa nie ma wpływu na przepisy dotyczące ochrony danych zawarte w niniejszej decyzji; ze względu na szczególny charakter, funkcje i kompetencje Europolu, niniejsza decyzja powinna zawierać przepisy szczególne dotyczące ochrony danych osobowych regulujące te kwestie w bardziej szczegółowy sposób. |
(13) |
Istnieje konieczność powołania niezależnego inspektora ochrony danych, który powinien być odpowiedzialny za zapewnienie zgodnego z prawem przetwarzania danych oraz zgodności z przepisami niniejszej decyzji dotyczącymi przetwarzania danych osobowych, w tym przetwarzania danych osobowych pracowników Europolu, które podlegają ochronie na podstawie art. 24 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (5). |
(14) |
Należy zwiększyć możliwości Europolu w zakresie tworzenia i wykorzystywania ułatwiających wykonywanie jego zadań systemów przetwarzania informacji. Tego rodzaju dodatkowe systemy przetwarzania informacji powinny być tworzone i utrzymywane zgodnie z ogólnymi zasadami ochrony danych zawartymi w Konwencji Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 r. o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych i w zaleceniu nr R (87) 15 Komitetu Ministrów Rady Europy z dnia 17 września 1987 r. na mocy zatwierdzonej przez Radę decyzji zarządu. |
(15) |
Niniejsza decyzja pozwala na uwzględnienie zasady publicznego dostępu do oficjalnych dokumentów. |
(16) |
Europol, dążąc do osiągnięcia swoich celów, powinien współpracować z instytucjami, organami, biurami i agencjami europejskimi, w tym z Eurojustem, zapewniającymi odpowiedni poziom ochrony danych. |
(17) |
Europol powinien mieć możliwość zawierania porozumień i dokonywania uzgodnień roboczych z instytucjami, organami, biurami i agencjami związanymi z Unią lub ze Wspólnotą w celu wzajemnego zwiększenia skuteczności zwalczania poważnych form przestępczości wchodzących w zakres odpowiednich kompetencji obu stron, oraz aby unikać powielania działań. |
(18) |
Należy zracjonalizować możliwości współpracy Europolu z państwami trzecimi i organizacjami w celu zapewnienia zgodności z ogólną polityką Unii w tym zakresie, między innymi poprzez przyjęcie nowych przepisów określających, jak ma wyglądać taka współpraca w przyszłości. |
(19) |
Należy usprawnić system zarządzania Europolem poprzez uproszczenie procedur, ogólniejsze opisy zadań zarządu oraz ustanowienie ogólnej zasady, zgodnie z którą wszystkie decyzje podejmowane byłyby większością dwóch trzecich głosów. |
(20) |
Pożądane jest także wprowadzenie przepisów o wzmocnieniu kontroli ze strony Parlamentu Europejskiego, koniecznych do tego, by Europol pozostał organizacją w pełni rozliczalną i przejrzystą, a przy tym uwzględniających potrzebę zachowania poufnego charakteru informacji operacyjnych. |
(21) |
Kontrola sądowa nad Europolem sprawowana będzie zgodnie z art. 35 Traktatu o Unii Europejskiej. |
(22) |
Aby Europol mógł kontynuować wypełnianie swoich zadań w sposób optymalny, należy przyjąć starannie opracowane środki przejściowe. |
(23) |
Ponieważ cel niniejszej decyzji, tj. ustanowienie podmiotu odpowiedzialnego za współpracę w zakresie egzekwowania prawa na poziomie Unii, nie może być w wystarczający sposób osiągnięty przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na zakres i skutki tego działania może być lepiej realizowany na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, o której mowa w art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, o której mowa w art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. |
(24) |
Niniejsza decyzja nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, |
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
ROZDZIAŁ I
USTANOWIENIE I ZADANIA
Artykuł 1
Ustanowienie
1. Niniejsza decyzja zastępuje postanowienia Konwencji sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (konwencji o Europolu).
Siedziba Europolu mieści się w Hadze, w Królestwie Niderlandów.
2. Europol, o którym mowa w niniejszej decyzji, jest następcą prawnym Europolu, który został ustanowiony na mocy konwencji o Europolu.
3. Europol utrzymuje kontakt z jedną jednostką krajową w każdym państwie członkowskim, utworzoną lub wyznaczoną zgodnie z art. 8.
Artykuł 2
Zdolność prawna
1. Europol posiada osobowość prawną.
2. W każdym państwie członkowskim Europol posiada najszerszą zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych, jaka na mocy prawa danego państwa członkowskiego jest przyznawana osobom prawnym. W szczególności Europol może nabywać oraz zbywać mienie ruchome i nieruchome oraz może występować jako strona w postępowaniu sądowym.
3. Europol jest uprawniony do zawarcia z Królestwem Niderlandów umowy w sprawie jego siedziby.
Artykuł 3
Cel
Celem Europolu jest wspieranie i zwiększanie skuteczności działań i wzajemnej współpracy właściwych organów państw członkowskich w ramach zapobiegania przestępczości zorganizowanej, terroryzmowi i innym formom poważnej przestępczości, które dotyczą co najmniej dwóch państw członkowskich, oraz zwalczania tych zjawisk.
Na użytek niniejszej decyzji „właściwe organy” oznaczają wszystkie instytucje publiczne w państwach członkowskich odpowiedzialne zgodnie z prawem krajowym za zapobieganie przestępstwom i ich zwalczanie.
Artykuł 4
Zakres kompetencji
1. Kompetencjom Europolu podlegają: przestępczość zorganizowana, terroryzm i inne formy poważnej przestępczości, które wymieniono w załączniku i które dotyczą co najmniej dwóch państw członkowskich tak, że skala, znaczenie i skutki tych przestępstw wymagają od państw członkowskich wspólnych działań.
2. Na podstawie zalecenia zarządu Rada określa priorytety Europolu, uwzględniając w szczególności analizy strategiczne i oceny zagrożenia opracowane przez Europol.
3. Kompetencjom Europolu podlegają także przestępstwa powiązane. Za przestępstwa powiązane uważa się:
a) |
przestępstwa mające służyć uzyskaniu środków do popełniania czynów, które podlegają kompetencjom Europolu; |
b) |
przestępstwa mające ułatwić lub umożliwić popełnienie czynów, które podlegają kompetencjom Europolu; |
c) |
przestępstwa mające na celu uniknięcie kary za czyny, które podlegają kompetencjom Europolu. |
Artykuł 5
Zadania
1. Podstawowe zadania Europolu obejmują:
a) |
gromadzenie, przechowywanie, przetwarzanie, analizowanie i wymianę informacji, w tym informacji operacyjnych; |
b) |
niezwłoczne powiadamianie właściwych organów państw członkowskich, za pośrednictwem jednostek krajowych, o których mowa w art. 8, o informacjach ich dotyczących oraz o wszelkich stwierdzonych powiązaniach pomiędzy przestępstwami; |
c) |
pomoc w śledztwach lub dochodzeniach prowadzonych w państwach członkowskich, a w szczególności przekazywanie jednostkom krajowym wszelkich istotnych informacji; |
d) |
występowanie w konkretnych przypadkach do właściwych organów państw członkowskich z wnioskiem o wszczęcie, prowadzenie lub koordynację śledztw lub dochodzeń, oraz proponowanie utworzenia wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego; |
e) |
zapewnianie państwom członkowskim wsparcia wywiadowczego i analitycznego w związku ze znaczącymi wydarzeniami międzynarodowymi; |
f) |
przygotowywanie związanych z jego celami ocen zagrożenia, analiz strategicznych i ogólnych sprawozdań sytuacyjnych, w tym ocen zagrożenia przestępczością zorganizowaną. |
2. Zadania, o których mowa w ust. 1, obejmują wspieranie państw członkowskich w gromadzeniu i analizowaniu informacji z Internetu, w celu wykrywania działalności przestępczej, którą Internet ułatwia lub która prowadzona jest przy jego użyciu.
3. Dodatkowe zadania Europolu obejmują:
a) |
rozwijanie specjalistycznej wiedzy o procedurach śledczych i dochodzeniowych, które są stosowane przez właściwe organy państw członkowskich, oraz doradztwo w zakresie śledztw lub dochodzeń; |
b) |
dostarczanie strategicznych informacji operacyjnych, w celu ułatwiania oraz propagowania sprawnego i skutecznego wykorzystywania zasobów dostępnych na szczeblu krajowym i unijnym do działań operacyjnych i do wspierania takich działań. |
4. W związku z celem, o którym mowa w art. 3, Europol może ponadto — zależnie od zasobów kadrowych i budżetowych w jego dyspozycji oraz w granicach określonych przez zarząd — służyć państwom członkowskim wsparciem, radą i badaniami w następujących dziedzinach:
a) |
szkolenie kadry właściwych organów państw członkowskich, w stosownych przypadkach we współpracy z Europejskim Kolegium Policyjnym; |
b) |
zorganizowanie i wyposażenie tych organów dzięki ułatwianiu udzielania wsparcia technicznego między państwami członkowskimi; |
c) |
metody prewencji kryminalnej; |
d) |
metody i analizy techniczne i kryminalistyczne oraz procedury śledcze i dochodzeniowe. |
5. Europol pełni także funkcję centralnego biura ds. zwalczania fałszowania euro — zgodnie z decyzją Rady 2005/511/WSiSW z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie ochrony euro przed fałszowaniem poprzez wyznaczenie Europolu jako biura centralnego ds. zwalczania fałszowania euro (6). Europol może również zachęcać do koordynacji działań, jakie właściwe organy państw członkowskich podejmują w walce z fałszowaniem euro lub jakie prowadzone są w ramach wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych, w stosownych przypadkach w porozumieniu z podmiotami unijnymi lub organami krajów trzecich. Na wniosek Europol może wspierać finansowo śledztwa lub dochodzenia w sprawie fałszowania euro.
Artykuł 6
Udział w pracach wspólnych zespołów dochodzeniowośledczych
1. Pracownicy Europolu mogą uczestniczyć w charakterze wsparcia w pracach wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych — w tym zespołów utworzonych zgodnie z art. 1 decyzji ramowej Rady 2002/465/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych (7), zgodnie z art. 13 Konwencji z dnia 29 maja 2000 r. o pomocy prawnej w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej (8) albo zgodnie z art. 24 Konwencji z dnia 18 grudnia 1997 r. w sprawie pomocy wzajemnej i współpracy między administracjami celnymi (9) — o ile zespoły te prowadzą śledztwa lub dochodzenia w sprawie przestępstw podlegających kompetencji Europolu zgodnie z art. 4 niniejszej decyzji.
W granicach przewidzianych w prawie państwa członkowskiego, w którym działa wspólny zespół dochodzeniowo-śledczy, i zgodnie z porozumieniem, o którym mowa w ust. 2, pracownicy Europolu mogą uczestniczyć we wszystkich działaniach tego wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego oraz wymieniać informacje ze wszystkimi jego członkami zgodnie z ust. 4. Nie uczestniczą oni jednak w działaniach obejmujących zastosowanie środków przymusu.
2. Kwestie administracyjne dotyczące udziału pracowników Europolu w pracach wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego są określane w porozumieniu zawartym między dyrektorem Europolu a właściwymi organami państw członkowskich, które uczestniczą w pracach wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych, z udziałem jednostek krajowych. Zarząd określa przepisy dotyczące takich porozumień.
3. Przepisy, o których mowa w ust. 2, określają warunki, jakie muszą być spełnione, by pracownicy Europolu mogli zostać oddani do dyspozycji wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego.
4. Zgodnie z porozumieniem, o którym mowa w ust. 2, pracownicy Europolu mogą nawiązywać bezpośredni kontakt z członkami wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego oraz mogą zgodnie z niniejszą decyzją udzielać członkom tego zespołu oraz członkom go wspierającym informacji pochodzących z któregokolwiek elementu systemów przetwarzania informacji, o których to systemach jest mowa w art. 10. W przypadku nawiązania takiego bezpośredniego kontaktu Europol równocześnie informuje o nim jednostki krajowe państw członkowskich reprezentowanych w zespole oraz te państwa członkowskie, które dostarczyły danej informacji.
5. Informację, którą pracownik Europolu uzyskał podczas udziału w pracach wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego, można za zgodą i na odpowiedzialność państwa członkowskiego, które jej dostarczyło, umieścić w którymkolwiek z elementów systemów przetwarzania informacji, o których mowa w art. 10, na warunkach określonych w niniejszej decyzji.
6. W odniesieniu do przestępstw popełnionych przez pracowników Europolu lub przeciwko nim podczas działań operacyjnych wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego pracownicy Europolu podlegają mającym zastosowanie do osób pełniących porównywalne funkcje przepisom krajowym państwa członkowskiego, w którym odbywa się operacja.
Artykuł 7
Wnioski Europolu o wszczęcie śledztw lub dochodzeń
1. Państwa członkowskie rozpatrują wszelkie wnioski Europolu o wszczęcie, przeprowadzenie lub koordynację śledztw lub dochodzeń w konkretnych sprawach, traktując takie wnioski z należytą rozwagą. Państwa członkowskie informują Europol, czy wnioskowane śledztwo lub dochodzenie zostanie wszczęte.
2. Zanim Europol wystąpi z wnioskiem o wszczęcie śledztwa lub dochodzenia, informuje o tym Eurojust.
3. Jeżeli właściwe organy państwa członkowskiego odrzucą wniosek Europolu, informują Europol o przyczynach jego odrzucenia, z wyjątkiem przypadków, gdy nie jest to możliwe, ponieważ:
a) |
podanie ich zaszkodziłoby żywotnym interesom bezpieczeństwa narodowego; lub |
b) |
podanie ich zagroziłoby powodzeniu śledztw lub dochodzeń w toku lub bezpieczeństwu osób. |
4. Odpowiedzi na wnioski Europolu o wszczęcie, przeprowadzenie lub koordynację śledztw lub dochodzeń w konkretnych sprawach, a także informacje dla Europolu o wynikach śledztw lub dochodzeń przekazywane są przez właściwe organy w państwach członkowskich zgodnie z niniejszą decyzją i odpowiednimi przepisami krajowymi.
Artykuł 8
Jednostki krajowe
1. Każde państwo członkowskie tworzy lub wyznacza jednostkę krajową odpowiedzialną za wykonywanie zadań określonych w niniejszym artykule. W każdym państwie członkowskim mianuje się urzędnika na stanowisko szefa jednostki krajowej.
2. Jednostka krajowa jest jedynym organem, który pośredniczy w kontaktach między Europolem a właściwymi organami państw członkowskich. Państwo członkowskie może jednak zezwolić na bezpośrednie kontakty między wyznaczonymi właściwymi organami a Europolem na warunkach, które samo określi i które obejmują uprzednią konsultację z jednostką krajową.
Europol przesyła równocześnie jednostce krajowej wszelkie informacje, jakie wymienia bezpośrednio z wyznaczonymi właściwymi organami. Stosunki między jednostką krajową a właściwymi organami podlegają prawu krajowemu, a w szczególności odpowiednim krajowym przepisom konstytucyjnym.
3. Państwa członkowskie podejmują niezbędne kroki, aby jednostki krajowe mogły wykonywać swoje zadania, a w szczególności by miały dostęp do odpowiednich danych krajowych.
4. Jednostki krajowe:
a) |
z własnej inicjatywy dostarczają Europolowi informacji i informacji operacyjnych niezbędnych mu do wykonywania jego zadań; |
b) |
odpowiadają na wnioski Europolu o informacje, informacje operacyjne i radę; |
c) |
na bieżąco aktualizują informacje, w tym informacje operacyjne; |
d) |
zgodnie z prawem krajowym oceniają informacje, w tym informacje operacyjne, dla właściwych organów i przekazują im te materiały; |
e) |
występują do Europolu z wnioskami o porady, informacje, informacje operacyjne i analizy; |
f) |
dostarczają Europolowi informacji przeznaczonych do przechowywania w jego bazach danych; |
g) |
zapewniają, by każda wymiana informacji między nimi a Europolem przebiegała zgodnie z prawem. |
5. Bez uszczerbku dla odpowiedzialności państw członkowskich za utrzymanie porządku publicznego i ochronę bezpieczeństwa wewnętrznego jednostka krajowa nie jest zobowiązana w konkretnych przypadkach do dostarczania informacji lub informacji operacyjnych, jeżeli dostarczenie ich:
a) |
zaszkodziłoby żywotnym interesom bezpieczeństwa narodowego; lub |
b) |
zagroziłoby powodzeniu śledztwa lub dochodzenia w toku lub bezpieczeństwu osób; lub |
c) |
oznaczałoby ujawnienie informacji o organizacjach lub o konkretnych działaniach wywiadowczych związanych z bezpieczeństwem państwa. |
6. Koszty kontaktów jednostek krajowych z Europolem są pokrywane przez państwa członkowskie i, z wyjątkiem kosztów połączenia, nie obciążają Europolu.
7. Szefowie jednostek krajowych spotykają się regularnie z własnej inicjatywy albo na wniosek zarządu lub dyrektora, by wspierać Europol w kwestiach operacyjnych, w szczególności by:
a) |
rozpatrywać i opracowywać propozycje, które zwiększą skuteczność operacyjną Europolu i zaangażowanie państw członkowskich; |
b) |
oceniać sprawozdania i analizy sporządzane przez Europol zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. f) oraz opracowywać środki, które pomogą realizować wnioski w nich zawarte; |
c) |
zapewniać wsparcie w tworzeniu wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. d) i art. 6. |
Artykuł 9
Oficerowie łącznikowi
1. Każda jednostka krajowa oddelegowuje do Europolu co najmniej jednego oficera łącznikowego. O ile szczegółowe przepisy niniejszej decyzji nie stanowią inaczej, oficerowie łącznikowi podlegają prawu krajowemu państwa członkowskiego, które ich oddelegowało.
2. Oficerowie łącznikowi pełnią w Europolu funkcję krajowego punktu kontaktowego przy Europolu i otrzymują od jednostek krajowych polecenie reprezentowania ich interesów w Europolu zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego, które ich oddelegowało, i zgodnie z przepisami dotyczącymi administracji Europolu.
3. Bez uszczerbku dla art. 8 ust. 4 i 5 oficerowie łącznikowi:
a) |
przekazują Europolowi informacje od delegującej ich jednostki krajowej; |
b) |
przekazują informacje z Europolu do delegującej jednostki narodowej; |
c) |
współpracują z pracownikami Europolu poprzez dostarczanie im informacji i udzielanie rad; oraz |
d) |
pomagają w wymianie informacji między swoimi jednostkami krajowymi a oficerami łącznikowymi z innych państw członkowskich w ramach swojej odpowiedzialności zgodnie z prawem krajowym. Taka dwustronna wymiana informacji może również dotyczyć przestępstw, które nie podlegają kompetencjom Europolu, o ile zezwala na nią prawo krajowe. |
4. Artykuł 35 stosuje się odpowiednio do działalności oficerów łącznikowych.
5. Zarząd określa prawa i obowiązki oficerów łącznikowych względem Europolu.
6. Oficerowie łącznikowi korzystają z niezbędnych do wykonywania ich zadań przywilejów i immunitetów zgodnie z art. 51 ust. 2.
7. Europol zapewnia pełne informowanie oficerów łącznikowych o wszystkich działaniach Europolu oraz włączanie ich w jego działania, o ile jest to zgodne z zajmowanym przez nich stanowiskiem.
8. Europol zapewnia państwom członkowskim nieodpłatnie konieczne pomieszczenia w budynku Europolu oraz odpowiednie wsparcie, tak aby oficerowie łącznikowi mogli wykonywać swoje zdania. Wszelkie inne koszty związane z oddelegowaniem oficerów łącznikowych, w tym koszty ich wyposażenia, są ponoszone przez delegujące ich państwo członkowskie, chyba że w konkretnym przypadku zarząd, planując budżet Europolu, wyda inne zalecenia.
ROZDZIAŁ II
SYSTEMY PRZETWARZANIA INFORMACJI
Artykuł 10
Przetwarzanie informacji
1. W zakresie, w jakim jest to niezbędne do osiągnięcia jego celów, Europol przetwarza informacje i informacje operacyjne, w tym dane osobowe, zgodnie z niniejszą decyzją. Europol ustanawia i utrzymuje system informacyjny Europolu, o którym mowa w art. 11, i pliki robocze do celów analizy, o których mowa w art. 14. Europol może również utworzyć i utrzymywać inne systemy do przetwarzania danych osobowych utworzone zgodnie z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.
2. Zarząd, działając na wniosek dyrektora po uwzględnieniu możliwości istniejących systemów Europolu do przetwarzania informacji i po konsultacji ze wspólnym organem nadzorczym, podejmuje decyzję w sprawie ustanowienia nowego systemu przetwarzania danych osobowych. Decyzja zarządu jest przedstawiana Radzie do zatwierdzenia.
3. Decyzja zarządu, o której mowa w ust. 2, określa warunki i ograniczenia, które muszą zostać uwzględnione przez Europol przy tworzeniu nowego systemu przetwarzania danych osobowych. Decyzja zarządu może zezwolić na przetwarzanie danych osobowych związanych z kategoriami osób, o których mowa w art. 14 ust. 1, ale nie na przetwarzanie danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub światopoglądowe albo przynależność do związków zawodowych, jak również przetwarzanie danych dotyczących stanu zdrowia lub seksualności. Decyzja zarządu zapewnia właściwe wprowadzenie w życie środków i zasad, o których mowa w art. 18, 19, 20, 27, 29 i 35. W szczególności decyzja zarządu określa cel nowego systemu, dostęp do danych i ich wykorzystywanie, a także granice czasowe przechowywania i usuwania danych.
4. Europol może przetwarzać dane do celów określenia, czy dane takie są przydatne do jego zadań i czy mogą zostać włączone do systemu informacyjnego Europolu, o którym mowa w art. 11, oraz do plików roboczych do celów analizy, o których mowa w art. 14, lub innych systemów przetwarzania danych osobowych ustanowionych zgodnie z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu. Zarząd, działając na wniosek dyrektora, i po konsultacji ze wspólnym organem nadzorczym, określa warunki związane z przetwarzaniem takich danych, w szczególności odnośnie do dostępu do danych i ich wykorzystywania, a także granic czasowych przetwarzania i usuwania danych, które nie mogą przekraczać sześciu miesięcy, z właściwym uwzględnieniem zasad, o których mowa w art. 27. Ta decyzja zarządu jest przedstawiana Radzie do zatwierdzenia.
Artykuł 11
System informacyjny Europolu
1. Europol utrzymuje system informacyjny Europolu.
2. Europol zapewnia zgodność z przepisami niniejszej decyzji dotyczącymi eksploatacji systemu informacyjnego Europolu. Jest odpowiedzialny za prawidłowe działanie systemu informacyjnego pod względem technicznym i operacyjnym oraz w szczególności podejmuje wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić prawidłowe wdrożenie środków określonych w art. 20, 29, 31 i 35 w odniesieniu do systemu informacyjnego Europolu.
3. Za komunikację z systemem informacyjnym Europolu odpowiedzialna jest jednostka krajowa każdego państwa członkowskiego. Jest ona w szczególności odpowiedzialna za środki bezpieczeństwa, określone w art. 35, dotyczące urządzeń używanych na terytorium danego państwa członkowskiego do przetwarzania danych, za przegląd przewidziany w art. 20 oraz – jeżeli wymagają tego przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne oraz procedury danego państwa członkowskiego – za prawidłowe wykonanie przepisów niniejszej decyzji w innych dziedzinach.
Artykuł 12
Zawartość systemu informacyjnego Europolu
1. System informacyjny Europolu może być wykorzystywany do przetwarzania jedynie takich danych, które są niezbędne do wykonywania zadań Europolu. Wprowadzane dane dotyczą:
a) |
osób, które zgodnie z prawem krajowym danego państwa członkowskiego są podejrzane o popełnienie przestępstwa wchodzącego w zakres kompetencji Europolu lub o udział w takim przestępstwie, lub osób skazanych za takie przestępstwo; |
b) |
osób, wobec których istnieją faktyczne wskazania lub poważne podstawy – na mocy prawa krajowego danego państwa członkowskiego – aby podejrzewać, że popełnią przestępstwo wchodzące w zakres kompetencji Europolu. |
2. Dane odnoszące się do osób, o których mowa w ust. 1, mogą obejmować jedynie następujące informacje:
a) |
nazwisko, nazwisko rodowe, imiona oraz wszelkie pseudonimy lub nazwisko przybrane; |
b) |
datę i miejsce urodzenia; |
c) |
obywatelstwo; |
d) |
płeć; |
e) |
miejsce zamieszkania, zawód oraz miejsce przebywania danej osoby; |
f) |
numery ubezpieczenia społecznego, prawa jazdy, dane z dokumentów tożsamości i dane paszportowe; oraz |
g) |
w razie konieczności – inne cechy charakterystyczne, które mogą ułatwić identyfikację, w tym wszelkie specyficzne obiektywne cechy charakterystyczne, które nie mogą się zmienić, np. dane daktyloskopijne i profil DNA (ustalony na podstawie niekodującej części DNA). |
3. Poza danymi określonymi w ust. 2 system informacyjny Europolu może być również wykorzystywany do przetwarzania następujących informacji dotyczących osób określonych w ust. 1:
a) |
przestępstwa, domniemane przestępstwa wraz z czasem, miejscem i sposobem ich (domniemanego) popełnienia; |
b) |
środki, jakie zostały lub mogą zostać użyte do popełnienia tych przestępstw, w tym również informacje dotyczące osób prawnych; |
c) |
służby zajmujące się sprawą i odpowiednie numery akt; |
d) |
domniemane członkostwo w organizacji przestępczej; |
e) |
wyroki skazujące, w przypadku gdy dotyczą przestępstw wchodzących w zakres kompetencji Europolu; |
f) |
strona wprowadzająca dane. |
Powyższe dane mogą zostać wprowadzone także wówczas, gdy nie zawierają jeszcze odniesienia do osób. W przypadku gdy dane wprowadza sam Europol, oprócz podania numeru akt wskazuje źródło takich danych.
4. Dodatkowe informacje będące w posiadaniu Europolu lub jednostek krajowych dotyczące osób określonych w ust. 1 mogą być przekazywane dowolnej jednostce krajowej lub Europolowi na wniosek jednego z tych podmiotów. Jednostki krajowe przekazują informacje zgodnie z ich prawem krajowym.
W przypadku gdy informacje dodatkowe dotyczą co najmniej jednego przestępstwa powiązanego w rozumieniu art. 4 ust. 3, dane przechowywane w systemie informacyjnym Europolu są odpowiednio oznaczane, aby umożliwić jednostkom krajowym i Europolowi wymianę informacji w zakresie przestępstw powiązanych.
5. W przypadku ostatecznego odstąpienia od postępowania przeciwko danej osobie lub w przypadku ostatecznego uniewinnienia takiej osoby, dane dotyczące sprawy, w odniesieniu do której podjęto taką decyzję, zostają usunięte.
Artykuł 13
Korzystanie z sytemu informacyjnego Europolu
1. Prawo do wprowadzania danych bezpośrednio do systemu informacyjnego Europolu i ich pobierania z tego systemu mają jednostki krajowe, oficerowie łącznikowi, dyrektor, zastępcy dyrektora oraz należycie upoważnieni pracownicy Europolu. Europol może pobierać dane, w przypadku gdy jest to niezbędne do wykonywania jego zadań w określonej sprawie. Jednostkom krajowym i oficerom łącznikowym umożliwia się pobranie danych zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz przepisami i procedurami administracyjnymi, które obowiązują stronę uzyskującą dostęp, z zastrzeżeniem wszelkich dodatkowych przepisów niniejszej decyzji.
2. Tylko strona, która wprowadzała dane, może je zmieniać, korygować lub usuwać. W przypadku gdy inna strona ma powody, aby uważać, że dane, o których mowa w art. 12 ust. 2, są nieprawidłowe, lub chce je uzupełnić, powinna niezwłocznie powiadomić o tym stronę wprowadzającą dane. Strona ta niezwłocznie bada taką informację i w razie konieczności natychmiast zmienia, uzupełnia, koryguje bądź usuwa dane.
3. W przypadku gdy system zawiera określone w art. 12 ust. 3 dane dotyczące osoby, każda ze stron może wprowadzić dodatkowe dane zgodnie z tym przepisem. W przypadku oczywistych sprzeczności między wprowadzanymi danymi zainteresowane strony konsultują się ze sobą i osiągają porozumienie.
4. W przypadku gdy dana strona zamierza całkowicie usunąć określone w art. 12 ust. 2 dane dotyczące osoby, które sama wprowadziła, a określone w art. 12 ust. 3 dane dotyczące tej samej osoby zostały wprowadzone przez inne strony, odpowiedzialność na podstawie przepisów o ochronie danych zgodnie z art. 29 ust. 1 i prawo do wprowadzania zmian, uzupełniania, korygowania i usuwania takich danych zgodnie z art. 12 ust. 2 przechodzi na stronę, która jako następna w kolejności wprowadziła określone w art. 12 ust. 3 dane dotyczące tej osoby. Strona zamierzająca usunąć dane informuje o swoim zamiarze stronę, na którą przechodzi odpowiedzialność w zakresie ochrony danych.
5. Odpowiedzialność za dopuszczalność pobierania danych z systemu informacyjnego Europolu, wprowadzania do niego danych i dokonywania w nim zmian ponosi strona pobierająca lub wprowadzająca dane lub dokonująca zmian. Musi istnieć możliwość identyfikacji tej strony. Przekazywanie informacji między jednostkami krajowymi a właściwymi organami państw członkowskich jest regulowane przez prawo krajowe.
6. Oprócz jednostek krajowych i osób, o których mowa w ust. 1, również właściwe organy wyznaczone w tym celu przez państwa członkowskie mogą wyszukiwać dane w systemie informacyjnym Europolu. Wynik takiego wyszukiwania ogranicza się jednak do informacji, czy poszukiwane dane są dostępne w systemie informacyjnym Europolu. Dalsze informacje można następnie uzyskać za pośrednictwem jednostki krajowej.
7. Informacje o właściwych organach wyznaczonych zgodnie z ust. 6 oraz ich późniejsze zmiany przekazywane są do Sekretariatu Generalnego Rady, który publikuje je w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 14
Pliki robocze do celów analizy
1. W zakresie, w jakim jest to niezbędne do osiągnięcia jego celów, Europol może przechowywać, zmieniać i wykorzystywać dane dotyczące przestępstw wchodzących w zakres jego kompetencji, w tym dane o przestępstwach powiązanych, o których mowa w art. 4 ust. 3, w plikach roboczych do celów analizy. Pliki robocze do celów analizy mogą zawierać dane o następujących kategoriach osób:
a) |
osobach, o których mowa w art. 12 ust. 1; |
b) |
osobach, które mogą być wezwane do złożenia zeznań w śledztwach lub dochodzeniach w związku z rozpatrywanymi przestępstwami lub w dalszym postępowaniu karnym; |
c) |
osobach będących ofiarami jednego z rozpatrywanych przestępstw lub osobach, w odniesieniu do których pewne fakty dają podstawy, aby uważać, iż mogą stać się ofiarami takiego przestępstwa; |
d) |
kontaktach i osobach powiązanych; oraz |
e) |
osobach, które mogą dostarczyć informacji na temat rozpatrywanych przestępstw. |
Dane osobowe, które ujawniają pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub światopoglądowe albo przynależność do związków zawodowych oraz dane dotyczące stanu zdrowia i seksualności wolno przetwarzać jedynie w przypadku, gdy jest to bezwzględnie konieczne do celów danego pliku i gdy dane takie uzupełniają inne dane osobowe już figurujące w tym pliku. Zabronione jest selekcjonowanie określonej grupy osób wyłącznie w oparciu o wyżej wymienione wrażliwe dane z naruszeniem wyżej wymienionych zasad dotyczących celu.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną po zasięgnięciu opinii Parlamentu Europejskiego, przyjmuje przepisy wykonawcze dotyczące plików roboczych, przygotowane przez zarząd, po uzyskaniu uprzedniej opinii wspólnego organu nadzorczego; przepisy te zawierają dodatkowe szczegóły, w szczególności w odniesieniu do kategorii danych osobowych, o których mowa w niniejszym artykule, bezpieczeństwa odnośnych danych i wewnętrznego nadzoru nad ich wykorzystywaniem.
2. Pliki robocze do celów analizy tworzy się w celach analizy określanej jako zbieranie, przetwarzanie lub wykorzystywanie danych, mające na celu pomoc w śledztwie lub dochodzeniu. Każda analiza wymaga utworzenia grupy analitycznej, w ramach której ściśle ze sobą współpracują następujący uczestnicy:
a) |
analitycy i inni pracownicy Europolu wyznaczeni przez jego dyrektora; |
b) |
oficerowie łącznikowi lub eksperci z państw członkowskich dostarczających informacji lub zainteresowanych analizą w rozumieniu ust. 4. |
Do wprowadzania danych do określonego pliku oraz ich zmieniania uprawnieni są jedynie analitycy. Wszyscy uczestnicy grupy analitycznej mogą pobierać dane z pliku.
3. Na wniosek Europolu lub z własnej inicjatywy jednostki krajowe, z zastrzeżeniem art. 8 ust. 5, przekazują Europolowi wszystkie informacje, jakie mogą być niezbędne do celów danego pliku roboczego do celów analizy. Państwa członkowskie przekazują takie dane wyłącznie w przypadku, gdy na ich przetwarzanie do celów zapobiegania przestępstwom, analizowania ich lub ich zwalczania zezwala prawo krajowe. Zależnie od pilności dane pochodzące od wyznaczonych właściwych organów mogą być kierowane bezpośrednio do plików roboczych do celów analizy zgodnie z art. 8 ust. 2.
4. Jeżeli analiza ma charakter ogólny i strategiczny, wszystkie państwa członkowskie są zaangażowane w jej ustalenia, za pośrednictwem oficerów łącznikowych lub ekspertów, w szczególności poprzez przekazywane im sprawozdania sporządzane przez Europol.
Jeżeli analiza odnosi się do szczególnych przypadków, które nie dotyczą wszystkich państw członkowskich, oraz ma bezpośredni cel operacyjny, udział w niej biorą przedstawiciele:
a) |
państw członkowskich, z których pochodziły informacje na podstawie których podjęto decyzję o utworzeniu pliku roboczego do celów analizy, lub państw członkowskich, których ta informacja bezpośrednio dotyczy, oraz państw członkowskich zaproszonych później przez grupę analityczną do udziału w analizie, ponieważ sprawa zaczęła dotyczyć również ich; |
b) |
państw członkowskich, które po skorzystaniu z funkcji indeksu, o której mowa w art. 15, stwierdzą potrzebę uzyskania odpowiednich informacji i potwierdzą taką potrzebę na warunkach określonych w ust. 5 niniejszego artykułu. |
5. Upoważnieni oficerowie łącznikowi mogą zgłaszać potrzebę otrzymywania stosownych informacji. Każde państwo członkowskie mianuje i upoważnia ograniczoną liczbę takich oficerów.
Oficer łącznikowy zgłasza potrzebę otrzymywania stosownych informacji, określoną w ust. 4 akapit drugi lit. b), w formie uzasadnionego pisemnego oświadczenia zatwierdzanego przez organ, któremu podlega w swoim państwie członkowskim, przekazywanego następnie wszystkim uczestnikom analizy. W ten sposób zostaje on automatycznie włączony w toczące się prace nad analizą.
W przypadku sprzeciwu grupy analitycznej automatyczne włączenie w prace grupy jest odraczane do momentu zakończenia procedury pojednawczej, która obejmuje następujące trzy etapy:
a) |
uczestnicy analizy dążą do zawarcia porozumienia z oficerem łącznikowym zgłaszającym potrzebę otrzymywania stosownych informacji. Mają na to nie więcej niż osiem dni; |
b) |
w przypadku braku porozumienia szefowie zainteresowanych jednostek krajowych oraz dyrektor zbierają się w ciągu trzech dni i dążą do osiągnięcia porozumienia; |
c) |
w przypadku braku porozumienia przedstawiciele zainteresowanych stron zasiadający w zarządzie zbierają się w ciągu ośmiu dni. Jeżeli dane państwo członkowskie obstaje przy potrzebie otrzymywania stosownych informacji, decyzja o włączeniu tego państwa członkowskiego jest podejmowana w drodze konsensusu. |
6. Wyłącznie państwo członkowskie przekazujące określone dane do Europolu decyduje o stopniu ich wrażliwości i zmianach w tym zakresie i jest upoważnione do określania warunków postępowania z takimi danymi. Decyzje o rozpowszechnianiu lub wykorzystaniu przekazanych danych w celach operacyjnych są podejmowane przez państwo członkowskie, które przekazało Europolowi te dane. W przypadku gdy nie można stwierdzić, które państwo członkowskie przekazało Europolowi odnośne dane, decyzja o ich rozpowszechnianiu lub wykorzystaniu w celach operacyjnych podejmowana jest przez uczestników analizy. Państwo członkowskie lub zaproszony do współpracy ekspert, którzy włączają się w prace nad trwającą już analizą, nie mogą w szczególności rozpowszechniać ani wykorzystywać danych bez uprzedniej zgody państw członkowskich uczestniczących w analizie od samego początku.
7. W drodze odstępstwa od ust. 6, w przypadku gdy Europol po wprowadzeniu danych do pliku roboczego do celów analizy stwierdzi, że dane te odnoszą się do osoby lub przedmiotu, na temat których w pliku istnieją już dane wprowadzone przez inne państwo członkowskie lub stronę trzecią, takie państwo członkowskie lub strona trzecia są natychmiast informowane o stwierdzonym powiązaniu zgodnie z art. 17.
8. Europol może zaprosić ekspertów z podmiotów, o których mowa w art. 22 ust. 1 lub art. 23 ust. 1, do współpracy w ramach działań grupy analitycznej, pod warunkiem że:
a) |
pomiędzy Europolem i danym podmiotem obowiązuje porozumienie lub uzgodnienie robocze, o których mowa w art. 22 ust. 2 i art. 23 ust. 2, zawierające odpowiednie postanowienia dotyczące wymiany informacji, w tym przekazywania danych osobowych, jak również poufności wymienianych informacji; |
b) |
włączenie do współpracy ekspertów tego podmiotu leży w interesie państw członkowskich; |
c) |
dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany przedmiotowymi pracami nad analizą; oraz |
d) |
wszyscy uczestnicy wyrażają zgodę na włączenie do prac grupy analitycznej ekspertów danego podmiotu. |
Na warunkach określonych w akapicie pierwszym lit. b), c) i d) Europol zaprasza ekspertów Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych do uczestniczenia w działaniach grupy analitycznej, jeżeli dana analiza dotyczy nadużycia finansowego lub innych bezprawnych działań naruszających interesy finansowe Wspólnot Europejskich.
Włączenie do prac grupy analitycznej ekspertów danego podmiotu jest przedmiotem porozumienia pomiędzy Europolem a tym podmiotem. Zasady dotyczące takich porozumień ustala zarząd.
O szczegółach porozumień między Europolem a podmiotami informowany jest wspólny organ nadzorczy, który może skierować do zarządu wszelkie jego zdaniem niezbędne uwagi.
Artykuł 15
Funkcja indeksu
1. Europol tworzy funkcję indeksu dla danych zgromadzonych w plikach roboczych do celów analizy.
2. Dostęp do funkcji indeksu mają dyrektor, zastępcy dyrektora oraz należycie upoważnieni pracownicy Europolu, oficerowie łącznikowi i należycie upoważnieni urzędnicy jednostek krajowych. Funkcja indeksu jest tak skonstruowana, że posługująca się nią osoba może jednoznacznie stwierdzić w oparciu o wyszukane dane, czy odnośny plik roboczy do celów analizy zawiera dane, którymi osoba ta jest zainteresowana w związku z wykonywaniem swoich zadań.
3. Dostęp do funkcji indeksu jest określony w sposób umożliwiający ustalenie, czy określona informacja jest przechowywana w danym pliku roboczym do celów analizy i uniemożliwiający ustalenie powiązań lub wyciągnięcie dalszych wniosków dotyczących zawartości tego pliku.
4. Zarząd określa szczegółowo sposób działania funkcji indeksu, w tym warunki dostępu do funkcji indeksu, po zasięgnięciu opinii wspólnego organu nadzorczego.
Artykuł 16
Polecenie utworzenia pliku roboczego do celów analizy
1. W poleceniu utworzenia pliku roboczego do celów analizy dyrektor określa dla każdego z nich:
a) |
nazwę pliku; |
b) |
cel pliku; |
c) |
grupy osób, których dotyczą gromadzone dane; |
d) |
charakter danych, które mają być przechowywane, oraz dane osobowe, które ujawniają pochodzenie rasowe i etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub światopoglądowe albo przynależność do związków zawodowych, oraz dane dotyczące stanu zdrowia i seksualności, które są bezwzględnie konieczne; |
e) |
ogólne powody prowadzące do decyzji o utworzeniu danego pliku; |
f) |
uczestników grupy analitycznej w momencie tworzenia pliku; |
g) |
warunki, na jakich dane osobowe zgromadzone w pliku mogą być przekazywane, do jakich odbiorców i zgodnie z jaką procedurą; |
h) |
granice czasowe badania danych oraz okres przechowywania; |
i) |
sposób tworzenia dziennika kontroli. |
2. Zarząd i wspólny organ nadzorczy są bezzwłocznie informowane przez dyrektora o poleceniu utworzenia danego pliku lub wszelkich następujących po tym zmianach elementów, o których mowa w ust. 1, i otrzymują odpowiednie dokumenty. Wspólny organ nadzorczy może skierować do zarządu niezbędne jego zdaniem uwagi. Dyrektor może zwrócić się do wspólnego organu nadzorczego o dokonanie tego w określonym terminie.
3. Pliki robocze do celów analizy przechowywane są przez okres co najwyżej trzech lat. Przed upływem wspomnianego trzyletniego okresu Europol rozważa potrzebę dalszego prowadzenia pliku. W przypadku gdy jest to bezwzględnie konieczne do celów danego pliku, dyrektor może polecić dalsze prowadzenie danego pliku przez okres kolejnych trzech lat. Zarząd i wspólny organ nadzorczy są bezzwłocznie informowane przez dyrektora o znajdujących się w danym pliku elementach uzasadniających bezwzględną konieczność jego dalszego prowadzenia. Wspólny organ nadzorczy kieruje do zarządu niezbędne jego zdaniem uwagi. Dyrektor może zwrócić się do wspólnego organu nadzorczego o dokonanie tego w określonym terminie.
4. Zarząd może w każdej chwili nakazać dyrektorowi wprowadzenie zmian do polecenia utworzenia danego pliku roboczego do celów analizy bądź jego zamknięcie. Zarząd podejmuje decyzję o dacie wejścia w życie tego rodzaju zmian lub zamknięcia.
ROZDZIAŁ III
WSPÓLNE PRZEPISY W SPRAWIE PRZETWARZANIA INFORMACJI
Artykuł 17
Obowiązek powiadamiania
Bez uszczerbku dla art. 14 ust. 6 i ust. 7 Europol bezzwłocznie powiadamia jednostki krajowe oraz, o ile zażądają tego jednostki krajowe, ich oficerów łącznikowych o wszelkich informacjach dotyczących ich państwa członkowskiego i o ujawnionych powiązaniach między przestępstwami wchodzącymi w zakres kompetencji Europolu zgodnie z art. 4. Przekazywane mogą też być informacje i informacje operacyjne dotyczące innych poważnych przestępstw, o których Europol dowiedział się, wypełniając swoje obowiązki.
Artykuł 18
Przepisy dotyczące kontroli pobierania danych
Europol, we współpracy z państwami członkowskimi, ustanawia odpowiednie mechanizmy kontroli umożliwiające weryfikację legalności pobierania danych we wszelkich zautomatyzowanych plikach wykorzystywanych do przetwarzania danych osobowych i umożliwiające państwom członkowskim na żądanie dostęp do dzienników kontroli. Dane uzyskane w ten sposób są wykorzystywane wyłącznie do celu takiej weryfikacji przez Europol i organy nadzorcze określone w art. 33 i art. 34 i usuwane po osiemnastu miesiącach, chyba że dane te są nadal niezbędne do bieżącej kontroli. Szczegółowe zasady funkcjonowania takich mechanizmów kontroli określa zarząd, po konsultacji ze wspólnym organem nadzorczym.
Artykuł 19
Zasady korzystania z danych
1. Dane osobowe pobrane z któregokolwiek prowadzonego przez Europol pliku do przetwarzania danych lub przekazane za pomocą jakiegokolwiek właściwego środka są przekazywane lub wykorzystywane jedynie przez właściwe organy państw członkowskich w celu zapobiegania i zwalczania przestępczości wchodzącej w zakres kompetencji Europolu oraz innych poważnych rodzajów przestępczości. Europol korzysta z tych danych wyłącznie w celu wykonywania swoich zadań.
2. Jeśli w przypadku niektórych danych przekazujące państwo członkowskie lub państwo trzecie lub podmiot trzeci wskazują na szczególne ograniczenia w wykorzystaniu takich danych w tym państwie członkowskim, państwie trzecim lub przez podmiot trzeci, użytkownik takich danych musi stosować się również i do tych ograniczeń, z wyjątkiem szczególnego przypadku, gdy prawo krajowe stanowi, że ograniczenia w wykorzystywaniu uchyla się w stosunku do organów sądowych, organów ustawodawczych lub innych niezależnych instytucji powołanych na mocy prawa i odpowiedzialnych za nadzór nad właściwymi organami krajowymi. W takich przypadkach dane są wykorzystane jedynie po zasięgnięciu opinii przekazującego państwa członkowskiego, którego interesy i opinie są uwzględniane w jak najszerszym zakresie.
3. Wykorzystanie danych do innych celów lub przez organy inne niż właściwe organy krajowe jest możliwe jedynie po zasięgnięciu opinii państwa członkowskiego, które przekazało dane, oraz w zakresie, w jakim zezwala na to prawo krajowe tego państwa członkowskiego.
Artykuł 20
Granice czasowe dotyczące przechowywania i usuwania danych
1. Europol przechowuje dane w plikach z danymi jedynie przez okres niezbędny do wykonywania swoich zadań. Potrzeba dalszego przechowywania jest weryfikowana nie później niż po trzech latach od wprowadzenia danych. Dane przechowywane w systemie informacyjnym Europolu są przeglądane i usuwane przez jednostkę wprowadzającą. Dane przechowywane w innych plikach z danymi Europolu są przeglądane i usuwane przez Europol. Europol automatycznie informuje państwa członkowskie z trzymiesięcznym wyprzedzeniem o upływie terminów przeglądu przechowywanych danych.
2. Podczas przeglądu jednostki określone w ust. 1 zdanie trzecie i czwarte mogą podjąć decyzję o dalszym przechowywaniu danych, jeżeli jest to nadal konieczne do wykonywania zadań Europolu, do następnego terminu przeglądu, który odbywa się po kolejnych trzech latach. W przypadku braku decyzji o dalszym przechowywaniu danych są one automatycznie usuwane.
3. Jeżeli państwo członkowskie usunie ze swoich krajowych plików przekazane Europolowi dane, które przechowywane są w innych plikach z danymi Europolu, powiadamia o tym odpowiednio Europol. W takich przypadkach Europol usuwa dane, chyba że jest nimi nadal zainteresowany, w oparciu o informacje operacyjne, które wykraczają poza informacje będące w posiadaniu przekazującego państwa członkowskiego. Europol informuje zainteresowane państwo członkowskie o fakcie dalszego przechowywania takich danych.
4. Takie dane nie są usuwane, jeśli mogłoby to zaszkodzić wymagającym ochrony interesom osoby, której one dotyczą. W takich przypadkach dane wykorzystywane są jedynie za zgodą osoby, której dotyczą.
Artykuł 21
Dostęp do danych z innych systemów informacyjnych
W zakresie, w jakim Europol jest uprawniony na mocy unijnych, międzynarodowych lub krajowych aktów prawnych do uzyskiwania komputerowego dostępu do danych z innych systemów informacyjnych, krajowych lub międzynarodowych, Europol może pobierać dane osobowe za ich pośrednictwem, o ile jest to konieczne do wykonywania jego zadań. Obowiązujące postanowienia takich unijnych, międzynarodowych lub krajowych aktów prawnych regulują dostęp Europolu do takich danych i korzystanie z nich, jeśli przewidziane w nich zasady dostępu do danych i korzystania z nich są bardziej rygorystyczne niż przepisy niniejszej decyzji.
ROZDZIAŁ IV
STOSUNKI Z PARTNERAMI
Artykuł 22
Stosunki z instytucjami, organami, biurami i agencjami unijnymi lub wspólnotowymi
1. W zakresie, w jakim jest to istotne dla wykonywania jego zadań, Europol może ustanawiać i utrzymywać współpracę z instytucjami, organami, biurami i agencjami ustanowionymi Traktatem o Unii Europejskiej oraz traktatami ustanawiającymi Wspólnoty Europejskie lub na ich podstawie, w szczególności z:
a) |
Eurojustem; |
b) |
Europejskim Urzędem ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (10); |
c) |
Europejską Agencją Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex) (11); |
d) |
Europejskim Kolegium Policyjnym (CEPOL); |
e) |
Europejskim Bankiem Centralnym; |
f) |
Europejskim Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA) (12). |
2. Europol może zawierać porozumienia lub dokonywać uzgodnień roboczych z podmiotami, o których mowa w ust. 1. Tego rodzaju porozumienia lub uzgodnienia robocze mogą dotyczyć wymiany informacji o charakterze operacyjnym, strategicznym lub technicznym, w tym danych osobowych i informacji niejawnych. Tego rodzaju porozumienia lub uzgodnienia robocze mogą być zawierane wyłącznie po zatwierdzeniu przez zarząd, który – w zakresie, w jakim dotyczy to wymiany danych osobowych – uzyskał wcześniej opinię wspólnego organu nadzorczego.
3. Przed wejściem w życie porozumień lub uzgodnień roboczych, o których mowa w ust. 2, Europol może bezpośrednio uzyskać i wykorzystywać informacje, w tym dane osobowe, pochodzące od podmiotów, o których mowa w ust. 1, w zakresie, w jakim jest to niezbędne do właściwego wykonywania jego obowiązków, i może na warunkach określonych w art. 24 ust. 1 bezpośrednio przekazywać informacje, w tym dane osobowe, do tych podmiotów w zakresie, w jakim jest to niezbędne do właściwego wykonywania obowiązków odbiorcy.
4. Przekazywanie informacji niejawnych przez Europol podmiotom, o których mowa w ust. 1, jest dozwolone, o ile zawarte zostało porozumienie o poufności między Europolem a odbiorcą.
Artykuł 23
Stosunki z państwami i organizacjami trzecimi
1. W zakresie wymaganym do wykonywania swoich zadań Europol może również nawiązywać i utrzymywać współpracę z:
a) |
państwami trzecimi; |
b) |
organizacjami, takimi jak:
|
2. Europol zawiera porozumienia z podmiotami, o których mowa w ust. 1 i które umieszczono w wykazie, o którym mowa w art. 26 ust. 1 lit. a). Tego rodzaju porozumienia mogą dotyczyć wymiany informacji o charakterze operacyjnym, strategicznym lub technicznym, w tym danych osobowych i informacji niejawnych, jeżeli są one przekazywane za pośrednictwem wyznaczonego punktu kontaktowego określonego w porozumieniu, o którym mowa w ust. 6 lit. b) niniejszego artykułu. Tego rodzaju porozumienia mogą być zawierane wyłącznie po zatwierdzeniu przez Radę po konsultacji z zarządem i – o ile dotyczą one wymiany danych osobowych – po otrzymaniu za pośrednictwem zarządu opinii wspólnego organu nadzorczego.
3. Przed wejściem w życie porozumień, o których mowa w ust. 2, Europol może bezpośrednio otrzymywać i wykorzystywać informacje, w tym dane osobowe i informacje niejawne, w zakresie, w jakim jest to niezbędne do właściwego wykonywania jego obowiązków.
4. Przed wejściem w życie porozumień, o których mowa w ust. 2, Europol może na warunkach określonych w art. 24 ust. 1 bezpośrednio przekazywać informacje, oprócz danych osobowych i informacji niejawnych, podmiotom, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, w zakresie, w jakim jest to niezbędne do właściwego wykonywania obowiązków odbiorcy.
5. Na warunkach określonych w art. 24 ust. 1 Europol może bezpośrednio przekazywać informacje, z wyłączeniem danych osobowych i informacji niejawnych, podmiotom, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu i które nie są umieszczone w wykazie, o którym mowa w art. 26 ust. 1 lit. a), w zakresie, w jakim jest to w konkretnych przypadkach absolutnie niezbędne w celu zapobiegania przestępstwom objętym kompetencją Europolu lub zwalczania takich przestępstw.
6. Na warunkach określonych w art. 24 ust. 1 Europol może przekazywać podmiotom, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu:
a) |
dane osobowe i informacje niejawne, jeżeli jest to konieczne w poszczególnych przypadkach w celu zapobiegania przestępstwom objętym kompetencją Europolu lub zwalczania takich przestępstw; oraz |
b) |
dane osobowe, jeżeli Europol zawarł z danym podmiotem porozumienie, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, które pozwala na przekazywanie takich danych na podstawie oceny wykazującej, że podmiot ten zapewnia odpowiedni poziom ochrony danych. |
7. Przekazywanie informacji niejawnych przez Europol podmiotom, o których mowa w ust. 1, jest dozwolone, o ile zawarte zostało porozumienie o poufności między Europolem a odbiorcą.
8. W drodze odstępstwa od ust. 6 i 7 oraz bez uszczerbku dla art. 24 ust. 1 Europol może przekazywać posiadane dane osobowe i informacje niejawne podmiotom, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, jeżeli dyrektor uzna przekazanie takich danych za bezwzględnie konieczne do ochrony istotnych interesów danych państw członkowskich w ramach realizacji celów Europolu lub dla zapobieżenia bezpośredniemu zagrożeniu związanemu z przestępczością lub terroryzmem. W każdym przypadku dyrektor uwzględnia poziom ochrony danych mający zastosowanie do danego organu w celu wyważenia znaczenia wspomnianych interesów w zestawieniu z tym poziomem ochrony danych. Dyrektor informuje jak najszybciej zarząd i wspólny organ nadzorczy o swojej decyzji, na podstawie oceny, czy poziom ochrony danych zapewniany przez dane podmioty jest odpowiedni.
9. Przed przekazaniem danych osobowych zgodnie z ust. 8 dyrektor ocenia, czy poziom ochrony danych zapewniany przez dane podmioty jest odpowiedni, biorąc pod uwagę wszystkie mające znaczenie aspekty przekazywania danych osobowych, w szczególności:
a) |
charakter danych; |
b) |
cel, jakiemu mają służyć te dane; |
c) |
czas trwania zamierzonego przetwarzania danych; |
d) |
ogólne lub szczegółowe przepisy o ochronie danych mające zastosowanie do danego podmiotu; |
e) |
to, czy dany podmiot wyraził zgodę na szczególne warunki odnoszące się do danych nałożone przez Europol. |
Artykuł 24
Przekazywanie danych
1. Jeśli dane zostały przekazane do Europolu przez państwo członkowskie, Europol przekazuje je podmiotom, o których mowa w art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1, wyłącznie za zgodą tego państwa członkowskiego. Dane państwo członkowskie może z góry udzielić zgody na takie przekazanie, ogólnie lub na specjalnych warunkach. Zgodę taką można wycofać w każdej chwili.
Jeżeli dane nie zostały przekazane przez państwo członkowskie, Europol upewnia się, że przekazanie tych danych nie będzie powodem:
a) |
utrudnień w prawidłowym wykonywaniu zadań leżących w zakresie kompetencji państwa członkowskiego; |
b) |
zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego państwa członkowskiego lub innej formy naruszenia jego interesów. |
2. Europol jest odpowiedzialny za to, by przekazywanie danych odbywało się w sposób zgodny z prawem. Europol prowadzi ewidencję danych przekazywanych na mocy niniejszego artykułu oraz podstaw ich przekazania. Przekazywanie danych jest dopuszczalne tylko w przypadku, gdy odbiorca zobowiąże się do wykorzystania danych jedynie do celów, do jakich zostały przekazane.
Artykuł 25
Informacje od stron i osób prywatnych
1. Na użytek niniejszej decyzji:
a) |
„strony prywatne” oznaczają podmioty i organy ustanowione na mocy przepisów państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, zwłaszcza firmy i przedsiębiorstwa, spółki handlowe, organizacje o charakterze niezarobkowym i inne prywatnoprawne osoby prawne, które nie są objęte art. 23 ust. 1; |
b) |
„osoby prywatne” oznaczają wszystkie osoby fizyczne. |
2. W zakresie, w jakim jest to niezbędne do właściwego wykonywania jego obowiązków, Europol może na warunkach określonych w ust. 3 przetwarzać informacje, w tym dane osobowe uzyskane od stron prywatnych.
3. Dane osobowe uzyskane od stron prywatnych mogą być przetwarzane przez Europol na następujących warunkach:
a) |
dane osobowe uzyskane od stron prywatnych ustanowionych na mocy przepisów państwa członkowskiego mogą być przetwarzane przez Europol wyłącznie, jeżeli są przekazywane za pośrednictwem jednostki krajowej tego państwa członkowskiego zgodnie z jego prawem krajowym. Europol nie może kontaktować się bezpośrednio ze stronami prywatnymi w państwach członkowskich w celu uzyskania informacji; |
b) |
dane osobowe uzyskane od stron prywatnych ustanowionych na mocy przepisów państwa trzeciego, z którym Europol zawarł zgodnie z art. 23 porozumienie o współpracy pozwalające na wymianę danych osobowych, mogą być przekazywane do Europolu wyłącznie za pośrednictwem punktu kontaktowego w tym państwie, określonego w obowiązującym porozumieniu o współpracy i zgodnie z jego postanowieniami; |
c) |
dane osobowe uzyskane od stron prywatnych ustanowionych na mocy przepisów państwa trzeciego, z którym Europol nie zawarł porozumienia o współpracy pozwalającego na wymianę danych osobowych, mogą być przekazywane do Europolu wyłącznie, jeżeli:
Jeżeli przekazywane dane mają wpływ na interesy państwa członkowskiego, Europol informuje niezwłocznie jednostkę krajową danego państwa członkowskiego. |
4. Oprócz przetwarzania danych uzyskanych od stron prywatnych zgodnie z ust. 3 Europol może bezpośrednio pobierać i przetwarzać dane, w tym dane osobowe, z ogólnodostępnych źródeł, takich jak media oraz podmioty dostarczające dane publiczne i dane handlowe zgodnie z przepisami niniejszej decyzji dotyczącymi ochrony danych. Zgodnie z art. 17 Europol przekazuje jednostkom krajowym wszystkie odpowiednie informacje.
5. Informacje, w tym dane osobowe, uzyskane od osób prywatnych mogą być przetwarzane przez Europol, jeżeli zostały uzyskane za pośrednictwem jednostki krajowej zgodnie z prawem krajowym lub za pośrednictwem punktu kontaktowego w państwie trzecim, z którym Europol zawarł porozumienie o współpracy zgodnie z art. 23. Jeżeli Europol otrzymuje informacje, w tym dane osobowe, od osoby prywatnej zamieszkującej w państwie trzecim, z którym Europol nie zawarł porozumienia o współpracy, Europol może je jedynie przekazać do danego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, z którym Europol zawarł porozumienie o współpracy zgodnie z art. 23. Europol nie może kontaktować się bezpośrednio z osobami prywatnymi w celu uzyskania informacji.
6. Dane osobowe przekazywane do Europolu lub uzyskiwane przez niego na mocy ust. 3 lit. c) niniejszego artykułu mogą być przetwarzane wyłącznie do celów ich umieszczenia w systemie informacyjnym Europolu, o którym mowa w art. 11, oraz plikach roboczych do celów analizy, o których mowa w art. 14, lub w innych systemach przetwarzania danych osobowych ustanowionych zgodnie z art. 10 ust. 2 i 3, jeżeli dane te są związane z innymi danymi już wprowadzonymi do jednego z wyżej wymienionych systemów lub dane te są związane z uprzednim zapytaniem wystosowanym przez krajową jednostkę w ramach wyżej wymienionych systemów.
Odpowiedzialność za dane przetwarzane przez Europol, które zostały przekazane na warunkach określonych w ust. 3 lit. b) i c) oraz ust. 4 niniejszego artykułu, jak i informacje przekazane za pośrednictwem punktu kontaktowego w państwie trzecim, z którym Europol zawarł porozumienie o współpracy zgodnie z art. 23, spoczywa na Europolu zgodnie z art. 29 ust. 1 lit. b).
7. Dyrektor przedkłada zarządowi szczegółowe sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego artykułu dwa lata od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji. Zarząd może na zalecenie wspólnego organu nadzorczego lub z własnej inicjatywy przyjmować wszelkie środki uznane za właściwe zgodnie z art. 37 ust. 9 lit. b).
Artykuł 26
Przepisy wykonawcze dotyczące stosunków zewnętrznych Europolu
1. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną po zasięgnięciu opinii Parlamentu Europejskiego:
a) |
określa wykaz państw trzecich i organizacji, o których mowa w art. 23 ust. 1, z którymi Europol zawrze porozumienia. Wykaz jest przygotowywany przez zarząd i w razie konieczności podlega przeglądowi; oraz |
b) |
przyjmuje przepisy wykonawcze dotyczące stosunków Europolu z podmiotami, o których mowa w art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1, w tym wymiany danych osobowych i informacji niejawnych. Przepisy wykonawcze są przygotowywane przez zarząd, po uzyskaniu przez niego opinii wspólnego organu nadzorczego. |
2. Zarząd sporządza wykaz określający strony prywatne – i w razie konieczności dokonuje jego przeglądu – z którymi Europol może zawrzeć protokoły ustaleń zgodnie z art. 25 ust. 3 lit. c) ppkt (ii), oraz przyjmuje przepisy dotyczące treści i procedury zawierania takich protokołów ustaleń po uzyskaniu opinii wspólnego organu nadzorczego.
ROZDZIAŁ V
OCHRONA DANYCH I BEZPIECZEŃSTWO DANYCH
Artykuł 27
Standard ochrony danych
Bez uszczerbku dla szczególnych przepisów niniejszej decyzji Europol uwzględnia zasady Konwencji Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 r. o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych oraz zalecenia nr R (87) 15 Komitetu Ministrów Rady Europy z dnia 17 września 1987 r. Europol stosuje te zasady do przetwarzania danych osobowych, w tym w odniesieniu do danych zautomatyzowanych i niezautomatyzowanych, przechowywanych w formie plików z danymi, w szczególności w formie każdego uporządkowanego zestawu danych osobowych dostępnego według określonych kryteriów.
Artykuł 28
Inspektor ochrony danych
1. Na wniosek dyrektora zarząd mianuje spośród pracowników inspektora ochrony danych. Inspektor wypełnia swoje obowiązki, działając niezależnie.
2. Inspektor ochrony danych realizuje w szczególności następujące zadania:
a) |
zapewnia w niezależny sposób legalność i zgodność z przepisami niniejszej decyzji przy przetwarzaniu danych osobowych, w tym przetwarzaniu danych osobowych pracowników Europolu; |
b) |
zapewnia prowadzenie pisemnego rejestru przekazywanych i otrzymywanych danych osobowych zgodnie z niniejszą decyzją; |
c) |
zapewnia informowanie osób, których dotyczą dane, na żądanie, o prawach przysługujących im na mocy niniejszej decyzji; |
d) |
współpracuje z pracownikami Europolu odpowiedzialnymi za procedury, szkolenia i doradztwo w zakresie przetwarzania danych; |
e) |
współpracuje ze wspólnym organem nadzorczym; |
f) |
przygotowuje roczne sprawozdanie i przekazuje je zarządowi oraz wspólnemu organowi nadzorczemu. |
3. Wykonując swoje zadania, inspektor ochrony danych ma dostęp do wszystkich danych przetwarzanych przez Europol i do wszystkich pomieszczeń Europolu.
4. Jeśli inspektor ochrony danych uzna, że przepisy niniejszej decyzji dotyczące przetwarzania danych osobowych nie są przestrzegane, informuje o tym dyrektora i wzywa go do usunięcia tego naruszenia w określonym terminie.
Jeśli dyrektor nie usunie tego naruszenia w określonym terminie, inspektor ochrony danych informuje zarząd i uzgadnia z nim termin udzielenia odpowiedzi.
Jeżeli zarząd nie usunie w określonym terminie naruszenia, inspektor ochrony danych przekazuje sprawę wspólnemu organowi nadzorczemu.
5. Zarząd przyjmuje pozostałe przepisy wykonawcze dotyczące inspektora ochrony danych. Dotyczą one w szczególności wyboru i odwołania ze stanowiska, zadań, obowiązków i uprawnień inspektora ochrony danych oraz ochrony jego niezależności.
Artykuł 29
Odpowiedzialność w sprawach dotyczących ochrony danych
1. Odpowiedzialność za dane przetwarzane przez Europol, zwłaszcza za zgodność z prawem w zakresie ich gromadzenia, przekazywania do Europolu i wprowadzania do systemu, oraz za ich prawidłowość, aktualność i weryfikację czasu przechowywania ponosi:
a) |
państwo członkowskie, które wprowadziło lub w inny sposób przekazało dane; |
b) |
Europol w odniesieniu do danych, które zostały mu przekazane przez strony trzecie, w tym w odniesieniu do danych przekazanych przez strony prywatne zgodnie z art. 25 ust. 3 lit. b) i c) i art. 25 ust. 4 oraz danych przekazywanych za pośrednictwem punktu kontaktowego państwa trzeciego, z którym Europol zawarł porozumienie o współpracy zgodnie z art. 23, lub danych, które wynikają z analiz prowadzonych przez Europol. |
2. Odpowiedzialność za ochronę danych, które zostały przekazane Europolowi, ale nie zostały jeszcze włączone do żadnego z plików z danymi Europolu, ponosi strona przekazująca dane. Europol odpowiada jednak za zapewnienie ochrony danych zgodnie z art. 35 ust. 2, tak by dopóki dane te nie zostaną włączone do pliku z danymi, dostęp do nich mieli jedynie upoważnieni do tego pracownicy Europolu w celu ustalenia, czy dane te mogą być przetwarzane przez Europol, lub uprawnieni do tego urzędnicy strony dostarczającej dane. Jeżeli po dokonaniu oceny Europol ma powody przypuszczać, że przekazane dane są nieprawidłowe lub już nieaktualne, informuje o tym stronę, która takie dane przekazała.
3. Ponadto z zastrzeżeniem innych przepisów niniejszej decyzji, Europol jest odpowiedzialny za wszystkie dane, które przetwarza.
4. Jeśli Europol dysponuje dowodem, że dane wprowadzone do jednego z systemów, o których mowa w rozdziale II niniejszej decyzji, nie są prawdziwe lub są przechowywane niezgodnie z prawem, informuje o tym odpowiednio państwo członkowskie lub inną zainteresowaną stronę.
5. Europol gromadzi dane w taki sposób, aby możliwe było ustalenie, które państwo członkowskie lub która strona trzecia je przekazała, względnie – czy są one wynikiem przeprowadzonej przez Europol analizy.
Artykuł 30
Prawo dostępu do danych
1. Każdy ma prawo do uzyskania w rozsądnych odstępach czasu informacji, czy Europol przetwarza jego dane osobowe, oraz do otrzymania tych danych w zrozumiałej formie lub do wystąpienia o sprawdzenie tych danych, w każdym przypadku na warunkach określonych w niniejszym artykule.
2. Każdy, kto pragnie skorzystać z praw przysługujących mu na mocy niniejszego artykułu, może złożyć w tej sprawie stosowny wniosek w wybranym przez siebie państwie członkowskim do organu wyznaczonego do tego celu przez to państwo członkowskie, co nie powinno pociągnąć za sobą nadmiernych kosztów. Organ ten bezzwłocznie, a w każdym razie nie później niż w ciągu jednego miesiąca od otrzymania wniosku, przekazuje go Europolowi.
3. Europol odpowiada na wniosek zgodnie z niniejszym artykułem, bez zbędnej zwłoki, a w każdym przypadku w ciągu trzech miesięcy po jego otrzymaniu.
4. Przed podjęciem decyzji w sprawie odpowiedzi na wniosek, o którym mowa w ust. 1, Europol zasięga opinii właściwych organów zainteresowanych państw członkowskich. Decyzja o dostępie do danych jest uzależniona od ścisłej współpracy Europolu i państw członkowskich bezpośrednio zainteresowanych przekazaniem takich danych. Zawsze gdy państwo członkowskie sprzeciwia się proponowanej odpowiedzi Europolu, przekazuje Europolowi uzasadnienie swojego sprzeciwu.
5. Przekazania informacji w odpowiedzi na wniosek, o którym mowa w ust. 1, odmawia się, gdy taka odmowa jest niezbędna, by:
a) |
umożliwić Europolowi właściwe wykonywanie zadań; |
b) |
chronić bezpieczeństwo i porządek publiczny w państwach członkowskich lub by zapobiegać przestępstwom; |
c) |
zagwarantować, że żadne krajowe śledztwo lub dochodzenie nie zostanie zagrożone; |
d) |
chronić prawa i wolności stron trzecich. |
Oceniając, czy wyłączenie ma zastosowanie, uwzględnia się interesy zainteresowanej osoby.
6. Jeśli wniosek o informacje, o którym mowa w ust. 1, zostanie odrzucony, Europol informuje zainteresowaną osobę o przeprowadzeniu analiz, bez przekazywania informacji, które mogłyby wskazać tej osobie, czy jej dane osobowe są przetwarzane przez Europol.
7. Każdy ma prawo do składania do wspólnego organu nadzorczego w rozsądnych odstępach czasu wniosków o sprawdzenie, czy sposób, w jaki jej dane osobowe są zbierane, przechowywane, przetwarzane i wykorzystywane przez Europol jest zgodny z przepisami niniejszej decyzji dotyczącymi przetwarzania danych osobowych. Wspólny organ nadzorczy informuje zainteresowaną osobę o przeprowadzeniu analiz, bez przekazywania informacji, które mogłyby wskazać tej osobie, czy jej dane osobowe są przetwarzane przez Europol.
Artykuł 31
Prawo do poprawiania i usuwania danych przysługujące osobom, których dotyczą dane
1. Każdy ma prawo zwrócić się do Europolu o poprawienie lub usunięcie nieprawidłowych danych, które go dotyczą. Jeżeli w wyniku skorzystania z tego prawa lub z innego powodu okaże się, że dane przechowywane przez Europol, które zostały mu przekazane przez strony trzecie lub które są wynikiem jego własnych analiz, są nieprawidłowe lub też ich wprowadzenie lub przechowywanie stanowi naruszenie niniejszej decyzji, Europol poprawia lub usuwa takie dane.
2. Jeżeli dane, które są nieprawidłowe lub przetwarzane z naruszeniem niniejszej decyzji, zostały przekazane bezpośrednio Europolowi przez państwa członkowskie, państwa te poprawiają je lub usuwają we współpracy z Europolem.
3. Jeżeli nieprawidłowe dane zostały przekazane w inny właściwy sposób lub jeżeli błędy w danych dostarczonych przez państwa członkowskie wynikają z wadliwego przekazu, lub dane przekazano z naruszeniem niniejszej decyzji, lub gdy błędy są wynikiem wprowadzania, przejęcia lub przechowywania przez Europol danych w nieprawidłowy sposób lub z naruszeniem niniejszej decyzji, Europol poprawia lub usuwa te dane we współpracy z zainteresowanymi państwami członkowskimi.
4. W przypadkach określonych w ust. 1, 2 i 3 niezwłocznie powiadamia się państwa członkowskie lub strony trzecie, które są odbiorcami danych. Państwa członkowskie i strony trzecie będące odbiorcami danych również poprawiają lub usuwają takie dane. Jeśli niemożliwe jest usunięcie danych, blokuje się je, by zapobiec jakiemukolwiek dalszemu ich przetwarzaniu.
5. Europol informuje wnioskodawcę będącego osobą, której dotyczą dane, na piśmie i bez zbędnej zwłoki, a w każdym razie w ciągu trzech miesięcy, o poprawieniu lub usunięciu danych.
Artykuł 32
Odwołania
1. W odpowiedzi na wniosek o sprawdzenie danych, dostęp do nich, poprawienie ich lub usunięcie Europol informuje wnioskodawcę o możliwości odwołania się do wspólnego organu nadzorczego w przypadku niezadowalającej go decyzji. Wnioskodawca może również przekazać sprawę do wspólnego organu nadzorczego w przypadku braku odpowiedzi w terminie określonym w art. 30 lub 31.
2. Jeżeli wnioskodawca wnosi odwołanie do wspólnego organu nadzorczego, odwołanie rozpatrywane jest przez ten organ.
3. Jeśli odwołanie dotyczy decyzji, o których mowa w art. 30 lub 31, wspólny organ nadzorczy zasięga opinii krajowych organów nadzorczych lub właściwego organu sądowego w państwie członkowskim, które było źródłem danych, lub w bezpośrednio zainteresowanym państwie członkowskim. Decyzja wspólnego organu nadzorczego, która może obejmować nawet odmowę przekazania jakichkolwiek informacji, jest podejmowana w ścisłej współpracy z krajowym organem nadzorczym lub właściwym organem sądowym.
4. Jeżeli odwołanie dotyczy dostępu do danych wprowadzonych przez Europol do systemu informacyjnego Europolu lub danych przechowywanych w pliku roboczym do celów analizy lub w jakimkolwiek innym systemie utworzonym przez Europol w celu przetwarzania danych osobowych zgodnie z art. 10, wspólny organ nadzorczy może, w przypadku podtrzymania odmowy Europolu, uchylić decyzję odmowną jedynie większością dwóch trzecich głosów swoich członków, po wysłuchaniu opinii Europolu lub danego państwa członkowskiego lub państw członkowskich, o których mowa w art. 30 ust. 4. W przypadku braku takiej większości wspólny organ nadzorczy powiadamia wnioskodawcę o odmowie, nie podając żadnych informacji mogących ujawnić istnienie danych osobowych dotyczących tej osoby.
5. Jeżeli odwołanie dotyczy sprawdzenia danych wprowadzonych do systemu informacyjnego Europolu przez państwo członkowskie lub danych przechowywanych w pliku roboczym do celów analizy lub w jakimkolwiek innym systemie utworzonym przez Europol w celu przetwarzania danych osobowych zgodnie z art. 10, wspólny organ nadzorczy zapewnia, by konieczne analizy zostały przeprowadzone we właściwy sposób, w ścisłej współpracy z krajowym organem nadzorczym państwa członkowskiego, które wprowadziło dane. Wspólny organ nadzorczy zawiadamia wnioskodawcę o dokonaniu analizy, nie podając żadnych informacji mogących ujawnić istnienie danych osobowych dotyczących tej osoby.
6. Jeżeli odwołanie dotyczy sprawdzenia danych wprowadzonych przez Europol do systemu informacyjnego Europolu, danych przechowywanych w pliku roboczym do celów analizy lub w jakimkolwiek innym systemie utworzonym przez Europol w celu przetwarzania danych osobowych zgodnie z art. 10, wspólny organ nadzorczy zapewnia przeprowadzenie przez Europol wszystkich koniecznych analiz. Wspólny organ nadzorczy zawiadamia wnioskodawcę o dokonaniu analizy, nie podając żadnych informacji mogących ujawnić istnienie danych osobowych dotyczących tej osoby.
Artykuł 33
Krajowy organ nadzorczy
1. Każde państwo członkowskie wyznacza krajowy organ nadzorczy, którego zadaniem jest niezależna kontrola, zgodnie z jego prawem krajowym, dopuszczalności wprowadzania, pobierania i przekazywania przez dane państwo członkowskie danych osobowych do Europolu oraz sprawdzanie, czy wprowadzanie, pobieranie lub przekazywanie danych nie powoduje naruszenia praw osoby, której dane te dotyczą. W tym celu krajowy organ nadzorczy, zgodnie z odpowiednimi procedurami krajowymi, ma prawo dostępu w siedzibie jednostki krajowej lub siedzibie oficerów łącznikowych do danych wprowadzonych przez państwo członkowskie do systemu informacyjnego Europolu lub do jakiegokolwiek innego systemu utworzonego przez Europol w celu przetwarzania danych osobowych zgodnie z art. 10.
W celu umożliwienia krajowym organom nadzorczym pełnienia ich funkcji nadzorczej udziela się im dostępu do biur i dokumentów ich oficerów łącznikowych w Europolu.
Ponadto zgodnie z odpowiednimi procedurami krajowymi, krajowe organy nadzorcze nadzorują działalność jednostek krajowych oraz działalność oficerów łącznikowych w zakresie, w jakim działalność ta ma związek z ochroną danych osobowych. Krajowe organy nadzorcze informują również wspólny organ nadzorczy o wszelkich działaniach, jakie podejmują w odniesieniu do Europolu.
2. Każdy ma prawo zwrócić się do krajowego organu nadzorczego o sprawdzenie, czy wprowadzenie lub przekazanie Europolowi danych jego dotyczących w jakiejkolwiek formie oraz sprawdzanie takich danych przez dane państwo członkowskie jest zgodne z prawem.
Z tego prawa korzysta się zgodnie z przepisami prawa państwa członkowskiego, w którym złożono wniosek.
Artykuł 34
Wspólny organ nadzorczy
1. Powołuje się niezależny wspólny organ nadzorczy, którego zadaniem jest kontrola działalności Europolu zgodnie z niniejszą decyzją, w celu niedopuszczenia do łamania praw osób poprzez przechowywanie, przetwarzanie i wykorzystywanie danych przez Europol. Ponadto wspólny organ nadzorczy kontroluje dopuszczalność przekazywania danych pochodzących z Europolu. W skład wspólnego organu nadzorczego wchodzi nie więcej niż dwóch członków lub przedstawicieli, w stosownych przypadkach wspomaganych przez zastępców, każdego niezależnego krajowego organu nadzorczego, posiadających niezbędne umiejętności, których każde państwo członkowskie powołuje na okres pięciu lat. Każdej delegacji przysługuje jeden głos.
Wspólny organ nadzorczy wybiera spośród swoich członków przewodniczącego.
Wykonując swoje obowiązki, członkowie wspólnego organu nadzorczego nie przyjmują poleceń od żadnych innych instytucji.
2. Europol wspiera wspólny organ nadzorczy w wykonywaniu jego zadań. W tym celu Europol w szczególności:
a) |
dostarcza informacji, o które zwraca się wspólny organ nadzorczy, oraz udostępnia wszystkie dokumenty i akta oraz dane przechowywane w plikach z danymi; |
b) |
w każdej chwili umożliwia członkom wspólnego organu nadzorczego swobodny dostęp do swoich pomieszczeń; |
c) |
wykonuje decyzje wspólnego organu nadzorczego w sprawie odwołań. |
3. Do kompetencji wspólnego organu nadzorczego należy rozpatrywanie kwestii dotyczących wdrażania przepisów i ich interpretacji w związku z działalnością Europolu w zakresie przetwarzania i wykorzystywania danych osobowych, rozpatrywanie kwestii dotyczących kontroli prowadzonych niezależnie przez krajowe organy nadzorcze państw członkowskich lub dotyczących korzystania z prawa do dostępu do danych oraz sporządzanie zharmonizowanych propozycji wspólnych rozwiązań istniejących problemów.
4. Jeżeli wspólny organ nadzorczy stwierdzi naruszenie przepisów niniejszej decyzji w zakresie przechowywania, przetwarzania lub wykorzystywania danych osobowych, składa dyrektorowi wszelkie skargi, jakie uzna w tym względzie za stosowne, z wezwaniem do udzielenia odpowiedzi w określonym terminie. Dyrektor informuje zarząd o całej procedurze. Jeżeli odpowiedź udzielona przez dyrektora nie zadowala wspólnego organu nadzorczego, organ przekazuje sprawę zarządowi.
5. Mając na względzie wykonanie swoich zadań i w celu zwiększenia spójności stosowania przepisów i procedur dotyczących przetwarzania danych, wspólny organ nadzorczy nawiązuje w razie konieczności współpracę z innymi organami nadzorczymi.
6. Wspólny organ nadzorczy sporządza regularnie sprawozdania ze swojej działalności. Sprawozdania przedkłada się Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie. Zarząd może sformułować uwagi, które są załączane do sprawozdań.
Wspólny organ nadzorczy decyduje o publikacji swojego sprawozdania z działalności, a w przypadku decyzji pozytywnej ustala sposób publikacji.
7. Wspólny organ nadzorczy przyjmuje swój regulamin wewnętrzny większością dwóch trzecich głosów swoich członków i przedkłada go Radzie do zatwierdzenia. Rada stanowi większością kwalifikowaną.
8. Wspólny organ nadzorczy ustanawia wewnętrzny komitet, w którym zasiadają uprawnieni przedstawiciele państw członkowskich (po jednym na każde państwo), którym przysługuje prawo głosu. Zadaniem komitetu jest rozpatrywanie przy pomocy wszelkich właściwych środków odwołań przewidzianych w art. 32. Strony, po złożeniu odpowiedniego wniosku, mogą przedstawić komitetowi swoje stanowisko, samodzielnie lub, na życzenie, z udziałem doradców. Decyzje podejmowane w ten sposób są ostateczne dla zainteresowanych osób.
9. Wspólny organ nadzorczy może również ustanowić komitet lub komitety, inne niż określone w ust. 8.
10. Wspólny organ nadzorczy jest konsultowany w kwestii tej części budżetu Europolu, która go dotyczy. Jego opinię załącza się do projektu wspomnianego budżetu.
11. Wspólny organ nadzorczy wspierany jest przez sekretariat, którego zadania określone są w regulaminie wewnętrznym.
Artykuł 35
Bezpieczeństwo danych
1. Europol podejmuje niezbędne środki techniczne i organizacyjne, aby zapewnić wprowadzenie w życie niniejszej decyzji. Środki są uważane za niezbędne, jeżeli wysiłek z nimi związany jest współmierny do celu, jakiemu mają służyć w zakresie ochrony danych.
2. W odniesieniu do zautomatyzowanego przetwarzania danych w Europolu każde państwo członkowskie oraz Europol podejmują działania mające na celu:
a) |
uniemożliwienie osobom nieupoważnionym dostępu do sprzętu używanego do przetwarzania danych osobowych (kontrola dostępu do sprzętu); |
b) |
uniemożliwienie nieuprawnionego odczytywania, kopiowania, zmieniania lub usuwania nośników danych (kontrola nośników danych); |
c) |
uniemożliwienie nieuprawnionego wprowadzania danych i nieuprawnionego wglądu do przechowywanych danych osobowych, ich zmieniania i usuwania (kontrola przechowywania); |
d) |
uniemożliwienie korzystania z systemów zautomatyzowanego przetwarzania danych osobom nieupoważnionym korzystającym ze sprzętu do przekazywania danych (kontrola użytkowników); |
e) |
zagwarantowanie, by osoby upoważnione do korzystania z systemu zautomatyzowanego przetwarzania danych miały dostęp wyłącznie do tych danych, które obejmuje ich prawo dostępu (kontrola dostępu do danych); |
f) |
zapewnienie możliwości sprawdzenia i ustalenia, do jakich instytucji dane osobowe mogą być przesyłane lub były przesyłane za pomocą sprzętu do przekazywania danych (kontrola przekazywania danych); |
g) |
zapewnienie możliwości sprawdzenia i ustalenia, które dane osobowe zostały wprowadzone do systemów zautomatyzowanego przetwarzania danych oraz kiedy i przez kogo zostały one wprowadzone (kontrola wprowadzania danych); |
h) |
uniemożliwienie nieuprawnionego odczytywania, kopiowania, zmieniania lub usuwania danych osobowych podczas przekazów danych osobowych lub podczas przewożenia nośników danych (kontrola transportu); |
i) |
zapewnienie bezzwłocznej naprawy zainstalowanych systemów w przypadku awarii (przywrócenie do stanu używalności); |
j) |
zagwarantowanie, by system działał bezawaryjnie, by pojawienie się usterek w jego funkcjach było natychmiast zgłaszane (niezawodność) oraz by przechowywane dane nie ulegały uszkodzeniu w wyniku nieprawidłowego działania systemu (integralność). |
ROZDZIAŁ VI
ORGANIZACJA
Artykuł 36
Organy Europolu
Organami Europolu są:
a) |
zarząd; |
b) |
dyrektor. |
Artykuł 37
Zarząd
1. W skład zarządu wchodzi po jednym przedstawicielu z każdego państwa członkowskiego oraz jeden przedstawiciel Komisji. Każdy z członków zarządu dysponuje jednym głosem. Każdy członek zarządu może być reprezentowany przez zastępcę; w przypadku nieobecności członka prawo głosu może wykonywać jego zastępca.
2. Przewodniczący zarządu i jego zastępca wybierani są przez grupę trzech państw członkowskich wspólnie sporządzających 18-miesięczny program Rady, i pochodzą z tej grupy państw. Kadencja przewodniczącego i jego zastępcy trwa 18 miesięcy, co odpowiada okresowi objętemu programem Rady. W tym okresie przewodniczący nie pełni roli przedstawiciela swojego państwa członkowskiego w zarządzie. Zastępca przewodniczącego zastępuje z urzędu przewodniczącego w sytuacji, w której nie może on pełnić swoich obowiązków.
3. Przewodniczący jest odpowiedzialny za sprawne działanie zarządu przy realizacji jego celów określonych w ust. 9, zapewniając szczególne skupienie się na kwestiach strategicznych i podstawowych zadaniach Europolu określonych w art. 5 ust. 1.
4. Przewodniczącego wspomaga sekretariat zarządu. W szczególności sekretariat:
a) |
bierze bezpośredni i ciągły udział w organizowaniu, koordynacji i zapewnianiu spójności prac zarządu. W ramach odpowiedzialności i pod kierownictwem przewodniczącego pomaga mu w poszukiwaniu odpowiednich rozwiązań; |
b) |
udziela zarządowi wsparcia administracyjnego niezbędnego do wykonywania zadań zarządu. |
5. Dyrektor uczestniczy w zebraniach zarządu bez prawa głosu.
6. Członkom zarządu lub ich zastępcom oraz dyrektorowi mogą towarzyszyć eksperci.
7. Posiedzenia zarządu zwołuje się co najmniej dwa razy w roku.
8. Zarząd stanowi większością dwóch trzecich głosów swoich członków, o ile niniejsza decyzja nie stanowi inaczej.
9. Zarząd:
a) |
przyjmuje strategię Europolu obejmującą wskaźniki, według których mierzona jest realizacja celów; |
b) |
nadzoruje prace dyrektora, w tym wykonanie decyzji zarządu; |
c) |
podejmuje wszelkie decyzje lub środki wykonawcze zgodnie z niniejszą decyzją; |
d) |
przyjmuje przepisy wykonawcze mające zastosowanie do pracowników Europolu na podstawie wniosku dyrektora i po uzyskaniu zgody Komisji; |
e) |
przyjmuje regulamin finansowy i wyznacza księgowego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (13) i po zasięgnięciu opinii Komisji; |
f) |
ustanawia zespół kontroli wewnętrznej i mianuje jego członków prowadzących audyty; są oni pracownikami Europolu. Zarząd przyjmuje pozostałe przepisy wykonawcze dotyczące zespołu kontroli wewnętrznej. Te przepisy wykonawcze powinny dotyczyć w szczególności wyboru i odwołania ze stanowiska, zadań, obowiązków i uprawnień zespołu kontroli wewnętrznej oraz ochrony jego niezależności. Zespół kontroli wewnętrznej jest odpowiedzialny jedynie przed zarządem i ma dostęp do wszelkiej dokumentacji koniecznej do wykonywania swoich zadań; |
g) |
przyjmuje listę obejmującą nazwiska przynajmniej trzech kandydatów na stanowisko dyrektora i zastępców dyrektora i przedstawia ją Radzie; |
h) |
jest odpowiedzialny za realizację wszelkich innych zadań powierzonych mu przez Radę, w szczególności na mocy przepisów dotyczących wykonania niniejszej decyzji; |
i) |
przyjmuje swój regulamin wewnętrzny, w tym przepisy dotyczące niezależności sekretariatu. |
10. Co roku zarząd przyjmuje:
a) |
projekt preliminarza przychodów i wydatków wraz z projektem planu zatrudnienia, które mają być przedstawione Komisji; oraz ostateczny budżet; |
b) |
po zasięgnięciu opinii Komisji – program pracy dotyczący przyszłych działań Europolu, z uwzględnieniem wymogów operacyjnych państw członkowskich oraz konsekwencji dla budżetu i stanu zatrudnienia Europolu; |
c) |
sprawozdanie ogólne na temat działań Europolu w ciągu poprzedniego roku, wraz z wynikami realizacji priorytetów ustalonych przez Radę. |
Dokumenty te przedkłada się do zatwierdzenia Radzie. Rada przekazuje je do wiadomości Parlamentu Europejskiego.
11. W okresie czterech lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji, a następnie co cztery lata, zarząd zleca przeprowadzenie niezależnej zewnętrznej oceny wykonania niniejszej decyzji oraz działań Europolu.
Zarząd określa szczegółowy zakres oceny.
Sprawozdanie z oceny przekazuje się Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji.
12. Zarząd może postanowić o utworzeniu grup roboczych. Zasady dotyczące tworzenia i funkcjonowania takich grup roboczych określa się w jego regulaminie wewnętrznym.
13. Zarząd korzysta z uprawnień określonych w art. 39 ust. 3 w odniesieniu do dyrektora, bez uszczerbku dla art. 38 ust. 1 i 7.
Artykuł 38
Dyrektor
1. Na czele Europolu stoi dyrektor mianowany przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną, wybrany na okres czterech lat z przedstawionej przez zarząd listy obejmującej nazwiska przynajmniej trzech kandydatów. Rada, na wniosek zarządu, który ocenił wyniki pracy dyrektora, może jednokrotnie przedłużyć okres sprawowania funkcji dyrektora na nie dłużej niż cztery lata.
2. Dyrektora wspomagają trzej zastępcy mianowani na okres czterech lat z możliwością jego jednokrotnego przedłużenia, zgodnie z procedurą określoną w ust. 1. Ich zadania określa szczegółowo dyrektor.
3. Zarząd określa zasady wyboru kandydatów na stanowisko dyrektora lub zastępcy dyrektora, w tym przedłużenia okresu sprawowania funkcji. Zasady te przed ich wejściem w życie są zatwierdzane przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną.
4. Dyrektor jest odpowiedzialny za:
a) |
realizację zadań powierzonych Europolowi; |
b) |
bieżącą administrację; |
c) |
wykonywanie uprawnień określonych w art. 39 ust. 3 w odniesieniu do pracowników i swoich zastępców, bez uszczerbku dla ust. 2 i 7 niniejszego artykułu; |
d) |
przygotowywanie i wykonanie decyzji zarządu oraz reagowanie na prośby zarządu; |
e) |
wspomaganie przewodniczącego zarządu przy przygotowywaniu posiedzeń zarządu; |
f) |
sporządzanie projektu preliminarza przychodów i wydatków wraz z projektem planu zatrudnienia; oraz wstępnego programu prac; |
g) |
przygotowywanie sprawozdań, o których mowa w art. 37 ust. 10 lit. c); |
h) |
wykonanie budżetu Europolu; |
i) |
systematyczne przekazywanie zarządowi informacji na temat realizacji zadań priorytetowych określonych przez Radę oraz stosunków zewnętrznych Europolu; |
j) |
ustanawianie i wdrażanie, we współpracy z zarządem, skutecznej i wydajnej procedury nadzoru i oceny, dotyczącej zadań Europolu i osiągania przez niego założonych celów. Dyrektor regularnie składa zarządowi sprawozdanie z wyników nadzoru; |
k) |
realizację wszystkich pozostałych zadań powierzonych mu na mocy niniejszej decyzji. |
5. Zarząd rozlicza dyrektora z wykonania jego obowiązków.
6. Dyrektor jest prawnym przedstawicielem Europolu.
7. Dyrektora i jego zastępców można odwołać decyzją Rady stanowiącej większością kwalifikowaną, po uzyskaniu opinii zarządu. Zarząd określa zasady mające zastosowanie w takim przypadku. Zasady te są przed ich wejściem w życie zatwierdzane przez Radę stanowiącą większością kwalifikowaną.
Artykuł 39
Pracownicy
1. Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (zwane dalej odpowiednio „regulaminem pracowniczym” i „warunkami zatrudnienia”) określone w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 (14) i przepisy przyjęte wspólnie przez instytucje Wspólnot Europejskich w celu stosowania regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia mają zastosowanie do dyrektora, zastępców dyrektora i pracowników Europolu zatrudnionych po dniu rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji.
2. Na użytek stosowania regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia Europol uznaje się za agencję w rozumieniu art. 1a ust. 2 regulaminu pracowniczego.
3. W odniesieniu do swoich pracowników i dyrektora zgodnie z art. 37 ust. 13 i art. 38 ust. 4 lit. c) niniejszej decyzji Europol korzysta z uprawnień organu powołującego, wynikających z regulaminu pracowniczego oraz uprawnień organu upoważnionego do zawierania umów wynikających z warunków zatrudnienia.
4. Personel Europolu składa się z pracowników zatrudnionych na czas określony lub pracowników kontraktowych. Jeżeli dyrektor zamierza zawrzeć umowy o pracę na czas nieokreślony, wymagana jest na to co roku zgoda zarządu. Zarząd decyduje, które stanowiska czasowe przewidziane w planie zatrudnienia mogą być obsadzane jedynie przez pracowników wywodzących się z właściwych organów państw członkowskich. Osoby zatrudniane w celu obsadzenia takich stanowisk są pracownikami zatrudnionymi na czas określony na mocy art. 2 lit. a) warunków zatrudnienia i mogą być z nimi zawierane jedynie umowy na czas określony, które można jednokrotnie przedłużyć na czas określony.
5. Państwa członkowskie mogą delegować do Europolu ekspertów krajowych. Zarząd przyjmuje niezbędne ustalenia wykonawcze w tym celu.
6. Do przetwarzania danych osobowych dotyczących pracowników Europolu zastosowanie mają zasady określone w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001.
ROZDZIAŁ VII
POUFNOŚĆ
Artykuł 40
Poufność
1. Europol i państwa członkowskie podejmują odpowiednie działania mające na celu ochronę poufnych informacji uzyskanych lub wymienianych przez Europol na mocy niniejszej decyzji. W tym celu Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną i po zasięgnięciu opinii Parlamentu Europejskiego, przyjmuje odpowiednie przepisy dotyczące poufności przygotowane przez zarząd. Przepisy te dotyczą również przypadków wymiany poufnych informacji między Europolem a stronami trzecimi.
2. Jeżeli Europol zamierza powierzyć pewnym osobom wykonanie czynności o charakterze poufnym, na wniosek dyrektora państwa członkowskie podejmują się przeprowadzić postępowanie sprawdzające w odniesieniu do swoich obywateli zgodnie z przepisami prawa krajowego i udzielają sobie w tym celu wzajemnej pomocy. Organy właściwe zgodnie z przepisami krajowymi informują Europol jedynie o wynikach postępowania sprawdzającego. Wyniki te są dla Europolu wiążące.
3. Każde państwo członkowskie i Europol mogą powierzyć zadanie przetwarzania danych w Europolu jedynie osobom, które odbyły specjalne szkolenie oraz wobec których przeprowadzono postępowanie sprawdzające. Zarząd przyjmuje przepisy dotyczące poświadczania bezpieczeństwa osobowego pracowników Europolu. Dyrektor systematycznie informuje zarząd o stanie zaawansowania postępowania sprawdzającego prowadzonego w odniesieniu do pracowników Europolu.
Artykuł 41
Obowiązek dyskrecji i poufności
1. Członkowie zarządu, dyrektor, zastępcy dyrektora, pracownicy Europolu i oficerowie łącznikowi nie podejmują działań i nie wyrażają opinii, które mogłyby przynieść szkodę Europolowi lub jego działalności.
2. Członkowie zarządu, dyrektor, zastępcy dyrektora, pracownicy Europolu i oficerowie łącznikowi oraz wszelkie inne osoby podlegające szczególnemu obowiązkowi zachowania dyskrecji lub poufności są zobowiązani do nieujawniania osobom nieupoważnionym i ogółowi społeczeństwa faktów ani informacji, z którymi zapoznają się podczas wykonywania swoich obowiązków lub czynności służbowych. Nie ma to zastosowania do faktów lub informacji o zbyt małym znaczeniu, by wymagały zachowania poufności. Obowiązek dyskrecji i poufności ma zastosowanie nawet po zakończeniu kadencji, rozwiązaniu stosunku pracy lub zakończeniu czynności służbowych. Europol powiadamia o szczególnym obowiązku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, oraz ostrzega o konsekwencjach prawnych naruszenia tego obowiązku. Powiadomienia takiego dokonuje się pisemnie.
3. Członkowie zarządu, dyrektor, zastępcy dyrektora, pracownicy Europolu i oficerowie łącznikowi oraz inne osoby podlegające obowiązkowi określonemu w ust. 2 nie mogą zeznawać w sądach ani poza nimi, ani też składać żadnych oświadczeń na temat faktów lub informacji, z którymi się zapoznają podczas wykonywania swoich obowiązków lub czynności służbowych bez zgody dyrektora, a w przypadku samego dyrektora – bez zgody zarządu.
Zależnie od przypadku zarząd lub dyrektor zwracają się do organu sądowego lub innego właściwego organu w celu upewnienia się, że podjęte zostaną wszelkie konieczne środki na mocy przepisów prawa krajowego mającego zastosowanie do danego organu.
Środki te mogą polegać na stosownej zmianie procedury składania zeznań w celu zapewnienia poufności informacji albo – pod warunkiem że jest to dopuszczalne na mocy odpowiednich przepisów prawa krajowego – na odmowie podania jakichkolwiek informacji dotyczących danych w zakresie, w jakim jest to istotne dla ochrony interesów Europolu lub państwa członkowskiego.
Jeżeli ustawodawstwo państwa członkowskiego przewiduje prawo odmowy składania zeznań, osoby określone w ust. 2, które wezwano do złożenia zeznań, muszą uzyskać odpowiednie pozwolenie na złożenie zeznań. Pozwolenia udziela dyrektor, a w przypadku zeznań, które ma składać dyrektor – zarząd. Jeżeli oficer łącznikowy otrzymuje wezwanie do złożenia zeznań dotyczących informacji uzyskanych z Europolu, pozwolenie takie wydaje się po uzyskaniu zgody państwa członkowskiego, z którego pochodzi dany oficer łącznikowy. Obowiązek uzyskania pozwolenia na składanie zeznań ma zastosowanie nawet po zakończeniu kadencji, rozwiązaniu stosunku pracy lub zakończeniu czynności służbowych.
Ponadto jeżeli istnieje możliwość, że zeznania mogą obejmować informacje i wiedzę, które państwo członkowskie przekazało Europolowi lub które wyraźnie dotyczą państwa członkowskiego, przed udzieleniem pozwolenia należy zapoznać się ze stanowiskiem tego państwa członkowskiego.
Można odmówić udzielenia pozwolenia na składanie zeznań jedynie w przypadku, gdy jest to konieczne ze względu na wymagające ochrony nadrzędne interesy Europolu lub państwa albo państw członkowskich.
4. Każde państwo członkowskie traktuje wszelkie naruszenie obowiązku dyskrecji lub poufności określonego w ust. 2 i 3 jako naruszenie obowiązków spoczywających na urzędniku na mocy prawa tego państwa, naruszenie tajemnicy służbowej lub naruszenie przepisów krajowych dotyczących ochrony informacji niejawnych.
Państwo członkowskie zapewnia również stosowanie odpowiednich zasad i przepisów do własnych pracowników, którzy mają kontakt z Europolem podczas wykonywania obowiązków służbowych.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY DOTYCZĄCE BUDŻETU
Artykuł 42
Budżet
1. Od dnia rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji przychód Europolu stanowi, bez uszczerbku dla innych rodzajów przychodów, dotacja Wspólnoty pochodząca z budżetu ogólnego Unii Europejskiej (sekcja Komisja). Finansowanie Europolu wymaga zgody Parlamentu Europejskiego i Rady (zwanych dalej „władzą budżetową”), jak przewidziano w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (15).
2. Wydatki Europolu obejmują wydatki pracownicze, administracyjne, infrastrukturalne oraz operacyjne.
3. Dyrektor sporządza projekt preliminarza przychodów i wydatków Europolu na kolejny rok budżetowy wraz z projektem planu zatrudnienia i przedkłada go zarządowi. Projekt planu zatrudnienia obejmuje stanowiska stałe lub czasowe, informację o oddelegowanych ekspertach krajowych i dane dotyczące liczby, grupy zaszeregowania i kategorii pracowników zatrudnionych przez Europol w danym roku budżetowym.
4. Przychody i wydatki równoważą się.
5. Zarząd przyjmuje projekt preliminarza przychodów i wydatków wraz z projektem planu zatrudnienia, do którego dołączany jest wstępny program prac, i przedkłada te dokumenty Komisji w terminie do 31 marca każdego roku. Jeśli Komisja ma zastrzeżenia do projektu preliminarza, informuje o tym zarząd w terminie 30 dni od jego otrzymania.
6. Preliminarz przesyłany jest przez Komisję władzy budżetowej wraz ze wstępnym projektem budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
7. Na podstawie preliminarza Komisja uwzględnia we wstępnym projekcie budżetu ogólnego Unii Europejskiej szacunkową kwotę, jaką uznaje za konieczną do sfinansowania z budżetu ogólnego planu zatrudnienia oraz dotacji, a następnie przedkłada wstępny projekt tego budżetu władzy budżetowej zgodnie z art. 272 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
8. Przyjmując ogólny budżet Unii Europejskiej, władza budżetowa zezwala na przeznaczenie środków na dotację dla Europolu oraz zatwierdza plan zatrudnienia.
9. Zarząd przyjmuje budżet Europolu i plan zatrudnienia. Stają się one ostateczne po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii Europejskiej. W stosownych przypadkach są odpowiednio korygowane przez przyjęcie zmian do budżetu.
10. Wszelkich zmian w budżecie, w tym także w planie zatrudnienia, dokonuje się zgodnie z procedurą określoną w ust. 5–9.
11. W najkrótszym możliwym terminie zarząd powiadamia władzę budżetową o zamiarze realizacji wszelkich projektów, które mogłyby mieć znaczące skutki finansowe dla budżetu – szczególnie w przypadku projektów dotyczących nieruchomości, takich jak najem lub zakup budynków. Zarząd informuje Komisję o takich przypadkach. Jeśli jeden z organów władzy budżetowej zgłasza zamiar wydania opinii, opinię taką przekazuje zarządowi w terminie sześciu tygodni od dnia zawiadomienia władzy budżetowej o projekcie.
Artykuł 43
Wykonanie i kontrola budżetu
1. Za wykonanie budżetu Europolu odpowiada dyrektor.
2. Najpóźniej do dnia 28 lutego roku następującego po zakończeniu każdego roku budżetowego księgowy Europolu przekazuje tymczasowe sprawozdanie finansowe księgowemu Komisji wraz ze sprawozdaniem dotyczącym zarządzania budżetem i finansami za dany rok budżetowy. Księgowy Komisji sporządza skonsolidowane tymczasowe sprawozdanie finansowe instytucji oraz organów zdecentralizowanych zgodnie z art. 128 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (16).
3. Najpóźniej do dnia 31 marca roku następującego po zakończeniu każdego roku budżetowego księgowy Komisji przekazuje tymczasowe sprawozdanie finansowe Europolu Trybunałowi Obrachunkowemu wraz ze sprawozdaniem z zarządzania budżetem i finansami za dany rok budżetowy. Sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami za dany rok budżetowy przekazywane jest również Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
4. Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego dotyczących tymczasowego sprawozdania finansowego Europolu zgodnie z art. 129 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 dyrektor sporządza na własną odpowiedzialność ostateczne sprawozdanie finansowe Europolu i przekazuje je zarządowi do zaopiniowania.
5. Zarząd przedstawia opinię na temat ostatecznego sprawozdania finansowego Europolu.
6. Najpóźniej do dnia 1 lipca roku następującego po zakończeniu każdego roku budżetowego dyrektor przesyła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu ostateczne sprawozdanie finansowe wraz z opinią zarządu.
7. Ostateczne sprawozdanie finansowe jest publikowane.
8. Dyrektor przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi do dnia 30 września. Kopię odpowiedzi przesyła również zarządowi.
9. Dyrektor przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek, wszelkie informacje wymagane do właściwego zastosowania procedury udzielania absolutorium za dany rok budżetowy zgodnie z art. 146 ust. 3 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.
10. Parlament Europejski, uwzględniając zalecenie Rady stanowiącej większością kwalifikowaną, przed dniem 30 kwietnia roku N + 2 udziela dyrektorowi absolutorium z wykonania budżetu za rok N.
Artykuł 44
Regulamin finansowy
Po zasięgnięciu opinii Komisji zarząd przyjmuje regulamin finansowy mający zastosowanie do Europolu. Postanowienia regulaminu mogą odbiegać od rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2343/2002, chyba że jest to specjalnie wymagane dla funkcjonowania Europolu. Do przyjęcia wszelkich zasad stanowiących odstępstwo od rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2343/2002 wymagana jest uprzednia zgoda Komisji. O takich odstępstwach informuje się władzę budżetową.
ROZDZIAŁ IX
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 45
Zasady dostępu do dokumentów Europolu
Na podstawie wniosku dyrektora oraz nie później niż sześć miesięcy od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji zarząd przyjmuje zasady dotyczące dostępu do dokumentów Europolu, uwzględniając przy tym zasady i ograniczenia określone w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (17).
Artykuł 46
Informacje niejawne UE
W odniesieniu do informacji niejawnych UE Europol stosuje zasady bezpieczeństwa oraz minimalne normy określone w decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa (18).
Artykuł 47
Języki
1. Do Europolu mają zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (19).
2. Zarząd określa jednomyślnie wewnętrzne zasady Europolu dotyczące systemu językowego.
3. Tłumaczenia wymagane w pracy Europolu wykonuje Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej (20).
Artykuł 48
Powiadamianie Parlamentu Europejskiego
Prezydencja Rady, przewodniczący zarządu i dyrektor stawiają się przed Parlamentem Europejskim na jego wniosek w celu omówienia spraw związanych z Europolem, uwzględniając zobowiązania do dyskrecji i poufności.
Artykuł 49
Zwalczanie nadużyć finansowych
Do Europolu zastosowanie mają zasady określone w rozporządzeniu (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (21). Zarząd – na podstawie wniosku dyrektora i nie później niż sześć miesięcy od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji – przyjmuje niezbędne środki wykonawcze, które mogą wyłączyć dane operacyjne Europolu z zakresu dochodzeń OLAF.
Artykuł 50
Umowa w sprawie siedziby
Niezbędne ustalenia dotyczące pomieszczeń Europolu w państwie, w którym ma on siedzibę, obiektów i sprzętu, jakie to państwo ma udostępnić, jak również szczególnych zasad mających zastosowanie w państwie siedziby Europolu do dyrektora, członków zarządu, zastępców dyrektora, pracowników i członków ich rodzin określa umowa w sprawie siedziby między Europolem a Królestwem Niderlandów, która zostaje zawarta po uzyskaniu zgody zarządu.
Artykuł 51
Przywileje i immunitety
1. Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich oraz szczególne rozporządzenie, które ma zostać przyjęte na podstawie art. 16 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, mają zastosowanie do dyrektora, zastępców dyrektora i pracowników Europolu.
2. Wobec Europolu stosuje się Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich.
3. Królestwo Niderlandów i inne państwa członkowskie uzgadniają, że oficerowie łącznikowi oddelegowani z innych państw członkowskich oraz członkowie ich rodzin korzystają z przywilejów i immunitetów niezbędnych do prawidłowego wykonywania zadań oficerów łącznikowych Europolu.
Artykuł 52
Odpowiedzialność za nieuprawnione lub nieprawidłowe przetwarzanie danych
1. Każde państwo członkowskie jest odpowiedzialne zgodnie ze swoim prawem krajowym za wszelkie szkody poniesione przez osobę fizyczną w wyniku błędów o charakterze prawnym lub rzeczowym w danych przechowywanych lub przetwarzanych przez Europol. Poszkodowany może dochodzić odszkodowania jedynie od państwa członkowskiego, w którym miało miejsce zdarzenie powodujące szkodę, przed sądami właściwymi zgodnie z prawem krajowym tego państwa członkowskiego. Państwo członkowskie nie może w celu uniknięcia przewidzianej w ustawodawstwie krajowym odpowiedzialności wobec poszkodowanego powoływać się na fakt, że inne państwo członkowskie lub Europol przekazały nieprawidłowe dane.
2. Jeżeli błędy o charakterze prawnym lub rzeczowym, o których mowa w ust. 1, powstały w wyniku błędnego przekazania danych lub niewypełnienia obowiązków określonych w niniejszej decyzji przez jedno lub większą liczbę państw członkowskich lub w wyniku nieuprawnionego bądź nieprawidłowego przechowywania lub przetwarzania danych przez Europol, Europol lub to inne państwo członkowskie, którego to dotyczy, są zobowiązane, na żądanie, zwrócić kwotę odszkodowania zapłaconą na postawie ust. 1, chyba że dane te były wykorzystywane z naruszeniem przepisów niniejszej decyzji przez państwo członkowskie, na terytorium którego wyrządzona została szkoda.
3. Wszelkie spory między państwem członkowskim, które wypłaciło odszkodowanie na podstawie ust. 1, a Europolem lub innym państwem członkowskim, dotyczące zasad lub kwoty zwrotu, są przekazywane zarządowi, który rozstrzyga spór stanowiąc większością dwóch trzecich głosów swoich członków.
Artykuł 53
Odpowiedzialność z innych tytułów
1. Odpowiedzialność umowną Europolu regulują przepisy mające zastosowanie do danej umowy.
2. W przypadku odpowiedzialności pozaumownej Europol, niezależnie od odpowiedzialności na mocy art. 52, jest zobowiązany do naprawienia szkody wyrządzonej na skutek błędu popełnionego przez jego organy lub pracowników w trakcie wykonywania ich obowiązków – o ile można im przypisać odpowiedzialność za ten błąd – niezależnie od różnych procedur dochodzenia roszczeń odszkodowawczych obowiązujących na mocy przepisów państw członkowskich.
3. Poszkodowany ma prawo żądać od Europolu powstrzymania się od działania lub jego zaniechania.
4. Sądy krajowe państw członkowskich właściwe w sprawach sporów dotyczących odpowiedzialności Europolu, o której mowa w niniejszym artykule, określa się poprzez odesłanie do rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (22).
Artykuł 54
Odpowiedzialność w związku z udziałem Europolu we wspólnych zespołach dochodzeniowo-śledczych
1. Państwo członkowskie, na terytorium którego powstała szkoda wyrządzona przez pracowników Europolu biorących udział w tym państwie członkowskim zgodnie z art. 6 w działaniach operacyjnych, naprawia taką szkodę na warunkach mających zastosowanie do szkód wyrządzonych przez jego własnych urzędników.
2. Europol zwraca państwu członkowskiemu pełną kwotę wypłaconą w związku ze szkodą określoną w ust. 1 poszkodowanym lub osobom uprawnionym do odszkodowania, chyba że dane państwo członkowskie postanowi inaczej. Wszelkie spory między tym państwem członkowskim a Europolem dotyczące zasad lub kwoty zwrotu są przekazywane do rozstrzygnięcia zarządowi.
ROZDZIAŁ X
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
Artykuł 55
Ogólne następstwo prawne
1. Niniejsza decyzja nie wpływa na moc prawną umów zawartych przez Europol na podstawie konwencji o Europolu przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji.
2. Ust. 1 ma w szczególności zastosowanie do umowy w sprawie siedziby, zawartej na podstawie art. 37 konwencji o Europolu oraz umów pomiędzy Królestwem Niderlandów a innymi państwami członkowskimi, zawartych na podstawie art. 41 ust. 2 konwencji o Europolu, do wszystkich umów międzynarodowych, w tym ich postanowień dotyczących wymiany informacji, oraz do umów zawartych przez Europol ustanowiony konwencją o Europolu, zaciągniętych przez niego zobowiązań i nabytego przez niego mienia.
Artykuł 56
Dyrektor i zastępcy dyrektora
1. Dyrektor i zastępcy dyrektora mianowani na mocy art. 29 konwencji o Europolu mają do końca swoich kadencji status dyrektora i zastępców dyrektora w rozumieniu art. 38 niniejszej decyzji. Jeżeli ich kadencje kończą się przed upływem roku od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji, zostają automatycznie przedłużone do jednego roku od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji.
2. W przypadku gdy dyrektor lub co najmniej jeden z jego zastępców nie wyrażają chęci pełnienia funkcji zgodnie z ust. 1 lub nie są w stanie ich pełnić, zarząd mianuje zależnie od potrzeb dyrektora tymczasowego lub tymczasowego zastępcę (tymczasowych zastępców) dyrektora na okres maksymalnie 18 miesięcy, do czasu zakończenia procedury mianowania określonej w art. 38 ust. 1 i 2.
Artykuł 57
Pracownicy
1. W drodze odstępstwa od art. 39 wszelkie umowy o pracę zawarte przez Europol ustanowiony konwencją o Europolu będące w mocy w dniu rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji pozostają w mocy do dnia ich wygaśnięcia i nie mogą zostać przedłużone na podstawie regulaminu pracowniczego Europolu (23) po dniu rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji.
2. Wszystkim pracownikom posiadającym umowę o pracę określoną w ust. 1 proponuje się możliwość zawarcia umów na czas określony na mocy art. 2 lit. a) warunków zatrudnienia w różnych grupach zaszeregowania określonych w planie zatrudnienia lub zawarcia umów o zatrudnieniu w charakterze pracowników kontraktowych na mocy art. 3a warunków zatrudnienia.
W związku z tym po wejściu decyzji w życie i w ciągu dwóch lat od daty rozpoczęcia jej stosowania organ upoważniony do zawierania umów przeprowadzi proces naboru wewnętrznego dla pracowników, których z Europolem łączy umowa w dniu rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji, w celu sprawdzenia zdolności, wydajności i rzetelności osób, które mają zostać zatrudnione.
W zależności od rodzaju i poziomu pełnionych funkcji kandydatowi, który przejdzie pomyślnie proces naboru, proponuje się albo zawarcie umowy na czas określony, albo umowy o zatrudnieniu w charakterze pracownika kontraktowego na okres odpowiadający co najmniej okresowi pozostającemu do wygaśnięcia umowy zawartej przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji.
3. Jeżeli druga umowa na czas określony została zawarta przez Europol przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji, a pracownik zgodził się na umowę na czas określony lub na umowę o zatrudnieniu w charakterze pracownika kontraktowego na warunkach przedstawionych w ust. 2 akapit trzeci, wszelkie przedłużenia mogą być zawarte wyłącznie na czas nieokreślony zgodnie z art. 39 ust. 4.
4. Jeżeli umowa na czas nieokreślony została zawarta przez Europol przed dniem rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji, a pracownik zgodził się na umowę na czas określony lub na umowę o zatrudnieniu w charakterze pracownika kontraktowego na warunkach określonych w ust. 2 akapit trzeci, umowę tę zawiera się na czas nieokreślony zgodnie z art. 8 akapit pierwszy i art. 85 ust. 1 warunków zatrudnienia.
5. Regulamin pracowniczy Europolu i inne stosowne akty prawne nadal mają zastosowanie do pracowników, którzy nie zostali zatrudnieni zgodnie z ust. 2. W drodze odstępstwa od przepisów rozdziału 5 regulaminu pracowniczego Europolu do pracowników Europolu ma zastosowanie wskaźnik procentowy rocznego dostosowania wysokości wynagrodzeń ustalony przez Radę zgodnie z art. 65 regulaminu pracowniczego.
Artykuł 58
Budżet
1. Procedura udzielenia absolutorium w odniesieniu do budżetów zatwierdzonych na podstawie art. 35 ust. 5 konwencji o Europolu przebiega zgodnie z zasadami określonymi w art. 36 ust. 5 konwencji o Europolu i z rozporządzeniem finansowym przyjętym na podstawie art. 35 ust. 9 konwencji o Europolu.
2. W ramach procedury udzielania absolutorium, o której mowa w ust. 1:
a) |
w celu przeprowadzenia procedury udzielania absolutorium w odniesieniu do sprawozdań rocznych za rok poprzedzający dzień rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji, wspólny komitet audytu nadal działa zgodnie z procedurami określonymi na podstawie art. 36 konwencji o Europolu. Procedury udzielania absolutorium określone w konwencji o Europolu są nadal stosowane w zakresie wymaganym do realizacji powyższego celu; |
b) |
zarząd, o którym mowa w art. 36 niniejszej decyzji, jest uprawniony do podejmowania decyzji o przydzieleniu funkcji uprzednio pełnionych przez kontrolera finansowego i komitet finansowy na mocy konwencji o Europolu. |
3. Wszystkie wydatki wynikające ze zobowiązań podjętych przez Europol zgodnie z rozporządzeniem finansowym przyjętym na podstawie art. 35 ust. 9 konwencji o Europolu przed rozpoczęciem stosowania niniejszej decyzji, które nie zostaną jeszcze zapłacone do tego czasu, są pokrywane w sposób określony w ust. 4 niniejszego artykułu.
4. Przed upływem dwunastu miesięcy od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji zarząd określa kwotę na pokrycie wydatków, o których mowa w ust. 3. Odpowiednia kwota, finansowana ze skumulowanej nadwyżki budżetów zatwierdzonych na podstawie art. 35 ust. 5 konwencji o Europolu, zostaje przeniesiona do pierwszego budżetu ustanowionego na mocy niniejszej decyzji i stanowi przychód przeznaczony na pokrycie tych wydatków.
Jeżeli nadwyżki te są niewystarczające do pokrycia wydatków, o których mowa w ust. 3, państwa członkowskie zapewniają niezbędne środki finansowe zgodnie z procedurami określonymi na podstawie konwencji o Europolu.
5. Pozostałą część nadwyżki budżetów zatwierdzonych na podstawie art. 35 ust. 5 konwencji o Europolu zwraca się państwom członkowskim. Kwotę, jaką należy zwrócić każdemu państwu członkowskiemu, oblicza się na podstawie rocznych wkładów państw członkowskich do budżetów Europolu określonych na mocy art. 35 ust. 2 konwencji o Europolu.
Płatności dokonuje się w ciągu trzech miesięcy od ustalenia kwoty na pokrycie wydatków określonych w ust. 3 i zakończenia procedur udzielenia absolutorium dotyczących budżetów zatwierdzonych na mocy art. 35 ust. 5 konwencji o Europolu.
Artykuł 59
Środki, jakie należy opracować i przyjąć przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji
1. Zarząd powołany na podstawie konwencji o Europolu, dyrektor mianowany na podstawie tej konwencji i wspólny organ nadzorczy powołany na podstawie tej konwencji przygotowują przyjęcie następujących instrumentów:
a) |
przepisów określających prawa i obowiązki oficerów łącznikowych, o których mowa w art. 9 ust. 5; |
b) |
przepisów mających zastosowanie do plików roboczych do celów analizy, o których mowa w art. 14 ust. 1 akapit trzeci; |
c) |
przepisów dotyczących stosunków Europolu, o których mowa w art. 26 ust. 1 lit. b); |
d) |
przepisów wykonawczych mających zastosowanie do pracowników Europolu, o których mowa w art. 37 ust. 9 lit. d); |
e) |
przepisów dotyczących wyboru i odwołania dyrektora i zastępców dyrektora, o których mowa w art. 38 ust. 3 i 7; |
f) |
przepisów dotyczących poufności, o których mowa w art. 40 ust. 1; |
g) |
regulaminu finansowego, o którym mowa w art. 44; |
h) |
wszelkich innych aktów prawnych niezbędnych, by przygotować stosowanie niniejszej decyzji. |
2. W celu przyjęcia środków, o których mowa w ust. 1 lit. a), d), e), g) i h), zarząd działa w składzie określonym w art. 37 ust. 1. Zarząd przyjmuje wspomniane środki zgodnie z procedurą określoną w przepisach, o których mowa w ust. 1 lit. a), d), e) i g) niniejszego artykułu.
Rada przyjmuje środki określone w ust. 1 lit. b), c) i f) zgodnie z procedurą określoną w przepisach, o których mowa w ust. 1 lit. b), c) i f).
Artykuł 60
Działania i decyzje finansowe, jakie należy podjąć przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji
1. Zarząd w składzie określonym w art. 37 ust. 1 podejmuje wszystkie działania i decyzje finansowe konieczne do zastosowania nowych ram finansowych.
2. Działania i decyzje, o których mowa w ust. 1, podejmuje się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2343/2002; obejmują one między innymi:
a) |
opracowanie i przyjęcie wszystkich działań i decyzji, o których mowa w art. 42, w związku z pierwszym rokiem budżetowym po dniu rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji; |
b) |
mianowanie księgowego, przewidziane w art. 37 ust. 9 lit. e), do dnia 15 listopada roku poprzedzającego pierwszy rok budżetowy po dniu rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji; |
c) |
powołanie zespołu kontroli wewnętrznej, przewidzianego w art. 37 ust. 9 lit. f). |
3. Dyrektor mianowany na mocy art. 29 konwencji o Europolu zatwierdza operacje, które przypadają na pierwszy rok budżetowy po dniu rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji, od dnia 15 listopada roku poprzedzającego pierwszy rok budżetowy po dniu rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji. Od tego dnia dyrektor jest również uprawniony do delegowania, w razie potrzeby, funkcji księgowego. W odniesieniu do pełnienia obowiązków księgowego stosuje się wymogi określone w rozporządzeniu(WE, Euratom) nr 2343/2002.
4. Weryfikacja ex ante operacji przypadających na pierwszy rok budżetowy po dniu rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji jest przeprowadzana przez kontrolera finansowego ustanowionego na mocy art. 27 ust. 3 konwencji o Europolu w okresie od dnia 15 listopada do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego pierwszy rok budżetowy po dniu rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji. Kontroler finansowy pełni tę funkcję zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2343/2002.
5. Część kosztów przejściowych ponoszonych przez Europol w ramach przygotowania do stosowania nowych ram finansowych od roku poprzedzającego pierwszy rok budżetowy po dniu rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji pokrywana jest z budżetu ogólnego Unii Europejskiej. Finansowanie tych kosztów może przyjąć formę dotacji wspólnotowej.
ROZDZIAŁ XI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 61
Transpozycja
Państwa członkowskie zapewniają zgodność swojego prawa krajowego z przepisami niniejszej decyzji przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji.
Artykuł 62
Zastąpienie
Niniejsza decyzja zastępuje konwencję o Europolu i protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Europolu, członków jego organów, zastępców dyrektorów i pracowników Europolu z dniem rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji.
Artykuł 63
Uchylenie
O ile niniejsza decyzja nie stanowi inaczej, wszystkie środki wdrażające konwencję o Europolu uchyla się z mocą od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji.
Artykuł 64
Wejście w życie i rozpoczęcie stosowania
1. Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2. Ma ona zastosowanie od dnia 1 stycznia 2010 r. lub od dnia rozpoczęcia stosowania rozporządzenia, o którym mowa w art. 51 ust. 1, w zależności od tego, która z tych dat przypada później.
Artykuł 57 ust. 2 akapit drugi oraz art. 59, 60 i 61 mają zastosowanie od daty wejścia niniejszej decyzji w życie.
Sporządzono w Luksemburgu, dnia 6 kwietnia 2009 r.
W imieniu Rady
J. POSPÍŠIL
Przewodniczący
(1) Opinia z dnia 17 stycznia 2008 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).
(2) Dz.U. C 316 z 27.11.1995, s. 1.
(3) Dz.U. L 63 z 6.3.2002, s. 1.
(4) Dz.U. L 256 z 1.10.2005, s. 63.
(5) Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.
(6) Dz.U. L 185 z 16.7.2005, s. 35.
(7) Dz.U. L 162 z 20.6.2002, s. 1.
(8) Dz.U. C 197 z 12.7.2000, s. 3.
(9) Dz.U. C 24 z 23.1.1998, s. 2.
(10) Decyzja Komisji 1999/352/WE, EWWiS, Euratom z dnia 28 kwietnia 1999 r. ustanawiająca Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 20).
(11) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Dz.U. L 349 z 25.11.2004, s. 1).
(12) Rozporządzenie (WE) nr 1920/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 1).
(13) Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.
(14) Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1.
(15) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
(16) Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.
(17) Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43.
(18) Dz.U. L 101 z 11.4.2001, s. 1.
(19) Dz.U. 17 z 6.10.1958, s. 385/58.
(20) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2965/94 z dnia 28 listopada 1994 r. ustanawiające Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej (Dz.U. L 314 z 7.12.1994, s. 1).
(21) Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 1.
(22) Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1.
(23) Akt Rady z dnia 3 grudnia 1998 r. ustanawiający regulamin pracowniczy mający zastosowanie do pracowników Europolu (Dz.U. C 26 z 30.1.1999, s. 23).
ZAŁĄCZNIK
Wykaz innych form poważnej przestępczości, której zwalczanie pozostaje w gestii Europolu zgodnie z art. 4 ust. 1:
— |
nielegalny handel narkotykami, |
— |
nielegalne działania związane z praniem pieniędzy, |
— |
przestępstwa związane z substancjami jądrowymi i radioaktywnymi, |
— |
przemyt nielegalnych imigrantów, |
— |
handel ludźmi, |
— |
przestępstwa związane z pojazdami silnikowymi, |
— |
zabójstwo, spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, |
— |
nielegalny obrót organami i tkankami ludzkimi, |
— |
porwanie, bezprawne przetrzymywanie i branie zakładników, |
— |
rasizm i ksenofobia, |
— |
rozbój w formie zorganizowanej, |
— |
nielegalny handel dobrami kultury, w tym antykami i dziełami sztuki, |
— |
oszustwo i przywłaszczenie mienia, |
— |
wymuszenie rozbójnicze, |
— |
podrabianie produktów i piractwo, |
— |
fałszowanie dokumentów urzędowych i obrót takimi dokumentami, |
— |
fałszowanie pieniędzy i środków płatniczych, |
— |
przestępczość komputerowa, |
— |
korupcja, |
— |
nielegalny handel bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi, |
— |
nielegalny handel zagrożonymi gatunkami zwierząt, |
— |
nielegalny handel zagrożonymi gatunkami i odmianami roślin, |
— |
przestępstwa przeciw środowisku, |
— |
nielegalny handel substancjami hormonalnymi i innymi środkami pobudzającymi wzrost. |
W odniesieniu do rodzajów przestępczości wymienionych w art. 4 ust. 1, na użytek niniejszej decyzji:
a) |
„przestępstwa związane z substancjami jądrowymi i radioaktywnymi” oznaczają przestępstwa wymienione w art. 7 ust. 1 Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych, podpisanej w Wiedniu i Nowym Jorku 3 marca 1980 roku, oraz odnoszące się do materiałów jądrowych lub radioaktywnych, określonych w art. 197 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej oraz w dyrektywie Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego (1); |
b) |
„przemyt nielegalnych imigrantów” oznacza umyślne działania w celu osiągnięcia korzyści finansowej, zmierzające do ułatwienia wjazdu, zamieszkania lub zatrudnienia na terytorium państw członkowskich, sprzecznego z przepisami i warunkami obowiązującymi w państwach członkowskich; |
c) |
„handel ludźmi” oznacza rekrutowanie, transportowanie, przesyłanie, ukrywanie lub przejmowanie osób, stosując groźby, siłę lub inne formy przymusu, uprowadzenie, oszustwo, podstęp, nadużycie władzy lub podległości, lub dokonywanie bądź otrzymywanie płatności lub korzyści, by osiągnąć zgodę osoby sprawującej kontrolę nad inną osobą w celu wykorzystywania danej osoby. Wykorzystywanie obejmuje przynajmniej czerpanie korzyści z prostytucji lub inne formy seksualnego wykorzystywania, produkcję, sprzedaż lub dystrybucję pornografii dziecięcej, pracę przymusową lub usługi świadczone pod przymusem, niewolnictwo lub praktyki podobne do niewolnictwa, poddaństwo lub usuwanie organów; |
d) |
„przestępstwa związane z pojazdami silnikowymi” oznaczają kradzież lub przywłaszczenie samochodów, ciężarówek, naczep, ładunków ciężarówek lub naczep, autobusów, motocykli, samochodów kempingowych i pojazdów rolniczych, pojazdów roboczych oraz części zamiennych do takich pojazdów, jak również przyjmowanie i ukrywanie takich przedmiotów; |
e) |
„nielegalne działania związane z praniem pieniędzy” oznaczają przestępstwa wymienione w art. 6 ust. 1–3 Konwencji Rady Europy o praniu, ujawnianiu, zajmowaniu i konfiskacie dochodów pochodzących z przestępstwa, podpisanej w Strasburgu dnia 8 listopada 1990 r.; |
f) |
„nielegalny handel narkotykami” oznacza przestępstwa wyszczególnione w art. 3 ust. 1 Konwencji Narodów Zjednoczonych z dnia 20 grudnia 1988 r. o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, oraz w postanowieniach zmieniających lub zastępujących tę konwencję. |
Formy przestępczości określone w art. 4 i w niniejszym załączniku są oceniane przez właściwe organy państw członkowskich, zgodnie z prawem państwa członkowskiego, do którego należą.