EUR-Lex Access to European Union law
This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 62022TN0369
Case T-369/22: Action brought on 24 June 2022 — Heßler v Commission
Sprawa T-369/22: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2022 r. – Heßler/Komisja
Sprawa T-369/22: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2022 r. – Heßler/Komisja
Dz.U. C 326 z 29.8.2022, p. 19–21
(BG, ES, CS, DA, DE, ET, EL, EN, FR, GA, HR, IT, LV, LT, HU, MT, NL, PL, PT, RO, SK, SL, FI, SV)
29.8.2022 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 326/19 |
Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2022 r. – Heßler/Komisja
(Sprawa T-369/22)
(2022/C 326/27)
Język postępowania: niemiecki
Strony
Strona skarżąca: Michael Heßler (Mannebach, Deutschland) (przedstawiciel: adwokat I. Steuer)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
— |
stwierdzenie nieważności wydanej w postępowaniu odwoławczym decyzji organu powołującego z dnia 25 marca 2022 r.; |
— |
zobowiązanie pozwanej do utrzymania ulgi podatkowej na podstawie art. 3 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (EWG, EURATOM, EWWiS) nr 260/68, zgodnie z wnioskami końcowymi dyrektorów administracji nr 222/04, tak długo, jak spełnione są przesłanki do jej uzyskania, z mocą wsteczną od dnia 1 sierpnia 2021 r.; |
— |
naliczenie odsetek od zaległych zapłat zgodnie z rozporządzeniem finansowym; |
— |
obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
Zarzuty i główne argumenty
Zgodnie z decyzją wydaną w postępowaniu odwoławczym skarżący, który na potrzeby dokonywania wykładni rozporządzenia nr 260/68 (1) powołuje się na wnioski końcowe dyrektorów administracji nr 222/04, nie bierze pod uwagę nowego orzecznictwa wypływającego z wyroku z dnia 12 marca 2020 r., XB/EBC (T-484/18, niepublikowany, EU:T:2020:90). Ponadto wnioski końcowe nie wywołują skutków wiążących w sprawach indywidualnych. Z tego względu administracja nie jest zobowiązana do ich stosowania, ponieważ ostatecznie wszystkie decyzje zostały wydane w sprawach indywidualnych. Fakt, że sytuacja skarżącego nie jest porównywalna z sytuacją skarżącego w sprawie T-484/18 nie ma znaczenia, ponieważ jedynie otrzymywanie dodatku na dzieci uprawnia do uzyskania ulgi podatkowej.
Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.
1. |
Zarzut pierwszy dotyczący bezczynności administracji
|
2. |
Zarzut drugi dotyczący błędnego przedmiotu decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym
|
3. |
Zarzut trzeci dotyczący błędnej wykładni pojęcia „dziecka pozostającego na utrzymaniu”
|
4. |
Zarzut czwarty dotyczący błędnej wykładni warunków przyznania ulgi podatkowej
|
(1) Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWIS) nr 260/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich (Dz.U. 1968, L 56, s. 8).
(2) Rozporządzenie nr 32 (EWG), nr 12 (EWEA) w sprawie określania zasad i procedury pobierania na rzecz Wspólnoty podatku przewidzianego w art. 12 ust. 1 protokołów w sprawie przywilejów i immunitetów Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. 1962, 45, s. 1461).