1)

Czy w świetle rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) można uznać, że okoliczności faktyczne będące przedmiotem dochodzenia i uznane za udowodnione w decyzji wydanej przez krajowy organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego UE – gdy organ ten działa na podstawie art. 101 TFUE i 102 TFUE w ramach zadań powierzonych mu na mocy wspomnianego rozporządzenia oraz zawiadomienia w sprawie współpracy pomiędzy Komisją i sądami państw członkowskich UE, a także obwieszczenia Komisji w sprawie współpracy w ramach sieci organów ochrony konkurencji (2004/C 101/03) z dnia 27 kwietnia 2004 r. –, która to decyzja została następnie utrzymana w mocy i stała się ostateczna w wyniku orzeczenia sądu wyższej instancji, mają pełną moc dowodową i wywołują skutek warunkujący lub przesądzający (wiążący) dla rozstrzygnięcia przez inny sąd w kolejnych sprawach dotyczących tych samych okoliczności faktycznych?

2)

Czy w przypadku, gdy krajowy organ ochrony konkurencji rozstrzyga w przedmiocie istnienia naruszenia w odniesieniu do sieci porozumień, należy uznać, o ile podmiot dopuszczający się naruszenia nie przedstawi dowodu przeciwnego, że treść tego rozstrzygnięcia dotyczy wszystkich porozumień wchodzących w skład tej sieci? Innymi słowy, czy rozstrzygnięcia dotyczące sieci porozumień prowadzą do odwrócenia ciężaru dowodu?