EUR-Lex Access to European Union law
This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 52013SC0264
COMMISSION STAFF WORKING DOCUMENT EXECUTIVE SUMMARY OF THE IMPACT ASSESSMENT PROPOSAL FOR A DIRECTIVE OF THE EUROPEAN PARLIAMENT AND OF THE COUNCIL on package travel and assisted travel arrangements, amending Regulation (EC) No 2006/2004 of the European Parliament and the Council and Directive 2011/83/EU and repealing Council Directive 90/314/EEC
DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW WNIOSEK DOTYCZĄCY DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie imprez turystycznych i aranżowanych usług turystycznych, zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę 2011/83/UE oraz uchylającej dyrektywę Rady 90/314/EWG
DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW WNIOSEK DOTYCZĄCY DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie imprez turystycznych i aranżowanych usług turystycznych, zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę 2011/83/UE oraz uchylającej dyrektywę Rady 90/314/EWG
/* SWD/2013/0264 final */
DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW WNIOSEK DOTYCZĄCY DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie imprez turystycznych i aranżowanych usług turystycznych, zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę 2011/83/UE oraz uchylającej dyrektywę Rady 90/314/EWG /* SWD/2013/0264 final */
DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW WNIOSEK DOTYCZĄCY DYREKTYWY
PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie imprez turystycznych i
aranżowanych usług turystycznych, zmieniającej
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2006/2004 i
dyrektywę 2011/83/UE oraz uchylającej dyrektywę Rady 90/314/EWG 1. WPROWADZENIE 1.1. Kontekst polityczny Rynek turystyczny odgrywa ważną
rolę w dzisiejszej europejskiej gospodarce. Ważnym zadaniem Unii Europejskiej jest
stworzenie ram regulacyjnych, które stanowiłyby wystarczającą
ochronę konsumentów, tak aby mogli oni bez obaw kupować wakacje w
Unii. Jednocześnie, aby zwiększyć konkurencję na rynku,
należy zapewnić równe szanse przedsiębiorstwom podróżnym. Przyjęcie dyrektywy w sprawie zorganizowanych
podróży w 1990 r. w znacznym stopniu przyczyniło się do rozwoju
jednolitego rynku dla ważnej części rynku turystycznego, a
także stworzyło ważne prawa dla podróżujących
Europejczyków. Jednak w związku z rozwojem internetu i
popularnością nowych metod kupowania wakacji przez konsumentów,
zastosowanie dyrektywy do wszystkich tych nowych produktów turystycznych
stało się niepewne. Sektor turystyczny oraz organizacje
konsumenckie wielokrotnie dopominały się o modernizację
dyrektywy. Jej przegląd został również jasno przewidziany w
Europejskim programie na rzecz praw konsumentów i jest wymieniony w
załączniku II do Aktu o jednolitym rynku II. 1.2. Definicje ·
Pojedyncze usługi turystyczne – usługi turystyczne, takie jak lot, zakwaterowanie lub wynajem
samochodu, nabywane jako osobne produkty, tj. zakupione oddzielnie i
nieoferowane w połączeniu z innymi usługami turystycznymi, nawet
jeśli podróżny korzysta z kilku usług turystycznych podczas tej
samej podróży lub wakacji. ·
Impreza turystyczna wcześniej zorganizowana – usługi turystyczne wcześniej połączone przez
organizatora w formie podróży zorganizowanej, składające
się z co najmniej dwóch następujących usług: 1) przewozu
pasażerów, 2) zakwaterowania lub 3) innych usług turystycznych
niezwiązanych z transportem pasażerów ani zakwaterowaniem,
stanowiących znaczącą część imprezy turystycznej
(np. wynajem samochodu). ·
Łączone usługi turystyczne[1] –
takie połączenie usług turystycznych, w przypadku którego co
najmniej dwie z wyżej wymienionych usług (takich jak loty, pobyt w
hotelu lub wynajem samochodu) są nabywane w związku z jedną
podróżą lub wakacjami od tego samego dostawcy lub od dostawców
korzystających z aranżowanych procesów rezerwacji oraz gdy nabywca
może wybrać odpowiednie usługi podróżne usług zgodnie
ze swoimi preferencjami („na miarę”). Łączone usługi
turystyczne, w przeciwieństwie do imprez turystycznych wcześniej
zorganizowanych, mają charakter dynamiczny i można je podzielić
na dwie główne podkategorie: –
impreza turystyczna oferowana przez jednego
przedsiębiorcę: konsumenci mogą
dostosować zawartość podróży lub wakacji do swoich potrzeb
na jednej stronie internetowej lub w jednym stacjonarnym biurze podróży,
zachowując w ciągu całego procesu rezerwacji
możliwość wybrania oddzielnych elementów podróży. Takie
usługi turystyczne są komponowane przez jednego
przedsiębiorcę (w tym na wniosek podróżnego) i oferowane lub
sprzedawane w sposób typowy dla imprez turystycznych, np.: –
oferowane lub sprzedawane w cenie obejmującej
wszystkie usługi, lub gdy taką ceną obciążany jest
nabywca, –
sprzedawane w ramach tego samego procesu
rezerwacji, –
objęte jedną umową, lub –
reklamowane lub sprzedawane pod pojęciem
„imprezy turystycznej” lub podobnym; –
usługi turystyczne oferowane przez kilku
przedsiębiorców: ·
imprezy turystyczne oferowane przez kilku
przedsiębiorców: różnica między imprezą turystyczną
oferowaną przez kilku przedsiębiorców i imprezą turystyczną
oferowaną przez jednego przedsiębiorcę polega na tym, że
pierwsza impreza jest komponowana przez kilku przedsiębiorców i
usługa ma co najmniej jedną cechę spośród cech typowych
dla imprez turystycznych, wskazanych powyżej w opisie imprez
turystycznych oferowanych przez jednego przedsiębiorcę, w tym gdy
nazwisko lub dane podróżnego niezbędne do zawarcia transakcji rezerwacji
są przekazywane między przedsiębiorcami najpóźniej w
momencie potwierdzenia rezerwacji pierwszej usługi; ·
aranżowane usługi turystyczne oferowane
przez kilku przedsiębiorców to takie połączenie usług
turystycznych, w przypadku którego jedno przedsiębiorstwo ułatwia
nabywanie usług turystycznych od innego przedsiębiorcy w sposób
ukierunkowany w trakcie jednej wizyty w punkcie sprzedaży lub za
pośrednictwem powiązanych procesów rezerwacji online. W takim
przypadku konsumenci zawierają oddzielne umowy z właściwymi
dostawcami usług i nie występują elementy typowe dla imprezy
turystycznej (zob. powyżej). 1.3. Konsultacje i wiedza
specjalistyczna Komisja przeprowadziła dwie tury
konsultacji społecznych (w latach 2008 i 2009) i szereg warsztatów z
udziałem zainteresowanych stron (w 2009, 2010 i 2012 r.). DG JUST
współpracowała również z odpowiednimi służbami w
ramach grupy sterującej ds. oceny skutków (IASG), którą powołano
w czerwcu 2009 r. i która spotkała się trzy razy. 1.4. Szczególne cechy imprez
turystycznych i obowiązujące ramy prawne Chociaż niektóre horyzontalne zasady
ochrony konsumentów mają zastosowanie również do umów o imprezę
turystyczną, nie regulują one jednak szczegółowych kwestii z
nimi związanych, takich jak wymogi dotyczące informacji o trasie
podróży, określenie odpowiedzialności w przypadku problemów z
realizacją imprezy turystycznej oraz obowiązkowe wymogi ochrony na
wypadek niewypłacalności. Regulacje dotyczące praw
pasażerów określają szczegółowe prawa podróżnych tylko
w odniesieniu do usług transportowych, ale nie w odniesieniu do
łączenia różnych usług turystycznych. 2. DEFINICJA PROBLEMU Dyrektywa w sprawie zorganizowanych
podróży dobrze funkcjonowała na przestrzeni lat, przyczyniając
się do ukształtowania rynku. Jednak w obliczu rosnącej tendencji
do kupowania usług podróżnych w internecie, jej zakres stał
się niejasny i nieaktualny. W rezultacie przedsiębiorstwa na
całym rynku wewnętrznym nie konkurują już na równych
zasadach i trafiają na przeszkody na drodze do rozszerzenia swojej
działalności na rynki zagraniczne. Nieaktualny zakres dyrektywy
przynosi znaczne szkody konsumentom, którzy często kupują
niezabezpieczone usługi podróżne w mylnym przekonaniu, że
są chronieni. Inne nieaktualne i niejasne przepisy obowiązującej
dyrektywy skutkują ponoszeniem zbędnych kosztów przez
przedsiębiorstwa i konsumentów. 2.1. Kontekst definicji problemu -
zmiany na rynku turystycznym W 2011 r. 73 % gospodarstw domowych w UE
miało dostęp do internetu. Prawie dwie trzecie obywateli UE korzysta
z internetu przynajmniej raz w tygodniu. Ponad połowa internautów to
„regularni użytkownicy” przeglądający internet codziennie lub
prawie codziennie. Usługi turystyczne to najbardziej popularna kategoria
zakupów w trybie online. Internet zmienił zasady organizowania
sobie wakacji przez konsumentów. Coraz popularniejsze są łączone
usługi turystyczne: dane pokazują, że kupiło je 23 %
obywateli UE, ale dane te są znacznie wyższe w przypadku Irlandii
(46 %), Szwecji (44 %), Włoch (36 %) i Słowenii
(42 %). 2.2. Główne problemy, z
którymi borykają się przedsiębiorstwa 2.2.1. Brak równych warunków
działania Zmiany rynku doprowadziły do sytuacji, w
której przedsiębiorstwa objęte dyrektywą w sprawie
zorganizowanych podróży podlegają innym zasadom i ponoszą inne
koszty niż przedsiębiorstwa, które nie są lub nie
uważają się za objęte tą dyrektywą, choć
konkurują o pozyskanie tych samych klientów. Średnie koszty
przestrzegania przepisów przez przedsiębiorstwa szacuje się na
10,5-12,5 EUR na imprezę turystyczną. 2.2.2. Niepotrzebne/nieuzasadnione
koszty przestrzegania przepisów Niektóre przepisy dyrektywy stały
się nieaktualne lub w inny sposób nakładają zbędne
obciążenia na przedsiębiorstwa. Odnosi się to w
szczególności do nieaktualnych wymogów informacyjnych (np. specjalnych
wymogów dotyczących broszur lub rezerwacji dokonywanych w ostatniej
chwili), braku ograniczenia odpowiedzialności organizatora w przypadkach,
gdy w wyniku działania siły wyższej podróż powrotna nie
może się odbyć zgodnie z planem, a także zwiększenia
kosztów podróży służbowych organizowanych przez
przedsiębiorstwa zarządzające podróżami (w przypadku gdy
przedsiębiorstwa te świadczą ochronę na podobnym poziomie
jak na mocy dyrektywy). 2.2.3. Rozbieżności prawne
między państwami członkowskimi powodujące utrudnienia w
handlu transgranicznym Obecna dyrektywa opiera się na minimalnej
harmonizacji, co doprowadziło do rozbieżności prawnych
między państwami członkowskimi. Rozdrobnienie to powoduje
dodatkowe koszty przestrzegania przepisów w przypadku przedsiębiorstw,
które chcą prowadzić handel transgraniczny (2 EUR na imprezę
turystyczną, co oznacza, że ostateczne koszty tych
przedsiębiorstw wynoszą 12,5-14,5 EUR na imprezę
turystyczną), wynikających z różnych wymogów informacyjnych,
różnego zakresu przepisów dotyczących ochrony, różnic w
systemach ochrony na wypadek niewypłacalności, w połączeniu
z brakiem wzajemnego uznawania i odmiennymi krajowymi przepisami
dotyczącymi odpowiedzialności różnych stron. 2.3. Kluczowe problemy dla
konsumentów 2.3.1. Szkody ponoszone przez
konsumentów będących użytkownikami łączonych
usług turystycznych W badaniu dotyczącym szkód ponoszonych
przez konsumentów (Consumer Detriment Study) udział ponoszonych
przez podróżnych szkód w związku z łączonymi usługami
turystycznym w UE-27 oszacowano w stosunku rocznym na kwotę ponad 1 mld
EUR (po rekompensacie). Wynika to z faktu, że problemy dotyczące
łączonych usług turystycznych są coraz częstszym
zjawiskiem i statystycznie przynoszą większe szkody niż problemy
związane z wcześniej zorganizowanymi imprezami turystycznymi.
Niewypłacalność organizatora lub dostawcy usług może
być szczególnie szkodliwa dla konsumentów. Często trudno jest
konsumentom zrozumieć, czy łączone usługi turystyczne,
które kupili z pomocą przedsiębiorcy, są chronione czy nie. W
rzeczywistości 67 % konsumentów, którzy kupili łączone
usługi turystyczne przez pośrednika i otrzymali rachunki wystawione
przez różne przedsiębiorstwa, błędnie sądziło,
że w przypadku upadłości jednego z nich uzyskają zwrot
pieniędzy. Takie nieporozumienie może spowodować poważne
szkody, zwłaszcza w przypadku gdy konsumenci zdają sobie sprawę
z tego, że nie są chronieni dopiero wtedy, gdy ich biuro podróży
zawiedzie i są pozostawieni sami sobie za granicą lub nie są w
stanie odzyskać swoich pieniędzy. 2.3.2. Szkody ponoszone przez
konsumentów na skutek niejasnych i nieaktualnych przepisów Do pewnego stopnia szkody ponoszą
także ci, którzy wykupują „chronione” wcześniej zorganizowane
imprezy turystyczne. Wynika to z faktu, że niektóre przepisy dyrektywy
są nieaktualne, niejasne lub nie spełniają uzasadnionych
oczekiwań dzisiejszych konsumentów. Odnosi się to w
szczególności do niepewności przepisów dotyczących
odpowiedzialności, niepewności w odniesieniu do cen, braku prawa do
rozwiązania umowy i uciążliwego dostępu do wymiaru
sprawiedliwości. 2.4. Status quo – scenariusz
podstawowy Bez dodatkowej interwencji publicznej
zidentyfikowane problemy pozostałyby nierozwiązane. W
dłuższej perspektywie mogą one potencjalnie wzrosnąć z
uwagi na rosnącą popularność internetu i
łączonych usług turystycznych. 2.5. Czy Unia ma prawo
podjąć działania? Podstawą prawną dla
działań UE jest art. 114 Traktatu, który stanowi, że „Parlament
Europejski i Rada [...] przyjmują środki dotyczące
zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych
Państw Członkowskich, które mają na celu ustanowienie i
funkcjonowanie rynku wewnętrznego”. Ponadto art. 114 ust. 3 stanowi,
że „Komisja w swoich wnioskach przewidzianych w ustępie 1 w
dziedzinie ochrony zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony środowiska i
ochrony konsumentów przyjmie jako podstawę wysoki poziom ochrony,
uwzględniając w szczególności wszelkie zmiany oparte na faktach
naukowych”. Cel polegający na zwiększeniu
ochrony konsumentów i jednoczesnej likwidacji rozdrobnienia prawnego i
zakłóceń konkurencji na rynku wewnętrznym nie może
zostać w wystarczającym stopniu osiągnięty przez
państwa członkowskie. 3. CELE STRATEGICZNE Ogólne cele to przyczynienie się do
lepszego funkcjonowania rynku wewnętrznego w sektorze imprez turystycznych
i osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony konsumentów w tym sektorze. 4. WARIANTY STRATEGICZNE 4.1. Zidentyfikowane warianty
strategiczne ·
Wariant 1 – utrzymanie status quo –
scenariusz podstawowy (WS1) ·
Wariant 2 – Wytyczne (WS2) ·
Wariant 3 – „Logo imprezy turystycznej” lub
nałożenie na przedsiębiorców prowadzących sprzedaż
aranżowanych usług turystycznych wymogu składania
oświadczenia, że przedmiotowe usługi nie stanowią imprezy turystycznej
– tzw. zastrzeżenie „To nie jest impreza turystyczna” (podwariant B) (WS3) ·
Wariant 4 – uchylenie dyrektywy i samoregulacja
(WS4) ·
Wariant 5 – aktualizacja dyrektywy i
objęcie jej zakresem imprez turystycznych oferowanych przez jednego
przedsiębiorcę (WS5) WS5 obejmuje przegląd obecnej dyrektywy w
sprawie zorganizowanych podróży, wyjaśniający jej zakres poprzez
wyraźne włączenie imprez turystycznych oferowanych przez jednego
przedsiębiorcę oraz aktualizację i poprawę kilku przepisów.
·
Wariant 6 – podejście stopniowane –
aktualizacja dyrektywy i objęcie jej zakresem zarówno imprez turystycznych
oferowanych przez jednego przedsiębiorcę jak i imprez turystycznych
oferowanych przez kilku przedsiębiorców oraz zastosowanie mniej
rygorystycznych rozwiązań w odniesieniu do aranżowanych
usług turystycznych oferowanych przez kilku przedsiębiorców (WS6) Wariant ten obejmuje WS5 (wszystkie
proponowane środki) uzupełniony o rozszerzenie zakresu dyrektywy z
zastosowaniem podejścia stopniowanego: – imprezy turystyczne oferowane przez kilku
przedsiębiorców, tj. wszystkie nowe imprezy turystyczne podlegałyby
takim samym zasadom, jak wcześniej zorganizowane imprezy turystyczne
(włączając pełną odpowiedzialność za
realizację imprezy oraz obowiązek zabezpieczenia na wypadek
niewypłacalności), – aranżowane usługi turystyczne
oferowane przez kilku przedsiębiorców byłyby objęte uproszczonym
systemem, ograniczonym do ochrony na wypadek niewypłacalności oraz
obowiązku jasnego i wyraźnego stwierdzenia, że każdy dostawca
usług będzie wyłącznie umownie odpowiedzialny za wykonanie
swoich usług (wariant strategiczny 3B), ·
Wariant 7 – modernizacja dyrektywy i
objęcie jej zakresem zarówno imprez turystycznych oferowanych przez
jednego przedsiębiorcę jak i wszystkich aranżowanych usług
turystycznych oferowanych przez kilku przedsiębiorców (WS7) Wariant ten obejmuje WS5 i WS6,
jednocześnie poddając wszystkie aranżowane usługi
turystyczne oferowane przez kilku przedsiębiorców wszystkim wymogom
dyrektywy. Oznacza to, że cała odpowiedzialność i wszystkie
obowiązki dotyczyłyby także aranżowanych usług
turystycznych oferowanych przez kilku przedsiębiorców. ·
Opcja 8 — „dyrektywa turystyczna” (WS8) Wariant ten obejmuje WS7 uzupełniony o
rozszerzenie zakresu na wszystkie pojedyncze usługi turystyczne. Opcja ta
zasadniczo oznaczałaby stosowanie takich samych zasad do wszystkich
usług turystycznych bez względu na to, czy produkt jest
oferowany/zakupiony w ramach imprezy turystycznej czy też jako osobny
produkt. 4.2. Odrzucone warianty strategiczne Proponuje się odrzucić WS8,
ponieważ większość najczęstszych problemów konsumentów
z pojedynczymi usługami turystycznymi można, pod warunkiem
odpowiedniego egzekwowania przepisów na szczeblu krajowym, z powodzeniem
rozwiązać w ramach istniejącego prawodawstwa horyzontalnego. 5. OCENA SKUTKÓW 5.1. Ocena WS2 — Wytyczne Ten wariant zakłada utrzymanie dyrektywy
w obecnym kształcie oraz przygotowywanie wytycznych. Mógłby on w
pewnym stopniu zwiększyć przejrzystość prawną dla
podmiotów gospodarczych i konsumentów. W porównaniu ze scenariuszem bazowym,
wariant ten może prowadzić do bardzo niewielkiego ograniczenia szkód
ponoszonych przez konsumentów w wyniku lepszego wykonywania dyrektywy przez
przedsiębiorstwa i ściślejszego egzekwowania przepisów przez
państwa członkowskie. Jednak w związku z tym, że wytyczne z
definicji nie są prawnie wiążące, korzyści te są
niepewne. 5.2. Ocena WS3 – Logo imprezy
turystycznej (WS3 A) lub zastrzeżenie „To nie jest impreza turystyczna”
(WS3 B), wariant dodatkowy do innych wariantów strategicznych W miarę jak konsumenci będą w
coraz większym stopniu zauważać, że to samo logo ma
zastosowanie w całej UE, WS3 A prawdopodobnie doprowadzi do bardziej
uczciwej konkurencji między różnymi uczestnikami rynku, a co za tym
idzie mogłoby usprawnić funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Logo
mogłoby zmniejszyć szkody ponoszone przez konsumentów, ponieważ
będą oni w stanie podejmować świadome decyzje. Oczekuje
się, że zastrzeżenie (WS3 B) może być bardziej
skuteczne niż logo imprezy turystycznej, ponieważ informacja
negatywna byłaby ostrzeżeniem dla konsumentów, którzy w przeciwnym
razie mogliby kupić niezabezpieczone usługi podróżne w mylnym
przekonaniu, że są chronieni. Koszty przestrzegania przepisów dla
przedsiębiorstw w ramach tego WS ograniczają się do
jednorazowego wydatku szacowanego przeciętnie na 500 EUR na
przedsiębiorstwo. 5.3. Ocena WS 4 – uchylenie
dyrektywy Uchylenie dyrektywy mogłoby
ograniczyć koszty przestrzegania przepisów i koszty administracyjne dla
przedsiębiorstw o 10,5 – 12,5 EUR na imprezę turystyczną, co
może teoretycznie doprowadzić do niższych cen dla konsumentów.
Korzyści te uzależnione są od gotowości państw
członkowskich do uchylenia obowiązujących przepisów prawa
krajowego. Jednak większość państw członkowskich
prawdopodobnie utrzyma ochronę konsumentów w obszarze imprez
turystycznych. W związku z tym ten WS może również
doprowadzić do większego rozdrobnienia rynku wewnętrznego. 5.4. Ocena WS5 – aktualizacja
dyrektywy i objęcie jej zakresem imprez turystycznych oferowanych przez
jednego przedsiębiorcę WS5 przyczyniłby się do lepszego
funkcjonowania rynku wewnętrznego w sektorze imprez turystycznych,
likwidacji rozdrobnienia prawnego i wyrównania szans dla podmiotów
gospodarczych. Niektóre nieuzasadnione koszty przestrzegania przepisów, np.
związane z zasadami dotyczącymi broszur, zostaną zlikwidowane.
Wzrosłyby jednak koszty przestrzegania przepisów dla nowych imprez
turystycznych oferowanych przez jednego przedsiębiorcę objętych
zakresem dyrektywy. Zakładając, że 50 % imprez
turystycznych oferowanych przez jednego przedsiębiorcę jest już
objęte obowiązującą dyrektywą, dodatkowe koszty
zapewnienia zgodności z przepisami nie przekroczyłyby 335–424 mln EUR
(szacowane minimum 7,5 EUR, maksimum 9,5 EUR kosztów przestrzegania przepisów
na imprezę turystyczną). Te dodatkowe koszty przestrzegania
przepisów, jakie będzie musiał ponieść sektor, zostaną
(przynajmniej częściowo) zrównoważone przez: –
ograniczenie kosztów administracyjnych (395 mln
EUR); –
oszczędności kosztów wynikające z
wykluczenia podróży służbowych organizowanych przez
przedsiębiorstwa zarządzające podróżami z zakresu dyrektywy
w wysokości między 60 a 76 mln EUR (szacowane minimum 7,5 EUR,
maksimum 9,5 EUR kosztów przestrzegania przepisów na imprezę turystyczną); –
wzajemne uznawanie ochrony na wypadek
niewypłacalności; –
wprowadzenie ograniczenia (w dniach) w celu
zapewnienia rozwiązań alternatywnych w przypadku
długotrwałego działania siły wyższej. Ponieważ więcej imprez turystycznych
oferowanych przez jednego przedsiębiorcę zostałoby objętych
zakresem dyrektywy (wariant ten objąłby około 40 %
podróży turystycznych) i wyjaśnione zostałyby niektóre przepisy,
szkody ponoszone przez konsumentów zmniejszyłyby się o 348 mln EUR,
jeżeli zakres dyrektywy objąłby 50 % nowych imprez
turystycznych oferowanych przez jednego przedsiębiorcę. 5.5. Ocena WS6 – podejście
stopniowane – aktualizacja dyrektywy i objęcie jej zakresem zarówno imprez
turystycznych oferowanych przez jednego przedsiębiorcę jak i imprez
turystycznych oferowanych przez kilku przedsiębiorców oraz zastosowanie
mniej rygorystycznych rozwiązań w odniesieniu do aranżowanych
usług turystycznych oferowanych przez kilku przedsiębiorców W porównaniu z WS5, ten wariant
przyczyniłby się do lepszego funkcjonowania rynku wewnętrznego w
sektorze imprez turystycznych, likwidacji rozdrobnienia prawnego i wyrównania
szans dla podmiotów gospodarczych. Całkowite dodatkowe koszty
przestrzegania przepisów można oszacować na kwotę 528-654 mln
EUR rocznie (szacowane minimum 7,5 EUR, maksimum 9,5 EUR kosztów przestrzegania
przepisów na imprezę turystyczną). Nałożenie na aranżowane
usługi turystyczne oferowane przez kilku przedsiębiorców
wyłącznie obowiązku deklaracji, że nie stanowią one
imprezy turystycznej oraz zabezpieczenia na wypadek niewypłacalności
przyczyniłoby się do zwiększenia przejrzystości dla
konsumentów oraz zapewnienia uczciwej konkurencji, przy jednoczesnym
uniknięciu niepotrzebnych kosztów związanych ze wszystkimi obowiązkami
mającymi zastosowanie do imprez turystycznych. Ten łagodniejszy system powinien być
rozwiązaniem szczególnie korzystnym dla MŚP sprzedających
obecnie imprezy turystyczne oferowane przez kilku przedsiębiorców i
imprezy turystyczne oferowane przez jednego przedsiębiorcę,
ponieważ mogłoby być im trudno ponosić
odpowiedzialność za wykonanie wszystkich usług świadczonych
przez różne podmioty gospodarcze. Przedsiębiorstwa te będą
zatem mogły dostosować swoją działalność gospodarczą,
tak aby spełniać tylko niektóre wymogi dyrektywy (ochrona na wypadek
niewypłacalności oraz obowiązek eksponowania zastrzeżenia
„To nie jest impreza turystyczna”). Nie jest możliwe precyzyjne
określenie, ile przedsiębiorstw byłoby tym zainteresowanych.
Jednak przy założeniu, że 25 % imprez turystycznych oferowanych
przez jednego przedsiębiorcę i 50% imprez turystycznych oferowanych
przez kilku przedsiębiorców byłoby w przyszłości
sprzedawane jako aranżowane usługi turystyczne, całkowite
dodatkowe roczne koszty przestrzegania przepisów wynikające z WS6
można oszacować na kwotę 386–444 mln EUR rocznie (szacowane
minimum 7,5 EUR, maksimum 9,5 EUR kosztów przestrzegania przepisów na
imprezę turystyczną). W miarę jak coraz więcej imprez
turystycznych byłoby objętych zakresem dyrektywy można
rozsądnie oszacować, że roczne szkody ponoszone przez
konsumentów spadłyby o 508 mln EUR. Jednakże przy użyciu takich
samych założeń, że niektóre podmioty gospodarcze mogą
dostosować swoje modele biznesowe i przestać sprzedawać imprezy turystyczne,
łączne zmniejszenie rocznych szkód ponoszonych przez konsumentów
można oszacować na kwotę 430 mln EUR. Ponadto zastrzeżenie
„To nie jest impreza turystyczna” pozwoliłoby konsumentom na dokonywanie
świadomych wyborów. 5.6. Ocena WS7 – Aktualizacja
dyrektywy i objęcie jej zakresem zarówno imprez turystycznych oferowanych
przez jednego przedsiębiorcę jak i aranżowanych usług
turystycznych oferowanych przez kilku przedsiębiorców Podobnie jak WS6, wariant ten
przyczyniłby się do lepszego funkcjonowania rynku wewnętrznego w
sektorze imprez turystycznych. Jednak przez rozszerzenie zakresu na wszystkie
usługi turystyczne oferowane przez kilku przedsiębiorców i
nałożenie na nie obowiązku spełniania wszystkich
zobowiązań płynących z dyrektywy, wariant ten spowodowałby,
że przedsiębiorstwa działające wyłącznie w
charakterze pośredników musiałyby ponosić nieproporcjonalne i
niesprawiedliwe koszty, ponieważ mogą one nie być w stanie
zagwarantować wykonania wszystkich usług ujętych w danym
połączeniu usług turystycznych. Dodatkowe koszty przestrzegania
przepisów można oszacować na kwotę 610–773 mln EUR rocznie
(szacowane minimum 7,5 EUR, maksimum 9,5 EUR kosztów przestrzegania przepisów
na imprezę turystyczną). Ten WS jeszcze bardziej
zwiększyłby liczbę konsumentów chronionych przez dyrektywę
oraz zmniejszyłby roczne szkody ponoszone przez konsumentów o 593 mln EUR. 6. PORÓWNANIE WARIANTÓW Podejście stopniowane zawarte w wariancie
6, łącznie z podwariantem 3B, ma kilka zalet w porównaniu z innymi
wariantami. Spełnia ono określone cele polityki, harmonizując
warunki działania i jednocześnie zapewniając umiarkowane koszty
przestrzegania przepisów dla nowych podmiotów podlegających jego
zmienionemu zakresowi. Wariant ten przewiduje również łagodniejszy
system, który byłby szczególnie korzystnym rozwiązaniem dla MŚP
i mikroprzedsiębiorstw, które mogłyby nie być w stanie
przyjąć na siebie odpowiedzialności za wykonywanie różnych
usług ujętych w danej kombinacji podróży. Z punktu widzenia
konsumentów WS6 przyniósłby znaczne zmniejszenie szkód ponoszonych przez
konsumentów ze względu na rozszerzenie zakresu stosowania, zapewnienie
ochrony na wypadek niewypłacalności dla wszystkich rodzajów
łączonych usług turystycznych, wyjaśnienie niektórych
nieaktualnych i niejasnych zasad obecnej dyrektywy oraz zwiększenie
przejrzystości informacji udzielanych konsumentom. Przynosi on
właściwą równowagę między interesami
przedsiębiorców i konsumentów poprzez zajęcie się tylko tymi
przypadkami, w których istnieją konkretne elementy informujące
konsumenta, że kupuje on imprezę turystyczną, jednocześnie
stosując łagodniejszy system obejmujący tylko niektóre wymogi
dyrektywy (ochrona na wypadek niewypłacalności i obowiązki w
zakresie udzielania informacji) w sytuacjach, gdy związek między
oferowanymi usługami jest mniej wyraźny. 7. MONITOROWANIE I OCENA Proces monitorowania i oceny powinien
koncentrować się na celach określonych w opisie problemu.
Sprawozdanie w sprawie stosowania dyrektywy należy przekazać
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie nie później niż w ciągu
pięciu lat począwszy od terminu transpozycji. [1] Łączone usługi turystyczne są w
sektorze turystycznym często określane mianem pakietów dynamicznych.
Zatem terminy „łączone usługi turystyczne” i „pakiet dynamiczny”
są synonimami i będą stosowane w niniejszym dokumencie
wymiennie, w szczególności w odniesieniu do wyników badania
dotyczącego szkód ponoszonych przez konsumentów w związku z pakietami
dynamicznymi (Consumer Detriment Study in the area of Dynamic Packages).