EUR-Lex Access to European Union law
This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 52013PC0618
Proposal for a DIRECTIVE OF THE EUROPEAN PARLIAMENT AND OF THE COUNCIL amending Council Framework Decision 2004/757/JHA of 25 October 2004 laying down minimum provisions on the constituent elements of criminal acts and penalties in the field of illicit drug trafficking, as regards the definition of drug
Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniająca decyzję ramową Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającą minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami w odniesieniu do definicji narkotyków
Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniająca decyzję ramową Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającą minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami w odniesieniu do definicji narkotyków
/* COM/2013/0618 final - 2013/0304 (COD) */
Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniająca decyzję ramową Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającą minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami w odniesieniu do definicji narkotyków /* COM/2013/0618 final - 2013/0304 (COD) */
PL || KOMISJA EUROPEJSKA || Bruksela, dnia 17.9.2013 COM(2013) 618 final 2013/0304
(COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniająca decyzję
ramową Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r.
ustanawiającą minimalne przepisy określające znamiona
przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami w
odniesieniu do definicji narkotyków {SWD(2013) 319 final} {SWD(2013) 320 final} UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU 1.1. Kontekst ogólny Nielegalny obrót środkami
odurzającymi i nadużywanie środków odurzających
stwarzają poważne zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa
indywidualnych osób i społeczeństwa w UE. Mają wpływ na
struktury społeczne i gospodarcze oraz obniżają jakość
życia indywidualnych osób i bezpieczeństwo państw członkowskich.
Chociaż wydaje się, że używanie substancji kontrolowanych
na mocy konwencji OZN o środkach odurzających[1], takich
jak kokaina, ekstazy lub marihuana („substancje kontrolowane”),
ustabilizowało się w ostatnich latach[2] – jakkolwiek na wysokim poziomie – to
wyzwaniem jest zajęcie się problemami związanymi z nowymi
substancjami, które szybko pojawiają się na rynku. Nowe substancje psychoaktywne,
naśladujące działanie substancji kontrolowanych, często
są wprowadzane na rynek jako legalne odpowiedniki substancji
kontrolowanych, ponieważ same nie są objęte podobnymi
środkami kontroli; substancje te mają też wiele zastosowań
przemysłowych i są coraz szerzej dostępne w Unii. W latach
1997-2012 państwa członkowskie zgłosiły ok. 290 substancji;
w 2012 r. średnio zgłaszano ponad jedną substancję
tygodniowo. Liczba zgłaszanych substancji potroiła się w latach
2009-2012 (wzrastając z 24 do 73). Coraz więcej osób, w szczególności
ludzi młodych, używa nowych substancji psychoaktywnych. Jednak
substancje te mogą powodować szkody związane ze zdrowiem i
bezpieczeństwem indywidualnych osób oraz stanowić
obciążenie dla społeczeństwa – podobnie jak substancje
kontrolowane. Ze względu na zagrożenia, jakie stwarzają nowe
substancje psychoaktywne, organy krajowe objęły je szeregiem
środków ograniczających. Jednak skuteczność takich
krajowych środków ograniczających jest ograniczona, gdyż
substancje te mogą być swobodnie przemieszczane na rynku
wewnętrznym – ok. 80 % zgłoszonych substancji wykryto w
więcej niż jednym państwie członkowskim. W przyjętym w październiku
2011 r. komunikacie Komisji „Na rzecz bardziej zdecydowanej reakcji Europy
na problem narkotyków”[3]
nowe substancje psychoaktywne uznano za jeden z problemów wymagających
zdecydowanych działań na szczeblu UE. Decyzją Rady 2005/387/WSiSW z dnia 10
maja 2005 r.[4]
ustanowiono mechanizm umożliwiający zajęcie się
zagrożeniami stwarzanymi przez nowe substancje psychoaktywne, który
może doprowadzić do objęcia substancji środkami kontroli i
sankcjami karnymi w całej Unii. Aby skuteczniej reagować na
częste pojawianie się nowych substancji psychoaktywnych i ich szybkie
rozprzestrzenianie się w całej Unii, Komisja w [rozporządzeniu
(UE) nr …/… w sprawie nowych substancji psychoaktywnych] zaproponowała
bardziej surowe przepisy. Aby skutecznie ograniczyć
dostępność nowych szkodliwych substancji psychoaktywnych
stwarzających poważne zagrożenie zdrowotne, społeczne i
związane z bezpieczeństwem dla indywidualnych osób i społeczeństwa,
aby powstrzymać nielegalny obrót tymi substancjami oraz aby
ograniczyć udział organizacji przestępczych w ich wytwarzaniu i
dystrybucji wraz z substancjami kontrolowanymi, nowe substancje psychoaktywne
należy objąć przepisami prawa karnego. Decyzją ramową Rady 2004/757/WSiSW z
dnia 25 października 2004 r.[5]
ustanowiono wspólne podejście do walki z nielegalnym obrotem środkami
odurzającymi. Decyzja ta określa minimalne wspólne zasady
dotyczące definicji przestępstw związanych z obrotem
środkami odurzającymi oraz systemu sankcji w celu zapobiegnięcia
problemom, które mogą wystąpić we współpracy organów
sądowych i organów ścigania państw członkowskich ze
względu na fakt, że dany czyn przestępczy lub czyny
przestępcze nie są karalne jednocześnie na mocy przepisów prawa
państwa wnioskującego i państwa, do którego kierowany jest
wniosek. Powyższe przepisy obowiązują w odniesieniu do
substancji wchodzących w zakres stosowania konwencji ONZ oraz do
narkotyków syntetycznych objętych kontrolą na mocy wspólnego
działania 97/396/WSiSW z dnia 16 czerwca 1997 r.[6], ale nie
w odniesieniu do nowych substancji psychoaktywnych. Aby zoptymalizować i uprościć
unijne ramy prawne obowiązujące w odniesieniu do środków
odurzających, najbardziej szkodliwe nowe substancje psychoaktywne powinny
zostać objęte tymi samymi przepisami prawa karnego, co substancje
kontrolowane na mocy konwencji ONZ. Należy w związku z tym
rozszerzyć zakres stosowania decyzji ramowej 2004/757/WSiSW na nowe
substancje psychoaktywne objęte środkami kontroli na mocy decyzji
Rady 2005/387/WSiSW oraz na substancje objęte stałymi ograniczeniami
rynkowymi na mocy [rozporządzenia (UE) nr …/… w sprawie nowych
substancji psychoaktywnych]. Wniosek ustawodawczy dotyczący
nielegalnego obrotu środkami odurzającymi był przewidziany w
programie prac Komisji na 2012 r. 1.2. Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek dotyczy zmiany decyzji
ramowej 2004/757/WSiSW w celu objęcia zakresem jej stosowania nowych
substancji psychoaktywnych stwarzających poważne zagrożenia. Niniejszy wniosek towarzyszy wnioskowi
dotyczącemu [rozporządzenia (UE) nr …/… w sprawie nowych
substancji psychoaktywnych]. Obydwa wnioski są ze sobą
powiązane: nowe substancje psychoaktywne stwarzające poważne
zagrożenie zdrowotne, społeczne i związane z
bezpieczeństwem, które objęto stałymi ograniczeniami rynkowymi
na mocy ww. rozporządzenia, objęto również przepisami prawa
karnego dotyczącymi nielegalnego obrotu środkami odurzającymi
określonymi w decyzji ramowej 2004/757/WSiSW. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW 2.1. Konsultacje z
zainteresowanymi stronami W ramach prac przygotowawczych nad niniejszym
wnioskiem przeprowadzono szeroko zakrojone konsultacje z zainteresowanymi
stronami i ekspertami, a także internetowe konsultacje społeczne. W ramach oceny funkcjonowania decyzji ramowej
2004/757/WSiSW i decyzji Rady 2005/387/WSiSW Komisja przeprowadziła
konsultacje ze wszystkimi państwami członkowskimi. Ponadto w
kontekście zewnętrznych badań dotyczących nielegalnego
obrotu środkami odurzającymi i nowymi substancjami psychoaktywnymi
Komisja zgromadziła i przeanalizowała opinie szeregu zainteresowanych
stron, osób zajmujących się tymi kwestiami w praktyce i ekspertów, w
tym agencji UE zaangażowanych we wdrażanie przedmiotowych
instrumentów. Komisja zorganizowała też dwa
spotkania z ekspertami na temat nielegalnego obrotu środkami
odurzającymi, w dniach 10 listopada 2011 r. i 29 lutego 2012 r., oraz dwa
spotkania z ekspertami na temat nowych substancji psychoaktywnych, w dniach 15
grudnia 2011 r. i 1 marca 2012 r. Podczas tych spotkań eksperci
akademiccy i osoby zajmujące się tymi kwestiami w praktyce
podkreślili znaczenie przepisów prawa karnego, które umożliwiają
zwalczenie nielegalnego obrotu środkami odurzającymi oraz
zajęcie się rozprzestrzenianiem nowych szkodliwych substancji psychoaktywnych.
Jednocześnie podkreślili, że prawodawstwo dotyczące nowych
substancji psychoaktywnych powinno być proporcjonalne i dostosowane do
różnych poziomów zagrożenia, jakie substancje te stwarzają. W 2011 r. wśród osób młodych (15-24
lata) przeprowadzono badanie Eurobarometru na temat stosunku
młodzieży do narkotyków. Prawie połowa respondentów (47 %)
była zdania, że ograniczenia powinny objąć jedynie te
substancje, w przypadku których dowiedziono istnienie zagrożeń dla
zdrowia, a 34 % uważało, że należy wprowadzić
ograniczenia względem wszystkich substancji, które naśladują
działanie kontrolowanych środków odurzających. 2.2. Ocena skutków Komisja oceniła skutki niniejszego
wniosku dotyczącego zmiany decyzji ramowej 2004/757/WSiSW w ocenie skutków
dotyczącej nowych substancji psychoaktywnych. Analiza wykazała,
że – podobnie jak w przypadku decyzji Rady 2005/387/WSiSW – nowe szkodliwe
substancje psychoaktywne (stwarzające poważne zagrożenia
zdrowotne, społeczne i związane z bezpieczeństwem) należy
objąć przepisami prawa karnego. Uznano w związku z tym, że
należy objąć je przepisami prawa karnego dotyczącymi
nielegalnego obrotu środkami odurzającymi. Stanowi to
część preferowanego wariantu strategicznego, który zakłada
wprowadzenie zestawu stopniowanych środków ograniczających,
proporcjonalnych do poziomu zagrożenia stwarzanego przez nowe substancje
psychoaktywne i niepowodujących powstawania barier w legalnym handlu na
rynku wewnętrznym. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU 3.1. Podstawa prawna Podstawą niniejszego wniosku jest art. 83
ust. 1 TFUE, który upoważnia Parlament Europejski i Radę do
ustanowienia norm minimalnych odnoszących się do określania
przestępstw oraz kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami, w
drodze dyrektyw zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą. 3.2. Zasada pomocniczości,
proporcjonalność i przestrzeganie praw podstawowych UE jest w lepszej pozycji niż
państwa członkowskie, by podjąć działania w celu
ograniczenia dostępności nowych szkodliwych substancji
psychoaktywnych dla konsumentów na rynku wewnętrznym oraz by
dopilnować równocześnie, aby nie utrudniano legalnego handlu. Wynika to z tego, że poszczególne
państwa członkowskie nie są w stanie skutecznie i trwale
zająć się szybkim pojawianiem się i rozprzestrzenianiem
tych substancji. Nieskoordynowane działania krajowe i proliferacja
rozbieżnych systemów krajowych w zakresie nowych substancji
psychoaktywnych może wywołać efekt domina w innych
państwach członkowskich (przemieszczanie szkodliwych substancji) oraz
powodować problemy we współpracy organów sądowych i organów
ścigania. Wniosek jest proporcjonalny i nie wykracza
poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów, ponieważ
przepisami prawa karnego obejmuje się wyłącznie te nowe
substancje psychoaktywne, które budzą poważne obawy na szczeblu UE. Niniejszy wniosek ma pośredni wpływ
na niektóre prawa podstawowe i zasady zapisane w Karcie praw podstawowych UE,
gdyż poszerza zakres stosowania decyzji ramowej 2004/757/WSiSW, której
przepisy mają wpływ na następujące prawa podstawowe i
zasady: prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego (art. 6), prawo
własności (art. 17), prawo do skutecznego środka prawnego i
dostępu do bezstronnego sądu (art. 47), domniemanie niewinności
i prawo do obrony (art. 48) oraz zasadę legalności oraz proporcjonalności
kar do czynów zabronionych pod groźbą kar (art. 49). Te prawa i
wolności mogą podlegać ograniczeniom, ale jedynie w granicach i
na warunkach określonych w art. 52 ust. 1 Karty. 3.3. Wybór instrumentu Zgodnie z art. 83 ust. 1 TFUE dyrektywa stanowi
odpowiedni instrument do zapewnienia minimalnej harmonizacji na szczeblu UE w
dziedzinie nielegalnego obrotu środkami odurzającymi,
pozostawiając państwom członkowskim elastyczność w
zakresie wdrażania zasad, przepisów i odnośnych odstępstw na
szczeblu krajowym. 3.4. Dokumenty
wyjaśniające towarzyszące zgłoszeniu środków
transpozycji Państwa członkowskie są
zobowiązane do powiadomienia Komisji o środkach krajowych
przyjętych w celu wykonania niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie nie są
zobowiązane do przedstawiania Komisji dokumentów wyjaśniających
(w tym tabel korelacji) towarzyszących zgłoszeniu środków
krajowych przyjętych w celu transpozycji przepisów niniejszej dyrektywy.
Nie jest to konieczne ze względu na ograniczony zakres proponowanych zmian.
Przedkładanie dodatkowych dokumentów wyjaśniających
stanowiłoby nieuzasadnione obciążenie administracyjne dla
właściwych organów państw członkowskich. 3.5. Najważniejsze przepisy Artykuł 1 –
określa zmiany wprowadzane w decyzji ramowej 2004/757/WSiSW w odniesieniu
do definicji terminu „narkotyki”, w odniesieniu do przepisów dotyczących
obejmowania nowych substancji psychoaktywnych stwarzających poważne
zagrożenie zdrowotne, społeczne i związane z
bezpieczeństwem zakresem prawa karnego oraz w odniesieniu do
przeprowadzanej przez Komisję oceny realizacji decyzji ramowej i jej
skutków. Artykuł 2 –
określa termin transpozycji przepisów dyrektywy do ustawodawstwa
krajowego. Artykuły 3 i 4 – dotyczą wejścia w życie i adresatów dyrektywy. 4. WPŁYW NA BUDŻET Wniosek nie ma wpływu finansowego na
budżet Unii. 2013/0304 (COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniająca decyzję ramową
Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającą
minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w
dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami w odniesieniu do definicji
narkotyków PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 83 ust. 1, uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym, stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co
następuje: (1) W decyzji ramowej Rady
2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającej
minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w
dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami[7] określono wspólne podejście do
walki z nielegalnym obrotem środkami odurzającymi, które
stwarzają zagrożenie dla zdrowia, bezpieczeństwa i jakości
życia obywateli Unii, a także dla legalnej gospodarki,
stabilności i bezpieczeństwa państw członkowskich. Decyzja
określa minimalne wspólne zasady dotyczące definicji przestępstw
związanych z obrotem środkami odurzającymi oraz systemu sankcji
w celu zapobiegnięcia problemom, które mogą wystąpić we
współpracy organów sądowych i organów ścigania państw
członkowskich ze względu na fakt, że dany czyn przestępczy
lub czyny przestępcze nie są karalne jednocześnie na mocy
przepisów prawa państwa wnioskującego i państwa, do którego
kierowany jest wniosek. (2) Decyzja ramowa Rady
2004/757/WSiSW stosuje się do substancji objętych zakresem stosowania
jednolitej konwencji Narodów Zjednoczonych o środkach odurzających z
1961 r., zmienionej protokołem z 1972 r., oraz konwencji Narodów
Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r. („konwencje ONZ”) oraz
do narkotyków syntetycznych objętych kontrolą w całej Unii zgodnie
ze wspólnym działaniem 97/396/WSiSW z dnia 16 czerwca 1997 r. dotyczącym
wymiany informacji, oceny ryzyka oraz kontroli nowych leków syntetycznych[8], które
stwarzają zagrożenie dla zdrowia publicznego porównywalne do
zagrożenia stwarzanego przez substancje umieszczone w wykazie na mocy
konwencji ONZ. (3) Decyzja ramowa 2004/757/WSiSW
powinna stosować się również do substancji objętych
środkami kontroli oraz sankcjami karnymi zgodnie z decyzją Rady
2005/387/WSiSW z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie wymiany informacji, oceny
ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych[9], które
stwarzają zagrożenie dla zdrowia publicznego porównywalne do
zagrożenia stwarzanego przez substancje umieszczone w wykazie na mocy
konwencji ONZ. (4) Nowe substancje psychoaktywne,
które naśladują działanie substancji umieszczonych w wykazie na
mocy konwencji ONZ, pojawiają się często i szybko
rozprzestrzeniają się w Unii. Jak stwierdzono w [rozporządzeniu
(UE) nr …/… w sprawie nowych substancji psychoaktywnych], niektóre nowe substancje
psychoaktywne stwarzają poważne zagrożenia zdrowotne,
społeczne i związane z bezpieczeństwem. Na mocy tego
rozporządzenia można przyjąć środki zakazujące
produkcji, wytwarzania, udostępniania na rynku, w tym przywozu do Unii,
transportu i wywozu z Unii nowych substancji psychoaktywnych stwarzających
poważne zagrożenia zdrowotne, społeczne i związane z
bezpieczeństwem. Aby rzeczywiście ograniczyć
dostępność nowych substancji psychoaktywnych stwarzających
poważne zagrożenia dla indywidualnych osób i społeczeństwa
oraz aby powstrzymać nielegalny obrót tymi substancjami w całej Unii
i ograniczyć udział organizacji przestępczych, stałe
ograniczenia rynkowe przyjęte na mocy tego rozporządzenia powinny zostać
wsparte przepisami prawa karnego. (5) Nowe substancje psychoaktywne
objęte stałymi ograniczeniami rynkowymi zgodnie z [rozporządzeniem
(UE) nr …/… w sprawie nowych substancji psychoaktywnych] należy w
związku z tym objąć przepisami unijnego prawa karnego
dotyczącymi nielegalnego obrotu środkami odurzającymi. Pomoże
to także zoptymalizować i uprościć unijne ramy prawne,
ponieważ te same przepisy prawa karnego będą stosować
się do substancji objętych konwencjami ONZ oraz do najbardziej
szkodliwych nowych substancji psychoaktywnych. Należy w związku z tym
zmienić definicję „narkotyków” w decyzji ramowej 2004/757/WSiSW. (6) Aby szybko reagować na
powstawanie i rozprzestrzenianie się nowych szkodliwych substancji
psychoaktywnych w Unii, państwa członkowskie powinny stosować
przepisy decyzji ramowej 2004/757/WSiSW do nowych substancji psychoaktywnych
stwarzających poważne zagrożenia zdrowotne, społeczne i
związane z bezpieczeństwem w terminie dwunastu miesięcy od
objęcia ich stałymi ograniczeniami rynkowymi na mocy [rozporządzenia
(UE) nr …/… w sprawie nowych substancji psychoaktywnych]. (7) Ponieważ cel niniejszej
dyrektywy, a mianowicie poszerzenie zakresu stosowania prawa karnego Unii
obowiązującego w odniesieniu do nielegalnego obrotu środkami
odurzającymi na nowe substancje psychoaktywnych stwarzające poważne
zagrożenia zdrowotne, społeczne i związane z
bezpieczeństwem, nie może zostać osiągnięty w sposób
wystarczający przez państwa członkowskie działające
osobno, natomiast możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na
poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z
zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii
Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną
w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do
osiągnięcia tego celu. (8) Niniejsza dyrektywa nie narusza
praw podstawowych ani zasad uznanych w Karcie praw podstawowych Unii
Europejskiej, a w szczególności prawa do skutecznego środka prawnego
i dostępu do bezstronnego sądu, domniemania niewinności i prawa
do obrony, zakazu ponownego sądzenia lub karania w postępowaniu
karnym za ten sam czyn zabroniony pod groźbą kary oraz zasad
legalności oraz proporcjonalności kar do czynów zabronionych pod
groźbą kary. (9) [Zgodnie z art. 3
Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i
Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i
sprawiedliwości załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo i Irlandia
zgłosiły chęć uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu
niniejszej dyrektywy.] LUB (10) [Zgodnie z art. 1
i 2 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego
Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności,
bezpieczeństwa i sprawiedliwości załączonego do
Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej, i nie naruszając art. 4 tego Protokołu,
Zjednoczone Królestwo i Irlandia nie uczestniczą w przyjęciu
niniejszej dyrektywy, nie są nią związane ani jej nie
stosują.] (11) Zgodnie z art. 1 i 2
Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii załączonego do
Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Dania nie bierze udziału w przyjęciu niniejszej dyrektywy i w
związku z tym nie jest nią związana ani jej nie stosuje. (12) Należy zatem odpowiednio
zmienić decyzję ramową 2004/757/WSiSW, PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ
DYREKTYWĘ: Artykuł 1 W decyzji ramowej 2004/757/WSiSW wprowadza
się następujące zmiany: 1) art. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie: „»narkotyki« oznaczają: a) wszelkie substancje objęte zakresem
stosowania jednolitej konwencji Narodów Zjednoczonych o środkach
odurzających z 1961 r. (zmienionej protokołem z 1972 r.) oraz konwencji
Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r.; b) wszelkie substancje wymienione w
załączniku; c) wszelkie nowe substancje psychoaktywne
stwarzające poważne zagrożenia zdrowotne, społeczne i
związane z bezpieczeństwem objęte stałymi ograniczeniami
rynkowymi na mocy [art. 13 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr …/… w sprawie
nowych substancji psychoaktywnych];”; 2) w art. 9 dodaje się ust. 3 i 4
w brzmieniu: „3. W odniesieniu do nowych substancji
psychoaktywnych objętych stałymi ograniczeniami rynkowymi na mocy [art.
13 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr …/… w sprawie nowych substancji
psychoaktywnych] państwa członkowskie wprowadzają w
życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do
stosowania przepisów niniejszej decyzji ramowej do tych nowych substancji
psychoaktywnych w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w
życie stałych ograniczeń rynkowych. Niezwłocznie przekazują
Komisji tekst tych przepisów. Przepisy przyjęte przez państwa
członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej decyzji ramowej lub
odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania
takiego odniesienia określane są przez państwa
członkowskie. 4. Do dnia [5 lat po wejściu w
życie niniejszej dyrektywy i następnie co 5 lat] Komisja ocenia,
w jakim zakresie państwa członkowskie podjęły konieczne
działania w celu dostosowania się do niniejszej decyzji ramowej, oraz
publikuje sprawozdanie.”; 3) dodaje się załącznik
w brzmieniu określonym w załączniku do niniejszej dyrektywy. Artykuł 2 Transpozycja Państwa członkowskie
wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne
niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia [dwanaście
miesięcy od wejścia w życie]. Niezwłocznie
przekazują Komisji tekst tych przepisów. Przepisy przyjęte przez państwa
członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub
odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania
takiego odniesienia określane są przez państwa
członkowskie. Artykuł 3 Wejście
w życie Niniejsza
dyrektywa wchodzi w życie dnia [tego samego dnia co rozporządzenie
(UE) nr …/… w sprawie nowych substancji psychoaktywnych]. Artykuł 4 Adresaci Niniejsza
dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich zgodnie
z Traktatami. Sporządzono w Brukseli dnia […] r. W imieniu Parlamentu Europejskiego W
imieniu Rady Przewodniczący Przewodniczący ZAŁĄCZNIK Wykaz
substancji, o których mowa w art. 1 pkt 1 lit. b) a) p-metylotioamfetamina lub
4-metylotioamfetamina, o której mowa w decyzji Rady 1999/615/WSiSW z dnia 13
września 1999 r. określającej 4-MTA jako nowy syntetyczny
narkotyk, który ma być przedmiotem środków kontroli i penalizacji[10]; b) parametoksymetyloamfetamina lub
N-metylo-1-(4-metoksyfenylo)-2-aminopropan, o którym mowa w decyzji Rady
2002/188/WSiSW z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącej środków kontroli i
sankcji karnych w odniesieniu do nowego syntetycznego narkotyku PMMA[11]; c) 2,5-dimetoksy-4-jodofenetyloamina,
2,5-dimetoksy-4-etylotiofenetyloamina, 2,5-dimetoksy-4-(n)-propylotiofenetyloamina
i 2,4,5-trimetoksyamfetamina, o których mowa w decyzji Rady 2003/847/WSiSW z
dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącej środków kontroli i sankcji
karnych w odniesieniu do nowych syntetycznych narkotyków 2C-I, 2C-T-2, 2C-T-7
oraz TMA-2[12]; d) 1-benzylopiperazyna lub
1-benzylo-1,4-diazacykloheksan lub N-benzylopiperazyna lub benzylopiperazyna, o
której mowa w decyzji Rady 2008/206/WSiSW z dnia 3 marca 2008 r. dotyczącej
uznania 1-benzylopiperazyny (BZP) za nową substancję
psychoaktywną, którą należy objąć środkami
kontroli i sankcjami karnymi[13];
e) 4-metylometkatynon, o którym mowa w
decyzji Rady 2010/759/UE z dnia 2 grudnia 2010 r. w sprawie poddania 4-metylometkatynonu
(mefedronu) środkom kontrolnym[14]; f) 4-metyloamfetamina, o której mowa w
decyzji Rady 2013/129/UE z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie poddania
4-metyloamfetaminy środkom kontroli[15]; g) 5-(2-aminopropylo)indol, o którym
mowa w [decyzji Rady 2013/…/WSiSW z dnia ... w sprawie poddania
5-(2-aminopropylo)indolu środkom kontroli[16]]. [1] Jednolita
konwencja Narodów Zjednoczonych o środkach odurzających z 1961 r.
(zmieniona protokołem z 1972 r.) oraz konwencja Narodów Zjednoczonych o
substancjach psychotropowych z 1971 r. [2] Europejskie
Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii, Stan problemu narkotykowego w
Europie – sprawozdanie roczne za 2012 r.; http://www.emcdda.europa.eu/publications/annual-report/2012
[3] COM(2011) 689 final. [4] Dz.U. L 127 z 20.5.2005, s. 32. [5] Dz.U. L 335
z 11.11.2004, s. 8. [6] Dz.U. L 167
z 25.6.1997, s. 1. [7] Dz.U. L 335
z 11.11.2004, s. 8. [8] Dz.U. L 167
z 25.6.1997, s. 1. [9] Dz.U. L 127
z 10.5.2005, s. 32. [10] Dz.U. L 244
z 16.9.1999, s. 1. [11] Dz.U. L 63
z 6.3.2002, s. 14. [12] Dz.U. L 321
z 6.12.2003, s. 64. [13] Dz.U. L 63
z 7.3.2008, s. 45. [14] Dz.U. L 322
z 8.12.2010, s. 44. [15] Dz.U. L 72
z 15.3.2013, s. 11. [16] Dz.U. L […]
z […], s. […].