EUR-Lex Access to European Union law
This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 52013PC0449
Proposal for a DIRECTIVE OF THE EUROPEAN PARLIAMENT AND OF THE COUNCIL on electronic invoicing in public procurement
Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie fakturowania elektronicznego w zamówieniach publicznych
Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie fakturowania elektronicznego w zamówieniach publicznych
/* COM/2013/0449 final - 2013/0213 (COD) */
Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie fakturowania elektronicznego w zamówieniach publicznych /* COM/2013/0449 final - 2013/0213 (COD) */
UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU ·
Kontekst polityczny Przejście na „bezpapierową”
administrację publicznej, zwłaszcza w kontekście
transgranicznym, stanowi ważny cel dla Unii Europejskiej i państw
członkowskich. Szczególnie obiecującym aspektem, który może
pomóc w osiągnięciu tego celu, jest e-fakturowanie. Powszechnie uznane korzyści
wynikające z e-fakturowania sprawiły, że kilka państwach
członkowskich UE (Dania, Austria, Szwecja i Finlandia) wprowadziło -
w odniesieniu do całości lub części sektora publicznego -
obowiązek przedstawiania e-faktur w zamówieniach publicznych. Te oddolne
inicjatywy opierają się jednak w dużej mierze na normach
krajowych, które nie są w większości interoperacyjne. W
związku z tym prowadzą one do zwiększenia
złożoności oraz kosztów dla firm, które chcą
uczestniczyć w zamówieniach transgranicznych, a tym samym tworzą
bariery w dostępie do rynku. Ogólny rezultat jest taki, że e-faktury
w Europie mają nadal bardzo ograniczony zasięg, stanowiąc od 4 %
do 15 % wszystkich faktur w obiegu. Inicjatywa w zakresie e-fakturowania w
zamówieniach publicznych mogłaby zapobiec dalszemu rozdrobnieniu rynku
wewnętrznego oraz ułatwić upowszechnienie e-fakturowania.
Biorąc pod uwagę fakt, że zamówienia objęte dyrektywami w
sprawie zamówień publicznych stanowią ok. 3,7 % PKB UE,
realizacja inicjatywy mającej na celu usunięcie barier w
dostępie do rynku w zakresie e-fakturowania w zamówieniach publicznych
sprawi, że sektor publiczny stanie się „pionierskim rynkiem” w tej
dziedzinie i odegra wiodącą rolę w jego upowszechnieniu w
gospodarce. W ciągu ostatnich kilku lat znaczna
liczba podmiotów postulowała podjęcie na poziomie europejskim
działań mających na celu pobudzenie rynku e-fakturowania w UE,
zwłaszcza w zakresie wymiany faktur, w której uczestniczą
administracje rządowe. W komunikacie „Czerpanie korzyści z
fakturowania elektronicznego w Europie”(COM (2010) 712) Komisja wezwała do
uczynienia e-fakturowania główną metodą fakturowania w UE do
roku 2020. W rezolucji z kwietnia 2012 r. Parlament Europejski wezwał do
wprowadzenia obowiązkowego e-fakturowania w zamówieniach publicznych do
2016 r., natomiast o podjęcie środków mających na celu
promowanie e-fakturowania państwa członkowskie zaapelowały na
nieformalnym posiedzeniu Rady ds. Konkurencyjności w lutym 2012 r. oraz w
konkluzjach z posiedzenia Rady Europejskiej w czerwcu 2012 r. Wydaje się
zatem, że sytuacja dojrzała do tego, aby zaproponować
inicjatywę w zakresie e-fakturowania w zamówieniach publicznych i
skutecznie usunąć bariery w dostępie do rynku spowodowane
niedostateczną interoperacyjnością e-faktur. Wniosek w tej dziedzinie będzie
również uzupełnieniem realizowanej modernizacji unijnych przepisów
dotyczących zamówień publicznych, która stanowi jedno z głównych
działań przewidzianych w „Akcie o jednolitym rynku I”, w
szczególności w odniesieniu do wniosków dotyczących pełnego
przejścia na system e-zamówień. Ponadto działania w zakresie
promowania e-fakturowania w zamówieniach publicznych są postrzegane przez
Komisję jako priorytetowe. Odzwierciedleniem tego jest uwzględnienie
inicjatywy w zakresie e-fakturowania w zamówieniach publicznych jako jednego z
kluczowych działań przewidzianych w „Akcie o jednolitym rynku II”. ·
Związki z kwestiami normalizacji We wniosku przewiduje się, że nowa
europejska norma dotycząca e-fakturowania zostanie sporządzona przez
odpowiedni europejski organ normalizacyjny, w tym przypadku Europejski Komitet
Normalizacyjny (CEN). Będzie to realizowane na podstawie zlecenia
udzielonego przez Komisję Europejską, które zostanie przygotowane na
późniejszym etapie. Zlecenie obejmie wykaz minimalnych wymogów, które
będą musiały zostać uwzględnione w normie. Prace
będą następnie prowadzone zgodnie z przepisami
rozporządzenia (UE) nr 1025/2012. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW ·
Konsultacje z zainteresowanymi stronami Treść niniejszego wniosku oparta
jest na szeroko zakrojonych konsultacjach z zainteresowanymi stronami.
Dwa spotkania europejskiego wielostronnego forum na temat e-fakturowania (EMSF)
odbyły się w Brukseli (w dniach 26 września 2012 r. i 7 marca
2013 r.) i okazały się ważnym forum wymiany opinii na temat
elementów składowych ewentualnej inicjatywy UE w zakresie e-fakturowania w
zamówieniach publicznych. Dokumenty do dyskusji przygotowane przez cztery grupy
zadaniowe EMSF dostarczyły praktycznych informacji zwrotnych od
przedstawicieli krajowych wielostronnych forów i praktyków, m.in. dostawców
usług i firm. Ponadto wśród członków EMSF rozprowadzono
kwestionariusz, który miał na celu zgromadzenie danych na temat
istniejących systemów e-fakturowania oraz ich skuteczności, kosztów i
korzyści. Otrzymano 20 odpowiedzi (19 wkładów od krajowych forów i 1
wkład od organu normalizacyjnego), które również zostały szeroko
wykorzystane do celów oceny skutków. Treść inicjatywy przedstawiono i
omówiono w dniu 19 września 2012 r. na posiedzeniu Komitetu Doradczego ds.
Zamówień Publicznych (ACPC), złożonego z przedstawicieli
państw członkowskich. Odbyły się również bardziej
nieformalne spotkania dwustronne z przedstawicielami różnych
stowarzyszeń branżowych, w tym Europejskiego Stowarzyszenia Dostawców
Usług w zakresie e-fakturowania (EESPA), Business Europe i Europejskiego
Stowarzyszenia Rzemiosła oraz Małych i Średnich
Przedsiębiorstw (UEAPME). I wreszcie, poprzez interaktywne
narzędzie kształtowania polityki (IPM), zorganizowano w okresie od
22 października 2012 r. do 14 stycznia 2013 r.
konsultacje online w celu zebrania informacji na temat aktualnego stanu wykorzystania
e-fakturowania oraz opinii dotyczących ewentualnej inicjatywy UE w tej
dziedzinie. Odzew opinii publicznej na te konsultacje był bardzo
pozytywny. Przekazanych zostało ponad 700 odpowiedzi. Dzięki tym różnym konsultacjom z
zainteresowanymi stronami Komisja uzyskała odpowiedni przekrojowy
przegląd opinii zainteresowanych stron w poszczególnych sektorach. ·
Ocena skutków Ocena skutków została
przedłożona Radzie ds. Ocen Skutków (IAB) w lutym 2013 r. Na
posiedzeniu w dniu 20 marca 2013 r. Rada ds. Ocen Skutków podniosła szereg
kwestii, które jej zdaniem należałoby szerzej uwzględnić, i
poprosiła o ponowne złożenie oceny skutków. Zrewidowana ocena skutków została
ponownie przedłożona IAB w dniu 19 kwietnia 2013 r.
Główne modyfikacje w odpowiedzi na opinię Rady ds. Ocen Skutków
dotyczyły pogłębienia definicji problemu i analizy zastosowania
zasad pomocniczości i proporcjonalności, udoskonalonej analizy
skutków i lepszego przedstawienia opinii zainteresowanych stron. Dnia 8 maja 2013 r. Rada ds. Ocen Skutków
wydała pozytywną opinię. Po przeanalizowaniu pięciu różnych
wariantów w ocenie skutków stwierdzono, że najodpowiedniejszym
rozwiązaniem jest nałożenie na instytucje zamawiające i
podmioty zamawiające, począwszy od określonej daty, obowiązku
akceptacji faktur elektronicznych spełniających nową
wspólną normę europejską dotyczącą fakturowania.
Pomogłoby to przezwyciężyć rozdrobnienie wynikające z
obecnego zróżnicowania krajowych systemów e-fakturowania oraz
zagwarantować integralność rynku wewnętrznego. Wybrane
podejście połączyłoby silny bodziec związany z
obowiązkiem zapewnienia interoperacyjności w zakresie e-fakturowania
w zamówieniach publicznych z bardziej elastycznym podejściem do kwestii
wyboru najbardziej właściwego sposobu zapewnienia wykorzystania e-fakturowania
jako takiego. Sprawozdanie końcowe z oceny skutków i
jego streszczenie są publikowane wraz z niniejszym wnioskiem. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU ·
Podstawa prawna Podstawę wniosku stanowi art. 114
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Przewidując
ustanowienie wspólnej normy europejskiej oraz zobowiązując
państwa członkowskie do zapewnienia, aby instytucje zamawiające
i podmioty zamawiające nie odmawiały odbioru faktur elektronicznych
spełniających wspomnianą normę europejską, niniejszy
wniosek przyczyni się do usunięcia barier w dostępie do rynku w
transgranicznych zamówieniach publicznych oraz przeszkód dla handlu. Z tego
względu poprawi on warunki funkcjonowania rynku wewnętrznego. ·
Zasada pomocniczości Zgodnie z zasadą pomocniczości Unia
może podejmować działania tylko wówczas i tylko w takim
zakresie, w jakim cele proponowanych działań nie mogą
zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa
członkowskie, natomiast możliwe jest lepsze ich osiągnięcie
na poziomie UE. Ze względów określonych poniżej potrzebne jest
podjęcie działań przez UE w celu usunięcia barier rynkowych
i przeszkód dla handlu wynikających z istnienia różnych krajowych
przepisów i norm, jak również w celu zapewnienia interoperacyjności.
W związku z powyższym niniejszy wniosek jest zgodny z zasadą
pomocniczości. Liczba istniejących norm, wymogów i
rozwiązań w zakresie e-fakturowania pozostaje bardzo wysoka, a
zasięg sieci e-faktur jest w coraz większym (a nie mniejszym) stopniu
determinowany granicami państwowymi. Oddolne inicjatywy państw
członkowskich przyczyniły się do zaostrzenia problemu
interoperacyjności, ponieważ na rynku pojawia się coraz
większa liczba norm dotyczących e-fakturowania, co dodatkowo
zwiększa koszty i komplikuje kwestię zapewnienia
interoperacyjności. W rezultacie działania podejmowane przez
państwa członkowskie nie są wystarczające, aby
zapewnić interoperacyjność w zakresie e-fakturowania w
zamówieniach transgranicznych. Uzasadnieniem działania na poziomie UE
jest ponadpaństwowy charakter problemu niedostatecznej interoperacyjności
między krajowymi (i zastrzeżonymi) systemami e-fakturowania.
Biorąc pod uwagę transgraniczny charakter transakcji dotyczących
zamówień publicznych objętych dyrektywami w sprawie zamówień
publicznych oraz brak konkretnych rezultatów działań niektórych
państw członkowskich na rzecz rozwiązania kwestii
związanych z interoperacyjnością, inicjatywa UE na rzecz
e-fakturowania w zamówieniach publicznych wydaje się być jedynym
dostępnym rozwiązaniem umożliwiającym koordynację ich
działań oraz zapobiegnięcie dalszemu rozdrobnieniu rynku
wewnętrznego. Ponadto tylko UE może występować jako
bezstronny arbiter w dyskusji na temat interoperacyjności i w obiektywny
sposób zarekomendować optymalne podejście do kwestii usuwania barier
rynkowych. Niewiele wskazuje na to, że bez
podjęcia działań na poziomie UE obecna sytuacja w zakresie
e-fakturowania w zamówieniach publicznych może ulec zmianie lub poprawie w
dającej się przewidzieć przyszłości. ·
Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą
proporcjonalności, ponieważ nie wykracza poza to, co jest konieczne
do osiągnięcia celu związanego z zagwarantowaniem
właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. W ocenie skutków rozważono różne
warianty strategiczne, w rezultacie czego uznano, że preferowany wariant
jest również optymalny pod względem proporcjonalności — wybrane
podejście połączyłoby silny bodziec związany z
obowiązkiem zapewnienia interoperacyjności w zakresie e-fakturowania
w zamówieniach publicznych z bardziej elastycznym podejściem do kwestii
wyboru najbardziej właściwego sposobu zapewnienia wykorzystania
e-fakturowania jako takiego. ·
Wybór instrumentów Wybór przez Komisję formy prawnej dla
wniosku ustawodawczego wynika zarówno z wybranej podstawy prawnej, jak i
treści wniosku. Jak wspomniano wcześniej, art. 114 TFUE stanowi
odpowiednią podstawę prawną dla niniejszego wniosku. Zasadniczo
artykuł ten pozostawia otwartym wybór między dyrektywą a
rozporządzeniem jako formą prawną wniosku. Jednakże z uwagi
na to, że cel wniosku można w wystarczającym stopniu osiągnąć
poprzez nałożenie na państwa członkowskie obowiązku
odnośnie do rezultatu, pozostawiając im jednocześnie
swobodę wyboru formy i metod, wybór dyrektywy jest
najwłaściwszym rozwiązaniem. ·
Środki transpozycji i dokumenty
wyjaśniające Krajowe środki na różnych poziomach
(ustawowym, wykonawczym, administracyjnym i technicznym) mogą okazać
się konieczne do transpozycji niniejszej dyrektywy oraz faktycznego
umożliwienia instytucjom zamawiającym i podmiotom zamawiającym jej
stosowania. Jedynie państwa członkowskie mogą
wyjaśnić, w jaki sposób te różne środki transponują
dyrektywę oraz w jaki sposób oddziałują wzajemnie na siebie. W
związku z tym tego rodzaju dokumenty wyjaśniające powinny
towarzyszyć powiadomieniom o środkach transpozycji. 4. WPŁYW NA BUDŻET Wszystkie skutki budżetowe związane
z opracowaniem normy europejskiej przez odpowiednią europejską
organizację normalizacyjną są już objęte przepisami
rozporządzenia (UE) nr 1025/2012. Niniejszy wniosek nie powoduje
dodatkowych skutków finansowych poza zasobami przydzielonymi już na
działania normalizacyjne w aktualnych i przyszłych wieloletnich
ramach finansowych. 2013/0213 (COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie fakturowania elektronicznego w
zamówieniach publicznych (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym, uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[1], uwzględniając opinię Komitetu
Regionów[2], stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co
następuje: (1) W państwach
członkowskich istnieją i są obecnie stosowane liczne globalne,
krajowe, regionalne i zastrzeżone normy dotyczące faktur
elektronicznych. Żadna z tych norm nie ma pozycji dominującej, a
większość z nich nie jest interoperacyjna. (2) W sytuacji braku wspólnej
normy, promując stosowanie faktur elektronicznych w zamówieniach
publicznych lub czyniąc je obowiązkowym, państwa
członkowskie decydują się na opracowanie własnych
rozwiązań technicznych na podstawie odrębnych norm krajowych. W
rezultacie wzrasta i będzie prawdopodobnie nadal rosnąć w
przyszłości liczba różnych norm, które współistnieją w
poszczególnych państwach członkowskich. (3) Wielość
nieinteroperacyjnych norm prowadzi do nadmiernej złożoności,
niepewności prawnej i dodatkowych kosztów operacyjnych dla podmiotów
gospodarczych korzystających z faktur elektronicznych w poszczególnych
państwach członkowskich. Podmioty gospodarcze, które chcą prowadzić
transgraniczną działalność w dziedzinie zamówień,
muszą często spełniać nową normę w zakresie
e-fakturowania za każdym razem, gdy wchodzą na nowy rynek. Te
rozbieżne wymogi techniczne i prawne dotyczące faktur elektronicznych
stanowią bariery w dostępie do rynku w transgranicznych zamówieniach
publicznych i przeszkody dla handlu, zniechęcając podmioty
gospodarcze do podejmowania działalności w dziedzinie zamówień
transgranicznych. Ograniczają one podstawowe swobody, a tym samym
wywierają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku
wewnętrznego. (4) Wspomniane przeszkody dla
handlu wewnątrzunijnego mogą wzrosnąć w
przyszłości, w miarę opracowywania kolejnych
nieinteroperacyjnych norm krajowych lub zastrzeżonych i w miarę
upowszechniania lub wprowadzania obowiązku stosowania faktur elektronicznych
w zamówieniach publicznych udzielanych w państwach członkowskich. (5) Należy usunąć
lub ograniczyć przeszkody dla handlu wynikające ze
współistnienia szeregu wymogów prawnych i norm technicznych
dotyczących faktur elektronicznych oraz z braku interoperacyjności.
Aby osiągnąć ten cel, konieczne jest opracowanie wspólnej normy
europejskiej dotyczącej semantycznego modelu danych dla podstawowej
faktury elektronicznej. (6) Komisja powinna
zastosować odpowiednie przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 1025/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie
normalizacji europejskiej[3],
aby zwrócić się do odpowiedniego europejskiego organu
normalizacyjnego o sporządzenie projektu normy europejskiej
dotyczącej semantycznego modelu danych dla podstawowej faktury
elektronicznej. W swoim wniosku do odpowiedniego europejskiego organu
normalizacyjnego Komisja powinna zawrzeć wymóg, aby tego rodzaju norma
europejska była neutralna pod względem technologicznym w celu
uniknięcia jakiegokolwiek zakłócenia konkurencji. Ponieważ
faktury elektroniczne mogą zawierać dane osobowe, Komisja powinna
również zawrzeć wymóg, aby wspomniana norma europejska
gwarantowała ochronę danych osobowych zgodnie z dyrektywą
95/46/WE z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych
w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych
danych[4].
Oprócz tych minimalnych wymogów, Komisja powinna określić w swoim
wniosku do odpowiedniego europejskiego organu normalizacyjnego dalsze wymogi
dotyczące treści takiej normy europejskiej oraz termin jej
przyjęcia. (7) Norma europejska
dotycząca semantycznego modelu danych dla podstawowej faktury
elektronicznej powinna opierać się na istniejących
specyfikacjach, w tym w szczególności opracowanych przez organizacje
europejskie lub międzynarodowe, takich jak CEN (CWA 16356 oraz CWA 16562),
ISO (faktura finansowa oparta na metodzie określonej w normie ISO 20022)
oraz UN/CEFACT (CII wersja 2.0). Nie powinna ona wymagać stosowania
podpisów elektronicznych. Tego rodzaju norma europejska powinna
określać semantyczne elementy danych odnoszące się w
szczególności do uzupełniających danych dotyczących
sprzedawcy i nabywcy, identyfikatorów procesu, atrybutów faktury,
szczegółów pozycji faktury, informacji na temat dostarczenia,
szczegółów i warunków dotyczących płatności. Powinna ona
również być zgodna z istniejącymi normami dotyczącymi
płatności, aby umożliwić automatyczne przetwarzanie
płatności. (8) W przypadku gdy norma
europejska sporządzona przez odpowiednią europejską
organizację normalizacyjną spełni wymogi zawarte we wniosku
Komisji, odniesienia do takiej normy europejskiej powinny zostać
opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. (9) Instytucje zamawiające i
podmioty zamawiające nie powinny odmawiać odbioru faktur
elektronicznych, które spełniają wspomnianą wspólną
normę europejską, z powodu niezgodności z innymi wymogami
technicznymi (na przykład wymogami krajowymi lub dotyczącymi
poszczególnych sektorów). (10) Niniejsza dyrektywa powinna
mieć zastosowanie do faktur elektronicznych odbieranych przez instytucje
zamawiające i podmioty zamawiające oraz wystawianych w związku z
realizacją zamówień udzielanych zgodnie z dyrektywą
[zastępującą dyrektywę 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania
zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi[5]], dyrektywą
[zastępującą dyrektywę 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującą procedury udzielania
zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki
wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych[6]] bądź dyrektywą
Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/81/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie
koordynacji procedur udzielania niektórych zamówień na roboty budowlane,
dostawy i usługi przez instytucje lub podmioty zamawiające w
dziedzinach obronności i bezpieczeństwa i zmieniającą
dyrektywy 2004/17/WE i 2004/18/WE[7]. (11) Celem interoperacyjności
jest umożliwienie przedstawiania i przetwarzania informacji w spójny
sposób pomiędzy systemami biznesowymi, niezależnie od
wykorzystywanych przez nie technologii, aplikacji lub platform. Pełna
interoperacyjność obejmuje zdolność do
współdziałania pod względem treści (aspekt semantyczny),
formatu (aspekt syntaktyczny) i przesyłania. Interoperacyjność
semantyczna oznacza, że dokładne znaczenie wymienianej informacji
zostaje zachowane i jest dobrze rozumiane w jednoznaczny sposób,
niezależnie od sposobu, w jaki jest ona fizycznie reprezentowana lub
przesyłana. (12) Zapewniając
interoperacyjność semantyczną oraz zwiększając
pewność prawa, niniejsza dyrektywa będzie także
sprzyjać upowszechnianiu fakturowania elektronicznego w zamówieniach
publicznych, umożliwiając tym samym państwom członkowskim,
instytucjom zamawiającym, podmiotom zamawiających i podmiotom
gospodarczym uzyskanie istotnych korzyści w postaci
oszczędności, wpływu na środowisko i zmniejszenia
obciążeń administracyjnych. (13) Rada Europejska w swoich
konkluzjach z 28 i 29 czerwca 2012 r., stwierdziła, że należy przyznać
priorytet środkom mającym na celu dalszy rozwój transgranicznego
handlu internetowego, w tym poprzez ułatwienie przejścia na
fakturowanie elektroniczne. (14) Parlament Europejski w swojej
rezolucji z dnia 20 kwietnia 2012 r. zwrócił uwagę na rozdrobnienie
rynku wynikające z krajowych przepisów dotyczących fakturowania
elektronicznego, podkreślając znaczne korzyści płynące
z fakturowania elektronicznego i wskazując znaczenie pewności prawa,
jasnego środowiska technicznego oraz otwartych i interoperacyjnych
rozwiązań w zakresie fakturowania elektronicznego opartych na
wspólnych wymogach prawnych, procesach biznesowych i normach technicznych. Z
tych względów Parlament Europejski wezwał do wprowadzenia do 2016 r.
obowiązku fakturowania elektronicznego w zamówieniach publicznych. (15) Europejskie wielostronne forum
na temat fakturowania elektronicznego (e-fakturowania), ustanowione na mocy
decyzji Komisji z dnia 2 listopada 2010 r.[8],
przyjęło zalecenie w sprawie interoperacyjności w zakresie
fakturowania elektronicznego przy użyciu semantycznego modelu danych w
[miesiącu] 2013 r. (16) Ponieważ instytucje
zamawiające i podmioty zamawiające będą mogły
akceptować faktury elektroniczne, które spełniają normy inne
niż wspólna norma europejska, jak również faktury papierowe, o ile
nie przewidziano inaczej w przepisach krajowych, niniejsza dyrektywa nie
nakłada żadnych dodatkowych kosztów ani obciążeń na
przedsiębiorstwa, w tym mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i
średnie przedsiębiorstwa w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE z
dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji mikroprzedsiębiorstw oraz
małych i średnich przedsiębiorstw[9]. (17) Przepisy dotyczące
fakturowania elektronicznego są już zawarte w dyrektywie 2006/112/WE
Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
wartości dodanej[10].
Należy dopilnować, aby przepisy niniejszej dyrektywy nie miały
wpływu na warunki wystawiania i akceptowania faktur elektronicznych do
celów VAT. (18) Aby umożliwić
instytucjom zamawiającym i podmiotom zamawiającym podjęcie
środków technicznych, które w następstwie ustanowienia normy
europejskiej są niezbędne do zapewnienia zgodności z przepisami
niniejszej dyrektywy, uzasadnione jest ustalenie terminu transpozycji wynoszącego
48 miesięcy. (19) Ponieważ cele zakładające
usunięcie barier rynkowych i przeszkód dla handlu wynikających z
istnienia różnych krajowych przepisów i norm oraz zapewnienie
interoperacyjności nie mogą zostać w wystarczającym stopniu
osiągnięte przez państwa członkowskie i tym samym
można je lepiej osiągnąć na poziomie Unii, Unia może
przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości
określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z
zasadą proporcjonalności określoną we wspomnianym artykule,
niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do
osiągnięcia wyżej opisanych celów. (20) Zgodnie ze wspólną
deklaracją polityczną z dnia 28 września 2011 r. państw
członkowskich i Komisji dotyczącą dokumentów
wyjaśniających[11],
państwa członkowskie zobowiązały się do
dołączenia do powiadomień o środkach transpozycji, w
uzasadnionych przypadkach, jednego lub więcej dokumentów
wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a
odpowiednimi częściami krajowych instrumentów służących
transpozycji. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy prawodawca uznaje, że
przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione, PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ
DYREKTYWĘ: Artykuł 1
Zakres stosowania Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do faktur
elektronicznych wystawianych w związku z realizacją zamówień
udzielanych zgodnie z dyrektywą [zastępującą dyrektywę
2004/18/WE], dyrektywą [zastępującą dyrektywę
2004/17/WE] bądź dyrektywą 2009/81/WE. Artykuł 2
Definicje Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się
następujące definicje: 1) „faktura elektroniczna” oznacza
fakturę, która została wystawiona i odebrana w dowolnym formacie
elektronicznym; 2) „semantyczny model danych” oznacza
uporządkowany i logicznie powiązany zestaw terminów i znaczeń,
które określają treść wymienianą w fakturach
elektronicznych; 3) „podstawowa faktura elektroniczna”
oznacza podzbiór informacji zawartych w fakturze elektronicznej, które
mają zasadnicze znaczenie dla umożliwienia interoperacyjności
transgranicznej, w tym informacje niezbędne do zapewnienia zgodności
z przepisami prawa; 4) „instytucje zamawiające” oznaczają
instytucje zamawiające zgodnie z definicją zawartą w art. [2]
dyrektywy [zastępującej dyrektywę 2004/18/WE]; 5) „podmioty zamawiające”
oznaczają podmioty zamawiające zgodnie z definicją zawartą
w art. [4] dyrektywy [zastępującej dyrektywę 2004/17/WE]; 6) „norma europejska” oznacza
normę europejską zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 1
rozporządzenia (UE) nr 1025/2012. Artykuł 3
Ustanowienie normy europejskiej 1. Komisja zwraca się do
odpowiedniej europejskiej organizacji normalizacyjnej z wnioskiem o
sporządzenie normy europejskiej dotyczącej semantycznego modelu
danych dla podstawowej faktury elektronicznej. Komisja określa wymóg, zgodnie z którym norma
europejska dotycząca semantycznego modelu danych dla podstawowej faktury
elektronicznej musi być neutralna pod względem technologicznym i
gwarantować ochronę danych osobowych zgodnie z dyrektywą
95/46/WE. Wniosek przyjmuje się zgodnie z
procedurą określoną w art. 10 ust. 1-5 rozporządzenia (UE)
nr 1025/2012. 2. W przypadku gdy norma
europejska sporządzona w następstwie wniosku, o którym mowa w ust. 1,
spełnia zawarte w nim wymogi, Komisja publikuje odniesienie do takiej
normy europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Faktury elektroniczne spełniające normę europejską Państwa członkowskie
zapewniają, aby instytucje zamawiające i podmioty zamawiające
nie odmawiały odbioru faktur elektronicznych spełniających
normę europejską, do której odniesienie zostało opublikowane
zgodnie z art. 3 ust. 2. Artykuł 5
Dyrektywa 2006/112/WE Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku
dla przepisów dyrektywy Rady 2006/112/WE. Artykuł 6
Transpozycja 1. Państwa
członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i
administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy
najpóźniej w terminie 48 miesięcy od dnia jej wejścia w
życie. Niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów. Przepisy przyjęte przez państwa
członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub
odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania
takiego odniesienia określane są przez państwa
członkowskie. 2. Państwa
członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa
krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą
dyrektywą. Artykuł 7
Przegląd Komisja dokonuje przeglądu skutków
niniejszej dyrektywy dla rynku wewnętrznego, a także dla
upowszechniania fakturowania elektronicznego w zamówieniach publicznych, oraz
przekazuje sprawozdanie na ten temat Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do
dnia 30 czerwca 2023 r. W stosownych przypadkach sprawozdaniu towarzyszy
wniosek legislacyjny. Artykuł 8
Wejście w życie Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie
dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej. Artykuł 9
Adresaci Niniejsza
dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia […] r. W imieniu Parlamentu Europejskiego W
imieniu Rady Przewodniczący Przewodniczący [1] Dz.U. C […] z […], s. […]. [2] Dz.U. C […] z […], s. […]. [3] Dz.U. L 316 z 14.11.2012, s. 12. [4] Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31. [5] Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 114. [6] Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 1. [7] Dz.U. L 216 z 20.8.2009, s. 76. [8] Dz.U. C 326 z 3.12.2010, s. 13. [9] Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36. [10] Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1. [11] Dz.U. C 369 z 17.12.2011, s. 14.