EUR-Lex Access to European Union law
This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 52013PC0348
Proposal for a COUNCIL DIRECTIVE amending Directive 2011/16/EU as regards mandatory automatic exchange of information in the field of taxation
Wniosek DYREKTYWA RADY zmieniająca dyrektywę 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania
Wniosek DYREKTYWA RADY zmieniająca dyrektywę 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania
/* COM/2013/0348 final - 2013/0188 (CNS) */
Wniosek DYREKTYWA RADY zmieniająca dyrektywę 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania /* COM/2013/0348 final - 2013/0188 (CNS) */
UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU 1. W ostatnich latach wyzwania
dotyczące oszustw podatkowych i uchylania się od opodatkowania
uległy znacznemu zwiększeniu oraz budzą duże obawy w Unii
Europejskiej i na całym świecie. Wiąże się to z utratą
miliardów euro. Dzięki zmniejszeniu liczby zjawisk oszustw i uchylania
się od opodatkowania państwa członkowskie mogą
zwiększyć dochody podatkowe, co umożliwi im także
przeprowadzenie restrukturyzacji systemów podatkowych w sposób korzystny dla
wzrostu gospodarczego, jak opisano w rocznej analizie wzrostu gospodarczego na
2013 r. Ponadto ze względu na skalę tego wyzwania zwiększenie
wysiłków w zakresie zwalczania oszustw podatkowych i uchylania się od
opodatkowania staje się nie tylko kwestią dochodów, ale i sprawiedliwości.
Szczególnie w obecnym trudnym okresie uczciwi podatnicy nie powinni
ponosić dodatkowego ciężaru większych podatków, aby
wyrównać straty dochodów powstałe z winy oszustów podatkowych i
podmiotów uchylających się od opodatkowania. 2. Unia Europejska („UE”) od lat
podejmuje aktywne działania dotyczące tych problemów, w
szczególności poprzez przyjmowanie szczegółowych instrumentów
prawnych w celu wdrożenia automatycznej wymiany informacji („AWI”) w Unii.
W dyrektywie UE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności
zapewniono AWI na temat dochodów z odsetek, a wniosek dotyczący
rozszerzenia zakresu tego aktu prawnego jest obecnie przedmiotem dyskusji w
Radzie. W dyrektywie w sprawie współpracy administracyjnej dopilnowano,
aby od 2015 r. państwa członkowskie automatycznie wymieniały
dostępne informacje odnoszące się do pięciu kategorii
dochodu i kapitału: z zatrudnienia, wynagrodzeń dyrektorów, produktów
ubezpieczenia na życie nieobjętych innymi dyrektywami,
świadczeń emerytalnych i rentowych oraz własności
nieruchomości i dochodów z tego tytułu. 3. Obecnie państwa
członkowskie wyraziły wolę dalszego pogłębiania tej
współpracy. Rada Europejska na posiedzeniu w dniu 2 marca 2012 r.
wezwała Radę i Komisję do szybkiego opracowania konkretnych
sposobów zwalczania oszustw podatkowych. W dniu 6 grudnia 2012 r. Komisja
przedstawiła plan działania zakładający poprawę
skuteczności walki z oszustwami podatkowymi i uchylaniem się od
opodatkowania[1].
W planie działania podkreślono potrzebę promowania AWI jako
europejskiego i międzynarodowego standardu przejrzystości i wymiany
informacji w dziedzinie opodatkowania. W dniu 14 maja 2013 r. Rada do Spraw
Gospodarczych i Finansowych przyjęła konkluzje, w których
wyrażono zadowolenie z prac Komisji w zakresie opracowania środków
zwalczania oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania i
agresywnego planowania podatkowego oraz uznano przydatną rolę,
jaką plan działania Komisji może odegrać w tym
względzie[2].
4. Podczas posiedzenia Rady
Europejskiej w dniu 22 maja 2013 r. wezwano nawet do rozszerzenia zakresu AWI
na poziomie UE i globalnym w celu zwalczania oszustw podatkowych, uchylania
się od opodatkowania i agresywnego planowania podatkowego. Przy tej okazji
Komisja zobowiązała się do zaproponowania zmian do dyrektywy w
sprawie współpracy administracyjnej w czerwcu 2013 r., przed dokonaniem
przeglądu tej dyrektywy przewidzianego na 2017 r., w celu rozszerzenia
zakresu AWI. 5. Celem niniejszego wniosku
jest zatem rozszerzenie zakresu AWI w UE poza zakres przewidziany w obowiązujących
unijnych uzgodnieniach przewidujących automatyczną wymianę
informacji. Działanie to sprawi, że zakresem AWI zostaną
objęte następujące inne pozycje: dywidendy, zyski
kapitałowe, pozostałe dochody finansowe i salda na rachunkach.
Utrzymany zostanie zapis o przeglądzie i rozszerzeniu dyrektywy o
współpracy administracyjnej w 2017 r. Jednak zgodnie z celem
zwiększania AWI, usunięcie warunku dostępności zostanie
wtedy rozważone w odniesieniu do wszystkich pięciu istniejących
kategorii, tak by dyrektywa w sprawie współpracy administracyjnej
objęła pełen zakres dochodów. Ponadto kategorie, które
miałyby wtedy zostać objęte zakresem, zostałyby zmienione w
świetle przepisów niniejszego wniosku (zob. poniżej). Rozszerzenie
zakresu AWI przyczyniłoby się do zapewnienia równego traktowania
różnego rodzaju aktywów oraz do unikania niepożądanych
realokacji portfeli inwestycyjnych. 6. Komisja proponuje
usunąć odesłanie w art. 8 ust. 3 dyrektywy do progu,
poniżej którego państwo członkowskie może nie
życzyć sobie otrzymywać informacji od innych państw
członkowskich. W toku dyskusji ustalono, że określenie takiego
progu nie jest praktycznym rozwiązaniem dla państw członkowskich
zobowiązanych do przedkładania informacji. Państwo
członkowskie mogłoby jednak wskazać konkretne kategorie dochodu,
na temat których nie chce otrzymywać informacji. 7. Inicjatywa UE jest
niezbędna zarówno z perspektywy rynku wewnętrznego jak i pod
względem efektywności i skuteczności: –
inicjatywa UE zapewnia spójne, zgodne i kompleksowe
podejście w całej UE do AWI w ramach rynku wewnętrznego. Oznacza
jednolite podejście do sprawozdawczości we wszystkich państwach
członkowskich, które doprowadzi do oszczędności dla
administracji podatkowych oraz podmiotów gospodarczych (zob. także
poniższy pkt 11). –
instrument prawny UE zapewniłby również
pewność administracjom podatkowym i podmiotom gospodarczym w UE. –
instrument prawny UE sprawiłby, że AWI
stałaby się międzynarodowym standardem. –
instrument prawny oparty na dyrektywie w sprawie
współpracy administracyjnej wiązałby się z wykorzystaniem
istniejących lub powstających systemów informatycznych w celu
ułatwienia sprawozdawczości w ramach dyrektywy w sprawie
opodatkowania dochodów z oszczędności oraz dyrektywy w sprawie
współpracy administracyjnej. Na podstawie tych dyrektyw państwa
członkowskie UE korzystają ze specjalnego formatu, wymieniając
informacje przy zastosowaniu specjalnych kanałów komunikacji (system
CCN/CSI). Format ten może zostać łatwo rozszerzony, tak by
nadawał się dla dodatkowych pozycji, które mają być
objęte rozszerzonym zakresem. Jako że państwa członkowskie
poświęciły sporo czasu i środków finansowych na opracowanie
tych formatów, ich wykorzystanie przez państwa członkowskie do
wymiany informacji na temat nowych pozycji przyniosłoby korzyści
skali. –
ponadto Rada juz zobowiązała się w
art. 8 ust. 5 dyrektywy w sprawie współpracy administracyjnej do
rozważanie w odpowiednim czasie konieczności rozszerzenia AWI, na
podstawie ogólnounijnego instrumentu prawnego w celu objęcia wszystkich kategorii
dochodu takich jak dywidendy i zyski kapitałowe. Niniejszy wniosek stanowi
zatem tylko przyśpieszenie prac zgodnych z wymienionym zobowiązaniem. 8. Umowy, które wiele
rządów zawarło lub zawrze z USA w odniesieniu do ustawy o ujawnianiu
informacji o rachunkach zagranicznych dla celów podatkowych (FACTA)[3], stanowią nowy bodziec dla
AWI, będącej sposobem zwalczania oszustw podatkowych i uchylania
się od opodatkowania 9. W dniu 9 kwietnia 2013 r.
Francja, Niemcy, Zjednoczone Królestwo, Włochy i Hiszpania
ogłosiły plany działania pilotażowego dotyczącego AWI,
przy wykorzystaniu uzgodnionego z USA modelu FATCA jako podstawy. Wspomniane
państwa członkowskie wezwały również Europę do
przejęcia inicjatywy promującej AWI na świecie oraz
wyraziły wolę przedyskutowania sposobów usprawnienia w UE wymiany
informacji podatkowych między państwami członkowskimi. 10. W art. 19 dyrektywy w sprawie
współpracy administracyjnej wskazano, że państwo
członkowskie, które zapewnia szerszą współpracę
państwu trzeciemu, nie może odmówić takiej szerszej
współpracy innemu państwu członkowskiemu, pragnącemu
nawiązać taką szerszą współpracę z tym
państwem członkowskim. Fakt, że państwa członkowskie
zawarły lub zawrą umowy z USA w odniesieniu do FATCA oznacza, iż
zapewnią one szerszą współpracę w rozumieniu tego przepisu.
11. Rozszerzona AWI na podstawie
ogólnounijnego instrumentu prawnego usunęłaby potrzebę i
zachętę dla państw członkowskich do powoływania
się na art. 19 dyrektywy w sprawie współpracy administracyjnej w celu
zawarcia dwustronnych lub wielostronnych umów, które mogą być
uważana za właściwe w tej samej sprawie wobec braku
odpowiedniego prawodawstwa unijnego. Scenariusze różnych umów zawartych na
podstawie tego przepisu nie są w rzeczywistości tak korzystne jak
rozwiązania zaproponowane w inicjatywie UE: –
równe warunki działania między
państwami członkowskimi mogłyby zostać zagrożone,
jeżeli państwa członkowskie zgodziłyby się na
zróżnicowaną współpracę w zakresie AWI. Mogłoby to
doprowadzić do zakłóceń i fikcyjnych przepływów
kapitału na rynku wewnętrznym. –
jeżeli umowy między państwami
członkowskimi nie byłyby identyczne, mogłoby to spowodować
trudności dla podmiotów gospodarczych, które prowadzą
działalność w kilku państwach członkowskich,
ponieważ zostałyby one objęte różnymi wymogami
zgodności w rożnych państwach członkowskich. –
mogłoby to również oznaczać, że
państwa członkowskie nie byłyby w stanie wykorzystać
informatycznych systemów sprawozdawczości, które opracowano w UE (zob.
powyżej). 12. Terminowe przyjęcie i
wdrożenie mają kluczowe znaczenie dla jak najszybszego
osiągnięcia korzyści. Aby zapewnić spójność z
terminem zastosowania AWI do kategorii dochodu i kapitału, które są
już objęte dyrektywą w sprawie współpracy administracyjnej,
terminami proponowanymi dla transpozycji i stosowania nowych zasad są
odpowiednio 31 grudnia 2014 r. i 1 stycznia 2015 r. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI
STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW Oprócz dyskusji prowadzonych w ramach Rady
Ministrów od kwietnia 2013 r. (zob. pkt 1 powyżej), Komisja
przeprowadziła spotkanie techniczne z państwami członkowskimi w
dniu 21 maja 2013 r., aby potwierdzić potrzebę przedłożenia
wniosku ustawodawczego oraz omówić praktyczne procedury i jego treść. W toku dyskusji ustalono, że państwa
członkowskie ogólnie popierają potrzebę zwiększania AWI
oraz przyspieszenia rozszerzenia zakresu art. 8 dyrektywy w sprawie
współpracy administracyjnej przewidzianego w art. 8 ust. 5. Większość państw
członkowskich chciałaby podjąć szybkie działania, aby
zwiększyć AWI, ale takie nieskoordynowane działanie w tej
dziedzinie mogłoby doprowadzić do potencjalnej trwałej
fragmentacji na rynku wewnętrznym. W związku z powyższym
zaistniała wyjątkowo pilna potrzeba zapewnienia zgodnych i spójnych
ram prawnych UE. Z tego też powodu nieprzygotowano oceny skutków. W dniu 21 maja 2013 r. Parlament Europejski
przyjął rezolucję[4],
w której wyrażono zadowolenie z planu działania Komisji i jej
zaleceń, wezwano pilnie państwa członkowskie do wypełniania
zobowiązań oraz do przyjęcia planu działania Komisji, a
także podkreślono, że UE powinna przejąć
inicjatywę w dyskusjach na temat zwalczania oszustw podatkowych, unikania
opodatkowania oraz rajów podatkowych, w szczególności w odniesieniu do
promowania AWI. W dniu 17 kwietnia 2013 r. Europejski Komitet
Ekonomiczno-Społeczny przyjął opinię[5]. Komitet zatwierdził plan
działania Komisji oraz poparł jej starania zmierzające do
określenia praktycznych rozwiązań w zakresie ograniczania
oszustw podatkowych i uchylania się od opodatkowania. W szczególności
w pkt 4.6 i 4.7 poparto inicjatywę Komisji w zakresie usprawnień
dotyczących AWI. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU Wniosek ma na celu zmianę art. 8
obecnej dyrektywy w sprawie współpracy administracyjnej. Zmiany są
zawarte w art. 1 niniejszego wniosku. Pierwsza zmiana dotyczy art. 8 ust. 3.
Komisja proponuje usunąć odesłanie do progu, poniżej
którego państwo członkowskie może nie chcieć
otrzymywać informacji od innych państw członkowskich. W toku
dyskusji ustalono, że określenie takiego progu nie jest praktycznym
rozwiązaniem dla państw członkowskich. Ponadto zaproponowano
wprowadzenie wyrażenia „jednej lub większej liczby” przed słowem
„kategorii”. Umożliwiłoby to uniknięcie nieporozumień w
przypadku gdy państwo członkowskie wskaże, że nie chce
otrzymywać informacji na temat jednej lub wielu kategorii dochodu lub
kapitału, o których mowa w ust. 1, nawet jeżeli chce otrzymywać
informacje na temat innych kategorii. W ramach nowego ustępu 3a w art. 8
zaproponowano wprowadzenie automatycznej wymiany informacji na temat dywidend,
zysków kapitałowych, pozostałych dochodów wygenerowanych w
odniesieniu do aktywów na rachunku finansowym, jakiejkolwiek kwoty, w
odniesieniu do której instytucja finansowa jest stroną zobowiązania
(tj. jest prawnie lub umownie zobowiązana do zapłaty) lub
dłużnikiem, włącznie z płatnościami z tytułu
amortyzacji zadłużenia, oraz sald na rachunkach. Te dodatkowe pozycje
odnoszą się do dochodu wypłaconego bezpośrednio lub
pośrednio właścicielom rzeczywistym, którzy są osobami
fizycznymi, jak wskazano w art. 3 ust. 11 lit. a) dyrektywy 2011/16/UE, lub do
kapitału będącego w bezpośrednim lub pośrednim
posiadaniu takich osób. Nie proponuje się rozszerzania na nowe pozycje
obowiązującego warunku, określonego w art. 8 ust. 1 w
odniesieniu do dochodu obecnie objętego dyrektywą, na mocy którego
informacje mają być przedmiotem wymiany tylko jeżeli są
dostępne. Informacje o tych nowych pozycjach będą z
pewnością dostępne, ponieważ pośrednicy finansowi
będą zobowiązani do przedkładania ich administracjom
podatkowym w ramach umów, które państwa członkowskie zawarły lub
zawrą z USA w odniesieniu do FATCA. W odniesieniu do art. 8 ust. 5
proponowane są następujące zmiany: –
w pierwszym akapicie wprowadza się
odesłanie do nowego ust. 3a, a przegląd warunku dostępności
będzie dotyczyć wszystkich pięciu kategorii wskazanych w ust. 1
(zamiast tylko trzech kategorii); –
w drugim akapicie lit. b) odesłanie do
„dywidendy, zyski kapitałowe” jako do pozycji, które mają być w
przyszłości dodane do dyrektywy, zostaje usunięte, ponieważ
te kategorie są obecnie wymienione w nowym ust. 3a; „inne kategorie i
pozycje, włącznie z opłatami licencyjnymi” (opłaty licencyjne
są już wskazane w istniejącym tekście) zostają wprowadzone,
aby zakres nowego wniosku w 2017 r. pozostał bardziej otwarty. Artykuł 2
zawiera zwyczajowe przepisy zobowiązujące państwa
członkowskie do transpozycji dyrektywy. Terminy zaproponowane dla
transpozycji i stosowania nowych przepisów to odpowiednio 31 grudnia 2014 r. i
1 stycznia 2015 r.; zostały one ujednolicone z terminami mającymi
zastosowanie do kategorii dochodu i kapitału zawartymi w art. 8 ust. 1
obowiązującej dyrektywy. 4. WPŁYW NA BUDŻET Wniosek nie ma wpływu na budżet. Ma
to zastosowanie w szczególności do wykorzystania narzędzi
informatycznych, ponieważ narzędzia, które są opracowywane,
zostaną również wykorzystane do wdrożenia tej dyrektywy. 2013/0188 (CNS) Wniosek DYREKTYWA RADY zmieniająca dyrektywę 2011/16/UE w
zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie
opodatkowania RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 115, uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Parlamentu
Europejskiego[6],
uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[7], stanowiąc zgodnie ze specjalną
procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co
następuje: (1) W ostatnich latach wyzwania
związane z oszustwami podatkowymi i uchylaniem się od opodatkowania
znacznie wzrosły oraz budzą duże obawy w Unii i na całym
świecie. Niezgłoszony i nieopodatkowany dochód znacznie uszczupla krajowe
dochody podatkowe. Istnieje zatem pilna potrzeba zwiększenia
wydajności i skuteczności poboru podatków. Automatyczna wymiana
informacji stanowi ważne narzędzie w tym względzie, a Komisja w
swoim komunikacie z dnia 6 grudnia 2012 r. zawierającym plan działania
zakładający poprawę skuteczności walki z oszustwami
podatkowymi i uchylaniem się od opodatkowania[8] podkreśliła
potrzebę zdecydowanego promowania automatycznej wymiany informacji jako
przyszłego europejskiego i międzynarodowego standardu
przejrzystości i wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania. Podczas
posiedzenia Rady Europejskiej w dniu 22 maja 2013 wezwano do rozszerzenia
automatycznej wymiany informacji na poziomie UE i globalnym w celu zwalczania
oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania i agresywnego planowania
podatkowego. (2) W dyrektywie Rady 2011/16/UE
z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w
dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG[9] przewidziano już
obowiązkową automatyczną wymianę informacji między
państwami członkowskimi w zakresie niektórych kategorii dochodu i
kapitału. Ustanowiono tam również podejście stopniowe do
wzmacniania automatycznej wymiany informacji poprzez jej progresywne
rozszerzanie na nowe kategorie dochodu i kapitału oraz usunięcie
warunku, na mocy którego informacje mają być przedmiotem wymiany
tylko jeżeli są dostępne. (3) Jak wskazano we wniosku Rady
Europejskiej, należy zaproponować rozszerzenie automatycznej wymiany
informacji, która była już przewidziana w art. 8 ust. 5 dyrektywy
2011/16/UE. Inicjatywa Unii zapewnia spójne, zgodne i kompleksowe
podejście w całej UE do automatycznej wymiany informacji w ramach
rynku wewnętrznego, które doprowadzi do oszczędności dla
administracji podatkowych oraz podmiotów gospodarczych. (4) Fakt, że państwa
członkowskie zawarły lub mają zamiar zawrzeć umowy ze
Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnoszące się do ustawy o ujawnianiu
informacji o rachunkach zagranicznych dla celów podatkowych (powszechnie zwanej
„FACTA”), oznacza, iż państwa te zapewniają lub zapewnią szerszą
współpracę w rozumieniu art. 19 dyrektywy 2011/16/UE oraz są lub
będą zobowiązane do zapewniania takiej szerszej współpracy
innym państwom członkowskim. (5) Zawarcie równoległych i
nieskoordynowanych umów przez państwa członkowskie na podstawie art.
19 dyrektywy 2011/16/UE doprowadziłoby do zakłóceń
niekorzystnych dla sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Rozszerzona AWI na podstawie ogólnounijnego instrumentu prawnego
usunęłaby potrzebę i zachętę dla państw
członkowskich do powoływania się na wymieniony wyżej artykuł
w celu zawarcia dwustronnych lub wielostronnych umów, które mogą być
uważane za właściwe w tej samej sprawie wobec braku
odpowiedniego prawodawstwa unijnego. (6) Zakres art. 8 dyrektywy
2011/16/UE powinien zostać rozszerzony, aby objąć
następujące pozycje objęte FATCA i powiązanymi umowami
zawartymi przez państwa członkowskie: dywidendy, zyski
kapitałowe, pozostałe dochody finansowe i salda na rachunkach, które
są wypłacone, zabezpieczone przez instytucję finansową lub
znajdują się w jej posiadaniu z bezpośrednią lub
pośrednią korzyścią dla właściciela
rzeczywistego, który jest osobą fizyczną zamieszkałą w
innym państwie członkowskim. (7) Warunek, na mocy którego
automatyczna wymiana informacji może być uzależniona od
dostępności wymaganych informacji jak wskazano w art. 8 ust. 1
dyrektywy 2011/16/UE, nie powinien mieć zastosowania do nowych pozycji,
ponieważ informacje o tych pozycjach muszą być koniecznie
udostępniane przez pośredników finansowych administracjom podatkowym
na mocy umów z USA odnoszących się do FATCA. (8) Odesłanie do progu w
art. 8 ust. 3 dyrektywy 2011/16/UE powinno zostać usunięte,
ponieważ określenie takiego progu nie jest praktycznym
rozwiązaniem. (9) Analiza warunku
dostępności, która ma zostać przeprowadzona w 2017 r., powinna
zostać rozszerzona na wszystkie pięć kategorii określone w
art. 8 ust. 1 dyrektywy 2011/16/UE, tak by możliwe było zbadanie
argumentów przemawiających za wymianą informacji przez państwa członkowskie
obejmującą wszystkie kategorie. (10) Niniejsza dyrektywa nie
narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w
szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. (11) Ponieważ cel niniejszej
dyrektywy, a mianowicie skuteczna współpraca administracyjna pomiędzy
państwami członkowskimi na warunkach zgodnych z prawidłowym
funkcjonowaniem rynku wewnętrznego, nie może zostać
osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa
członkowskie, natomiast ze względu na wymaganą
jednolitość i skuteczność możliwe jest lepsze jego
osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć
działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w
art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą
proporcjonalności określoną w tym samym artykule niniejsza
dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego
celu. (12) Należy zatem odpowiednio
zmienić dyrektywę 2011/16/UE, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ
DYREKTYWĘ: Artykuł 1 W art. 8 dyrektywy 2011/16/UE wprowadza
się następujące zmiany: a) ustęp 3 otrzymuje brzmienie: „3. Właściwy organ państwa
członkowskiego może poinformować właściwy organ
któregokolwiek z pozostałych państw członkowskich o tym, że
nie chce otrzymywać informacji na temat jednej lub większej liczby kategorii
dochodu lub kapitału, o których mowa w ust. 1. Informuje o tym
również Komisję. Można uznać, że państwo
członkowskie nie chce otrzymywać informacji zgodnie z ust. 1,
jeżeli nie poinformuje Komisji o żadnej konkretnej kategorii, w
odniesieniu do której dysponuje informacjami.”. b) po ust. 3 dodaje się ustęp w
brzmieniu: „3a. Właściwy organ każdego z
państw członkowskich przekazuje w drodze automatycznej wymiany
właściwemu organowi któregokolwiek z pozostałych państw
członkowskich informacje obejmujące okresy rozliczeniowe, począwszy
od dnia 1 stycznia 2014 r., dotyczące następujących pozycji
które są wypłacone, zabezpieczone przez instytucję
finansową lub znajdują się w jej posiadaniu z
bezpośrednią lub pośrednią korzyścią dla
właściciela rzeczywistego, który jest osobą fizyczną
zamieszkałą w tym innym państwie członkowskim: a) dywidend; b) dochodów z kapitału; c) pozostałych dochodów wygenerowanych
w odniesieniu do aktywów na rachunku finansowym; d) jakiejkolwiek kwoty, w odniesieniu do
której instytucja finansowa jest stroną zobowiązania lub
dłużnikiem, włącznie z płatnościami z tytułu
amortyzacji zadłużenia; e) sald na rachunkach. Pierwszy akapit nie ma zastosowania w zakresie, w
jakim wymiana omawianych informacji jest zapewniana na mocy ust. 1 lub
jakiegokolwiek innego unijnego instrumentu prawnego.”. c) ustęp 5 otrzymuje brzmienie: “5. Przed dniem 1 lipca 2017 r. Komisja
przedłoży sprawozdanie, w którym przedstawi ogólny zarys i ocenę
otrzymanych statystyk i informacji, dotyczące takich kwestii, jak koszty
administracyjne oraz inne istotne koszty i korzyści wynikające z
funkcjonowania automatycznej wymiany informacji, jak również praktyczne
aspekty z tym związane. Stosownie do sytuacji Komisja przedłoży
Radzie wniosek dotyczący kategorii i warunków określonych w ust. 1,
uwzględniając warunek, zgodnie z którym informacje na temat osób
zamieszkałych w innych państwach członkowskich muszą
być dostępne, lub dotyczący pozycji określonych w ust. 3a
lub obu tych elementów. Podczas analizy wniosku przedstawionego przez
Komisję Rada dokonuje oceny dalszego zwiększenia skuteczności i
usprawnienia funkcjonowania automatycznej wymiany informacji oraz
podwyższenia standardu tej wymiany, aby dopilnować, by: a) właściwy organ każdego z
państw członkowskich przekazywał w drodze automatycznej wymiany
właściwemu organowi któregokolwiek z pozostałych państw
członkowskich informacje obejmujące okresy rozliczeniowe,
począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r., dotyczące wszystkich kategorii
dochodu i kapitału wymienionych w ust. 1, zgodnie z ich interpretacją
na mocy krajowych przepisów państwa członkowskiego
przekazującego informacje; b) wykaz kategorii i pozycji ustanowiony w ust. 1
i 3a został rozszerzony na inne kategorie i pozycje, obejmujące
opłaty licencyjne.”. Artykuł 2 1. Państwa
członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 31
grudnia 2014 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne
do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji
tekst tych przepisów. Państwa członkowskie stosują te
przepisy od dnia 1 stycznia 2015 r. Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie
zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie
towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego
odniesienia określane są przez państwa członkowskie. 2. Państwa
członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa
krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą
dyrektywą. Artykuł 3 Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie
dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej. Artykuł 4 Niniejsza dyrektywa skierowana jest
do państw członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia […] r. W
imieniu Rady Przewodniczący [1] COM(2012) 722 final. [2] Konkluzje Rady w sprawie uchylania się od
opodatkowania i oszustw podatkowych z dnia 14 maja 2013 r. (dok. 9549/13 – FISC
94 – ECOFIN 353). [3] http://www.treasury.gov/resource-center/tax-policy/treaties/Pages/FATCA.aspx [4] Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 maja 2013
r. w sprawie walki z oszustwami podatkowymi, uchylaniem się od
opodatkowania i rajami podatkowymi (Sprawozdanie Klevy) – 2013/2025(INI). [5] Opinia Europejskiego Komitetu
Ekonomiczno-Społecznego z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie komunikatu
Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady - Plan działania
zakładający poprawę skuteczności walki z oszustwami
podatkowymi i uchylaniem się od opodatkowania COM(2012) 722 final
(Sprawozdanie Dandea) – CESE 101/2013. [6] Dz.U. C … z …, s. … [7] Dz.U. C … z …, s. … [8] COM(2012) 722 final. [9] Dz.U. L 64 z 11.3.2011, s. 1.