EUR-Lex Access to European Union law
This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 52013DC0755
REPORT FROM THE COMMISSION TO THE EUROPEAN PARLIAMENT AND THE COUNCIL regarding the mandatory indication of the country of origin or place of provenance for meat used as an ingredient
SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY dotyczące obowiązkowego podawania kraju lub miejsca pochodzenia mięsa wykorzystywanego jako składnik
SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY dotyczące obowiązkowego podawania kraju lub miejsca pochodzenia mięsa wykorzystywanego jako składnik
/* COM/2013/0755 final */
SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY dotyczące obowiązkowego podawania kraju lub miejsca pochodzenia mięsa wykorzystywanego jako składnik /* COM/2013/0755 final */
SPIS TREŚCI 1............ Wprowadzenie. 3 2............ Obowiązkowe określanie
miejsca pochodzenia – krótki przegląd. 3 3............ Unijny łańcuch dostaw
żywności zawierającej mięso wykorzystywane jako
składnik. 4 3.1......... Zarys ogólny sektora UE.. 4 3.2......... Spożycie mięsa i produktów
zawierających mięso. 4 3.3......... Produkcja i prognoza. 5 3.4......... Struktura unijnego sektora produktów
mięsnych w UE.. 5 3.5......... Istniejące unijne systemy
identyfikowalności 7 4............ Postawa konsumentów wobec
obowiązkowego określania miejsca pochodzenia w odniesieniu od
mięsa wykorzystywanego jako składnik; 8 5............ Możliwe scenariusze i sposoby
wyrażenia określenia miejsca pochodzenia w przypadku mięsa
wykorzystywanego jako składnik. 9 6............ Analiza skutków oraz kosztów i
korzyści wynikających z różnych scenariuszy. 10 6.1......... Skutek dotyczący zachowania
konsumentów.. 10 6.2......... Skutki gospodarcze. 11 6.2.1...... Koszty operacyjne podmiotów
prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze. 11 6.2.2...... Konkurencyjność, handel i
napływ inwestycji 11 6.2.3...... Obciążenie administracyjne
przedsiębiorstw.. 12 6.2.4...... Obciążenie organów publicznych. 13 6.2.5...... Koszty ponoszone przez konsumentów i
możliwe skutki społeczne. 13 6.2.6...... Wpływ na środowisko. 13 6.3......... Zalety i wady sposobów wyrażenia
określenia miejsca pochodzenia w przypadku scenariuszy 2 i 3 14 7............ Wnioski 16 SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY dotyczące obowiązkowego podawania
kraju lub miejsca pochodzenia mięsa wykorzystywanego jako składnik 1. Wprowadzenie W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i
Rady (UE) nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat
żywności (zwanym dalej „rozporządzeniem w sprawie informacji o
żywności”)[1],
którego stosowanie rozpocznie się w dniu 13 grudnia 2014 r., wprowadza
się szereg przepisów dotyczących określania miejsca pochodzenia
żywności opakowanej przeznaczonej do dostarczenia do konsumenta
końcowego lub do zakładów żywienia zbiorowego. W art. 26 ust. 6
rozporządzenia w sprawie informacji o żywności nakłada
się na Komisję obowiązek przedstawienia Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie sprawozdania na temat możliwości rozszerzenia
obowiązku określania miejsca pochodzenia w odniesieniu do mięsa
wykorzystywanego jako składnik w żywności opakowanej. Niniejsze sprawozdanie stanowi wypełnienie
tego obowiązku. Sprawozdanie obejmuje mięso wszystkich gatunków (np.
wołowinę, wieprzowinę, mięso drobiowe, baranie i kozie,
mięso zwierząt łownych, mięso królicze i końskie)
wykorzystywane jako składnik w żywności opakowanej. Główne cele niniejszego sprawozdania są
następujące: –
przeprowadzenie oceny postawy konsumentów w
stosunku do obowiązkowego określania miejsca pochodzenia mięsa
wykorzystywanego jako składnik; –
zbadanie wykonalności takiego określania
pochodzenia; –
przeprowadzenie analizy kosztów i korzyści z
wprowadzenia takich środków, w tym skutków prawnych dla rynku
wewnętrznego oraz wpływu na handel międzynarodowy. Niniejszemu sprawozdaniu towarzyszy dokument
roboczy służb Komisji, który zawiera szczegółowe informacje
stanowiące podstawę wniosków określonych w sprawozdaniu. 2. Obowiązkowe określanie miejsca pochodzenia –
krótki przegląd Przed przyjęciem rozporządzenia w
sprawie informacji o żywności obowiązkowe określanie
miejsca pochodzenia miało zastosowanie do określonych środków
spożywczych. Podanie miejsca pochodzenia jest obecnie obowiązkowe w
odniesieniu do nieprzetworzonej wołowiny i produktów z wołowiny (np.
mielonego mięsa wołowego)[2]
w następstwie kryzysu związanego z gąbczastą
encefalopatią bydła oraz w odniesieniu do pakowanego przywożonego
mięsa drobiowego, miodu, owoców i warzyw, ryb oraz oliwy z oliwek. W
rozporządzeniu w sprawie informacji o żywności wprowadza
się szczegółowe przepisy dotyczące podawania miejsca pochodzenia
żywności na zasadzie horyzontalnej. W szczególności: –
art. 26 ust. 2 lit. b) rozporządzenia w
sprawie informacji o żywności przewiduje obowiązkowe podawanie
pochodzenia w odniesieniu do opakowanego, nieprzetworzonego mięsa
wieprzowego, drobiowego, baraniego i koziego. Sposoby wyrażenia takiego
obowiązkowego określenia miejsca pochodzenia zostaną
określone w akcie wykonawczym Komisji; –
art. 26 ust. 3 rozporządzenia w sprawie
informacji o żywności stanowi, że w przypadku, gdy miejsce
pochodzenia danego środka spożywczego jest podane i gdy nie jest ono
takie samo jak miejsce pochodzenia jego podstawowego składnika,
należy również podać miejsce pochodzenia tego podstawowego
składnika lub wskazać, że jest ono inne niż miejsce
pochodzenia środka spożywczego. Warunki stosowania tych przepisów
zostaną także określone w akcie wykonawczym Komisji. 3. Unijny łańcuch dostaw żywności
zawierającej mięso wykorzystywane jako składnik 3.1. Zarys ogólny sektora UE Przemysł przetwórstwa mięsnego w UE
obejmuje ponad 13 000 przedsiębiorstw. Zatrudnionych jest w nim około
350 000 osób, a jego obroty wynoszą 85 mld EUR. Łańcuch dostaw mięsa
wykorzystywanego jako składnik charakteryzuje się wysoką
różnorodnością zarówno w odniesieniu do zaangażowanych
podmiotów, jak i produktów. Zakres produktów rozciąga się od stosunkowo
prostych surowych wyrobów mięsnych, takich jak mięso świeże
z przyprawami/dodatkami, do niezwykle zaawansowanych produktów
zawierających mięso, zwłaszcza w przypadku produktów
mięsnych i żywności wieloskładnikowej ze składnikami
mięsnymi. Ponadto łańcuch dostaw mięsa wykorzystywanego
jako składnik jest dość złożony i długi, obejmuje
bowiem szereg etapów produkcji i wprowadzania do obrotu produktów
końcowych. 3.2. Spożycie mięsa i produktów zawierających
mięso Zdecydowana większość konsumentów
UE (83 %) spożywa mięso co najmniej dwa lub trzy razy w tygodniu[3]. Ponadto 88 %
konsumentów UE27 kupuje opakowane mięso[4]. Większość mięsa stanowi
wieprzowina (49 %), drób (29 %) i wołowina (19 %), podczas gdy mięso
baranie, kozie i inne stanowią zaledwie 3 % mięsa spożywanego w
UE[5]. 3.3. Produkcja i prognoza Na ogół 30–50 % całkowitej ilości
mięsa z uboju przetwarza się na składniki mięsne
środków spożywczych (najczęściej na mięso
mielone/surowe wyroby mięsne/produkty mięsne). Szacuje się,
że 70 % całkowitej wielkości produkcji mięsa przetworzonego
w UE stanowi mięso wieprzowe, a następne pozycje zajmują
mięso drobiowe (18 %), wołowe (10 %) i inne rodzaje mięsa (2 %).
W 2012 r. całkowita produkcja mięsa świeżego w UE
wyniosła 43,5 mln ton ekwiwalentu wagowego tusz (około 33,8 mln ton ekwiwalentu
mięsa bez kości). Według średnioterminowych prognoz
rynkowych całkowita produkcja mięsa w UE, po wzroście
odnotowanym zarówno w 2010 r., jak i w 2011 r., zmniejszy się w ciągu
najbliższych dwóch lat o 2 %. Przewiduje się, że po tym
zmniejszeniu całkowita produkcja mięsa będzie się stopniowo
wzrastała w perspektywie dziesięciu lat i osiągnie prawie 45 mln
ton w 2022 r., czyli w przybliżeniu taki sam poziom jak w 2011 r.[6]. 3.4. Struktura unijnego sektora produktów mięsnych w UE Unijny sektor przetwórstwa mięsnego
charakteryzuje się niskim stopniem koncentracji – większość
przedsiębiorstw stanowią w nim małe i średnie
przedsiębiorstwa (MŚP) (90 %). Te MŚP są wysoce
wyspecjalizowane i działają niezależnie na poszczególnych
etapach łańcucha dostaw. Do tego dochodzi fakt, że integracja
pionowa – zwłaszcza w sektorach wieprzowiny i wołowiny – ma
ograniczony zakres. Integracja pionowa jest zwykle bardziej rozpowszechniona w
sektorze drobiu. Przetwórcy mięsa zwykle pozyskują
surowce głównie od handlowców działających na giełdach.
Większe przedsiębiorstwa zintegrowane pionowo zaopatrują
się zazwyczaj zarówno w rzeźniach/zakładach rozbioru, jak i u
handlowców. Decyzja o źródle zaopatrzenia i częste
zmiany w grupie dostawców zależą od: dostępności
wystarczającej ilości odpowiednich surowców; standardowych
specyfikacji dotyczących jakości uzależnionych od specyfikacji
dotyczących jakości odnoszących się do produktów
końcowych; konkurencyjnych cen i potrzeby szybkiego dostosowania się
do wszelkich niedoborów, zakłóceń rynku lub fluktuacji cen poprzez
zmianę dostawcy W zakresie praktyk dotyczących zaopatrzenia
stwierdzić można, że unijni przetwórcy mięsa zwykle
nabywają mięso nieprzetworzone i inne składniki mięsne z
wielu źródeł zaopatrzenia. W przypadku produktów na bazie mięsa
wieprzowego przeważającą praktyką jest nabywanie z wielu
źródeł zaopatrzenia w UE, podczas gdy praktykę nabywania z wielu
źródeł zaopatrzenia w państwach UE i państwach spoza UE
obserwuje się głównie w przypadku produktów na bazie mięsa wołowego
i drobiowego. Podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze, a
w szczególności MŚP, zmieniają zwykle dostawców co najmniej trzy
razy w roku w celu zagwarantowania odpowiedniego poziomu jakości surowców
w przystępnej cenie. Po przetworzeniu składników mięsnych i
włączeniu ich do produktów zawierających mięso,
powstałe produkty – niezależnie od tego, czy są one porcjowane
czy też pakowane – są następnie sprzedawane
detalistom/cateringowi/sklepom mięsnym. Ze względu na cechy unijnego sektora
przetwórstwa mięsnego i jego złożoność wydaje
się, że wśród przetwórców istnieje ograniczone zapotrzebowanie
na informacje o pochodzeniu składników mięsnych. Zapotrzebowanie
takie dotyczy głównie informacji odnoszących się do
określonych surowych wyrobów mięsnych pochodzących z
„pojedynczej sztuki mięsa” (np. szynki suszonej) lub produktów, w
przypadku których mięso pochodzenia zagranicznego jest specjalnym
warunkiem związanym z procesem produkcji. W przypadku większości produktów surowce
są dostarczane na etapie przetwarzania już posiekane, wymieszane lub
rozdrobnione. Nawet jeżeli mięso drobne[7] lub mieszanka surowców
nie powstają przed dostarczeniem surowców do zakładu przetwórczego, w
zakładach często przetwarza się mieszaninę surowców
nabytych u różnych dostawców. Producenci żywności
wieloskładnikowej zawierającej składniki mięsne
nabywają surowce u wielu dostawców działających na różnych
etapach łańcucha żywnościowego (np. w zakładach rozbioru,
u przetwórców, producentów mięsa oddzielonego mechanicznie, hurtowników i
handlowców); podmioty te nie mają wystarczającej siły
przetargowej, aby nałożyć na swoich dostawców wymogi w
odniesieniu do pochodzenia, ponieważ dostarczane im ilości są
stosunkowo małe w porównaniu z ilościami dostarczanymi innym
kluczowym nabywcom. Rzeźnie i zakłady rozbioru mięsa
odgrywają kluczową rolę w przekazywaniu informacji o pochodzeniu
podmiotom działającym na kolejnych etapach łańcucha
żywnościowego. Im wyższy poziom integracji pionowej i
większe jest przedsiębiorstwo, tym łatwiej zapewnić
przekazywanie informacji o pochodzeniu na kolejnych etapach łańcucha
żywnościowego. Z drugiej strony im bardziej złożone są
etapy rozbioru i przetwarzania oraz im bardziej zaawansowany jest poziom
przetwórstwa, tym bardziej złożona staje się identyfikowalność
służąca określaniu miejsca pochodzenia. Badanie MŚP W pierwszych miesiącach 2013 r. Europejska
Sieć Przedsiębiorczości przeprowadziła – do celów
sprawozdania Komisji – specjalne badanie dotyczące możliwości
objęcia mięsa wykorzystywanego jako składnik obowiązkowym
określaniem miejsca pochodzenia. W ramach tego badania otrzymano 285
odpowiedzi od podmiotów prowadzących przedsiębiorstwo spożywcze
w państwach członkowskich EU27. Poniżej przedstawione są
główne ustalenia dotyczące struktury sektora: * Około 51 %
objętych próbą podmiotów prowadzących przedsiębiorstwo
spożywcze działało w sektorze produkcji mięsa i produktów z
mięsa drobiowego; około 33 % takich podmiotów działało w
sektorze produkcji gotowych posiłków i dań; natomiast 31 %
działało w sektorze przetwarzania i konserwowania mięsa
(niektóre podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze
działały w więcej niż jednym sektorze). Wśród
objętych próbą podmiotów prowadzących przedsiębiorstwo
spożywcze prawie 80 % stanowiły przedsiębiorstwa produkcyjne. * W odniesieniu do
lokalizacji działalności handlowej / komercyjnej 31 % objętych
próbą podmiotów prowadzących przedsiębiorstwo spożywcze
wskazało, że 81 % – 100 % prowadzonej przez nie
działalności to działalność lokalna. W przypadku 64 %
z nich żadna część ich produkcji nie została określona
jako „wewnątrzunijna” (co oznacza, że ich produkcja ogranicza
się do jednego państwa członkowskiego), zaś w przypadku 72
% z nich żadna część produkcji nie została
określona jako „pozaunijna”. * W odniesieniu do
pochodzenia podstawowych surowców wykorzystywanych przez te podmioty – 20 %
objętych próbą podmiotów prowadzących przedsiębiorstwo
spożywcze określiło wykorzystywane przez siebie surowce jako
krajowe, zaś 44 % i 75 % takich podmiotów oświadczyło, że
wykorzystywane przez nie surowce prawie wcale nie pochodziły ze
źródeł, odpowiednio, „wewnątrzunijnych” i „pozaunijnych”. * 58 % objętych
próbą podmiotów prowadzących przedsiębiorstwo spożywcze nie
posiada osobnych miejsc składowych na surowce z różnych
źródeł. * Zdaniem
objętych próbą podmiotów prowadzących przedsiębiorstwo
spożywcze główną korzyścią wynikającą z
informowania konsumentów o pochodzeniu mięsa jest w dużej mierze
fakt, że informacje takie stanowią gwarancję jakości
produktu (61 %) oraz pomagają odróżnić od siebie dostępne
produkty (44 %). 3.5. Istniejące unijne systemy identyfikowalności Istniejące w UE systemy
identyfikowalności nie nadają się do przekazywania informacji o
pochodzeniu podmiotom działającym na kolejnych etapach
łańcucha żywnościowego z następujących powodów: –
istniejące przepisy UE dotyczące
identyfikowalności są oparte przede wszystkim na konieczności
zapewnienia bezpieczeństwa żywności[8]. Istnieje
jedynie możliwość wykonania „jednego kroku wstecz – jednego
kroku w przód” wzdłuż łańcucha żywnościowego, tj.
podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze muszą
potrafić zidentyfikować przedsiębiorstwa, do których dostarczono
ich produkty, i prześledzić nakłady surowców od etapu swoich
bezpośrednich dostawców. W przypadku żywności pochodzenia
zwierzęcego nakłada się wymogi dotyczące przekazywania
bardziej szczegółowych informacji przez kolejne etapy łańcucha
żywnościowego[9].
W ramach tych wymogów dotyczących identyfikowalności nie przewiduje
się jednak jeszcze informacji o pochodzeniu. Na poziomie UE nie ma zatem
obecnie wymogu „skumulowanej identyfikowalności do celów ustalania
pochodzenia”; –
jeżeli istnieją bardziej szczegółowe
systemy identyfikowalności, to różnią się one w odniesieniu
do poszczególnych gatunków zwierząt i nie wykraczają poza etap
mięsa nieprzetworzonego (tj. rzeźni/zakładów pakowania). Ogólnie rzecz ujmując, ze względu na
strukturę łańcucha dostaw i brak jakiegokolwiek istotnego
zainteresowania tymi informacjami ze strony przedsiębiorstw przekazywanie
informacji o pochodzeniu zwykle zatrzymuje się na wczesnych etapach
łańcucha dostaw (rzeźnia i zakład rozbioru). 4. Postawa konsumentów wobec obowiązkowego
określania miejsca pochodzenia w odniesieniu od mięsa
wykorzystywanego jako składnik; Zgodnie z badaniem FCEC[10] pochodzenie żywności
zajmuje ogólnie piąte miejsce wśród 11 najważniejszych aspektów
wpływających na decyzje konsumenta o zakupie, plasując się
– z wynikiem 47,4 % – za smakiem (82 %), datą przydatności do
spożycia (62 %), wyglądem (61,3 %) i ceną (48,3 %). Poza tym – zgodnie
z badaniem „GfK consumer study on the meat market”[11] (Przeprowadzone przez
GfK badanie konsumentów na rynku mięsa) – wśród 15 aspektów
informacyjnych „państwo pochodzenia” stanowi czwarty kluczowy aspekt, na
który zwracają uwagę konsumenci przy nabywaniu produktów
zawierających mięso (na aspekt ten zwraca uwagę 48 %
konsumentów), przy czym nie stwierdzono znaczących różnic między
EU15 a EU12. Przed pochodzeniem plasują się: data przydatności
do spożycia (68 %), cena za kilogram (67 %) i cena (67 %). Konsumenci w UE zwracają ponadto
częściej uwagę na państwo pochodzenia przy zakupie
mięsa świeżego, w tym surowych wyrobów mięsnych (45 %),
niż przy zakupie produktów zawierających mięso (38 %)[12]. Wyniki badania konsumenckiego FCEC, w ramach
którego przeprowadzono bardziej ukierunkowanie badanie różnych rodzajów
produktów na bazie przetworzonego mięsa, wskazują, że ponad 90 %
konsumentów, będących respondentami badania, uznaje określanie
pochodzenia za istotne[13].
Z badania konsumenckiego FCEC wynikają ponadto następujące
ustalenia: • konsumenci są w dużej mierze
zainteresowani informacjami o pochodzeniu mięsa w odniesieniu do
wszystkich trzech grup produktów zawierających mięso; • we wszystkich przypadkach konsumenci
wskazali, że informacja o „państwie, gdzie wyprodukowano mięso”
najbardziej ich interesuje: prawie połowa konsumentów (średnia UE) domaga
się tego poziomu dokładności informacji o pochodzeniu, podczas
gdy jedynie około jednej trzeciej konsumentów domaga się innego
poziomu dokładności (albo informacji bardziej ogólnej, takiej jak
„wyprodukowane w UE lub poza UE”, albo bardziej szczegółowej, takiej jak
„urodzone/chowane/ubite”); • we wszystkich przypadkach istnieją
znaczące różnice między państwami członkowskimi –
konsumenci w niektórych państwach członkowskich wykazują
konsekwentnie większe (lub mniejsze) zainteresowanie informacją o
pochodzeniu niż konsumenci w innych państwach członkowskich[14]. W przeprowadzonych wcześniej konsultacjach
dotyczących mięsa i produktów mięsnych konsumenci
łączyli również pochodzenie z bezpieczeństwem. Choć
niektóre z wymienionych powodów, dla których można domagać się
informacji o pochodzeniu żywności (np. wspieranie produktów
lokalnych, właściwości produktu, troska o kwestie etyczne czy o
środowisko) są uzasadnione, to pozostałe z cytowanych powodów
nie znajdują uzasadnienia. Szczególnie dotyczy to przypadków, gdy
pochodzenie łączone jest z bezpieczeństwem, jako że
produkty wyprodukowane w innym miejscu w UE lub przywiezione do UE są z
definicji „bezpieczne”[15]. Konsumenci kupują obecnie mięso z
oznaczeniem pochodzenia rzadziej, niż by tego chcieli, co ma związek
z ceną produktu. Ta wrażliwość cenowa znajduje głównie
odzwierciedlenie w niskiej „gotowości konsumentów do płacenia” za
określenie miejsca pochodzenia na etykiecie mięsa wykorzystywanego
jako składnik[16].
Przy pierwszym wzroście ceny powyżej ceny podstawowej (+ 5−9 %
w zależności od wymaganego poziomu informacji) znacznie zmniejsza
się gotowość konsumentów do płacenia, tj. o 60−80 %,
a każdy kolejny wzrost ceny przynosi kolejne jej zmniejszenie. Tendencja
ta dotyczy wszystkich produktów objętych sprawozdaniem bez żadnych
znaczących różnic w odniesieniu do poszczególnych produktów. Powyższe ustalenia potwierdzają
„paradoks”, czy też rozbieżność między
zainteresowaniem konsumentów określaniem miejsca pochodzenia a
gotowością do zapłaty za tę informację. Konsumenci
byliby zainteresowani otrzymywaniem informacji – możliwie najbardziej
szczegółowych – jeżeli otrzymywanie takich informacji nie
wiązałoby się z żadnym wzrostem ceny. Konsumenci nie
zdają sobie zazwyczaj sprawy z dodatkowych kosztów związanych z
określaniem miejsca pochodzenia i uważają, że
ograniczają się one jedynie do „kosztów dodatkowej farby drukarskiej”[17]. Na ten paradoks
wskazuje także różnica, jaką obserwuje się w szeregu
badań, między zamiarami zakupowymi a faktycznym zachowaniem
zakupowym, przy czym cena jest ważnym czynnikiem stanowiącym
wyjaśnienie tej różnicy[18].
Jeżeli skutkiem obowiązkowego określania miejsca pochodzenia
będzie wzrost cen dla konsumentów, spożycie żywności
zawierającej mięso wykorzystywane jako składnik może ulec
zmniejszeniu. 5. Możliwe scenariusze i sposoby wyrażenia
określenia miejsca pochodzenia w przypadku mięsa wykorzystywanego
jako składnik Do celów niniejszego sprawozdania wyróżnia
się następujące scenariusze[19]:
–
scenariusz 1 – utrzymanie określania miejsca
pochodzenia na zasadzie dobrowolności; –
scenariusz 2 – wprowadzenie obowiązkowego
określania miejsca pochodzenia na zasadzie: a) państwo UE/państwo
nienależące do UE; lub b) państwo UE/państwo trzecie; –
scenariusz 3 – wprowadzenie obowiązkowego
określania miejsca pochodzenia z podaniem państwa członkowskiego
lub państwa trzeciego. Do celów określania miejsca pochodzenia w
ramach scenariusza 2 i 3 zbadano różne sposoby wyrażania miejsca
pochodzenia w odniesieniu do następujących trzech głównych
kategorii przedmiotowych produktów przedstawionych w kolejności
odpowiadającej wzrastającemu stopniowi ich przetworzenia: • kategoria I – surowe wyroby mięsne
i produkty wytwarzane z mięsa oddzielonego mechanicznie: –
miejsce pochodzenia określone w kodeksie
celnym, tj. państwo, w którym dany składnik został
całkowicie uzyskany, lub państwo, w którym nastąpiło
ostatnie istotne przetworzenie składnika mięsnego; –
informacje o pochodzeniu dotyczące pochodzenia
surowca, tj. miejsce minimalnego okresu chowu przed ubojem i miejsce uboju; • kategoria II – produkty mięsne: –
miejsce pochodzenia określone w kodeksie
celnym, tj. państwo, w którym dany składnik został
całkowicie uzyskany, lub państwo, w którym nastąpiło
ostatnie istotne przetworzenie składnika mięsnego; –
informacje o pochodzeniu dotyczące pochodzenia
surowca, tj. miejsce minimalnego okresu chowu przed ubojem i miejsce uboju; • kategoria III – żywność
wieloskładnikowa zawierająca składnik(i) mięsny(-e): –
miejsce pochodzenia określone w kodeksie
celnym, tj. państwo, w którym dany składnik został
całkowicie uzyskany, lub państwo, w którym nastąpiło
ostatnie istotne przetworzenie składnika mięsnego; –
informacje o pochodzeniu dotyczące pochodzenia
surowca, tj. miejsce minimalnego okresu chowu przed ubojem i miejsce uboju; 6. Analiza skutków oraz kosztów i korzyści
wynikających z różnych scenariuszy 6.1. Skutek dotyczący zachowania konsumentów Określanie miejsca pochodzenia zapewnia
konsumentom dodatkowe informacje będące podstawą do podejmowania
świadomych decyzji dotyczących żywności, którą
chcą zakupić i spożyć. W ujęciu ogólnym wielu
konsumentów kojarzy określanie miejsca pochodzenia z szeregiem pozytywnych
cech, w tym z jakością. Wpływ, jaki określanie miejsca
pochodzenia ma na konsumentów, trudno jest oszacować w formie analizy
kosztów i korzyści. W przypadku zastosowania scenariusza 1 informacje
o składniku(-ach) mięsnym(-ych) nie byłyby systematycznie
przekazywane konsumentom. W związku z tym scenariusz ten nie zapewnia w
pełni zadowalającego rozwiązania problemu dotyczącego
zapotrzebowania konsumentów na informacje o pochodzeniu, chociaż lepiej
pokrywa się z niskim stopniem gotowości konsumentów do płacenia
za otrzymywanie dodatkowych informacji o pochodzeniu. Zastosowanie scenariuszy 2 i 3 zapewniłoby
systematyczne przekazywanie konsumentom informacji o pochodzeniu w odniesieniu
do mięsa wykorzystywanego jako składnik. Scenariusz 2, który zapewnia
mniejszą ilość informacji niż scenariusz 3, może
być uznany za zbyt ogólny i niewart związanego z nim wzrostu cen.
Zastosowanie scenariusza 3 zapewniłoby przekazywanie konsumentom istotnych
informacji. Możliwy wzrost cen mógłby jednak
mieć niekorzystny wpływ na spożycie żywności
zawierającej mięso. 6.2. Skutki gospodarcze 6.2.1. Koszty operacyjne podmiotów prowadzących
przedsiębiorstwa spożywcze W porównaniu z obecną sytuacją
scenariusz 1 nie stwarza żadnych dodatkowych wyzwań operacyjnych.
Może być on bardziej odpowiedni w przypadkach, w których mięso
pochodzące z UE jest mieszane w procesie produkcji z mięsem
pochodzącym spoza UE. Koszty operacyjne (np. koszty związane z
produkcją, zaopatrzeniem i identyfikowalnością)
ograniczałyby się do minimum. Zastosowanie scenariuszy 2 i 3 stworzyłoby
wyzwania operacyjne i wymagałoby radykalnego dostosowania, w
szczególności w odniesieniu do składników mięsnych o pochodzeniu
mieszanym (z UE / spoza UE). Podmioty prowadzące przedsiębiorstwa
spożywcze prawdopodobnie ponosiłyby znaczne dodatkowe koszty
operacyjne: –
zakres dodatkowych kosztów operacyjnych mógłby
się różnić, ponieważ zależałyby one od
szczególnej sytuacji operacyjnej zainteresowanych podmiotów prowadzących
przedsiębiorstwa spożywcze, odnośnych gatunków zwierząt
oraz rodzaju istniejących systemów identyfikowalności; –
pozycje kosztów, w odniesieniu do których skutki
byłby prawdopodobnie największe, to: dostosowanie praktyk w zakresie
zaopatrzenia, możliwe zmiany w doborze dostawców, przestawienie się
na produkcję mniejszych partii, dostosowanie procesu produkcji w sposób
pozwalający na osiągnięcie podziału według miejsca
pochodzenia na terenie przedsiębiorstwa, dostosowanie pakowania/znakowania
oraz wdrożenie/dostosowanie systemów identyfikowalności; –
dodatkowe koszty wynikające ze scenariusza 2
prawdopodobnie wahałyby się między poziomem nieistotnym a
poziomem 25 %, podczas gdy koszty wynikające ze scenariusza 3
prawdopodobnie wyniosłyby od +15–20 % do 50 %. Szacuje się, że
dodatkowe koszty związane z identyfikowalnością wyniosłyby
od +3 % do +10 % całkowitych kosztów produkcji; –
prawdopodobnie miałoby to negatywny wpływ
na handel mięsem drobnym i tłuszczem. Biorąc pod uwagę
trudności, jakie towarzyszą wdrażaniu właściwego
systemu identyfikowalności, podmioty prowadzące przedsiębiorstwa
spożywcze prawdopodobnie coraz rzadziej korzystałyby z takich
produktów. Mogłoby to spowodować dodatkowe straty, których
wysokość szacuje się na poziomie 10 % obrotu rzeźni/zakładów
rozbioru mięsa. Skutek ten w dużej mierze zależałby jednak
od stosowanego sposobu wyrażenia określania miejsca pochodzenia. 6.2.2. Konkurencyjność, handel i napływ inwestycji W przypadku zastosowania scenariusza 1 skutki dla
konkurencyjności i handlu wewnątrzunijnego/międzynarodowego
byłyby minimalne. Zastosowanie scenariuszy 2 i 3 prawdopodobnie
miałoby następujące skutki dla konkurencyjności i handlu
wewnątrzunijnego: –
prawdopodobne byłoby wystąpienie zmian w
łańcuchu dostaw, które ponadto skutkowałyby segmentacją
handlu i spadkiem liczby pośredników w obrocie handlowym oraz liczby
składników mięsnych. Bowiem zdaniem podmiotów prowadzących
przedsiębiorstwa spożywcze dostosowywanie struktury dostaw
(zaopatrzenie, wielkość partii, ograniczenie liczby pośredników)
jest bardziej opłacalne niż modernizacja wewnętrznych systemów
identyfikowalności; –
podmioty prowadzące przedsiębiorstwa
spożywcze prawdopodobnie musiałby sprostać wyższym cenom, z
uwagi na fakt, że ich ogólna baza dostaw uległaby zmniejszeniu; –
rynek zbytu składników mięsnych
mieszanego pochodzenia lub rynek zbytu mięsa drobnego/tłuszczu
uległby ograniczeniu; –
podmioty prowadzące przedsiębiorstwa
spożywcze, które wykorzystują składniki mięsne,
odczułyby niekorzystne skutki w porównaniu do tych podmiotów
prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze, które takich
składników nie wykorzystują; –
prawdopodobnie nastąpiłyby zmiany w
wewnątrzunijnych przepływach handlowych w odniesieniu do żywych
zwierząt, nieprzetworzonego mięsa i składników mięsnych; –
w przypadku scenariusza 3 może pojawić
się ryzyko wystąpienia segmentacji rynku produktów spożywczych. Zastosowanie scenariuszy 2 i 3 prawdopodobnie
miałyby następujące skutki dla handlu międzynarodowego: –
prawdopodobne byłoby wystąpienie zmian w
strukturze geograficznej / wielkości przepływów handlowych między
UE a państwami trzecimi. W związku z tym prawdopodobnie unijne
podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze dokonałyby
przeorientowania na dostawców unijnych w celu uniknięcia komplikacji
związanych z wieloma miejscami pochodzenia w UE i w państwach
trzecich; –
podmioty prowadzące przedsiębiorstwa
spożywcze w państwach trzecich prawdopodobnie poniosłyby
dodatkowe koszty, w szczególności w przypadku zastosowania scenariusza 3. Skutki te dotyczyłyby w szczególności
tych państw trzecich, które obecnie wywożą znaczne ilości
nieprzetworzonego mięsa / składników mięsnych do UE, czyli
Tajlandii i Brazylii w odniesieniu do mięsa drobiowego oraz Brazylii i
Argentyny w odniesieniu do wołowiny. Zakres tych skutków będzie
zależał jednak od obowiązujących przepisów krajowych
dotyczących określania miejsca pochodzenia, jeżeli takie
przepisy istnieją[20].
Przywóz mięsa wieprzowego i baraniego przeznaczonego do przetwarzania
prawie nie występuje. 6.2.3. Obciążenie administracyjne przedsiębiorstw Zastosowanie scenariusza 1 skutkowałoby
nieistotnym obciążeniem, które ponadto dotyczyłoby jedynie tych
przedsiębiorstw, które zapewniają informacje o pochodzeniu
końcowych środków spożywczych i w przypadku których to miejsce
pochodzenia różni się od miejsca pochodzenia podstawowego(-ych)
składnika(-ów) mięsnego(-ych). W przypadku scenariusza 2 szacuje
się również, że całkowite obciążenie jest
nieistotne. Natomiast w przypadku scenariusza 3 dodatkowe obciążenie
administracyjne może skutkować wzrostem całkowitych kosztów
produkcji o 8–12 %. 6.2.4. Obciążenie organów publicznych Nie oczekuje się, by zastosowanie scenariusza
1 skutkowało dodatkowymi kosztami kontroli, z wyjątkiem kosztów
wynikających z ogólnego stosowania art. 26 ust. 3 rozporządzenia w
sprawie informacji o żywności. Oczekuje się jednak wzrostu kosztów kontroli
o 10–30 % w przypadku scenariusza 2 (w mniejszym stopniu) i 3, w
zależności od wymaganego poziomu szczegółowości informacji
o pochodzeniu. Wzrost ten wyrażałby się zasadniczo w
konieczności zapewnienia odpowiedniej liczby pracowników, podczas gdy w
przypadku scenariusza 3 wzrost ten może także obejmować
dodatkowy czas pracy pracowników, ponieważ koszty przestrzegania przepisów
związane są głównie z kontrolami dokumentów. Jeżeli
finansowanie z budżetu państwa przydzielone organom kontroli nie
ulegnie zwiększeniu – co w obecnej sytuacji gospodarczej wydaje się
być prawdopodobne – oczekiwany konieczny wzrost liczby pracowników / czasu
pracy pracowników może prowadzić do ograniczenia częstotliwości
kontroli lub zmiany priorytetów, co może także skutkować
zwiększonym ryzykiem występowania oszustw. Obciążenie
organów publicznych można by jednak zmniejszyć poprzez wprowadzenie
opłat za przeprowadzanie kontroli urzędowych. 6.2.5. Koszty ponoszone przez konsumentów i możliwe skutki
społeczne Oczekuje się, że zapewnienie informacji
o pochodzeniu spowoduje zwiększenie kosztów, przy czym według
oszacowań około 90 % tych kosztów poniesie konsument, a jedynie 10 %
producent. Proporcje te mogą różnić się w
zależności od sektora, danego państwa oraz stopnia integracji
pionowej i koncentracji na rynku. Zastosowanie scenariusza 1 prawdopodobnie nie
skutkowałby ogólnym wzrostem cen. Jednak w przypadkach, w których
informacje na temat miejsca pochodzenia są zapewniane, istnieje prawdopodobieństwo
przeniesienia dodatkowych kosztów na konsumentów, co spowodowałoby wzrost
cen produktów. Zastosowanie scenariuszy 2 i 3 prawdopodobnie
spowodowałoby ogólny wzrost cen konsumenckich, który byłby
wyższy w przypadku scenariusza 3. W związku z tym zastosowanie
scenariusza 3, oraz w mniejszym stopniu scenariusza 2, może
spowodować spadek spożycia produktów zawierających mięso;
Pozostałe skutki społeczne mogą obejmować
następujące kwestie: segmentację rynku spożycia mięsa,
dostosowanie wzorców zaopatrzenia, wykluczenie pośredników i negatywny
wpływ na zatrudnienie. 6.2.6. Wpływ na środowisko Wpływ scenariusza 1 na środowisko jest
prawdopodobnie minimalny. Zastosowanie scenariuszy 2 i 3 prawdopodobnie
spowodowałoby wzrost ilości składników traktowanych jako odpady,
w szczególności w przypadku mięsa drobnego / tłuszczu.
Scenariusz 3 mógłby także stanowić zachętę do
spożywania produktów produkowanych lokalnie. 6.3. Zalety i wady sposobów wyrażenia określenia
miejsca pochodzenia w przypadku scenariuszy 2 i 3 W poniższej
tabeli przedstawia się podsumowanie zalet i wad sposobów wyrażenia
określenia miejsca pochodzenia rozpatrywanych w ramach scenariuszy 2 i 3
(obowiązkowe wskazanie miejsca pochodzenia) Sposoby wyrażenia miejsca pochodzenia w ramach scenariusza 2 i 3 || Zalety || Wady kategoria I: surowe wyroby mięsne/mięso oddzielone mechanicznie || Państwo, w którym składnik został całkowicie uzyskany, lub państwo, w którym nastąpiło ostatnie istotne przetworzenie (kodeks celny) || - zapewnia konsumentom istotne informacje; - mięso drobne i tłuszcz można wykorzystać jako składniki, jeżeli pochodzenie określa się jako państwo, w którym nastąpiło ostatnie istotne przetworzenie. || - dodatkowe systemy identyfikowalności; - wdrożenie może stanowić wyzwanie, jeżeli w grę wchodzi wiele miejsc pochodzenia; - jeśli uwzględnić wyzwania w zakresie przechowywania / identyfikowalności, nie jest prawdopodobne, by mięso drobne i tłuszcz były wykorzystywane jako składniki, jeżeli miejsce pochodzenia określa się jako miejsce minimalnego okresu chowu przed ubojem. Miejsce minimalnego okresu chowu przed ubojem + miejsce uboju || - kładzie większy nacisk na pochodzenie surowca w przypadkach, gdy surowiec nie został całkowicie uzyskany w jednym państwie. || - dodatkowe systemy identyfikowalności; - wdrożenie może stanowić wyzwanie, jeżeli w grę wchodzi wiele miejsc pochodzenia; - jeśli uwzględnić wyzwania w zakresie przechowywania / identyfikowalności, nie jest prawdopodobne, by mięso drobne i tłuszcz były wykorzystywane jako składniki. kategoria II: produkty mięsne || Państwo, w którym składnik został całkowicie uzyskany, lub państwo, w którym nastąpiło ostatnie istotne przetworzenie (kodeks celny) || - kładzie większy nacisk na miejsce przetwarzania, jeżeli zastosowanie ma państwo, w którym nastąpiło ostatnie istotne przetworzenie; - technicznie wykonalne dla podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze; - bardziej praktyczne, jeżeli w grę wchodzi wiele miejsc pochodzenia; - mięso drobne i tłuszcz można wykorzystać jako składniki. || - nie zapewnia informacji na temat pochodzenia surowca, jeżeli zastosowanie ma państwo, w którym nastąpiło ostatnie istotne przetworzenie. Miejsce minimalnego okresu chowu przed ubojem + miejsce uboju || - kładzie większy nacisk na pochodzenie surowca w przypadkach, gdy surowiec nie został całkowicie uzyskany w jednym państwie. || - nie zapewnia informacji na temat miejsca przetwarzania; - dodatkowe systemy identyfikowalności; - stanowi szczególne wyzwanie, jeżeli w grę wchodzi wiele miejsc pochodzenia; - jeśli uwzględnić wyzwania w zakresie przechowywania / identyfikowalności, nie jest prawdopodobne, by mięso drobne i tłuszcz były wykorzystywane jako składniki. kategoria III: żywność wieloskładnikowa zawierająca mięso wykorzystywane jako składnik || Państwo, w którym składnik został całkowicie uzyskany, lub państwo, w którym nastąpiło ostatnie istotne przetworzenie (kodeks celny) || - kładzie większy nacisk na miejsce przetwarzania, jeżeli zastosowanie ma państwo, w którym nastąpiło ostatnie istotne przetworzenie; - mięso drobne i tłuszcz można wykorzystać jako składniki. || - nie zapewnia informacji na temat pochodzenia surowca, jeżeli zastosowanie ma państwo, w którym nastąpiło ostatnie istotne przetworzenie; - dodatkowe systemy identyfikowalności; - stanowi szczególne wyzwanie, jeżeli w grę wchodzi wiele miejsc pochodzenia. || Miejsce minimalnego okresu chowu przed ubojem + miejsce uboju || - kładzie większy nacisk na pochodzenie surowca w przypadkach, gdy surowiec nie został całkowicie uzyskany w jednym państwie. || - nie zapewnia informacji na temat miejsca przetwarzania; - dodatkowe systemy identyfikowalności; - stanowiłoby szczególne wyzwanie, jeżeli w grę wchodziłoby wiele miejsc pochodzenia; - jeśli uwzględnić wyzwania w zakresie przechowywania / identyfikowalności, nie jest prawdopodobne, by mięso drobne i tłuszcz były wykorzystywane jako składniki. 7. Wnioski Zainteresowanie konsumentów określaniem
miejsca pochodzenia w przypadku składników mięsnych zdaje się
być dość duże. Występują znaczne różnice
miedzy państwami członkowskimi w odniesieniu do preferencji
konsumentów i zrozumienia przez nich informacji o pochodzeniu, a także w
odniesieniu do stopnia motywacji do uzyskiwania takich informacji / powodów ich
uzyskiwania. Duże zainteresowanie konsumentów określaniem miejsca
pochodzenia: a) ma charakter drugorzędny w stosunku do ceny i jakości
/ aspektów sensorycznych, jeżeli chodzi o najważniejsze czynniki
wpływające na wybór konsumenta; oraz b) nie znajduje odzwierciedlenia
w odpowiedniej „gotowości konsumentów do płacenia” – przy
wzroście cen o mniej niż 10 %, poziom „gotowości konsumentów do
płacenia” spada o 60–80 %. Wykonalność
i skutek określania miejsca pochodzenia zależą w dużym
stopniu jego charakteru i stosowanego sposobu wyrażenia miejsca
pochodzenia, a także od rodzaju odnośnych produktów. Do celów
niniejszego sprawozdania przeanalizowano trzy scenariusze: –
scenariusz 1 – utrzymanie określania miejsca
pochodzenia na zasadzie dobrowolności; –
scenariusz 2 – wprowadzenie obowiązkowego
określania miejsca pochodzenia na zasadzie: a) państwo UE /
państwo nienależące do UE; lub b) państwo UE / państwo
trzecie; –
scenariusz 3 – wprowadzenie obowiązkowego
określania miejsca pochodzenia określającego państwo
członkowskie lub państwo trzecie. Scenariusz 1 nie stwarzałby żadnych
dodatkowych wyzwań operacyjnych dla podmiotów prowadzących
przedsiębiorstwa spożywcze, gdyż koszty operacyjne, wpływ
na handel unijny i międzynarodowy, obciążenie administracyjne,
obciążenie organów publicznych, dodatkowe koszty przeniesione przez
konsumenta pozostawałyby na poziomie minimalnym. Nie stanowiłoby to
jednak całkowicie zadowalającego rozwiązania problemu
zapotrzebowania konsumentów na informacje o pochodzeniu. Zarówno scenariusz 2 (w mniejszym stopniu), jak i
scenariusz 3 zaspokoiłyby zapotrzebowanie konsumentów na informacje o
pochodzeniu, ale jednocześnie stworzyłyby wyzwania natury operacyjnej
i wymagały radykalnych dostosowań w łańcuchu
żywnościowym. Uważa się, że scenariusz 2 jest bardziej
wykonalny niż scenariusz 3. W szczególności: Scenariusz 2 stanowiłby reakcję na
zapotrzebowanie konsumentów na informacje o pochodzeniu, lecz może
być uznany za zbyt ogólny i niewart wzrostu cen związanego z
dodatkowymi kosztami operacyjnymi podmiotów prowadzących
przedsiębiorstwo spożywcze (sięgającego od poziomu
znikomego do poziomu 25 %). W zakresie konkurencyjności i handlu zmiany w
łańcuchu dostaw mogą skutkować segmentacją rynku oraz
obniżeniem liczby pośredników i liczby składników mięsnych.
W zakresie handlu międzynarodowego scenariusz ten prawdopodobnie zmieni
przepływy handlowe, z czym wiąże się ryzyko dokonania przez
unijne podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze
przeorientowania na dostawców unijnych, co wygenerowałoby dodatkowe koszty
dla podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze w
państwach trzecich. Jak się przewiduje, obciążenie
administracyjne podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa
spożywcze będzie nikłe, ale obciążenie organów
publicznych wzrośnie o 10 – 30 %. Scenariusz 3 zapewniłby z jednej strony
przekazywanie konsumentom istotnych informacji, jeśli wziąć pod
uwagę, że konsumenci w dużej mierze są zainteresowani
informacjami o pochodzeniu mięsa w odniesieniu do wszystkich trzech grup
produktów zawierających mięso; z drugiej strony prawdopodobne jest,
że scenariusz ten nakładałby na podmioty prowadzące
przedsiębiorstwo spożywcze dodatkowe koszty, co prowadziłoby – w
zależności od charakteru danych składników mięsnych i
ostatecznych produktów – do podwyżek cen, a to mogłoby z kolei
mieć wpływ na spożycie. Dodatkowe koszty operacyjne podmiotów
prowadzących przedsiębiorstwo spożywcze wahałyby się
prawdopodobnie w przedziale od +15 – 20 % do 50 %. Wpływ w zakresie
konkurencyjności i handlu byłby podobny do wpływu ze scenariusza
2, choć bardziej wyraźny. Dodatkowe obciążenie
administracyjne mogłoby skutkować wzrostem całkowitych kosztów
produkcji o 8 – 12 %, zaś obciążenie organów publicznych byłoby
prawdopodobnie podobne do obciążenia ze scenariusza 2. W razie braku
zwiększenia finansowania z budżetu państwa przydzielonego
organom kontroli – co w obecnej sytuacji gospodarczej jest tendencją
przeważającą – doszłoby prawdopodobne do ograniczenia
częstotliwości kontroli lub zmiany priorytetów. Możliwe
nałożenie opłat za przeprowadzenie kontroli urzędowych
prawdopodobnie ograniczyłoby koszty kontroli urzędowej; Komisja jest zdania, że wszystkie możliwe
scenariusze mają zalety/wady, które muszą być przedmiotem
szeroko zakrojonej dyskusji w Radzie i Parlamencie Europejskim. Na podstawie
tych dyskusji Komisja rozważy, czy i jakie dalsze kroki należy
podjąć. Kroki takie mogą w razie potrzeby obejmować wniosek
ustawodawczy w celu uregulowania określania miejsca pochodzenia mięsa
wykorzystywanego jako składnik żywności. [1] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r w sprawie przekazywania
konsumentom informacji na temat żywności, zmiany
rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE)
nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady
90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz
rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004, (Dz.U. L 304, z 22.11.2011, s.
18). [2] Rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu
Europejskiego i Rady z 17 lipca 2000 r. ustanawiające system identyfikacji
i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i
produktów z wołowiny oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr
850/97, (Dz.U. L 204, z 11.8.2000, s. 1). [3] Ocena skutków – dokument roboczy służb Komisji
– obowiązkowe podawanie miejsca pochodzenia nieprzetworzonego mięsa
wieprzowego, drobiowego, baraniego i koziego, dotychczas nieopublikowany. [4] Sprawozdanie Komisji w sprawie funkcjonowania rynku
mięsa dla potrzeb konsumentów w Unii Europejskiej, maj 2013,
znajdujące się na następującej stronie internetowej:
http://ec.europa.eu/consumers/consumer_research/market_studies/docs/mms_commission_report_en.pdf [5] Ocena skutków – dokument roboczy służb Komisji
– obowiązkowe podawanie miejsca pochodzenia nieprzetworzonego mięsa
wieprzowego, drobiowego, baraniego i koziego, dotychczas nieopublikowany. [6] DG AGRI 2013 r.: „Perspektywy rynków rolnych i dochodów
rolniczych w UE na lata 2012–2020”, 2013 r. [7] Mięsem drobnym są pozostałości po
rozbiorze tuszy na części, które mogą mieć wysoką
wartość. [8] Art. 18 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne
zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego
Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz
ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa
żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1). [9] Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 931/2011
z dnia 19 września 2011 r. w sprawie wymogów dotyczących
możliwości śledzenia ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr
178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do żywności
pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 242 z 20.9.2011, s. 2). [10] Załącznik D (badanie konsumenckie) do dokumentu
„Study on the application of rules on voluntary origin labelling of foods and
on the mandatory indication of country of origin or place of provenance of meat
used as an ingredient”, (zwanego dalej „badaniem FCEC”), dotychczas nie
opublikowane. Ponieważ badanie konsumenckie FCEC zbiegło się w
czasie ze skandalem z koniną (grudzień 2012 r. – marzec 2013 r.),
który wpłynął na zaufanie konsumentów do sektora produktów
mięsnych / produktów zawierających mięso, nie można
wykluczyć, że czynnik ten mógł mieć wpływ na wynik
badania. [11] To badanie przeprowadzono przed 2013 r., tj. przed
skandalem z koniną. [12] Dokument roboczy służb Komisji, s. 22–28. [13] Badanie FCEC, s. 10. [14] Różnice te przedstawiono szczegółowo w
dokumencie roboczym służb Komisji, na s. 30–32. [15] Dokument roboczy służb Komisji, s. 40. [16] Załącznik D do badania FCEC. [17] „Study on mandatory origin labelling for pig, poultry and
sheep and goat meat”, LEI Uniwersytet w Wageningen (2013 r.). [18] Badanie FCEC, s. 25. [19] Pozostałe scenariusze (tj. obowiązkowe
określanie miejsce pochodzenia na szczeblu wyższym lub niższym
niż krajowy, obowiązkowe określanie miejsca pochodzenia w podziale
na trzy etapy – „urodzone, hodowane i poddane ubojowi” lub obowiązkowe
określanie miejsca pochodzenia wyłącznie w oparciu o miejsce
urodzenia lub miejsce urodzenia i poddania ubojowi lub wyłącznie
miejsce poddania ubojowi) uznano za niemożliwe do wykonania, w
związku z czym nie poddano ich szczegółowej analizie. [20] Na przykład w Brazylii identyfikowalność i
określanie miejsca pochodzenia są obecnie zapewniane na poziomie
krajowym w oparciu o miejsce gospodarowania i chowu.