EUR-Lex Access to European Union law
This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 52012SC0136
COMMISSION STAFF WORKING DOCUMENT EXECUTIVE SUMMARY OF THE IMPACT ASSESSMENT Accompanying the document Proposal for a REGULATION OF THE EUROPEAN PARLIAMENT AND OF THE COUNCIL on electronic identification and trust services for electronic transactions in the internal market
DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW Towarzyszący dokumentowi: Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym
DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW Towarzyszący dokumentowi: Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym
/* SWD/2012/0136 final - COD 2012/0146 */
DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW Towarzyszący dokumentowi: Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym /* SWD/2012/0136 final - COD 2012/0146 */
DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW Towarzyszący dokumentowi: Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie identyfikacji
elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji
elektronicznych na rynku wewnętrznym
1. Kontekst polityczny, kwestie
proceduralne i konsultacje z zainteresowanymi stronami Budowanie zaufania do Internetu jest
kluczowym elementem rozwoju gospodarczego. Brak zaufania sprawia, że
konsumenci, przedsiębiorstwa i organy administracji odnoszą się
z wahaniem do przeprowadzania transakcji elektronicznych i korzystania z nowych
usług. Celem proponowanej inicjatywy dotyczącej ustanowienia ram
prawnych jest umożliwienie dokonywania bezpiecznych i płynnych elektronicznych
transakcji między przedsiębiorstwami, obywatelami i organami
administracji, co zwiększy skuteczność publicznych i prywatnych
usług elektronicznych, e-biznesu i handlu elektronicznego. W dziedzinie transgranicznych usług elektronicznych
istnieją przeszkody, które należy usunąć. W związku z
tym, aby identyfikacja elektroniczna, uwierzytelnianie elektroniczne i
podpis elektroniczny oraz związane z nimi pomocnicze usługi zaufania (eIAS)
stanowiły produktywną siłę napędową, a nie
przeszkody, muszą być wzajemnie uznawane i akceptowane na całym
terytorium UE. Nie istnieją żadne kompleksowe
transgraniczne i ponadsektorowe ramy UE w zakresie usług eIAS. Na szczeblu
UE ramy prawne istnieją wyłącznie w odniesieniu do podpisów
elektronicznych, natomiast nie istnieją w przypadku identyfikacji
elektronicznej i uwierzytelniania ani też w przypadku związanych z
nimi pomocniczych usług zaufania. W ramach Europejskiej agendy cyfrowej
Komisja zapowiedziała, że przedstawi wniosek dotyczący
środków prawnych w celu dalszego zajęcia się kwestią
podpisów elektronicznych, a także zapewnienia wzajemnego uznawania
identyfikacji elektronicznej oraz uwierzytelniania elektronicznego w taki
sposób, aby wyeliminować rozdrobnienie i brak interoperacyjności, wzmocnić
obywatelstwo cyfrowe i zapobiegać cyberprzestępczości. W celu przeprowadzenia niniejszej oceny
skutków Komisja w trakcie dyskusji, warsztatów i konferencji zgromadziła szereg
uwag od państw członkowskich, Parlamentu Europejskiego i
zainteresowanych stron. Zainicjowano szereg badań związanych z
usługami eIAS oraz przeprowadzono przegląd specjalistycznej literatury.
W 2011 r. rozpoczęto konsultacje społeczne w celu zebrania informacji
na temat tego, w jaki sposób identyfikacja elektroniczna, uwierzytelnianie
elektroniczne i podpis elektroniczny mogą przyczynić się do
rozwoju jednolitego rynku. Konsultacje uzupełniono ukierunkowanym badaniem,
którego celem było uwzględnienie szczególnych poglądów i potrzeb
małych i średnich przedsiębiorstw. 2. Określenie problemu Użytkownicy mogą mieć problemy
w przypadku transgranicznego korzystania z usług eIAS. Głównymi
przeszkodami dla bezpiecznych i płynnych trangranicznych usług eIAS są: 1 — rozdrobnienie rynku: różne zasady mają zastosowanie do dostawców
usług w zależności od państw członkowskich, w których
świadczą swoje usługi. W przypadku podpisów elektronicznych
harmonizacja zapewniona dyrektywą 1999/93/WE w sprawie podpisów
elektronicznych jest niedoskonała. Zidentyfikowano cztery problemy: niespójne
wdrażanie na szczeblu krajowym wynikające z różnych interpretacji
dyrektywy stosowanych przez państwa członkowskie, faktyczne
powoływanie się na odstępstwo dla zastosowań w sektorze
publicznym, przestarzałe normy i nieprzejrzyste obowiązki w zakresie
nadzoru prowadzące do występowania problemów w zakresie interoperacyjności
transgranicznej, rozdrobnienie panujące w UE i zakłócenia na rynku
wewnętrznym. W przypadku identyfikacji
elektronicznej różne rozwiązania technologiczne w zakresie
identyfikacji osób w poszczególnych państwach członkowskich, brak
pewności prawa w zakresie transgranicznego korzystania ze środków
identyfikacji elektronicznej oraz brak wyraźnie określonej odpowiedzialności
za poprawność danych potwierdzających tożsamość
prowadzą do problemów w zakresie interoperacyjności. W przypadku pomocniczych usług zaufania
brak ram prawnych UE prowadzi do przyjmowania przepisów krajowych dotyczących
niektórych z tych usług w niektórych państwach członkowskich i
ponoszenia wysokich kosztów przez dostawców, którzy chcą
świadczyć swoje usługi w kilku państwach członkowskich.
Obie te sytuacje powodują powstawanie barier na rynku wewnętrznym i prowadzą
do jego rozdrobnienia. 2 — brak zaufania: brak zaufania do systemów elektronicznych, dostępne narzędzia
i ramy prawne mogą stwarzać wrażenie, że istnieje mniej zabezpieczeń
prawnych niż w przypadku fizycznych interakcji. W przypadku podpisów elektronicznych
krajowe wymagania w zakresie nadzoru znacznie różnią się jakościowo
w poszczególnych państwach członkowskich, przez co stronom
polegającym na podpisie elektronicznym trudno jest ocenić nadzór nad
dostawcą usług. W przypadku identyfikacji
elektronicznej i pomocniczych usług zaufania ze względu na
zróżnicowane przepisy krajowe użytkownikom trudno jest mieć
poczucie bezpieczeństwa przy nawiązywaniu kontaktów przez Internet w ramach
transakcji o charakterze transgranicznym. Czterema głównymi czynnikami
powodującymi te problemy są: A: Niewystarczający zakres
obowiązujących ram prawnych Usługi eIAS stanowią warunek
konieczny dla szerokiego zakresu kontaktów drogą elektroniczną, takich
jak usługi bankowości elektronicznej, administracji elektronicznej
lub e-zdrowia. Na szczeblu UE obowiązują ograniczone i niedoskonałe
ramy prawne, które zasadniczo dotyczą podpisów elektronicznych. Nie
istnieją żadne szczególne ramy w zakresie wzajemnego uznawania i
zatwierdzania identyfikacji elektronicznej lub pomocniczych usług
zaufania, takich jak znaczniki czasu lub pieczęci elektroniczne. B: Brak koordynacji między zmianami
zachodzącymi w zakresie podpisu elektronicznego i identyfikacji elektronicznej Krajowe infrastruktury eIAS opracowano oddzielnie
bez ich koordynacji na szczeblu UE. Wynikający z tego brak transgranicznej
interoperacyjności rozwiązań technicznych tworzy bariery dla
transakcji elektronicznych. Brak wzajemnego uznawania i zatwierdzania jest
jednym z powodów, w związku z którymi zarówno użytkownicy, jak i
dostawcy usług elektronicznych sceptycznie podchodzą do wdrożenia
eIAS. C: Brak przejrzystości w zakresie
gwarancji bezpieczeństwa Pełne i zharmonizowane
bezpieczeństwo jest niezbędne dla stworzenia wiarygodnych
rozwiązań. Ma to szczególne znaczenie w przypadku dostępu do
usług wymagających podania szczególnie chronionych danych osobowych,
takich jak e-zdrowie. Zgodnie z dyrektywą 99/93/WE uznanie pewności
prawa możliwe jest wyłącznie w przypadku podpisów
elektronicznych, które gwarantują bezpieczeństwo, a zatem są
wystarczająco zabezpieczone przed fałszowaniem lub oszustwami
(zaawansowane i kwalifikowane podpisy elektroniczne). Użytkownicy postrzegają brak
bezpiecznych systemów identyfikacji elektronicznej jako istotną
barierę. Brak zharmonizowanych ram prawnych w zakresie identyfikacji
elektronicznej oznacza, że na poziomie transgranicznym nie jest
możliwe obiektywne stwierdzenie bezpieczeństwa i wiarygodności
urzędowych środków identyfikacji elektronicznej. Z tego względu
powstają bariery transgraniczne, a w konsekwencji brak zaufania i rozdrobienie
rynku. Kolejnym problemem jest kradzież
tożsamości. Ryzyko występowania takiej kradzieży można
by ograniczyć dzięki bezpiecznym środkom identyfikacji
elektronicznej. Z kolei słabo zabezpieczone środki identyfikacji
elektronicznej ułatwiają przestępcom uzyskanie fałszywych środków
identyfikacji elektronicznej lub informacji zapisanych na środkach
identyfikacji elektronicznej. D: Brak świadomości/brak
przyjmowania rozwiązań przez użytkowników Złożoność technologii
wykorzystywanych do transakcji elektronicznych oraz kluczowe znaczenie zaufanych
stron trzecich tworzą środowisko, w którym trudno jest ocenić
zaufanie. W szczególności użytkownicy końcowi, którzy na
ogół nie posiadają wystarczającej wiedzy eksperckiej, muszą
polegać na zasadach ustanawiających wyraźne prawa i
obowiązki dla wszystkich zainteresowanych stron (dostawców usług
zaufania, użytkowników końcowych i organów zarządzających). 3. Scenariusz odniesienia Scenariuszem odniesienia inicjatywy jest
brak nowej interwencji regulacyjnej. Oczekuje się, że w ramach tego
scenariusza obecne problemy kształtowałyby się w następujący
sposób: Nie rozwiązano by problemów w
zakresie rozdrobnienia i interoperacyjności: prawdopodobnie
państwa członkowskie nadal wdrażałyby i egzekwowały
dyrektywę 99/93/WE. Nie zapewniono by pewności prawa: problemy wynikające z braku wzajemnego uznawania podpisów
elektronicznych oraz braku ram prawnych regulujących wzajemne uznawanie i
zatwierdzanie identyfikacji elektronicznej i pomocniczych usług zaufania
utrudniałyby prawne uznawanie szeregu interakcji transgranicznych. Nie zaspokojono by w pełni potrzeb
użytkowników: w obowiązujących ramach
nie jest możliwe pełne wykorzystanie możliwości, jakie
powstają dzięki rozwój nowych technologii. Nie wykorzystano by pełnego
potencjału wiodących europejskich inicjatyw:
strategie UE, takie jak dyrektywa usługowa, dyrektywy w sprawie
zamówień publicznych lub dyrektywa VAT (fakturowanie elektroniczne), lub
projekty pilotażowe na dużą skalę ICT-PSP[1],
w ramach których podejmuje się próbę wyeliminowania problemów w
zakresie interoperacyjności i transgranicznego uznawania związanych z
określonymi rodzajami kontaktów drogą elektroniczną,
mogłyby funkcjonować wyłącznie na poziomie pilotażowym
ze względu na brak transgranicznych ram prawnych. 4. Cele strategiczne Określono cztery ogólne cele: zapewnienie
rozwoju jednolitego rynku cyfrowego; promowanie rozwoju kluczowych
transgranicznych usług publicznych; pobudzanie i wzmacnianie konkurencji
na jednolitym rynku; tworzenie środowiska przyjaznego użytkownikowi
(obywatelom i przedsiębiorstwom). Cele te są zgodne z kluczowymi
strategiami UE, takimi jak strategia „UE 2020”, Europejska agenda cyfrowa, Akt o jednolitym rynku oraz Plan działania na rzecz stabilności i wzrostu. Cele szczegółowe wyrażają pożądane wyniki wprowadzenia celu
operacyjnego („sposób”) związane z rynkiem usług eIAS („przedmiot”) . Dla
każdego celu szczegółowego określono szereg celów
operacyjnych. 5. Warianty strategiczne W celu rozwiązania problemów i
osiągnięcia powyższych celów ocenie poddano trzy zestawy wariantów:
(1) zakres planowanych ram, (2) instrument prawny oraz (3) poziom nadzoru: ·
W ramach pierwszego zestawu, „zakres planowanych
ram”, przeanalizowano cztery warianty: Wariant 0: uchylenie
dyrektywy 99/93/WE oraz brak działań regulacyjnych dotyczących
identyfikacji elektronicznej lub pomocniczych usług zaufania. Wariant ten polega na przerwaniu wszystkich
działań UE w obszarze podpisów elektronicznych. Uchylono by dyrektywę
99/93/WE i nie przedstawiono by żadnych wniosków dotyczących
środków prawnych w zakresie wzajemnego uznawania identyfikacji
elektronicznej. ·
Wariant 1: brak zmian polityki (scenariusz
odniesienia) Dyrektywę 99/93/WE zachowano by w obecnym
kształcie. Nie zaproponowano by żadnych przepisów dotyczących
identyfikacji elektronicznej. ·
Wariant 2: zwiększenie pewności
prawa, pobudzenie koordynacji nadzoru krajowego oraz zapewnienie wzajemnego
uznawania i zatwierdzania środków identyfikacji elektronicznej Poszerzono by zakres dyrektywy 99/93/WE o przepisy
obejmujące transgraniczne uznawanie i zatwierdzanie „zgłoszonych
systemów identyfikacji elektronicznej”[2]. Zmieniono by przepisy
dyrektywy dotyczące podpisów elektronicznych w celu usunięcia obecnie
znajdujących się w niej słabych punktów, a zatem w celu lepszej
harmonizacji modeli nadzoru krajowego. ·
Wariant 3: rozszerzenie w celu włączenia
określonych pomocniczych usług zaufania Wariant ten stanowi rozszerzenie wariantu 2 polegające
na objęciu zakresem wniosku pomocniczych usług zaufania i danych
uwierzytelniających. Podstawowymi pomocniczymi elementami włączonymi
do prawodawstwa byłyby: znaczniki czasu, pieczęci elektroniczne,
długoterminowa ochrona informacji, certyfikowane dostarczanie dokumentów
elektronicznych, dopuszczalność dokumentów elektronicznych i
uwierzytelnianie witryn internetowych. ·
W ramach drugiego zestawu, obejmującego „instrument
prawny”, rozpatruje się cztery warianty: Jeden kompleksowy instrument prawny (wariant A)
albo dwa oddzielne (wariant B) Przepisy można by zawrzeć w jednym
pojedynczym kompleksowym środku obejmującym identyfikację
elektroniczną, uwierzytelnianie elektroniczne i podpis elektroniczny albo
w dwóch instrumentach, a mianowicie w decyzji Komisji w sprawie identyfikacji
elektronicznej i zmienionej dyrektywie w sprawie podpisów elektronicznych. Dyrektywa (wariant C) albo rozporządzenie
(wariant D) Przepisy mogłyby mieć formę
dyrektywy albo rozporządzenia. ·
W ramach trzeciego zestawu, poziomu „nadzoru”,
rozpatruje się dwa warianty: Wariant (i): utrzymanie systemów nadzoru krajowego Utrzymano by obowiązujące systemy
nadzoru krajowego, wzmocniono by jednak harmonizację podstawowych wspólnych
wymagań. Wariant (ii): Ustanowienie systemu nadzoru UE Ustanowiono by systemu nadzoru UE w celu
ograniczenia lub wyeliminowania różnic występujących między
krajowymi rozwiązaniami w zakresie nadzoru. Działanie to mogłoby
przyjąć jedną z dwóch form: Podwariant a: zastąpienie
obowiązujących systemów nadzoru krajowego pojedynczym systemem i
organem nadzoru UE. Podwariant b: ustanowienie
systemu i organu nadzoru UE przy jednoczesnym utrzymaniu równolegle
funkcjonujących systemów nadzoru krajowego (każde państwo
członkowskie mogłoby wybrać własny system lub system
europejski). 6. Porównanie wariantów strategicznych i
skutków Warianty strategiczne poddano ocenie i
porównano ze scenariuszem odniesienia (wariant 1) pod względem
skuteczności, efektywności i spójności. 6.1. Zakres ram W ramach wariantu 0 nie przyczyniono
by się do osiągnięcia celów określonych w sprawozdaniu z
oceny skutków. Nie zwiększono by dostępności i rozpowszechnienia
transgranicznych i ponadsektorowych usług eIAS, nie zapewniono by optymalnego
poziomu zarządzania, nie pobudzono by zmian na rynku, nie przyczyniono by
się do wzmocnienia konkurencyjności europejskiego przemysłu i
sektorów usług ani nie zapewniono by możliwości czerpania
korzyści płynących ze stosowania usług eIAS przez wszystkich
użytkowników końcowych. Wręcz przeciwnie, zastosowanie tego
wariantu utrudniłoby rozwój technologiczny na rynku usług eIAS,
zakłóciłoby obecny proces prac na rzecz umożliwienia
świadczenia transgranicznych usług elektronicznych i spowodowało
utrzymanie rozdrobnienia rynku UE i niejednolitego poziomu zaufania. Stosując wariant 1 nie
osiągnięto by celów. Utrzymano by istniejące niejasności, a
poziom zaufania w odniesieniu do nadzoru nadal byłby niejednolity. W UE nadal
istniałaby niepewność prawa i panowałoby coraz większe
rozdrobnienie, co prowadziłoby do zakłócenia warunków konkurencji na
rynku wewnętrznym i zwiększałoby prawdopodobieństwo występowania
odmiennych podejść na szczeblu krajowym. W ramach wariantu 2 zwiększono
by pewność prawa, wzmocniono by nadzór i zapewniono wzajemne
uznawanie i zatwierdzanie środków identyfikacji elektronicznej oraz
znacznie przyczyniono by się do osiągnięcia każdego z celów
określonych w sprawozdaniu z oceny skutków, uzyskując pozytywne
wyniki gospodarcze, społeczne i środowiskowe. Usługi eIAS stałyby się
bardziej atrakcyjne, dzięki czemu uzyskano by większy zwrot z
inwestycji dokonanych w infrastrukturę i usługi eIAS. Ponadto
usługi eIAS stałyby się dostępne dla wszystkich sektorów i
rodzajów przedsiębiorstw przy jednoczesnym wyeliminowaniu barier
transgranicznych. Stworzono by nowe rynki i inwestycje, przez co pobudzono by
innowacje. Ograniczono by obecne rozdrobnienie rynku,
ponieważ poprawiono by interoperacyjność dzięki umożliwieniu
odnoszenia się do norm technicznych. Dzięki wzajemnemu uznawaniu i
zatwierdzaniu identyfikacji elektronicznej w dalszym stopniu przełamano by
obecne bariery w funkcjonowaniu jednolitego rynku. Ponadto prawdopodobnie
jednorodność nadzoru wynikająca ze stosowania wspólnych
podstawowych wymogów spowodowałby wzrost zaufania, ułatwiłaby
wykrywanie oszustw oraz przyczyniłaby się do zapobiegania
kradzieżom tożsamości. W ramach wariantu 3 usługi eIAS
stałyby się jeszcze bardziej atrakcyjne, przez co zwiększeniu
uległby ich pozytywny wpływ poprzez rozszerzenie ram o określone
podstawowe pomocnicze usługi zaufania. Uznaje się, że istnieje
większe prawdopodobieństwo osiągnięcia pozytywnego
wpływu na bezpieczne i łatwe w użyciu transakcje elektroniczne w
przypadku zastosowania wariantu 3 niż w przypadku zastosowania wariantu
0, 1 lub 2. 6.2. Instrument prawny Zapewnienie kompleksowych ram w postaci jednego
instrumentu zapewniłoby spójność przepisów regulujących
różne aspekty usług eIAS. Obowiązywanie dwóch oddzielnych
instrumentów mogłoby wprowadzić rozbieżności w
przepisach prawnych przyjętych w odniesieniu do podpisów elektronicznych i
identyfikacji elektronicznej, a co ważniejsze, w podejściu
przyjmowanym w ramach inicjatyw. Przyjęcie dyrektywy nie
przyczyniłoby się do rozwiązania obecnych problemów w zakresie
interoperacyjności podpisów elektronicznych wynikających z
różnych transpozycji dyrektywy 99/93/WE. Przyjęcie
rozporządzenia zapewnia bezpośrednie stosowanie bez interpretacji
i wynikającą z niego większą harmonizację, przez co jest
właściwszym rozwiązaniem zmierzającym do
osiągnięcia celów przepisów, których dotyczy wniosek. Jedno pojedyncze rozporządzenie
wydaje się być najskuteczniejszym sposobem osiągnięcia tych
celów. 6.3. Poziom nadzoru W ramach wariantu „i” w nowych
przepisach zachowano by obowiązujące systemy nadzoru krajowego i
nałożono by na dostawców usług wspólne podstawowe wymogi. Dzięki
zharmonizowanemu podejściu na szczeblu UE zarówno do podpisu
elektronicznego, jak i pomocniczych usług zaufania poprawiono by
skuteczność nadzoru, zwiększono by pewność prawa oraz
zaufanie do transakcji elektronicznych i ich bezpieczeństwo. W ramach wariantu „ii” zapewniono by
jednolitość, skuteczność i wysoką jakość
nadzoru w całej UE. Korzyścią płynącą z
zastosowania podwariantu „b” jest osiągnięcie większej
elastyczności niż w przypadku jednego organu kontrolnego UE
przewidzianego w podwariancie „a”: przekazanie obowiązków w
zakresie nadzoru organowi kontrolnemu UE byłoby korzystne dla państw
członkowskich, w których nie mają siedziby żadni dostawcy
usług zaufania lub swoją siedzibę ma niewielu takich dostawców. Inne
państwa członkowskie mogłyby, gdyby zechciały,
utrzymać swoje systemy nadzoru. Scentralizowany model nadzoru UE budzi
jednak wątpliwości pod względem pomocniczości. Poszanowanie zasady pomocniczości
sugeruje, że najodpowiedniejszym wariantem jest wariant „i”. 7. Uzasadnienie działania na szczeblu
UE, wartość dodana UE i zasada pomocniczości Tak jak w przypadku dyrektywy 99/93/WE,
podstawą prawną wniosku ustawodawczego jest art. 114 TFUE
dotyczący rynku wewnętrznego, ponieważ jego celem jest
usunięcie przeszkód w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego poprzez
promowanie transgranicznego wzajemnego uznawania i zatwierdzania środków identyfikacji
elektronicznej, uwierzytelniania elektronicznego, podpisów elektronicznych i
pomocniczych usług zaufania, gdy są one niezbędne w odniesieniu
do transakcji elektronicznych. Ze względu na właściwy
usługom eIAS brak terytorialności, działania na szczeblu UE
są odpowiednie i proporcjonalne do wdrożenia jednolitego rynku
cyfrowego. Nie można oczekiwać
osiągnięcia takiego samego wyniku przy zastosowaniu środków
regulacyjnych przyjętych na szczeblu państw członkowskich. Interwencja UE jest zatem niezbędna,
odpowiednia i uzasadniona. 8. Monitorowanie i ocena Komisja monitorowałaby stosowanie
przepisów poprzez prowadzenie stałego dialogu z zainteresowanymi stronami
i gromadzenie danych statystycznych oraz przedłożyłaby
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące skutków nowych
przepisów po czterech latach od ich wejścia w życie. [1] http://ec.europa.eu/information_society/activities/ict_psp/about. [2] „Zgłoszona identyfikacja
elektroniczna”: system identyfikacji elektronicznej zgłoszony Komisji
przez państwo członkowskie, który ma być uznawany i zatwierdzany
w kontekście transgranicznym.
Koncepcja zgłoszonej identyfikacji elektronicznej nie ogranicza się
do środków identyfikacji elektronicznej wydanych przez sektor publiczny: państwa
członkowskie mogłyby również zgłaszać środki
identyfikacji elektronicznej wydane przez sektor prywatny, które państwa
te uznają do celów stosowania w zakresie ich własnych usług
sektora publicznego. Takie podejście jest niezbędne, ponieważ
nie wszystkie organy państw członkowskich wydają środki
identyfikacji elektronicznej. Dzięki ponadsektorowemu podejściu dotyczącemu
przepisów sektor prywatny mógłby włączyć stosowanie
zgłoszonych środków identyfikacji elektronicznej do usług
elektronicznych, gdy zachodzi konieczność zastosowania bezpiecznej
identyfikacji elektronicznej.