KOMISJA EUROPEJSKA

Strasburg, dnia 13.6.2017

COM(2017) 330 final

SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY EUROPEJSKIEJ I RADY

Trzynaste sprawozdanie w sprawie relokacji i przesiedleń



x0009

1Wprowadzenie

W trzynastym sprawozdaniu w sprawie relokacji i przesiedleń przedstawiono pilne działania, które pozostają do podjęcia, aby w najbliższych miesiącach relokować wszystkie kwalifikujące się osoby przebywające obecnie we Włoszech i w Grecji oraz aby osiągnąć cele w zakresie przesiedleń.

W ciągu pierwszych pięciu miesięcy 2017 r. odnotowano znaczny wzrost tempa relokacji. Od stycznia relokowano blisko 10 300 osób. Stanowi to ponad pięciokrotny wzrost w porównaniu z tym samym okresem w 2016 r., kiedy to relokowano tylko 1 600 osób. Do tego wzrostu tempa relokacji przyczyniło się osiągnięcie pełnej zdolności operacyjnej w zakresie procedur w drugim półroczu 2016 r. oraz fakt, że większość państw członkowskich składa obecnie regularne deklaracje, a dwa państwa członkowskie będące beneficjentami kontynuowały wysiłki na rzecz zacieśnienia wzajemnej współpracy i zdobycia większego zaufania partnerów.

Dzięki temu w maju 2017 r. z Włoch relokowano ponad 1 000 osób, co stanowi jak dotąd najwyższą liczbę relokacji, która jest zbliżona do wyznaczonych miesięcznych celów. W rezultacie łączna liczba osób relokowanych z Włoch wzrosła do 6 896. Konieczne są jednak większe wysiłki ze strony Włoch, aby zidentyfikować i zarejestrować do celów relokacji wszystkie osoby już znajdujące się we Włoszech, a także szybko kierować do relokacji kwalifikujących się nowo przybyłych migrantów. W Grecji, gdzie liczba osób wymagających relokacji powinna pozostać na niezmienionym poziomie (27 208 osób zarejestrowanych do relokacji), liczba miesięcznych relokacji ustabilizowała się na poziomie 1 300 osób. W rezultacie łączna liczba osób relokowanych z Grecji wyniosła 13 973. Około 11 000 osób wciąż oczekuje na relokację. W tym celu państwa członkowskie uzgodniły szczegółowe plany operacyjne i przewiduje się, że – na podstawie tych planów i przy założeniu utrzymania obecnej częstotliwości składania deklaracji – docelowa liczba 3 000 relokacji miesięcznie zostanie osiągnięta w lipcu i utrzymana do września.

W sumie dokonano relokacji ponad 20 000 osób. Chociaż większość państw członkowskich wnosi obecnie sprawiedliwy i proporcjonalny wkład w realizację programu, Węgry, Polska i Republika Czeska nie wywiązują się ze swoich zobowiązań prawnych i nie przedstawiają deklaracji ani nie prowadzą relokacji z Grecji i Włoch.

Relokacja stanowi w dalszym ciągu główny środek łagodzenia presji migracyjnej na Grecję i Włochy poprzez rozłożenie odpowiedzialności za los osób ubiegających się o azyl, które wyraźnie potrzebują ochrony międzynarodowej. Państwa członkowskie nie powinny zmniejszać swych wysiłków, ponieważ obecne tempo relokacji jest nadal niewystarczające, aby relokować wszystkie kwalifikujące się osoby do września 2017 r. Zobowiązania prawne państw członkowskich nie ustają jednak w tym czasie; decyzje Rady stosuje się do osób przybywających na terytorium Włoch i Grecji do dnia 26 września 2017 r. W związku z tym również po tym terminie państwa członkowskie muszą kontynuować w rozsądnych ramach czasowych procedurę relokacji kwalifikujących się wnioskodawców.

Wdrażanie konkluzji z lipca 2015 r., przewidujących przesiedlenie 22 504 osób, przebiega w dalszym ciągu zgodnie z planem – przesiedlono już ponad dwie trzecie osób z tej uzgodnionej liczby.

2Relokacja

Tempo relokacji w dalszym ciągu wzrasta. Dołożenie dodatkowych starań przez wszystkie państwa członkowskie umożliwiłoby osiągnięcie celów wskazanych przez Komisję. Cele te zmierzają do zapewnienia skutecznej i terminowej relokacji wszystkich kwalifikujących się osób przebywających obecnie we Włoszech i w Grecji oraz uniknięcie trudności operacyjnych i zatorów logistycznych, które mogą powstać, jeżeli większość pozostałych osób zostanie przekazana dopiero w ciągu ostatnich tygodni września.

Niemal wszystkie państwa członkowskie dokonują obecnie relokacji z Włoch i Grecji. Węgry, Polska i Republika Czeska pozostają jedynymi państwami członkowskimi, które nie zmieniły swojego stanowiska i w dalszym ciągu nie składają deklaracji oraz nie prowadzą relokacji z Grecji ani z Włoch, wbrew swoim prawnym zobowiązaniom 1 . 

W szczególności, Węgry i Polska pozostają jedynymi państwami członkowskimi, które nie dokonały ani jednej relokacji, a Polska nie przedstawiła żadnej deklaracji od dnia 16 grudnia 2015 r. Republika Czeska nie złożyła ponadto nowych deklaracji od maja 2016 r. i nie przeprowadziła żadnych relokacji od sierpnia 2016 r.

Również Austria nie przeprowadziła jeszcze żadnej relokacji, ale niedawno zadeklarowała, że w maju dokona relokacji 50 osób z Włoch. Deklarację tę należy teraz wprowadzić w życie bez dalszej zwłoki.

2.1    Grecja: Procedury relokacji są już prowadzone w Grecji regularnie, ale konieczne jest znaczące przyśpieszenie procesu przekazywania, aby umożliwić relokację wszystkich kwalifikujących się osób

Jak wskazano we wcześniejszym sprawozdaniu, Grecja zakończyła rejestrację („złożenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej”) wszystkich osób, które były objęte procedurą wstępnej rejestracji 2 , w tym osób kwalifikujących się do relokacji. Na dzień 9 czerwca w ramach programu relokacji wnioski złożyło łącznie 27 208 osób; 13 973 osoby zostały już relokowane, a 10 923 nadal oczekuje na relokację 3 . Chociaż przed dniem 26 września 2017 r. może jeszcze dojść do zarejestrowania większej liczby wnioskodawców, a pewna niewielka liczba może zostać wykluczona z programu relokacji, oczekuje się, że łączna liczba osób zarejestrowanych do relokacji pozostanie stała.

Tempo relokacji: należy opracować ostatecznie i wdrożyć dokumenty dotyczące planowania

Niemal wszystkie państwa członkowskie składają obecnie deklaracje i prowadzą relokacje z Grecji w cyklu miesięcznym lub dwumiesięcznym. Tylko Republika Czeska, Węgry, Polska i Austria nie wypełniają jeszcze swoich zobowiązań prawnych. Malta zrealizowała wszystkie przydzielone jej relokacje 4 , wkrótce powinno się to udać także Łotwie; również Norwegia wywiąże się niebawem z podjętego zobowiązania. Estonia, Finlandia, Litwa, Luksemburg i Portugalia są na dobrej drodze, aby wypełnić swoje zobowiązania.

Mimo zaleceń ponawianych w poprzednich sprawozdaniach i podczas kilku dwustronnych kontaktów na różnych szczeblach, Słowacja kontynuuje swoją politykę ścisłych preferencji w wyborze kandydatów do relokacji, która prowadzi do niewspółmiernie wysokiego wskaźnika odrzuceń. Polityka ta nie jest zgodna z decyzjami Rady w sprawie relokacji, które dopuszczają odrzucenie z powodów związanych z bezpieczeństwem narodowym lub porządkiem publicznym. Konieczna jest natychmiastowa zmiana tej polityki. Wszystkie państwa członkowskie powinny unikać wykluczaniaze swoich preferencji wnioskodawców wymagających szczególnego traktowania, ponieważ osoby te powinny być relokowane w pierwszej kolejności. Bardzo ważne jest również, by państwa członkowskie stworzyły możliwości przyjmowania wnioskodawców najbardziej wymagających szczególnego traktowania. Wszystkie państwa członkowskie powinny być gotowe na przyjmowanie wszystkich kategorii osób ubiegających się o azyl (duże rodziny, samotni mężczyźni) i przypadającej na nie sprawiedliwie liczby wnioskodawców wymagających szczególnego traktowania, w tym małoletnich bez opieki i osób z poważnymi problemami zdrowotnymi.

W ostatnich miesiącach tempo relokacji wzrosło do 1 300 przekazań miesięcznie, ale nie jest jeszcze wystarczające, aby zapewnić relokację wszystkich kwalifikujących się osób do września 2017 r. Komisja zorganizowała we współpracy z grecką służbą azylową i Międzynarodową Organizacją ds. Migracji (IOM) spotkanie poświęcone specjalnie rozwiązaniu problemów z koordynacją logistyczną, bazując na przykładzie szwedzkich dokumentów dotyczących planowania. Odbyły się spotkania dwustronne z państwami członkowskimi, których comiesięczne deklaracje obejmują dużą liczbę relokacji, poświęcone planowaniu poszczególnych etapów procedury. Uzgodniono dokumenty dotyczące planowania z Niemcami, Francją, Niderlandami, Rumunią, Hiszpanią i Szwecją. W oparciu o te plany i przy założeniu, że wszystkie państwa członkowskie utrzymają obecne tempo miesięcznych deklaracji, liczba osób przekazywanych w ramach relokacji powinna wynieść 2 500 w czerwcu i po 3 000 w lipcu, sierpniu i wrześniu. Aby móc skutecznie wdrożyć te plany, wszystkie państwa członkowskie powinny wykazywać konstruktywne podejście na każdym etapie procedury relokacji; Komisja jest gotowa wspierać je w tym procesie. Państwa członkowskie mające ograniczone zdolności recepcyjne (Irlandia, Finlandia i Portugalia) pracowały nad ich zwiększeniem.

Małoletni bez opieki: obserwowane są dalsze postępy

Na dzień 6 czerwca relokowano 365 małoletnich bez opieki z łącznej liczby 574 małoletnich bez opieki kwalifikujących się do relokacji. Od czasu ostatniego sprawozdania więcej państw członkowskich zaoferowało miejsca dla tej kategorii wnioskodawców wymagających szczególnego traktowania. Zachęca się państwa członkowskie, aby w dalszym ciągu oferowały w miarę potrzeb 5 miejsca do relokacji zarejestrowanych małoletnich odseparowanych od rodziców.

2.2    Włochy: konieczne są zwiększone wysiłki, aby zapewnić relokację wszystkich kwalifikujących się wnioskodawców przebywających obecnie we Włoszech 

Identyfikacja i rejestracja migrantów do celów relokacji: Włochy muszą dołożyć większych starań, aby przyspieszyć relokację

Do tej pory Włochy zarejestrowały do relokacji około 8 600 osób, z których 6 896 zostało już relokowanych. Według władz włoskich na rejestrację oczekuje około 700 dodatkowych wnioskodawców. W 2017 r. do Włoch przybyło do tej pory ponad 2 500 nowych migrantów z Erytrei, którzy również powinni zostać szybko zarejestrowani do celów relokacji. Tylko w 2016 r. do Włoch przybyło jednak szacunkowo 20 700 Erytrejczyków, a obecnie wiadomo jest, że jak dotąd udało się zarejestrować na potrzeby programu relokacji tylko około połowę z nich. Bardzo ważne jest zatem, aby Włochy jak najszybciej zidentyfikowały i zarejestrowały do celów relokacji wszystkich pozostałych kwalifikujących się wnioskodawców, którzy przebywają obecnie na ich terytorium. Aby dotrzeć do tych wnioskodawców, Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO), przy wsparciu ze strony Komisji, jest gotowy uruchomić specjalną kampanię informacyjną (w mediach społecznościowych, przez szerszą dystrybucję ulotek EASO dotyczących relokacji, prowadzoną przez EASO infolinię w sprawie relokacji, transparenty i aktywną obecność mobilnych zespołów EASO), która pozwoli zarejestrować większą liczbę kwalifikujących się wnioskodawców. Włochy powinny zapewnić wsparcie konieczne do przeprowadzenia tej kampanii informacyjnej i do podniesienia świadomości o mechanizmie relokacji na szczeblu lokalnym (prefektur i kwestur) oraz w ośrodkach recepcyjnych.

Ważne jest również, aby Włochy przyśpieszyły tempo działań mających na celu scentralizowanie procedury relokacji (a zwłaszcza jej ostatnich etapów) w kilku wyznaczonych centrach oraz przekazywanie do ośrodków recepcyjnych zlokalizowanych w Rzymie lub w pobliżu tego miasta wszystkich osób ubiegających się o relokację na 10 dni przed ich wyjazdem. Obecna praktyka polegająca na rozproszeniu migrantów kwalifikujących się do relokacji po całym terytorium Włoch, podczas gdy wyznaczone centra relokacji są często słabo wykorzystywane, ponieważ przebywa w nich większość migrantów, których obywatelstwo nie uprawnia do relokacji, komplikuje proces relokacji i stwarza problemy logistyczne, przede wszystkim na jego ostatnich etapach, w szczególności jeżeli chodzi o zapewnienie odpowiednich kontroli stanu zdrowia danej osoby przed jej przekazaniem.

Tempo relokacji: należy utrzymać tempo postępów 

Tempo relokacji z Włoch stale rośnie, a relokacja wszystkich kwalifikujących się wnioskodawców przebywających obecnie we Włoszech stanowi realistyczny cel, biorąc pod uwagę fakt, że państwa członkowskie generalnie osiągają wartości docelowe wyznaczone przez Komisję.

Finlandia i Malta dokonają wkrótce wszystkich przydzielonych im relokacji z Włoch 6 , a inne państwa członkowskie (Niemcy, Luksemburg i Niderlandy) osiągają zadowalające postępy, składając regularne comiesięczne deklaracje i prowadząc relokacje; Chorwacja i Portugalia wznowiły niedawno składanie deklaracji. Austria, Bułgaria, Estonia, Irlandia, Polska, Republika Czeska, Słowacja i Węgry pozostają natomiast jedynymi państwami członkowskimi, które nie relokowały z Włoch ani jednej osoby. W maju Austria przedstawiła Włochom swoją pierwszą deklarację dotyczącą relokacji 50 osób i powinna obecnie zapewnić skuteczne przeprowadzenie relokacji w jak najszybszym terminie. Oznacza to również, że Włochy powinny przesyłać wcześnie wnioski o relokację, aby umożliwić Austrii wywiązanie się z deklaracji.

Estonia i Irlandia nie prowadzą jeszcze relokacji z Włoch z powodu rygorystycznej polityki tego państwa w zakresie dodatkowych przesłuchań w ramach kontroli bezpieczeństwa przez państwa członkowskie relokacji, a Bułgaria i Słowacja nie prowadzą relokacji z Włoch ze względu na swoją politykę w zakresie preferencji, która bardzo zawęża wybór kandydatów (Bułgaria nie jest skłonna przyjmować Erytrejczyków, a Słowacja przyjmuje tylko samotne kobiety z dziećmi i osoby posiadające dokumenty podróży) i praktycznie uniemożliwia Włochom znalezienie wnioskodawców odpowiadających preferencjom tych państw. Aby zapewnić relokację wszystkich kwalifikujących się wnioskodawców w nadchodzących miesiącach, należy znaleźć rozwiązanie kwestii dodatkowych przesłuchań prowadzonych w ramach kontroli bezpieczeństwa przez państwa członkowskie relokacji. Ponadto Cypr, Francja i Łotwa od ponad trzech miesięcy nie przedstawiły żadnych nowych deklaracji dotyczących relokacji z Włoch.

Z myślą o dalszych usprawnieniach systemu rozpowszechniania informacji Międzynarodowa Organizacja ds. Migracji (IOM) zorganizuje w dniu 16 czerwca br. specjalne szkolenie dla oficerów łącznikowych we Włoszech poświęcone lepszej organizacji sesji informacyjnych na temat uwarunkowań kulturowych. EASO zakończył również nowe specjalne nagranie wideo na temat relokacji do Portugalii.

Rozpoczęły się relokacje małoletnich bez opieki, ale wciąż potrzebne są większe wysiłki

W okresie objętym sprawozdaniem przeprowadzono relokację dwóch małoletnich bez opieki z Włoch do Norwegii – łączna liczba małoletnich bez opieki relokowanych z Włoch wzrosła tym samym do pięciu (w tym jeden małoletni odseparowany od rodziców). W tym konkretnym przypadku powodzenie akcji przekazania małoletnich było możliwe dzięki zacieśnionej współpracy na szczeblu lokalnym. Kilka innych wniosków jest obecnie rozpatrywanych.

Jak wspomniano w dwunastym sprawozdaniu, Włochy powinny teraz wykorzystywać doświadczenia zebrane podczas tych pierwszych relokacji i ujednolicić procedury, by zapewnić wszystkim kwalifikującym się małoletnim bez opieki możliwość relokacji, jeżeli jest ona w ich najlepszym interesie. Spotkanie zorganizowane przez Komisję w dniu 1 czerwca br. z udziałem wszystkich zainteresowanych stron umożliwiło dalsze usprawnienie procedur. Ze swej strony państwa członkowskie powinny w dalszym ciągu oferować w swoich deklaracjach miejsca dla małoletnich bez opieki i przekazywać władzom włoskim szczegółowe informacje na temat konkretnych warunków ich przyjęcia przez te państwa. Biorąc pod uwagę fakt, że odpowiednie procedury mogą trwać dłużej niż w przypadku dorosłych, zachęca się państwa członkowskie do rezerwowania miejsc dla małoletnich przez dłuższy okres (tzn. do zgłaszania na nowo dostępności miejsc dla małoletnich w kolejnych deklaracjach).

3Przesiedlenia

Obserwowane są dalsze postępy w realizacji konkluzji z dnia 20 lipca 2015 r. – dokonano już ponad dwóch trzecich uzgodnionych przesiedleń (z łącznej liczby 22 504). Od dnia 12 maja 2017 r. w ramach programu przesiedlono 256 osób. Ponieważ kilka państw członkowskich mających duże kontyngenty relokacyjne wypełniło swoje zobowiązania na podstawie konkluzji i przekierowało wysiłki na wdrażanie oświadczenia UE–Turcja z dnia 18 marca 2016 r., niedawne przesiedlenia odbywały się z Turcji, chociaż kontynuowane są również, na mniejszą skalę, przesiedlenia z Jordanii i Libanu.

Według danych na dzień 9 czerwca 2017 r. przesiedlono 16 419 osób do 21 państw (Belgia, Republika Czeska, Dania, Niemcy, Estonia, Francja, Islandia, Irlandia, Włochy, Łotwa, Liechtenstein, Litwa, Niderlandy, Norwegia, Austria, Portugalia, Hiszpania, Finlandia, Szwecja, Szwajcaria i Zjednoczone Królestwo). Siedem państw członkowskich (Estonia, Finlandia, Irlandia, Niderlandy, Niemcy, Szwecja oraz Zjednoczone Królestwo), a także trzy państwa stowarzyszone (Islandia, Liechtenstein i Szwajcaria) wypełniły już swoje deklaracje. W przesiedleniach uczestniczy wprawdzie więcej państw członkowskich niż w poprzednich latach, ale dziesięć państw członkowskich nie dokonało jeszcze żadnych przesiedleń w ramach tego programu 7 . Staje się coraz bardziej wątpliwe, czy państwa członkowskie mające duże zaległości w realizacji podjętych zobowiązań będą w stanie się z nich ostatecznie wywiązać.

Wdrażanie konkluzji z dnia 20 lipca 2015 r. obejmuje również działania państw członkowskich na rzecz przesiedlania Syryjczyków z Turcji na mocy oświadczenia UE–Turcja. Od dnia 4 kwietnia 2016 r. z Turcji przesiedlono 6 254 Syryjczyków w ramach tej części oświadczenia UE–Turcja, która dotyczy przesiedleń. Od ostatniego okresu sprawozdawczego przesiedlono w ramach tego mechanizmu 559 Syryjczyków, a pozostała liczba wszystkich deklaracji wynosi obecnie 24 461. Dotychczas w ramach oświadczenia UE–Turcja miały miejsce przesiedlenia do Austrii, Belgii, Estonii, Finlandii, Francji, Hiszpanii, Niemiec, Litwy, Luksemburga, Łotwy, Niderlandów, Portugalii, Rumunii, Szwecji i Włoch. Od dnia 4 kwietnia 2016 r. Norwegia przesiedliła z Turcji dodatkowo 563 Syryjczyków.

Państwa członkowskie, które dokonują przesiedleń w ramach oświadczenia UE–Turcja, przygotowują kolejne działania, w tym wizyty w Turcji w celu przeprowadzenia wywiadów z kandydatami do przesiedlenia. Rumunia podjęła działania w związku ze swoją wcześniejszą zapowiedzią o rozpoczęciu przesiedleń w najbliższym czasie, przyjmując 11 Syryjczyków. Delegatura UE w Ankarze podkreśliła wobec Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR), jak ważne jest wysyłanie nowych wniosków kandydatów również do tych państw członkowskich, które zadeklarowały mniejszą liczbę miejsc.

Jeżeli chodzi o państwa członkowskie, które nie dokonały jeszcze przesiedleń z Turcji 8 , Malta przygotowuje wizytę w Turcji, a Cypr zwrócił się teraz oficjalnie do UNHCR, wyrażając gotowość do przyjęcia 5 osób na mocy oświadczenia UE–Turcja. Jednak niektóre państwa członkowskie, które otrzymały akta z Biura UNHCR już latem 2016 r., nie dokonały dotąd żadnych czynności (Bułgaria i Republika Czeska); państwa te zachęca się do szybkiego podjęcia działań w tym zakresie.

W celu wsparcia przesiedleń na mocy oświadczenia UE–Turcja i przedyskutowania prowadzonych obecnie operacji delegatura UE w Ankarze kontynuuje cotygodniowe spotkania z turecką dyrekcją generalną ds. zarządzania migracją. Delegatura UE spotyka się też raz w tygodniu z państwami członkowskimi oraz z UNHCR i IOM, aby porównać dane statystyczne i omówić aktualne informacje operacyjne.

Aby naprawić niedociągnięcia i podjąć działania w odpowiedzi na zalecenie przedstawione w poprzednich sprawozdaniach, delegatura UE zaproponowała państwom członkowskim zmienioną wersję dokumentu zawierającego najczęstsze pytania i odpowiedzi, który jest stosowany przez UNHCR w celu zapewnienia, by informacje przekazywane Syryjczykom na temat warunków przyjmowania przesiedlanych osób oraz na temat norm kulturowych, społecznych i prawnych w państwach członkowskich były wyczerpujące. Zmieniona wersja tego dokumentu została zatwierdzona przez UNHCR i przez większość państw członkowskich, a 13 z nich przesłało już swoje zaktualizowane dokumenty zawierające pytania i odpowiedzi.

Równolegle z wdrażaniem obecnych zobowiązań do przesiedleń z Turcji postępują negocjacje z uczestniczącymi państwami i Turcją w sprawie standardowych procedur operacyjnych w ramach programu dobrowolnego przyjmowania ze względów humanitarnych; strony dążą do ich jak najszybszego uzgodnienia.

4Dalsze działania

Szefowie europejskich państw i rządów wielokrotnie wskazywali na pilną potrzebę rozwiązania problemów związanych z sytuacją migracyjną w Europie i wzywali do dalszych działań w celu przyspieszenia wdrażania programu relokacji jako istotnego wyrazu solidarności wobec Grecji i Włoch i sprawiedliwego dzielenia się odpowiedzialnością.

Biorąc pod uwagę obecną liczbę osób we Włoszech i Grecji, relokacja wszystkich tych, którzy prawdopodobnie się do tego kwalifikują, do września 2017 r. jest możliwa i wykonalna. Powinien to być nasz wspólny cel, w którego osiągnięcie każde państwo członkowskie powinno wnieść sprawiedliwy i proporcjonalny wkład. Aby osiągnąć ten cel, państwa członkowskie powinny zatem podjąć dodatkowe wysiłki i wdrożyć konieczne działania wskazane w niniejszym sprawozdaniu. Komisja będzie w dalszym ciągu wspierać państwa członkowskie w koordynacji tych zwiększonych wysiłków.

Przeprowadzenie relokacji zgodnie z decyzjami Rady stanowi również obowiązek prawny. Dlatego też Komisja wspiera stale wysiłki państw członkowskich mające na celu wniesienie sprawiedliwego i proporcjonalnego wkładu w ten program, publikując miesięczne sprawozdania i angażując się w regularną współpracę z tymi państwami. Większość pozostałych państw członkowskich udowodniła, że relokacja nawet dużej liczby osób jest możliwa i wykonalna w krótkim czasie, jeżeli istnieje ku temu wola i podejmowane są zdecydowane działania. Dzięki temu wspólnemu wysiłkowi osiągnięto znaczny wzrost liczby osób przekazywanych w ramach relokacji; należy kontynuować ten proces, aby zapewnić na obecnym końcowym etapie terminową relokację wszystkich kwalifikujących się osób.

W ostatnich miesiącach Komisja przypominała też wielokrotnie państwom członkowskim o prawnych zobowiązaniach spoczywających na nich na mocy decyzji Rady i wezwała państwa członkowskie, które nie dokonały jeszcze żadnej relokacji lub nie złożyły deklaracji dotyczących relokacji z Włoch i Grecji, aby niezwłocznie podjęły stosowne działania. Do września 2017 r. pozostało im niewiele czasu na wywiązanie się ze swoich zobowiązań i wniesienie sprawiedliwego i proporcjonalnego wkładu we wspólne wysiłki.

Niestety, pomimo wielokrotnych wezwań, Republika Czeska, Węgry i Polska nie podjęły jeszcze koniecznych działań, co stanowi naruszenie ich obowiązków prawnych wynikających z decyzji Rady oraz zobowiązań wobec innych państw członkowskich. Jak już zapowiedziano w poprzednim sprawozdaniu w sprawie relokacji i przesiedleń, Komisja postanowiła w związku z tym wszcząć postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom przeciw tym trzem państwom członkowskim.

Równocześnie państwa członkowskie powinny dalej wywiązywać się ze swoich zobowiązań w zakresie przesiedleń; swoje wysiłki powinny wzmóc w szczególności te państwa, które jeszcze nie dokonały żadnych przesiedleń oraz te, które nadal nie osiągnęły swojej wartości docelowej.

(1)

     Węgry i Słowacja, wspierane przez Polskę, zakwestionowały zgodność z prawem drugiej decyzji Rady o relokacji. Jednak skarga o stwierdzenie nieważności nie ma skutku zawieszającego. Rozprawa przez Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej odbyła się dnia 10 maja br.

(2)

     Aby móc nadal pomagać greckim władzom w planowaniu i zapewnianiu dodatkowego wsparcia, Komisja zwraca się do nich z prośbą o wyraźne ustalenie łącznej liczby migrantów przebywających w kontynentalnej części kraju i na wyspach.

(3)

     2 312 kandydatów do relokacji zostało odrzuconych przez państwa członkowskie dokonujące relokacji lub przekazanych do procedury dublińskiej lub krajowej procedury w Grecji (np. ponieważ wniosek został wycofany przez Grecję z przyczyn administracyjnych, kontrola bezpieczeństwa przez grecką policję przed złożeniem wniosku dała wynik negatywny itp.), a bardzo mała liczba osób spośród nich zmarła.

(4)

     Z wyjątkiem szczególnego przydziału relokacji dla pozostałych 54 000 osób.

(5)

     Chociaż obecnie potrzebne są w zasadzie tylko 24 dodatkowe miejsca, liczba potrzebnych deklaracji może wzrosnąć, jeżeli niektóre z wniosków o relokację małoletnich bez opieki w ramach systemu dublińskiego wysłanych do innych państw członkowskich zostaną odrzucone.

(6)

     Z wyjątkiem szczególnego przydziału relokacji dla pozostałych 54 000 osób.

(7)

     Grupa tych państw członkowskich obejmuje Luksemburg i Rumunię, mimo że oba te państwa członkowskie dokonywały już przesiedleń Syryjczyków z Turcji na mocy oświadczenia UE–Turcja.

(8)

   Bułgaria, Chorwacja, Cypr, Dania, Grecja, Irlandia, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia, Węgry oraz Zjednoczone Królestwo.

KOMISJA EUROPEJSKA

Strasburg, dnia 13.6.2017

COM(2017) 330 final

ZAŁĄCZNIK

do

SPRAWOZDANIA KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY EUROPEJSKIEJ I RADY

Trzynaste sprawozdanie w sprawie relokacji i przesiedleń

Załącznik 1: Relokacje z Grecji do dnia 9 czerwca 2017 r.

(1)

Przekazane za pośrednictwem sieci DubliNet, zgodnie z art. 5 ust. 2 decyzji Rady.

(2)

Liczba ta nie obejmuje około 8 000 osób, które nadal pozostają do przydzielenia w ramach pierwszej decyzji Rady, ani alokacji dodatkowych 54 000 miejsc.

(3)

     Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2016/408 z dnia 10 marca 2016 r. w sprawie tymczasowego zawieszenia relokacji 30 % wnioskodawców przydzielonych Austrii na mocy decyzji (UE) 2015/1601 ustanawiającej środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji.

(4)

     Decyzja Rady (UE) 2016/946 z dnia 9 czerwca 2016 r. ustanawiająca środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Szwecji zgodnie z art. 9 decyzji (UE) 2015/1523 oraz art. 9 decyzji (UE) 2015/1601 ustanawiających środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji.

KOMISJA EUROPEJSKA

Strasburg, dnia 13.6.2017

COM(2017) 330 final

ZAŁĄCZNIK

do

SPRAWOZDANIA KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY EUROPEJSKIEJ I RADY

Trzynaste sprawozdanie w sprawie relokacji i przesiedleń

Załącznik 2: Relokacje z Włoch do dnia 9 czerwca 2017 r.

(1)

Przekazane za pośrednictwem sieci DubliNet, zgodnie z art. 5 ust. 2 decyzji Rady.

(2)

Liczba ta nie obejmuje około 8 000 osób, które nadal pozostają do przydzielenia w ramach pierwszej decyzji Rady, ani alokacji dodatkowych 54 000 miejsc.

(3)

     Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2016/408 z dnia 10 marca 2016 r. w sprawie tymczasowego zawieszenia relokacji 30 % wnioskodawców przydzielonych Austrii na mocy decyzji (UE) 2015/1601 ustanawiającej środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji.

(4)

     Decyzja Rady (UE) 2016/946 z dnia 9 czerwca 2016 r. ustanawiająca środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Szwecji zgodnie z art. 9 decyzji (UE) 2015/1523 oraz art. 9 decyzji (UE) 2015/1601 ustanawiających środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji.

KOMISJA EUROPEJSKA

Strasburg, dnia 13.6.2017

COM(2017) 330 final

ZAŁĄCZNIK

do

SPRAWOZDANIA KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY EUROPEJSKIEJ I RADY

Trzynaste sprawozdanie w sprawie relokacji i przesiedleń

Załącznik 3: Relokacje z Włoch i Grecji do dnia 9 czerwca 2017 r.

(1)

Liczba ta nie obejmuje około 8 000 osób, które nadal pozostają do przydzielenia w ramach pierwszej decyzji Rady, ani alokacji dodatkowych 54 000 miejsc.

(2)

     Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2016/408 z dnia 10 marca 2016 r. w sprawie tymczasowego zawieszenia relokacji 30 % wnioskodawców przydzielonych Austrii na mocy decyzji (UE) 2015/1601 ustanawiającej środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji.

(3)

     Decyzja Rady (UE) 2016/946 z dnia 9 czerwca 2016 r. ustanawiająca środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Szwecji zgodnie z art. 9 decyzji (UE) 2015/1523 oraz art. 9 decyzji (UE) 2015/1601 ustanawiających środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji.

KOMISJA EUROPEJSKA

Strasburg, dnia 13.6.2017

COM(2017) 330 final

ZAŁĄCZNIK

do

SPRAWOZDANIA KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY EUROPEJSKIEJ I RADY

Trzynaste sprawozdanie w sprawie relokacji i przesiedleń

Załącznik 4: Przesiedlenia na mocy konkluzji z dnia 20 lipca 2015 r. – stan na dzień 12 maja 2017 r.
oraz przesiedlenia na podstawie mechanizmu 1:1 uzgodnionego z Turcją (mającego zastosowanie od dnia 4 kwietnia 2016 r.)

(1)

69 Syryjczyków przesiedlonych z Turcji poza zakresem programu z dnia 20 lipca 2015 r. należy uwzględnić zgodnie z decyzją Rady 2016/1754.

(2)

Liczba ta nie obejmuje 504 Syryjczyków, którzy zostali przesiedleni z Turcji na podstawie mechanizmu 1:1.

(3)

 Spośród 504 Syryjczyków przesiedlonych z Turcji w ramach mechanizmu 1:1, 11 przesiedlono w ramach krajowego programu przesiedleń, natomiast 493 należy uwzględnić

zgodnie z decyzją Rady 2016/1754.

(4)

575 Syryjczyków przesiedlonych z Turcji poza zakresem programu z dnia 20 lipca 2015 r. należy uwzględnić zgodnie z decyzją Rady (UE) 2016/1754.

(5)

Islandia dokonała przesiedlenia łącznie 97 osób, wszystkich z Libanu.

(6)

W tym samym okresie Irlandia przyjęła ponadto 259 osoby z Libanu potrzebujące ochrony międzynarodowej w ramach swojego krajowego programu przesiedleń.

(7)

Mimo że nie przeprowadzono żadnych przesiedleń na podstawie konkluzji z dnia 20 lipca 2015 r., 98 Syryjczyków przesiedlono w ramach krajowego programu Luksemburga w ramach mechanizmu 1:1 i należy ich uwzględnić zgodnie z decyzją Rady (UE) 2016/1754.