KOMISJA EUROPEJSKA
Bruksela, dnia 23.6.2016
COM(2016) 413 final
2016/0192(NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie wzajemnego dostępu do łowisk w cieśninie Skagerrak dla statków pływających pod banderą Danii, Norwegii i Szwecji
UZASADNIENIE
1.KONTEKST WNIOSKU
•Przyczyny i cele wniosku
Umowa w sprawie wzajemnego dostępu do łowisk w cieśninach Skagerrak i Kattegat między Danią, Norwegią i Szwecją została podpisana w dniu 19 grudnia 1966 r. i weszła w życie w dniu 7 sierpnia 1967 r. Umowa ta, obok dwustronnej umowy w sprawie rybołówstwa między Unią Europejską i Norwegią z 1980 r., umożliwiła wzajemny dostęp między tymi trzema państwami do połowów na obszarze do 4 mil morskich od ich linii podstawowych w cieśninach Skagerrak i Kattegat znajdujących się między Morzem Północnym a Morzem Bałtyckim. Ponadto w umowie określono, że do celów tego rodzaju połowów, przedmiotowy obszar uznaje się za morze pełne. W związku z tym umowa regulowała stosunki między państwami bandery z jednej strony, a odpowiednimi państwami nadbrzeżnymi z drugiej strony.
Umowa z 1966 r. była prostą umową, w której wzięto pod uwagę szczególne położenie geograficzne cieśnin Skagerrak i Kattegat pod względem rybołówstwa i uznano, że istnieją praktyczne powody, by zezwolić na zastosowanie prostego systemu dostępu na zasadniczo bardzo małej powierzchni morza. Z tego powodu umowa z 1966 r. liczyła jedynie trzy artykuły, z których pierwszy zawierał definicję obszaru będącego przedmiotem umowy, a drugi – określenie praw dostępu i deklarację dążenia do harmonizacji przepisów technicznych.
Wraz z przystąpieniem Danii i Szwecji do Unii Europejskiej, odpowiednio w 1973 r. i 1995 r., Komisja stała się odpowiedzialna za zarządzanie tą umową w imieniu tych dwóch państw członkowskich. Konsultacje dotyczące ustaleń wynikających z tej umowy odbywały się równolegle z konsultacjami prowadzonymi w ramach dwustronnej umowy w sprawie rybołówstwa z 1980 r.
Umowa z 1966 r. pozostawała w mocy przez pierwotny okres 35 lat do 2002 r., a następnie była przedłużana na dwa pięcioletnie okresy do roku 2012. Wypowiedzenie umowy możliwe było z zachowaniem trzyletniego terminu wypowiedzenia przez jedną lub drugą stronę przed upływem każdego takiego pięcioletniego okresu.
Biorąc pod uwagę ostatnie zmiany międzynarodowego prawa w zakresie rybołówstwa, a w szczególności wejście w życie Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 r. oraz porozumienia Narodów Zjednoczonych o zasobach rybnych z 1995 r., Norwegia uznała, że istniejąca umowa nie jest zgodna z obecnymi przepisami prawa morza. Norwegia wyraziła szczególne zaniepokojenie odnośnie do przepisów w zakresie kontroli. Ponadto Norwegia uznała, że umowa ta nie jest zgodna z zasadami normalnej jurysdykcji państwa nadbrzeżnego określonymi w Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza i nie odpowiada nowoczesnym zasadom ochrony i zarządzania.
W dniu 29 lipca 2009 r. Ministerstwo Spraw Zagranicznych Norwegii oficjalnie poinformowało rząd Danii, będący depozytariuszem umowy, o zamiarze wypowiedzenia przez Norwegię umowy w drodze formalnego wypowiedzenia zgodnie z art. 3 ust. 3 umowy. W związku z tym umowa z 1966 r. wygasła w dniu 7 sierpnia 2012 r.
Następnie Norwegia rozpoczęła formalne rokowania z Komisją, w imieniu Unii Europejskiej, mające na celu zawarcie zastępczej umowy w sprawie wzajemnego dostępu do łowisk w cieśninach Skagerrak i Kattegat. Nowa umowa została parafowana w dniu 24 października 2013 r. i podpisana w dniu 15 stycznia 2015 r. Pozostaje ona w zgodzie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawie morza oraz z powiązanymi postanowieniami w innych umowach.
Nowa umowa zachowuje wyłączny dostęp przyznany statkom z Danii, Norwegii i Szwecji do wód każdej ze stron poza obszarem 4 mil morskich od linii podstawowych. Zapewnia ona ciągły wzajemny dostęp dla dwóch państw członkowskich i Norwegii do odpowiednich wód pozostałych stron w cieśninie Skagerrak, jednocześnie zapewniając należyte środki ochrony i zarządzania w odniesieniu do zasobów rybnych na tym obszarze. Ponadto pozwala ona na zastosowanie środków kontroli zgodnie z zasadami normalnej jurysdykcji państwa nadbrzeżnego, jak to ma już miejsce w przypadku łowisk na Morzu Północnym.
•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki
W celu zagwarantowania ciągłości dostępu statków UE do prowadzenia działalności połowowej do czasu wejścia w życie umowy stosuje się ją tymczasowo przez okres do dwóch lat od dnia jej podpisania.
•Spójność z innymi politykami Unii
Proponowane środki opracowano zgodnie z celami i przepisami wspólnej polityki rybołówstwa i są one spójne z polityką Unii w zakresie zrównoważonego rozwoju.
2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ
•Podstawa prawna
Artykuł 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 218 ust. 6 lit. a).
•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)
Wniosek jest przedmiotem wyłącznej kompetencji Unii, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. d) Traktatu. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.
•Proporcjonalność
Działanie Unii jest konieczne w celu zarządzania zasobami międzystrefowymi poławianymi przez statki unijne i norweskie.
•Wybór instrumentu
3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW
•Oceny ex-post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa
•Konsultacje z zainteresowanymi stronami
Podczas konsultacji z Norwegią zasięgnięto opinii zainteresowanych państw członkowskich.
•Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej
•Ocena skutków
•Sprawność regulacyjna i uproszczenie
•Prawa podstawowe
4.WPŁYW NA BUDŻET
2016/0192 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie wzajemnego dostępu do łowisk w cieśninie Skagerrak dla statków pływających pod banderą Danii, Norwegii i Szwecji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)Unia wynegocjowała z Królestwem Norwegii Umowę w sprawie wzajemnego dostępu do łowisk w cieśninach Skagerrak i Kattegat.
(2)Umowę między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie wzajemnego dostępu do łowisk w cieśninach Skagerrak i Kattegat podpisano w dniu 15 stycznia 2015 r. zgodnie z decyzją Rady 2014/505/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie wzajemnego dostępu do łowisk w cieśninie Skagerrak dla statków pływających pod banderą Danii, Norwegii i Szwecji.
(3)Umowę należy zatwierdzić w imieniu Unii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zawiera się w imieniu Unii Umowę między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie wzajemnego dostępu do łowisk w cieśninie Skagerrak dla statków pływających pod banderą Danii, Norwegii i Szwecji.
Tekst Umowy dołącza się do niniejszej decyzji jako załącznik 1.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady wyznacza osobę(-y) uprawnioną(-e) do przekazania w imieniu Unii notyfikacji, o których mowa w art. 7 Umowy, w celu wyrażenia zgody Unii na to, aby Umowa stała się dla niej wiążąca.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Sporządzono w Brukseli dnia r.
W imieniu Rady
Przewodniczący