EUR-Lex Access to European Union law
This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 52014PC0164
Proposal for a REGULATION OF THE EUROPEAN PARLIAMENT AND OF THE COUNCIL on the Union Code on Visas (Visa Code) (recast)
Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie Unijnego kodeksu wizowego (kodeks wizowy)
Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie Unijnego kodeksu wizowego (kodeks wizowy)
/* COM/2014/0164 final - 2014/0094 (COD) */
Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie Unijnego kodeksu wizowego (kodeks wizowy) /* COM/2014/0164 final - 2014/0094 (COD) */
UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU Podstawa i cele wniosku W niniejszym wniosku przekształca
się i zmienia rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)
nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks
Wizowy (kodeks wizowy). W niniejszym wniosku uwzględniono
wzrastające politycznie znaczenie przypisywane wpływowi polityki
wizowej na ogólną gospodarkę Unii Europejskiej, a w
szczególności na turystykę, w celu zapewnienia większej spójności
z celami dotyczącymi wzrostu gospodarczego strategii „Europa 2020”,
zgodnie z komunikatem Komisji pt. „Wdrożenie i rozwój wspólnej polityki
wizowej w celu pobudzenia wzrostu gospodarczego w UE”[1]. Niniejszy wniosek opiera się również
na konkluzjach ze sprawozdania Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z
oceny stosowania kodeksu wizowego[2].
Sprawozdaniu towarzyszy dokument roboczy służb Komisji[3] zawierający
szczegółową ocenę. Niniejszy wniosek zawiera również dwa
środki dotyczące ułatwiania kontaktów rodzinnych. Wprowadza
pewne ułatwienia proceduralne dla bliskich krewnych
przyjeżdżających z wizytą do obywateli Unii
przebywających na terytorium państwa członkowskiego, którego
są obywatelami, oraz bliskich krewnych obywateli Unii mieszkających w
państwie trzecim, którzy chcą wspólnie z obywatelem Unii
odwiedzić państwo członkowskie, którego obywatelstwo posiada
wspomniany obywatel Unii. Ponadto wyjaśniono w nim, że te same
proceduralne ułatwienia powinny być przyznane jako minimum
członkom rodzin obywateli UE, którzy korzystają z art. 5 ust. 2, zdanie
drugie, dyrektywy 2004/38/WE w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich
rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium
państw członkowskich. Kontekst ogólny Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i
Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy
Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) ma zastosowanie od dnia 5 kwietnia 2010 r.
Przepisy dotyczące powiadomień oraz wymogów w zakresie uzasadniania w
przypadku odmowy wydania wizy, jej unieważnienia i cofnięcia oraz
prawo do odwołania się od takich decyzji mają zastosowanie od
dnia 5 kwietnia 2011 r. Artykuł 57 ust. 1 kodeksu wizowego
wymaga, by Komisja przekazała Parlamentowi Europejskiemu i Radzie
ocenę dotyczącą stosowania kodeksu wizowego dwa lata po
rozpoczęciu stosowania wszystkich jego przepisów (to jest 5 kwietnia 2013
r.). Przedłożono już ocenę i towarzyszący dokument
roboczy służb Komisji. Artykuł 57 ust. 2 przewiduje, że
ocenie może towarzyszyć wniosek w sprawie zmiany
rozporządzenia. W świetle wniosków ze sprawozdania z
oceny Komisja zdecydowała się przedłożyć –
łącznie ze sprawozdaniem – wniosek w sprawie zmian przepisów
prawnych. Zaproponowane zmiany zapewniają
utrzymanie bezpieczeństwa na granicach zewnętrznych i dobre
funkcjonowanie strefy Schengen, a jednocześnie ułatwiają
podróż osobom podróżującym zgodnie z prawem i upraszczają
ramy prawne w interesie państw członkowskich, na przykład
poprzez wprowadzenie bardziej elastycznych zasad współpracy konsularnej.
Wspólna polityka wizowa powinna przyczynić się do ożywienia
wzrostu gospodarczego i być spójna z innymi politykami unijnymi
dotyczącymi stosunków zagranicznych, handlu, edukacji, kultury i
turystyki. Obowiązujące przepisy Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego
i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające
Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy). 2. WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW Konsultacje z zainteresowanymi stronami Konsultacje z zainteresowanymi stronami
zostały opisane w ocenie skutków[4]
towarzyszącej niniejszemu wnioskowi. Ocena skutków Na podstawie sprawozdania z oceny, o którym
mowa w części 1, zidentyfikowano dwa główne problemy: 1) Ogólny czas trwania i koszty
(bezpośrednie i pośrednie) oraz uciążliwy charakter
procedur W ocenie skutków wyjaśniono szczegółowo
złożony charakter tego obszaru problemowego. W odniesieniu do
wariantów zawierających środki legislacyjne, za
jedyne optymalne rozwiązanie dla obu stron – obok pewnych
ułatwień proceduralnych – uznano wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu o
długim okresie ważności.
Rozwiązanie to pozwala na zmniejszenie obciążenia
administracyjnego konsulatów, przy czym jest jednocześnie uznawane za
bardzo ważne ułatwienie dla pewnych grup podróżnych. W praktyce
rozwiązanie to byłoby równoznaczne ze zniesieniem obowiązku
wizowego przez okres ważności wizy wielokrotnego wjazdu, co w
konsekwencji oznaczałoby znaczne oszczędności i
poprawę efektywności, zarówno dla osób ubiegających się o
wizę (jeżeli chodzi o czas i koszty), jak i dla konsulatów (czas).
Przewidywane warianty strategiczne dotyczące tego obszaru problemowego
są zatem stosunkowo podobne. Różnice dotyczą jedynie grup
beneficjentów objętych tym rozwiązaniem oraz okresów
ważności, na które byłyby wydawane wizy wielokrotnego wjazdu.
Różnice te zostały przedstawione poniżej. Wariant minimalnych środków
legislacyjnych: wprowadzenie obowiązkowych ułatwień
proceduralnych i obowiązkowe wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu na co
najmniej jeden rok, a następnie na trzy lata w przypadku osób często podróżujących
definiowanych jako wnioskodawcy, którzy zgodnie z prawem skorzystali uprzednio
z przynajmniej trzech wiz (w okresie 12 miesięcy
poprzedzających datę złożenia wniosku), które są
zarejestrowane w wizowym systemie informacyjnym (VIS). Wariant pośredni: wprowadzenie obowiązkowych
ułatwień proceduralnych i obowiązkowe wydawanie wiz
wielokrotnego wjazdu na co najmniej trzy lata, a następnie na
pięć lat w przypadku osób regularnie podróżujących
(definiowanych jako wnioskodawcy, którzy zgodnie z prawem skorzystali uprzednio
z przynajmniej dwóch wiz, które są zarejestrowane w VIS). W wariancie maksymalnym rozszerzono
obowiązkowe ułatwienia proceduralne i obowiązkowe wydawanie wiz
wielokrotnego wjazdu od razu na pięć lat na większość
wnioskodawców („wnioskodawcy zarejestrowani w VIS”) poprzez nałożenie
wymogu skorzystania zgodnie z prawem wyłącznie z jednej wizy (w
okresie dwunastu miesięcy poprzedzających datę
złożenia wniosku), która jest zarejestrowana w wizowym systemie
informacyjnym. W ocenie skutków wykazano, że dzięki
wszystkim tym wariantom doszłoby do zharmonizowania obecnych ram prawnych,
a także do realizacji autentycznie wspólnej polityki wizowej. Warianty te
będą miały potencjalne skutki gospodarcze dla państw
członkowskich, ponieważ podróżni posiadający wizy wielokrotnego
wjazdu o długim (dłuższym) okresie ważności
będą prawdopodobnie częściej podróżować do strefy
Schengen, niż gdyby takich wiz nie mieli. W ocenie skutków oszacowano,
że w przypadku minimalnego wariantu strategicznego dojdzie do około 500
000 dodatkowych podróży do strefy Schengen, w przypadku pośredniego
wariantu strategicznego – do około 2 milionów, a w przypadku maksymalnego
wariantu strategicznego – do około 3 milionów. Dodatkowe podróże do
strefy Schengen przyczynią się oczywiście do wygenerowania
dodatkowego dochodu: około 300 mln EUR (około 7 600 miejsc pracy w
ekwiwalentach pełnego czasu pracy) w przypadku wariantu minimalnego,
więcej niż 1 mld EUR (około 30 000 miejsc pracy w ekwiwalentach
pełnego czasu pracy) w przypadku wariantu pośredniego oraz około
2 mld EUR (50 000 miejsc pracy w ekwiwalentach pełnego czasu pracy) w
przypadku wariantu maksymalnego. W ocenie skutków wykazano również,
że bardzo wysoki potencjalny wpływ gospodarczy zakładany w
wariancie maksymalnym wiąże się z wyższym ryzykiem dla
bezpieczeństwa. Żaden z tych wariantów nie oznacza
znaczących dodatkowych kosztów. Jedną z przesłanek wariantów
strategicznych jest bowiem wygenerowanie oszczędności zarówno dla
państw członkowskich / konsulatów, jak i osób ubiegających
się o wizy. Warianty te doprowadzą stopniowo do
oszczędności kosztów po stronie wnioskodawców, przy czym
oszczędności te będą wynikać głównie ze
wzrastającej liczby wydawanych wiz wielokrotnego wjazdu o długim okresie
ważności. Z punktu widzenia wnioskodawców najbardziej efektywnym
wariantem jest oczywiście wariant maksymalny, natomiast najmniej
efektywnym – wariant minimalny. Przewiduje się, że zmniejszająca
się liczba wniosków wizowych w ramach systemu obejmującego wizy
wielokrotnego wjazdu ograniczy przychody państw członkowskich
uzyskiwane z tytułu wydawania wiz. Jednak wydawanie wiz wielokrotnego
wjazdu ograniczy również koszty, ponieważ będzie
wpływać mniej wniosków wizowych do rozpatrzenia: korzyści
gospodarcze znacząco przewyższają szacunkowe koszty we wszystkich
wariantach. Chociaż jest oczywiste, iż wariant
maksymalny będzie miał bardzo wysoki potencjalny wpływ
gospodarczy, wiadomo także, że pociąga on za sobą
potencjalnie wyższe ryzyko w zakresie bezpieczeństwa. Aby ograniczyć
to ryzyko, zaproponowano stopniowe wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu o
dłuższym okresie ważności „osobom regularnie
podróżującym zarejestrowanym w VIS” (początkowo na trzy lata, a
następnie na podstawie zgodnego z prawem korzystania z tej wizy – na
pięć lat). Wpływ przewidywany w tym podejściu mieści
się pomiędzy wariantem pośrednim a wariantem maksymalnym,
opisanymi w ocenie skutków, przy czym prawdopodobnie jest bardziej
zbliżony do wariantu maksymalnego, jeśli chodzi o wpływ
gospodarczy. 2) Niedostateczna dostępność
geograficzna w odniesieniu do rozpatrywania wniosków wizowych W minimalnym wariancie strategicznym dla tego
obszaru problemowego zaproponowano uchylenie art. 41 kodeksu wizowego (wspólne
placówki, wspólne ośrodki przyjmowania wniosków wizowych (CAC)) i
wprowadzenie ogólnej koncepcji „centrum wizowego Schengen”, które zapewniałoby
bardziej realistyczne, bardziej elastyczne ucieleśnienie pewnych form
współpracy konsularnej. W wariancie pośrednim, oprócz „centrum
wizowego Schengen”, wprowadza się koncepcję „obowiązkowej
reprezentacji”, zgodnie z którą, gdy państwo członkowskie
właściwe do rozpatrzenia wniosku wizowego nie ma placówki ani nie
jest reprezentowane (na podstawie takiego porozumienia) w danym państwie
trzecim, dowolne państwo członkowskie mające placówkę w tym
kraju byłoby zobowiązane do rozpatrywania wniosków wizowych w imieniu
tego państwa. Wreszcie w przypadku wariantu maksymalnego, aby
zapewnić właściwą dostępność placówek
przyjmujących/rozpatrujących wnioski wizowe, w decyzjach wykonawczych
Komisji można byłoby określić, jak powinna zostać
ukształtowana sieć placówek przyjmujących wnioski wizowe w
świetle porozumień o reprezentacji, współpracy z
usługodawcami zewnętrznymi i łączenia zasobów w inny
sposób. W
ocenie skutków stwierdza się, że maksymalny wariant strategiczny
mógłby mieć największy pozytywny wpływ na poprawienie
obecności placówek przyjmujących/rozpatrujących wnioski wizowe
oraz mógłby przynieść istotne korzyści osobom
ubiegającym się o wizę, jak również znaczącą
poprawę wydajności dla konsulatów. Jednakże
wykonalność tego wariantu wydaje się niewielka. Na podstawie
oceny skutków wybrano wariant pośredni. W ocenie skutków wskazano, że
„obowiązkowa reprezentacja” zapewni dostępność konsulatów w
każdym państwie trzecim, w którym znajduje się co najmniej jeden
konsulat, do celów rozpatrywania wniosków wizowych. Może to mieć
pozytywny wpływ na około 100 000 wnioskodawców, którzy będą
mogli złożyć wniosek w swoim państwie zamieszkania i nie
będą musieli odbyć podróży do kraju, w którym
właściwe państwo członkowskie ma placówkę lub jest
reprezentowane. Wpływ
gospodarczy wszystkich wariantów strategicznych został uznany za
stosunkowo niewielki. Ze względu na istotę tego problemu warianty
strategiczne nie miały przede wszystkim na celu pobudzenia wzrostu
gospodarczego, ale zapewnienie lepszych usług dla wnioskodawców i dobrych
ram prawnych dla państw członkowskich, tak aby mogły one lepiej
wykorzystywać swoje zasoby. Wpływ finansowy wynikający z
„obowiązkowej reprezentacji” został uznany za niewielki,
ponieważ jeżeli w danym państwie trzecim do państwa
członkowskiego jest kierowana duża liczba wniosków wizowych,
państwo to zapewniło już co do zasady opiekę
konsularną poprzez placówki lub w drodze reprezentacji. Ponadto opłata
wizowa obejmuje co do zasady przeciętny koszt rozpatrzenia wniosku. Warianty strategiczne nieobejmujące
instrumentów legislacyjnych zostały uznane za mające niewielki
pozytywny wpływ na rozwiązanie problemów lub osiąganie celów,
dlatego nie zostały uznane za bardzo efektywne. W sprawozdaniu z oceny wskazano szereg innych
kwestii (głównie dosyć technicznych), które zostały
uwzględnione w niniejszym wniosku. Ocena skutków nie obejmuje tych
zagadnień, ponieważ przewidywane zmiany nie zostały uznane za
mające istotne lub wymierne budżetowe, społeczne lub gospodarcze
skutki; większość zaproponowanych zmian ma bowiem na celu
wyjaśnienie lub dostosowanie/uzupełnienie pewnych przepisów kodeksu
wizowego bez zmiany ich istoty. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU Streszczenie Zaproponowane zmiany dotyczą
poniższych kwestii. Zmieniono przepisy dotyczące wprowadzania
przez poszczególne państwa członkowskie wymogu tranzytowej wizy
lotniskowej dla obywateli konkretnych państw trzecich w celu zapewnienia
przejrzystości i proporcjonalności (art. 3). Aby rozróżnić wyraźnie różne
kategorie osób ubiegających się o wizę, przy jednoczesnym
uwzględnieniu całkowitego wdrożenia wizowego systemu
informacyjnego, dodano definicje „wnioskodawców zarejestrowanych w VIS” oraz
„osób regularnie podróżujących zarejestrowanych w VIS” (art. 2).
Rozróżnienie to zostało odzwierciedlone na wszystkich etapach
procedury (art. 5, 10, 12, 13, 18 i 21). Poniżej przedstawiono zestawienie
różnych ułatwień proceduralnych: || Osobiste złożenie wniosku || Pobranie odcisków palców || Dokumenty uzupełniające || Wiza, która ma zostać wydana Wnioskodawca występujący o wizę po raz pierwszy – niezarejestrowany w VIS || TAK || TAK || Pełny wykaz odpowiadający wszystkim warunkom wjazdu || Jednokrotny wjazd odpowiadający celowi podróży Wiza wielokrotnego wjazdu może zostać jednak wydana, jeżeli konsulat uznaje wnioskodawcę za wiarygodnego. Wnioskodawca zarejestrowany w VIS (ale nie osoba regularnie podróżująca) || NIE || NIE, o ile odciski palców nie zostały pobrane w okresie ostatnich 59 miesięcy || Pełny wykaz odpowiadający wszystkim warunkom wjazdu || Jednokrotny wjazd lub wiza wielokrotnego wjazdu Osoba regularnie podróżująca zarejestrowana w VIS || NIE || NIE || Jedynie dowód potwierdzający cel podróży Domniemanie (ze względu na „historię wizową” dotyczące spełnienia warunków wjazdu w odniesieniu do ryzyka migracji i zagrożenia bezpieczeństwa oraz wystarczających środków utrzymania) || Pierwszy wniosek: wiza wielokrotnego wjazdu na okres trzech lat Następne wnioski: wiza wielokrotnego wjazdu na okres pięciu lat Uproszczono przepisy dotyczące
„właściwego państwa członkowskiego”, by ułatwić
wnioskodawcom zorientowanie się, gdzie należy złożyć
wniosek, oraz by zapewnić, że mogą co do zasady zawsze
złożyć wniosek w swoim państwie zamieszkania (art. 5).
Oznacza to, że w przypadku gdy właściwe państwo
członkowskie nie ma ani swojej placówki, ani nie jest reprezentowane w
danym miejscu, wnioskodawca jest uprawniony do złożenia wniosku w
jednym z istniejących konsulatów zgodnie z kryteriami określonymi w
tym artykule. Przepisy zapewniają pewne ułatwienia
proceduralne dla bliskich krewnych obywateli Unii, tak aby przyczynić
się do poprawienia ich mobilności, w szczególności poprzez
ułatwienie wizyt rodzinnych (art. 8, 13, 14 i 20). Po pierwsze, przepisy zapewniają
ułatwienia dla członków rodzin zamierzających odwiedzić
obywateli Unii zamieszkujących na terytorium państwa
członkowskiego, którego są obywatelami, oraz dla członków rodzin
obywateli Unii mieszkających w państwie trzecim, zamierzających
wspólnie odwiedzić państwo członkowskie, którego obywatelstwo
posiadają wspomniani obywatele UE. Oba przypadki znajdują się
poza zakresem zastosowania dyrektywy 2004/38/WE. Umowy o ułatwieniach
wizowych zawierane i realizowane przez UE z szeregiem państw trzecich
wskazują na znaczenie ułatwiania takich wizyt: zmieniona umowa o
ułatwieniach wizowych z Ukrainą i Mołdawią, jak
również ostatnie umowy o ułatwieniach wizowych z Armenią i
Azerbejdżanem zapewniają ułatwienia (np. zniesienie opłaty
wizowej oraz wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu o długim okresie
ważności) dla obywateli danego państwa trzeciego
odwiedzających bliskich krewnych mających obywatelstwo państwa
członkowskiego, w którym przebywają. Ta praktyka przyjęta przez
Unię powinna stać się zasadą w kodeksie wizowym. Po drugie, zgodnie z przepisami te same
ułatwienia są przyznawane jako minimum w sytuacjach objętych
dyrektywą 2004/38/WE. Zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy państwa
członkowskie mogą, w przypadku gdy obywatele UE wykonują prawo
swobodnego przemieszczania się i przebywania na ich terytorium,
nałożyć na członka rodziny, który nie jest obywatelem UE,
wymóg posiadania wizy wjazdowej. Trybunał Sprawiedliwości
potwierdził[5],
że tacy członkowie rodzin mają nie tylko prawo do wjechania na
terytorium państwa członkowskiego, ale także do uzyskania wizy
wjazdowej w tym celu. Zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit drugi dyrektywy,
państwa członkowskie muszą przyznać takim osobom wszelkie
ułatwienia[6]
w uzyskaniu niezbędnych wiz, które muszą być wydane
nieodpłatnie, tak szybko jak to jest możliwe, oraz na podstawie
procedury przyspieszonej. Należy odnotować, że
przywołany powyżej art. 5 ust. 2 zasadniczo zawiera ten sam przepis
co art. 3 ust. 2 dyrektywy 68/360/EWG[7],
która została uchylona dyrektywą 2004/38/WE. Artykuł 3 ust. 2
dyrektywy 68/360/EWG został przyjęty w czasach, kiedy Wspólnota nie
miała kompetencji do stanowienia prawa w zakresie wiz. Od wejścia w
życie Traktatu z Amsterdamu w dniu 1 maja 1999 r. Wspólnocie
przysługuje kompetencja do stanowienia prawa w zakresie wiz. Postanowienia
dotyczące tej kompetencji zapisane obecnie w art. 77 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowiły podstawę
przyjęcia kodeksu wizowego. Pożądane jest uszczegółowienie
ułatwień, o których mowa w dyrektywie 2004/38/WE, a odpowiednim
dokumentem do tego celu jest kodeks wizowy, w którym ustanawia się
szczegółowe zasady dotyczące warunków i procedur wydawania wiz.
Uwzględniając zakres swobody państw członkowskich do
przyznawania dalszych ułatwień, ułatwienia zaproponowane
niektórym bliskim krewnym obywateli Unii, którzy nie skorzystali z prawa do
swobodnego przemieszczania się i przebywania w obrębie Unii, powinny
mieć zastosowanie, jako minimum, do sytuacji objętych zakresem
stosowania dyrektywy 2004/38/WE. Ułatwienia te są bowiem wspólnym
wdrożeniem w kodeksie wizowym i w państwach członkowskich, dla
których jest on wiążący, zobowiązania zawartego w art. 5
ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2004/38/WE. Aby zapewnić równe traktowanie
wnioskodawców, przepisy dotyczące zniesienia opłat wizowych
stają się obowiązkowe, zamiast fakultatywne (art. 14).
Rozszerzono pewne kategorie osób kwalifikujących się do tego, aby
objąć je zniesieniem opłat wizowych, np. nieletni do 18 roku
życia, przy czym pewne kategorie dodano (bliscy krewni obywateli Unii,
którzy nie korzystają ze swojego prawa do swobodnego przemieszczania
się). Ogólne ułatwienia proceduralne –
Zniesiono zasadę obowiązku osobistego
złożenia wniosku (por. dokument roboczy służb Komisji, pkt 2.1.1.1.
(akapit 7)). Ogólnie rzecz ujmując, od wnioskodawców będzie się
wymagać osobistego stawiennictwa w konsulacie lub u usługodawcy
zewnętrznego jedynie w celu pobrania odcisków palców, które będą
przechowywane w wizowym systemie informacyjnym (art. 9). –
Przesunięto termin najwcześniejszego
złożenia wniosku, by pozwolić podróżnym na planowanie z
wyprzedzeniem i by uniknąć okresów szczytowych; podobnie ustalono
termin najpóźniejszego złożenia wniosku, by dać
państwom członkowskim czas na dokonanie odpowiedniej oceny wniosków i
umożliwić odpowiednią organizację pracy (art. 8). –
Uproszczono ogólny formularz wniosku o wizę
(załącznik I), przy czym dodano odniesienie dotyczące
wypełniania formularza wniosku elektronicznie (art. 10). –
Wykaz dokumentów uzupełniających w
załączniku II nie jest już „niewyczerpującym wykazem”, przy
czym w odniesieniu do dokumentów uzupełniających, które należy
złożyć (art. 13), dokonano rozróżnienia na nieznanych
wnioskodawców i osoby regularnie podróżujące zarejestrowane w VIS. W
art. 13 wzmocniono przepisy dotyczące pracy przygotowawczej przy
sporządzaniu wykazów dostosowanych do warunków lokalnych w lokalnej
współpracy schengeńskiej. –
Nieznana osoba ubiegająca się o wizę
(to jest osoba, która nie ubiegała się wcześniej o wizę)
powinna dowieść, że spełnia warunki dotyczące wydania
wizy. –
W tym kontekście należy zwrócić
uwagę na niedawno wydany „wyrok w sprawie Koushkaki”[8], zgodnie z którym art. 23
ust. 4, art. 32 ust. 1 i art. 35 ust. 6 (art. 20 ust. 4, art. 29 ust. 1 oraz
art. 32 ust. 5 kodeksu wizowego w wersji przekształconej) „należy
interpretować w ten sposób, że właściwe organy państwa
członkowskiego mogą odmówić po rozpatrzeniu wniosku o wydanie
wizy jednolitej wydania takiej wizy ubiegającej się o nią osobie
tylko w przypadku, gdy można powołać się względem tej
osoby na jedną z podstaw odmowy wydania wizy wymienionych w tych przepisach.
Tym organom przysługuje w toku rozpatrywania tego wniosku szeroki zakres
swobodnego uznania w odniesieniu do warunków stosowania tych przepisów oraz do
oceny mających znaczenie okoliczności faktycznych w celu
określenia, czy względem osoby ubiegającej się o wizę
można powołać się na jedną z tych podstaw odmowy”. –
Trybunał Sprawiedliwości orzekł
również, że przepisy art. 32 ust. 1 (obecnie art. 29 ust. 1) kodeksu
wizowego, w związku z art. 21 ust. 1 (obecnie art. 18 ust. 1) „należy
interpretować w ten sposób, iż obowiązek wydania przez
właściwe organy państwa członkowskiego wizy jednolitej jest
zależny od warunku, że nie budzi poważnych wątpliwości
zamiar opuszczenia przez osobę ubiegającą się o wizę
terytorium państw członkowskich, zanim wygaśnie termin
ważności wizy, o którą osoba ta występuje, w świetle
ogólnej sytuacji państwa zamieszkania osoby ubiegającej się o
wizę i uwarunkowań właściwych tej osobie, ustalonych w
świetle informacji przez nią przedstawionych”. –
Należy domniemywać, że „osoby
regularnie podróżujące zarejestrowane w VIS” spełniają
warunki wjazdu dotyczące ryzyka nielegalnej imigracji oraz posiadania
wystarczających środków utrzymania. Domniemanie to powinno być
jednak w poszczególnych przypadkach możliwe do obalenia. –
We wniosku przewidziano, że organy państw
członkowskich mogą obalić domniemanie spełnienia warunków
wjazdu w poszczególnych przypadkach, przy czym wprowadza się również
podstawy obalenia domniemania (art. 18 ust. 9). –
Ogólne skrócenie terminów podjęcia decyzji
dotyczącej wniosku wizowego (art. 20) w świetle skrócenia czasu
na odpowiedź przy uprzednim zasięganiu opinii (art. 19). Krótkie
terminy zostały wprowadzone w przypadku rozpatrywania wniosków
złożonych przez członków rodzin obywateli Unii wykonujących
prawo do swobodnego przemieszczania się i bliskich krewnych obywateli Unii
niewykonujących prawa do swobodnego przemieszczania się. –
Okres ważności wizy wielokrotnego wjazdu
może być dłuższy niż okres ważności
dokumentu podróży (art. 11 lit. a)). –
Przepisy dotyczące podróżnego
ubezpieczenia medycznego należy wykreślić, ponieważ
rzeczywista wartość dodana tego środka nie została nigdy
ustalona (por. dokument roboczy służb Komisji, pkt 2.1.1.2 (14)). –
Zmieniono standardowy formularz powiadamiania o
odmowie wydania wizy, o jej unieważnieniu lub cofnięciu oraz do
uzasadnień tych decyzji w celu włączenia konkretnych powodów
odmowy wydania tranzytowej wizy lotniskowej oraz w celu zagwarantowania,
że dana osoba została właściwie poinformowana o
postępowaniach odwoławczych. –
Wprowadzono przepisy stanowiące
odstępstwo od ogólnych przepisów dotyczących wydawania wiz na granicy
zewnętrznej w wyjątkowych przypadkach. Mając na względzie
promowanie turystyki krótkoterminowej, zezwala się państwom członkowskim
na wydawanie wiz na granicach zewnętrznych w ramach programu tymczasowego,
po jego uprzednim zgłoszeniu i publikacji warunków organizacyjnych
programu (art. 33). –
Dodano przepisy zapewniające
elastyczność, pozwalające państwom członkowskim na
zoptymalizowanie wykorzystania zasobów, zwiększenie dostępności
konsulatów i rozwijanie współpracy między państwami
członkowskimi (art. 38). –
Korzystanie przez państwa członkowskie z
usługodawców zewnętrznych nie ma być już rozwiązaniem
w ostateczności. –
Państwa członkowskie nie są
zobowiązane do utrzymywania „bezpośredniego dostępu”
umożliwiającego składanie wniosków w konsulatach, w miejscach, w
których usługodawca zewnętrzny został upoważniony do
przyjmowania wniosków wizowych (wykreślenie dawnego art. 17 ust. 5).
Członkom rodzin obywateli Unii wykonujących prawo do swobodnego
przemieszczania się i bliskim krewnym obywateli Unii niewykonujących
prawa do swobodnego przemieszczania się, jak również wnioskodawcom,
którzy mogą uzasadnić nagłą potrzebę, powinno się
umożliwić niezwłoczne umówienie się na spotkanie. –
Państwa członkowskie powinny
sporządzać roczne sprawozdania dla Komisji z realizacji
współpracy z usługodawcami zewnętrznymi, w tym z monitorowania
usługodawców. –
Uproszczenie przepisów dotyczących
porozumień o reprezentacji (art. 39) (por. dokument roboczy
służb Komisji, punkty 2.1.1.5 (akapit 20) i 2.1.4. (akapit 41). –
Jak wyjaśniono w sprawozdaniu z oceny (pkt 3.2),
brak dostatecznie szczegółowych danych statystycznych utrudnia ocenę
wdrożenia pewnych przepisów. Zmienia się zatem załącznik
VII, aby zagwarantować, że gromadzone są wszystkie istotne dane
w wystarczająco zdezagregowanej postaci, by umożliwić
właściwą ocenę. Wszystkie dane, których to dotyczy,
mogą być wyszukane (przez państwa członkowskie) w wizowym
systemie informacyjnym, z wyjątkiem informacji dotyczącej liczby wiz
wydanych bezpłatnie, jednak biorąc pod uwagę, że jest to
powiązane z ogólnymi finansami państw członkowskich, takie dane
powinny być łatwo dostępne. –
Wzmocnienie ram prawnych dotyczących
informacji podawanych do wiadomości publicznej (art. 45): - Komisja stworzy wspólną stronę
internetową poświęconą sprawom wizowym w strefie Schengen; - Komisja opracuje wzór informacji, których należy
udzielić wnioskodawcom. Zmiany techniczne: –
Skreślenie odniesienia do konkretnego celu
podróży, to jest „tranzytu” (głównie art. 1 ust. 1), ze
względu na to, że wizy krótkoterminowe nie są uwarunkowane celem
podróży. Odniesienie to zostało zachowane jedynie tam, gdzie
dotyczyło ono konkretnego celu podróży, na przykład w
załączniku II kodeksu wizowego, przy wyliczaniu dokumentów
uzupełniających, które należy złożyć zgodnie z
celem podróży. –
Ustanowienie ujednoliconych przepisów
dotyczących postępowania w sytuacji utraty dokumentu tożsamości
i ważnej wizy (art. 7). –
Szczegółowe terminy dla różnych
zgłoszeń ze strony państw członkowskich (15 dni):
dotyczących porozumień o reprezentacji, uprzedniego zasięgania
opinii i informowania po dokonaniu danej czynności. –
Zgodnie z art. 290 TFUE Komisji zostało
przekazane uprawnienie do zmiany nieistotnych elementów rozporządzenia w
odniesieniu do wykazu państw trzecich, których obywatele mają
obowiązek posiadania tranzytowej wizy lotniskowej podczas przekraczania
międzynarodowej strefy tranzytowej portów lotniczych usytuowanych na
terytorium państw członkowskich (załącznik III), oraz
wykazu dokumentów pobytowych uprawniających posiadacza takiego dokumentu
do tranzytu przez porty lotnicze państw członkowskich bez
obowiązku posiadania tranzytowej wizy lotniskowej (załącznik
IV). –
Zgodnie z art. 291 TFUE Komisji powinno się
powierzyć uprawnienie do przyjmowania aktów wykonawczych
ustanawiających wykazy dokumentów uzupełniających, które
należy stosować w danych placówkach w celu uwzględnienia
warunków lokalnych; zawierających szczegółowe informacje
dotyczące wypełniania naklejek wizowych i ich umieszczania; oraz
ustanawiających przepisy dotyczące wydawania wiz marynarzom na
granicach zewnętrznych. Należy zatem skreślić dotychczasowe
załączniki VII, VIII i IX. Podstawa prawna Artykuł 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W niniejszym wniosku przekształca
się rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z
dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks
wizowy), dla którego podstawą prawną były równorzędne
postanowienia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
czyli art. 62 ust. 2 lit. a) oraz lit. b) pkt (ii). Zasada pomocniczości W art. 77 ust. 2 lit. a)
TFUE nadaje się Unii uprawnienie do przyjmowania środków
dotyczących „wspólnej polityki w zakresie wiz i innych dokumentów uprawniających
do krótkiego pobytu”. Niniejszy wniosek mieści się w
granicach określonych tym postanowieniem. Celem wniosku jest dalsze
rozwijanie i udoskonalanie środków zawartych w kodeksie wizowym
dotyczących warunków i procedur wydawania wiz na planowane pobyty na
terytorium państw członkowskich nieprzekraczające 90 dni w
dowolnym 180-dniowym okresie. Cel ten nie może zostać
osiągnięty w wystarczającym stopniu przez same państwa
członkowskie, ponieważ zmiana istniejącego aktu prawnego Unii
(kodeksu wizowego) może zostać dokonana wyłącznie przez
Unię. Zasada
proporcjonalności Zgodnie art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) zakres i forma
działania Unii nie mogą wykraczać poza to, co jest konieczne do
osiągnięcia celów traktatów. Forma wybrana dla tego działania
musi zatem umożliwić osiągnięcie celów wniosku i jego
wprowadzenie w życie w jak najskuteczniejszy sposób. Kodeks wizowy w 2009 r. został
przyjęty w formie rozporządzenia, aby zapewnić jego stosowanie w
ten sam sposób we wszystkich państwach członkowskich, które
stosują dorobek Schengen. Zaproponowana inicjatywa stanowi zmianę
istniejącego rozporządzenia, a zatem musi przyjąć
formę rozporządzenia. Niniejsza inicjatywa, jeżeli chodzi o
treść, ogranicza się do udoskonalenia obowiązującego
rozporządzenia, przy czym jest oparta na celach polityki, do których
dodano jeden nowy cel: wzrost gospodarczy. Wniosek jest zatem zgodny z
zasadą proporcjonalności. Wybór instrumentu W niniejszym wniosku przekształca
się rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009
z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks
Wizowy (kodeks wizowy). Zatem jako instrument prawny można wybrać
jedynie rozporządzenie. 4. WPŁYW
NA BUDŻET Wnioskowana zmiana nie ma wpływu
finansowego na budżet UE. 5. DODATKOWE ELEMENTY Konsekwencje wynikające z różnych
protokołów stanowiących załączniki do traktatów oraz z
układów o stowarzyszeniu zawartych z państwami trzecimi Podstawą prawną niniejszego wniosku
jest tytuł V części trzeciej Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej, w wyniku czego zastosowanie ma system „zmiennej geometrii”,
przewidziany w protokołach w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa,
Irlandii i Danii oraz w protokole Schengen. Wniosek stanowi rozwinięcie
dorobku Schengen. Należy zatem rozważyć konsekwencje
związane z różnymi protokołami w odniesieniu do Danii, Irlandii
i Zjednoczonego Królestwa; Islandii i Norwegii; Szwajcarii i Liechtensteinu.
Podobnie należy rozważyć konsekwencje różnych Aktów
przystąpienia. Dokładną sytuację każdego z
państw, których to dotyczy, opisują motywy 49–57 niniejszego wniosku.
System „zmiennej geometrii” niniejszego wniosku jest identyczny z systemem,
który ma zastosowanie do pierwotnego kodeksu wizowego, przy czym dodano
odniesienie do Aktu przystąpienia Chorwacji z 2011 r. Powiązania z wnioskiem dotyczącym
rozporządzenia ustanawiającego wizę objazdową[9] Ewentualne zmiany niniejszego wniosku w
trakcie procesu legislacyjnego będą miały wpływ na wniosek
dotyczący rozporządzenia ustanawiającego wizę
objazdową, zatem w toku procesu negocjacyjnego szczególną uwagę
należy zwrócić na zapewnienie niezbędnej spójności
między tymi dwoma wnioskami. Jeżeli w toku tych negocjacji
będzie możliwe przyjęcie wniosków w tych samych ramach
czasowych, Komisja zamierza połączyć te dwa wnioski w jeden
wniosek o przekształcenie. W przypadku gdy prawodawcy osiągną
porozumienie dotyczące obecnego wniosku, zanim pojawi się
możliwość osiągnięcia szybkiego porozumienia w sprawie
wniosku dotyczącego rozporządzenia ustanawiającego wizę
objazdową, nie powinno się przedkładać do przyjęcia
przepisów niniejszego wniosku dotyczących przewidywanej wizy objazdowej
(art. 3 ust. 7, art. 12 ust. 3, art. 18 ust. 6), ale włączyć je
później w formie zmian do kodeksu wizowego po ostatecznym osiągnięciu
porozumienia w sprawie wniosku dotyczącego wizy objazdowej. Zwięzły
przegląd proponowanych zmian Artykuł 1 – Zmiany kodeksu wizowego Artykuł 1 – Przedmiot i zakres
stosowania –
Zmiana horyzontalna: w całym tekście
skreśla się odniesienie do „tranzytu” jako celu podróży. Artykuł 2 – Definicje –
Dodaje się ust. 6 zawierający odniesienie
do definicji „wizy objazdowej” w odpowiednim rozporządzeniu. –
Dodaje się ust. 7 zawierający
definicję „bliskich krewnych” (obywateli Unii). –
Dodaje się ust. 8 zawierający
definicję „wnioskodawcy zarejestrowanego w VIS”, by zapewnić
pełne wykorzystanie wizowego systemu informacyjnego. –
Dodaje się ust. 9 zawierający
definicję „osoby regularnie podróżującej zarejestrowanej w VIS”,
by zapewnić pełne wykorzystanie wizowego systemu informacyjnego oraz
uwzględnienie „historii wizowej” wnioskodawcy. –
Dodaje się ust. 12, by wprowadzić
definicję słowa „ważny” w znaczeniu „nie utracił
ważności”, w przeciwieństwie do słów „fałszywy”,
„podrobiony” lub „przerobiony”. –
Ustęp 16: dodaje się definicję
„marynarza”, by zagwarantować, że wszyscy członkowie załogi
na statku korzystają z różnych ułatwień proceduralnych. Artykuł 3 - Obywatele państw
trzecich objęci obowiązkiem posiadania tranzytowej wizy lotniskowej –
Ustęp 4: zmieniono przepisy dotyczące
wprowadzania przez poszczególne państwa członkowskie wymogu
posiadania tranzytowej wizy lotniskowej przez obywateli określonych
państw trzecich w celu objęcia tych przepisów odpowiednimi
instytucjonalnymi ramami prawnymi. Artykuł 5 – Państwo
członkowskie właściwe do rozpatrzenia wniosku i podjęcia
decyzji w jego sprawie –
Zmienia się ust. 1 lit. b), aby
pozostawić wyłącznie jedno obiektywne kryterium, to jest
długość pobytu, do celów określenia państwa
członkowskiego właściwego do rozpatrzenia wniosku, gdy planowana
podróż obejmuje więcej niż jedno miejsce docelowe. Ponadto
dodaje się przepisy obejmujące sytuacje, w których podróżny ma
odbyć kilka podróży do różnych państw członkowskich w
krótkich ramach czasowych, na przykład w ciągu dwóch miesięcy. –
Zmienia się ust. 2, aby wykluczyć
sytuacje, w których „właściwe” państwo członkowskie nie ma
placówki ani nie jest reprezentowane w państwie trzecim, w którym
wnioskodawca legalnie przebywa. Przepisy obejmują wszystkie możliwe
sytuacje i zawierają rozwiązania w duchu współpracy i zaufania,
na których opiera się współpraca schengeńska. Artykuł 7 –
Właściwość w zakresie wydawania wiz obywatelom państw
trzecich przebywającym legalnie na terytorium państwa
członkowskiego –
Zmienia się ust. 1 w następstwie zmiany
art. 5. –
Dodaje się ust. 2 i 3 w celu stworzenia
jednolitych ram prawnych, aby uwzględnić sytuacje, gdy obywatel
państwa trzeciego zgubił dokument podróży lub taki dokument
skradziono mu podczas pobytu na terytorium państw członkowskich. Artykuł 8 – Tryb składania
wniosku –
W ust. 1 wprowadza się maksymalne i minimalne
terminy składania wniosków. –
Dodaje się ust. 3, aby zapewnić
ułatwienie dla krewnych obywateli Unii w pewnych sytuacjach, gdy chodzi o
niezwłoczne wyznaczenie spotkania. –
Przepis ust. 4 zmienia się z fakultatywnego
(„może”) na obowiązkowy, co oznacza, że nagłe sprawy zawsze
będą rozpatrywane niezwłocznie. –
Zmieniono ust. 5, aby doprecyzować przepisy
dotyczące podmiotów, które mogą składać wnioski w imieniu
wnioskodawcy, przy czym włączono odniesienie do stowarzyszeń lub
instytucji zawodowych, kulturalnych, sportowych lub edukacyjnych jako podmiotów
różnych od pośredniczących podmiotów komercyjnych. –
Ustęp 6 został przeniesiony z dawnego
art. 40 ust. 4, przy czym został on zmieniony tak, by zawierać
wyłącznie przepis dotyczący obowiązku osobistego
stawiennictwa wnioskodawców w celu złożenia wniosku jedynie w jednej
placówce. Artykuł 9 – Ogólne zasady
składania wniosku –
Ustęp 1 otrzymuje nowe brzmienie, by
uwzględnić zniesienie ogólnej zasady dotyczącej obowiązku
osobistego składania wniosku przez wszystkich wnioskodawców (por. dokument
roboczy służb Komisji, pkt 2.1.1.1 (akapit 7). –
Ustęp 2 zmienia się w następstwie
zmiany ust. 1. Artykuł 10 – Formularz wniosku –
Zmienia się ust. 1, aby dodać odniesienie
dotyczące możliwości wypełniania formularza wniosku
elektronicznie. –
Dodaje się ust. 2 w celu zapewnienia, by
elektroniczna wersja formularza wniosku odpowiadała dokładnie
formularzowi wniosku określonemu w załączniku I. –
Upraszcza się ust. 4 w celu zagwarantowania,
że formularz wniosku będzie zawsze dostępny przynajmniej w
języku urzędowym państwa członkowskiego, do którego wiza
jest przedmiotem wniosku, oraz państwa przyjmującego. Artykuł 11 – Dokument
podróży –
Zmienia się lit. a) poprzez dodanie
odesłania do nowego przepisu art. 21 ust. 2, zob. poniżej. –
Zmienia się lit. b) w celu zapewnienia, aby w
dokumencie podróży wnioskodawcy udostępniono jedną wolną
podwójną stronę, tak by naklejka wizowa i późniejsze stemple
wjazdu i wyjazdu były umieszczone obok siebie. Ułatwi to
kontrolę graniczną; por. dokument roboczy służb Komisji,
punkt 2.1.1.2 (akapit 11). Artykuł 12 – Identyfikatory
biometryczne –
Zmienia się ust. 2 i 4 w następstwie
zmiany art. 9 ust. 1. –
Zmienia się ust. 3, by uwzględnić
wniosek dotyczący „wizy objazdowej”. Artykuł 13 – Dokumenty
uzupełniające –
Dodaje się ust. 2, by uwzględnić
ułatwienia proceduralne, które będą przyznawane osobom
regularnie podróżującym zarejestrowanym w VIS; oznacza to, że od
tej kategorii wnioskodawców będzie się wymagać jedynie przedstawienia
dowodu potwierdzającego cel podróży. –
Dodaje się ust. 3, w którym przyznaje się
lub doprecyzowuje ułatwienia dla krewnych obywateli Unii znajdujących
się określonych sytuacjach. –
Zmienia się ust. 4 w celu potwierdzenia,
że ujednolicony wykaz dokumentów uzupełniających w
załączniku II jest wykazem zamkniętym. –
Dodaje się ust. 6 w celu zapewnienia, aby
wnioskodawcy mogli składać faksy i kopie oryginałów dokumentów
uzupełniających. Wnioskodawcy powinni następnie
złożyć oryginały dokumentów, z wyjątkiem określonych
sytuacji, w których wymaga się złożenia oryginałów
dokumentów jedynie w przypadku wątpliwości co do autentyczności
tych dokumentów. –
W ust. 7 lit. a) do słowa „zakwaterowanie”
dodano odniesienie „u osoby prywatnej”. –
Dodaje się ust. 10, aby uwzględnić
przepisy dotyczące środków wykonawczych. Artykuł 14 – Opłata wizowa –
W ust. 3 lit. a) rozszerza się zniesienie
opłaty wizowej na nieletnich w wieku do 18 lat (uprzednio sześć
lat), tym samym znosi się obniżenie opłaty wizowej dla osób w
wieku od 6 do 12 lat oraz fakultatywne zniesienie opłaty wizowej dla tej
samej grupy wiekowej. –
Zmienia się ust. 3 lit. c), by zawrzeć w
nim wyraźne odniesienie do kategorii osób, które mają być tym
przepisem objęte. –
W ust. 3 lit. d) obowiązkowo znosi się
opłatę względem posiadaczy paszportów dyplomatycznych i
służbowych. –
W ust 3 lit. e) obowiązkowo znosi się
opłatę względem osób w wieku do lat 25 uczestniczących w
seminariach, konferencjach, imprezach sportowych, kulturalnych lub edukacyjnych
organizowanych przez organizacje niekomercyjne, tym samym znosi się
fakultatywne zniesienie opłaty wizowej dla tej grupy oraz obowiązkowe
zniesienie opłaty dla przedstawicieli w wieku do lat 25
uczestniczących w seminariach, konferencjach, imprezach sportowych,
kulturalnych lub edukacyjnych organizowanych przez organizacje niekomercyjne. –
Dodaje się lit. f) i g), w których znosi
się opłaty wizowe dla krewnych obywateli Unii w określonych
sytuacjach, lub się te przepisy doprecyzowuje. Zob. również dokument
roboczy służb Komisji, pkt 2.1.1.3 (akapit 15). Artykuł 15 – Opłata za
usługę –
W ust. 1 skreśla się słowo
„dodatkowa” odnoszące się do opłaty za usługę. –
Zmienia się ust. 3 w następstwie zmiany
art. 14. Artykuł
18 – Weryfikacja spełnienia warunków wjazdu oraz ocena ryzyka –
Dodaje się ust. 2, aby uwzględnić
dodanie art. 2 ust. 9 oraz art. 13 ust. 1 lit. e). –
Dodaje się ust. 3, by doprecyzować,
że właściwe organy państwa członkowskiego są
odpowiedzialne w poszczególnych sprawach za uzasadnienie obalenia domniemania
spełnienia warunków wjazdu, przy czym określa się także, na
jakich podstawach takie obalenie można oprzeć. –
Zmienia się ust. 6, by uwzględnić
wniosek dotyczący wizy objazdowej, przy czym skreśla się
wyrażenie „innego państwa członkowskiego”, ponieważ
wprowadzało ono w błąd. –
Zmienia się ust. 10 w celu umożliwienia
państwom członkowskim wykorzystania nowoczesnych środków
łączności do przeprowadzania rozmów z wnioskodawcami, zamiast
wzywania ich do osobistego stawiennictwa w konsulacie. Artykuł 19 – Uprzednie
zasięganie opinii –
Zmienia się ust. 2 w celu zapewnienia, by
państwa członkowskie odpowiadały na wnioski o opinię w
terminie pięciu, zamiast siedmiu, dni kalendarzowych. –
W ust. 3 przewiduje się, że państwa
członkowskie składają wnioski o uprzednią opinię co
najmniej 15 dni kalendarzowych przed wprowadzeniem środka, by
zapewnić terminowe poinformowanie wnioskodawców oraz by inne państwa
członkowskie mogły się przygotować pod względem
technicznym. –
Skreśla się ust. 5, ponieważ
stał się on nieaktualny. Artykuł 20 – Decyzja w sprawie
wniosku –
Ustęp 1 przewiduje, że czas na
podjęcie decyzji zostaje skrócony do maksymalnie 10 dni kalendarzowych.
Jest to zarówno następstwo zmiany art. 19 ust. 2, jak i ustaleń
zawartych w ocenie stosowania kodeksu wizowego, por. dokument roboczy
służb Komisji, pkt 2.1.1.6 (pkt 22). –
Zmienia się ust. 2 w celu skrócenia
maksymalnego terminu podjęcia decyzji do 20 dni, przy czym skreśla
się ostatnie zdanie w następstwie zniesienia przepisu
umożliwiającego, by państwo członkowskie, które jest
reprezentowane, wymagało w przypadku reprezentacji, żeby
zasięgnąć jego opinii. –
Dodaje się ust. 3, w którym przyznaje się
i doprecyzowuje ułatwienia dla bliskich krewnych obywateli Unii w
określonych sytuacjach. –
Skreśla się dawny ust. 3, ponieważ
rozpatrywanie wniosku o wizę krótkoterminową nie powinno trwać 60
dni kalendarzowych. –
Skreśla się ust. 4 pkt d) w
następstwie zniesienia przepisu umożliwiającego zasięganie
opinii państwa członkowskiego, które jest reprezentowane;
skreślenie to znosi wymóg, by pewne sprawy były przekazywane do
rozpatrzenia przez to reprezentowane państwo członkowskie, zamiast
przez reprezentujące państwo członkowskie. Artykuł 21 – Wydanie wizy
jednolitej –
Ustęp 2 zastępuje dawny art. 24 ust. 1)
akapit czwarty i piąty. –
Zmienia się ust. 2 akapit pierwszy, by
usunąć odniesienie do wizy „na dwa wjazdy”, które wydaje się
zbędne, przy czym dodaje się odniesienie do możliwości
wydania wizy wielokrotnego wjazdu o terminie ważności
dłuższym niż dokument podróży. –
Dodaje się ust. 3 i 4, by uwzględnić
zmianę art. 2 ust. 10 i by wprowadzić obiektywnie zdefiniowane
kryteria przyznawania konkretnych ułatwień. –
Zmienia się ust. 5, by objąć inne
przypadki osób ubiegających się o wizę, które kwalifikują
się do otrzymania wizy wielokrotnego wjazdu. Artykuł 24 – Wypełnianie naklejki wizowej –
Dodaje się art. 2, by uwzględnić
art. 51 ust. 2. –
Zmienia się ust. 3, by wzmocnić przepisy
dotyczące krajowych uwag nanoszonych na naklejkę wizową, por.
dokument służb Komisji, pkt 2.1.1.6 (akapit (27)). –
Zmienia się ust. 5 w celu zapewnienia, aby
jedynie wizy jednokrotnego wjazdu mogły być wypełniane
odręcznie. Artykuł 25 – Unieważnienie
wypełnionej naklejki wizowej –
Zmienia się ust. 2, aby uwzględnić
konieczność przyjęcia odpowiedniej podstawy prawnej dla
najlepszej praktyki zalecanej w podręczniku do kodeksu wizowego. Artykuł 26 – Umieszczanie naklejki wizowej –
Dodaje się ust. 2, by uwzględnić
przepisy art. 51 ust. 2. Artykuł 28 – Informowanie organów
centralnych innych państw członkowskich –
Zmienia się ust. 2, by zapewnić terminowe
przekazywanie informacji innym państwom członkowskim, por. uwagi
dotyczące art. 19. Artykuł 29 – Odmowa wydania wizy –
Skreśla się ust. 1 lit. a) pkt (vii) w
następstwie zniesienia wymogów dotyczących podróżnego
ubezpieczenia medycznego. –
Zastępuje się ust. 3, aby dodać odniesienie
do wymogu, by państwa członkowskie zapewniały szczegółowe
informacje dotyczące postępowania odwoławczego. –
Skreśla się ust. 4 w następstwie
skreślenia przepisu wprowadzającego wymóg, by pewne sprawy były
przekazywane do rozpatrzenia przez reprezentowane państwo
członkowskie, zamiast przez reprezentujące państwo
członkowskie. Artykuł 31 – Unieważnienie i
cofnięcie wizy –
Zmienia się ust. 4, by uwzględnić
zmianę art. 13. Artykuł 32 – Występowanie o
wizę na granicy zewnętrznej w wyjątkowych przypadkach –
Zmienia się tytuł w następstwie
dodania art. 33. –
Skreśla się ust. 2 w następstwie
zniesienia wymogów dotyczących podróżnego ubezpieczenia medycznego. Artykuł 33 – Występowanie o
wizę na granicy zewnętrznej w ramach programu tymczasowego –
Przepisy te dodaje się, by pozwolić
państwom członkowskim na promowanie turystyki krótkoterminowej, przy
czym powinno się im zezwolić na wydawanie wiz na granicach
zewnętrznych nie tylko w poszczególnych przypadkach w zależności
od jednostkowej sytuacji obywatela państwa trzeciego, ale również w
ramach programu tymczasowego. W omawianym artykule określa się zasady
zgłaszania i publikacji warunków organizacyjnych programu tymczasowego,
przy czym artykuł ten przewiduje, że ważność wydanej
wizy powinna być ograniczona do terytorium państwa członkowskiego
wydającego wizę. –
W ust. 6 doprecyzowuje się wymogi
dotyczące sporządzania sprawozdań przez dane państwo
członkowskie. Artykuł 34 – Wizy wydawane na granicach zewnętrznych
marynarzom –
Dodaje się ust. 3, by uwzględnić
przepisy art. 51 ust. 2 Artykuł 38 – Organizacja konsulatów
i współpraca konsularna –
W ust. 1 drugie zdanie staje się nieaktualne. –
Zmienia się brzmienie ust. 2 lit. b) w
następstwie uchylenia dawnego art. 41 i nieuznawania już korzystania
z usług usługodawcy zewnętrznego za ostateczność. –
Zastępuje się ust. 4 poprzez dodanie art.
8 ust. 6. Artykuł 39 – Porozumienia o
reprezentacji –
Ustęp 1 odpowiada dawnemu art. 8 ust. 1. –
Ustęp 2 dotyczy przyjmowania akt i danych oraz
przesyłania ich między państwami członkowskimi, w sytuacjach
gdy państwo członkowskie reprezentuje inne państwo jedynie do
celów przyjmowania wniosków i identyfikatorów biometrycznych. –
Zmienia się ust. 3, aby uwzględnić
skreślenie przepisu pozwalającego na to, by reprezentowane
państwo mogło żądać włączenia go do spraw
objętych reprezentacją. –
Ustępy 4 i 5 odpowiadają dawnemu art. 8
ust. 5 i 6. –
Ustęp 6 określa minimalny termin, w
którym reprezentowane państwo członkowskie ma zawiadomić
Komisję o zawarciu lub rozwiązaniu porozumień o reprezentacji. –
Ustęp 7 przewiduje, że reprezentowane
państwo członkowskie zawiadamia jednocześnie inne państwa
członkowskie i delegaturę Unii w danym obszarze
właściwości o zawarciu lub rozwiązaniu porozumień o
reprezentacji. –
Ustęp 8 odpowiada dawnemu art. 8 ust. 9. Artykuł 40 – Korzystanie z pomocy
konsulów honorowych –
W ust. 1 skreśla się słowo
„także”. Artykuł 41 – Współpraca z
usługodawcami zewnętrznymi –
Skreśla się dawny ust. 3, ponieważ
taka harmonizacja nie jest możliwa w praktyce ze względu na to,
że państwa członkowskie co do zasady sporządzają z
usługodawcami zewnętrznymi umowy ramowe. –
Zmienia się ust. 5 lit. e) w następstwie
zmiany art. 9. –
Zmienia się ust. 12 w celu nałożenia
wymogu na państwa członkowskie, by sporządzały coroczne
sprawozdania ze współpracy z usługodawcami zewnętrznymi i z ich
monitorowania, o czym mowa w załączniku IX. Artykuł 42 – Szyfrowanie i bezpieczne
przekazywanie danych –
Zmienia się ust. 1, 2 i 4, by
uwzględnić uchylenie dawnego art. 8. Artykuł
43 – Współpraca państw członkowskich z pośredniczącymi
podmiotami komercyjnymi –
Zmienia się ust. 1 w następstwie
skreślenia dawnego art. 2 ust. 11, czyli definicji pośredniczącego
podmiotu komercyjnego. –
Zmienia się ust. 5 akapit drugi w celu
zagwarantowania, że do wiadomości publicznej są podawane
informacje dotyczące akredytowanych pośredniczących podmiotów
komercyjnych. Artykuł 45 – Podawanie informacji
do wiadomości publicznej –
Zmienia się ust. 1 lit. c), by
uwzględnić uchylenie dawnego art. 41. –
Skreśla się dawny ust. 1 lit e), by
uwzględnić uchylenie dawnego art. 20. –
Dodaje się ust. 3 przewidujący
określenie przez Komisję ujednoliconego wzoru informacji podawanych
na podstawie art. 45 ust. 1. –
Dodaje się ust. 4 przewidujący utworzenie
przez Komisję strony internetowej dotyczącej Schengen
zawierającej wszystkie istotne informacje na temat składania wniosków
o wizę. Artykuł 46 – Lokalna
współpraca schengeńska –
Zmienia się ust. 1 zdanie pierwsze oraz ust. 1
lit. a), by zapewnić sporządzenie jednolitych wykazów dokumentów
uzupełniających w ramach lokalnej współpracy schengeńskiej. –
Zmienia się ust. 1 lit. b) oraz ust. 1 ostatni
akapit w następstwie zmiany art. 14. –
Zmienia się ust. 2 w następstwie dodania
art. 45 ust. 3. –
Zmienia się ust. 3 lit. a), by zapewnić
zestawianie kwartalnych danych statystycznych dotyczących wydanych wiz na
szczeblu lokalnym, przy czym dodano odniesienie do wizy objazdowej. –
Zmienia się ust. 3 lit. b) w następstwie
przeformułowania pierwszego zdania. –
Zmienia się ust. 7, aby zapewnić
sporządzenie jednego rocznego sprawozdania przez Komisję – przekazywanego
do Parlamentu Europejskiego i Rady – na podstawie rocznych sprawozdań
przygotowanych w różnych obszarach lokalnej współpracy
schengeńskiej. Artykuły 48–49 Wykonywanie
przekazanych uprawnień –
Artykuły te dodaje się w celu
uwzględnienia przepisów art. 290 TFUE dotyczących aktów delegowanych. Artykuł 50 – Wytyczne
dotyczące praktycznego zastosowania kodeksu wizowego –
Do artykułu wprowadza się zmiany w celu
uwzględnienia przepisów art. 51 ust. 2. Artykuł 51 – Procedura komitetowa
–
Do artykułu wprowadza się zmiany w celu
uwzględnienia przepisów dotyczących wykonywania uprawnień
wykonawczych przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011. Artykuł 52 – Zgłaszanie –
Zmienia się ust. 1 lit. g) w następstwie
zmiany art. 38. –
Zmienia się ust. 2 w następstwie dodania
art. 45 ust. 4. Artykuł
54 – Monitorowanie i ocena –
Są to standardowe przepisy dotyczące
monitorowania i oceny instrumentów prawnych. Artykuł
55 – Wejście w życie –
Jest to standardowa klauzula dotycząca
wejścia w życie i bezpośredniego stosowania. Rozpoczęcie
stosowania rozporządzenia odracza się na sześć
miesięcy od dnia jego wejścia w życie z wyjątkiem art. 51
ust. 2, który ma zastosowanie trzy miesiące po jego wejściu w
życie, by umożliwić przyjęcie aktów wykonawczych
przewidzianych w art. 24, 26, 32 i 50. Załączniki –
Zastępuje się załącznik I. –
Załącznik V: -
skreśla się dawny pkt 7 dotyczący podróżnego ubezpieczenia
medycznego; -
dodaje się nowy pkt 10 w celu uwzględnienia spraw, w których
odmówiono wydania tranzytowej wizy lotniskowej. ê 810/2009
(dostosowany) 2014/0094 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające
Wspólnotowy Ö w sprawie
Unijnego Õ kodeksu wizowyego (kodeks
wizowy) (wersja przekształcona) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
Ö o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Õ, w
szczególności jego art. 62 Ö 77 Õ ust. 2 lit. a) i art. 62 ust. 2 lit. b) ppkt (ii), uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym, uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[10], stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co
następuje: ò nowy (1) Rozporządzenie
(WE) nr 810/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady[11] zostało kilkakrotnie znacząco
zmienione. Ze względu na konieczność dalszych zmian, dla
zachowania przejrzystości, rozporządzenie to należy
przekształcić. ê 810/2009 motyw 1
(dostosowany) Zgodnie z art. 61
Traktatu ustanowieniu obszaru, na którym odbywa się swobodny przepływ
osób, winny towarzyszyć środki dotyczące kontroli granic
zewnętrznych, azylu i imigracji. ê 810/2009 motyw 2
(dostosowany) Na mocy art. 62 ust. 2
Traktatu środki dotyczące przekraczania zewnętrznych granic
państw członkowskich określają reguły dotyczące
wiz na pobyt nie dłuższy niż trzy miesiące, w tym procedury
i warunki wydawania wiz przez państwa członkowskie. ò nowy (2) Unijna
polityka wizowa, która umożliwia pobyty do 90 dni w dowolnym okresie 180
dni jest zasadniczym elementem tworzenia wspólnego obszaru bez granic
wewnętrznych. Wspólne przepisy dotyczące warunków i procedur
wydawania wiz powinny się rządzić zasadą solidarności
i wzajemnego zaufania państw członkowskich. ê 810/2009 motyw 3 (dostosowany) (3) Jeżeli chodzi o politykę wizową, ustanowienie wspólnego
zbioru aktów prawnych, szczególnie poprzez konsolidację i rozwój dorobku
prawnego (stosownych przepisów Konwencji wykonawczej do układu z Schengen
z dnia 14 czerwca 1985 r.[12] i wspólnych instrukcji konsularnych[13] jest jednym z zasadniczych elementów Ö Rozporządzenie
(WE) nr 810/2009 ma na celu między innymi Õ „dalszyego rozwóoju wspólnej
polityki wizowej jako części złożonego systemu, zmierzającego do ułatwienia Ö aby
ułatwiać Õ legalneych
podróżey oraz
przeciwdziałaćnia
nielegalnej imigracji przez dalszą harmonizację ustawodawstwa krajowego i praktyk rozpatrywania wniosków w lokalnych urzędach
konsularnych”, jak określono w programie haskim: wzmacnianie
wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej[14]. ê 810/2009 motyw 8 (dostosowany) (4) W celu zmniejszenia
obciążenia administracyjnego konsulatów państw członkowskich
i ułatwienia podróżowania osobom często lub regularnie się
przemieszczającym należy Ö również
zapewnić, aby Õ – o ile
spełnione zostaną pewne warunki – wydawaneć Ö były Õ wizy wielokrotnego
wjazdu. Osoby ubiegające się o wizę, które konsulat postrzega
jako uczciwe i wiarygodne, powinny w miarę możliwości móc
korzystać z procedury uproszczonej. ò nowy (5) W
rozporządzeniu (WE) nr 810/2009 wyjaśniono i uproszczono ramy prawne
oraz znacznie unowocześniono i ustandaryzowano procedury wizowe. Niemniej
jednak pewne przepisy, które miały na celu ułatwienie procedur w
indywidualnych przypadkach na podstawie subiektywnych kryteriów, nie są
stosowane w wystarczającym stopniu. (6) Inteligentna
polityka wizowa powinna się wiązać z utrzymaniem
bezpieczeństwa na granicach zewnętrznych, a jednocześnie
zapewniać skuteczne funkcjonowanie strefy Schengen oraz ułatwiać
możliwości legalnego podróżowania. Wspólna polityka wizowa
powinna się przyczyniać do wzrostu gospodarczego oraz być spójna
z innymi politykami Unii w takich obszarach jak stosunki zewnętrzne,
handel, edukacja, kultura i turystyka. (7) W
niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć pewne
ułatwienia proceduralne, aby ułatwić mobilność oraz
składanie wizyt rodzinnych obywatelom państw trzecich
odwiedzającym bliskich krewnych będących obywatelami Unii i
zamieszkałych na terytorium państwa członkowskiego, którego
są obywatelami, a także bliskim krewnym obywateli Unii
przebywających w państwie trzecim, którzy chcą wspólnie
odwiedzić państwo członkowskie, którego obywatelstwo posiada
wspomniany obywatel Unii. (8) Przynajmniej
takie same ułatwienia powinny być przyznawane członkom rodzin w
sytuacjach objętych zakresem dyrektywy 2004/38/WE[15] zgodnie z art. 5 ust. 2 tej dyrektywy. (9) Należy
dokonać rozróżnienia pomiędzy osobami, które składają
wniosek po raz pierwszy, a osobami, którym poprzednio przyznano już wizy i
które są zarejestrowane w wizowym systemie informacyjnym, aby
uprościć procedurę dla osób podróżujących
zarejestrowanych w systemie, a zarazem uwzględnić ryzyko nielegalnej
imigracji i zagrożenia bezpieczeństwa, które stwarzają niektórzy
podróżni. To rozróżnienie powinno być uwzględnione na
wszystkich etapach procedury. (10) Należy
założyć, że wnioskodawcy, którzy są zarejestrowani w
VIS i w okresie 12 miesięcy poprzedzających złożenie
wniosku otrzymali oraz zgodnie z prawem wykorzystali dwie wizy,
spełniają warunki wjazdu z punktu widzenia ryzyka nielegalnej
imigracji oraz konieczności posiadania wystarczających środków
na pokrycie kosztów utrzymania. To domniemanie powinno być jednak
możliwe do obalenia, w przypadku gdy właściwe organy
stwierdzą, że w indywidualnych przypadkach nie spełniono jednego
lub kilku tych warunków. (11) Ocenę,
czy wydana wiza została wykorzystana zgodnie z prawem, należy
przeprowadzić na podstawie takich czynników, jak przestrzeganie okresu
dozwolonego pobytu, ważność terytorialna wizy oraz zasady
dostępu do rynku pracy i wykonywanie działalności gospodarczej. ê 810/2009 motyw 5 (dostosowany) ð nowy (12) Konieczne jest ustanowienie
przepisów dotyczących tranzytu przez międzynarodową strefę
portów lotniczych w celu zwalczania nielegalnej imigracji. Ö W tym celu Õ ð należy określić ï Obywatele państw
trzecich wymienionych we wspólnym wykazie ð wspólny wykaz państw trzecich,
których obywatele ïpowinni zatem podlegać obowiązkowi posiadania tranzytowych wiz
lotniskowych. Jednak w nagłych
przypadkach masowego ð w przypadku gdy dane państwo
członkowskie odnotowuje nagły i znaczący ï napływu
nielegalnych imigrantów, państwa
członkowskie powinnoy Ö ono Õ móc nałożyć taki wymóg Ö wprowadzić
tymczasowo wymóg posiadania tranzytowej wizy lotniskowej Õ także na Ö wobec Õ obywateli Ö danego Õ państwa trzeciegoch niewymienionych we wspólnym wykazie. Indywidualne decyzje państw członkowskich należy co roku
weryfikować. ðNależy określić warunki i
procedury takiego działania w celu zapewnienia, aby stosowanie tego
środka było ograniczone w czasie oraz – zgodnie z zasadą
proporcjonalności – nie wykraczało poza to, co jest konieczne do
osiągnięcia wyznaczonego celu. Wymóg posiadania tranzytowej wizy
lotniskowej powinien się ograniczać do konkretnej sytuacji, która
spowodowała wprowadzenie środka. ï ò nowy (13) Z
wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej powinni być zwolnieni
posiadacze wiz i dokumentów pobytowych wydanych przez niektóre państwa. (14) Należy
wyraźnie określić, które państwo członkowskie jest
właściwe do rozpatrzenia wniosku o wizę, zwłaszcza w
przypadkach gdy planowana wizyta obejmuje kilka państw członkowskich. (15) Osoby
ubiegające się o wizę powinny móc złożyć wniosek
w państwie zamieszkania, nawet jeśli państwo członkowskie
właściwe na mocy ogólnych przepisów nie ma tam swojej placówki ani
nie jest reprezentowane. (16) Należy
zapewnić zharmonizowane traktowanie posiadaczy wiz, których dokumenty
podróży zostają zagubione lub skradzione podczas pobytu na terytorium
państw członkowskich. ê 810/2009 motyw 9 (dostosowany) (17) Z uwagi na rejestrację
identyfikatorów biometrycznych w systemie informacji wizowej (VIS),
ustanowionym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008
z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie
Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy
państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych
(rozporządzenie w sprawie VIS)[16],
jednym z podstawowych warunków ubiegania się o wizę powinno być
osobiste stawiennictwo osoby ubiegającej się o wizę –
przynajmniej gdy składa ona pierwszy wniosek. ê 810/2009 motyw 10 (18) W celu ułatwienia
procedury ubiegania się o wizę przy składaniu kolejnych wniosków
powinna istnieć możliwość kopiowania odcisków plalców z
pierwszego wpisu do VIS przez okres 59 miesięcy. Po tym terminie
należy ponownie pobrać odciski palców. ê 810/2009 motyw 11 (dostosowany) (19) Wszelkie dokumenty, dane lub
identyfikatory biometryczne otrzymane przez państwo członkowskie
podczas przetwarzania wniosku wizowego są
Ö powinny być Õ uznawane za dokumenty konsularne
zgodnie z Konwencją wiedeńską z dnia 24 kwietnia 1963 r. o
stosunkach konsularnych i muszą Ö powinny Õ być Ö stosownie Õ traktowane w odpowiedni sposób. ê 810/2009 motyw 12 (dostosowany) (20) Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 24
października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie
przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych[17] ma zastosowanie do państw członkowskich w odniesieniu do
przetwarzania danych osobowych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. ò nowy (21) Należy
określić terminy poszczególnych etapów procedury, w
szczególności po to, by umożliwić osobom podróżującym
planowanie z wyprzedzeniem i unikanie okresów szczytowych w konsulatach. (22) Konsulaty
państw członkowskich powinny pobierać takie same opłaty
wizowe za rozpatrywanie wniosków wizowych. Kategorie osób zwolnione z
opłat wizowych powinny być jednolite i jasno określone.
Państwa członkowskie powinny mieć możliwość
zniesienia opłaty wizowej w indywidualnych przypadkach. (23) Od
osób ubiegających się o wizę krótkoterminową nie powinno
się wymagać przedstawienia wraz z wnioskiem wizowym podróżnego
ubezpieczenia medycznego, ponieważ jest to nieproporcjonalne
obciążenie dla wnioskodawców i nie ma dowodów na to, że
posiadacze wiz krótkoterminowych stwarzają większe ryzyko pod
względem publicznych wydatków na opiekę zdrowotną w
państwach członkowskich niż obywatele państw trzecich,
którzy są zwolnieni z posiadania wiz. (24) Stowarzyszenia
zawodowe, kulturalne i sportowe, a także akredytowane pośredniczące
podmioty komercyjne powinny mieć możliwość składania
wniosków wizowych w imieniu osób ubiegających się o wizę. (25) Należy
wyjaśnić przepisy dotyczące między innymi: dodatkowych dni
ważności wizy, wypełniania naklejki wizowej oraz
unieważniania wypełnionych naklejek wizowych. (26) Wizy
wielokrotnego wjazdu o długim terminie ważności powinny być
wydawane zgodnie z obiektywnie określonymi kryteriami. Termin
ważności wizy wielokrotnego wjazdu może być
dłuższy niż termin ważności dokumentu podróży, w
którym umieszczona jest wiza. (27) Formularz
wniosku powinien uwzględniać proces wdrażania VIS. W miarę
możliwości państwa członkowskie powinny zezwalać na
wypełnianie i składanie wniosków wizowych drogą
elektroniczną oraz przyjmować faksy lub kopie dokumentów
uzupełniających. Oryginały dokumentów powinny być wymagane
tylko w określonych przypadkach. (28) Standardowy
formularz powiadomień o uzasadnieniu odmowy wydania wizy, jej
unieważnienia lub cofnięcia powinien obejmować szczególne
uzasadnienie odmowy wydania tranzytowej wizy lotniskowej oraz zapewnić,
aby osoba, której to dotyczy, została należycie poinformowana o
procedurach odwoławczych. (29) Przepisy
dotyczące wymiany informacji między właściwymi organami
państw członkowskich w celu wydawania wiz marynarzom na granicach
zewnętrznych oraz służące do tego formularze do
wypełnienia powinny być możliwie proste i jasne. (30) Wydawanie
wiz na granicach zewnętrznych co do zasady powinno być nadal
stosowane tylko w wyjątkowych przypadkach. Niemniej jednak, aby umożliwić
państwom członkowskim promowanie turystyki krótkoterminowej,
państwa te powinny być uprawnione do wydawania wiz na granicy
zewnętrznej na podstawie programu tymczasowego, pod warunkiem
zgłoszenia i publikacji warunków organizacyjnych takiego programu. Takie
programy powinny mieć tymczasowy charakter, a ważność
wydanej w ten sposób wizy powinna być ograniczona do terytorium
państwa członkowskiego, które ją wydało. ê 810/2009 motyw 6 (dostosowany) ð nowy (31) Przyjmowanie wniosków od osób
ubiegających się o wizę powinno odbywać się z
poszanowaniem godności ludzkiej. Wnioski wizowe powinny być
rozpatrywane w sposób profesjonalny i taktowny, przy nakładzie sił współmiernym do ð niewykraczający poza to, co jest
konieczne do osiągnięcia ï zamierzonych celów. ê 810/2009 motyw 7 (dostosowany) ð nowy (32) Państwa członkowskie
powinny zapewnić, by świadczone usługi publiczne miały
wysoką jakość i odpowiadały dobrym wzorcom administracyjnym.
W celu możliwie największego usprawnienia procedury ubiegania
się o wizę powinny one przeznaczyć na ten cel odpowiednią
liczbę wyszkolonych pracowników i wystarczające środki
finansowe. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby zasada jednorazowej wizyty miała
zastosowanie do wszystkich osoóby
ubiegająceych
się o wizę Ö musiały
stawić się tylko w jednej placówce w celu złożenia wniosku
wizowego Õ . ð Nie powinno to wpływać na
możliwość przeprowadzenia osobistej rozmowy z
wnioskodawcą. ï ê 810/2009 motyw 13 (dostosowany) ð nowy (33) W celu ułatwienia przedmiotowej procedury należy
przewidziećÖ Rozporządzenie
(WE) nr 810/2009 przewiduje Õ kilka form
współpracy, np.
reprezentację w ograniczonym zakresie, wspólne placówki, wspólne
ośrodki składania wniosków wizowych, korzystanie z pomocy konsulów
honorowych oraz współpracę z usługodawcami zewnętrznymi, i
uwzględnić przy tym przede wszystkim wymogi w zakresie ochrony danych
określone w dyrektywie 95/46/WE Ö między
państwami członkowskimi, mających na celu z jednej strony
umożliwienie państwom członkowskim łączenie zasobów, a
z drugiej strony zwiększenie zasięgu opieki konsularnej z
korzyścią dla wnioskodawców Õ. Państwa
członkowskie powinny określić, zgodnie z warunkami
określonymi w niniejszym rozporządzeniu, strukturę
organizacyjną, jaką będą stosować w poszczególnych
krajach trzecich. ðNależy ustanowić elastyczne
przepisy umożliwiające państwom członkowskim
optymalizację dzielenia się zasobami oraz zwiększania opieki
konsularnej. Współpraca państw członkowskich („centra wizowe
Schengen”) mogłaby przybierać dowolną formę
dostosowaną do warunków lokalnych, tak aby zwiększać
geograficzny zasięg opieki konsularnej, ograniczać koszty ponoszone
przez państwa członkowskie, poprawiać wizerunek Unii
Europejskiej oraz usprawniać usługi oferowane osobom ubiegającym
się o wizę. ï ê 810/2009 motyw 4 (dostosowany) ð nowy (34) Państwa członkowskie
powinny być obecne lub reprezentowane w zakresie wiz we wszystkich
państwach trzecich, których obywatele podlegają obowiązkowi
wizowemu. ð Państwa członkowskie powinny
dążyć do zwiększenia zasięgu opieki konsularnej. ï Państwa członkowskie nieposiadające konsulatu w danym
państwie trzecim lub w określonej części danego
państwa trzeciego powinny Ö zatem Õ starać się
zawrzeć porozumienia o wzajemnej reprezentacji, tak by dostęp
osób ubiegających się o wizę do konsulatu nie wymagał
nieproporcjonalnych nakładów. ò nowy (35) Należy
udoskonalić porozumienia o reprezentacji oraz unikać przeszkód w ich
zawieraniu między państwami członkowskimi, zaś
reprezentujące państwo członkowskie powinno być
odpowiedzialne za przeprowadzanie całej procedury rozpatrywania wniosków
wizowych bez udziału reprezentowanego państwa członkowskiego. ê 810/2009 motyw 14 ð nowy (36) Konieczne jest stworzenie przepisów na wypadek sytuacji, w których
państwo członkowskie postanowi współpracować z
usługodawcą zewnętrznym w zakresie przyjmowania wniosków
wizowych. Decyzja taka może zapaść, jeżeli w świetle
szczególnych uwarunkowań lub sytuacji lokalnej okaże się,
że współpraca z innymi państwami członkowskimi,
polegająca na reprezentacji, reprezentacji w ograniczonym zakresie, na
prowadzeniu wspólnej placówki lub wspólnego ośrodka przyjmowania wniosków,
nie jest odpowiednia dla danego państwa członkowskiego. Rozwiązania takie należy tworzyć z poszanowaniem
ogólnych zasad wydawania wiz oraz wymogów ochrony danych określonych w
dyrektywie 95/46/WE. Ponadto w tworzeniu i wprowadzaniu w życie
takich rozwiązań należy uwzględnić
konieczność zapobiegania zjawisku polegającemu na
wykorzystywaniu mniej rygorystycznych procedur wizowych. ê 810/2009 motyw 15 Jeżeli państwo członkowskie postanowiło
współpracować z usługodawcą zewnętrznym, powinno ono
nadal zapewniać wszystkim osobom ubiegającym się o wizę
możliwość składania wniosków bezpośrednio w swoich
misjach dyplomatycznych lub urzędach konsularnych. ê 810/2009 motyw 16 (dostosowany) ð nowy (37) Państwo członkowskie
powinno współpracować z usługodawcą zewnętrznym na
podstawie instrumentu prawnego, który powinien zawierać postanowienia
dotyczące jego dokładnych obowiązków Ö tego
usługodawcy Õ, bezpośredniego
i pełnego dostępu Ö państwa
członkowskiego Õ do jego lokali Ö zewnętrznego
usługodawcy Õ, udzielania
informacji osobom ubiegającym się o wizę, poufności oraz
okoliczności, warunków i trybu zawieszania lub rozwiązania
współpracy. ð Państwa członkowskie powinny
co roku składać Komisji sprawozdania dotyczące współpracy z
usługodawcami zewnętrznymi, w tym monitorowania tych
usługodawców. ï ê 810/2009 motyw 17 Poprzez umożliwienie państwom członkowskim
współpracy z usługodawcami zewnętrznymi w zakresie przyjmowania
wniosków wizowych, a równocześnie ustanowienie zasady jednorazowej wizyty
przy składaniu wniosku wizowego niniejsze rozporządzenie ustanawia
odstępstwo od ogólnej zasady wymagającej osobistego stawiennictwa w
misji dyplomatycznej lub urzędzie konsularnym. Odstępstwo to nie
wpływa jednak na możliwość wezwania osoby ubiegającej
się o wizę na osobistą rozmowę. ê 810/2009 motyw 19 ð nowy (38) Dane statystyczne
stanowią cenną pomoc w kontroli ruchów migracyjnych i mogą
stanowić skuteczne narzędzie zarządzania. W związku z tym
należy systematycznie gromadzić takie dane we wspólnym formacie. ð Szczegółowe dane dotyczące
wiz powinny być gromadzone w celu zestawiania porównywalnych statystyk
umożliwiających opartą na dowodach ocenę wdrażania
niniejszego rozporządzenia. ï ê 810/2009 motyw 23 (dostosowany) ð nowy (39) Ö Należy
dostarczyć ogółowi społeczeństwa wszelkich istotnych
informacji dotyczących ubiegania się o wizę, a także
poprawić widoczność i jednolity wizerunek wspólnej polityki
wizowej. W tym celu Õ Dla wyeksponowania wspólnej polityki wizowej i
promowania jej jednolitego wizerunku powinna
zostać utworzona wspólna strona internetowa poświęcona sprawom
wizowym w strefie Schengen ð oraz opracowany wspólny wzór informacji
państw członkowskich dla ogółu społeczeństwa ï. Na stronie tej podawane będą do ogólnej wiadomości
wszystkie istotne informacje związane z ubieganiem się wizę. ê 810/2009 motyw 18 (dostosowany) (40) Lokalna schengeńska współpraca schengeńska konsularna ma zasadnicze znaczenie dla jednolitego stosowania wspólnej polityki
wizowej i właściwej oceny ryzyka migracji lub zagrożenia
bezpieczeństwa. Z uwagi na różnicę warunków lokalnych
poszczególne misje dyplomatyczne i urzędy konsularne państw
członkowskich powinny oceniać praktyczne zastosowanie Ö konkretnych Õ przepisów, aby
zapewnić ich jednolite stosowanie i w ten sposób zapobiegać zjawisku
polegającemu na wykorzystywaniu mniej rygorystycznych procedur wizowych i
różnego traktowania osób ubiegających się o wizę. ò nowy (41) Jeśli
w danym miejscu nie ma ustalonego jednolitego wykazu dokumentów
uzupełniających, państwo członkowskie może samo
określić, jakie dokładnie dokumenty uzupełniające
mają być złożone przez osoby ubiegające się o
wizę, aby udowodnić spełnienie warunków wjazdu wymaganych w
niniejszym rozporządzeniu. W przypadku gdy taki jednolity wykaz dokumentów
uzupełniających istnieje, państwa członkowskie powinny
mieć możliwość przyznania pewnych zwolnień
dotyczących dokumentów ujętych w wykazie, aby ułatwić
procedurę osobom ubiegającym się o wizę, jeśli na
terytorium danego państwa organizowane są ważne imprezy
międzynarodowe. Powinny to być imprezy na dużą skalę i
o wyjątkowym znaczeniu z uwagi na ich wpływ na turystykę lub
kulturę, takie jak wystawy międzynarodowe lub światowe oraz
mistrzostwa sportowe. ê 810/2009 motyw 27 (42) Jeżeli państwo
członkowskie organizuje igrzyska olimpijskie i paraolimpijskie, powinien
obowiązywać szczególny system ułatwiający wydawanie wiz
członkom rodziny olimpijskiej. ê 810/2009 motyw 20 Środki konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia
powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z
dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania
uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji[18]. ê 810/2009 motyw 21 Komisja powinna być w szczególności uprawniona do zmiany
załączników do niniejszego rozporządzenia. Ponieważ
środki te mają zakres ogólny i mają na celu zmianę
elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, między
innymi poprzez uzupełnienie go o nowe elementy inne niż istotne,
środki te muszą zostać przyjęte zgodnie z procedurą
regulacyjną połączoną z kontrolą przewidzianą w
art. 5a decyzji 1999/468/WE. ê 810/2009 motyw 22 W celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia
w praktyce, powinno się sporządzić wytyczne dotyczące
postępowania i procedur obowiązujące państwa
członkowskie w procesie rozpatrywania wniosków wizowych. ò nowy (43) Aby
dostosować do zmieniających się warunków wspólny wykaz państw
trzecich, których obywatele są zobowiązani do posiadania tranzytowej
wizy lotniskowej podczas tranzytu przez międzynarodową strefę
tranzytową portów lotniczych znajdujących się w państwach
członkowskich, oraz wykaz dokumentów pobytowych uprawniających
posiadaczy do tranzytu przez porty lotnicze państw członkowskich bez
tranzytowej wizy lotniskowej, należy przekazać Komisji uprawnienia do
przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu. Szczególnie ważne jest,
aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne
konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. (44) Aby
zapewnić jednolite warunki wdrażania niniejszego rozporządzenia
w odniesieniu do ustanowienia instrukcji operacyjnych dotyczących praktyk
i procedur, które mają być stosowane przez państwa
członkowskie podczas rozpatrywania wniosków wizowych, a także w
odniesieniu do wykazów dokumentów uzupełniających mających
obowiązywać w każdym obszarze właściwości,
obowiązkowych wpisów na naklejkach wizowych, przepisów w sprawie
umieszczania naklejek wizowych oraz przepisów dotyczących wydawania wiz
marynarzom na granicach zewnętrznych, należy przekazać Komisji
uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z
rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011[19]. W przypadku przyjmowania tych aktów wykonawczych
należy stosować procedurę sprawdzającą. ê 810/2009 motyw 26 (dostosowany) (45) Umowy dwustronne zawarte
pomiędzy Wspólnotą Ö Unią Õ a państwami
trzecimi, służące ułatwieniu rozpatrywania wniosków
wizowych mogą dopuszczać odstępstwa od przepisów niniejszego
rozporządzenia. ê 810/2009 motyw 30 (46) Warunki wjazdu na terytorium
państw członkowskich i wydawania wiz nie mają wpływu na
obowiązujące przepisy dotyczące uznawania ważności
dokumentów podróży. ê 810/2009 motyw 28 (dostosowany) ð nowy (47) Ponieważ cel niniejszego
rozporządzenia, mianowicie ustalenie procedur ið wspólnych ï warunków Ö i
procedur Õ wydawania wiz na tranzyt przez
terytorium państw członkowskich lub na planowany
pobyt na tym terytorium państw
członkowskich nieprzekraczający trzech miesięcyÖ 90 dni Õ w dowolnym okresie sześciomiesięcznymÖ 180 dni Õ, nie może zostać w odpowiednim stopniu
zrealizowany przez państwa członkowskie, ale może być ð wyłącznie ï lepiej zrealizowany na szczeblu wspólnotowym
Ö Unii Õ, WspólnotaÖ Unia Õ może
podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości,
zawartą w art. 5 Traktatu Ö o Unii
Europejskiej (TUE) Õ. Zgodnie z
zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule,
niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do
osiągnięcia tego celu. ê 810/2009 motyw 29 (dostosowany) ð nowy (48) Niniejsze rozporządzenie
uwzględnia podstawowe prawa i jest zgodne z zasadami uznanymi w
szczególności w Konwencji o
ochronie praw człowieka i podstawowych wolności przyjętej przez
Radę Europy oraz w Karcie praw podstawowych
Unii Europejskiej. ð Niniejsze rozporządzenie ma na
celu w szczególności zapewnienie pełnego poszanowania życia
prywatnego i rodzinnego, o którym mowa w art. 7, ochrony danych osobowych, o
której mowa w art. 8, oraz praw dziecka, o których mowa w art. 24 Karty praw
podstawowych Unii Europejskiej ï. ê 810/2009 motyw 31 (dostosowany) ð nowy (49) Zgodnie z art. 1 i 2
Protokołu Ö nr 22 Õ dotyczącego
stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej Ö TUE Õ i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Ö o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Õ, Dania nie
uczestniczy w przyjmowaniu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim
związana ani go nie stosuje. Ponieważ niniejsze rozporządzenie
jest oparte na dorobku Schengen zgodnie
z postanowieniami tytułu IV części trzeciej Traktatu
ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
zgodnie z art. 4 tego protokołu w terminie sześciu miesięcy po
przyjęciu przez Radę ð decyzji w sprawie ï niniejszego rozporządzenia Dania podejmuje decyzję, czy
dokona jego transpozycji do swojego prawa krajowego. ê 810/2009 motyw 32 (dostosowany) (50) W odniesieniu do Islandii i
Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozszerzenie dorobku Schengen w
rozumieniu Układu zawartego między Radą Unii Europejskiej a
Republiką Islandii oraz Królestwem Norwegii dotyczącego
włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie,
stosowanie i rozwój dorobku Schengen[20],
wchodzących w zakres określony w art. 1 pkt B decyzji Rady 1999/437/WE[21]w sprawie niektórych warunków stosowania tego
układu. ê 810/2009 motyw 33
(dostosowany) Powinno zostać
zawarte porozumienie pozwalające na udział przedstawicieli Islandii i
Norwegii w pracach komitetów wspierających Komisję w wykonywaniu jej
uprawnień wykonawczych na mocy niniejszego rozporządzenia.
Porozumienie takie było przedmiotem rozważań w formie wymiany
listów między Radą Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią
dotyczącej komitetów wspierających Komisję Europejską
w sprawowaniu jej kompetencji wykonawczych[22],
załączonych do wyżej wspomnianego układu. Komisja
przedstawiła Radzie projekt zalecenia dotyczącego negocjacji w
sprawie takiego porozumienia. ê 810/2009 motyw 34 (dostosowany) (51) W odniesieniu do Szwajcarii
niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku
Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską,
Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie
włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie,
stosowanie i rozwój dorobku Schengen[23],
wchodzących w zakres określony w art. 1 lit. B decyzji 1999/437/WE w
związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE[24] w sprawie zawarcia tej umowy. ê 810/2009 motyw 35 (dostosowany) ð nowy (52) W odniesieniu do Liechtensteinu
niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku
Schengen w rozumieniu protokołu podpisanego między Unią
Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją
Szwajcarską a Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia
Księstwa Liechtensteinu do umowy zawartej między Unią
Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją
Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej
we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwinięcie przepisów dorobku
Schengen, należąceych do dziedziny, o której mowa w art. 1 pkt B decyzji 1999/437/WE w
związku z art. 3 decyzji Rady 2008/261/WE 2011/350/UE[25] w sprawie ð zawarcia ï tego protokołu. ê 154/2012 motyw 11 (53) W odniesieniu do Cypru,
niniejsze rozporządzenie stanowi akt oparty na dorobku Schengen lub w inny
sposób z nim związany, w rozumieniu art. 3 ust. 12 Aktu
przystąpienia z 2003 r. ê 154/2012 motyw 12 (54) W odniesieniu do Bułgarii
i Rumunii niniejsze rozporządzenie stanowi akt oparty na dorobku Schengen
lub w inny sposób z nim związany, w rozumieniu art. 4 ust. 12 Aktu
przystąpienia z 2005 r. ò nowy (55) W
odniesieniu do Chorwacji niniejsze rozporządzenie stanowi akt oparty na
dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związany, w rozumieniu art. 4
ust. 2 Aktu przystąpienia z 2011 r. ê 810/2009 motyw 36
(dostosowany) (56) Niniejsze rozporządzenie
stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają
zastosowania do Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE
z dnia 29 maja 2000 r.
dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i
Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku
Schengen[26]. Dlatego też Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w jego
przyjęciu, nie jest nim związane ani go nie stosuje. ê 810/2009 motyw 37
(dostosowany) (57) Niniejsze rozporządzenie
stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają
zastosowania do Irlandii, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą
wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku
Schengen[27]. Dlatego też Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu
niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związana ani go nie stosuje, ê 810/2009 motyw 38
(dostosowany) Z wyjątkiem art. 3
niniejsze rozporządzenie stanowi akt oparty na dorobku Schengen lub w inny
sposób z nim związany w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z
2003 r. i w rozumieniu art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r., ê 810/2009
(dostosowany) PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE: TYTUŁ I POSTANOWIENIA OGÓLNE Artykuł 1 Cel Ö Przedmiot Õ i zakres
stosowania ê 610/2013 art. 6
pkt 1 (dostosowany) 1. Niniejsze rozporządzenie określa tryb i warunki Ö warunki i
procedury Õ wydawania wiz na tranzyt przez
terytorium państw członkowskich lub
planowane pobyty na terytorium państw członkowskich
nieprzekraczające 90 dni w ciągu każdego dowolnego okresu 180 dni-dniowego okresu. ê 810/2009
(dostosowany) 2. Przepisy niniejszego rozporządzenia
mają zastosowanie do wszystkich obywateli państw trzecich, którzy, zgodnie
z rozporządzeniem Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa trzecie,
których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic
zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu,[28] muszą posiadać wizę podczas przekraczania
zewnętrznych granic państw członkowskich, bez uszczerbku dla: a) prawa do swobodnego
przemieszczania się, z którego korzystają obywatele państw
trzecich będący członkami rodzin obywateli Unii; b) równorzędnych praw
obywateli państw trzecich i członków ich rodzin, którzy w ramach
porozumień pomiędzy Wspólnotą Unią i
jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a tymi państwami
trzecimi, z drugiej, korzystają z prawa do swobodnego przemieszczania
się tożsamego z prawem przysługującym obywatelom Unii i
członkom ich rodzin. 3. Niniejsze rozporządzenie wymienia także państwa
trzecie, których obywatele muszą posiadać tranzytową wizę lotniskową w drodze wyjątku od zasady swobodnego
tranzytu określonej w załączniku 9 do konwencji z Chicago o
międzynarodowym lotnictwie cywilnym, oraz określa tryb i warunki Öwarunki i
procedury Õ wydawania wiz
uprawniających do tranzytu przez międzynarodową strefę
tranzytową portów lotniczych państw członkowskich. Artykuł 2 Definicje Na użytek niniejszego rozporządzenia
stosuje się następujące definicje: 1) „obywatel państwa
trzeciego” oznacza każdą osobę niebędącą
obywatelem Unii w rozumieniu art. 17 Ö 20 Õ ust. 1 Traktatu Ö TFUE Õ ; 2) „wiza” oznacza zezwolenie
wydawane przez państwo członkowskie na: ê 610/2013 art. 6
pkt ust. 2 (dostosowany) a) tranzyt przez terytorium państw
członkowskich lub planowany pobyt na
terytorium państw członkowskich nieprzekraczający 90 dni w
ciągu każdego dowolnego okresu 180 dni-dniowego okresu; Ö lub Õ ê 810/2009 b) tranzyt przez
międzynarodową strefę tranzytową portów lotniczych
państw członkowskich; 3) „wiza jednolita” oznacza
wizę ważną na całym terytorium państw
członkowskich; 4) „wiza o ograniczonej
ważności terytorialnej” oznacza wizę ważną na
terytorium jednego lub kilku, lecz nie wszystkich, państw
członkowskich; 5) „tranzytowa wiza lotniskowa”
oznacza wizę uprawniającą do tranzytu przez
międzynarodową strefę tranzytową jednego lub kilku portów
lotniczych państw członkowskich; ò nowy 6. „wiza
objazdowa” oznacza wizę zgodnie z definicją w art. 3 ust. 2
[rozporządzenia nr…/…]; 7.
„bliscy krewni” oznaczają małżonków, dzieci, rodziców, osoby
sprawujące władzę rodzicielską, dziadków i wnuki; 8.
„wnioskodawca zarejestrowany w VIS” oznacza wnioskodawcę, którego dane
są zarejestrowane w wizowym systemie informacyjnym; 9.
„osoba regularnie podróżująca zarejestrowana w VIS” oznacza
osobę ubiegającą się o wizę, która jest zarejestrowana
w wizowym systemie informacyjnym i otrzymała dwie wizy w okresie 12
miesięcy poprzedzających złożenie wniosku wizowego; ê 810/2009 (dostosowany) ð nowy 610.)
„naklejka wizowa” oznacza jednolity formularz wizowy zgodnie z definicją w
rozporządzeniu Rady (WE) nr 1683/95 z dnia 29 maja 1995 r. ustanawiającym jednolity formularz wizowy[29]; 711.
„uznawany dokument podróży” oznacza dokument podróży uznawany przez
co najmniej jedno państwo członkowskie za właściwy do ð przekraczania granic zewnętrznych
oraz ï umieszczenia wiz ð zgodnie z decyzją Parlamentu
Europejskiego i Rady nr 1105/2011/UE[30] ï; ò nowy 12.
„ważny dokument podróży” oznacza dokument podróży, który nie
jest fałszywy, podrobiony ani przerobiony oraz którego termin
ważności określony przez organ wydający nie wygasł; ê 810/2009
(dostosowany) ð nowy 813.)
„oddzielny arkusz, na którym umieszcza się wizę” oznacza jednolity
wzór formularza, na którym umieszcza się wizę, wydawanego przez
państwa członkowskie osobom posiadającym dokumenty podróży
nieuznawane przez państwo członkowskie sporządzające
formularz zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu Rady (WE)
nr 333/2002 z dnia 18 lutego 2002 r.
w sprawie jednolitego wzoru formularza, na którym umieszcza się wizę,
wydawanego przez państwo członkowskie osobom posiadającym
dokumenty podróży, które nie są uznane przez państwo
członkowskie sporządzające formularz[31]; 914.)
„konsulat” oznacza misje dyplomatyczne państwa członkowskiego lub
jego urzędy konsularne pod kierownictwem zawodowego urzędnika
konsularnego, zdefiniowanego w Konwencji wiedeńskiej z dnia 24 kwietnia 1963
r. o stosunkach konsularnych, upoważnione do wydawania wiz; 1015.)
„wniosek” oznacza wniosek o wizę; 11)
„pośredniczące podmioty komercyjne” oznacza prywatną
agencję administracyjną, firmę transportową lub biuro
podróży (organizatora wycieczek lub jego przedstawiciela). ò nowy 16.
„marynarz” oznacza każdą osobę zatrudnioną,
zaangażowaną do pracy lub pracującą w jakimkolwiek
charakterze na statku, do którego odnosi się Konwencja o pracy na morzu z
2006 r. ê 810/2009
(dostosowany) ð nowy TYTUŁ II TRANZYTOWA WIZA LOTNISKOWA Artykuł 3 Obywatele państw trzecich
objęci obowiązkiem posiadania tranzytowej wizy lotniskowej 1. Obywatele państw trzecich wymienionych
w załączniku IV III muszą posiadać tranzytową wizę lotniskową
podczas tranzytu przez międzynarodową strefę tranzytową
portów lotniczych znajdujących się na terytorium państw
członkowskich. ò nowy 2. Komisja jest
uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 48,
dotyczących zmian wykazu państw trzecich określonego w
załączniku III. Jeżeli w
przypadkach pojawiających się zagrożeń jest to pilnie
wymagane, procedura przewidziana w art. 49 ma zastosowanie do aktów
delegowanych przyjętych na podstawie niniejszego ustępu. ê810/2009
(dostosowany) ð nowy 3. Poszczególne
państwa członkowskie mogą Ww
przypadku nagłego Ö i
znaczącego Õ masowego napływu
nielegalnych imigrantów Ö państwo
członkowskie może Õ wymagać od
obywateli państw trzecich innych niż te, o których mowa w ust. 1,
posiadania tranzytowej wizy lotniskowejych
podczas tranzytu przez międzynarodową strefę tranzytową
portów lotniczych znajdujących się na ich Ö jego Õ terytorium. Państwa
członkowskie powiadamiają Komisję o takich decyzjach przed ich
wejściem w życie oraz o cofnięciu takiego wymogu posiadania
tranzytowej wizy lotniskowej. ð Okres stosowania takiego środka
nie przekracza 12 miesięcy. Zakres i okres obowiązywania wymogu
posiadania tranzytowej wizy lotniskowej nie wykraczają poza to, co jest
ściśle konieczne do działania w odpowiedzi na nagły i
znaczący napływ nielegalnych imigrantów. ï ò nowy 4. W przypadku gdy
państwo członkowskie planuje wprowadzenie wymogu posiadania
tranzytowej wizy lotniskowej zgodnie z ust. 3, jak najszybciej powiadamia o tym
fakcie Komisję oraz przedkłada następujące informacje: a) przyczynę
planowanego wprowadzenia wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej,
podając dowody na potwierdzenie nagłego i znaczącego
napływu nielegalnych imigrantów; b) zakres i
okres obowiązywania planowanego wprowadzenia wymogu posiadania tranzytowej
wizy lotniskowej. 5. Po otrzymaniu
powiadomienia od danego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 4
Komisja może wydać opinię. 6. Państwo
członkowskie może przedłużyć stosowanie wymogu
posiadania tranzytowej wizy lotniskowej tylko raz, w przypadku gdy zniesienie
tego wymogu doprowadziłoby do znaczącego napływu nielegalnych
imigrantów. Do takiego przedłużenia stosuje się ust. 3. 7. Komisja co roku
przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie informację na temat
wykonywania niniejszego artykułu. ê 810/2009 3. Powiadomienia weryfikuje corocznie komitet, o którym mowa w art. 52
ust. 1, w celu przeniesienia danego państwa trzeciego do wykazu przedstawionego
w załączniku IV. 4. Jeżeli dane państwo trzecie nie zostało przeniesione
do wykazu zawartego w załączniku IV, zainteresowane państwo
członkowskie może utrzymać wymóg posiadania tranzytowej wizy
lotniskowej, o ile spełnione są warunki, o których mowa w ust. 2, lub
cofnąć ten wymóg. ê 810/2009 ð nowy 58. Osoby
należące do następujących kategorii są zwolnione z
wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej, o której mowa w ust. 1 i 32: a) posiadacze ważnej wizy
jednolitej, ð wizy objazdowej, ï krajowej wizy pobytowej długoterminowej lub dokumentu pobytowego, wydanych
przez państwo członkowskie; ê154/2012 art. 1
(dostosowany) ð nowy b) obywatele państw trzecich posiadający
ważny dokument pobytowy wydany przez państwo członkowskie, które
nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, lub przez
państwo członkowskie, które nie stosuje jeszcze w pełni
przepisów dorobku Schengen, lub obywatele państw trzecich posiadający
jeden z ważnych dokumentów pobytowych wymienionych w załączniku V IV wydany
przez Andorę, Kanadę, Japonię, San Marino lub Stany Zjednoczone
Ameryki, gwarantujący nieograniczone prawo readmisji ich posiadacza ð , lub posiadający dokument
pobytowy Karaibskiej części Królestwa Niderlandów (Aruba, Curaçao,
Sint Maarten, Bonaire, Sint Eustatius i Saba) ï; c) obywatele państw trzecich
posiadający wizę ważną w państwie członkowskim,
które nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, lub w
państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni
przepisów dorobku Schengen, ð lub w państwie będącym
stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, ï lub w Kanadzie, Japonii lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, ð bądź posiadacze wizy
ważnej w Karaibskiej części Królestwa Niderlandów (Aruba,
Curaçao, Sint Maarten, Bonaire, Sint Eustatius and Saba), ï podczas podróży do państwa wydającego wizę
lub do dowolnego innego państwa trzeciego, bądź podczas powrotu
z państwa wydającego wizę po wykorzystaniu wizy; ê 810/2009 (dostosowany) ðnowy d) członkowie rodziny obywatelia Unii
Europejskiej, o których mowa w art. 1
ust. 2 lit. a)ð 3 dyrektywy 2004/38/WE ï; e) posiadacze paszportów
dyplomatycznychð , służbowych, urzędowych
lub specjalnych ï; f) członkowie załóg
lotniczych, którzy są obywatelami państwa będącego
Umawiającą się Stroną konwencji z Chicago o
międzynarodowym lotnictwie cywilnym. ò nowy 9. Komisja
jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 48,
dotyczących zmian wykazu ważnych dokumentów pobytowych
uprawniających ich posiadaczy do tranzytu przez porty lotnicze państw
członkowskich bez wizy lotniskowej, określonego w
załączniku IV. ê810/2009
(dostosowany) ð nowy TYTUŁ III TRYB I
WARUNKI Ö I PROCEDURY Õ WYDAWANIA WIZ ROZDZIAŁ I Organy uczestniczące w
postępowaniach dotyczących wniosków Artykuł 4 Organy właściwe do
udziału w postępowaniach dotyczących wniosków 1. Wnioski są rozpatrywane i decyzje w
ich sprawie są podejmowane przez konsulaty. 2. W drodze odstępstwa od ust. 1 wnioski
mogą być rozpatrywane i decyzje w ich sprawie mogą być
podejmowane na granicach zewnętrznych państw członkowskich przez
organy dokonujące odprawy osób, zgodnie z art. 3532 ð , 33 ï i 3634. 3. W pozaeuropejskich terytoriach zamorskich
państw członkowskich wnioski mogą być rozpatrywane i
decyzje w ich sprawie mogą być podejmowane przez wyznaczone organy
danego państwa członkowskiego. 4. Państwo członkowskie może
wymagać, aby w rozpatrywanie wniosków i w podejmowanie decyzji w ich sprawie
zaangażowane były organy inne niż wskazane Ö te, o których
mowa Õ w ust. 1 i 2. 5. Państwo członkowskie może
wymagać, by inne państwo członkowskie zasięgało jego
opinii lub przekazywało mu informacje zgodnie z art. 2219 i 3128. Artykuł 5 Państwo członkowskie
właściwe do rozpatrzenia wniosku i podjęcia decyzji w jego
sprawie 1. Państwem członkowskim
właściwym do rozpatrzenia wniosku o wydanie wizy jednolitej i do
podjęcia decyzji w jej sprawie jest: a) państwo członkowskie,
którego terytorium stanowi jedyne miejsce docelowe wizyty lub wizyt; b) jeżeli wizyta obejmuje
więcej niż jedno miejsce docelowe ð lub w okresie dwóch miesięcy ma
się odbyć kilka odrębnych wizyt, ï – państwo, którego terytorium stanowi główne miejsce
docelowe wizyty lub wizyt pod względem długości pobytu lub celu pobytu; lubð , liczonego w dniach ï; lub c) jeżeli nie można
określić głównego docelowego miejsca wizyty – państwo
członkowskie, którego granicę zewnętrzną osoba
ubiegająca się o wizę zamierza przekroczyć w celu wjazdu na
terytorium państw członkowskich. 42. Państwa
członkowskie współpracują ze sobą w celu uniknięcia
sytuacji, w której wniosek nie może zostać rozpatrzony ani decyzja
wydana w jego sprawie w sytuacji, ponieważ Ö Jeżeli Õ właściwe
państwo członkowskie, określone zgodnie z ust. 1–3ð lit a) lub b), ï, nie ma swojej placówki ani nie jest reprezentowane w państwie
trzecim, w którym wnioskodawca składa wniosek zgodnie z art. 6, ð wnioskodawca jest uprawniony do
złożenia wniosku: ï ò nowy a) w konsulacie jednego
z państw członkowskich będących celem planowanej wizyty, b) w konsulacie
państwa członkowskiego pierwszego wjazdu, jeśli lit. a) nie ma
zastosowania, c) we wszystkich
pozostałych przypadkach w konsulacie dowolnego państwa
członkowskiego, które posiada swoją placówkę w danym
państwie trzecim. ê 810/2009
(dostosowany) 3. Państwem członkowskim
właściwym do rozpatrzenia wniosku o wydanie tranzytowej
wizy lotniskowej i do podjęcia decyzji w jej sprawie jest: a) w przypadku jednokrotnego
tranzytu lotniczego – państwo członkowskie, na którego terytorium
znajduje się dany port lotniczy tranzytu; lub b) w przypadku dwu- lub
wielokrotnego tranzytu lotniczego – państwo członkowskie, na którego
terytorium znajduje się pierwszy port lotniczy tranzytu. Artykuł 6 Terytorialna
właściwość konsulatów 1. Wniosek jest rozpatrywany i decyzja w jego
sprawie jest podejmowana przez konsulat właściwego państwa
członkowskiego, w którego obszarze właściwości legalnie
mieszka osoba ubiegająca się o wizę. 2. Konsulat właściwego państwa
członkowskiego rozpatruje wniosek złożony przez obywatela
państwa trzeciego, który legalnie przebywa, ale nie mieszka w obszarze
właściwości tego konsulatu, oraz podejmuje decyzję w jego
sprawie, jeżeli osoba ubiegająca się o wizę uzasadniła
złożenie wniosku w tym konsulacie. Artykuł 7 Właściwość w
zakresie wydawania wiz obywatelom państw trzecich przebywającym
legalnie na terytorium państwa członkowskiego 1. Obywatele państw trzecich, którzy przebywają legalnie na
terytorium państwa członkowskiego i którzy, żeby wjechać na
terytorium co najmniej jednego innego państwa członkowskiego,
muszą posiadać wizę, ubiegają się o wizę w
konsulacie państwa członkowskiego właściwego zgodnie z art.
5 ust. 1 lub 2. ò nowy 2. Obywatele
państw trzecich, którzy zgubili swój dokument podróży lub którym taki
dokument skradziono podczas pobytu na terytorium państwa
członkowskiego, mogą opuścić to terytorium na podstawie
ważnego dokumentu podróży uprawniającego ich do przekroczenia
granicy, wydanego przez konsulat państwa, którego są obywatelami, bez
wizy bądź innego upoważnienia. 3. W przypadku gdy
obywatel państwa trzeciego, o którym mowa w ust. 2, zamierza
kontynuować podróż w strefie Schengen, organy państwa
członkowskiego, w którym zgłasza on zagubienie lub kradzież
swojego dokumentu podróży, wydają wizę o okresie
ważności i okresie dozwolonego pobytu, które są takie same jak w
pierwotnej wizie, na podstawie danych zarejestrowanych w VIS. ê 810/2009 ð nowy ROZDZIAŁ II Wniosek Artykuł 98 Tryb składania wniosku 1. Wniosek należy ð można ï złożyć nie wcześnie niż trzy ð sześć ï miesiące miesięcy przed ð i nie później niż 15 dni
kalendarzowych przed ï rozpoczęciem planowanej wizyty. Posiadacze wizy
wielokrotnego wjazdu mogą złożyć wniosek przed datą, z
którą wygasa wiza ważna przez okres przynajmniej sześciu
miesięcy. ê 810/2009
(dostosowany) 2. Osoba
ubiegająca się o wizę Ö Konsulaty
mogą wymagać od osób ubiegających się o wizę Õ może być zobowiązana do umówienia się na spotkanie w celu złożenia wniosku.
Spotkanie odbywa się z reguły przed upływem okresu dwóch tygodni
od daty, w której zażądano spotkania. ò nowy 3. Konsulat zezwala
na złożenie wniosku bez wcześniejszego umówienia się na
spotkanie lub wyznacza niezwłocznie takie spotkanie osobom
będącym bliskimi krewnymi obywateli Unii, które: a) zamierzają odwiedzić swoich bliskich
krewnych będących obywatelami Unii i mieszkających w
państwie członkowskim obywatelstwa; b)
zamierzają pojechać wraz ze swoimi bliskimi krewnymi
będącymi obywatelami Unii i mieszkającymi w państwie
trzecim do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada
krewny będący obywatelem Unii. 4. Konsulat zezwala
na złożenie wniosku bez wcześniejszego umówienia się na
spotkanie lub wyznacza niezwłocznie takie spotkanie członkom rodziny
obywateli Unii, o których mowa w art. 3 dyrektywy 2004/38/WE. ê 810/2009
(dostosowany) ð nowy 5. W uzasadnionych przypadkach nagłych konsulaty mogą zezwolić ð zezwala ï osobom ubiegającym się o wizę na złożenie
wniosku bez umówionego spotkania albo wyznaczają
takie spotkanie niezwłocznie. 6. ð Bez uszczerbku dla art. 12, ï wniosek może zostać złożony: w
konsulacie a) przez osobę ubiegającą się o wizę, lub b) Ö przez Õ akredytowany
pośredniczący podmioty komercyjny, o czym jest Ö którym mowa w
art. 43 Õ mowa w art. 45, ust. 1, bez uszczerbku dla
art. 13, lub zgodnie z art. 42 lub 43. Ö c) przez
instytucję lub stowarzyszenie zawodowe, kulturalne, sportowe lub
edukacyjne. Õ Ö 7. Od
wnioskodawcy nie wymaga się osobistego stawiennictwa w więcej
niż jednej placówce w celu złożenia wniosku Õ ê 810/2009
(dostosowany) ð nowy Artykuł 109 Ogólne zasady składania wniosku 1. Bez
uszczerbku dla przepisów art. 13, 42, 43 i 45, oOsoba
ubiegająca się o wizę składa wniosek osobiście ð stawia się osobiście w celu
pobrania odcisków palców zgodnie z art. 12 ust. 2 i 3 ï. ò nowy 2. Od wnioskodawców
zarejestrowanych w VIS nie wymaga się, aby osobiście
złożyli wniosek, jeżeli ich odciski palców zostały
wprowadzone do VIS mniej niż 59 miesięcy wcześniej. ê 810/2009
(dostosowany) 2. Konsulat może odstąpić od wymogu, o którym mowa w
ust. 1, jeżeli wiadomo mu, że osoba ubiegająca się o
wizę jest uczciwa i wiarygodna. 3. Składając wniosek, osoba
ubiegająca się o wizę: a) składa wniosek na
formularzu, o którym mowa w art. 1110; b) przedstawia dokument
podróży, o którym mowa w art. 1211; c) składa fotografię
zgodnie z normami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1683/95, a
jeżeli system VIS osiągnie sprawność operacyjną w
myśl art. 48 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ – zgodnie z normami
określonymi w art. 1312
niniejszego rozporządzenia; d) w przypadkach gdy ma to zastosowanie,
umożliwia pobranie odcisków palców zgodnie z art. 1312; e) uiszcza opłatę
wizową, o której mowa w art. 1614; f) dostarcza dokumenty
uzupełniające, o których mowa w art. 1413 i
załączniku II;. g) w przypadkach
gdy ma to zastosowanie, przedstawia dowód posiadania odpowiedniego,
ważnego podróżnego ubezpieczenia medycznego, o którym mowa w art. 15. Artykuł 1110 Formularz wniosku 1. Każda osoba ubiegająca się o
wizę składa Ö odręcznie
lub elektronicznie Õ wypełniony i podpisany
wniosek na formularzu przedstawionym w załączniku I. Osoby wpisane do
dokumentu podróży osoby ubiegającej się o wizę
składają oddzielne formularze wniosku. Nieletni składają
wniosek na formularzu podpisanym przez osobę sprawującą
władzę rodzicielską lub opiekuna prawnego. ò nowy 2.
Zawartość elektronicznej wersji formularza wniosku, jeśli ma
zastosowanie, określono w załączniku I. ê 810/2009
(dostosowany) ð nowy 23. Konsulaty
udostępniają wnioskodawcom formularz wniosku bezpłatnie i
dbają, by był on powszechnie i łatwo dostępny. 34. Formularz
jest dostępny ð przynajmniej ï w następujących językach: a) w języku(-ach)
urzędowym(-ych) państwa członkowskiego, do którego wiza jest przedmiotem
wniosku; Ö oraz Õ b) w
języku(-ach) urzędowym(-ych) kraju przyjmującego;. c) w
języku(-ach) urzędowym(-ych) państwa, w którym znajduje się
konsulat, i w języku(-ach) urzędowym(-ych) państwa
członkowskiego, którego wiza jest przedmiotem wniosku; lub d) w przypadku reprezentacji – w języku(-ach)
urzędowym(-ych) reprezentującego państwa członkowskiego. Oprócz formularza w językach wymienionych
w lit. a) można też udostępnić formularz w Ö dowolnym Õ innym języku
urzędowym Ö lub
językach urzędowych Õ instytucji Unii
Europejskiej. 45.
Jeżeli formularz nie jest dostępny w języku(-ach)
urzędowym(-ych) państwa, w którym znajduje się konsulat, osobie
ubiegającej się o wizę udostępnia się tłumaczenie
tego formularza na ten język urzędowy lub te języki
urzędowe. 56.
Tłumaczenie formularza wniosku na język(i) urzędowy(-e)
państwa, w którym znajduje się konsulat, jest dokonywane w ramach
lokalnej współpracy schengeńskiej przewidzianej Ö zgodnie z Õ w art. 4846. 67. Konsulat
informuje osobę ubiegającą się o wizę, w jakim(-ch)
języku(-ach) można wypełniać formularz wniosku. Artykuł 1211 Dokument podróży Osoba ubiegająca się o wizę
przedstawia ważny dokument podróży, który spełnia
następujące kryteria: a) jest ważny jeszcze Ö bez uszczerbku
dla art. 21 ust. 2 jest on ważny przez Õ co najmniej trzy
miesiące po planowanej dacie opuszczenia terytorium państw
członkowskich lub, w przypadku kilku wizyt, po planowanej dacie ostatniego
opuszczenia terytorium państw członkowskich. Niemniej w uzasadnionych
pilnych przypadkach kryterium to może zostać pominięte; b) zawiera przynajmniej dwie ð jedną ï wolną ð podwójną ï stronyę ð , a w przypadku gdy ten sam dokument
podróży obejmuje kilku wnioskodawców, wówczas zawiera jedną
wolną podwójną stronę na każdego wnioskodawcę ï ; c) został wydany w ciągu
ostatnich dziesięciu lat. Artykuł 1312 Identyfikatory biometryczne 1. Państwa członkowskie
pobierają od osoby ubiegającej się o wizę dane biometryczne
obejmujące fotografię jej twarzy i dziesięć odcisków jej
palców zgodnie z zabezpieczeniami określonymi w Konwencji o ochronie praw
człowieka i podstawowych wolności przyjętej przez Radę
Europy, w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej oraz w Konwencji Narodów
Zjednoczonych o prawach dziecka. 2. Przy Sskładaniując
pierwszegoy wnioseku, osoba ubiegająca się o wizę
zobowiązana jest do osobistego stawiennictwa. zZostają
wówczas
pobrane następujące identyfikatory biometryczne osoby
ubiegającej się o wizę: –
fotografia, zeskanowana lub zrobiona w chwili
składania wniosku, oraz –
jej płaskie odciski dziesięciu palców
pobrane cyfrowo. 3. Jeżeli odciski palców pobrane od osoby
ubiegającej się o wizę jako część jej
wcześniejszego wniosku wizowego ð dotyczącego wizy krótkoterminowej
lub wizy objazdowej ï zostały po raz pierwszy wprowadzone do systemu VIS mniej niż
59 miesięcy przed dniem wpłynięcia nowego wniosku, zostają
one skopiowane do kolejnego wniosku. Jednakże jeżeli zachodzi uzasadniona
wątpliwość co do tożsamości osoby ubiegającej
się o wizę, konsulat pobiera odciski palców w okresie określonym
w akapicie pierwszym. Ponadto gdy w chwili otrzymania wniosku nie
można natychmiast stwierdzić, czy odciski palców zostały pobrane
w okresie określonym w akapicie pierwszym, osoba ubiegająca się
o wizę może zwrócić się o pobranie jej odcisków palców. 4. Zgodnie z art. 9 pkt 5 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ, fotografia załączona do
każdego wniosku jest wprowadzana do VIS. Od osoby
ubiegającej się o wizę nie wymaga się w tym celu osobistego
stawiennictwa. Wymogi techniczne dotyczące fotografii
odpowiadają międzynarodowym normom określonym w dokumencie 9303
wydanym przez Międzynarodową Organizację Lotnictwa Cywilnego
(ICAO), część 1, wydanie VI. 5. Odciski palców są pobierane zgodnie z
normami ICAO i decyzją Komisji 2006/648/WE[32]. 6. Identyfikatory biometryczne są
pobierane przez wykwalifikowany i odpowiednio upoważniony personel organów
właściwych zgodnie z art. 4 ust. 1, 2 i 3. Identyfikatory
biometryczne mogą być także pobierane – pod nadzorem konsulatów
– przez wykwalifikowany i odpowiednio upoważniony personel zatrudniony
przez konsula honorowego, o którym mowa w art. 4240, lub
usługodawcę zewnętrznego, o którym mowa w art. 4341.
Jeżeli zachodzi jakakolwiek wątpliwość, dane państwo(-a)
członkowskie przewiduje(-ją) możliwość weryfikacji na
terenie konsulatu odcisków palców, które zostały pobrane przez
usługodawcę zewnętrznego. 7. Z obowiązku składania odcisków
palców zwalnia się następujące kategorie osób ubiegających
się o wizę: a) dzieci poniżej 12 roku
życia; b) osoby, od których pobranie
odcisków palców jest fizycznie niemożliwe. Jeżeli jednak możliwe
jest pobranie mniej niż dziesięciu odcisków palców, należy
pobrać maksymalną ilość liczbę
odcisków palców. Jeżeli jednak niemożność pobrania odcisków
palców jest tymczasowa, to od osoby ubiegającej się o wizę
wymaga się, by złożyła odciski palców wraz z kolejnym
wnioskiem wizowym. Organy właściwe zgodnie z art. 4 ust. 1, 2 i 3
są uprawnione do żądania dalszych wyjaśnień w sprawie
przyczyn tymczasowej niemożności. Państwa członkowskie
zapewniają wprowadzenie odpowiednich procedur gwarantujących osobie
ubiegającej się o wizę poszanowanie godności w sytuacji,
gdy wystąpią problemy z pobraniem danych; c) przywódcy państw lub
rządów, członkowie rządów krajowych wraz z towarzyszącymi
im małżonkami oraz członkami oficjalnej delegacji, gdy są
oni zapraszani przez rządy państw członkowskich lub organizacje
międzynarodowe w celach oficjalnych; d) monarchowie i ważni
rangą członkowie rodziny królewskiej, gdy są oni zapraszani
przez rządy państw członkowskich lub organizacje
międzynarodowe w celach oficjalnych. 8. W przypadkach, o których mowa w ust. 7, do
systemu VIS wpisuje się adnotację „nie dotyczy” zgodnie z art. 8 ust.
5 rozporządzenia w sprawie VISÖ (WE) nr 767/2008 Õ. Artykuł 1413 Dokumenty uzupełniające 1. Składając wniosek o wizę
jednolitą, osoba ubiegająca się o wizę przedstawia: a) dokumenty, z których wynika cel
podróży; b) dokumenty dotyczące zakwaterowania
lub dowód potwierdzający posiadanie wystarczających środków na
pokrycie kosztów zakwaterowania; c) dokumenty potwierdzające,
że osoba ubiegająca się o wizę posiada wystarczające
środki na pokrycie kosztów utrzymania przez cały okres planowanego pobytu
oraz na pokrycie kosztów powrotu do państwa pochodzenia lub zamieszkania,
lub na pokrycie kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które na pewno
udzieli jej pozwolenia na wjazd, albo dokumenty potwierdzające, że
może takie środki legalnie zdobyć, zgodnie z art. 5 ust. 1 lit.
c) oraz art. 5 ust. 3 kodeksu
granicznego Schengen Ö rozporządzenia
(WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady[33] Õ; d) informacje pozwalające
ocenić, czy osoba ubiegająca się o wizę zamierza
opuścić terytorium państw członkowskich przed upływem
terminu ważności wizy, o którą występuje. ò nowy 2. Ustęp 1 lit. b), c) i d) nie mają
zastosowania do wnioskodawców, którzy są osobami regularnie
podróżującymi zarejestrowanymi w VIS i którzy wykorzystali zgodnie z
prawem dwie otrzymane poprzednio wizy. 3. Bliscy krewni
obywateli Unii, o których mowa w art. 8 ust. 3, przedstawiają tylko
dokumenty potwierdzające pokrewieństwo z obywatelem Unii oraz fakt,
że podróżują razem z obywatelem Unii lub w celu
złożenia mu wizyty. Członkowie
rodziny obywateli Unii, o których mowa w art. 3 dyrektywy 2004/38/WE,
przedstawiają tylko dokumenty potwierdzające, że
wyjeżdżają, aby towarzyszyć obywatelowi Unii lub do niego
dołączyć, oraz dowody pokrewieństwa z obywatelem Unii,
zgodnie z definicją w art. 2 pkt. 2, lub innych okoliczności, o
których mowa w art. 3 ust. 2 tej dyrektywy. ê 810/2009
(dostosowany) 34. Niewyczerpujący wWykaz
dokumentów uzupełniających, których konsulat może zażądać od Ö o które
może zostać poproszony Õ wnioskodawcay w celu
sprawdzenia, czy spełnione są warunki określone w ust. 1 i 2, przedstawiono
w załączniku II. 65. Konsulat
może odstąpić od egzekwowania wymogu
przedstawienia jednego lub kilku wymogów dokumentów
określonych w ust. 1 lit.
a)–d), jeżeli wiadomo mu, że osoba
ubiegająca się o wizę jest uczciwa i wiarygodna, a
zwłaszcza że z poprzednich wiz korzystała zgodnie z prawem, i
jeżeli nie ma wątpliwości co do tego, że w chwili przekraczania
zewnętrznych granic państw członkowskich będzie
spełniała wymogi art. 5 ust. 1 kodeksu granicznego SchengenÖ rozporządzenia
(WE) nr 562/2006 Õ. ò nowy 6. Konsulat
rozpoczyna rozpatrywanie wniosku wizowego na podstawie faksów lub kopii
dokumentów uzupełniających. Wnioskodawcy, którzy nie są jeszcze
zarejestrowani w VIS, przedstawiają oryginały dokumentów. Konsulat
może się zwrócić o oryginały dokumentów od osób ubiegających
się o wizę, które są wnioskodawcami zarejestrowanymi w VIS lub
osobami regularnie podróżującymi zarejestrowanymi w VIS, tylko w
przypadku wątpliwości co do autentyczności konkretnego
dokumentu. ê 810/2009
(dostosowany) 47.
Państwa członkowskie mogą wymagać od osoby ubiegającej
się o wizę wypełnienia formularza opracowanego przez każde
państwo członkowskie jako dowodu na pokrywanie kosztów pobytu przez
inną osobę lub na zakwaterowanie prywatne u osoby prywatnej. W formularzu tym podaje się w szczególności: a) czy jest wypełniany w celu udowodnienia
pokrywania kosztów pobytu przez inną osobę lub zakwaterowania Ö prywatnego Õ u osoby prywatnej; b) czy udzielający gościny Ö sponsor/osoba
zapraszająca Õ jest osobą
fizyczną, przedsiębiorstwem firmą czy organizacją; c) dane identyfikujące udzielającego gościny i jego dane kontaktowe Ö sponsora/osoby
zapraszającej Õ; d) zaproszoną(-e) osobę(-y)
ubiegającą(-e) się o wizę; e) adres miejsca zakwaterowania; f) długość i cel
pobytu; g) ewentualne
powiązania rodzinne ze udzielającym
gościnyÖ sponsorem/osobą
zapraszającą Õ;. h) informacje wymagane na podstawie art.
37 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 767/2008. Poza
językiem(-ami) urzędowym(-i) państwa członkowskiego
formularz jest sporządzany w co najmniej jednym języku urzędowym
instytucji Unii Europejskiej. W formularzu osobie składającej na nim podpis podaje
się informacje wymagane na podstawie art. 37 ust. 1 rozporządzenia w
sprawie VIS. Wzór formularza przekazywany jest Komisji. 28.
Składając wniosek o tranzytową wizę lotniskową,
osoba ubiegająca się o wizę przedstawia: a) dokumenty dotyczące dalszej
podróży, którą po zamierzonym tranzycie podejmie do miejsca
stanowiącego ostateczny jej cel; b) informacje pozwalające
ocenić, czy osoba ubiegająca się o wizę nie zamierza
przedostać się na terytorium państw członkowskich. 59. W ramach
lokalnej współpracy schengeńskiej ocenia się, czy warunki lokalne wymagają, aby w danym
obszarze właściwości uzupełnić i ujednolicić Ö przygotowuje
się Õ wykazy dokumentów
uzupełniających w
każdym obszarze właściwości, aby uwzględnić
warunki lokalne. ò nowy 10. Bez uszczerbku
dla ust. 1 państwa członkowskie mogą przyznawać zwolnienia
z obowiązku przedstawiania dokumentów uzupełniających
ujętych w wykazie, o którym mowa w ust. 4 i 9, w przypadku wnioskodawców
uczestniczących w znaczących imprezach międzynarodowych
organizowanych na ich terytorium, uznanych za szczególnie ważne z uwagi na
ich wpływ na turystykę i kulturę. 11. Komisja
przyjmuje w drodze aktów wykonawczych wykazy dokumentów
uzupełniających, które mają być stosowane w każdym
obszarze właściwości z uwzględnieniem warunków lokalnych.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 51 ust. 2. ê 810/2009
(dostosowany) ð nowy Artykuł 15 Podróżne ubezpieczenie medyczne 1. Osoby ubiegające się o wizę jednolitą
uprawniającą do jedno- lub dwukrotnego wjazdu wykazują, że
posiadają odpowiednie, ważne podróżne ubezpieczenie medyczne
pokrywające wszelkie wydatki, które podczas ich pobytu(-ów) na terytorium
państw członkowskich mogą wyniknąć w związku z
koniecznością powrotu z powodów medycznych, potrzebą pilnej
pomocy medycznej, nagłym leczeniem szpitalnym lub ze śmiercią. 2. Osoby ubiegające się o wizę jednolitą
uprawniającą do co najmniej trzykrotnego wjazdu (wizę
wielokrotnego wjazdu) wykazują, że posiadają odpowiednie,
ważne podróżne ubezpieczenie medyczne obejmujące okres ich
pierwszej planowanej wizyty. Ponadto osoby takie podpisują załączone do formularza
wniosku oświadczenie, że są świadome konieczności
posiadania podróżnego ubezpieczenia medycznego podczas kolejnych pobytów. 3. Ubezpieczenie musi być ważne na całym terytorium
państw członkowskich i obejmować całkowity okres
planowanego pobytu lub tranzytu danej osoby. Minimalna kwota ubezpieczenia
wynosi 30000 EUR. Jeżeli wydana zostaje wiza o ograniczonej ważności
terytorialnej, obejmująca terytorium co najmniej dwóch państw
członkowskich, ubezpieczenie musi być ważne przynajmniej w
państwach członkowskich, których dotyczy wiza. 4. Osoby ubiegające się o wizę zasadniczo wykupują
ubezpieczenie w państwie zamieszkania. Jeżeli nie jest to
możliwe, wykupują oni ubezpieczenie w jakimkolwiek innym
państwie. Jeżeli ubezpieczenie wykupuje za osobę ubiegającą
się o wizę inna osoba, zastosowanie mają zasady określone w
ust. 3. 5. Podczas oceny, czy ubezpieczenie jest odpowiednie, konsulaty
ustalają, czy w danym państwie członkowskim można
dochodzić roszczeń wobec danego towarzystwa ubezpieczeniowego. 6. Wymóg dotyczący posiadania ubezpieczenia można uznać
za spełniony w przypadkach gdy ustalono, że osoba ubiegająca
się o wizę posiada odpowiednie ubezpieczenie w związku ze
swoją sytuacją zawodową. Zwolnienie z obowiązku
przedstawiania dowodu posiadania podróżnego ubezpieczenia medycznego
może dotyczyć konkretnych grup zawodowych – takich jak marynarze –
objętych już podróżnym ubezpieczeniem medycznym w związku z
wykonywanym zawodem. 7. Posiadacze paszportów dyplomatycznych są zwolnieni z wymogu
posiadania podróżnego ubezpieczenia medycznego. Artykuł 1614 Opłata wizowa 1. Osoba ubiegająca się o wizę
uiszcza opłatę wizową w wysokości 60 EUR. 2. Dzieci w wieku od lat sześciu do poniżej lat 12
uiszczają opłatę wizową w wysokości 35 EUR. 32.
Wysokość opłaty wizowej jest regularnie weryfikowana w celu
odzwierciedlenia kosztów administracyjnych. 43. Opłatę wizową znosi się
względem osób ubiegających się o wizę należących
do jednej z nNastępująceych
kategoriei osób Ö nie
uiszczają opłaty wizowej Õ : a) dzieci
poniżej szóstego roku życia ð nieletni poniżej 18. roku
życia ï ; b) uczniowie, studenci, uczestnicy
studiów doktoranckich i towarzyszący nauczyciele, którzy
podróżują w celu podjęcia studiów lub udziału w
szkoleniach; c) naukowcy z państw trzecich ð, zgodnie definicją zawartą w
dyrektywie Rady 2005/71/WE[34], ï podróżujący w celu prowadzenia badań naukowych zgodnie z definicją zawartą w zaleceniu
2005/761/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 września 2005 r. w
celu ułatwienia wydawania przez państwa członkowskie jednolitych
wiz krótkoterminowych dla naukowców z państw trzecich podróżujących
w ramach Wspólnoty w celu prowadzenia badań naukowych ð lub udziału w seminarium naukowym
bądź konferencji ï ; ò nowy d) posiadacze paszportów dyplomatycznych i służbowych; ê 810/2009
(dostosowany) de) przedstawiciele organizacji niekomercyjnych Ö osoby Õ w wieku do lat 25
uczestniczącey w
seminariach, konferencjach, imprezach sportowych, kulturalnych i edukacyjnych
organizowanych przez organizacje niekomercyjne.; ò nowy f) bliscy krewni obywateli Unii, o których mowa w art. 8 ust. 3; g) członkowie rodziny obywateli Unii, o których
mowa w art. 3 dyrektywy 2004/38/WE, zgodnie z art. 5 ust. 2 tej dyrektywy. ê 810/2009
(dostosowany) ð nowy 5. Opłatę wizową można znieść
względem: a) dzieci w wieku od lat sześciu do poniżej lat
12; b) posiadaczy paszportów dyplomatycznych i
służbowych; c) osób w wieku do lat 25 uczestniczących w
seminariach, konferencjach, imprezach sportowych, kulturalnych i edukacyjnych
organizowanych przez organizacje niekomercyjne. W ramach lokalnej współpracy schengeńskiej państwa
członkowskie dążą do jednolitego stosowania tych
zwolnień. 64. ÖPaństwa
członkowskie mogą Õ Ww
indywidualnych przypadkach można odstąpić od poboru
opłaty wizowej lub obniżyć jej wysokość, jeżeli
służy to interesom kulturalnym lub sportowym, jak również
interesom w dziedzinie polityki zagranicznej, polityki na rzecz rozwoju lub w
innych dziedzinach ważnych z punktu widzenia interesu publicznego lub z
przyczyn humanitarnych. 75.
Opłatę wizową pobiera się w euro, walucie krajowej danego
państwa trzeciego lub w walucie zwykle używanej w państwie
trzecim, w którym złożono wniosek; z wyjątkiem przypadków, o
których mowa w art. 1816 ust. 2 i
art. 1917 ust. 3,
opłata nie podlega zwrotowi. Jeżeli opłatę wizową
pobiera się w walucie innej niż euro, wysokość tak
pobieranej opłaty jest określana i regularnie weryfikowana
według referencyjnego kursu euro ogłaszanego przez Europejski Bank
Centralny. Pobierana opłata może być zaokrąglana w
górę, a konsulaty zapewniają w ramach lokalnejych porozumień o współpracy schengeńskiej, by pobierane opłaty były
zbliżone. 86. Osoba
ubiegająca się o wizę otrzymuje potwierdzenie uiszczenia
opłaty wizowej. Artykuł 1715 Opłata za usługę 1. Usługodawca zewnętrzny, o którym
mowa w art. 4341,
może pobierać dodatkową opłatę za usługę. Opłata za usługę
jest proporcjonalna do kosztów ponoszonych przez usługodawcę
zewnętrznego przy wykonywaniu jednej lub więcej czynności, o
których mowa w ust. art. 4341 ust. 6. 2. Opłata za usługę zostaje
określona w akcie prawnym, o którym mowa w art. 4341 ust. 2. 3. W ramach lokalnej współpracy schengeńskiej państwa
członkowskie zapewniają, aby opłata za usługę
pobierana od osoby ubiegającej się o wizę we właściwy
sposób odpowiadała usługom oferowanym przez usługodawców
zewnętrznych oraz lokalnym warunkom. Ponadto dążą one do
ujednolicenia pobieranej opłaty za usługę. 43.
Opłata za usługę wynosi maksymalnie połowę opłaty
wizowej określonej w art. 1614 ust. 1, bez względu na ewentualne zniżki lub zwolnienia
z opłaty wizowej przewidziane w art. 1614 ust. 2, 4, 5 i
6 ð ust. 3 i 4 ï . 5. Dane państwo(-a) członkowskie utrzymuje(-ją)
możliwość składania przez wszystkie osobom ubiegające
się o wizę wniosków bezpośrednio w swoich konsulatach. ROZDZIAŁ III Rozpatrywanie wniosku wizowego i
podejmowanie decyzji w jego sprawie Artykuł 1816 Sprawdzenie właściwości
konsulatu 1. Po złożeniu wniosku konsulat
sprawdza, czy zgodnie z art. 5 i 6 jest właściwy do jego rozpatrzenia
i podjęcia decyzji w jego sprawie. 2. Jeżeli konsulat nie jest
właściwy, niezwłocznie zwraca on, wraz z opłatą
wizową, wniosek i dokumenty przedstawione przez osobę ubiegającą
się o wizę oraz wskazuje, który konsulat jest właściwy. Artykuł 1917 Dopuszczalność 1. Konsulat właściwy sprawdza, czy: a) wniosek został złożony w okresie, o którym
mowa w art. 98 ust. 1, b) wniosek zawiera elementy, o których mowa w art. 109 ust. 3
lit. a)–c), c) pobrano
dane biometryczne osoby ubiegającej się o wizę, oraz d) pobrano
opłatę wizową. 2. Jeżeli właściwy konsulat
stwierdzi, że warunki określone w ust. 1 zostały spełnione,
uznaje wniosek za dopuszczalny i: a) przeprowadza procedury opisane w art. 8 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ, oraz b) przystępuje do dalszej analizy wniosku. Dane wprowadzane są do systemu VIS
jedynie przez należycie upoważnionych członków personelu
konsularnego zgodnie z art. 6 ust. 1, art. 7 oraz art. 9 ust. 5 i 6
rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) No 767/2008 Õ . 3. Jeżeli właściwy konsulat
stwierdzi, że warunki, o których mowa w ust. 1, nie zostały
spełnione, wniosek uznaje się za niedopuszczalny i konsulat
niezwłocznie: a) zwraca osobie ubiegającej się o wizę wniosek
i wszystkie przedstawione dokumenty, b) niszczy pobrane dane biometryczne, c) zwraca opłatę wizową, oraz d) nie rozpatruje wniosku. 4. Na zasadzie odstępstwa wniosek, który
nie spełnia wymogów określonych w ust. 1, można uznać za
dopuszczalny z przyczyn humanitarnych lub z uwagi na interes państwowy. Artykuł 20 Stempel świadczący o dopuszczalności
wniosku 1. Jeżeli wniosek jest dopuszczalny, właściwy konsulat
przybija stempel w dokumencie podróży osoby ubiegającej się o
wizę. Wzór stempla przedstawiono w załączniku III; stempel
przybija się zgodnie z zasadami określonymi w tym
załączniku. 2. Paszporty dyplomatyczne, służbowe/urzędowe i
specjalne nie są stemplowane. 3. Przepisy niniejszego artykułu mają zastosowanie do
konsulatów państw członkowskich do dnia, w którym system VIS
osiągnie pełną sprawność operacyjną we wszystkich
regionach zgodnie z art. 48 rozporządzenia w sprawie VIS. Artykuł 2118 Weryfikacja spełnienia warunków
wjazdu oraz ocena ryzyka 1. Rozpatrując wniosek o wizę
jednolitą, ustala się, czy osoba ubiegająca się o wizę
spełnia warunki wjazdu określone w art. 5 ust. 1 lit. a), c), d) i e)
kodeksu granicznego Schengen Ö rozporządzenia
(WE) nr 562/2006 Õ, a szczególną
uwagę poświęca się ustaleniu, czy osoba ubiegająca
się o wizę nie stanowi zagrożenia pod względem nielegalnej
imigracji lub zagrożenia dla bezpieczeństwa państw członkowskich
oraz czy zamierza opuścić terytorium państw członkowskich
przed wygaśnięciem wizy, o którą występuje. ò nowy 2. Rozpatrując
wniosek o wizę jednolitą złożony przez osobę
regularnie podróżującą zarejestrowaną w VIS, która zgodnie
z prawem wykorzystała dwie otrzymane poprzednio wizy, zakłada
się, że wnioskodawca spełnia warunki wjazdu dotyczące
ryzyka nielegalnej imigracji, zagrożenia dla bezpieczeństwa
państw członkowskich oraz posiadania wystarczających
środków utrzymania. 3.
Założenie, o którym mowa w ust. 2, nie ma zastosowania, jeżeli
konsulat ma uzasadnione wątpliwości co do spełnienia tych
warunków wjazdu na podstawie informacji przechowywanych w VIS, takich jak
decyzje o unieważnieniu wcześniejszej wizy, lub informacji
znajdujących się w paszporcie, takich jak stemple wjazdu i wyjazdu. W
takich przypadkach konsulaty mogą przeprowadzić rozmowę z
wnioskodawcą i zwrócić się o dodatkowe dokumenty. ê 810/2009
(dostosowany) ð nowy 24. W
odniesieniu do każdego wniosku sprawdza się informacje w systemie VIS
zgodnie z art. 8 ust. 2 i art. 15 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ . Państwa
członkowskie zapewniają pełne wykorzystanie wszystkich kryteriów
wyszukiwania zgodnie z art. 15 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ, aby
uniknąć bezpodstawnych odrzuceń lub błędnej
identyfikacji. 35. ÖBez uszczerbku dla
ust. 2 Õ Ww celu
stwierdzenia, czy osoba ubiegająca się o wizę spełnia
warunki wjazdu, konsulat sprawdza: a) czy przedstawiony dokument
podróży nie jest fałszywy, podrobiony lub przerobiony; b) przedstawione przez osobę
ubiegającą się o wizę potwierdzenie co do celu i co do
warunków planowanego pobytu oraz co do tego, czy ma ona wystarczające
środki na pokrycie kosztów utrzymania przez cały okres planowanego
pobytu oraz na pokrycie kosztów powrotu do państwa pochodzenia lub
zamieszkania, lub na pokrycie kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które
na pewno udzieli jej pozwolenia na wjazd, albo co do tego, czy może takie
środki legalnie zdobyć; c) czy osoby ubiegającej
się o wizę nie dotyczy żaden wpis do systemu informacyjnego
Schengen (SIS) nakazujący odmówić pozwolenia na wjazd; d) czy osoba ubiegająca
się o wizę nie jest uważana za osobę
zagrażającą porządkowi publicznemu, bezpieczeństwu
wewnętrznemu lub zdrowiu publicznemu w myśl art. 2 pkt 19 kodeksu granicznego Schengen Ö rozporządzenia
(WE) nr 562/2006 Õ lub stosunkom
międzynarodowym któregokolwiek z państw członkowskich,
zwłaszcza jeżeli w krajowych bazach danych należących do
państw członkowskich nie ma na temat osoby ubiegającej się
o wizę wpisu nakazującego odmówić pozwolenia na wjazd z tych
względów;. e) w stosownych
przypadkach – czy osoba ubiegająca się o wizę posiada odpowiednie,
ważne podróżne ubezpieczenie medyczne. 46. W
stosownych przypadkach konsulat sprawdza długość poprzednich i
planowanych pobytów, by przekonać się, czy osoba ubiegająca
się o wizę nie przekracza dopuszczalnego okresu dozwolonego pobytu na
terytorium państw członkowskich, niezależnie od ewentualnych
pobytów dozwolonych na mocy ð wizy objazdowej, ï krajowej wizy pobytowej długoterminowej lub dokumentu pobytowego innego
państwa członkowskiego. 57. W ocenie
środków utrzymania na planowany pobyt uwzględnia się
długość i cel pobytu oraz średnie ceny niedrogiego
zakwaterowania i wyżywienia w odnośnym(-ych) państwie(-ach)
członkowskim(-ich) – przyjęte na podstawie kwot referencyjnych
ustalonych przez państwa członkowskie w myśl art. 34 ust. 1 lit.
c) kodeksu granicznego Schengen Ö rozporządzenia
(WE) nr 562/2006 Õ – pomnożone
przez liczbę dni pobytu. Poświadczenie pokrywania kosztów pobytu
przez inną osobę lub zakwaterowania u osoby prywatnej mogą
również stanowić dowód na posiadanie wystarczających
środków utrzymania. 68.
Rozpatrując wniosek o tranzytową wizę lotniskową, konsulat sprawdza w szczególności: a) czy przedstawiony dokument
podróży nie jest fałszywy, podrobiony lub przerobiony; b) miejsca, z których i do
których podróżuje dany obywatel państwa trzeciego, oraz
spójność planowanego przebiegu podróży i tranzytu lotniczego; c) dowód dalszej podróży do
miejsca stanowiącego jej ostateczny cel. 79.
Podstawowe znaczenie przy rozpatrywaniu wniosku ma to, czy przedstawione
dokumenty są autentyczne i wiarygodne oraz czy oświadczenia
złożone przez osobę ubiegającą się o wizę
są prawdziwe i wiarygodne. 810. Podczas
rozpatrywania wniosku konsulat może w uzasadnionym przypadku wezwać
wnioskodawcę na ð przeprowadzić ïrozmowę i zażądać dodatkowych dokumentów. 911.
Wcześniejsza odmowa wydania wizy nie powoduje automatycznie odrzucenia
nowego wniosku. Nowy wniosek jest oceniany na podstawie wszystkich
dostępnych informacji. Artykuł 2219 Uprzednie zZasięganie opinii organów centralnych innych państw
członkowskich 1. Państwo członkowskie może
wymagać, by organy centralne innych państw członkowskich
zasięgały opinii jego organów centralnych przy rozpatrywaniu wniosków
złożonych przez obywateli niektórych państw trzecich lub
obywateli tych państw należących do szczególnych kategorii.
Zasięganie opinii nie ma zastosowania do wniosków o tranzytową wizę lotniskową. 2. Organy centralne, do których zwrócono
się o opinię, odpowiadają w terminie siedmiu ð pięciu ï dni kalendarzowych od dnia, w którym zwrócono się do nich o
opinię. Brak odpowiedzi w tym terminie oznacza, że nie ma podstaw do
tego, by sprzeciwiać się wydaniu wizy. 3. Państwa członkowskie
powiadamiają Komisję o wprowadzeniu lub zniesieniu wymogu uprzedniego
zasięgania opinii ð najpóźniej w terminie 15 dni
kalendarzowych ï przed rozpoczęciem jego stosowania. Taka informacja jest
również przekazywana w ramach lokalnej współpracy schengeńskiej
w odnośnym obszarze właściwości. 4. Komisja informuje państwa
członkowskie o takich zgłoszeniach. 5. Od dnia zastąpienia sieci konsultacji Schengen, o której mowa w
art. 46 rozporządzenia w sprawie VIS, opinii zasięga się zgodnie
z art. 16 ust. 2 tego rozporządzenia. Artykuł 2320 Decyzja w sprawie wniosku 1. Decyzję w sprawie wniosku podejmuje
się w terminie 15 ð 10 ï dni kalendarzowych od dnia złożenia wniosku, który jest
dopuszczalny zgodnie z art. 1917. 2. W indywidualnych przypadkach termin ten
można przedłużyć maksymalnie do 20 dni kalendarzowych, zwłaszcza gdy konieczna jest dalsza kontrola wniosku lub, w przypadku
reprezentacji, gdy zasięga się opinii reprezentowanego państwa
członkowskiego. 3. Wyjątkowo, gdy w konkretnych przypadkach potrzebne są
dodatkowe dokumenty, termin ten można przedłużyć do
maksymalnie 60 dni kalendarzowych. ò nowy 3. Decyzje w sprawie
wniosków złożonych przez bliskich krewnych obywateli Unii, o których
mowa w art. 8 ust. 3, oraz członków rodziny obywateli Unii, o których mowa
w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE, są podejmowane w terminie 5 dni
kalendarzowych od dnia złożenia wniosku. W indywidualnych przypadkach
termin ten można przedłużyć maksymalnie do 10 dni
kalendarzowych, zwłaszcza gdy konieczna jest dalsza kontrola wniosku. ò nowy 4. Terminy
przewidziane w ust. 3 są maksymalnymi terminami mającymi zastosowanie
do członków rodziny obywateli Unii, o których mowa w art. 3 dyrektywy
2004/38/WE, zgodnie z art. 5 ust. 2 tej dyrektywy. ê 810/2009 5. Jeżeli nie wycofano wniosku, podejmuje
się decyzję o: a) wydaniu wizy jednolitej zgodnie
z art. 2421; b) wydaniu wizy o ograniczonej
ważności terytorialnej zgodnie z art. 2522; ò nowy c)
wydaniu tranzytowej wizy lotniskowej zgodnie z art. 23; lub ê 810/2009
(dostosowany) ð nowy d) odmowie wydania
wizy zgodnie z art. 3229;. or d) przerwaniu
rozpatrywania wniosku i przekazaniu go odpowiednim organom reprezentowanego
państwa członkowskiego zgodnie z art. 8 ust. 2. Fakt, że pobranie odcisków palców jest
fizycznie niemożliwe, zgodnie z art. 1312 ust. 7
lit. b), nie ma wpływu na przyznanie lub odmowę przyznania wizy. ROZDZIAŁ IV Wydanie wizy Artykuł 2421 Wydanie wizy jednolitej 1. Okres ważności wizy i
długość dozwolonego pobytu określa się w oparciu o
wyniki analizy wniosku przeprowadzonej zgodnie z art. 2118. 2. Wiza może zostać wydana na jeden, dwa lub więcej
wjazdów. Okres ważności ð wizy wielokrotnego wjazdu ï nie może być dłuższy niż pięć lat. ð Okres ważności wizy
wielokrotnego wjazdu może być dłuższy niż okres
ważności paszportu, w którym umieszczana jest wiza. ï W przypadku tranzytu długość dozwolonego pobytu
odpowiada czasowi potrzebnemu na tranzyt. Bez uszczerbku dla art. 1211 lit. a)
okres ważności wizy ð jednokrotnego wjazdu ï obejmuje dodatkowe 15 dni. Państwa członkowskie mogą
nie przyznać dodatkowych dni z powodów podyktowanych względami
porządku publicznego lub stosunkami międzynarodowymi któregokolwiek z
państw członkowskich. ò nowy 3. Osobom regularnie
podróżującym zarejestrowanym w VIS, które zgodnie z prawem
wykorzystały dwie otrzymane poprzednio wizy, wydaje się wizę
wielokrotnego wjazdu o okresie ważności wynoszącym co najmniej
trzy lata. 4. Wnioskodawcom, o
których mowa w ust. 3 i którzy zgodnie z prawem wykorzystali wizę
wielokrotnego wjazdu ważną przez trzy lata, wydaje się wizę
wielokrotnego wjazdu o okresie ważności wynoszącym
pięć lat, pod warunkiem że wniosek został złożony
nie później niż po upływie jednego roku od dnia
wygaśnięcia wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności
trzech lat. ê 810/2009
(dostosowany) ð nowy 25. Bez uszczerbku dla art. 12 lit. a) wWizay
wielokrotnego wjazdu ð o okresie ważności do
pięciu lat może zostać wydana ï wydaje się na z
okresem ważności wynoszącym od sześciu miesięcy do
pięciu lat, jeżeli spełnione są następujące
warunki: a) Ö wnioskodawcy,
który Õ osoba ubiegająca się o wizę dowiedzie potrzeby lub uzasadni zamiar częstego lub regularnego
podróżowania z uwagi na swoją sytuację zawodową lub
rodzinną, co dotyczy na przykład przedsiębiorców,
urzędników służby cywilnej mających regularne oficjalne
kontakty z państwami członkowskimi i instytucjami unijnymi,
przedstawicieli organizacji społeczeństwa obywatelskiego
podróżujących w celu uczestniczenia w szkoleniach, seminariach i konferencjach,
członków rodziny obywatela Unii, członków rodziny obywatela
państwa trzeciego, który legalnie mieszka w państwie
członkowskim, a także marynarzy; oraz b) ð pod warunkiem że ï osoba ubiegająca się o wizę wykaże, że jest
osobą uczciwą i wiarygodną, a w szczególności, że
prawidłowo korzystała z wcześniejszych wiz jednolitych lub wiz o
ograniczonej ważności terytorialnej, wskaże, jaka jest jej
sytuacja finansowa w państwie pochodzenia i czy rzeczywiście zamierza
opuścić terytorium państwa członkowskiego, zanim
wygaśnie ważność wizy, o którą się ubiega. 36. Dane
określone w art. 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ wprowadza się
do systemu VIS po podjęciu decyzji w sprawie wydania wizy. ê 810/2009
(dostosowany) Artykuł 2522 Wydanie wizy o ograniczonej
ważności terytorialnej 1. Wiza o ograniczonej ważności
terytorialnej jest wydawana wyjątkowo w następujących
przypadkach: a) jeżeli dane państwo
członkowskie uzna za konieczne, z przyczyn humanitarnych, z uwagi na
interes państwowy lub zobowiązania międzynarodowe: (i) odstąpienie od zasady, że
warunki wjazdu określone w art. 5 ust. 1 lit. a), c), d) i e) kodeksu granicznego Schengen Ö rozporządzenia
(WE) nr 562/2006 Õ muszą
zostać spełnione; (ii) wydanie wizy pomimo sprzeciwu wobec
wydania wizy jednolitej ze strony państwa członkowskiego, którego
opinii zasięgano zgodnie z art. 2219; lub (iii) wydanie wizy z uwagi na
pilność sytuacji, mimo że nie zasięgnięto opinii
zgodnie z art. 2219; lub ê 610/2013 art. 6
pkt 3 b) jeżeli z przyczyn uznanych
przez konsulat za uzasadnione w danym 180-dniowym okresie osobie
ubiegającej się o wizę, która w tym 180-dniowym okresie już
wykorzystała wizę jednolitą lub wizę o ograniczonej
ważności terytorialnej zezwalającą na pobyt 90-dniowy,
wydawana jest nowa wiza. ê 810/2009
(dostosowany) 2. Wiza o ograniczonej ważności
terytorialnej jest ważna na terytorium wydającego ją
państwa członkowskiego. Wyjątkowo może ona być
ważna na terytorium więcej niż jednego państwa
członkowskiego, pod warunkiem wyrażenia zgody przez każde z tych
państw. 3. Jeżeli osoba ubiegająca się
o wizę posiada dokument podróży nieuznawany przez co najmniej jedno
państwo członkowskie – ale nie przez wszystkie – wydaje się
wizę ważną na terytorium państw członkowskich
uznających ten dokument podróży. Jeżeli państwo
członkowskie wydające wizę nie uznaje dokumentu podróży
osoby ubiegającej się o wizę, wydana wiza jest ważna tylko
w tym państwie członkowskim. 4. Jeżeli w przypadkach opisanych w ust. 1
lit. a) wydano wizę o ograniczonej ważności terytorialnej,
organy centralne państwa członkowskiego wydającego wizę
niezwłocznie przekazują odnośne informacje organom centralnym
innych państw członkowskich z zastosowaniem procedury, o której mowa
w art. 16 ust. 3 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ . 5. Dane określone w art. 10 ust. 1
rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ wprowadza się
do systemu VIS po podjęciu decyzji w sprawie wydania wizy. Artykuł 2623 Wydanie tranzytowej wizy lotniskowej 1. Tranzytowa wWiza lotniskowa jest ważna na tranzyt
przez międzynarodową strefę tranzytową portów lotniczych
znajdujących się na terytorium państw członkowskich. 2. Bez uszczerbku dla art. 1211 lit. a)
okres ważności wizy obejmuje dodatkowe Ö „okres
karencji” Õ 15 dni. Państwa członkowskie mogą nie
przyznać dodatkowych dni Ö takiego okresu
karencji Õ z powodów
podyktowanych względami porządku publicznego lub stosunkami
międzynarodowymi któregokolwiek z państw członkowskich. 3. Bez uszczerbku dla art. 1211 lit. a)
wielokrotne tranzytowe wizy lotniskowe mogą zostać wydane z okresem
ważności wynoszącym maksymalnie sześć miesięcy. 4. Decydując o wydaniu wielokrotnej tranzytowej
wizy lotniskowej, należy kierować się w szczególności
następującymi kryteriami: a) czy osoba ubiegająca się
o wizę musi często lub regularnie dokonywać tranzytu; oraz b) czy osoba ubiegająca
się o wizę jest osobą uczciwą i wiarygodną, a w
szczególności czy prawidłowo korzystała z wcześniejszych
wiz jednolitych, wiz o ograniczonej ważności terytorialnej lub wiz
lotniskowych, jaka jest jej sytuacja finansowa w państwie pochodzenia i
czy rzeczywiście zamierza kontynuować podróż. 5. Jeżeli osoba ubiegająca się
o wizę musi posiadać tranzytową wizę lotniskową
zgodnie z przepisami art. 3 ust. 2, tranzytowa wiza lotniskowa jest ważna
jedynie na tranzyt przez międzynarodową strefę tranzytową
portów lotniczych znajdujących się na terytorium danego państwa
członkowskiego lub państw członkowskich. 6. Dane określone w art. 10 ust. 1
rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ wprowadza się
do systemu VIS po podjęciu decyzji w sprawie wydania wizy. ê 810/2009
(dostosowany) Artykuł 2724 Wypełnianie naklejki wizowej 1. Po wypełnieniu naklejki wizowej nanosi się na nią obowiązkowe
wpisy określone w załączniku VII i
wypełnia się pole przeznaczone do odczytu elektronicznego zgodnie z
dokumentem ICAO nr 9303, część 2. ò nowy 2. Komisja przyjmuje
w drodze aktów wykonawczych szczegółowe zasady wypełniania naklejki
wizowej. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 51 ust. 2. ê 810/2009
(dostosowany) ð nowy 23. Państwa członkowskie mogą nanosić na
naklejkę wizową, w polu „uwagi”, dodatkowe wpisy krajowe, inne
niż obowiązkowe wpisy określone w
załączniku VII ð określone zgodnie z
procedurą, o której mowa w ust. 2, i nie wskazujące konkretnego celu
podróży ï. 34. Wszystkie wpisy na naklejce wizowej są nanoszone drukiem; na wydrukowanej
naklejce wizowej nie dokonuje się żadnych odręcznych zmian. 45. Ö Naklejkę
wizową Õ Naklejki ð wizy jednokrotnego wjazdu ï można wypełniać odręcznie tylko w przypadku
wystąpienia problemów technicznych. Na wypełnionej odręcznie
naklejce wizowej nie dokonuje się żadnych zmian. 56. W przypadku odręcznego wypełnienia naklejki wizowej zgodnie
z ust. 4 niniejszego artykułu, informacja o tym jest wprowadzana do sytemu
VIS zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. k) rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ . ê 810/2009
(dostosowany) ð nowy Artykuł 2825 Unieważnienie wypełnionej
naklejki wizowej 1. Jeżeli na naklejce wizowej wykryto
błąd przed jej umieszczeniem w dokumencie podróży, naklejkę
wizową unieważnia się. 2. Jeżeli błąd wykryto po
umieszczeniu naklejki wizowej w dokumencie podróży, naklejkę
unieważnia się przekreśleniem jej na krzyż atramentem
niemożliwym do wywabienia ð , optycznie zmienny element naklejki
wizowej jest niszczony ï, a w paszporcie, na innej stronie, umieszcza się nową
naklejkę. 3. Jeżeli błąd wykryto po
wprowadzeniu odnośnych danych do systemu VIS zgodnie z art. 10 ust. 1
rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ , koryguje się
go zgodnie z art. 24 ust. 1 tego rozporządzenia. ê 810/2009
(dostosowany) Artykuł 2926 Umieszczanie naklejki wizowej 1. Wydrukowaną naklejkę wizową
zawierającą dane określone w art. 2724 i załączniku VII umieszcza się w dokumencie podróży zgodnie z przepisami określonymi w
załączniku VIII. ò nowy 2. Komisja przyjmuje
w drodze aktów wykonawczych szczegółowe zasady umieszczania naklejki
wizowej. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą
sprawdzającą, o której mowa w art. 51 ust. 2. ê 810/2009
(dostosowany) 3. Jeżeli państwo członkowskie
wydające wizę nie uznaje dokumentu podróży osoby
ubiegającej się o wizę, wizę umieszcza się na oddzielnym
blankiecie wizowym. 4. Jeżeli naklejka wizowa została
umieszczona na oddzielnym arkuszu przeznaczonym na wizy, informacja o tym jest
wprowadzana do sytemu VIS zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. j) rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ . 5. Wizy indywidualne wydawane osobom wpisanym
do dokumentu podróży osoby ubiegającej się o wizę umieszcza
się w tym samym dokumencie podróży. 6. Jeżeli dokument podróży, do
którego wpisane są te osoby, nie jest uznawany przez państwo członkowskie
wydające wizę, indywidualną naklejkę wizową umieszcza
się na oddzielnych blankietach wizowych. Artykuł 3027 Uprawnienia z tytułu wydanej wizy Posiadanie wizy jednolitej lub wizy o
ograniczonej ważności terytorialnej nie daje automatycznie prawa do
wjazdu. ê 810/2009
(dostosowany) ð nowy Artykuł 3128 Informacje o Ö Informowanie Õ organówach
centralnych innych państw członkowskich 1. Państwo członkowskie może
wymagać, by jego organy centralne były informowane o wizach, z
wyjątkiem tranzytowych wiz lotniskowych, wydanych przez konsulaty innych państw członkowskich
obywatelom określonych państw trzecich lub obywatelom tych
państw należącym do szczególnych kategorii. 2. Państwa członkowskie powiadamiają
Komisję o wprowadzeniu lub zniesieniu wymogu przekazywania takich
informacji ð najpóźniej 15 dni
kalendarzowych ï przed rozpoczęciem jego stosowania. Taka informacja jest
również przekazywana w ramach lokalnej współpracy schengeńskiej w
odnośnym obszarze właściwości. 3. Komisja informuje państwa
członkowskie o takich zgłoszeniach. 4. Od dnia, o którym mowa w art. 46 rozporządzenia w sprawie VIS,
informacje są przekazywane zgodnie z art. 16 ust. 3 tego
rozporządzenia. Artykuł 3229 Odmowa wydania wizy 1. Bez uszczerbku dla art. 2522 ust. 1
odmawia się wydania wizy, jeżeli: a) osoba ubiegająca się o
wizę: (i) przedstawia fałszywy,
podrobiony lub przerobiony dokument podróży; (ii) nie przedstawi potwierdzenia co do
celów i warunków planowanego pobytu; (iii) nie dostarcza dowodu na posiadanie
wystarczających środków utrzymania odpowiednich do długości
planowanego pobytu oraz środków pozwalających na powrót do
państwa pochodzenia lub zamieszkania ani na tranzyt do państwa trzeciego,
co do którego istnieje pewność, że udzieli osobie
ubiegającej się o wizę pozwolenia na wjazd, albo nie jest w
stanie zgodnie z prawem uzyskać takich środków; ê 610/2013 art. 6
pkt 4 (iv) w bieżącym 180-dniowym
okresie przebywała już przez 90 dni na terytorium państw
członkowskich na podstawie wizy jednolitej lub wizy o ograniczonej
ważności terytorialnej; ê 810/2009
(dostosowany) ð nowy (v) jest osobą, co do której
dokonano wpisu w SIS nakazującego odmówić pozwolenia na wjazd; (vi) jest uważana za osobę,
której obecność stanowi zagrożenie dla porządku
publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego lub zdrowia publicznego w
myśl art. 2 pkt 19 kodeksu
granicznego Schengen Ö rozporządzenia
(WE) nr 562/2006 Õ lub dla stosunków
międzynarodowych któregokolwiek z państw członkowskich, a
zwłaszcza jeżeli w krajowych bazach danych należących do
państw członkowskich jest na temat osoby ubiegającej się o
wizę wpis, który z wymienionych względów nakazywałby
odmówić jej pozwolenia na wjazd; lub (vii) nie dostarcza dowodu na posiadanie
odpowiedniego, ważnego podróżnego ubezpieczenia medycznego –
jeżeli dotyczy; lub b) poważne
wątpliwości budzi autentyczność dokumentów
uzupełniających przedstawionych przez osobę ubiegającą
się o wizę lub prawdziwość ich treści,
wiarygodność oświadczeń złożonych przez
osobę ubiegającą się o wizę lub jej zamiar opuszczenia
terytorium państw członkowskich, zanim wygaśnie termin
ważności wizy, o którą osoba ubiegająca się o
wizę występuje. 2. Decyzję w sprawie odmowy oraz powody
odmowy przedstawia się osobie ubiegającej się o wizę na
standardowym formularzu określonym w załączniku VI V. 3. Osobom ubiegającym się o
wizę, którym odmówiono wydania wizy, przysługuje prawo do
odwołania się od takiej decyzji. Postępowanie odwoławcze
jest prowadzone Ö wszczynane Õ przeciwko
państwu członkowskiemu, które podjęło ostateczną
decyzję w sprawie wniosku, zgodnie z prawem krajowym tego państwa
członkowskiego. Państwa członkowskie udzielają osobom
ubiegającym się o wizę ð szczegółowych ï informacji dotyczących trybu postępowania w przypadku
odwołania, jak określono w załączniku VI V. 4. W przypadkach, o których mowa w art. 8 ust. 2, konsulat
reprezentującego państwa członkowskiego informuje osobę
ubiegającą się o wizę o decyzji podjętej przez
reprezentowane państwo członkowskie. 54.
Informacje na temat odmowy wydania wizy wprowadza się do VIS zgodnie z
art. 12 rozporządzenia w sprawie
VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ . ROZDZIAŁ V Zmiany dotyczące wydanej wizy Artykuł 3330 Przedłużenie 1. Okres ważności wydanej wizy lub
długość pobytu objętego tą wizą
przedłuża się, jeżeli właściwy organ państwa
członkowskiego uzna, że posiadacz wizy wykazał, iż na
skutek siły wyższej lub ze względów humanitarnych nie jest
możliwe opuszczenie przez niego terytorium państw członkowskich
przed upływem terminu ważności wizy lub przed końcem
objętego wizą dozwolonego okresu pobytu. Takiego
przedłużenia dokonuje się bezpłatnie. 2. Okres ważności wydanej wizy lub
długość pobytu objętego tą wizą można
przedłużyć, jeżeli posiadacz wizy przedstawi dowód na
istnienie ważnych powodów osobistych uzasadniających przedłużenie
okresu ważności lub okresu pobytu. Za takie przedłużenie
pobiera się opłatę w wysokości 30 EUR. 3. Ważność terytorialna
przedłużonej wizy pozostaje taka sama jak w przypadku wizy
pierwotnej, chyba że organ dokonujący przedłużenia
postanowi inaczej. 4. Organem właściwym do przedłużenia
ważności wizy jest organ państwa członkowskiego, na którego
terytorium znajduje się dany obywatel państwa trzeciego w chwili
wystąpienia o to przedłużenie. 5. Państwa członkowskie
zgłaszają Komisji organy właściwe w sprawach
przedłużenia okresu ważności wizy. 6. Do przedłużenia wizy używa
się naklejki wizowej. 7. Informacje na temat przedłużonej
wizy wprowadza się do systemu VIS zgodnie z art. 14 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ . Artykuł 3431 Unieważnienie i cofnięcie
wizy 1. Wizę unieważnia się,
jeżeli okaże się, że w chwili wydawania wizy warunki
uprawniające do jej otrzymania nie były spełnione,
zwłaszcza jeżeli istnieją poważne powody by przypuszczać,
że wizę uzyskano w sposób nieuczciwy. Wizę unieważnia
zasadniczo właściwy organ państwa członkowskiego, które
ją wydało. Wizę może unieważnić
właściwy organ innego państwa członkowskiego; o
unieważnieniu tym jest informowany organ państwa członkowskiego,
które wydało wizę. 2. Wiza jest cofana, jeżeli okaże
się, że warunki uprawniające do jej otrzymania nie są
już spełniane. Wizę cofa zasadniczo właściwy organ
państwa członkowskiego, które ją wydało. Wizę
może cofnąć właściwy organ innego państwa
członkowskiego; o cofnięciu tym jest informowany organ państwa
członkowskiego, które wydało wizę. 3. Wizę można cofnąć na
wniosek posiadacza wizy. Właściwy organ państwa
członkowskiego, które wydało wizę, jest informowany o
cofnięciu wizy. 4. Nieprzedstawienie przez posiadacza wizy na
granicy co najmniej jednego dokumentu uzupełniającego, o którym mowa
w art. 1413 ust. 43, nie
prowadzi automatycznie do unieważnienia lub cofnięcia wizy. 5. W przypadku unieważnienia lub
cofnięcia wizy opatruje się ją stemplem „UNIEWAŻNIONO” lub
„COFNIĘTO”, a optycznie zmienny element naklejki wizowej, element
zabezpieczający zwany „efektem obrazu ukrytego” oraz napis „wiza”
unieważnia się przekreśleniem. 6. Decyzję w sprawie unieważnienia
lub cofnięcia wizy oraz powody takiej decyzji przedstawia się osobie
ubiegającej się o wizę na standardowym formularzu
określonym w załączniku VI V. 7. Posiadaczowi wizy, która została
unieważniona lub cofnięta, przysługuje prawo do odwołania
się od odnośnej decyzji, chyba że wiza została
cofnięta na jego wniosek zgodnie z ust. 3. Postępowanie odwoławcze
prowadzone jest przeciwko państwu członkowskiemu, które
podjęło decyzję w sprawie unieważnienia lub cofnięcia
wizy, zgodnie z prawem krajowym tego państwa członkowskiego.
Państwa członkowskie udzielają osobom ubiegającym się
o wizę informacji dotyczących trybu postępowania w przypadku
odwołania, jak określono w załączniku VI V. 8. Informacje o unieważnionej lub
cofniętej wizie wprowadza się do systemu VIS zgodnie z art. 13
rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ . ROZDZIAŁ VI Wizy wydawane na granicach
zewnętrznych Artykuł 3532 Występowanie o wizę na
granicy zewnętrznej Ö w wyjątkowych
przypadkach Õ 1. W wyjątkowych przypadkach wizy
mogą być wydawane na przejściach granicznych, gdy spełnione
zostaną następujące warunki: a) osoba ubiegająca się o
wizę spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 lit. a), c), d) i
e) kodeksu granicznego Schengen Ö rozporządzenia
(WE) nr 562/2006 Õ ; b) osoba ubiegająca się o
wizę nie mogła wystąpić o wizę wcześniej i
przedstawia, w razie potrzeby, dokumenty uzupełniające, które
potwierdzają niemożliwe do przewidzenia i bezwzględne przyczyny
uzasadniające konieczność wjazdu; oraz c) ocenia się, że powrót
osoby ubiegającej się o wizę do państwa pochodzenia lub
zamieszkania lub jej tranzyt przez terytorium krajów innych niż
państwa członkowskie w pełni stosujące dorobek Schengen
jest pewny. 2. Jeżeli o
wizę wystąpiono na granicy zewnętrznej, można
odstąpić od wymogu posiadania przez osobę ubiegającą
się o wizę podróżnego ubezpieczenia medycznego, w przypadku gdy
takie podróżne ubezpieczenie medyczne nie jest dostępne na
przejściu granicznym lub ze względów humanitarnych. 32. Wiza
wydana na granicy zewnętrznej jest wizą jednolitą uprawniającą
jej posiadacza do pobytu o długości nieprzekraczającej 15 dni, w
zależności od celu i warunków planowanego pobytu. W przypadku
tranzytu długość dozwolonego pobytu odpowiada czasowi
potrzebnemu na tranzyt. 43.
Jeżeli warunki określone w art. 5 ust. 1 lit. a), c), d) i e) kodeksu granicznego Schengen Ö rozporządzenia
(WE) nr 562/2006 Õ nie są
spełnione, organy odpowiedzialne za wydanie wizy na granicy mogą
zgodnie z art. 2522 ust. 1
lit. a) niniejszego rozporządzenia wydać wizę o ograniczonej
ważności terytorialnej ważną jedynie na terytorium
wydającego państwa członkowskiego. 54.
Zasadniczo na granicy zewnętrznej nie wydaje się wiz obywatelom
państw trzecich należącym do kategorii osób, co do których
wymagane jest uprzednie zasięgnięcie opinii zgodnie z art. 2219. W wyjątkowych przypadkach, zgodnie z art.
2522 ust. 1
lit. a), osobom takim można jednak wydać na granicy zewnętrznej
wizę o ograniczonej ważności terytorialnej, ważną
jedynie na terytorium wydającego państwa członkowskiego. 65. Poza
powodami odmowy wydania wizy przedstawionymi w art. 3229 ust. 1,
wizy odmawia się na przejściu granicznym, jeżeli warunki, o
których mowa w ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu, nie są
spełnione. 76. Stosuje
się przepisy art. 3229 ust. 3 i
załącznika VIV
dotyczące uzasadnienia decyzji odmownej i powiadomienia o niej oraz
dotyczące prawa do odwołania. ò nowy Artykuł 33 Występowanie o wizę na granicy
zewnętrznej w ramach programu tymczasowego 1.
W celu promowania turystyki krótkoterminowej państwo członkowskie
może podjąć decyzję o tymczasowym wydawaniu wiz na granicy
zewnętrznej osobom spełniającym kryteria określone w art.
32 ust. 1 lit. a) i c). 2.
Czas trwania takiego programu jest ograniczony do 5 miesięcy w każdym
roku kalendarzowym, a kategorie beneficjentów programu są jasno
określone. 3.
W drodze odstępstwa od art. 22 ust. 1 wiza wydana w ramach takiego
programu jest ważna tylko na terytorium państwa członkowskiego
wydającego wizę oraz uprawnia jej posiadacza do pobytu
trwającego maksymalnie 15 dni kalendarzowych, w zależności od
celu i warunków planowanego pobytu. 4.
W przypadku odmowy wydania wizy na granicy zewnętrznej państwo
członkowskie nie może nałożyć na przewoźnika,
którego to dotyczy, obowiązków określonych w art. 26 Konwencji
wykonawczej do układu z Schengen. 5.
Państwa członkowskie zgłaszają planowane programy
Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji najpóźniej trzy miesiące
przed rozpoczęciem ich realizacji. W zgłoszeniu określa się
kategorie beneficjentów programu, jego zasięg geograficzny i warunki
organizacyjne oraz środki planowane w celu zapewnienia weryfikacji
warunków wydawania wiz. Komisja
publikuje to zgłoszenie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. 6.
Po upływie trzech miesięcy od zakończenia programu państwo
członkowskie przedkłada Komisji szczegółowe sprawozdanie z jego
realizacji. Sprawozdanie zawiera informacje na temat liczby wydanych wiz i
decyzji odmownych w sprawie wydania wizy (w tym obywatelstwa osób, których to
dotyczy), a także długości pobytu i wskaźnika powrotów (w
tym obywatelstwa osób, które nie powróciły do swojego kraju). ê 810/2009
(dostosowany) Artykuł 3634 Wizy wydawane na granicach
zewnętrznych marynarzom podróżującym
tranzytem 1. Marynarzowi podlegającemu obowiązkowi
posiadania wizy podczas przekraczania zewnętrznych granic państw
członkowskich można wydać na granicy wizę na tranzyt w
następujących przypadkach: a) jeżeli spełnia on
warunki określone w art. 3532 ust. 1; oraz b) jeżeli przekracza on
daną granicę, aby się zaokrętować bądź
ponownie zaokrętować na statek, na którym będzie pracował
jako marynarz, lub wyokrętować ze statku, na którym pracował
jako marynarz. 2. Przed wydaniem wizy na granicy marynarzowi podróżującemu tranzytem właściwe organy krajowe stosują się do zasad przedstawionych w załączniku
IX część 1 i sprawdzają, czy
niezbędne informacje o danym marynarzu zostały podane na należycie wypełnionym formularzu
dotyczącym marynarzy podróżujących tranzytem, o wzorze
przedstawionym w załączniku IX część 2. ò nowy 3. Komisja przyjmuje
w drodze aktów wykonawczych szczegółowe instrukcje operacyjne
dotyczące wydawania wiz na granicy marynarzom. Te akty wykonawcze
przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której
mowa w art. 51 ust. 2. ê 810/2009 34. Przepisy
niniejszego artykułu stosuje się bez uszczerbku dla art. 3532 ust. 32, 43 i 54. ê 810/2009
(dostosowany) ð nowy TYTUŁ IV ZARZĄDZANIE ADMINISTRACYJNE I
ORGANIZACJA Artykuł 3735 Organizacja wydziałów wizowych 1. Państwa członkowskie
odpowiadają za organizację wydziałów wizowych swoich konsulatów. Aby zapobiec spadkowi czujności i
chronić pracowników przed presją na szczeblu lokalnym, należy w
odpowiednich przypadkach wprowadzić systemy rotacji pracowników
mających bezpośredni kontakt z osobami ubiegającymi się o
wizę. Szczególną uwagę zwraca się na jasną
strukturę służbową i wyraźny przydział oraz
podział obowiązków związanych z podejmowaniem ostatecznych
decyzji w sprawie wniosków. Prawo dostępu do systemów VIS i SIS oraz
innych informacji poufnych ogranicza się do niewielkiej liczby odpowiednio
upoważnionych stałych pracowników. Podejmuje się stosowne
działania w celu uniemożliwienia osobom nieupoważnionym
dostępu do takich baz danych. 2. Aby zapobiec oszustwom lub utracie naklejek
wizowych, należy je przechowywać i posługiwać się nimi
zgodnie z odpowiednimi zasadami bezpieczeństwa. Każdy konsulat
prowadzi ewidencję zapasów naklejek wizowych i odnotowuje sposób
wykorzystania każdej naklejki wizowej. 3. Konsulaty państw członkowskich
przechowują wnioski w swoich archiwach. Akta każdego wniosku
zawierają formularz wniosku, kopie odnośnych dokumentów
uzupełniających, informację o przeprowadzonych kontrolach oraz
numer wydanej wizy, tak aby pracownicy mogli w razie potrzeby odtworzyć
podstawy decyzji podjętej w sprawie wniosku. Akta każdego wniosku przechowuje się
przez okres co najmniej dwóch lat, licząc od dnia wydania decyzji w
sprawnie wniosku, o której mowa w art. 2320 ust. 1. Artykuł 3836 Zasoby niezbędne do rozpatrywania
wniosków wizowych i kontrolowania konsulatów 1. Państwa członkowskie
wysyłają odpowiedni personel w wystarczającej liczbie do
wykonywania zadań związanych z rozpatrywaniem wniosków, tak aby
zapewnić odpowiednią i jednolitą jakość obsługi
interesantów. 2. Lokale spełniają odpowiednie
wymogi funkcjonalności i pozwalają na stosowanie odpowiednich
środków bezpieczeństwa. 3. Władze Ö Organy Õ centralne
państw członkowskich zapewniają pracownikom pochodzącym z
ich kraju oraz pracownikom miejscowym odpowiednie szkolenia i są
zobowiązane udzielać im pełnych, dokładnych i aktualnych
informacji na temat związanych z ich zadaniami dziedzin prawa krajowego i wspólnotowego Ö unijnego Õ. 4. Organy centralne państw
członkowskich zapewniają częstą i odpowiednią
kontrolę przebiegu rozpatrywania wniosków oraz podejmują
działania zaradcze w przypadku wykrycia odstępstw od przepisów
niniejszego rozporządzenia. Artykuł 3937 Zachowanie personelu 1. Konsulaty państw członkowskich
zapewniają osobom ubiegającym się o wizę uprzejmą
obsługę. 2. Pracownicy konsularni wykonują swoje
obowiązki służbowe z poszanowaniem godności ludzkiej.
Podejmowane przez nich środki muszą być współmierne do
zamierzonych celów. 3. Podczas pełnienia obowiązków
służbowych pracownicy konsularni nie dyskryminują nikogo ze
względu na płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, wiarę lub
wyznanie, niepełnosprawność, wiek lub orientację
seksualną. Artykuł 4038 Formy Ö Organizacja
konsulatów i Õ współpracay Ö konsularna Õ 1. Każde państwo członkowskie
odpowiada za stworzenie procedur związanych z wnioskami. Zasadniczo
wnioski przyjmowane są w konsulacie państwa członkowskiego. 2. Państwa członkowskie: a) wyposażają swoje
konsulaty i organy odpowiadające za wydawanie wiz na granicach, a
także siedziby swoich konsulów honorowych – jeżeli korzystają z
ich pomocy w pobieraniu identyfikatorów biometrycznych zgodnie z art. 4240 – w
środki konieczne do pobierania identyfikatorów biometrycznych; lub b) w ramach
lokalnej współpracy schengeńskiej lub innych stosownych kontaktów nawiązują z przynajmniej jednym innym państwem
członkowskim współpracę polegającą na reprezentacji w ograniczonym zakresie, na
prowadzeniu wspólnej placówki lub wspólnego ośrodka przyjmowania wniosków
zgodnie z art. 41 ð w ramach porozumienia o reprezentacji
lub dowolnej innej formy współpracy konsularnej ï . 3. Z uwagi na szczególne uwarunkowania lub na sytuację
lokalną, na przykład w przypadku gdy: a) ze względu na dużą liczbę osób
ubiegających się o wizę nie jest możliwe zorganizowanie
pobierania wniosków wizowych i danych w odpowiednim terminie i w godnych
warunkach; lub b) nie jest możliwe zapewnienie odpowiedniej
dostępności na całym terytorium danego kraju trzeciego w
żaden inny sposób; oraz
gdy formy współpracy, o których mowa w ust. 2, okażą się
nieodpowiednie dla danego państwa członkowskiego, 3. pPaństwo członkowskie może w ostateczności Ö również Õ nawiązać
współpracę z usługodawcą zewnętrznym zgodnie z art. 4341. 4. Bez uszczerbku dla prawa do wezwania osoby ubiegającej się
o wizę na osobistą rozmowę, o której mowa w art. 21 ust. 8,
wybrana forma organizacyjna nie może powodować, że osoba ta
będzie musiała stawić się osobiście w więcej
niż jednej placówce, by złożyć wniosek. 54. Państwa członkowskie informują Komisję o tym, jakie
procedury związane z wnioskami zamierzają przyjąć ð organizacji konsulatu i współpracy
konsularnej ïw każdym urzędzie konsularnym. ò nowy 65. W razie rozwiązania współpracy z innymi państwami
członkowskimi państwa członkowskie zapewniają
ciągłość pełnej obsługi. ê 810/2009
(dostosowany) ð nowy Artykuł 839 Ustalenia
dotyczące reprezentowania państwPorozumienia o reprezentacji 1. Państwo członkowskie może
zgodzić się reprezentować w zakresie rozpatrywania wniosków i
wydawania wiz inne państwo członkowskie będące
państwem właściwym zgodnie z art. 5. Państwo
członkowskie może również reprezentować inne państwo
członkowskie w ograniczonym zakresie, to jest wyłącznie
przyjmować wnioski i pobierać identyfikatory biometryczne. 2. Jeżeli konsulat reprezentującego państwa
członkowskiego zamierza odmówić wydania wizy, przekazuje on wniosek
właściwym organom reprezentowanego państwa członkowskiego,
aby podjęły one ostateczną decyzję w sprawie tego wniosku w
terminie określonym w art. 23 ust. 1, 2 lub 3. 32. ðW przypadku gdy reprezentacja ogranicza
się do przyjmowania wniosków, ï Aakta i dane
są przyjmowane, a następnie przesyłane do reprezentowanego
państwa członkowskiego zgodnie z odpowiednimi zasadami ochrony i
bezpieczeństwa danych. 3. Reprezentujące
państwo członkowskie i reprezentowane państwo członkowskie
zawierają dwustronne porozumienie, w którym Ö . W
porozumieniu tym Õ : a) określa się czas
trwania tej reprezentacji, jeżeli ma ona charakter tymczasowy, oraz tryb jej
rozwiązania; b) można zawrzeć
ustalenia dotyczące zapewnienia lokalu i pracowników oraz dokonywania
płatności przez reprezentowane państwo członkowskie, w
szczególności jeżeli reprezentowane państwo członkowskie ma
konsulat w danym państwie trzecim;. c) można
zastrzec, że wnioski złożone przez obywateli państw
trzecich, którzy należą do określonych kategorii, mają
być przez reprezentujące państwo członkowskie przekazywane
centralnym organom reprezentowanego państwa członkowskiego do
zaopiniowania zgodnie z art. 22; d) na zasadzie odstępstwa od ust. 2 można
zezwolić konsulatowi reprezentującego państwa
członkowskiego na to, by po rozpatrzeniu wniosku odmawiał wydania
wizy. 54.
Państwa członkowskie, które nie mają swojego konsulatu w
państwie trzecim, starają się zawrzeć porozumienia o
reprezentacji z państwami członkowskimi, które mają konsulaty w
tym państwie. 65. Z
myślą o zapobieżeniu
temuzapewnieniu, aby słaba infrastruktura transportowa lub znaczne
odległości w danym regionie lub na danym obszarze geograficznym nie
stanowiły dla osób ubiegających się o wizę znacznej
przeszkody w dotarciu do konsulatu, państwa członkowskie, które nie
mają swojego konsulatu w danym regionie lub na danym obszarze,
starają się zawrzeć porozumienia o reprezentacji z
państwami członkowskimi, które mają konsulaty w danym regionie
lub na danym obszarze. 76.
Reprezentowane państwo członkowskie informuje Komisję o nowych Ö porozumieniach
o reprezentacji Õ umowach o reprezentowaniu państw lub ich wygaśnięciu rozwiązaniu ð co najmniej dwa miesiące ï przed ich wejściem w życie lub wygaśnięciem rozwiązaniem. 87. Jednocześnie Ö W tym samym
czasie, w którym dochodzi do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 6, Õ konsulat
reprezentującego państwa członkowskiego informuje zarówno
konsulaty jak i urzędy
konsularne innych państw członkowskich,
jak i przedstawicielstwo KomisjiÖ delegaturę
Unii Õ na danym obszarze
właściwości o zawarciu lub rozwiązaniu umów o reprezentowaniu Ö porozumień
o reprezentacji Õ,zanim porozumienia
te wejdą w życie lub zostaną rozwiązane. 98.
Jeżeli konsulat reprezentującego państwa członkowskiego
postanawia współpracować z usługodawcą zewnętrznym,
zgodnie z art. 4341, lub z
akredytowanymi pośredniczącymi podmiotami komercyjnymi, o czym jest
mowa w art. 4543,
współpraca taka dotyczy również wniosków objętych porozumieniem o
reprezentacji. Organy centralne reprezentowanego państwa
członkowskiego są informowane z wyprzedzeniem o warunkach tej
współpracy. Artykuł 41 Współpraca między państwami
członkowskimi 1. Jeżeli wybrano prowadzenie wspólnej placówki, pracownicy
konsulatów co najmniej jednego państwa członkowskiego realizują procedury
związane ze skierowanymi do nich wnioskami w konsulacie innego
państwa członkowskiego (w tym pobierają identyfikatory
biometryczne) oraz korzystają wspólnie ze sprzętu tego państwa
członkowskiego. Współpracujące państwa członkowskie
uzgadniają, jak długo będzie prowadzona i na jakich zasadach
zostanie rozwiązana wspólna placówka oraz jaka część
opłaty wizowej przypada państwu członkowskiemu, do którego
należy dany konsulat. 2. Jeżeli ustanowiono wspólne ośrodki przyjmowania wniosków,
pracownicy konsulatów co najmniej dwóch państw członkowskich
zostają wspólnie ulokowani w jednym budynku do przyjmowania wniosków od
osób ubiegających się o wizę (w tym identyfikatorów
biometrycznych). Osoby ubiegające się o wizę są kierowane
do państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku i
podjęcie odnośnej decyzji. Państwa członkowskie
uzgadniają, jak długo będzie prowadzona i na jakich zasadach
zostanie rozwiązana taka współpraca oraz jak uczestniczące
państwa członkowskie będą dzielić się kosztami.
Jedno państwo członkowskie musi ponosić
odpowiedzialność za umowy związane z logistyką i za
stosunki dyplomatyczne z krajem, na terenie którego znajduje się placówka. 3. W razie rozwiązania współpracy z innymi państwami
członkowskimi państwa członkowskie zapewniają
ciągłość pełnej obsługi. Artykuł 4240 Korzystanie z pomocy konsulów
honorowych 1. Do wykonywania niektórych lub wszystkich
czynności, o których mowa w art. 4341 ust. 65, mogą
zostać upoważnieni także konsulowie honorowi. Należy podjąć odpowiednie
środki, aby zagwarantować ochronę danych oraz
bezpieczeństwo. 2. Jeżeli konsul honorowy nie jest
urzędnikiem służby cywilnej państwa członkowskiego,
wykonuje on wspomniane czynności zgodnie z wymogami określonymi w
załączniku XVI, z
wyjątkiem przepisów zawartych w pkt D lit. c) tego załącznika. 3. Jeżeli konsul honorowy jest
urzędnikiem służby cywilnej państwa członkowskiego,
państwo to zapewnia stosowanie warunków porównywalnych z tymi, które
miałyby zastosowanie, gdyby czynności te były wykonywane przez
jego konsulat. Artykuł 4341 Współpraca z usługodawcami
zewnętrznymi 1. Państwa członkowskie
dążą do tego, aby współpraca z usługodawcą
zewnętrznym obejmowała co najmniej jeszcze jedno państwo
członkowskie, bez uszczerbku dla przepisów o zamówieniach publicznych i
zasad konkurencji. 2. Podstawą współpracy z
usługodawcą zewnętrznym jest instrument prawny, który
spełnia wymogi określone w załączniku XVI. 3. W ramach lokalnej współpracy schengeńskiej państwa
członkowskie wymieniają się informacjami o wyborze
usługodawców zewnętrznych oraz o warunkach zawartych w odnośnych
aktach prawnych. 43. Analiza
wniosków, rozmowy (w odpowiednich przypadkach), podejmowanie decyzji w sprawie
wniosków oraz druk i umieszczanie naklejek wizowych dokonywane są
wyłącznie przez konsulat. 54.
Usługodawcy zewnętrzni w żadnym przypadku nie mają
dostępu do VIS. Dostęp do VIS jest zastrzeżony
wyłącznie dla odpowiednio uprawnionego personelu konsulatów. 65.
Usługodawcy zewnętrznemu można powierzyć wykonywanie jednej
lub więcej poniższych czynności: a) udzielanie ogólnych informacji
na temat wymogów wizowych i formularzy wniosków; b) informowanie osób
ubiegających się o wizę o wymaganych dokumentach
uzupełniających, wymienionych w liście kontrolnej; c) przyjmowanie danych i wniosków (łącznie
z pobieraniem identyfikatorów biometrycznych) i przekazywanie wniosku
konsulatowi; d) pobieranie należnej
opłaty; e) planowanie terminów osobistych wizyt ð wnioskodawcy, w stosownych
przypadkach, ï w konsulacie lub u usługodawcy zewnętrznego; f) przyjmowanie dokumentów
podróży (łącznie z ewentualnym powiadomieniem o odmowie) od
konsulatu i zwracanie ich osobie ubiegającej się o wizę. 76.
Wybierając usługodawców zewnętrznych, dane państwo(-a)
członkowskie dokładnie sprawdza(-ją) wypłacalność
i rzetelność spółki, łącznie z niezbędnymi
pozwoleniami, wpisem w rejestrze, statutem spółki, umowami z bankami, oraz
upewnia(-ją) się, czy nie zachodzi konflikt interesów. 87. Dane
państwo(-a) członkowskie zapewnia(-ją) przestrzeganie przez
wybranego usługodawcę zewnętrznego warunków nałożonych
na niego na mocy instrumentu prawnego, o którym mowa w ust. 2. 98. Dane
państwo(-a) członkowskie odpowiada(-ją) w dalszym ciągu za
to, czy podczas przetwarzania danych przestrzegane są przepisy o ochronie
danych, oraz jest(są) nadzorowane zgodnie z art. 28 dyrektywy 95/46/WE. Współpraca z usługodawcą
zewnętrznym nie ogranicza ani nie wyklucza odpowiedzialności prawnej
wynikającej z krajowych przepisów danego(-ych) państwa(państw)
członkowskiego(-ich) w razie niedopełnienia obowiązków
związanych z przetwarzaniem danych osobowych osób ubiegających
się o wizę oraz z wykonywaniem co najmniej jednej z czynności, o
których mowa w ust. 65. Przepis
ten pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich działań prawnych, które
mogą zostać podjęte bezpośrednio przeciwko usługodawcy
zewnętrznemu na mocy przepisów danego kraju trzeciego. 109. Dane
państwo(-a) członkowskie zapewnia(-ją) przeszkolenie
usługodawcy zewnętrznego, odpowiednio do wiedzy potrzebnej do
właściwej obsługi i właściwego informowania osób
ubiegających się o wizę. 1110. Dane
państwo(-a) członkowskie ściśle nadzoruje(-ą)
realizację postanowień instrumentu prawnego, o którym mowa w ust. 2,
w tym: a) ogólne informacje o wymogach
wizowych i formularzu wniosku, których usługodawca zewnętrzny udziela
osobom ubiegającym się o wizę; b) wszelkie techniczne i
organizacyjne środki bezpieczeństwa wymagane do ochrony danych
osobowych przed przypadkowym lub bezprawnym zniszczeniem, przypadkową
utratą, zmianą, niedozwolonym ujawnieniem lub udostępnieniem –
szczególnie gdy współpraca wiąże się z przekazywaniem akt i
danych konsulatowi danego(-ych) państwa (państw)
członkowskiego(-ich) – oraz przed wszelkimi innymi formami bezprawnego
przetwarzania danych osobowych; c) pobieranie i przekazywanie
identyfikatorów biometrycznych; d) środki podejmowane w celu
dostosowania się do przepisów dotyczących ochrony danych. W tym celu konsulat(-y) danego(-ych)
państwa (państw) członkowskiego(-ich) regularnie przeprowadza(-ją)
kontrole na miejscu u usługodawcy zewnętrznego. 1211. W razie
rozwiązania współpracy z usługodawcą zewnętrznym
państwa członkowskie zapewniają ciągłość
pełnej obsługi. 1312.
Państwa członkowskie dostarczają Komisji kopię instrumentu
prawnego, o którym mowa w ust. 2. ð Do dnia 1 stycznia każdego roku
państwa członkowskie przedkładają Komisji sprawozdania ze
współpracy z usługodawcami zewnętrznymi na całym
świecie i z ich monitorowania (o czym mowa w załączniku VI, pkt
C) . ï ê 810/2009
(dostosowany) ð nowy Artykuł 4442 Szyfrowanie i bezpieczne przekazywanie
danych 1. W przypadku porozumień ð współpracy ï między państwami członkowskimi o wzajemnej reprezentacji, w razie współpracy państw
członkowskich z usługodawcami
zewnętrznymi oraz w razie korzystania z pomocy konsulów honorowych reprezentowane
państwo(-a) członkowskie lub dane
państwo(-a) członkowskie zapewnia(-ją)dopilnowuje(-ją), by dane – czy to
przekazywane drogą elektroniczną czy też przekazywane fizycznie
na nośniku elektronicznym przez organy reprezentującego
państwa członkowskiego organom reprezentowanego państwa
członkowskiego czy przez usługodawcę zewnętrznego lub
konsula honorowego organom danego(-ych) państwa(państw)
członkowskiego(-ich) – były
całkowicie zaszyfrowane. 2. W państwach trzecich zakazujących
szyfrowania danych, które mają być przekazane drogą
elektroniczną, przez organy reprezentującego państwa członkowskiego
organom reprezentowanego(-ych) państwa(państw)
członkowskiego(-ich) lub przez usługodawcę zewnętrznego lub
konsula honorowego organom danego(-nych) państwa(państw)
członkowskiego(-ich), reprezentowane państwo(-wa) członkowskie
lub dane państwo(-wa) członkowskie nie
zezwala(-ją) reprezentującemu państwu
członkowskiemu, usługodawcy zewnętrznemu ani konsulowi
honorowemu na przekazywanie danych drogą
elektroniczną. W takim przypadku reprezentowane
państwo(-wa) członkowskie lub dane
państwo(-wa) członkowskie zapewnia(-ją)dopilnowuje(-ją), by dane elektroniczne
w formie całkowicie zaszyfrowanej na elektronicznym nośniku
zostały fizycznie przekazane od organu reprezentującego państwo
członkowskie organom reprezentowanego(-ych) państwa(państw)
członkowskiego(-ich) lub od usługodawcy zewnętrznego lub konsula
honorowego organom danego(-nych) państwa(państw)
członkowskiego(-ich) przez urzędnika
konsularnego państwa członkowskiego lub, jeżeli przekazanie
danych tą drogą wymaga nieproporcjonalnie dużych lub
nieuzasadnionych nakładów, – w inny bezpieczny i pewny sposób, na
przykład przez uznane podmioty mające doświadczenie w
transporcie w odnośnych państwach trzecich dokumentów
wymagających szczególnej ochrony. 3. We wszystkich przypadkach poziom
bezpieczeństwa podczas przekazywania danych jest dostosowany do poziomu
ochrony, jakiej te dane wymagają. 4. Państwa członkowskie lub Wspólnota Ö Unia Õ starają
się osiągnąć porozumienie z odnośnymi państwami
trzecimi, tak by zniosły one zakaz szyfrowania danych, które mają
być przekazywane w drodze elektronicznej od organów
reprezentujących państwo członkowskie organom
reprezentowanego(-ych) państwa (państw) członkowskiego(-ich) lub
od usługodawcy zewnętrznego lub konsula honorowego organom
danego(-ych) państwa (państw) członkowskiego(-ich). ê 810/2009
(dostosowany) Artykuł 4543 Współpraca z
pośredniczącymi podmiotami komercyjnymi 1. Państwa członkowskie mogą współpracować z Ö akceptować przyjmowanie wniosków
przez prywatne agencje administracyjne, przewoźników lub biura
podróży, na przykład organizatorów turystyki lub podmioty
zajmujące się sprzedażą (pośredniczące podmioty
komercyjne), Õ które będą pośredniczyć w
przyjmowaniu wniosków, ale nie będą pobieranieć
identyfikatorów biometrycznych. 2. Taka wWspółpraca
Ö z
pośredniczącymi podmiotami komercyjnymi Õ opiera się na
akredytacji udzielonej przez właściwe organy państw
członkowskich. Akredytacja jest przyznawana w szczególności po
sprawdzeniu następujących danych: a) aktualny status pośrednika
komercyjnego: aktualna licencja, wpis do rejestru, umowy z bankami; b) obowiązujące umowy z
partnerami komercyjnymi mającymi siedzibę na terytorium państw
członkowskich, oferującymi zakwaterowanie i inne usługi
związane z wycieczkami zorganizowanymi; c) umowy z przewoźnikami firmami
transportowymi, które muszą obejmować
podróż do miejsca przeznaczenia oraz zagwarantowaną, ustaloną na
określoną datę podróż powrotną. 3. Akredytowane pośredniczące
podmioty komercyjne podlegają regularnej wyrywkowej kontroli
polegającej na przeprowadzaniu rozmów bezpośrednich lub
telefonicznych z osobami ubiegającymi się o wizę, sprawdzaniu
wycieczek i miejsc zakwaterowania,
sprawdzaniu, czy oferowane podróżne ubezpieczenie medyczne jest
odpowiednie i czy obejmuje poszczególne osoby, oraz
– w przypadku gdy uznane to zostanie za konieczne – weryfikacji dokumentów
związanych z powrotem grup do kraju. 4. W ramach lokalnej współpracy
schengeńskiej wymienia się informacje na temat działania
akredytowanych pośredniczących podmiotów komercyjnych dotyczące
wykrytych nieprawidłowości oraz odrzuconych wniosków przekazanych
przez pośredniczące podmioty komercyjne oraz na temat wykrytych form
fałszerstw dokumentów podróży oraz zaplanowanych, lecz
niedoszłych do skutku wycieczek. 5. W ramach lokalnej współpracy
schengeńskiej wymienia się wykazy pośredniczących podmiotów
komercyjnych, którym została przyznana akredytacja przez każdy z
konsulatów lub którym akredytację cofnięto, wraz z uzasadnieniem
decyzji o cofnięciu akredytacji. Każdy konsulat podaje do ogólnej
wiadomości publicznej wykaz akredytowanych pośredniczących podmiotów komercyjnych,
z którymi prowadzi współpracę. Artykuł 4644 Opracowywanie danych statystycznych Państwa członkowskie
opracowują, zgodnie z tabelą
przedstawioną w załącznikiemu XII VIII, roczne
statystyki na temat wiz. Statystyki te przedkłada się do dnia 1 marca
za poprzedni rok kalendarzowy. ê 810/2009
(dostosowany) Artykuł 4745 Podawanie informacji do ogólnej wiadomości publicznej 1. Organy centralne państw
członkowskich i konsulaty podają do ogólnej
wiadomości publicznej wszystkie istotne informacje związane ze składaniem wniosków
wizowych, a zwłaszcza: a) kryteria, warunki i procedury
obowiązujące przy ubieganiu się o wizę; b) w stosownych przypadkach –
sposób umówienia się na spotkanie; c) miejsce, w którym można
złożyć wniosek (właściwy
konsulat, wspólny ośrodek przyjmowania wniosków lub usługodawca
zewnętrzny); d) akredytowane
pośredniczące podmioty komercyjne; e)
informację o braku skutków prawnych stempla, o którym mowa w art. 20; fe) terminy
rozpatrywania wniosków określone w art. 2320 ust. 1, 2
i 3; gf)
państwa trzecie, których obywatele lub obywatele należący do
szczególnych kategorii są przedmiotem uprzedniegoj zasięgania opinii lub informacji; hg) że
osoba ubiegająca się o wizę musi zostać powiadomiona o
negatywnej decyzji w sprawie wniosku, że należy podać powody
takiej decyzji i że osoby ubiegające się o wizę, których
wniosek spotkał się z odmową, mają prawo do odwołania,
wraz z informacją dotyczącą trybu postępowania w przypadku
odwołania, w tym o właściwym organie oraz o terminach
złożenia odwołania; ih) że samo
posiadanie wizy nie jest równoznaczne z automatycznym prawem wjazdu i że
posiadacz wizy zostanie poproszony na granicy zewnętrznej o przedstawienie
dowodów, że spełnia warunki wjazdu, zgodnie z tym, co przewidziano w
art. 5 kodeksu granicznego Schengen Ö rozporządzenia
(WE) nr 562/2006 Õ . 2. Reprezentujące i reprezentowane
państwao
członkowskie podają do ogólnej wiadomości publicznej
informacje dotyczące porozumień o wzajemnej
reprezentacji, o których mowa w art. 8 39 zanim takie porozumienia wejdą w
życie. ò nowy 3. Komisja
określa standardowy wzór informacji służący wykonaniu
przepisów ust. 1. 4. Komisja
tworzy stronę internetową dotyczącą wizy Schengen,
zawierającą wszystkie istotne informacje związane z ubieganiem
się o wizę. ê 810/2009
(dostosowany) ð nowy TYTUŁ V LOKALNA WSPÓŁPRACA SCHENGEŃSKA Artykuł 4846 Lokalna współpraca schengeńska między konsulatami
państw członkowskich 1. Aby wspólna polityka wizowa była
jednolicie stosowana, o ile pozwalają na to w stosownych przypadkach
warunki lokalne, konsulaty państw członkowskich oraz Komisja
prowadzą współpracę w ramach każdego obszaru
właściwości, i oceniają, czy trzeba ustalić w
szczególności Ö w celu Õ: a) Ö przygotowania Õ jednolitegoy wykazu dokumentów
uzupełniających, jakie powinna złożyć osoba
ubiegająca się o wizę, uwzględniając art. 1413 i
załącznik II; b) Ö zapewnienia Õ wspólnego kryteria analizy
wniosków dotyczące odstępstw od konieczności uiszczania
opłaty wizowej zgodnie z art. 16 ust. 5 oraz kwestii związanych z tłumaczeniaem
formularza wniosku zgodnie z art. 1110 ust. 56; c) Ö ustanowienia Õ wyczerpujący, systematycznie aktualizowany wykazu dokumentów podróży wydawanych przez kraj, na którego terenie
znajduje się placówka, Ö oraz
regularnego aktualizowania tego wykazu Õ . Jeżeli przynajmniej co do jednej z kwestii ujętych w lit.
a)–c) ocena przeprowadzona w ramach lokalnej współpracy schengeńskiej
potwierdzi konieczność ustalenia jednolitego podejścia
lokalnego, przyjmuje się środki dotyczące takiego podejścia
w trybie, o którym mowa w art. 52 ust. 2. 2. W ramach lokalnej współpracy
schengeńskiej ustala się wspólną ulotkę informacyjną ð na podstawie standardowego wzoru informacji
opracowanego przez Komisję na mocy art. 45 ust. 3 ï na temat wiz jednolitych oraz wiz o ograniczonej ważności
terytorialnej i wiz lotniskowych, a mianowicie praw, jakie daje wiza, oraz
warunków ubiegania się o nią oraz, w stosownych przypadkach,
listę dokumentów uzupełniających, o których mowa w ust. 1 lit.
a). 3. W ramach lokalnej współpracy
schengeńskiej państwa
członkowskie wymieniają się następujące informacje: a) miesięczne ð kwartalne ï dane statystyczne dotyczące wydanych wiz jednolitych, wiz o
ograniczonej ważności terytorialnej, tranzytowych i wiz lotniskowych ð i wiz objazdowych, ï ð o które wnioskowano, które wydano oraz
których wydania odmówiono ïoraz liczby odrzuconych wniosków wizowych; b) informacje dotyczące oceny
ryzyka migracyjnego lub ryzyka pod względem bezpieczeństwa, takie jak Ö w
szczególności dotyczące Õ : (i) strukturya
społeczno-gospodarczeja kraju
przyjmującego; (ii) źródeła
informacji na szczeblu lokalnym, w tym dotyczącyche
zabezpieczenia społecznego, ubezpieczenia zdrowotnego, rejestrów
skarbowych oraz rejestracji wjazdów i wyjazdów; (iii) użyciae
przerobionych lub podrobionych dokumentów; (iv) szlakówi
nielegalnej imigracji; (v) przypadkówi odmowy
wydania wizy; c) informacje dotyczące
współpracy z przewoźnikami firmami
transportowymi;. d) informacje
dotyczące towarzystw ubezpieczeniowych oferujących odpowiednie
podróżne ubezpieczenie medyczne, w tym weryfikuje się m.in. zakres
ubezpieczenia i ewentualne franszyzy. 4. Regularnie organizuje się spotkania
państw członkowskich i Komisji dotyczące lokalnej
współpracy schengeńskiej, a konkretnie kwestii operacyjnych
związanych z realizacją wspólnej polityki wizowej. Spotkania te
są zwoływane przez Komisję, chyba że na wniosek Komisji
zapadną inne ustalenia. W ramach lokalnej współpracy
schengeńskiej można organizować spotkania dotyczące jednego
tematu i tworzyć podgrupy do analizy konkretnych zagadnień. 65.
Przedstawiciele konsulatów państw członkowskich niestosujących wspólnotowego unijnego
dorobku prawnego w dziedzinie wiz lub przedstawiciele państw trzecich
mogą być doraźnie zapraszani do udziału w spotkaniach w
celu wymiany informacji o kwestiach związanych z wizami. 56.
Systematycznie sporządza się sprawozdania podsumowujące
spotkania poświęcone lokalnej współpracy schengeńskiej i
rozprowadza się je na szczeblu lokalnym. Komisja może zlecić
sporządzanie sprawozdań państwu członkowskiemu. Konsulaty
każdego państwa członkowskiego przekazują sprawozdania
swoim organom centralnym. ð 7. Do dnia 31 grudnia każdego roku
sporządza się roczne sprawozdanie w obrębie każdego obszaru
właściwości. ï W oparciu o te sprawozdania Komisja sporządza dla każdego
obszaru właściwości sprawozdanie
roczne ð na temat aktualnej sytuacji w zakresie
lokalnej współpracy schengeńskiej ï, które przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. TYTUŁ VI PRZEPISY KOŃCOWE Artykuł 4947 Ustalenia w odniesieniu do igrzysk
olimpijskich i paraolimpijskich Państwa członkowskie
organizujące igrzyska olimpijskie lub paraolimpijskie stosują
szczególne procedury i warunki ułatwiające wydawanie wiz,
określone w załączniku XIVII. Artykuł 50 Zmiany w załącznikach Środki mające na celu zmianę elementów innych niż
istotne niniejszego rozporządzenia, zmieniające załączniki
I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII i XII, przyjmuje się zgodnie z
procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o
której mowa w art. 52 ust. 3. ò nowy Artykuł 48 Wykonywanie przekazanych uprawnień 1. Powierzenie
Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom
określonym w niniejszym artykule. 2. Uprawnienia do
przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 9, przekazuje
się Komisji na czas nieokreślony. 3. Przekazanie
uprawnień, o którym mowa w art. 3 ust. 2 i 9, może zostać w
dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę.
Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej
uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od
następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie.
Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już
obowiązujących aktów delegowanych. 4. Niezwłocznie
po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. 5. Akt delegowany
przyjęty na podstawie art. 3 ust. 2 i 9 wchodzi w życie tylko
wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w
terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie, lub gdy przed upływem tego terminu zarówno
Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie
wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa
miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady. Artykuł 49 Tryb pilny 1. Akty delegowane
przyjęte w trybie niniejszego artykułu wchodzą w życie
niezwłocznie i mają zastosowanie, dopóki nie zostanie wyrażony
sprzeciw zgodnie z ust. 2. Przekazując akt delegowany Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie, podaje się powody zastosowania trybu pilnego. 2. Parlament
Europejski albo Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego
zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 48 ust. 5. W takim przypadku
Komisja uchyla akt niezwłocznie po doręczeniu przez Parlament
Europejski lub Radę decyzji o sprzeciwie. ê 810/2009
(dostosowany) Artykuł 5150 Wytyczne dotyczące praktycznego
zastosowania kodeksu wizowego Ö niniejszego
rozporządzenia Õ Instrukcje operacyjne co do stosowania w praktyce przepisów niniejszego
rozporządzenia sporządza się w trybie, o którym mowa w art. 52
ust. 2. ò nowy Komisja przyjmuje w
drodze aktów wykonawczych instrukcje operacyjne dotyczące stosowania w
praktyce przepisów niniejszego rozporządzenia. Te akty wykonawcze
przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której
mowa w art. 51 ust. 2. ê 810/2009
(dostosowany) ð nowy Artykuł 5251 Procedura komitetuowa 1. Komisję wspiera komitet („komitet ds.
wiz”). ð Komitet ten jest komitetem w rozumieniu
rozporządzenia (UE) nr 182/2011. ï 2. W przypadku odesłania do niniejszego
ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, ð art. 5 rozporządzenia (UE) nr
182/2011 ï uwzględniając przepisy jej art. 8, i pod warunkiem że
środki wykonawcze przyjęte zgodnie z tą procedurą nie
zmieniają istotnych przepisów niniejszego rozporządzenia. Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się
na trzy miesiące. 3. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje
się art. 5a ust. 1–4 i art. 7 decyzji 1999/468/WE z uwzględnieniem
jej art. 8. Artykuł 5352 Zgłaszanie 1. Państwa członkowskie
zgłaszają Komisji: a) porozumienia o reprezentacjiuzgodnienia dotyczące
reprezentowania państw, o których mowa w art. 839; b) państwa trzecie, których
obywatele muszą w danym państwie członkowskim posiadać tranzytową wizę lotniskową podczas tranzytu przez
międzynarodową strefę tranzytową portów lotniczych
znajdujących się na ich terytorium, zgodnie z art. 3; c) w stosownym przypadku – krajowy
formularz potwierdzający pokrycie kosztów pobytu przez inną
osobę lub zakwaterowanie u osoby prywatnej, o którym mowa w art. 1413 ust. 47; d) wykaz państw trzecich, co
do których należy uprzednio zasięgnąć opinii, o której mowa w art. 2219 ust. 1; e) wykaz państw trzecich, co
do których wymagane jest przekazywanie informacji, o których mowa w art. 3128 ust. 1; f) dodatkowe wpisy krajowe w sekcji
„uwagi” na naklejce wizowej, o których mowa w art. 2724 ust. 2 3; g) organy władzy właściwe do przedłużenia okresu ważności
wizy, o których mowa w art. 3330 ust. 5; h) wybrane formy Ö wybór Õ ð organizacji konsulatów i ï współpracy konsularnej – zgodnie z art. 4038; i) statystki opracowane zgodnie z
art. 4644 i
załącznikiem XIIVIII. 2. Komisja udostępnia informacje
zgłoszone zgodnie z ust. 1 państwom członkowskim i podaje je do ogólnej
wiadomości publicznej poprzez stale aktualizowaną publikację elektronicznąð stronę internetową
dotyczącą wiz Schengen, o której mowa w art. 45 ust. 4 ï. Artykuł 54 Zmiany w
rozporządzeniu (WE) nr 767/2008 W rozporządzeniu
(WE) nr 767/2008 wprowadza się następujące zmiany: 1. w art. 4 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany: a) lit. a) otrzymuje brzmienie: „a)»wizę jednolitą« zdefiniowaną w art. 2 ust. 3
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13
lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) [35];”» b) skreśla się lit. b); c) lit. c) otrzymuje brzmienie: „c)»wizę lotniskową« zdefiniowaną w art. 2 ust. 5
rozporządzenia (WE) nr 810/2009;”;» d) lit. d) otrzymuje brzmienie: „d)»wizę o ograniczonej ważności terytorialnej«
zdefiniowaną w art. 2 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 810/2009;”;» e) skreśla się lit. e); 2. w art. 8 ust. 1 słowa: „W chwili otrzymania wniosku wizowego”
zastępuje się słowami: „Jeżeli wniosek wizowy jest dopuszczalny zgodnie z art. 19
rozporządzenia (WE) nr 810/2009”; 3. w art. 9 wprowadza się następujące zmiany: a) nagłówek otrzymuje brzmienie: „Dane
wprowadzane do wniosku”;» b) w ust. 4 wprowadza się następujące zmiany: (i) lit. a) otrzymuje brzmienie: „a) nazwisko (nazwisko rodowe), nazwisko przy urodzeniu (poprzednie
nazwisko lub nazwiska rodowe); imię/imiona (imię/imiona nadane);
datę urodzenia, miejsce urodzenia i kraj urodzenia, płeć;”;» (ii) skreśla się lit. e); (iii) lit. g) otrzymuje brzmienie: „g) państwo(-a) członkowskie będące docelowym
miejscem wizyty i czas trwania planowanego pobytu lub tranzytu;”;» (iv) lit. h) otrzymuje brzmienie: „h) głównego(-ych) celu(-ów) podróży;”;» (v) lit. i) otrzymuje brzmienie: „i) planowana data przyjazdu do strefy Schengen i planowana data
wyjazdu ze strefy Schengen;”;» (vi) lit. j) otrzymuje brzmienie: „j) państwa członkowskiego pierwszego wjazdu;”;» (vii) lit. k) otrzymuje brzmienie: „k) adres miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o
wizę;”;» (viii) w lit. l) słowo: „szkoły” zastępuje się
słowami: „instytucji edukacyjnej”; (ix) w lit. m) słowa: „ojca i matki” zastępuje się
słowami: „osoby sprawującej władzę rodzicielską lub
opiekuna prawnego”; 4. w art. 10 ust. 1 dodaje się lit. k) w brzmieniu: „k) w stosownych przypadkach, informację o tym, że naklejka
wizowa została wypełniona ręcznie.”;» 5. w art. 11 wyrażenie wprowadzające otrzymuje brzmienie: „Jeżeli organ wizowy reprezentujący inne państwo
członkowskie zaprzestaje rozpatrywania wniosku wizowego, do pliku danych
dotyczących wniosku dodaje on następujące dane:”;» 6. w art. 12 wprowadza się następujące zmiany: a) ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie: „a) informację o odmowie wydania wizy oraz o tym, czy dany organ
odmówił jej wydania w imieniu innego państwa członkowskiego;”;» b) ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. W pliku danych dotyczących wniosku wizowego należy
również wskazać co najmniej jedną z poniższych podstaw
odmowy wydania wizy: a) osoba ubiegająca się o wizę: (i) przedstawia fałszywy, podrobiony lub przerobiony dokument
podróży; (ii) nie przedstawi potwierdzenia co do celów i warunków planowanego
pobytu; (iii) nie dostarcza dowodu na posiadanie wystarczających
środków utrzymania odpowiednich do długości planowanego pobytu
oraz środków pozwalających na powrót do państwa pochodzenia lub
zamieszkania ani na tranzyt do państwa trzeciego, co do którego istnieje
pewność, że udzieli osobie ubiegającej się o wizę
pozwolenia na wjazd, albo nie jest w stanie zgodnie z prawem uzyskać
takich środków; (iv) w bieżącym sześciomiesięcznym okresie
przebywała już przez trzy miesiące na terytorium państw
członkowskich na podstawie wizy jednolitej lub wizy o ograniczonej
ważności terytorialnej; (v) jest osobą, co do której dokonano wpisu w SIS
nakazującego odmówić pozwolenia na wjazd; (vi) jest uważana za osobę, której obecność stanowi
zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa
wewnętrznego lub zdrowia publicznego w myśl art. 2 pkt 19 kodeksu
granicznego Schengen lub dla stosunków międzynarodowych któregokolwiek z
państw członkowskich, a zwłaszcza w krajowych bazach danych
należących do państw członkowskich jest na jej temat wpis,
który z wymienionych względów nakazywałby odmówić jej pozwolenia
na wjazd; (vii) nie dostarcza dowodu na posiadanie odpowiedniego, ważnego
podróżnego ubezpieczenia medycznego – jeżeli dotyczy; b) okazało się, że informacje złożone na
potwierdzenie celów i warunków planowanego pobytu nie są wiarygodne; c) nie można było ustalić z całą
pewnością, czy osoba ubiegająca się o wizę zamierza
rzeczywiście opuścić terytorium państw członkowskich
przed upływem terminu ważności wizy; d) nie przedstawiono wystarczającego dowodu na to, że osoba
ubiegająca się o wizę nie mogła wystąpić o
nią z wyprzedzeniem i w z związku z tym musi wystąpić o
wizę na granicy.”;» 7. art. 13 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 13 Dane dodawane w
przypadku wizy unieważnionej lub cofniętej 1. Jeżeli została podjęta decyzja o unieważnieniu
lub cofnięciu wizy, organ wizowy, który podjął decyzję,
dodaje następujące dane do pliku danych: a) informację o unieważnieniu lub cofnięciu wizy; b) organ, który unieważnił lub cofnął wizę, w
tym jego usytuowanie; c) miejsce i datę wydania decyzji. 2. W pliku danych dotyczących wniosku wskazuje się
również następujące powody unieważnienia lub cofnięcia
wizy: a) co najmniej jeden z powodów wymienionych w art. 12 ust. 2; b) wniosek posiadacza wizy o jej cofnięcie.”;» 8. w art. 14 wprowadza się następujące zmiany: a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany: (i) akapit wprowadzający otrzymuje brzmienie: „1. Jeżeli
została podjęta decyzja o przedłużeniu okresu
ważności wizy lub długości pobytu objętego tą
wizą, organ wizowy, który przedłużył wizę, dodaje
następujące dane do pliku danych:” (ii) lit. d) otrzymuje brzmienie: „d) numer naklejki wizowej przedłużonej wizy;”;» (iii) lit. g) otrzymuje brzmienie: „g) terytorium, po którym posiadacz wizy ma prawo podróżować,
jeżeli ważność terytorialna przedłużonej wizy
różni się od ważności terytorialnej wizy pierwotnej;”;» b) w ust. 2 skreśla się lit. c); 9. w art. 15 ust. 1 słowa: „o przedłużeniu lub skróceniu
okresu ważności wizy” zastępuje się słowami: „lub
przedłużeniu wizy”; 10. w art. 17 wprowadza się następujące zmiany: a) pkt 4 otrzymuje brzmienie: „4. państwa
członkowskiego pierwszego wjazdu;”;» b) pkt 6 otrzymuje brzmienie: „6. typ wydanej wizy;”; c) pkt 11 otrzymuje brzmienie: „11. głównego(-ych) celu(-ów) podróży;”;» 11. w art. 18 ust. 4 lit. c) i art. 19 ust. 2 lit. c) skreśla
się słowa: „lub skrócona”; w art. 20 ust. 2 lit. d) i art. 22 ust. 2
lit. d) skreśla się słowa: „lub skrócony”; 12. w art. 23 ust. 1 lit. d) słowa: „unieważniona,
cofnięta lub okres jej ważności został skrócony”
zastępuje się słowami: „unieważniona lub cofnięta”. Artykuł 55 Zmiany w
rozporządzeniu (WE) nr 562/2006 W załączniku V
część A do rozporządzenia (WE) nr 562/2006 wprowadza
się następujące zmiany: a) pkt 1 lit. c) otrzymuje brzmienie: „c) w odpowiednim przypadku unieważnia lub cofa wizę zgodnie
z warunkami ustanowionymi w art. 34 rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r.
ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) [36];”» b) skreśla się pkt 2. Artykuł 5653 Uchylenie 1. Uchyla się art. 9–17
Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. Ö rozporządzenie
(WE) nr 810/2009 i zastępuje je niniejszym rozporządzeniem,
począwszy od sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszego rozporządzenia Õ. 2. Tracą moc: a) decyzja Komitetu Wykonawczego Schengen z dnia 28 kwietnia 1999 r.
dotycząca ostatecznych wersji wspólnych instrukcji konsularnych
(SCH/Com-ex (99) 13 (wspólne instrukcje konsularne wraz z
załącznikami); b) decyzje Komitetu Wykonawczego Schengen z dnia 14 grudnia 1993 r. w
sprawie rozszerzenia jednolitych wiz (SCH/Com-ex (93) 21) oraz w sprawie
wspólnych zasad unieważniania, uchylania lub skracania okresu
ważności jednolitych wiz (SCH/Com-ex (93) 24), decyzja Komitetu Wykonawczego
Schengen z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie wymiany informacji statystycznych
dotyczących wydawania jednolitych wiz (SCH/Com-ex (94) 25), decyzja
Komitetu Wykonawczego Schengen z dnia 21 kwietnia 1998 r. w sprawie wymiany
statystyk dotyczących wydanych wiz (SCH/Com-ex (98) 12) i decyzja Komitetu
Wykonawczego Schengen z dnia 16 grudnia 1998 r. w sprawie wprowadzenia
ujednoliconego formularza zawierającego dowód zaproszenia, sponsorowania i
zakwaterowania (SCH/Com-ex (98) 57); c) wspólne działanie 96/197/WSiSW z dnia 4 marca 1996 r. w sprawie
rozwiązań dotyczących ruchu tranzytowego w portach lotniczych[37]; d) rozporządzenie Rady (WE) nr 789/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r.
zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych
przepisów i procedur praktycznych rozpatrywania wniosków wizowych[38]; e) rozporządzenie Rady (WE) nr 1091/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w
sprawie swobody przemieszczania się na podstawie wizy długoterminowej[39]; f) rozporządzenie Rady (WE) nr 415/2003 z dnia 27 lutego 2003 r. w
sprawie wydawania wiz na granicy, w tym wydawania takich wiz marynarzom
podróżującym tranzytem[40]; g) art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 390/2009
z dnia 23 kwietnia 2009 r. zmieniającego wspólne instrukcje konsularne dla
misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych dotyczące wiz w
związku z wprowadzeniem technologii biometrycznych, łącznie z
przepisami dotyczącymi organizacji przyjmowania i rozpatrywania wniosków
wizowych[41]. 3. Odesłania do uchylonegoych aktów prawnych Ö rozporządzenia Õ traktowane są
jako odesłania do niniejszego rozporządzenia i odczytywane zgodnie z
tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku XIII. Artykuł 5754 Monitorowanie i ocena 1. Dwa ð Trzy ï lata po rozpoczęciu stosowania wszystkich przepisów
niniejszego rozporządzenia ð dacie określonej w art. 55 ust. 2 ïKomisja przedstawia ocenę stosowania niniejszego
rozporządzenia. Ta ogólna ocena zawiera analizę wyników względem
celów rozporządzenia oraz analizę wprowadzenia w życie przepisów
niniejszego rozporządzenia, bez uszczerbku dla sprawozdań, o których
mowa w ust. 3. 2. Ocenę, o której mowa w ust. 1, Komisja
przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Na podstawie tej oceny Komisja
przedstawia, jeżeli to konieczne, odpowiednie propozycje zmian do
niniejszego rozporządzenia. 3. Trzy lata po oddaniu VIS do eksploatacji, a
następnie co cztery lata Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i
Radzie sprawozdanie z wprowadzania w życie art. 13 12, 17 15, 38, 40–4442
niniejszego rozporządzenia, w tym z wprowadzania w życie poboru
identyfikatorów biometrycznych oraz korzystania z nich, trafności
wybranego standardu ICAO, przestrzegania zasad ochrony danych, współpracy
z usługodawcami zewnętrznymi ze szczególnym uwzględnieniem
poboru danych biometrycznych, wprowadzania w życie zasady „59
miesięcy na kopiowanie odcisków palców” oraz organizacji procedur
związanych z wnioskami. Sprawozdanie obejmuje również dane, zgodnie z
art. 17 pkt 12, 13 i 14 oraz art. 50 ust. 4 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ, o przypadkach, w
których pobranie odcisków palców nie było faktycznie możliwe lub nie
było wymagane z przyczyn prawnych; dane te są porównane z liczbą
przypadków, w których pobrano odciski palców. Sprawozdanie zawiera również
informacje o przypadkach, w których osobie niemogącej faktycznie
złożyć odcisków palców odmówiono wydania wizy. W razie potrzeby
sprawozdaniu towarzyszą odpowiednie propozycje zmiany niniejszego
rozporządzenia. 4. W pierwszym ze sprawozdań, o których
mowa w ust. 3, należy również ocenić na podstawie analizy
zleconej przez Komisję, czy odciski palców pobierane od dzieci w wieku
poniżej 12 lat są wystarczająco wiarygodne do celów
identyfikacji i weryfikacji, a zwłaszcza, jak odciski palców
zmieniają się z wiekiem. Artykuł 5855 Wejście w życie 1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego Ö następnego Õ dnia po jego
opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. 2. Niniejsze rozporządzenie stosuje
się od dnia 5 kwietnia 2010 r. Ö [6
miesięcy po wejściu w życie] Õ . 3. ÖArtykuł 51
stosuje się od [3 miesiące po wejściu w życie] Õ. 3. Art. 52 oraz art. 53
ust. 1 lit. a)–h) i ust. 2 stosuje się od dnia 5 października 2009 r. 4. Do sieci konsultacji
Schengen (specyfikacje techniczne) art. 56 ust. 2 lit. d) stosuje się od
dnia, o którym mowa w art. 46 rozporządzenia w sprawie VIS. 5. Art. 32 ust. 2 i 3,
art. 34 ust. 6 i 7 oraz art. 35 ust. 7 stosuje się od dnia 5 kwietnia 2011
r. Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w
państwach członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską Ö traktatami Õ . Sporządzono
w [...] dnia […] r. W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady Przewodniczący Przewodniczący [1] COM(2012) 649 final. [2] COM(2014) 165. [3] SWD (2014) 101. [4] SWD (2014) 67 i SWD 68. [5] Zob. między innymi wyrok z dnia 31 stycznia 2006 r.
w sprawie C-503/03 Komisja przeciwko Hiszpanii. [6] Pojęcie ułatwienia zostało
zinterpretowane przez Trybunał Sprawiedliwości w związku z
wjazdem i pobytem członków rodzin objętych art. 3 ust. 2 dyrektywy
jako nakładające „na państwa członkowskie obowiązek pewnego
uprzywilejowania w stosunku do wniosków o zezwolenie na wjazd i pobyt
złożonych przez innych obywateli państw trzecich – wniosków
złożonych przez osoby, które wykazują szczególny związek
zależności względem obywatela Unii”; wyrok z dnia 5
września 2012 r. w sprawie C-83/11 Rahman. [7] Dyrektywa Rady 68/360/EWG z dnia 15 października 1968
r. w sprawie zniesienia ograniczeń w przemieszczaniu się i pobycie
pracowników państw członkowskich i ich rodzin we Wspólnocie (Dz.U. L 257
z 19.10.1968, s. 13). [8] Wyrok z dnia 19 grudnia 2013 r. w sprawie C-84/12
Koushkaki, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze Orzeczeń. [9] COM(2014) 163 final. [10] Dz.U. […]. [11] Rozporządzenie (WE) nr
810/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r.
ustanawiające wspólnotowy kodeks wizowy (Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1). [12] Dz.U. L 239 z 22.9.2000,
s. 19. [13] Dz.U. C 326 z 22.12.2005,
s. 1. [14] Dz.U. C 53 z 03.03.2005,
s. 1. [15] Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii
oraz członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i
przebywania na terytorium państw członkowskich, zmieniająca
rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 oraz uchylająca dyrektywy 64/221/EWG,
68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG,
90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 77). [16] Rozporządzenie
Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w
sprawie wizowego systemu informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy
państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS) (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 60). [17] Dyrektywa
95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r.
w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i
swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281
z 23.11.1995, s. 31). [18] Dz.U. L 184 z
17.07.1999, s. 23. [19] Rozporządzenie Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r.
ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez
państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez
Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13). [20] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36. [21] Decyzja
Rady z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania
Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę
Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych
dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku
Schengen (Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31). [22] Dz.U. L 176 z 10.07.1999,
s. 53. [23] Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52. [24] Decyzja
Rady 2008/146/WE z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie zawarcia w imieniu
Wspólnoty Europejskiej Umowy między Unią Europejską,
Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską
dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w
życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U.
L 53 z 27.2.2008, s. 1). [25] Dz.U.
L 83 z 26.3.2008, s. 3 Decyzja Rady z dnia 7 marca 2011 r. w
sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu między
Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją
Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia
Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą
Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej
włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie,
stosowanie i rozwój dorobku Schengen, odnoszącego się do zniesienia
kontroli na granicach wewnętrznych i do przemieszczania się osób
(Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 19). [26] Decyzja
Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego
Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec
niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U.
L 131 z 1.6.2000, s. 43). [27] Decyzja
Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o
zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20). [28] Rozporządzenie
Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa
trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania
granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego
wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1). [29] Rozporządzenie
Rady (WE) nr 1683/95 z dnia 29 maja 1995 r. ustanawiające jednolity
formularz wizowy (Dz.U. L 164 z 14.7.1995, s. 1). [30] Decyzja Parlamentu Europejskiego
i Rady nr 1105/2011/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie
wykazu dokumentów podróży, które uprawniają posiadacza do
przekraczania granic zewnętrznych i mogą być wizowane oraz w
sprawie ustanowienia mechanizmu sporządzania takiego wykazu (Dz.U. L 287 z
4.11.2011, s. 9). [31] Rozporządzenie
Rady (WE) nr 333/2002 z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie jednolitego wzoru
formularza, na którym umieszcza się wizę, wydawanego przez
państwo członkowskie osobom posiadającym dokumenty podróży,
które nie są uznane przez państwo członkowskie
sporządzające formularz (Dz. U. L 53 z 23.2.2002,
s. 4). [32] Decyzja Komisji 2006/648/WE z dnia 22 września 2006
r. ustanawiająca specyfikacje techniczne dotyczące norm
przyjętych dla cech biometrycznych na potrzeby rozwoju wizowego systemu
informacyjnego, Dz.U. L 267 z 27.9.2006, s. 41. [33] Rozporządzenie
(WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r.
ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ
osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U.
L 105 z 13.4.2006, s. 1). [34] Dyrektywa Rady 2005/71/WE z dnia
12 października 2005 r. w sprawie szczególnej procedury przyjmowania
obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych (Dz.U. L
289 z 3.11.2005, s. 15). [35] Dz.U. L 243 z 15.9.2009,
s. 1.; [36] Dz.U. L 243 z 15.9.2009,
p. 1.; [37] Dz.U. L 63 z 13.03.1996,
s. 8. [38] Dz.U. L 116 z 26.04.2001,
s. 2. [39] Dz.U. L 150 z 06.06.2001,
s. 4. [40] Dz.U. L 64 z 07.03.2003,
s. 1. [41] Dz.U. L 131 z 28.05.2009,
s. 1.