EUR-Lex Access to European Union law
This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 52011AR0188
Opinion of the Committee of the Regions on ‘Energy efficiency’
Opinia Komitetu Regionów „Efektywność energetyczna”
Opinia Komitetu Regionów „Efektywność energetyczna”
Dz.U. C 54 z 23.2.2012, p. 49–64
(BG, ES, CS, DA, DE, ET, EL, EN, FR, IT, LV, LT, HU, MT, NL, PL, PT, RO, SK, SL, FI, SV)
23.2.2012 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 54/49 |
Opinia Komitetu Regionów „Efektywność energetyczna”
2012/C 54/09
KOMITET REGIONÓW
— |
Przypomina o istotnym znaczeniu poszanowania kompetencji poszczególnych poziomów sprawowania rządów oraz zasady pomocniczości podczas stosowania środków dotyczących efektywności energetycznej. |
— |
Przyjmuje z zadowoleniem przedmiotowy wniosek dotyczący dyrektywy i zawarte w nim środki w zakresie efektywności energetycznej, proponowane przez Komisję z myślą o osiągnięciu celu dotyczącego 20 % oszczędności energii pierwotnej do 2020 r. |
— |
Jest zdania, że we wniosku dotyczącym dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej występują pewne braki i niedostatki, a mianowicie: |
— |
zawężenie stosowania wprowadzonych środków do określonych sektorów; |
— |
niedocenienie roli podmiotów lokalnych i regionalnych; |
— |
brak środków dotyczących podnoszenia poziomu świadomości obywateli, poza środkami na rzecz informowania konsumentów na bieżąco o zużyciu energii. |
— |
Odrzuca zawartą we wniosku propozycję ustalenia dla sektora publicznego rocznego wskaźnika renowacji budynków na poziomie 3 % oraz zobowiązania tego sektora do zakupu produktów, usług i budynków o wysokim wskaźniku charakterystyki energetycznej. |
Sprawozdawca |
Jean-Louis JOSEPH (FR/PSE), mer Bastidonne |
Dokument źródłowy |
Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie efektywności energetycznej oraz uchylającej dyrektywy 2004/8/WE i 2006/32/WE COM(2011) 370 wersja ostateczna |
I. ZALECENIA POLITYCZNE
KOMITET REGIONÓW
A. Uwagi ogólne
1. |
Podkreśla wartość dodaną podejmowanych na szczeblu europejskim działań w zakresie efektywności energetycznej, które są konieczne, by realizując cele oszczędnościowe, zapewnić spójność i efektywność poszczególnych środków oraz zapobiec zakłóceniom konkurencji między państwami członkowskimi. Jednocześnie Komitet zaznacza, że działania te powinny oczywiście być prowadzone na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym. W związku z tym Komitet przypomina o istotnym znaczeniu poszanowania kompetencji poszczególnych poziomów sprawowania rządów oraz zasady pomocniczości podczas stosowania środków dotyczących efektywności energetycznej. |
2. |
Ocenia, że wyzwania związane z efektywnością energetyczną, mają zasadnicze znaczenie dla przeciwdziałania zmianie klimatu i kontroli zużycia energii i wpisują się w ramy trwałego, odpowiedzialnego i sprzyjającego włączeniu społecznemu wzrostu gospodarczego, mającego na celu zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych i zapewnienie bezpieczeństwa dostaw energii. |
3. |
Stwierdza, że Unia Europejska znajduje się w sytuacji rosnącej zależności od importu energii w okresie wzrostu cen; ocenia, że dostęp do bezpiecznych i zrównoważonych źródeł energii będzie miał coraz większe znaczenie i będzie czynnikiem decydującym o przyszłym wzroście gospodarczym i dalszym rozwoju sprawiedliwości energetycznej. |
4. |
Przypomina, że Komitet Regionów wielokrotnie podkreślał, że przejście na gospodarkę opartą na efektywnym korzystaniu z zasobów, zwłaszcza energetycznych, umożliwi stworzenie ogromnych możliwości wzrostu gospodarczego, tworzenia miejsc pracy niezagrożonych delokalizacją, jak również rozwoju technologicznego zapewniającego konkurencyjność Unii. |
5. |
Podkreśla znaczenie modelu trias energetica, w ramach którego ustalono cel „3 × 20”, odnoszący się odpowiednio do zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych, do efektywności energetycznej i do rozwoju energii ze źródeł odnawialnych do 2020 r. Efektywność energetyczna jest podstawą europejskiej polityki na rzecz ograniczenia wpływu na klimat w dziedzinie bezpieczeństwa dostaw, wytwarzania i zużycia energii. |
6. |
Przyjmuje z zadowoleniem przedmiotowy wniosek dotyczący dyrektywy i zawarte w nim środki w zakresie efektywności energetycznej, proponowane przez Komisję z myślą o osiągnięciu celu dotyczącego 20 % oszczędności energii pierwotnej do 2020 r. |
7. |
Niemniej jednak zaznacza, że – jak stwierdzono w Planie na rzecz efektywności energetycznej z 2011 r. (1) – z niedawnych badań przeprowadzonych przez Komisję wynika, że do 2020 r. w Unii Europejskiej uda się wypełnić najwyżej w połowie zobowiązanie dotyczące efektywności energetycznej. W związku z tym wniosek dotyczący dyrektywy ma szczególne znaczenie. |
8. |
Wyraża ubolewanie z powodu braku we wniosku dotyczącym dyrektywy prognoz odnoszących się do okresu po 2020 r., dotyczących zwłaszcza podstawowego celu na 2050 r. (ograniczenie emisji gazów cieplarnianych o 80 % do 95 % do 2050 r. w stosunku do 1990 r.) umożliwiającego ograniczenie skutków zmiany klimatu. |
9. |
Jest zdania, że we wniosku dotyczącym dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej występują pewne braki i niedostatki, a mianowicie:
|
B. Nadanie nowych ram wnioskowi dotyczącemu dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej
10. |
Podkreśla, że w dyrektywie polecono państwom członkowskim, aby określiły orientacyjny krajowy cel w zakresie efektywności energetycznej, wyrażony jako bezwzględny poziom zużycia energii pierwotnej w 2020 r. Komisja musi ocenić do dnia 30 czerwca 2014 r., czy możliwe jest osiągnięcie w Unii Europejskiej celu dotyczącego 20 % oszczędności energii pierwotnej do 2020 r. z uwzględnieniem sumy celów krajowych. W tym kontekście Komitet:
|
11. |
Odrzuca cele określone ilościowo dla sektora publicznego oraz sektora dystrybucji i sprzedaży energii, ubolewa jednak nad brakiem takich celów dla sektorów przewozu osób i towarów, sektorów handlowych i przemysłowych, które nie są objęte systemem handlu uprawnieniami do emisji (ETS). W szczególności Komitet:
|
12. |
Przyjmuje z zadowoleniem wprowadzenie systemów zobowiązujących do efektywności energetycznej, a zwłaszcza środków mających na celu nałożenie na dystrybutorów energii obowiązku uzyskania oszczędności równych 1,5 % wielkości ich rocznej sprzedaży energii (3); przypomina też o tym, jak ważne jest uwzględnienie zasady pomocniczości przy wprowadzaniu systemów zobowiązujących do efektywności energetycznej. Wyraża ubolewanie z powodu:
|
13. |
Podkreśla zasadniczą rolę podmiotów lokalnych i regionalnych w procesie przygotowywania i wdrażania programów w zakresie efektywności energetycznej. Samorządy terytorialne zajmujące się lokalną polityką mieszkaniową, rynku pracy, transportową i szkoleniową utrzymują kontakt z obywatelami i ogółem podmiotów lokalnych, aby opracowywać politykę uwzględniającą problemy obywateli i wyzwania terytorialne związane z efektywnością energetyczną. To właśnie one są najlepiej przygotowane do tego, by promować zmiany zachowań w sposobie wykorzystywania energii przez obywateli w nowej erze mikrogeneracji, technologii inteligentnych sieci i dynamicznych taryf. W tym kontekście Komitet proponuje zwiększenie zaangażowania podmiotów lokalnych i regionalnych dzięki środkom, które zachęcają:
|
14. |
Przypomina o znaczeniu podnoszenia poziomu świadomości wśród obywateli i informowania ich. Działania indywidualne mają zasadnicze znaczenie dla poszanowania środowiska i należytego stosowania środków w zakresie efektywności energetycznej, które dotyczą obywateli. Podnoszenie poziomu świadomości i informowanie są niezbędne. W tym kontekście Komitet:
|
15. |
Z zadowoleniem przyjmuje promowanie audytów energetycznych dla przedsiębiorstw oraz programów audytów po przystępnej cenie dla odbiorców końcowych oraz małych i średnich przedsiębiorstw. W celu optymalizacji jakości audytów zaleca jednak:
|
16. |
Przyjmuje z zadowoleniem środki zaproponowane w celu rozwijania usług energetycznych. Niemniej jednak Komitet:
|
17. |
Przypomina o kluczowym znaczeniu zagadnień dotyczących szkolenia. W tym kontekście podkreśla, że ważne jest, aby państwa członkowskie i podmioty lokalne i regionalne wprowadziły szkolenia dla ekspertów i specjalistów z tego sektora, na miarę wyzwań przedstawionych w przedmiotowej dyrektywie. |
II. ZALECANE POPRAWKI
Poprawka 1
Artykuł 1 ust. 1
Tekst zaproponowany przez Komisję |
Poprawka KR-u |
1 Niniejsza dyrektywa ustanawia wspólne ramy służące do wspierania efektywności energetycznej w Unii, co ma zapewnić osiągnięcie do roku 2020 unijnego celu 20 % oszczędności energii pierwotnej, a także utorowanie drogi dla dalszego zwiększenia efektywności energetycznej w dłuższej perspektywie. |
1. Niniejsza dyrektywa ustanawia wspólne ramy służące do wspierania efektywności energetycznej w Unii, co ma zapewnić osiągnięcie do roku 2020 unijnego celu 20 % oszczędności energii pierwotnej, a także utorowanie drogi dla dalszego zwiększenia efektywności energetycznej . |
Uzasadnienie
W dniu 8 marca 2011 r. Komisja przyjęła „Plan działania prowadzący do przejścia na konkurencyjną gospodarkę niskoemisyjną do 2050 r.” (4), w którym stwierdzono konieczność położenia większego nacisku na kwestię efektywności energetycznej. Środki w zakresie efektywności energetycznej przewidziane we wniosku dotyczącym dyrektywy nie torują drogi do zwiększania efektywności po 2020 r. ani w perspektywie 2050 r., przyjętej przez samą Komisję.
Poprawka 2
Artykuł 2 ust. 7
Tekst zaproponowany przez Komisję |
Poprawka KR-u |
||||
|
|
Uzasadnienie
Niniejsza poprawka oraz związana z nią poprawka do art. 2 ust. 9 mają pomóc w lepszym zdefiniowaniu pojęć „dystrybutor energii” i „przedsiębiorstwo prowadzące detaliczną sprzedaż energii”, tak aby uniknąć ewentualnych niezamierzonych konsekwencji.
Praktykowane są na przykład różne sposoby rozliczania najemców za energię. W wielu przypadkach najemca otrzymuje rachunek bezpośrednio od dostawcy energii, w innych jednak to wynajmujący wystawia rachunek najemcy bądź to wyłącznie za energię, bądź też w ramach całkowitych opłat obejmujących wiele elementów, które mogą być wyszczególnione i rozliczane oddzielnie.
Poprawka ma zagwarantować większą pewność prawa, by osoby wystawiające najemcom rachunki za dostarczaną w budynku energię nie wpadły w pułapkę zobowiązań przewidzianych w dyrektywie wobec zupełnie innych podmiotów. Zwolnienie (art. 6 ust. 8) przewidziane w odniesieniu do małych dystrybutorów energii i małych przedsiębiorstw prowadzących detaliczną sprzedaż energii nie stanowi wystarczającego zabezpieczenia w tym zakresie.
Poprawka 3
Artykuł 2 ust. 9
Tekst zaproponowany przez Komisję |
Poprawka KR-u |
||||
|
|
Uzasadnienie
Niniejsza poprawka oraz związana z nią poprawka do art. 2 ust. 7 mają pomóc w lepszym zdefiniowaniu pojęć „dystrybutor energii” i „przedsiębiorstwo prowadzące detaliczną sprzedaż energii”, tak aby uniknąć ewentualnych niezamierzonych konsekwencji.
Praktykowane są na przykład różne sposoby rozliczania najemców za energię. W wielu przypadkach najemca otrzymuje rachunek bezpośrednio od dostawcy energii, w innych jednak to wynajmujący wystawia rachunek najemcy bądź to wyłącznie za energię, bądź też w ramach całkowitych opłat obejmujących wiele elementów, które mogą być wyszczególnione i rozliczane oddzielnie.
Poprawka ma zagwarantować większą pewność prawa, by osoby wystawiające najemcom rachunki za dostarczaną w budynku energię nie wpadły w pułapkę zobowiązań przewidzianych w dyrektywie wobec zupełnie innych podmiotów. Zwolnienie (art. 6 ust. 8) przewidziane w odniesieniu do małych dystrybutorów energii i małych przedsiębiorstw prowadzących detaliczną sprzedaż energii nie stanowi wystarczającego zabezpieczenia w tym zakresie.
Poprawka 4
Artykuł 3 ust. 1
Tekst zaproponowany przez Komisję |
Poprawka KR-u |
1. Państwa członkowskie przyjmują krajowy cel w zakresie efektywności energetycznej wyrażony jako bezwzględny poziom zużycia energii pierwotnej w roku 2020. Podczas ustanawiania wspomnianego celu państwa członkowskie uwzględniają unijny cel w zakresie oszczędności energii w wysokości 20 %, środki przewidziane w niniejszej dyrektywie, środki przyjęte dla osiągnięcia krajowych celów w zakresie oszczędności energii przyjęte na podstawie art. 1 dyrektywy 2006/32/WE, a także inne środki poprawy efektywności energetycznej w państwach członkowskich i na poziomie Unii. |
. |
Uzasadnienie
W obecnym kontekście w Unii Europejskiej do 2020 r. uda się wypełnić jedynie w połowie zobowiązanie dotyczące efektywności energetycznej. Komitet proponuje, aby w dyrektywie były zawarte cele krajowe, które staną się wiążące od 2014 r. Wzywa ponadto do tego, aby sektor przewozu osób i towarów oraz sektory handlowe i przemysłowe, które nie są objęte systemem handlu uprawnieniami do emisji (ETS), zostały włączone do planów wdrażanych przez państwa członkowskie i do realizacji celów krajowych tak samo jak inne sektory.
Należy faktycznie poprzeć cel Komisji Europejskiej dotyczący uzyskania 20 % oszczędności energii do roku 2020. Okres pozostały do roku 2020 jest względnie krótki i trzeba jak najszybciej wdrożyć środki krótko- i średnioterminowe. Proponujemy wreszcie metodologię oceny postępów poszczególnych państw członkowskich w dziedzinie efektywności energetycznej. W dyrektywie 2009/28 w sprawie energii ze źródeł odnawialnych Komisja Europejska określiła ogólny cel 20 %, który państwa członkowskie wdrażają odpowiednio do ich zdolności jego osiągnięcia. Sugerujemy więc takie samo podejście w zakresie efektywności energetycznej, uwzględniające poziom zaawansowania każdego państwa.
Należy również podkreślić, że zużycie energii w sektorze pierwotnym (rolnictwo, hodowla, rybołówstwo) opiera się na energii ze źródeł kopalnych, w znacznej mierze importowanej. Skutki gospodarcze i ekologiczne takiego stanu rzeczy stanowią wystarczający powód, by sektor pierwotny został wyraźnie uwzględniony w rozpatrywanym artykule.
Poprawka 5
Artykuł 4
Tekst zaproponowany przez Komisję |
Poprawka KR-u |
||||||||||||||||||||||||
1. Bez uszczerbku dla art. 7 dyrektywy 2010/31/UE, państwa członkowskie dopilnowują, aby od dnia 1 stycznia 2014 r. 3 % całkowitej powierzchni pomieszczeń będących własnością instytucji publicznych było poddawane co roku renowacji w celu spełnienia co najmniej wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej ustalonych przez zainteresowane państwo członkowskie w zastosowaniu art. 4 dyrektywy 2010/31/UE. Współczynnik 3 % oblicza się w oparciu o całkowitą powierzchnię pomieszczeń w budynkach o całkowitej powierzchni użytkowej wynoszącej ponad 250 m2 stanowiących własność instytucji publicznych zainteresowanego państwa członkowskiego, które na dzień 1 stycznia każdego roku, nie spełniają krajowych wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej ustalonych w zastosowaniu art. 4 dyrektywy 2010/31/UE. 2. Państwa członkowskie mogą zezwolić swoim instytucjom publicznym na zaliczenie w poczet ich rocznego wskaźnika renowacji nadwyżki powierzchni pomieszczeń w budynkach poddanej renowacji w danym roku, tak jakby poddano ją renowacji w dowolnym z dwóch poprzednich lub następnych lat. 3. Do celów ust. 1, do dnia 1 stycznia 2014 r. państwa członkowskie sporządzają i udostępniają publicznie wykaz budynków stanowiących własność ich instytucji publicznych, wskazujący:
4. Państwa członkowskie zachęcają instytucje publiczne do:
|
1. Bez uszczerbku dla art. 7 dyrektywy 2010/31/UE, państwa członkowskie dopilnowują, aby od dnia 1 stycznia 2014 r. własnością instytucji publicznych poddawane renowacji w celu spełnienia co najmniej wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej ustalonych przez zainteresowane państwo członkowskie w zastosowaniu art. 4 dyrektywy 2010/31/UE. pomieszczeń w budynkach o całkowitej powierzchni użytkowej wynoszącej ponad 250 m2 stanowiących własność instytucji publicznych zainteresowanego państwa członkowskiego nie spełniają krajowych wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej ustalonych w zastosowaniu art. 4 dyrektywy 2010/31/UE.
3. Do celów ust. 1, do dnia 1 stycznia 2014 r. państwa członkowskie sporządzają i udostępniają publicznie wykaz budynków stanowiących własność ich instytucji publicznych, wskazujący:
4. Państwa członkowskie instytucje publiczne do:
|
Uzasadnienie
W obecnej sytuacji Unia Europejska zdoła osiągnąć jedynie połowę swoich celów w zakresie efektywności energetycznej. Należy wzmocnić jej działania, w szczególności poprzez ustalenie wiążących celów. W braku wiążących celów krajowych konieczne jest wspieranie celów sektorowych, zwłaszcza w budownictwie, które stanowi największe źródło potencjalnych oszczędności energii.
Następujące elementy sprawiają, że popieramy dyrektywę:
1) |
Unia Europejska wdrożyła mechanizmy finansowe (ELENA, JESSICA …) i fundusze na rzecz efektywności energetycznej (EFEE …), ramy finansowe 2014–2020, które jak dotąd przewidują przeznaczanie znacznego odsetka funduszy strukturalnych na efektywność energetyczną. Istnieją też inne narzędzia finansowe, takie jak umowy o poprawę efektywności energetycznej, partnerstwa publiczno-prywatne oraz krajowe lub regionalne fundusze na rzecz efektywności energetycznej, które wspierają prace w zakresie efektywności energetycznej w czasach, gdy środki publiczne są ograniczone. |
2) |
Istnieją mniej kosztowne rozwiązania, zapewniające szybsze zyski z inwestycji, takie jak przeglądy systemów ogrzewania i chłodzenia, systemy regulacji termicznej budynków, które umożliwiają stopniową inwestycję. |
3) |
Dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej budynków uwzględnia różnorodność budynków; z jej przepisów wyłączone są niektóre typy budynków (budynki historyczne, tymczasowe czy hangary itp.). Dyrektywa uwzględnia również różnice klimatyczne między państwami Północy i państwami Południa. |
4) |
Efektywność energetyczna w sektorze budownictwa wspiera także zatrudnienie lokalne, które nie podlega delokalizacji: remont czterech mieszkań pod kątem oszczędności energetycznych tworzy równowartość zatrudnienia jednej osoby. |
5) |
Państwa członkowskie przyjęły właśnie plan działania w zakresie kształcenia rzemieślników związany z wdrożeniem dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków. |
Niemniej jednak wniosek dotyczący dyrektywy można ulepszyć, biorąc pod uwagę, co następuje:
1) |
Wydaje się, że należy przypomnieć, iż dyrektywa 2010/31 w sprawie charakterystyki energetycznej budynków pozostawia państwom członkowskim swobodę decyzji co do tego, czy poddać renowacji budynki chronione jako część wyznaczonego środowiska. |
2) |
Należy oprzeć się na europejskich standardach zarządzania energią i rozliczania zużycia energii. |
3) |
Trzeba ułatwiać i zwiększać dostęp do umów o poprawie efektywności energetycznej. |
4) |
Państwa członkowskie powinny wspierać regiony i samorządy lokalne, proponując im pomoc finansową lub pomoc innego rodzaju. |
5) |
Ponadto wydaje się, że rozsądne byłoby zachęcanie władz publicznych do wdrażania narzędzi szkolenia i podnoszenia świadomości w zakresie właściwego zarządzania budynkami i ich utrzymania oraz oszczędnego zużycia energii przez użytkowników budynków. |
Postulaty te mają istotne znaczenie dla osiągnięcia celu dotyczącego efektywności energetycznej.
Poprawka 6
Artykuł 5
Tekst zaproponowany przez Komisję |
Poprawka KR-u |
Dokonywanie zakupów przez instytucje publiczne Państwa członkowskie dopilnowują, aby instytucje publiczne nabywały jedynie produkty, usługi i budynki o wysokiej charakterystyce energetycznej zgodnie z treścią załącznika III. |
Dokonywanie zakupów przez instytucje publiczne aństwa członkowskie instytucje publiczne nabywały jedynie produkty, usługi i budynki o charakterystyce energetycznej zgodnie z treścią załącznika III. |
Uzasadnienie
Wymóg stawiany przed władzami publicznymi, by nabywały tylko produkty, usługi i budynki o wysokiej efektywności energetycznej nasuwa pewne wątpliwości co do zasadności wysiłków UE na rzecz wykorzystywania zamówień publicznych do realizacji strategicznych celów. Decyzja dotycząca uwzględniania kryteriów wydajności energetycznej w zamówieniach publicznych powinna pozostać w gestii organów samorządowych, zaś wszelkie związane z nią wymagania UE powinny być brane pod uwagę na zasadzie dobrowolności.
Ze względu na pewność prawa oraz integralność rynku wewnętrznego dyrektywa ta musi być zgodna z istniejącym ustawodawstwem w zakresie zamówień publicznych. W tym kontekście należy podkreślić fakt, iż państwa członkowskie ponoszą bezpośrednią odpowiedzialność za ukierunkowanie zamówień publicznych zgodnie z celami efektywności energetycznej, których nie można osiągnąć w inny sposób. Wskazane wydaje się także zaapelowanie, tak jak to uczyniono w projekcie sprawozdania Parlamentu Europejskiego, nie tylko o wysokie, lecz najwyższe normy efektywności energetycznej.
W kwestii usług o wysokiej charakterystyce energetycznej w kontekście wydatków publicznych sformułowanie zastosowane we wniosku dotyczącym dyrektywy sprawia, iż proponowane rozwiązanie odnosi się wyłącznie do usług świadczonych z wykorzystaniem produktów o wysokiej charakterystyce energetycznej. Tymczasem powinno się ono raczej odnosić do usług w szerszym znaczeniu, w tym usług w zakresie efektywności energetycznej w rozumieniu art. 2.
Poprawka 7
Artykuł 6 ust. 9
Tekst zaproponowany przez Komisję |
Poprawka KR-u |
9. W ramach alternatywy w stosunku do ust. 1 państwa członkowskie mogą zdecydować się na podjęcie innych środków w celu uzyskania oszczędności energii wśród odbiorców końcowych. Roczna ilość energii oszczędzonej dzięki temu podejściu jest równa ilości oszczędzonej energii wskazanej w ust. 1. Państwa członkowskie, które wybrały niniejszy wariant, powiadamiają Komisję, najpóźniej do dnia 1 stycznia 2013 r., o alternatywnych środkach, które planują przyjąć, opisując między innymi zasady dotyczące nakładania kar, o których mowa w art. 9, oraz wykazując w jaki sposób zamierzają uzyskać wymagane oszczędności energii. Komisja może odrzucić te środki lub zasugerować zmiany w terminie 3 miesięcy od powiadomienia. W takich przypadkach alternatywne podejście nie jest stosowane przez zainteresowane państwo członkowskie do czasu, gdy Komisja wyraźnie uzna ponownie przedłożony lub zmieniony projekt przedmiotowych środków. |
|
Uzasadnienie
Proponuje się państwom członkowskim przyjęcie innych środków, by uzyskać oszczędność energii. Można się obawiać, że jeśli państwom członkowskim nie uda się włączyć do tych działań sektora prywatnego, środki te zostaną wdrożone jedynie przy użyciu funduszy publicznych, a co za tym idzie, to właśnie obywatele poniosą skutki tych działań. W celu uniknięcia wszelkich niejasności Komitet stanowczo zaleca skreślenie tego ustępu.
Można rozważyć środek alternatywny, który umożliwi zasilanie narzędzi finansowych przeznaczonych na działania w zakresie efektywności energetycznej. Chodzi o środek zaproponowany przez Parlament Europejski w projekcie sprawozdania na temat dyrektywy dotyczącej efektywności energetycznej.
Poprawka 8
Artykuł 6 ust. 10
Tekst zaproponowany przez Komisję |
Poprawka KR-u |
10. W stosownych przypadkach Komisja ustanawia w drodze aktu delegowanego zgodnie z art. 18 system wzajemnego uznawania oszczędności energii osiągniętych w ramach krajowych systemów zobowiązujących do efektywności energetycznej. System tego rodzaju umożliwi stronom zobowiązanym zaliczenie oszczędności energii osiągniętych i certyfikowanych w danym państwie członkowskim w poczet ich zobowiązań w innym państwie członkowskim. |
|
Uzasadnienie
System wzajemnego uznawania oszczędności energii, umożliwiający stronom zobowiązanym zaliczenie oszczędności energii osiągniętych w danym państwie członkowskim w poczet ich zobowiązań w innym państwie członkowskim, może mieć potencjalnie bardzo szkodliwy wpływ na lokalne zatrudnienie w tychże państwach członkowskich. W celu uniknięcia wszelkich tego rodzaju konsekwencji Komitet stanowczo zaleca skreślenie tego ustępu.
Poprawka 9
Artykuł 8 ust. 1
Tekst zaproponowany przez Komisję |
Poprawka KR-u |
1. Państwa członkowskie dopilnowują, aby końcowym odbiorcom energii elektrycznej, gazu ziemnego, centralnego ogrzewania lub chłodzenia oraz ciepłej wody użytkowej zapewniono możliwość korzystania z indywidualnych liczników, które dokonują dokładnych pomiarów i umożliwiają odczytanie swojego rzeczywistego zużycia energii, a także informują o rzeczywistym czasie korzystania z energii, zgodnie z załącznikiem VI. W przypadku gdy państwa członkowskie wdrażają rozpowszechnianie inteligentnych liczników przewidziane w dyrektywach 2009/72/WE I 2009/73/WE dotyczących rynków energii elektrycznej i gazu ziemnego, dopilnowują one, aby cele w zakresie efektywności energetycznej oraz korzyści osiągane przez odbiorców końcowych były w pełni uwzględniane przy ustalaniu minimalnych funkcji liczników oraz zobowiązań nakładanych na uczestników rynku. W przypadku energii elektrycznej i na wniosek odbiorcy końcowego operatorzy liczników dopilnowują, aby licznik był w stanie dokonać rozliczeń z uwzględnieniem energii elektrycznej wytwarzanej w pomieszczeniach odbiorcy końcowego i wysyłanej do sieci. Państwa członkowskie gwarantują, że jeżeli odbiorcy końcowi zwrócą się z takim wnioskiem, dane pomiarowe dotyczące ich produkcji lub zużycia energii w czasie rzeczywistym będą udostępniane stronie trzeciej działającej w imieniu odbiorcy końcowego. W przypadku ogrzewania i chłodzenia, gdy są one dostarczane do budynku z sieci lokalnego ogrzewania, na wejściu do budynku instaluje się ciepłomierz. W budynkach wielorodzinnych instaluje się także indywidualne liczniki zużycia ciepła w celu dokonania pomiaru zużycia ciepła lub chłodzenia w każdym mieszkaniu. W przypadku gdy zastosowanie indywidualnych liczników zużycia ciepła nie jest technicznie wykonalne, w celu dokonania pomiarów zużycia ciepła na każdym kaloryferze stosuje się indywidualne podzielniki kosztów ciepła zgodnie ze specyfikacjami w załączniku VI (pkt 1.2). Państwa członkowskie wprowadzają zasady dotyczące podziału kosztów związanych ze zużyciem ciepła w budynkach wielorodzinnych, do których dostarczane jest centralne ogrzewanie lub chłodzenie. Zasady takie powinny obejmować wytyczne w sprawie współczynników korekcyjnych, tak by odzwierciedlić parametry budynku, np. przenoszenie ciepła pomiędzy mieszkaniami. |
1. Państwa członkowskie dopilnowują, aby końcowym odbiorcom energii elektrycznej , , centralnego ogrzewania lub chłodzenia oraz ciepłej wody użytkowej zapewniono możliwość korzystania z indywidualnych liczników, które dokonują dokładnych pomiarów i umożliwiają odczytanie swojego rzeczywistego zużycia energii, a także informują o rzeczywistym czasie korzystania z energii, zgodnie z załącznikiem VI. W przypadku gdy państwa członkowskie wdrażają rozpowszechnianie inteligentnych liczników przewidziane w dyrektywach 2009/72/WE I 2009/73/WE dotyczących rynków energii elektrycznej i gazu ziemnego, dopilnowują one, aby cele w zakresie efektywności energetycznej oraz korzyści osiągane przez odbiorców końcowych były w pełni uwzględniane przy ustalaniu minimalnych funkcji liczników oraz zobowiązań nakładanych na uczestników rynku. W przypadku energii elektrycznej i na wniosek odbiorcy końcowego operatorzy liczników dopilnowują, aby licznik był w stanie dokonać rozliczeń z uwzględnieniem energii elektrycznej wytwarzanej w pomieszczeniach odbiorcy końcowego i wysyłanej do sieci. Państwa członkowskie gwarantują, że jeżeli odbiorcy końcowi zwrócą się z takim wnioskiem, dane pomiarowe dotyczące ich produkcji lub zużycia energii w czasie rzeczywistym będą udostępniane stronie trzeciej działającej w imieniu odbiorcy końcowego. W przypadku ogrzewania i chłodzenia, gdy są one dostarczane do budynku z sieci lokalnego ogrzewania, na wejściu do budynku instaluje się ciepłomierz. W budynkach wielorodzinnych instaluje się także indywidualne liczniki zużycia ciepła w celu dokonania pomiaru zużycia ciepła lub chłodzenia w każdym mieszkaniu. W przypadku gdy zastosowanie indywidualnych liczników zużycia ciepła nie jest technicznie wykonalne, w celu dokonania pomiarów zużycia ciepła na każdym kaloryferze stosuje się indywidualne podzielniki kosztów ciepła zgodnie ze specyfikacjami w załączniku VI (pkt 1.2). Państwa członkowskie wprowadzają zasady dotyczące podziału kosztów związanych ze zużyciem ciepła w budynkach wielorodzinnych, do których dostarczane jest centralne ogrzewanie lub chłodzenie. Zasady takie powinny obejmować wytyczne w sprawie współczynników korekcyjnych, tak by odzwierciedlić parametry budynku, np. przenoszenie ciepła pomiędzy mieszkaniami. |
Uzasadnienie
Ze względu na zasadę pomocniczości (którą podkreśla w opinii sprawozdawca), państwa członkowskie muszą zachować pewien margines swobody w zakresie wdrażania dyrektywy, jako że właściwości konstrukcyjne budynków mogą wpływać na zużycie ciepła przez użytkowników końcowych.
Podobnie, aby zapewnić skuteczność środków przewidzianych we wniosku, należy wziąć pod uwagę całkowite koszty ekonomiczne i środowiskowe ich wdrożenia. Obejmują one także koszty konserwacji, zarządzania i wymiany.
Z jednej strony proponuje się, by inteligentne liczniki obejmowały całą gamę paliw. Z drugiej jednak, zgodnie z uwagami ogólnymi, rozsądne wydaje się nadmienić tutaj, że użytkownicy końcowi powinni móc zarządzać swoimi opłatami i zmniejszać w ten sposób swoje zużycie energii. Należy zaznaczyć, że za instalację takich systemów nie powinien płacić użytkownik końcowy.
Poprawka 10
Artykuł 8 ust. 3
Tekst zaproponowany przez Komisję |
Poprawka KR-u |
3. Informacje pochodzące z opomiarowania i rozliczeń indywidualnego zużycia energii, jak również inne informacje wymienione w ust. 1, 2 i 3 oraz w załączniku VI, są przekazywane odbiorcom końcowym nieodpłatnie. |
3. Informacje pochodzące z opomiarowania i rozliczeń indywidualnego zużycia energii, jak również inne informacje wymienione w ust. 1, 2 i 3 oraz w załączniku VI, są przekazywane odbiorcom końcowym . |
Uzasadnienie
Aby uniknąć nieporozumień, wskazane jest jasne sformułowanie, że do danych osobowych mogą mieć dostęp tylko strony działające w imieniu odbiorców końcowych. Zmiany w sposobach opomiarowania i rozliczeń zmierzające do wprowadzenia systemu inteligentnego pomiaru pociągają za sobą pojawienie się cyfrowych danych osobowych. Należy chronić te informacje w celu zachowania poufności i ochrony danych odbiorcy końcowego dotyczących zużycia.
Poprawka 11
Artykuł 8 ust. 4 – nowy ustęp
Tekst zaproponowany przez Komisję |
Poprawka KR-u |
|
|
Uzasadnienie
W dyrektywie nie zostały podkreślone korzyści, jakie mogą przynieść indywidualne działania poszczególnych obywateli. W ramach stosowania środków w zakresie efektywności energetycznej nie należy zapominać o jednostkach. Podniesienie poziomu świadomości obywateli stanowi szansę na osiągnięcie celu na 2020 r., której nie należy zaprzepaścić.
Poprawka 12
Artykuł 10 ust. 1
Tekst zaproponowany przez Komisję |
Poprawka KR-u |
1. Do dnia 1 stycznia 2014 r. państwa członkowskie ustanawiają krajowy plan w zakresie ogrzewania i chłodzenia w celu rozwijania potencjału zastosowania wysokosprawnej kogeneracji oraz efektywnych systemów lokalnego ogrzewania i chłodzenia, zawierający informacje określone w załączniku VII, i zawiadamiają o nim Komisję. Plany są aktualizowane oraz zgłaszane Komisji co pięć lat. Państwa członkowskie dopilnowują, za pomocą swoich ram regulacyjnych, aby krajowe plany w zakresie ogrzewania i chłodzenia były uwzględniane w lokalnych i regionalnych planach rozwoju, w tym w planach zagospodarowania przestrzennego miast i wsi, a także spełniały kryteria projektowania przedstawione w załączniku VII. |
1. Do dnia 1 stycznia 2014 r. państwa członkowskie ustanawiają krajowy plan w zakresie ogrzewania i chłodzenia w celu rozwijania potencjału zastosowania wysokosprawnej kogeneracji oraz efektywnych systemów lokalnego ogrzewania i chłodzenia, zawierający informacje określone w załączniku VII, i zawiadamiają o nim Komisję. Plany są aktualizowane oraz zgłaszane Komisji co pięć lat. Państwa członkowskie dopilnowują, za pomocą swoich ram regulacyjnych, aby krajowe plany w zakresie ogrzewania i chłodzenia były uwzględniane w lokalnych i regionalnych planach rozwoju, w tym w planach zagospodarowania przestrzennego miast i wsi, a także spełniały kryteria projektowania przedstawione w załączniku VII. |
Uzasadnienie
Ważne jest przeprowadzanie konsultacji z władzami lokalnymi i regionalnymi w sprawie sporządzania i realizacji planów w zakresie ogrzewania i chłodzenia dla danego obszaru.
Poprawka 13
Artykuł 10 ust. 4
Tekst zaproponowany przez Komisję |
Poprawka KR-u |
||||||||||||||
4. Państwa członkowskie mogą określić warunki wyłączenia z przepisów ust. 3, gdy:
Państwa członkowskie zgłaszają Komisji wspomniane warunki do dnia 1 stycznia 2014 r. Komisja może odrzucić te warunki lub zasugerować zmiany w terminie 6 miesięcy od powiadomienia. W takich przypadkach warunki zwolnienia nie są stosowane przez zainteresowane państwo członkowskie do czasu, gdy Komisja wyraźnie uzna ponownie przedłożone lub zmienione warunki. |
4. Państwa członkowskie mogą określić warunki wyłączenia z przepisów ust. 3, gdy:
|
Uzasadnienie
Oprócz stosowania wysokosprawnej kogeneracji państwa członkowskie muszą mieć możliwość dopuszczenia na równych prawach wysokosprawnych nowych elektrowni gazowych i węglowych, ze względów ogólnogospodarczych i dla zapewnienia stabilności sieci. Nie wystarczy w tym celu przewidziane w dyrektywie wyłączenie z przepisów, uzależnione od zastrzeżeń Komisji do kontroli. Ocena korzyści, jakie przyniesie gospodarce dana instalacja, oraz stopnia, w jakim przyczyni się ona do zapewnienia stabilności sieci, musi nadal pozostać w gestii państw członkowskich.
Poprawka 14
Artykuł 19 ust. 4
Tekst zaproponowany przez Komisję |
Poprawka KR-u |
Komisja dokonuje oceny rocznych sprawozdań i sprawozdań uzupełniających, a także szacuje zakres, w jakim państwa członkowskie poczyniły postępy w kierunku osiągnięcia krajowych celów w zakresie efektywności energetycznej wymaganych na podstawie art. 3 ust. 1, a także w kierunku wdrożenia niniejszej dyrektywy. Komisja przesyła swoją ocenę do Parlamentu Europejskiego i Rady. W oparciu o swoją ocenę sprawozdań Komisja może wystosować zalecenia skierowane do państw członkowskich. |
Komisja dokonuje oceny rocznych sprawozdań i sprawozdań uzupełniających, a także szacuje zakres, w jakim państwa członkowskie poczyniły postępy w kierunku osiągnięcia krajowych celów w zakresie efektywności energetycznej wymaganych na podstawie art. 3 ust. 1, a także w kierunku wdrożenia niniejszej dyrektywy. Komisja przesyła swoją ocenę do Parlamentu Europejskiego i Rady. W oparciu o swoją ocenę sprawozdań Komisja może wystosować zalecenia skierowane do państw członkowskich. |
Uzasadnienie
W punkcie 13 części I „Zalecenia polityczne” Komitet Regionów podkreśla zasadniczą rolę podmiotów lokalnych i regionalnych w procesie wdrażania programów w zakresie efektywności energetycznej. W związku z tym proponuje się zwiększenie stopnia owego zaangażowania poprzez szereg środków; między innymi podkreśla się w punkcie 13 podpunkcie d) niniejszej opinii, że władze lokalne i regionalne powinny uruchomić systemy monitorowania i rozliczania zużycia energii i emisji gazów cieplarnianych w celu podejmowania trafniejszych decyzji politycznych. Aby wprowadzić owe systemy monitorowania i rozliczania, które będą następnie stanowić podstawę opracowania, we współpracy z państwami członkowskimi, rocznych sprawozdań i sprawozdań uzupełniających, i które na koniec będą poddane ocenie Komisji, za niezbędne uznaje się zapewnienie środków, które umożliwiłyby uzyskanie pełniejszej informacji niż ta będąca w posiadaniu podmiotów działających na rynku energii.
Poprawka 15
Artykuł 19 ust. 8–9
Tekst zaproponowany przez Komisję |
Poprawka KR-u |
||||||||
8. Do dnia 30 czerwca 2018 r. Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie wdrożenia art. 6. W następstwie wspomnianego sprawozdania należy zaproponować, w stosownych przypadkach, wniosek ustawodawczy w odniesieniu do co najmniej jednego z poniższych celów:
9. Do dnia 30 czerwca 2018 r. Komisja dokonuje oceny postępów dokonanych przez państwa członkowskie w usuwaniu barier regulacyjnych i pozaregulacyjnych, o których mowa w art. 15 ust. 1.; w stosownych przypadkach po dokonaniu tej oceny Komisja przedstawi wniosek ustawodawczy. |
8. Do dnia 30 czerwca r. Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie wdrożenia art. 6. W następstwie wspomnianego sprawozdania należy zaproponować, w stosownych przypadkach, wniosek ustawodawczy w odniesieniu do co najmniej jednego z poniższych celów:
9. Do dnia 30 czerwca r. Komisja dokonuje oceny postępów dokonanych przez państwa członkowskie w usuwaniu barier regulacyjnych i pozaregulacyjnych, o których mowa w art. 15 ust. 1.; w stosownych przypadkach po dokonaniu tej oceny Komisja przedstawi wniosek ustawodawczy. |
Uzasadnienie
Wymienione terminy śródokresowe wydają się nieodpowiednie. Terminy wypadające w 2018 r. wydają się zbyt bliskie terminu wypadającego w 2020 r., aby było możliwe przeprowadzenie znaczących działań. Dlatego też Komitet zaleca przybliżenie tych terminów: do 2016 r. w przypadku przekazania sprawozdania w sprawie wdrożenia systemów zobowiązujących do efektywności energetycznej i do 2014 r. w przypadku oceny postępów dokonanych przez państwa członkowskie w usuwaniu barier regulacyjnych i pozaregulacyjnych.
Poprawka 16
Nowy artykuł – artykuł 15
Tekst zaproponowany przez Komisję |
Poprawka KR-u |
|
|
Uzasadnienie
Szkolenie ekspertów i specjalistów z sektorów związanych z kwestią efektywności energetycznej jest niezbędne do tego, aby osiągnąć cele dotyczące wprowadzenia środków w zakresie efektywności energetycznej oraz aby zapewnić jakość i skuteczność podejmowanych działań. Władze lokalne i regionalne są niezbędne do tego, aby zapewnić rozwijanie i wdrażanie przedmiotowych szkoleń.
Poprawka 17
Załącznik III
Tekst zaproponowany przez Komisję |
Poprawka KR-u |
||||||||||||||||||||||||
Wymagania w zakresie efektywności energetycznej w odniesieniu do zakupu produktów, usług i budynków przez instytucje publiczne Instytucje publiczne dokonujące zakupu produktów, usług lub budynków postępują zgodnie z następującymi zasadami:
|
Wymagania w zakresie efektywności energetycznej w odniesieniu do zakupu produktów, usług i budynków przez instytucje publiczne Instytucje publiczne dokonujące zakupu produktów, usług lub budynków postępują zgodnie z następującymi zasadami:
|
Uzasadnienie
Celem tego akapitu jest skłonienie instytucji publicznych do rozszerzenia zakresu dyrektywy na dostawców usług, a tym samym uzyskanie efektu mnożnikowego, jednakże skrupulatna analiza spełnienia przez usługodawców wymogów określonych przez ten przepis powoduje znaczne obciążenia administracyjne i budżetowe wykraczające poza zakres kontroli ostrożnościowej, która pozwala sprawdzić zgodność z warunkami przetargu.
Bruksela, 14 grudnia 2011 r.
Przewodnicząca Komitetu Regionów
Mercedes BRESSO
(1) COM/2011/0109 wersja ostateczna – Plan na rzecz efektywności energetycznej z 2011 r.
(2) W motywie 13 opisano wprowadzenie środków krajowych na rzecz osiągnięcia celu 20 % efektywności energetycznej. Jeżeli do osiągnięcia tego celu okazałoby się konieczne wzmocnienie ram politycznych, dwuetapowy proces wprowadzający system celów wiążących zostałby uruchomiony poprzez: 1. określenie przez państwa członkowskie celów orientacyjnych lub wiążących, systemów i programów krajowych w zakresie efektywności energetycznej oraz 2. dokonanie przez Komisję oceny możliwości osiągnięcia przedmiotowego celu zgodnie z uprzednio określonymi celami. Gdyby ocena okazała się negatywna, Komisja powinna określić cele krajowe na 2020 r. przy uwzględnieniu różnej sytuacji wyjściowej państw członkowskich, ich sytuacji gospodarczej oraz działań podjętych wcześniej w tej dziedzinie.
(3) Systemy zobowiązujące do efektywności energetycznej, o których mowa w art. 6 ust. 1 wniosku dotyczącego dyrektywy, stanowią ogół wprowadzonych środków, zapewniających osiągnięcie przez wszystkie przedsiębiorstwa zajmujące się detaliczną sprzedażą energii lub wszystkich dystrybutorów energii, prowadzących działalność na terytorium danego państwa członkowskiego, rocznych oszczędności energii równych 1,5 % ich wielkości sprzedaży energii w poprzednim roku w tym państwie członkowskim z pominięciem energii wykorzystanej w transporcie.
(4) COM(2011) 112 wersja ostateczna.