Międzynarodowa konwencja o ochronie tuńczyka atlantyckiego

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

Uwaga: niniejsze streszczenie dotyczy konwencji z późniejszymi zmianami wprowadzonymi na mocy protokołu.

Struktura

Na mocy konwencji ustanawia się ICCAT, która ma realizować jej cele, stosując podejście ostrożnościowe i ekosystemowe, obejmujące:

• uwzględnienie najlepszych dostępnych dowodów naukowych;
• ochronę różnorodności biologicznej środowiska morskiego;
• uczciwe i przejrzyste procesy decyzyjne.

Zgodnie z konwencją Komisja ICCAT powinna obradować co dwa lata, a każdy z członków ICCAT powinien być reprezentowany przez nie więcej niż trzech delegatów, którym mogą towarzyszyć eksperci i doradcy. W rzeczywistości Komisja ICCAT odbywa posiedzenia raz w roku i jest odpowiedzialna za:

• badanie populacji tuńczyka, tuńczykowatych oraz spodoustych (na przykład rekinów, rajowatych, płaszczek i piłowatych), które są gatunkami oceanicznymi, pelagicznymi i daleko migrującymi (gatunkami ICCAT), wykorzystując, o ile to możliwe, usługi o charakterze naukowym i technicznym podmiotów urzędowych członków Komisji ICCAT;
• zbieranie i analizowanie informacji statystycznych dotyczących obecnych warunków i trendów w odniesieniu do gatunków ICCAT;
• studiowanie i przekazywanie informacji dotyczących środków i metod zapewniających utrzymanie populacji gatunków ICCAT;
• zalecanie studiów i badań członkom Komisji ICCAT; oraz
• publikację swoich ustaleń.

Rada ICCAT spotyka się raz w przerwie pomiędzy posiedzeniami Komisji ICCAT. Składa się ona z przewodniczącego i wiceprzewodniczącego ICCAT oraz przedstawicieli nie mniej niż czterech i nie więcej niż dziesięciu członków Komisji.

Komisja ICCAT powołuje sekretarza wykonawczego i może tworzyć zespoły na podstawie gatunków lub rejonów geograficznych.

Zalecenia

ICCAT, na podstawie dowodów naukowych, przedstawia zalecenia mające na celu:

• zapewnienie długoterminowej ochrony i zrównoważonego wykorzystania gatunków ICCAT poprzez utrzymanie lub odbudowę liczebności stad na poziomie umożliwiającym uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu lub powyżej tego poziomu;
• promowanie ochrony innych gatunków, które są zależne od gatunków ICCAT lub są z nimi powiązane, w celu zachowania lub odbudowy populacji tych gatunków, tak aby ich liczebność przewyższała poziom mogący stanowić poważne zagrożenie dla ich reprodukcji.

Sprzeciwy i spory

Członkowie Komisji ICCAT mogą składać na piśmie sprzeciw wobec zaleceń w przypadkach, gdy:

• zalecenie jest niezgodne z konwencją lub prawem międzynarodowym;
• zalecenie w sposób nieuzasadniony dyskryminuje członka Komisji, który wyraził sprzeciw;
• członek Komisji nie ma praktycznej możliwości zastosowania się do zalecenia;
• występują ograniczenia w zakresie bezpieczeństwa, w wyniku których członek Komisji zgłaszający sprzeciw nie jest w stanie zastosować się do zalecenia.

Strony wszelkich sporów muszą konsultować się ze sobą w celu rozstrzygnięcia sporów w sposób polubowny i tak szybko jak to możliwe. Każdy nierozstrzygnięty spór może zostać poddany ostatecznemu i wiążącemu postępowaniu arbitrażowemu, na wspólny wniosek stron sporu. Opis procedur rozstrzygania sporów zawiera załącznik.

Stosowanie

Członkowie Komisji ICCAT zgadzają się podjąć wszelkie działania konieczne do zapewnienia przestrzegania konwencji i muszą przekazywać, raz na dwa lata lub w innym określonym terminie, oświadczenie o działaniach podjętych w tym celu. Członkowie Komisji ICCAT muszą:

• dostarczać, na żądanie, wszystkie dostępne informacje statystyczne, biologiczne i inne informacje naukowe;
• zezwolić Komisji ICCAT na uzyskanie informacji na zasadzie dobrowolności bezpośrednio od przedsiębiorstw i osób fizycznych;
• współpracować z innymi członkami Komisji w zakresie odpowiednich skutecznych środków;
• ustanowić system egzekwowania na szczeblu międzynarodowym w odniesieniu do obszarów, nad którymi sprawują jurysdykcję.

Uzgodnienia finansowe

Każdy z członków Komisji ICCAT wnosi do budżetu składkę obliczaną zgodnie z przepisami finansowymi przyjętymi przez Komisję ICCAT, które opierają się częściowo na łącznej przybliżonej masie połowów oraz na masie netto konserw, a także na stopniu rozwoju gospodarczego członków Komisji.

Współpraca

W konwencji postuluje się konieczność nawiązania kontaktów roboczych między Komisją ICCAT a Organizacją Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa oraz innymi międzynarodowymi komisjami ds. rybołówstwa oraz organizacjami naukowymi, które mogą wnieść wkład w jej prace, przy czym ich przedstawiciele mają możliwość udziału w posiedzeniach Komisji ICCAT, ale bez prawa głosu.

Rozporządzenie z 2017 r.

Rozporządzenie (UE) 2017/2107 ustanawia środki ochrony i kontroli daleko migrujących gatunków ryb zarządzanych przez ICCAT (wykaz odnośnych gatunków znajduje się w załączniku). Rozporządzenie zawiera szczegółowe zasady dotyczące szczególnych środków mających zastosowanie do następujących gatunków na obszarze konwencji ICCAT:

• tuńczyki tropikalne,
• tuńczyk biały w północnym Atlantyku,
• włócznik,
• marlin błękitny i marlin biały,
• rekiny,
• ptaki morskie,
• żółwie morskie.

W rozporządzeniu zawarto także zasady dotyczące:

• upoważnień,
• kontroli połowów,
• przeładunku,
• programów obecności obserwatorów naukowych,
• kontroli statków rybackich z państw trzecich w portach państw członkowskich UE,
• stosowania.