3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/2

Przydział sędziów do izb

(2017/C 213/02)

W dniu 8 czerwca 2017 r. zgromadzenie plenarne Sądu, w następstwie objęcia urzędu sędziego C. Mac Eochaidha, na wniosek Prezesa złożony na podstawie art. 13 § 2 regulaminu postępowania, podjęło decyzję o zmianie przydziału sędziów do izb z dnia 21 września 2016 r. (1), na okres od 8 czerwca 2017 r. do 31 sierpnia 2019 r. i o dokonaniu następującego przydziału sędziów do izb:

Pierwsza izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

I. Pelikánová, prezes izby, V. Valančius, P. Nihoul, J. Svenningsen i U. Öberg, sędziowie.

Pierwsza izba, w składzie trzech sędziów:

I. Pelikánová, prezes izby;

a)	P. Nihoul i J. Svenningsen, sędziowie;

b)	V. Valančius i M. Öberg, sędziowie.

Druga izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

M. Prek, prezes izby, E. Buttigieg, F. Schalin, B. Berke i M.J. Costeira, sędziowie.

Druga izba, w składzie trzech sędziów:

M. Prek, prezes izby;

a)	F. Schalin i M.J. Costeira, sędziowie;

b)	E. Buttigieg i B. Berke, sędziowie.

Trzecia izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

S. Frimodt Nielsen, prezes izby, V. Kreuschitz, I.S.. Forrester, N. Półtorak i M. Perillo, sędziowie.

Trzecia izba, w składzie trzech sędziów:

S. Frimodt Nielsen, prezes izby;

a)	I.S. Forrester i E. Perillo, sędziowie;

b)	V. Kreuschitz i N. Półtorak, sędziowie.

Czwarta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

H. Kanninen, prezes izby, J. Schwarcz, C. Iliopoulos, L. Calvo-Sotelo Ibáñez-Martín i I. Reine, sędziowie.

Czwarta izba, w składzie trzech sędziów:

H. Kanninen, prezes izby;

a)	J. Schwarcz i C. Iliopoulos, sędziowie;

b)	L. Calvo-Sotelo Ibáñez-Martín i I. Reine, sędziowie.

Piąta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

D. Gratsias, prezes izby, I. Labucka, A. Dittrich, I. Ulloa Rubio i P.G. Xuereb, sędziowie.

Piąta izba, w składzie trzech sędziów:

D. Gratsias, prezes izby;

a)	A. Dittrich i P.G. Xuereb, sędziowie;

b)	I. Labucka i I. Ulloa Rubio, sędziowie.

Szósta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

G. Berardis, prezes izby, S. Papasavvas, D. Spielmann, Z. Csehi i O. Spineanu-Matei, sędziowie.

Szósta izba, w składzie trzech sędziów:

G. Berardis, prezes izby;

a)	S. Papasavvas i O. Spineanu-Matei, sędziowie;

b)	D. Spielmann i Z. Csehi, sędziowie.

Siódma izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

V. Tomljenović, prezes izby, M. Kancheva, E. Bieliūnas, A. Marcoulli i A. Kornezov, sędziowie.

Siódma izba, w składzie trzech sędziów:

V. Tomljenović, prezes izby;

a)	E. Bieliūnas i A. Kornezov, sędziowie;

b)	E. Bieliūnas i A. Marcoulli, sędziowie;

c)	A. Marcoulli i A. Kornezov, sędziowie.

Ósma izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

A. Collins, prezes izby, M. Kancheva, E. Bieliūnas, R. Barents i J. Passer, sędziowie.

Ósma izba, w składzie trzech sędziów:

A. Collins, prezes izby;

a)	R. Barents i J. Passer, sędziowie;

b)	M. Kancheva i R. Barents, sędziowie;

c)	M. Kancheva i J. Passer, sędziowie.

Dziewiąta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

S. Gervasoni, prezes izby, L. Madise, R. da Silva Passos, K. Kowalik-Bańczyk i C. Mac Eochaidh, sędziowie.

Dziewiąta izba, w składzie trzech sędziów:

S. Gervasoni, prezes izby;

a)	L. Madise i R. da Silva Passos, sędziowie;

b)	K. Kowalik-Bańczyk i C. Mac Eochaidh, sędziowie.

Dwie izby złożone z czterech sędziów będą rozpoznawać sprawy w składzie, do którego zostanie włączony piąty sędzia pochodzący z drugiej izby złożonej z czterech sędziów, z wyłączeniem prezesa izby, wyznaczony na rok zgodnie z kolejnością określoną w art. 8 regulaminu postępowania. Skład siódmej izby zostanie tym samym powiększony o jednego sędziego z ósmej izby, a skład ósmej izby o sędziego z siódmej izby.

(1) Dz.U. 2016 C 392, s. 2.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/5

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajową Izbę Odwoławczą – Polska) – Esaprojekt sp. z o.o./Województwo Łódzkie

(Sprawa C-387/14) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Zasady równego traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości - Kwalifikacje techniczne lub zawodowe wykonawców - Artykuł 48 ust. 3 - Możliwość polegania na zdolnościach innych podmiotów - Artykuł 51 - Możliwość uzupełnienia oferty - Artykuł 45 ust. 2 lit. g) - Wykluczenie z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego ze względu na poważne wykroczenie))

(2017/C 213/03)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Krajowa Izba Odwoławcza

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Esaprojekt sp. z o.o.

Strona pozwana: Województwo Łódzkie

Przy udziale: Konsultant Komputer sp. z o.o.

Sentencja

Artykuł 51 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi w związku z art. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by po upływie terminu zgłoszeń do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego wykonawca przekazał instytucji zamawiającej, w celu wykazania, że spełnia on warunki uczestnictwa w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówienia publicznego, dokumenty, których nie zawierała jego pierwotna oferta, takie jak umowa zamówienia zrealizowanego przez podmiot trzeci oraz jego zobowiązanie do oddania do dyspozycji tego wykonawcy zdolności i środków niezbędnych do realizacji rozpatrywanego zamówienia.

Artykuł 44 dyrektywy 2004/18 w związku z art. 48 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy oraz zasadą równego traktowania wykonawców, zapisaną w art. 2 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza on, by wykonawca polegał na zdolnościach innego podmiotu w rozumieniu art. 48 ust. 3 omawianej dyrektywy poprzez sumowanie wiedzy i doświadczenia dwóch podmiotów, które samodzielnie nie mają wymaganej zdolności do realizacji określonego zamówienia, w przypadku gdy instytucja zamawiająca uzna, że dane zamówienie jest niepodzielne oraz że takie wykluczenie możliwości polegania na doświadczeniu większej liczby wykonawców jest związane z przedmiotem zamówienia, które musi zatem zostać zrealizowane przez jednego wykonawcę, oraz proporcjonalne do niego.

Artykuł 44 dyrektywy 2004/18 w związku z art. 48 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy oraz zasadą równego traktowania wykonawców, zapisaną w art. 2 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza on, by wykonawca biorący indywidualnie udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego polegał na doświadczeniu grupy wykonawców, której był członkiem przy innym zamówieniu publicznym, jeżeli faktycznie i konkretnie nie uczestniczył w jego realizacji.

Artykuł 45 ust. 2 lit. g) dyrektywy 2004/18, umożliwiający wykluczenie z postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego wykonawcy „winnego poważnego” wprowadzenia w błąd w zakresie przekazania żądanych przez instytucję zamawiającą informacji, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten można zastosować, jeżeli dany wykonawca dopuścił się pewnego stopnia niedbalstwa, a mianowicie niedbalstwa mogącego mieć decydujący wpływ na decyzje w sprawie wykluczenia, wyboru lub udzielenia zamówienia publicznego, bez względu na to, czy stwierdzone zostanie umyślne naruszenie przepisów przez tego wykonawcę.

Artykuł 44 dyrektywy 2004/18 w związku z art. 48 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy oraz zasadą równego traktowania wykonawców, zapisaną w art. 2 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on, by wykonawca wykazywał swoje doświadczenie, powołując się łącznie na dwie lub większą liczbę umów jako jedno zamówienie, chyba że instytucja zamawiająca wykluczyła taką możliwość na podstawie wymogów związanych z przedmiotem i celami danego zamówienia publicznego oraz proporcjonalnych względem nich.

(1) Dz.U. C 431 z 1.12.2014.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/6

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 maja 2017 r. – RFA International, LP/Komisja

(Sprawa C-239/15 P) (1)

((Odwołanie - Dumping - Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Rosji - Odrzucenie wniosków o zwrot uiszczonego cła antydumpingowego))

(2017/C 213/04)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: RFA International, LP (przedstawiciele: adwokat B. Evtimov, adwokat E. Borovikov i D. O'Keeffe, solicitor)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland, P. Němečková i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

Sentencja

1)	Odwołanie zostaje oddalone.

2)	RFA International LP zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 270 z 17.8.2015.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/7

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 maja 2017 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga

(Sprawa C-274/15) (1)

([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 132 ust. 1 lit. f) - Zwolnienie z VAT usług świadczonych przez niezależne grupy osób swoim członkom - Artykuł 168 lit. a) i art. 178 lit. a) - Prawo do odliczenia przysługujące członkom grupy - Artykuł 14 ust. 2 lit. c) i art. 28 - Działanie członka we własnym imieniu i na rachunek grupy])

(2017/C 213/05)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i C. Soulay, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: D. Holderer, pełnomocnik, wspierana przez adwokatów F. Kremera i P. E. Partscha, oraz B. Gasparottiego, eksperta)

Sentencja

Przyjmując system podatku od wartości dodanej dotyczący niezależnych grup osób taki jak zdefiniowany, po pierwsze, w art. 44 ust. 1 lit. y) tekstu jednolitego loi du 12 février 1979 concernant la taxe sur la valeur ajoutée w związku z art. 2 lit. a) i art. 3 règlement grand-ducal du 21 janvier 2004 relatif à l’exonération de la TVA des prestations de services fournies à leurs membres par des groupements autonomes de personnes, po drugie, w art. 4 tego rozporządzenia w związku z okólnikiem administracyjnym nr 707 z dnia 29 stycznia 2004 r. w zakresie, w jakim wyjaśnia on ów art. 4, a po trzecie, w nocie z dnia 18 grudnia 2008 r. grupy roboczej działającej w Comité d’Observation des Marchés (COBMA) (komisji obserwacji rynków) sporządzonej w porozumieniu z Administration de l’Enregistrement et des Domaines (administracją podatkową i celną), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 2 ust. 1 lit. c), art. 132 ust. 1 lit. f), art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 14 ust. 2 lit. c) oraz art. 28 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r.

2)	W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)	Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 270 z 17.8.2015.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/7

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu – Republika Czeska) – Marcela Pešková, Jiří Peška/Travel Service a.s.

(Sprawa C-315/15) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 5 ust. 3 - Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów - Zakres - Zwolnienie z obowiązku wypłaty odszkodowania - Zderzenie samolotu z ptakiem - Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” - Pojęcie racjonalnych środków w celu uniknięcia nadzwyczajnych okoliczności lub następstw takich okoliczności])

(2017/C 213/06)

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Obvodní soud pro Prahu

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Marcela Pešková, Jiří Peška

Strona pozwana: Travel Service a.s.

Sentencja

Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, w związku z motywem 14 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że zderzenie samolotu z ptakiem wchodzi w zakres pojęcia „nadzwyczajnych okoliczności” w rozumieniu tego przepisu.

Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 w związku z motywem 14 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że odwołanie lub znaczne opóźnienie lotu nie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, w sytuacji gdy owo odwołanie lub owo opóźnienie jest efektem skorzystania przez przewoźnika lotniczego z usług wybranego przezeń specjalisty w celu ponownego przeprowadzenia kontroli bezpieczeństwa, jaka jest wymagana po zderzeniu samolotu z ptakiem, mimo że kontrola taka została już przeprowadzona przez specjalistę uprawnionego do tego w świetle obowiązujących przepisów.

Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 w związku z motywem 14 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że „racjonalne środki”, jakie przewoźnik lotniczy powinien podjąć w celu zmniejszenia, a nawet wyeliminowania ryzyka zderzenia samolotu z ptakiem i uwolnienia się w ten sposób od obowiązku wypłaty odszkodowania pasażerom na podstawie art. 7 rozporządzenia nr 261/2004, obejmują stosowanie środków prewencyjnej kontroli występowania ptaków, pod warunkiem że dany przewoźnik lotniczy rzeczywiście może podjąć środki tego rodzaju – zwłaszcza pod względem technicznym i administracyjnym – że środki takie nie wymagają od tego przewoźnika poświęceń, których nie należy od niego wymagać, mając na uwadze możliwości jego przedsiębiorstwa, i że ów przewoźnik wykaże, iż wspomniane środki zostały rzeczywiście podjęte w odniesieniu do lotu, podczas którego doszło do zderzenia z ptakiem, przy czym zbadanie, czy powyższe warunki zostały spełnione, jest zadaniem sądu odsyłającego.

Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 w związku z motywem 14 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w wypadku powstania opóźnienia lotu wynoszącego w chwili lądowania na lotnisku docelowym co najmniej trzy godziny, będącego następstwem nie tylko nadzwyczajnej okoliczności – której nie można było uniknąć za pomocą dostosowanych do sytuacji środków i w odniesieniu do której przewoźnik lotniczy podjął wszelkie racjonalne środki zmierzające do uniknięcia jej następstw – ale także innej, nienależącej do tej kategorii okoliczności, opóźnienie będące następstwem tej pierwszej okoliczności powinno zostać odliczone od całkowitego opóźnienia danego lotu w chwili lądowania na lotnisku docelowym w celu dokonania oceny, czy z tytułu opóźnienia tego lotu należy wypłacić odszkodowanie przewidziane w art. 7 tego rozporządzenia.

(1) Dz.U. C 414 z 14.12.2015.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/8

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel – Belgia) – Postępowanie karne przeciwko Lucowi Vanderborghtowi

(Sprawa C-339/15) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 56 TFUE - Swobodne świadczenie usług - Świadczenia leczenia ust i zębów - Przepisy krajowe zakazujące całkowicie reklamy usług leczenia ust i zębów - Istnienie aspektu transgranicznego - Ochrona zdrowia publicznego - Proporcjonalność - Dyrektywa 2000/31/WE - Usługa społeczeństwa informacyjnego - Reklama na stronie internetowej - Członek zawodu regulowanego - Zasady wykonywania zawodu - Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - Krajowe przepisy z zakresu zdrowia - Krajowe przepisy dotyczące zawodów regulowanych))

(2017/C 213/07)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel

Strona w postępowaniu karnym będącym postepowaniem głównym:

Luc Vanderborght

Sentencja

Dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywę o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które chronią zdrowie publiczne i godność zawodu dentysty poprzez ogólny i całkowity zakaz wszelkiej reklamy dotyczącej świadczeń leczenia ust i zębów oraz poprzez ustanowienie określonych wymogów co do dyskrecji w zakresie dotyczącym szyldów gabinetów dentystycznych.

Dyrektywę 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywę o handlu elektronicznym”) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które ustanawiają ogólny i całkowity zakaz wszelkiej reklamy dotyczącej świadczeń leczenia ust i zębów, w zakresie, w jakim zakazują one wszelkiej formy informacji handlowych przekazywanych drogą elektroniczną, w tym również poprzez stronę internetową utworzoną przez dentystę.

3)	Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które ustanawiają ogólny i całkowity zakaz wszelkiej reklamy dotyczącej świadczeń leczenia ust i zębów.

(1) Dz.U. C 311 z 21.9.2015.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/9

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 maja 2017 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

(Sprawa C-502/15) (1)

((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Artykuły 3–5 i 10 - Punkty A, B i D załącznika I - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Systemy zbierania - Wtórne lub inne równie skuteczne oczyszczanie - Bardziej rygorystyczne oczyszczanie ścieków na obszarach wrażliwych))

(2017/C 213/08)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mifsud-Bonnici i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: J. Kraehling, pełnomocnik, wspierana przez S. Ford, Barrister)

Sentencja

Nie zapewniając, że wody zbierane w ramach systemu łączonego, gromadzącego ścieki komunalne i wody deszczowe w aglomeracjach Gowerton i Llanelli będą gromadzone i odprowadzane celem ich oczyszczenia zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 3, 4 i 10 tej dyrektywy, a także pkt A i B załącznika I do tej dyrektywy.

Nie wprowadzając wtórnego oczyszczania ścieków komunalnych w aglomeracji Ballycastle i nie poddając ścieków komunalnych w aglomeracji Gibraltar jakiemukolwiek oczyszczaniu, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 4 dyrektywy 91/271 i pkt B załącznika I do tej dyrektywy.

Nie zapewniając, że ścieki komunalne odprowadzane do systemów zbierania w aglomeracjach Tiverton, Durham (Barkers Haugh), Chester-le-Street, Islip, Broughton Astley, Chilton, Witham i Chelmsford, zanim zostaną zrzucone na obszarach wrażliwych, będą objęte bardziej rygorystycznym oczyszczaniem niż oczyszczanie określone w art. 4 dyrektywy 91/271, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 5 tej dyrektywy i pkt B załącznika I do tej dyrektywy.

4)	W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

5)	Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 16 z 18.1.2016.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/10

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo) – Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs/Brockenhurst College

(Sprawa C-699/15) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienia - Odpłatne świadczenie usług gastronomicznych i rozrywkowych przez instytucję edukacyjną na rzecz ograniczonego kręgu odbiorców])

(2017/C 213/09)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

Strona pozwana: Brockenhurst College

Sentencja

Artykuł 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że czynności wykonywane w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, polegające na świadczeniu przez studentów instytucji szkolnictwa wyższego, w ramach ich kształcenia i odpłatnie, usług gastronomicznych i rozrywkowych na rzecz osób trzecich, mogą zostać uznane za usługi „ściśle związane” ze świadczeniem głównym polegającym na kształceniu i w związku z tym zwolnione z podatku od wartości dodanej (VAT), jeżeli usługi te są niezbędne dla celów kształcenia tych studentów i nie są świadczone w celu osiągnięcia dodatkowego dochodu dla tej instytucji poprzez dokonywanie transakcji w bezpośredniej konkurencji w stosunku do działalności przedsiębiorstw komercyjnych podlegających VAT, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

(1) Dz.U. C 78 z 29.2.2016.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/11

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – Valsts policijas Rīgas reģiona pārvaldes Kārtības policijas pārvalde/Rīgas pašvaldības SIA Rīgas satiksme

(Sprawa C-13/16) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuł 7 lit. f) - Dane osobowe - Zasady legalności przetwarzania danych osobowych - Pojęcie „konieczności dla potrzeb wynikających z uzasadnionych interesów osoby trzeciej” - Wniosek o przekazanie danych osobowych osoby odpowiedzialnej za wypadek drogowy w celu dochodzenia praw przed sądem - Obowiązek uwzględnienia takiego wniosku przez administratora danych - Brak])

(2017/C 213/10)

Język postępowania: łotewski

Sąd odsyłający

Augstākā tiesa

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Valsts policijas Rīgas reģiona pārvaldes Kārtības policijas pārvalde

Strona pozwana: Rīgas pašvaldības SIA Rīgas satiksme

Sentencja

Artykuł 7 lit. f) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada on obowiązku przekazania danych osobowych osobie trzeciej, aby umożliwić jej dochodzenie odszkodowania przed sądem cywilnym za szkodę wyrządzoną przez osobę objętą ochroną tych danych. Jednakże art. 7 lit. f) tej dyrektywy nie stoi na przeszkodzie takiemu przekazaniu na podstawie prawa krajowego.

(1) Dz.U. C 111 z 29.3.2016.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/11

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Oussama El Dakkak/Administration des douanes et droits indirects

(Sprawa C-17/16) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 - Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z Unii Europejskiej - Artykuł 3 ust. 1 - Osoba fizyczna wjeżdżająca do Unii Europejskiej lub wyjeżdzająca z Unii Europejskiej - Obowiązek zgłoszenia - Międzynarodowa strefa tranzytowa portu lotniczego państwa członkowskiego])

(2017/C 213/11)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour de cassation

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Oussama El Dakkak

Strona pozwana: Administration des douanes et droits indirects

Sentencja

Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że obowiązek złożenia deklaracji przewidziany w tym przepisie ma zastosowanie w międzynarodowej strefie tranzytowej portu lotniczego państwa członkowskiego.

(1) Dz.U. C 90 z 7.3.2016

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/12

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stralsund – Niemcy) – HanseYachts AG/Port D’Hiver Yachting SARL, Société Maritime Côte D’Azur, Compagnie Generali IARD SA

(Sprawa C-29/16) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 27 - Zawisłość sporu - Sąd, przed który najpierw wytoczono powództwo - Artykuł 30 pkt 1 - Pojęcie „dokumentu wszczynającego postępowanie” lub „dokumentu równorzędnego” - Wniosek o przeprowadzenie ekspertyzy sądowej w celu zachowania lub wykazania, przed rozpoczęciem postępowania procesowego, dowodu na istnienie okoliczności faktycznych mogących uzasadniać wytoczenie następnie powództwa])

(2017/C 213/12)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Stralsund

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: HanseYachts AG

Strona pozwana: Port D’Hiver Yachting SARL, Société Maritime Côte D’Azur, Compagnie Generali IARD SA

Sentencja

Artykuł 27 ust. 1 i art. 30 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w kontekście zawisłości sporu moment wszczęcia postępowania zmierzającego do uzyskania zarządzenia środka dowodowego przed wszczęciem postępowania procesowego nie może być uważany za moment, od którego przyjmuje się, że powództwo „zostało wytoczone” w rozumieniu owego art. 30 pkt 1 przed sądem, który ma rozstrzygnąć co do istoty sprawy, gdy powództwo co do istoty zostało wytoczone w tym samym państwie członkowskim w oparciu o wyniki postępowania dowodowego.

(1) Dz.U. C 136 z 18.4.2016.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/12

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – Postępowanie wszczęte przez A Oy

(Sprawa C-33/16) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 148 lit. d) - Zwolnienie - Świadczenia usług realizowane dla zaspokojenia bezpośrednich potrzeb jednostek pływających przeznaczonych do żeglugi na pełnym morzu i ich ładunku - Przeładunek świadczony przez podwykonawców na rachunek pośrednika])

(2017/C 213/13)

Język postępowania: fiński

Sąd odsyłający

Korkein hallinto-oikeus

Strony w postępowaniu głównym

A Oy

przy udziale: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

Sentencja

Artykuł 148 lit. d) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że usługi przeładunku na pokład lub z pokładu jednostki pływającej stanowią usługi wykonywane na bezpośrednie potrzeby ładunku jednostek pływających, o których mowa w art. 148 lit. a) owej dyrektywy.

Artykuł 148 lit. d) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze, zwolnione z podatku mogą być nie tylko świadczenia usług dotyczące wykonywania przeładunku, odpowiednio, na pokład i z pokładu jednostki pływającej objętej zakresem art. 148 lit. a) owej dyrektywy, do których dochodzi na ostatnim etapie obrotu taką usługą, ale także świadczenia usług na wcześniejszym etapie, takie jak świadczenia usług realizowane przez podwykonawcę na rzecz podmiotu gospodarczego, który to podmiot następnie z tego tytułu wystawia fakturę przedsiębiorstwu spedycyjnemu lub przedsiębiorstwu transportowemu, oraz po drugie, zwolnione mogą być także świadczenia usług przeładunku na rzecz posiadacza przeładowywanego ładunku, takiego jak eksporter lub importer tego ładunku.

(1) Dz.U. C 111 z 29.3.2016.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/13

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 maja 2017 r. – Comercializadora Eloro, SA/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Zumex Group, SA

(Sprawa C-71/16 P) (1)

([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „ZUMEX” - Sprzeciw właściciela słownego znaku towarowego JUMEX - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. b) i art. 42 ust. 2 - Dowód używania - Używanie w Unii Europejskiej - Artykuł 76 ust. 2 - Uzupełniające dowody używania przedstawione z opóźnieniem przed izbą odwoławczą - Uprawnienia dyskrecjonalne Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)])

(2017/C 213/14)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Comercializadora Eloro, SA (przedstawiciel: J. L. de Castro Hermida, abogado)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik), Zumex Group, SA (przedstawiciel: M. C. March Cabrelles, abogada)

Sentencja

1)	Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone..

2)	Comercializadora Eloro SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 191 z 30.5.2016

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/14

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 maja dnia 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

(Sprawa C-98/16) (1)

((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 63 TFUE - Artykuł 40 porozumienia EOG - Podatki od spadków - Zapisy testamentowe na rzecz organizacji o celu niezarobkowym - Stosowanie preferencyjnej stawki do organizacji, które istnieją w Grecji lub zostały tam utworzone zgodnie z prawem, jak również do podobnych zagranicznych organizacji z zastrzeżeniem wzajemności - Różnica w traktowaniu - Ograniczenie - Uzasadnienie))

(2017/C 213/15)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Roels i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: M. Tassopoulou i V. Karra, pełnomocnicy)

Sentencja

Przyjmując i utrzymując w mocy uregulowanie, które przewiduje preferencyjną stawkę podatku od spadków w odniesieniu do zapisów testamentowych na rzecz organizacji o celu niezarobkowym mających siedzibę w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego z zastrzeżeniem wzajemności, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 63 TFUE i art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

2)	Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 145 z 25.4.2016.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/14

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 maja 2017 r. – August Storck KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

(Sprawa C-417/16 P) (1)

((Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Graficzny znak towarowy - Przedstawienie kwadratowego opakowania w kolorach białym i niebieskim - Charakter odróżniający))

(2017/C 213/16)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: August Storck KG (przedstawiciele: I. Rohr i P. Goldenbaum, Rechtsanwältinnen)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

Sentencja

1)	Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

2)	Spółka August Storck KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 428 z 21.11.2016.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/15

Postanowienie Trybunału dziesiąta izba) z dnia 27 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Spezializat Mures – Rumunia) – Michael Tibor Bachman/FAER IFN SA

(Sprawa C-535/16) (1)

((skopiować słowa kluczowe bez cudzysłowia))

(2017/C 213/17)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Tribunalul Spezializat Mures

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Michael Tibor Bachman

Strona pozwana: FAER IFN SA

Sentencja

Artykuł 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna, która poprzez umowę odnowienia zobowiązała się względem przedsiębiorstwa handlowego będącego profesjonalną instytucją kredytową do spełnienia zobowiązania w przedmiocie spłaty kredytów początkowo udzielonych spółce w celach związanych z jej działalnością, może zostać uznana za konsumenta w rozumieniu tego przepisu, jeżeli ta osoba fizyczna nie ma oczywistego związku z ową spółką i działała w ten sposób w celach, które nie wchodzą w zakres jej działalności zawodowej, lecz z powodu związków z osobą, która kontrolowała wspomnianą spółkę, oraz z osobami, które podpisały umowy dodatkowe do pierwotnych umów o kredyt (umowy poręczenia lub gwarancji na nieruchomości/hipoteki).

(1) Dz.U. C 38 z 6.2.2017.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Minden (Niemcy) w dniu 25 stycznia 2017 r. – Daher Muse Ahmed/Republika Federalna Niemiec

(Sprawa C-36/17)

(2017/C 213/18)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgericht Minden

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Daher Muse Ahmed

Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (trzecia izba) orzekł, że przepisy i zasady ustanowione w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (1), regulujące w sposób bezpośredni lub pośredni terminy składania wniosku o wtórne przejęcie, nie mają zastosowania w sytuacji takiej, jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której obywatel państwa trzeciego złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w państwie członkowskim, po tym jak przyznano mu ochronę uzupełniającą w innym państwie członkowskim.

(1) Dz.U. 2013, L 180, s. 31.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/16

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-227/15, Redpur GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 16 lutego 2017 r. przez Redpur GmbH

(Sprawa C-86/17 P)

(2017/C 213/19)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnosząca odwołanie: Redpur GmbH (przedstawiciel: S. Schiller, Rechtsanwalt)

Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Redwell Manufaktur GmbH

Żądania wnoszącej odwołanie

—	uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-227/15 oraz oddalenie sprzeciwu;

—	obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w niniejszym postępowaniu;

—	obciążenie Redwell Manufaktur GmbH kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą EUIPO.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszająca wspólnotowy znak towarowy: Wnosząca odwołanie

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Redpur” dla towarów z klasy 11 – zgłoszenie nr 10 934 305

Właściciel znaków lub oznaczeń, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Redwell Manufaktur GmbH

Znaki lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy nr 004769717 „redwell INFRAROT HEIZUNGEN” dla towarów z klasy 11; słowny austriacki znak towarowy nr 232549 „Redwell” dla towarów z klasy 11; słowny międzynarodowy znak towarowy (WIPO) nr 914971 „Redwell” dla towarów z klasy 11 i nazwa firmy w Austrii „REDWELL Manufaktur GmbH” dla systemów grzejnych i urządzeń do ogrzewania pomieszczeń, w szczególności ogrzewania i instalacji grzewczych na podczerwień

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1)

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma (Włochy) w dniu 10 marca 2017 r. – Luigi Bisignani/Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale 1 di Roma

(Sprawa C-125/17)

(2017/C 213/21)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Commissione tributaria provinciale di Roma

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Luigi Bisignani

Druga strona postępowania: Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale 1 di Roma

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 64 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z poprzedzającym go art. 63 i z następującym po nim art. 65, jak i dyrektywa Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r., w zakresie, w jakim zezwalają one ustawodawstwom krajowym na utrzymywanie ograniczeń, obowiązujących w dniu 31 grudnia 1993 r., w zakresie przepływu kapitału z państw trzecich lub do tych państw, w celu zapobiegania potencjalnej utracie dochodów przez państwa członkowskie i gromadzenia dowodów świadczących o nieprawidłowym lub niezgodnym z prawem charakterze transakcji, które wydają się sprzeczne z przepisami podatkowymi lub stanowić naruszenie tych przepisów i, zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności określonymi w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej, poprzez wprowadzenie zróżnicowania wśród podatników, którzy nie znajdują się w takiej samej sytuacji ze względu na ich miejsce zamieszkania lub miejsce inwestowania kapitału, stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które na podstawie art. 9 ust. 1 lit. c) i d) ustawy nr 97 z dnia 6 sierpnia 2013 r. (Ustawa europejska 2013), przynajmniej zgodnie z wykładnią zaproponowaną przez obie strony, uchyliło definitywnie (a nie przeredagowało) przypadek naruszenia podatkowego przewidzianego i podlegającego karze zgodnie z art. 4 i 5 decreto-legge (dekretu z mocą ustawy) nr 167 z dnia 28 czerwca 1990 r., przekształconego, ze zmianami, przez ustawę nr 227 z dnia 4 sierpnia 1990 r., co więcej, nie rozróżniając w ramach różnych przypadków przepływu kapitału pomiędzy państwami członkowskimi Unii a pomiędzy tymi państwami i państwami lub terytoriami o uprzywilejowanym systemie podatkowym?

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 marca 2017 r. – Peugeot Deutschland GmbH/Deutsche Umwelthilfe eV.

(Sprawa C-132/17)

(2017/C 213/22)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca/powodowa: Peugeot Deutschland GmbH

Strona pozwana: Deutsche Umwelthilfe eV

Pytanie prejudycjalne

Czy podmiot, który jest operatorem kanału wideo w serwisie internetowym YouTube, z którego użytkownicy Internetu mogą pobierać krótkie reklamy wideo modeli nowych samochodów osobowych, świadczy audiowizualną usługę medialną w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2010/13/UE (1)?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych, Dz.U. L 95, s. 1.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Calabria (Włochy) w dniu 22 marca 2017 r. – Lloyd’s of London/Agenzia Regionale per la Protezione dell'Ambiente della Calabria

(Sprawa C-144/17)

(2017/C 213/23)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per la Calabria

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Lloyd’s of London

Strona pozwana: Agenzia Regionale per la Protezione dell'Ambiente della Calabria

Pytanie prejudycjalne

Czy zasady zawarte w przepisach prawa europejskiego w przedmiocie konkurencji, o których mowa w Traktacie o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), jak również wywodzące się z nich zasady takie jak autonomia i poufność ofert, stoją na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, wynikającemu z wykładni dokonanej w orzecznictwie, dopuszczającemu jednoczesny udział w tym samym przetargu ogłoszonym przez zamawiającego różnych syndykatów przynależnych do Lloyd’s of London, których oferty zostały podpisane przez tą samą osobę, generalnego przedstawiciela w danym kraju?

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/19

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 24 marca 2017 r. – Bastei Lübbe GmbH & Co. KG/Michael Strotzer

(Sprawa C-149/17)

(2017/C 213/24)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht München I

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Bastei Lübbe GmbH & Co. KG

Strona pozwana: Michael Strotzer

Pytania prejudycjalne

Czy art. 8 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że „skuteczne i odstraszające sankcje w przypadku naruszenia prawa do publicznego udostępniania utworu” istnieją również jeszcze wtedy, gdy odpowiedzialność odszkodowawcza właściciela łącza internetowego, przez które dokonano naruszeń prawa autorskiego w drodze udostępniania plików (filesharing), jest wyłączona, jeżeli właściciel przyłącza wskaże co najmniej jednego członka rodziny, który poza nim miał możliwość dostępu do tego łącza, nie podając ustalonych poprzez odpowiednią dodatkową weryfikację konkretnych szczegółów dotyczących chwili i rodzaju korzystania z Internetu przez tego członka rodziny?

Czy art. 3 ust. 2 dyrektywy 2004/48/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że „skuteczne środki dotyczące stosowania praw własności intelektualnej” istnieją również jeszcze wtedy, gdy odpowiedzialność odszkodowawcza właściciela łącza internetowego, przez które dokonano naruszeń prawa autorskiego w drodze udostępniania plików (filesharing), jest wyłączona, jeżeli właściciel łącza wskaże co najmniej jednego członka rodziny, który oprócz niego miał możliwość dostępu do tego łącza, nie podając ustalonych poprzez odpowiednią dodatkową weryfikację konkretnych szczegółów dotyczących chwili i rodzaju korzystania z Internetu przez tego członka rodziny?

(1) Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym; Dz.U. L 167, s. 10.

(2) Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej; Dz.U. L 157, s. 45.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/19

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 24 marca 2017 r. – Consorzio Italian Menagement i Catania Multiservizi SpA/Ferroviaria Italiana SpA

(Sprawa C-152/17)

(2017/C 213/25)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato.

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Consorzio Italian Menagement i Catania Multiservizi SpA.

Druga strona postępowania: Ferroviaria Italiana SpA.

Pytania prejudycjalne

Czy zgodna z prawem Unii Europejskiej (w szczególności z art. 3 akapit 3 TUE, art. 26, 58 i 101 TFUE i art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej) i dyrektywą 2004/17 jest wykładnia prawa krajowego, która wyklucza zmianę cen w umowach dotyczących tzw. sektorów specjalnych, ze szczególnym uwzględnieniem umów, których przedmiot jest odmienny od tych, do których odnosi się ta sama dyrektywa, lecz połączonych z nimi stosunkiem podporządkowania?

Czy dyrektywa 2004/17 (w przypadku uznania, że wykluczenie zmiany cen we wszystkich umowach zawartych i stosowanych w ramach tzw. sektorów specjalnych wynika z niej bezpośrednio) jest zgodna z zasadami Unii Europejskiej (w szczególności z art. 3 ust. 1 TUE, art. 26, 56, 58 i 101 TFUE, art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej) „z powodu niesprawiedliwości, braku proporcjonalności, zaburzenia równowagi umownej, a zatem zasad skutecznie funkcjonującego rynku?

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/20

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 3 kwietnia 2017 r. – Morgan Stanley & Co International plc/Ministre de l’Économie et des Finances

(Sprawa C-165/17)

(2017/C 213/26)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Morgan Stanley & Co International plc

Strona pozwana: Ministre de l’Économie et des Finances

Pytania prejudycjalne

Czy w sytuacji, w której koszty poniesione przez oddział założony w pierwszym państwie członkowskim są przeznaczone wyłącznie do realizacji transakcji zakładu głównego spółki w innym państwie członkowskim, przepisy art. 17 ust. 2, 3 i 5 oraz art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1), powtórzone w art. 168, 169 i 173–175 dyrektywy 2006/112/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że oznaczają one, iż państwo członkowskie oddziału stosuje do tych kosztów proporcję podlegającą odliczeniu właściwą dla oddziału, ustaloną na podstawie transakcji dokonanych przez oddział w państwie jego rejestracji i zasad mających zastosowanie w tym państwie członkowskim, czy proporcję podlegającą odliczeniu właściwą dla zakładu głównego, czy też szczególną proporcję podlegającą odliczeniu łączącą zasady obowiązujące w państwach członkowskich rejestracji oddziału i zakładu głównego, w szczególności z uwzględnieniem ewentualnego istnienia systemu wyboru opodatkowania transakcji podatkiem od wartości dodanej?

Jakie zasady należy stosować w szczególnej sytuacji, w której koszty poniesione przez oddział zostały wykorzystane jednocześnie do realizacji przez ów oddział transakcji w państwie jego rejestracji i do realizacji transakcji zakładu głównego spółki, w szczególności w świetle pojęcia kosztów ogólnych i proporcji podlegającej odliczeniu?

(1) Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 1977, L 145, s. 1).

(2) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 10 kwietnia 2017 r. – Naczałnik na Mitnica Warna/„Saksa” OOD

(Sprawa C-185/17)

(2017/C 213/27)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Administratiwen syd – Warna

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Naczałnik na Mitnica Warna

Strona przeciwna:„Saksa” OOD

Pytania prejudycjalne

Czy reguła zawarta w wyjaśnieniach do tablicy 3 normy EN 590 (obecnie EN 590:2014), zgodnie z którą „Definicja oleju napędowego zawarta we Wspólnej Taryfie Celnej UE może nie dotyczyć gatunków przeznaczonych dla klimatu arktycznego lub surowego klimatu zimowego”, oznacza, że w odniesieniu do tego rodzaju paliwa można nie stosować ogólnych reguł zawartych w dodatkowej uwadze 2 do działu 27 lit. d) i e) Wspólnej Taryfy Celnej dla celów klasyfikacji taryfowej produktu?

W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i w sytuacji gdyby ustalono, że produkt, w odniesieniu do którego powstaje dług celny odpowiada definicji „oleju napędowego przeznaczonego dla klimatu arktycznego lub surowego klimatu zimowego” zgodnie z kryteriami określonymi w normie EN 590, czy należy zakwalifikować ten produkt w ramach kodu 27101943 nomenklatury scalonej odpowiadającego „olejowi napędowemu”, czy też należy zastosować ogólne reguły zawarte w dodatkowej uwadze 2 do działu 27 lit. d) i e) Wspólnej Taryfy Celnej?

W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, jakie są kryteria według których ocenia się, kiedy ma zastosowanie definicja oleju napędowego określona w taryfie celnej Unii Europejskiej oraz kiedy jest konieczne odniesienie się do wymogów i metod badania zgodnie z normą EN 590 dla celów klasyfikacji taryfowej produktu?

Czy metody i wskaźniki badania wskazane w dodatkowej uwadze 2 do działu 27 lit. d) i e) Wspólnej Taryfy Celnej są wystarczające dla pełnego i dokładnego scharakteryzowania danego produktu jako „oleju napędowego”, czy też należy uwzględnić wszystkie wskaźniki chemiczne, jakie są charakterystyczne dla tego produktu?

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 25 kwietnia 2017 r. – Nova Kreditna Banka Maribor d.d./Republika Słowenii

(Sprawa C-215/17)

(2017/C 213/28)

Język postępowania: słoweński

Sąd odsyłający

Vrhovno sodišče Republike Slovenije

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Nova Kreditna Banka Maribor d.d.

Strona pozwana: Republika Słowenii

Pytania prejudycjalne

Czy art. 1 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2003/98 tiret trzecie, zmienionej dyrektywą 2013/37 (wersja skonsolidowana), przy uwzględnieniu zasady minimalnej harmonizacji, należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe mogą umożliwiać nieograniczony (bezwarunkowy) dostęp do wszystkich informacji wynikających z umów dotyczących praw autorskich i umów o świadczenie usług doradztwa, nawet jeśli umowy te zostały określone jako tajemnica handlowa, i to wyłącznie w stosunku do podmiotów pozostających pod dominującym wpływem państwa, ale nie do pozostałych podmiotów, oraz czy na wykładnię wpływa też rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do zasad dotyczących ujawniania, w ten sposób, że dostęp do informacji publicznej w rozumieniu dyrektywy 2003/98 nie może być szerszy niż dostęp przyznany przez jednolite zasady dotyczące ujawnienia informacji przewidziane w tym rozporządzeniu?

Czy rozporządzenie nr 575/2013 w odniesieniu do zasad dotyczących ujawniania w związku z działalnością banku, a w szczególności część ósmą, art. 446 i 432 ust. 2, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisom krajowym nakazującym bankowi, który pozostaje lub pozostawał pod dominującym wpływem podmiotu prawa publicznego, ujawnienie danych dotyczących zawartych przezeń umów o usługi doradztwa, usługi prawne, usługi objęte prawami autorskimi i prawami własności intelektualnej, a mianowicie informacji dotyczących rodzaju zawartej transakcji, kontrahenta (w przypadku osoby prawnej: nazwy lub firmy spółki, siedziby, adresu firmy), wartości umowy i kwot poszczególnych płatności, daty i czasu obowiązywania stosunku handlowego, a także analogicznych danych wynikających z aneksów do umowy, które to informacje powstały w okresie pozostawania pod dominującym wpływem, bez żadnych wyjątków i bez możliwości wyważenia interesu publicznego polegającego na dostępie do informacji i interesu banku polegającego na zachowaniu tajemnicy handlowej, jeśli nie chodzi o sytuację faktyczną obejmującą elementy transgraniczne?

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/22

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 17 lutego 2017 r. w sprawie T-40/15, ASPLA i Armando Álvarez/Unia Europejska, wniesione w dniu 27 kwietnia 2017 r. przez Plásticos Españoles, S.A. (ASPLA) i Armando Álvarez, S.A.

(Sprawa C-222/17 P)

(2017/C 213/29)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Plásticos Españoles, S.A. (ASPLA) i Armando Álvarez, S.A. (przedstawiciele: S. Moya Izquierdo i M. Troncoso Ferrer, adwokaci)

Druga strona postępowania: Unia Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

—

Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 17 lutego 2017 r. w sprawie T-40/15 i zasądzenie od Unii Europejskiej zapłaty na rzecz wnoszących odwołanie kwoty 3 495 038,66 EUR, wraz z przypadającymi odsetkami wyrównawczymi i za zwłokę, tytułem odszkodowania za naruszenie przez Sąd art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

Zarzuty i główne argumenty

1.	Brak uzasadnienia i naruszenie prawa przy obliczaniu odpowiedniego okresu między zakończeniem pisemnego etapu postępowania a otwarciem ustnego etapu postępowania.

2.	Naruszenie prawa w odniesieniu do oceny odsetek od kwoty grzywny jako szkody.

3.	Naruszenie prawa przy stosowaniu zakazu orzekania ultra petita.

4.	Naruszenie prawa do obrony wnoszących odwołanie w ramach oceny poniesionej szkody.

5.	Naruszenie prawa ze względu na to, że zaskarżony wyrok zawiera oczywistą wewnętrzną sprzeczność w odniesieniu do okresu, za jaki należy zapłacić odszkodowanie.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/23

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 2 maja 2017 r. – Erdem Deha Altiner i Isabel Hanna Ravn/Udlændingestyrelsen

(Sprawa C-230/17)

(2017/C 213/30)

Język postępowania: duński

Sąd odsyłający

Østre Landsret

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Erdem Deha Altiner i Isabel Hanna Ravn

Strona pozwana: Udlændingestyrelsen

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 21 TFUE i, w drodze analogii, dyrektywa 2004/38/WE (1), sprzeciwiają się temu, aby państwo członkowskie odmawiało przyznania pochodnego prawa pobytu obywatelowi państwa trzeciego, który jest członkiem rodziny obywatela Unii będącego obywatelem danego państwa członkowskiego i powracającego do tego państwa członkowskiego po skorzystaniu z przysługującego prawa do swobodnego przemieszczania się w sytuacji, gdy wspomniany członek rodziny nie wjeżdża na terytorium danego państwa ani nie składa wniosku o udzielenie prawa pobytu w „naturalnej konsekwencji” powrotu tego obywatela Unii?

(1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/23

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 10 maja 2017 r. – E.

(Sprawa C-240/17)

(2017/C 213/31)

Język postępowania: fiński

Sąd odsyłający

Korkein hallinto-oikeus

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: E.

Strona przeciwna: Maahanmuuttovirasto

Pytania prejudycjalne

Czy określony w art. 25 ust. 2 konwencji wykonawczej do układu z Schengen obowiązek konsultacji między umawiającymi się państwami wywołuje skutek prawny, na który może się powołać obywatel państwa trzeciego, w wypadku gdy umawiające się państwo przyjmuje wobec niego zakaz wjazdu na cały obszar Schengen oraz decyzję nakazująca powrót do państwa pochodzenia ze względu na to, że stanowi on zagrożenie dla porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego?

Gdy art. 25 ust. 2 wspomnianej konwencji ma zastosowanie przy przyjęciu decyzji w sprawie zakazu wjazdu, czy należy przeprowadzić konsultacje przed przyjęciem decyzji w sprawie zakazu wjazdu, czy też konsultacje te mogą być prowadzone dopiero po przyjęciu decyzji nakazującej powrót oraz zakazu wjazdu[?]

Jeśli te konsultacje mogą być prowadzone dopiero po przyjęciu decyzji nakazującej powrót oraz zakazu wjazdu, czy fakt, że konsultacje między umawiającymi się państwami toczą się i że inne umawiające się państwo nie oświadczyło, czy zamierza cofnąć dokument pobytowy obywatelowi państwa trzeciego, stoi na przeszkodzie powrotowi obywatela państwa trzeciego do państwa pochodzenia i wejściu w życie zakazu wjazdu na cały obszar Schengen?

4)	W jaki sposób powinno postąpić umawiające się państwo, w wypadku gdy umawiające się państwo, które wydało dokument pobytowy, pomimo ponowienia wezwań nie zajęło stanowiska w przedmiocie cofnięcia dokumentu pobytowego, który wydało obywatelowi państwa trzeciego?

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/25

Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – Sotiropoulou i in./Rada

(Sprawa T-531/14) (1)

((Odpowiedzialność pozaumowna - Polityka gospodarcza i pieniężna - Decyzje skierowane do państwa członkowskiego w celu zaradzenia sytuacji nadmiernego deficytu - Ograniczenie i zniesienie uprawnień emerytalnych w Grecji - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawienia jednostkom))

(2017/C 213/32)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Leïmonia Sotiropoulou (Patras, Grecja) i 63 innych skarżących, których nazwiska wskazano w załączniku do wyroku (przedstawiciel: K. Chrysogonos, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, E. Chatziioakeimidou i E. Dumitriu-Segnana, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

Przedmiot

Przedstawione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia domniemanej szkody, jaką skarżący ponieśli w efekcie przyjęcia skierowanych do Republiki Greckiej decyzji Rady uruchamiających mechanizm przewidziany w art. 126 TFUE.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Leïmonia Sotiropoulou i inni skarżący, których nazwiska wskazano w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania.

3)	Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

(1) Dz.U. C 351 z 6.10.2014.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/25

Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2017 r. – Costa/Parlament

(Sprawy połączone T-15/15 i T-197/15) (1)

((Uposażenia posłów do Parlamentu - Emerytura - Zawieszenie - Odzyskanie - Zasada zapobiegania zbiegowi praw - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu - Odesłanie do ustawodawstwa krajowego - Artykuł 12 ust. 2a lit. v) rozporządzenia w sprawie emerytur dla deputowanych - Wynagrodzenie z racji sprawowania stanowiska prezesa zarządu portu włoskiego - Uzasadnione oczekiwania))

(2017/C 213/33)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Paolo Costa (Wenecja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Orsoni i M. Romeo)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: G. Corstens i S. Seyr, pełnomocnicy)

Przedmiot

Dwie skargi na podstawie art. 263 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji prezydium Parlamentu z dnia 20 października 2014 r. i z dnia 9 lutego 2015 r. dotyczących, odpowiednio, zawieszenia tymczasowych świadczeń emerytalnych, których beneficjentem jest skarżący oraz odzyskania kwoty 49 770,42 EUR wypłaconych tym tytułem, jak również noty debetowej 2015-239 z dnia 23 lutego 2015 r. dotyczącej rzeczonego odzyskania.

Sentencja

1)	Skargi zostają oddalone.

2)	Paolo Costa zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

(1) Dz.U. C 81 z 9.3.2015.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/26

Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – Landeskreditbank Baden Württemberg/EBC

(Sprawa T-122/15) (1)

([Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Artykuł 6 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Artykuł 70 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 - Jednolity mechanizm nadzorczy - Kompetencje EBC - Zdecentralizowane wykonywanie przez organy krajowe - Ocena znaczenia instytucji kredytowej - Konieczność bezpośredniego nadzoru EBC])

(2017/C 213/34)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Landeskreditbank Baden Württemberg (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo A. Glos, K. Lackhoff i M. Benzing, następnie A. Glos i M. Benzing, adwokaci)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: początkowo E. Koupepidou, R. Bax i A. Riso, następnie E. Koupepidou i R. Bax, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata H.-G. Kamanna)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i K. P. Wojcik, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 263 TFUE i dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji EBC ECB/SSM/15/1 z dnia 5 stycznia 2015 r., wydanej na podstawie art. 6 ust. 4 i art. 24 ust. 7 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63), którą EBC odmówił uznania skarżącej za podmiot mniej istotny w rozumieniu art. 6 ust. 4 tego rozporządzenia.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Landeskreditbank Baden-Württemberg – Förderbank pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny.

3)	Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

(1) Dz.U. C 178 z 1.6.2015.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/27

Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2017 r. – Barqawi/Rada

(Sprawa T-303/15) (1)

((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Oczywisty błąd w ocenie))

(2017/C 213/35)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Ahmad Barqawi (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: J.-P. Buyle i L. Cloquet, avocats)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo G. Étienne i N. Rouam, następnie G. Étienne i S. Kyriakopoulou, a później S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/383 z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2015, L 64, s. 41), oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/375 z dnia 6 marca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2015, L 64, s. 10), w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające.

Sentencja

Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/383 z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/375 z dnia 6 marca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, w zakresie, w jakim akty te dotyczą Ahmada Barqawiego.

2)	Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez A. Barqawiego.

(1) Dz.U. C 245 z 27.7.2015.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/27

Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2017 r. – Abdulkarim/Rada

(Sprawa T-304/15) (1)

((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Oczywisty błąd w ocenie))

(2017/C 213/36)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Mouhamad Wael Abdulkarim (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: J.-P. Buyle i L. Cloquet, avocats)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo G. Étienne i N. Rouam, następnie G. Étienne i S. Kyriakopoulou, a później S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

Przedmiot

Sentencja

2)	Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez M.W. Abdulkarima.

(1) Dz.U. C 245 z 27.7.2015.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/28

Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2017 r. – KK/Agencja Wykonawcza ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw

(Sprawa T-376/15) (1)

((Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” - Zaproszenie do składania wniosków w ramach programu prac na lata 2014-2015 - Program wspierania innowacji w MŚP - Decyzja EASME uznająca wniosek za niekwalifikowalny - Zasada „jednego zgłoszenia” - Procedura zmiany oceny - Tymczasowa niedostępność elektronicznego portalu do składania wniosków - Błąd w ocenie - Naruszenie norm proceduralnych - Odpowiedzialność pozaumowna))

(2017/C 213/37)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: KK (przedstawiciel: adwokat J.-P. Spitzer)

Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw (EASME) (przedstawiciele: A. Pallares Allueva i E. Fierro Sedano, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów A. Duron i D. Waelbroecka)

Przedmiot

Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EASME z dnia 15 czerwca 2015 r. o odrzuceniu wniosku złożonego przez skarżącą w odpowiedzi na zaproszenie do składania wniosków i powiązane działania w ramach programów prac na lata 2014–2015 wynikających z programu „Horyzont 2020” – programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020) oraz z programu badawczo-szkoleniowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (2014–2018) uzupełniającego „Horyzont 2020” (Dz.U.2013, C 361, s. 9) oraz – po drugie – przedstawione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia domniemanej szkody, którą skarżąca poniosła z powodu tego odrzucenia.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	KK zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 234 z 4.7.2016.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/29

Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – Metronia/EUIPO – Zitro IP (TRIPLE O NADA)

(Sprawa T-159/16) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TRIPLE O NADA - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy TRIPLE BINGO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

(2017/C 213/38)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Metronia, SA (przedstawiciel: adwokat A. Vela)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Zitro IP Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2016 r. (sprawa R 2605/2014-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Zitro IP i Metronia.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Metronia SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 211 z 13.6.2016.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/29

Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – De Nicola/EBI

(Sprawa T-71/16 P) (1)

([Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBI - Ocena - Sprawozdanie z oceny przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny (2007) - Naruszenia prawa - Odwołanie oczywiście bezzasadne])

(2017/C 213/39)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Ferabecoli)

Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: początkowo G. Nuvoli i F. Martin, następnie G. Nuvoli i G. Faedo, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokata A. Dal Ferra)

Przedmiot

Odwołanie mające na celu częściowe uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r., De Nicola/EBI (F-82/12, EU:F:2015:166).

Sentencja

1)	Odwołanie zostaje oddalone.

2)	Carlo De Nicola pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) w niniejszej instancji.

(1) Dz.U. C 118 z 4.4.2016.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/30

Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – De Nicola/EBI

(Sprawa T-73/16P) (1)

((Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBI - Mobbing - Odpowiedzialność pozaumowna - Naruszenia prawa - Odwołanie oczywiście bezzasadne))

(2017/C 213/40)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Ferabecoli)

Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: początkowo G. Nuvoli i T. Gilliams, następnie G. Nuvoli i G. Faedo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

Przedmiot

Sentencja

1)	Odwołanie zostaje odrzucone.

2)	Carlo De Nicola pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) w niniejszej instancji.

(1) Dz.U. C 118 z 4.4.2016.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/30

Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2017 r. – Computer Market/EUIPO (COMPUTER MARKET)

(Sprawa T-111/17)

(2017/C 213/41)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Computer Market (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat B. Dimitrova)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „COMPUTER MARKET” – zgłoszenie nr 14 688 477

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 grudnia 2017 r. w sprawie R 1778/2016-2

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Podniesiony zarzut

—	Naruszenie art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/31

Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2017 r. – Amplexor Luxembourg/Komisja

(Sprawa T-211/17)

(2017/C 213/42)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Amplexor Luxembourg Sàrl (Bertrange, Luksemburg) (przedstawiciel: J.-F. Steichen, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	uznanie niniejszej skargi w jej obecnej formie za dopuszczalną;

—	co do istoty sprawy, stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Publikacji Unii Europejskiej z dnia 13 lutego 2017 r.;

—	w konsekwencji, stwierdzenie nieważności przetargu nr 10651;

—	obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania w ramach niniejszej instancji;

—	zastrzeżenie na rzecz strony skarżącej możliwości powołania się na wszelkie inne prawa oraz możliwości podniesienia wszelkich dodatkowych zarzutów i wytoczenia wszelkich innych skarg.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga ma na celu uzyskanie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Publikacji Unii Europejskiej z dnia 13 lutego 2017r. w zakresie, w jakim przyznaje ona skarżącej drugą pozycję w przetargu nr AO 10651 – Przetwarzanie ogłoszeń przeznaczonych do publikacji w suplemencie do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (Dz. U. S) (Dz. U. 2016/S, 143-258115).

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przepisów i zasad prawa Unii Europejskiej, w zakresie w jakim Urząd Publikacji – umożliwiając oferentom, którzy nie byli jego kontrahentami w momencie składania ofert, skorzystanie z dodatkowych środków na pokrycie kosztów przejęcia zamówienia – w sposób oczywisty naruszył zasadę równego traktowania. Zdaniem strony skarżącej takie postępowanie – poza tym, że jest rażąco dyskryminujące – w sposób rażący narusza sens i podstawowe zasady procedur przetargowych.

2.	Zarzut drugi dotyczy nadużycia władzy.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/31

Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2017 r. – SE/Rada

(Sprawa T-231/17)

(2017/C 213/43)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: SE (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Wydziału ds. Uprawnień Indywidualnych z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie uznania wnuczki skarżącego za dziecko pozostające na jej utrzymaniu;

—	w razie potrzeby stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji z dnia 24 stycznia 2017 r. dotyczącej oddalenia zażalenia wniesionego w dniu 19 wrześnie 2016 r.;

—	stwierdzenie, że wnuczka skarżącego pozostaje na jego utrzymaniu na podstawie art. 2 ust. 2 akapit trzeci załącznika VII do regulaminu pracowniczego począwszy od dnia 13 czerwca 2016 r.;

—	uznanie wnuczki skarżącego za beneficjenta systemu ubezpieczenia chorobowego (RCAM) za pośrednictwem skarżącego od dnia 13 czerwca 2016 r.;

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżącego podnosi trzy zarzuty.

1.	Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, jak również błędu w ocenie i interpretacji art. 2 ust. 2 akapit trzeci załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników, które Rada popełniła przyjmując zaskarżone decyzje.

2.	Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji.

3.	Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 24 karty praw podstawowych.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/32

Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2017 r. – Portugalia/Komisja

(Sprawa T-233/17)

(2017/C 213/44)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, P. Estêvão i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2017)766 z dnia 14 stycznia 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim wyłącza z finansowania Unii wydatki zgłoszone przez Portugalię z tytułu „POSEI – Szczególny system dostaw” (1 288 044,79 EUR) oraz „płatności bezpośrednich za rok gospodarczy 2010” (830 326,12 EUR);

—	obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz.U. L 171, s. 90) w odniesieniu do wymogów materialnych dotyczących formalnego powiadomienia przewidzianego w tym przepisie.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30, s. 16).

3.	Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 23 rozporządzenie Rady (WE) nr 247/2006 z dnia 30 stycznia 2006 r. w sprawie szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów peryferyjnych Unii Europejskiej (Dz.U. L 42, s. 1)

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/33

Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2017 r. – ViaSat/Komisja

(Sprawa T-245/17)

(2017/C 213/45)

Język postępowania: angielski

Strona

Strona skarżąca: ViaSat, Inc. (Carlsbad, Kalifornia, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: E. Righini, J. Ruiz Calzado oraz A. Aresu, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie dopuszczalności skargi;

—	stwierdzenie bezczynności Komisji na podstawie art. 265 akapit trzeci TFEU;

—	tytułem żądania ewentualnego, na podstawie art. 263 akapit drugi i czwarty TFUE, stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji zawartej w dwóch pismach z dnia 14 i 21 lutego 2017 r. skierowanych do strony skarżącej;

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

Zarzut pierwszy, podniesiony na poparcie żądania stwierdzenia bezczynności, dotyczący braku podjęcia przez Komisję decyzji w celu uniemożliwienia innego używania pasma częstotliwości 2 GHz.

—

Komisja niezgodnie z prawem nie przyjęła decyzji, że używanie pasma częstotliwości 2 GHz dla satelitarnych usług komunikacji ruchomej w zasadniczo naziemnej sieci stanowi istotną zmianę używania pasma częstotliwości 2 GHz, zharmonizowanego i przyznawanego na szczeblu Unii Europejskiej w unijnej procedurze selekcji. Komisja powinna była wypełnić swe obowiązki i podjąć działania w celu przyjęcia decyzji zakazującej krajowym organom regulacyjnym zezwolenia Inmarsat używania pasma częstotliwości 2 GHz zasadniczo do usług powietrze-ziemia zamiast do satelitarnych usług komunikacji ruchomej („MSS”) sieci satelitarnej zgodnie z unijnymi decyzjami MSS.

Zarzut drugi, podniesiony na poparcie żądania stwierdzenia bezczynności, dotyczący braku podjęcia przez Komisję środków w celu uniknięcia fragmentacji rynku wewnętrznego.

—

Komisja jest zobowiązana korzystać ze swych uprawnień tak, aby zapobiegać ryzyku fragmentacji rynku wewnętrznego ogólnoeuropejskich satelitarnych usług komunikacji ruchomej gwarantujących powszechną łączność, do której mogłoby dojść gdyby krajowe organy regulacyjne zezwoliły z własnej inicjatywy danej spółce na użytkowanie pasma częstotliwości 2 GHz do nowego celu. Niewykonanie tego obowiązku w odpowiedzi na pismo skarżącej oraz wnioski krajowych organów regulacyjnych o udzielenie instrukcji zwiększa ryzyko, że niektóre państwa członkowskie zezwolą na używanie pasma częstotliwości 2 GHz do innych celów.

Zarzut trzeci, podniesiony pomocniczo na poparcie żądania stwierdzenia nieważności, dotyczący błędów w wykładni.

—

Należy stwierdzić nieważność decyzji Komisji zawartej w ww. pismach z dnia 14 i 21 lutego 2017 r., gdyż Komisja dokonała błędnej wykładni: i) przepisów określających jej uprawnienia w dziedzinie harmonizacji satelitarnych usług komunikacji ruchomej; ii) zakresu jej obowiązków w kwestii zapewnienia pełnego poszanowania ogólnych zasad prawa Unii w dziedzinie zamówień publicznych, które mają zastosowanie w tej sprawie; iii) jej obowiązków w zakresie zapobiegania rozbieżnościom w decyzjach przyjmowanych przez państwa członkowskie oraz zapewnienia, że wewnętrzny rynek ogólnoeuropejskich satelitarnych usług komunikacji ruchomej gwarantujących powszechną łączność nie ulegnie fragmentacji oraz iv) zakresu jej obowiązku lojalnej współpracy w celu wspomagania państw członkowskich w wykonywaniu zadań wynikających z traktatów.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/34

Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2017 r. – Labiri/EKES

(Sprawa T-256/17)

(2017/C 213/46)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Vassiliki Labiri (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego o niewykonywaniu w dobrej wierze pkt 3 ugody zawartej przez strony;

—	zobowiązanie Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego do zapłaty skarżącej kwoty 250 000 EUR;

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postepowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, w zakresie w jakim zaskarżona decyzja, zgodnie z którą strona pozwana nie miała możliwości wykonać ugody zawartej w ramach polubownego rozstrzygnięcia sporu w sprawie F-33/15, Labiri/EKES, stanowiła niewykonanie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. To niezgodne z prawem zaniechanie wykonania ugody stanowiło ponadto naruszenie obowiązku staranności w stosunku do strony skarżącej, obowiązku lojalnej współpracy przewidzianego w art. 4 ust.3 TUE, zasad wykonania w dobrej wierze dobrowolnych porozumień zawartych pomiędzy stronami, jak również zasady dobrej administracji oraz obowiązku wspomagania wynikającego z art. 24 regulaminu pracowniczego urzędników.

2.	Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy, polegającego konkretnie na nadużyciu proceduralnym, w zakresie w jakim strona pozwana nigdy nie miała zamiaru lojalnego wykonania ugody zawartej między stronami i podpisała tę ugodę jedynie w celu wycofania skargi w sprawie F-33/15.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/35

Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2017 r. – Arbuzov/Rada

(Sprawa T-258/17)

(2017/C 213/47)

Język postępowania: czeski

Strony

Strona skarżąca: Sergej Arbuzov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat M. Mleziva)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim dotyczy ona do Sergeja Arbuzova;

—	obciążenie Rady Unii Europejskiej, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Sergeja Arbuzova.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji

—

skarżący uzasadnia swoją skargę między innymi tym, że Rada Unii Europejskiej nie działała przy przyjmowaniu decyzji (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. z wymaganą starannością, gdyż przed przyjęciem zaskarżonej decyzji nie wzięła pod uwagę twierdzeń skarżącego ani przedstawionych przez niego dowodów, które świadczą na jego korzyść, a opierała się co do zasady na zwięzłym streszczeniu sporządzonym przez prokuraturę generalną Ukrainy i nie zażądała informacji uzupełniających o przebiegu dochodzenia na Ukrainie.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przysługującego skarżącemu prawa własności

—	skarżący twierdzi w tym względzie, że ograniczenia, które zostały na niego nałożone, są nieproporcjonalne i zbędne oraz naruszają gwarancje prawnomiędzynarodowej ochrony przysługującego mu prawa własności.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/35

Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2017 r. – Ogrodnik/EUIPO – Aviario Tropical (Tropical)

(Sprawa T-276/17)

(2017/C 213/48)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Tadeusz Ogrodnik (Chorzów, Polska) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl, H. Hartwig)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aviario Tropical, SA (Loures, Portugalia)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Tropical” – zgłoszenie nr 3 435 773

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie R 2125/2016-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	oddalenie odwołania złożonego przez Aviário Tropical, SA, od decyzji Wydziału Unieważnień strony pozwanej z dnia 15 lipca 2013 r. w sprawie 6029 C;

—	obciążenie EUIPO oraz Aviário Tropical, SA, jeżeli wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/36

Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2017 r. – Bank of New York Mellon/EUIPO – Nixen Partners (NEXEN)

(Sprawa T-278/17)

(2017/C 213/49)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Bank of New York Mellon Corp. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Klett i K. Schlüter)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nixen Partners (Paryż, Francja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „NEXEN” – zgłoszenie nr 13 374 152

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2017 r. w sprawie R 1570/2016-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 23 lutego 2017 r. w sprawie 1570/2016-2 oraz oddalenie sprzeciwu;

—	obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania, a także postępowań przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Sprzeciwów, w tym wszystkimi wydatkami, jakie strona skarżąca poniosła w kontekście tych postępowań.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/37

Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2017 r. – Hermann Bock/EUIPO (Push and Ready)

(Sprawa T-279/17)

(2017/C 213/50)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Hermann Bock GmbH (Verl, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte S. Maaßen i V. Schoene)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Push and Ready” – zgłoszenie nr 14 758 205

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 stycznia 2017 r. w sprawie R 1279/2016-5

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji doręczonej w dniu 1 marca 2017 r., w której Izba Odwoławcza odmówiła rejestracji graficznego znaku towarowego nr 014758205, a także przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO.

Podniesiony zarzut

—	Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/37

Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2017 r. – GE.CO.P./Komisja

(Sprawa T-280/17)

(2017/C 213/51)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: GE.CO.P. Generale Costruzioni e Progettazioni SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: G. Naticchioni, avvocato)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie najpierw, iż wydanie decyzji przez Komisję Europejską – Urząd Infrastruktury i Logistyki w Luksemburgu – z dnia 7 marca 2017 r. wykluczającej skarżącą GE.CO.P. S.p.A na okres 2 lat z europejskich postępowań przetargowych oraz publikacja tego środka były bezprawne a następnie o stwierdzenie nieważności tej decyzji a także wszystkich aktów wynikających z niej lub ją poprzedzających, w tym nieznanych GE.CO.P. Ponadto skarżąca wnosi o obciążenie drugiej strony kosztami postępowania i honorariami adwokackimi w ramach niniejszego postepowania.

Zarzuty i główne argumenty

U podstaw zaskarżonej decyzji jest uchwała urzędu przyjęta przez Komisję w dniu 5 sierpnia 2015 r. w sprawie zamówienia publicznego nr 09bis/2012/OIL – Część 1 dotycząca powierzonych GE.CO.P. robót renowacyjnych w dwóch budynkach o nazwie „Foyer européen” położonych w Luksemburgu.

Na poparcie swej skargi skarżąca powołuje się na naruszenie art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2015/1929 z dnia 28 października 2015 r. zmieniającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2015 L 286, s. 1) oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

Skarżąca podnosi w tym względzie, że zaskarżonej decyzji nie poprzedziło prawidłowe postępowanie kontradyktoryjne. Skarżąca twierdzi, iż nie została uprzedzona o wszczęciu postępowania w sprawie wykluczenia a więc nie umożliwiono jej obrony w ramach tego postępowania i przedstawienia argumentów na swą korzyść.

Gdyby skarżącej stworzono warunki do obrony to podniosłaby argumenty na swą obronę, które prawdopodobnie mogłyby doprowadzić do innej opinii sądu co do istoty i odmiennego wyniku całego postępowania, który byłby bardziej korzystny dla GE.CO.P

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/38

Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2017 r. – Swemac Innovation/EUIPO – Swemac Medical Appliances (SWEMAC)

(Sprawa T-287/17)

(2017/C 213/52)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Swemac Innovation AB (Linköping, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat G. Nygren)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Swemac Medical Appliances AB (Linköping, Szwecja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SWEMAC” – unijny znak towarowy nr 6 326 177

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie R 3000/2014-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przywrócenie całkowitej ważności unijnemu znakowi towarowemu nr 6 326 177, w tym dla towarów i usług należących do klasy 10 „aparatura oraz instrumenty chirurgiczne i medyczne” i do klasy 42 „prace badawczo-rozwojowe w dziedzinie sprzętu chirurgicznego i medycznego oraz instrumentów chirurgicznych i medycznych”;

—	obciążenie Swemac Medical Appliances AB kosztami poniesionym przez stronę skarżącą przed EUIPO i Izbą Odwoławczą, w kwocie 1 000 EUR, oraz;

—	obciążenie EUIPO i Swemac Medical Appliances AB kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Sądem.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

—	Naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 207/2009.

3.7.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 213/39

Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-197/17

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 151 z dnia 15 maja 2017 r. )

(2017/C 213/53)

Komunikat w sprawie T-197/17, Abel i in./Komisja powinien mieć następujące brzmienie:

Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2017 r. – Abel i in./Komisja

(Sprawa T-197/17)

(2017/C 151/59)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Marc Abel (Montreuil, Francja) i 1 428 innych skarżących (przedstawiciel: J. Assous, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieprawidłowości zachowania Komisji Europejskiej;

—	stwierdzenie szkody poniesionej przez skarżących w wyniku przyjęcia rozporządzenia Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6);

—	zasądzenie od Komisji Europejskiej zapłaty kwoty 1 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez skarżących krzywdę w wyniku przyjęcia rozporządzenia (UE) 2016/646 i zasądzenie zadośćuczynienia w symbolicznej wysokości 1 EUR;

—	wydanie wobec Komisji Europejskiej nakazu zobowiązującego ją do natychmiastowego doprowadzenia „ostatecznego współczynnika zgodności” ustanowionego rozporządzeniem (UE) 2016/646 do wartości 1 i do zrezygnowania z „tymczasowego współczynnika zgodności” ustalonego na wartość 2,1;

—	obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

Strona pozwana dopuściła się uchybień przy przyjmowaniu omawianego rozporządzenia w ramach wykonywania kompetencji przekazanej jej przez Parlament Europejski i przez Radę rozporządzeniem (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s. 1) zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji. Konkretnie chodzi o:

—	naruszenie norm zarówno pierwotnego, jak i wtórnego prawa Unii w dziedzinie środowiska;

—	naruszenie uzupełniających norm prawa wspólnotowego, takich jak ogólne zasady nieobniżania poziomu ochrony, ostrożności, prewencji, działania u źródła i zasady „zanieczyszczający płaci”;

—	obejście zasad proceduralnych ze względu na to, że Komisja nie mogła zastosować procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą w celu zmiany istotnego elementu rozporządzenia (WE) nr 715/2007;

—	naruszenie istotnych wymogów proceduralnych ze względu na to, że w omawianym rozporządzeniu nie skorzystano z gwarancji demokratycznych oferowanych przez zastosowanie zwykłej procedury ustawodawczej współdecydowania Parlamentu Europejskiego i Rady

2.	Zaistnienie rzeczywistej i pewnej szkody oraz związek przyczynowy między zachowaniem Komisji a podnoszoną szkodą.

		ISSN 1977-1002
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej		C 213

Wydanie polskie	Informacje i zawiadomienia	Rocznik 60 3 lipca 2017

Powiadomienie nr	Spis treśći	Strona
	IV Informacje
	INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
	Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
2017/C 213/01	Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej	1
	Sąd
2017/C 213/02	Przydział sędziów do izb	2

	V Ogłoszenia
	POSTĘPOWANIA SĄDOWE
	Trybunał Sprawiedliwości
2017/C 213/03	Sprawa C-387/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajową Izbę Odwoławczą – Polska) – Esaprojekt sp. z o.o./Województwo Łódzkie (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Zasady równego traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości — Kwalifikacje techniczne lub zawodowe wykonawców — Artykuł 48 ust. 3 — Możliwość polegania na zdolnościach innych podmiotów — Artykuł 51 — Możliwość uzupełnienia oferty — Artykuł 45 ust. 2 lit. g) — Wykluczenie z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego ze względu na poważne wykroczenie)	5
2017/C 213/04	Sprawa C-239/15 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 maja 2017 r. – RFA International, LP/Komisja (Odwołanie — Dumping — Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Rosji — Odrzucenie wniosków o zwrot uiszczonego cła antydumpingowego)	6
2017/C 213/05	Sprawa C-274/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 maja 2017 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 132 ust. 1 lit. f) — Zwolnienie z VAT usług świadczonych przez niezależne grupy osób swoim członkom — Artykuł 168 lit. a) i art. 178 lit. a) — Prawo do odliczenia przysługujące członkom grupy — Artykuł 14 ust. 2 lit. c) i art. 28 — Działanie członka we własnym imieniu i na rachunek grupy]	7
2017/C 213/06	Sprawa C-315/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu – Republika Czeska) – Marcela Pešková, Jiří Peška/Travel Service a.s. [Odesłanie prejudycjalne — Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 5 ust. 3 — Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów — Zakres — Zwolnienie z obowiązku wypłaty odszkodowania — Zderzenie samolotu z ptakiem — Pojęcie nadzwyczajnych okoliczności — Pojęcie racjonalnych środków w celu uniknięcia nadzwyczajnych okoliczności lub następstw takich okoliczności]	7
2017/C 213/07	Sprawa C-339/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel – Belgia) – Postępowanie karne przeciwko Lucowi Vanderborghtowi (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 56 TFUE — Swobodne świadczenie usług — Świadczenia leczenia ust i zębów — Przepisy krajowe zakazujące całkowicie reklamy usług leczenia ust i zębów — Istnienie aspektu transgranicznego — Ochrona zdrowia publicznego — Proporcjonalność — Dyrektywa 2000/31/WE — Usługa społeczeństwa informacyjnego — Reklama na stronie internetowej — Członek zawodu regulowanego — Zasady wykonywania zawodu — Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe — Krajowe przepisy z zakresu zdrowia — Krajowe przepisy dotyczące zawodów regulowanych)	8
2017/C 213/08	Sprawa C-502/15: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 maja 2017 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Artykuły 3–5 i 10 — Punkty A, B i D załącznika I — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Systemy zbierania — Wtórne lub inne równie skuteczne oczyszczanie — Bardziej rygorystyczne oczyszczanie ścieków na obszarach wrażliwych)	9
2017/C 213/09	Sprawa C-699/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo) – Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs/Brockenhurst College [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Zwolnienia — Odpłatne świadczenie usług gastronomicznych i rozrywkowych przez instytucję edukacyjną na rzecz ograniczonego kręgu odbiorców]	10
2017/C 213/10	Sprawa C-13/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – Valsts policijas Rīgas reģiona pārvaldes Kārtības policijas pārvalde/Rīgas pašvaldības SIA Rīgas satiksme [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 95/46/WE — Artykuł 7 lit. f) — Dane osobowe — Zasady legalności przetwarzania danych osobowych — Pojęcie konieczności dla potrzeb wynikających z uzasadnionych interesów osoby trzeciej — Wniosek o przekazanie danych osobowych osoby odpowiedzialnej za wypadek drogowy w celu dochodzenia praw przed sądem — Obowiązek uwzględnienia takiego wniosku przez administratora danych — Brak]	11
2017/C 213/11	Sprawa C-17/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Oussama El Dakkak/Administration des douanes et droits indirects [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 — Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z Unii Europejskiej — Artykuł 3 ust. 1 — Osoba fizyczna wjeżdżająca do Unii Europejskiej lub wyjeżdzająca z Unii Europejskiej — Obowiązek zgłoszenia — Międzynarodowa strefa tranzytowa portu lotniczego państwa członkowskiego]	11
2017/C 213/12	Sprawa C-29/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stralsund – Niemcy) – HanseYachts AG/Port D’Hiver Yachting SARL, Société Maritime Côte D’Azur, Compagnie Generali IARD SA [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 27 — Zawisłość sporu — Sąd, przed który najpierw wytoczono powództwo — Artykuł 30 pkt 1 — Pojęcie dokumentu wszczynającego postępowanie lub dokumentu równorzędnego — Wniosek o przeprowadzenie ekspertyzy sądowej w celu zachowania lub wykazania, przed rozpoczęciem postępowania procesowego, dowodu na istnienie okoliczności faktycznych mogących uzasadniać wytoczenie następnie powództwa]	12
2017/C 213/13	Sprawa C-33/16: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – Postępowanie wszczęte przez A Oy [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 148 lit. d) — Zwolnienie — Świadczenia usług realizowane dla zaspokojenia bezpośrednich potrzeb jednostek pływających przeznaczonych do żeglugi na pełnym morzu i ich ładunku — Przeładunek świadczony przez podwykonawców na rachunek pośrednika]	12
2017/C 213/14	Sprawa C-71/16 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 maja 2017 r. – Comercializadora Eloro, SA/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Zumex Group, SA [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny ZUMEX — Sprzeciw właściciela słownego znaku towarowego JUMEX — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. b) i art. 42 ust. 2 — Dowód używania — Używanie w Unii Europejskiej — Artykuł 76 ust. 2 — Uzupełniające dowody używania przedstawione z opóźnieniem przed izbą odwoławczą — Uprawnienia dyskrecjonalne Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)]	13
2017/C 213/15	Sprawa C-98/16: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 maja dnia 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 63 TFUE — Artykuł 40 porozumienia EOG — Podatki od spadków — Zapisy testamentowe na rzecz organizacji o celu niezarobkowym — Stosowanie preferencyjnej stawki do organizacji, które istnieją w Grecji lub zostały tam utworzone zgodnie z prawem, jak również do podobnych zagranicznych organizacji z zastrzeżeniem wzajemności — Różnica w traktowaniu — Ograniczenie — Uzasadnienie)	14
2017/C 213/16	Sprawa C-417/16 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 maja 2017 r. – August Storck KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Graficzny znak towarowy — Przedstawienie kwadratowego opakowania w kolorach białym i niebieskim — Charakter odróżniający)	14
2017/C 213/17	Sprawa C-535/16: Postanowienie Trybunału dziesiąta izba) z dnia 27 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Spezializat Mures – Rumunia) – Michael Tibor Bachman/FAER IFN SA (skopiować słowa kluczowe bez cudzysłowia)	15
2017/C 213/18	Sprawa C-36/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Minden (Niemcy) w dniu 25 stycznia 2017 r. – Daher Muse Ahmed/Republika Federalna Niemiec	15
2017/C 213/19	Sprawa C-86/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-227/15, Redpur GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 16 lutego 2017 r. przez Redpur GmbH	16
2017/C 213/20	Sprawa C-112/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 6 marca 2017 r. – Angela Irmgard Diedrich i in./Société Air France SA	17
2017/C 213/21	Sprawa C-125/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma (Włochy) w dniu 10 marca 2017 r. – Luigi Bisignani/Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale 1 di Roma	17
2017/C 213/22	Sprawa C-132/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 marca 2017 r. – Peugeot Deutschland GmbH/Deutsche Umwelthilfe eV.	18
2017/C 213/23	Sprawa C-144/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Calabria (Włochy) w dniu 22 marca 2017 r. – Lloyd’s of London/Agenzia Regionale per la Protezione dell'Ambiente della Calabria	18
2017/C 213/24	Sprawa C-149/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 24 marca 2017 r. – Bastei Lübbe GmbH & Co. KG/Michael Strotzer	19
2017/C 213/25	Sprawa C-152/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 24 marca 2017 r. – Consorzio Italian Menagement i Catania Multiservizi SpA/Ferroviaria Italiana SpA	19
2017/C 213/26	Sprawa C-165/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 3 kwietnia 2017 r. – Morgan Stanley & Co International plc/Ministre de l’Économie et des Finances	20
2017/C 213/27	Sprawa C-185/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 10 kwietnia 2017 r. – Naczałnik na Mitnica Warna/Saksa OOD	21
2017/C 213/28	Sprawa C-215/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 25 kwietnia 2017 r. – Nova Kreditna Banka Maribor d.d./Republika Słowenii	21
2017/C 213/29	Sprawa C-222/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 17 lutego 2017 r. w sprawie T-40/15, ASPLA i Armando Álvarez/Unia Europejska, wniesione w dniu 27 kwietnia 2017 r. przez Plásticos Españoles, S.A. (ASPLA) i Armando Álvarez, S.A.	22
2017/C 213/30	Sprawa C-230/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 2 maja 2017 r. – Erdem Deha Altiner i Isabel Hanna Ravn/Udlændingestyrelsen	23
2017/C 213/31	Sprawa C-240/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 10 maja 2017 r. – E.	23
	Sąd
2017/C 213/32	Sprawa T-531/14: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – Sotiropoulou i in./Rada (Odpowiedzialność pozaumowna — Polityka gospodarcza i pieniężna — Decyzje skierowane do państwa członkowskiego w celu zaradzenia sytuacji nadmiernego deficytu — Ograniczenie i zniesienie uprawnień emerytalnych w Grecji — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawienia jednostkom)	25
2017/C 213/33	Sprawy połączone T-15/15 i T-197/15: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2017 r. – Costa/Parlament (Uposażenia posłów do Parlamentu — Emerytura — Zawieszenie — Odzyskanie — Zasada zapobiegania zbiegowi praw — Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu — Odesłanie do ustawodawstwa krajowego — Artykuł 12 ust. 2a lit. v) rozporządzenia w sprawie emerytur dla deputowanych — Wynagrodzenie z racji sprawowania stanowiska prezesa zarządu portu włoskiego — Uzasadnione oczekiwania)	25
2017/C 213/34	Sprawa T-122/15: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – Landeskreditbank Baden Württemberg/EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna — Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi — Artykuł 6 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 — Artykuł 70 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 — Jednolity mechanizm nadzorczy — Kompetencje EBC — Zdecentralizowane wykonywanie przez organy krajowe — Ocena znaczenia instytucji kredytowej — Konieczność bezpośredniego nadzoru EBC]	26
2017/C 213/35	Sprawa T-303/15: Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2017 r. – Barqawi/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Oczywisty błąd w ocenie)	27
2017/C 213/36	Sprawa T-304/15: Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2017 r. – Abdulkarim/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Oczywisty błąd w ocenie)	27
2017/C 213/37	Sprawa T-376/15: Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2017 r. – KK/Agencja Wykonawcza ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw (Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji Horyzont 2020 — Zaproszenie do składania wniosków w ramach programu prac na lata 2014-2015 — Program wspierania innowacji w MŚP — Decyzja EASME uznająca wniosek za niekwalifikowalny — Zasada jednego zgłoszenia — Procedura zmiany oceny — Tymczasowa niedostępność elektronicznego portalu do składania wniosków — Błąd w ocenie — Naruszenie norm proceduralnych — Odpowiedzialność pozaumowna)	28
2017/C 213/38	Sprawa T-159/16: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – Metronia/EUIPO – Zitro IP (TRIPLE O NADA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TRIPLE O NADA — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy TRIPLE BINGO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]	29
2017/C 213/39	Sprawa T-71/16 P: Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – De Nicola/EBI [Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBI — Ocena — Sprawozdanie z oceny przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny (2007) — Naruszenia prawa — Odwołanie oczywiście bezzasadne]	29
2017/C 213/40	Sprawa T-73/16P: Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – De Nicola/EBI (Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBI — Mobbing — Odpowiedzialność pozaumowna — Naruszenia prawa — Odwołanie oczywiście bezzasadne)	30
2017/C 213/41	Sprawa T-111/17: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2017 r. – Computer Market/EUIPO (COMPUTER MARKET)	30
2017/C 213/42	Sprawa T-211/17: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2017 r. – Amplexor Luxembourg/Komisja	31
2017/C 213/43	Sprawa T-231/17: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2017 r. – SE/Rada	31
2017/C 213/44	Sprawa T-233/17: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2017 r. – Portugalia/Komisja	32
2017/C 213/45	Sprawa T-245/17: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2017 r. – ViaSat/Komisja	33
2017/C 213/46	Sprawa T-256/17: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2017 r. – Labiri/EKES	34
2017/C 213/47	Sprawa T-258/17: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2017 r. – Arbuzov/Rada	35
2017/C 213/48	Sprawa T-276/17: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2017 r. – Ogrodnik/EUIPO – Aviario Tropical (Tropical)	35
2017/C 213/49	Sprawa T-278/17: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2017 r. – Bank of New York Mellon/EUIPO – Nixen Partners (NEXEN)	36
2017/C 213/50	Sprawa T-279/17: Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2017 r. – Hermann Bock/EUIPO (Push and Ready)	37
2017/C 213/51	Sprawa T-280/17: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2017 r. – GE.CO.P./Komisja	37
2017/C 213/52	Sprawa T-287/17: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2017 r. – Swemac Innovation/EUIPO – Swemac Medical Appliances (SWEMAC)	38

	Sprostowania
2017/C 213/53	Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-197/17 ( Dz.U. C 151 z 15.5.2017 )	39