W kontekście zwykłej procedury ustawodawczej Unii Europejskiej posiedzenie trójstronne oznacza nieformalne negocjacje międzyinstytucjonalne gromadzące przedstawicieli Parlamentu Europejskiego, Rady Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej. Celem posiedzenia trójstronnego jest osiągnięcie tymczasowego porozumienia w przedmiocie wniosku ustawodawczego, które będzie akceptowalne dla obu współprawodawców, czyli dla Parlamentu i dla Rady. To tymczasowe porozumienie zostaje następnie przyjęte na drodze formalnych procedur obowiązujących w każdej z tych instytucji.
Posiedzenie trójstronne może zostać zorganizowane na każdym etapie procedury ustawodawczej z myślą o znalezieniu rozwiązań dla nierozstrzygniętych kwestii. Przewodniczy mu współprawodawca będący gospodarzem posiedzenia. Rolą Komisji jest prowadzenie mediacji między stronami.
Nieformalnych posiedzeń trójstronnych nie należy mylić z posiedzeniami komitetu pojednawczego, które stanowią formalny etap zwykłej procedury ustawodawczej, przeprowadzany po drugim czytaniu. W obu przypadkach na posiedzeniach reprezentowane są wszystkie trzy wymienione powyżej instytucje, którym przyświeca, odpowiednio, cel w postaci uzgodnienia tymczasowego porozumienia lub zatwierdzenia wspólnego tekstu.
W 2007 r. Parlament i Rada wydały wspólną deklarację w sprawie praktycznych zasad dotyczących stosowania procedury współdecyzji, w której uznały, że system posiedzeń trójstronnych „już okazał się skuteczny i elastyczny, znacząco zwiększając możliwości osiągnięcia porozumienia na etapie pierwszego i drugiego czytania, a także ułatwiając przygotowanie prac komitetu pojednawczego”.