Opakowania z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu w kontakcie z żywnością

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

Odpowiednie technologie recyklingu:

• muszą zagwarantować, że materiały z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu:
  • są bezpieczne pod względem mikrobiologicznym;
  • nie uwalniają swoich składników do żywności w ilościach, które mogłyby zagrozić zdrowiu ludzkiemu lub zmienić – w niedopuszczalnych poziomach – skład żywności lub jej kolor, aromat, smak i teksturę (właściwości organoleptyczne),
  • mają etykietę, reklamę i prezentację, która nie wprowadzają społeczeństwa w błąd;
• są:
  • klasyfikowane według czynników takich jak rodzaj, metoda zbierania i pochodzenie materiału wsadowego oraz zamierzone wykorzystanie tworzywa sztucznego z recyklingu,
  • wymienione w załączniku I do rozporządzenia i mogą być również indywidualnie zatwierdzone przez Komisję Europejską.

Materiały i wyroby z tworzyw sztucznych można wprowadzać do obrotu, jeżeli są:

• produkowane w jeden z następujących sposobów:
  • odpowiednią technologię wymienioną w załączniku I,
  • nową technologię (wymagającą odpowiedniego zezwolenia) zgodnie z procedurą określoną w rozdziale IV;
• zawierają niezbędną dokumentację, instrukcje i etykietowanie.

Podmioty zajmujące się gospodarką odpadami muszą upewnić się, że zbierane odpady z tworzyw sztucznych:

• pochodzą wyłącznie z odpadów komunalnych lub z określonych przedsiębiorstw zajmujących się sprzedażą detaliczną żywności lub innych rodzajów żywności, zbieranych z zastosowaniem certyfikowanego systemu zbierania, z zastrzeżeniem ewentualnych wyjątków;
• zawierają wyłącznie materiały i wyroby z tworzyw sztucznych spełniające wymogi rozporządzenia (UE) nr 10/2011 w sprawie tworzyw sztucznych, które mają kontakt z żywnością (zob. podsumowanie);
• są zbierane oddzielnie; lub
• są zbierane w ramach systemu recyklingu zarządzanego przez jeden podmiot, w którym uczestnicy podlegający zasadom tego systemu zapewniają, że plastik nie jest skażony.

Zasady dotyczące tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu wymagają od podmiotów działających na rynku spożywczym:

• przestrzegania podczas ich stosowania instrukcji dołączonych do produktów;
• dostarczania stosownych informacji konsumentom, którzy mają kontakt z żywnością pakowaną w takie materiały.

Przepisy dotyczące rozwoju i stosowania technologii recyklingu stanowią, że:

• kilka podmiotów gospodarczych może opracowywać nowe technologie niezależnie lub wspólnie, ale musi poinformować o tym swój organ krajowy i Komisję oraz dostarczyć szczegółowych informacji na temat ich pracy, w tym dowodów naukowych i badań, na których się opiera;
• instalacje recyklingu wykorzystujące nową technologię muszą:
  • spełniać określone wymogi administracyjne oraz dostarczać i aktualizować informacje podsumowujące pełny proces i główne etapy produkcji, wraz z dokumentacją uzupełniającą,
  • monitorować średni poziom zanieczyszczenia poprzez pobieranie próbek partii wejściowych i wyjściowych z tworzyw sztucznych i publikowanie szczegółowego sprawozdania półrocznego na swojej stronie internetowej;
• Komisja (jeżeli uzna, że dostępne są wystarczające dane):
  • musi zwrócić się do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) o ocenę nowej technologii,
  • na podstawie tej oceny musi zdecydować, czy ją zatwierdzić,
  • może podjąć decyzję, z własnej inicjatywy lub na wniosek państwa członkowskiego Unii Europejskiej (UE), o nałożeniu dalszych warunków wykorzystywania technologii lub uznać ją za nieodpowiednią.

Procedura wydawania zezwoleń na indywidualny proces recyklingu

• Zezwolenie jest wymagane tylko wtedy, gdy wymaga tego odpowiednia technologia stosowana w takim procesie.
• Twórca procesu odkażania jest zobowiązany do złożenia wniosku, wraz z odpowiednią dokumentacją, do właściwego organu krajowego, który następnie informuje EFSA.
• EFSA ma ocenić cały proces i określić, czy może on stosować odpowiednią technologię recyklingu, tak aby materiały z tworzyw sztucznych były bezpieczne, a także wydać opinię naukową dotyczącą procesu recyklingu.
• Komisja, biorąc pod uwagę tę opinię, podejmuje decyzję o udzieleniu lub odmowie udzielenia niezbędnego zezwolenia.
• EFSA ma przedstawić wytyczne naukowe opisujące kryteria oceny, które będzie stosować w odniesieniu do każdej odpowiedniej technologii recyklingu wymagającej zezwolenia na poszczególne procesy recyklingu.
• Podmioty gospodarcze, którym udziela się zezwolenia na stosowanie ich procesu, stają się posiadaczami zezwoleń. Mają one wypełniać ogólne obowiązki, w tym dostarczać podmiotom zajmującym się recyklingiem niezbędnych informacji, powiadamiać Komisję o zmianach w procesie i o jego własności oraz szanować ich zobowiązania cywilne i karne.
• Komisja może zmienić, zawiesić lub cofnąć zezwolenia, jeżeli spełnione są określone kryteria.

Ustawodawstwo ustanawia unijny rejestr nowych technologii, podmiotów zajmujących się recyklingiem, procesów recyklingu, systemów recyklingu i instalacji odkażających. Rejestr ten zawiera szczegóły dotyczące:

• zakładu odkażania i recyklingu, w którym wyprodukowano tworzywo sztuczne z recyklingu;
• zastosowanego dozwolonego procesu recyklingu;
• nazwy systemu recyklingu i danych podmiotu gospodarczego;
• nazwy zastosowanej nowej technologii.

Podmioty zajmujące się recyklingiem muszą:

• spełniać wymogi administracyjne, takie jak informowanie Komisji i ich organów krajowych na 30 dni przed rozpoczęciem produkcji tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu;
• sporządzić skrócony arkusz monitorowania zgodności dla każdej instalacji odkażającej znajdującej się pod ich kontrolą, przy użyciu wzoru zawartego w załączniku II do rozporządzenia, i uzyskać dla niego zgodę właściwego organu na ich terytorium;
• dostarczyć deklarację zgodności zgodnie z opisem i wzorem określonym w części A załącznika III.

Kontrole urzędowe instalacji recyklingu obejmują:

• audyty podmiotów gospodarczych, ocenę dobrych praktyk produkcyjnych oraz badanie kontroli i monitorowanie zgodności obowiązujących procedur;
• uprawnienia organów krajowych do stwierdzenia niezgodności partii tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu z następujących powodów:
  • została wprowadzona do obrotu bez odpowiedniej dokumentacji lub etykietowania,
  • podmiot zajmujący się recyklingiem nie może udowodnić, że została wyprodukowana zgodnie z rozporządzeniem,
  • została wyprodukowana w zakładzie recyklingu, który nie spełnia wymogów rozporządzenia;
• uprawnienia organów krajowych do żądania od podmiotu gospodarczego usunięcia braków, a nawet do zakazania sprzedaży produktu.

Rozporządzenie nie ma zastosowania do stosowania odpadów do produkcji substancji (monomerów i innych substancji wyjściowych, dodatków z wyłączeniem barwników, polimerów pomocniczych do produkcji, z wyłączeniem rozpuszczalników i makrocząsteczek z fermentacji mikrobiologicznej) objętych art. 5 rozporządzenia (UE) nr 10/2011.

Rozporządzenie zawiera pewne ustalenia przejściowe i uchyla rozporządzenie (WE) nr 282/2008.