KOMISJA EUROPEJSKA

Strasburg, dnia17.4.2018

COM(2018) 225 final

2018/0108(COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie europejskiego nakazu wydania dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych i europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych

{SWD(2018) 118 final}

{SWD(2018) 119 final}

UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

W dzisiejszych czasach korzystanie z mediów społecznościowych, aplikacji webmail, usług przesyłania wiadomości oraz aplikacji do komunikacji, pracy, utrzymywania kontaktów i zdobywania informacji stało się powszechne w wielu częściach świata. Usługi te łączą ze sobą setki milionów użytkowników. Przynoszą znaczące korzyści dla dobrobytu ekonomicznego i społecznego użytkowników w całej Unii i poza nią. Mogą być jednak nadużywane jako narzędzia służące do popełniania lub ułatwiania przestępstw, w tym poważnych przestępstw takich jak ataki terrorystyczne. Gdy to się zdarza, wspomniane usługi i aplikacje często jako jedyne pozwalają służbom dochodzeniowo-śledczym znaleźć wskazówki umożliwiające ustalenie, kto popełnił przestępstwo, oraz pozyskać materiał dowodowy, który można wykorzystać w sądzie.

Ze względu na ponadgraniczny charakter internetu usługi tego rodzaju mogą być świadczone z dowolnego miejsca na świecie i niekoniecznie wymagają fizycznej infrastruktury, obecności przedsiębiorstwa lub pracowników w państwach członkowskich, w których usługi te są oferowane, czy też w ogóle obecności na rynku wewnętrznym. Ponadto nie wymagają one konkretnej lokalizacji przechowywania danych, którą usługodawca wybiera często w oparciu o uzasadnione względy, takie jak bezpieczeństwo danych, korzyści skali i szybkość dostępu. W rezultacie w przypadku coraz większej liczby spraw karnych dotyczących wszelkiego rodzaju przestępstw 1 organy państw członkowskich potrzebują dostępu do danych, które mogą być wykorzystane jako materiał dowodowy i które są przechowywane poza ich państwem lub przez usługodawców w innych państwach członkowskich lub państwach trzecich.

Na wypadek sytuacji, w których materiał dowodowy lub usługodawca zlokalizowani są gdzie indziej, kilkadziesiąt lat temu opracowano mechanizmy współpracy między państwami 2 . Pomimo regularnego wprowadzania reform wspomniane mechanizmy współpracy poddawane są coraz większej presji spowodowanej rosnącymi potrzebami w zakresie transgranicznego dostępu do elektronicznego materiału dowodowego w odpowiednim czasie. W odpowiedzi na tę presję szereg państw członkowskich i państw trzecich ucieka się do rozbudowy swoich narzędzi krajowych. Wynikające z tego rozdrobnienie jest źródłem niepewności prawa i sprzecznych obowiązków oraz nasuwa pytania na temat ochrony praw podstawowych i gwarancji proceduralnych dla osób, których dotyczą takie żądania.

W 2016 r. Rada wezwała do podjęcia konkretnych działań opartych na wspólnym podejściu UE w celu podniesienia skuteczności wspólnej pomocy prawnej, usprawnienia współpracy pomiędzy organami państw członkowskich a usługodawcami w państwach niebędących członkami UE oraz zaproponowania rozwiązań problemów dotyczących ustalania jurysdykcji i egzekwowania przepisów 3 w cyberprzestrzeni 4 . Również Parlament Europejski podkreślił wyzwania, jakie obecnie fragmentaryczne ramy prawne mogą stwarzać dla dostawców starających się wykonać żądania organów ścigania i wezwał do zaproponowania europejskich ram prawnych obejmujących wystarczające zabezpieczenia praw i wolności wszystkich zaangażowanych podmiotów 5 .

Niniejszy wniosek dotyczy konkretnego problemu spowodowanego zmiennym charakterem cyfrowego materiału dowodowego i jego wymiarem międzynarodowym. Ma on na celu dostosowanie mechanizmów współpracy do epoki cyfrowej, udostępnienie narzędzi sądowych i narzędzi egzekwowania prawa uwzględniających dzisiejsze sposoby komunikowania się przestępców oraz zwalczanie nowoczesnych form przestępczości. Możliwość stosowania takich narzędzi zależy od objęcia ich silnymi mechanizmami ochrony praw podstawowych. Niniejszy wniosek ma na celu zwiększenie pewności prawa dla organów, usługodawców i zainteresowanych osób oraz utrzymanie wysokich standardów w odniesieniu do wniosków organów ścigania i zapewnienie w ten sposób ochrony praw podstawowych, przejrzystości i rozliczalności. Pozwala on również przyspieszyć proces zabezpieczania i pozyskiwania elektronicznego materiału dowodowego przechowywanego lub posiadanego przez usługodawców posiadających zakład w innej jurysdykcji. Niniejszy instrument będzie funkcjonować obok obecnych instrumentów współpracy wymiarów sprawiedliwości, które zachowują swoje znaczenie i w stosownych przypadkach nadal mogą być wykorzystywane przez właściwe organy. Równolegle Komisja prowadzi prace nad wzmocnieniem istniejących mechanizmów współpracy wymiarów sprawiedliwości za pomocą środków takich jak stworzenie bezpiecznej platformy umożliwiającej szybką wymianę wniosków pomiędzy organami sądowymi w UE oraz dokonanie inwestycji w wysokości 1 mln EUR mającej na celu przeszkolenie przedstawicieli zainteresowanych zawodów i organów ze wszystkich państw członkowskich UE w zakresie wzajemnej pomocy prawnej i współpracy, ze szczególnym naciskiem na Stany Zjednoczone jako państwa trzeciego otrzymującego największą liczbę wniosków z UE 6 .

W zakresie doręczania i wykonywania nakazów na podstawie niniejszego instrumentu organy powinny polegać na przedstawicielu prawnym powołanym przez usługodawców. Komisja przedstawia w dniu dzisiejszym wniosek mający na celu zapewnienie skutecznego powoływania takich przedstawicieli prawnych. Zapewnia on wspólne rozwiązanie dla całej UE na potrzeby kierowania nakazów prawnych do usługodawców za pośrednictwem przedstawiciela prawnego.

•Spójność z istniejącymi ramami prawnymi UE w obszarze polityki oraz Konwencją Rady Europy o cyberprzestępczości

Na obecne ramy prawne UE składają się unijne instrumenty współpracy w sprawach karnych, takie jak dyrektywa 2014/41/UE w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych 7 (dyrektywa END), Europejska konwencja o pomocy prawnej w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej 8 , decyzja Rady 2002/187/WSiSW ustanawiająca Eurojust 9 , rozporządzenie (UE) 2016/794 w sprawie Europolu 10 , decyzja ramowa Rady 2002/465/WSiSW w sprawie wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych 11 , a także porozumienia dwustronne pomiędzy Unią Europejską a państwami niebędącymi członkami UE, takie jak Porozumienie między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o wzajemnej pomocy prawnej 12 oraz Umowa między Unią Europejską a Japonią w sprawie wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych 13 .

Dzięki wprowadzeniu europejskiego nakazu wydawania dowodów i europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów wniosek ułatwia zabezpieczenie i gromadzenie elektronicznego materiału dowodowego w postępowaniu karnym, przechowywanego lub posiadanego przez usługodawców w innej jurysdykcji. Dyrektywa w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych, która w znacznym stopniu zastąpiła Europejską konwencję o pomocy prawnej w sprawach karnych, dotyczy wszelkich czynności dochodzeniowych 14 , w tym dostępu do elektronicznego materiału dowodowego. Dyrektywa ta nie zawiera jednak przepisów szczegółowych dotyczących tego rodzaju dowodów 15 . Nowy instrument nie zastępuje europejskiego nakazu dochodzeniowego w przypadku pozyskiwania elektronicznego materiału dowodowego, lecz stanowi dodatkowe narzędzie dla organów. Mogą wystąpić sytuacje, na przykład w przypadku konieczności przeprowadzenia szeregu czynności w ramach postępowania przygotowawczego w wykonującym nakaz państwie członkowskim, w których europejski nakaz dochodzeniowy będzie preferowanym wyborem organów publicznych. Stworzenie nowego instrumentu dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego może być lepszą alternatywą niż zmiana dyrektywy w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych ze względu na szczególne wyzwania związane z pozyskiwaniem takiego materiału dowodowego, które nie mają wpływu na inne czynności dochodzeniowo-śledcze objęte tą dyrektywą.

Aby usprawnić transgraniczne gromadzenie elektronicznego materiału dowodowego, nowy instrument zostanie oparty o zasadę wzajemnego uznawania. Organ w państwie, w którym zlokalizowany jest adresat nakazu, nie będzie musiał bezpośrednio brać udziału w doręczaniu i wykonaniu nakazu, z wyjątkiem sytuacji wystąpienia niezgodności, w której wymagane będzie przymuszenie do wykonania nakazu, a stroną interweniującą będzie właściwy organ w państwie, w którym zlokalizowany jest przedstawiciel. Instrument wymaga zatem wprowadzenia zestawu solidnych zabezpieczeń i przepisów, takich jak zatwierdzanie w każdym przypadku przez organ sądowy. Przykładowo europejskie nakazy wydawania dowodów dotyczących transakcji lub treści (w przeciwieństwie do danych abonenta i danych dostępu) mogą być wydawane tylko w przypadku przestępstw zagrożonych w państwie wydającym nakaz karą pozbawienia wolności o górnej granicy ustawowego zagrożenia w wysokości co najmniej trzech lat lub w przypadku konkretnych przestępstw wskazanych we wniosku, takich jak cyberprzestępstwa, przestępstwa wykorzystujące cyberprzestrzeń lub przestępstwa związane z terroryzmem.

Dane osobowe, których dotyczy niniejszy wniosek, podlegają ochronie i mogą być przetwarzane wyłącznie zgodnie z ogólnym rozporządzeniem w sprawie ochrony danych (RODO) 16 oraz dyrektywą w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar oraz w sprawie swobodnego przepływu takich danych (dyrektywa o ochronie danych osobowych skierowana do policji i organów wymiaru sprawiedliwości) 17 . RODO będzie miało zastosowanie od dnia 25 maja 2018 r., natomiast dyrektywa o ochronie danych osobowych skierowana do policji i organów wymiaru sprawiedliwości musi zostać przetransponowana przez państwa członkowskie do dnia 6 maja 2018 r.

Konwencja Rady Europy o cyberprzestępczości (Seria Traktatów Rady Europy nr 185), ratyfikowana przez większość państw członkowskich UE, ustanawia międzynarodowe mechanizmy współpracy na rzecz walki z cyberprzestępczością 18 . Konwencja dotyczy przestępstw popełnianych za pośrednictwem internetu i innych sieci komputerowych. Wymaga ona również od stron wprowadzenia uprawnień i procedur umożliwiających pozyskiwanie elektronicznego materiału dowodowego oraz świadczenia sobie wzajemnej pomocy prawnej, nieograniczonej do cyberprzestępstw. W szczególności Konwencja zawiera wymóg, by strony wprowadziły nakazy wydania dowodów umożliwiające uzyskanie danych komputerowych od usługodawców na ich terytorium, a także dane abonentów od usługodawców oferujących usługi na ich terytorium. Konwencja przewiduje ponadto stosowanie nakazów zabezpieczenia, jeżeli istnieją powody, aby przypuszczać, że wspomniane dane komputerowe są szczególnie narażone na utratę lub zmianę. Doręczanie i wykonalność krajowych nakazów wydania dowodów skierowanych do usługodawców mających zakład poza terytorium strony Konwencji rodzi kolejne problemy. W tym względzie rozważane są obecnie dalsze środki mające na celu poprawę transgranicznego dostępu do elektronicznych materiałów dowodowych 19 .

•Krótki opis proponowanego rozporządzenia

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

Podstawą prawną wsparcia działań w tej dziedzinie jest art. 82 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Art. 82 ust. 1 stanowi, że Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, przyjmują środki mające na celu ustanowienie zasad i procedur zapewniających uznawanie w całej Unii wszystkich form wyroków i orzeczeń sądowych. Przyjmowane są również środki w celu ułatwiania współpracy między organami sądowymi lub równoważnymi organami państw członkowskich w ramach ścigania karnego i wykonywania orzeczeń.

Ta podstawa prawna ma zastosowanie do mechanizmów objętych niniejszym rozporządzeniem. Art. 82 ust. 1 zapewnia wzajemne uznawanie orzeczeń sądowych, które organ sądowy w państwie wydającym nakaz kieruje do osoby prawnej w innym państwie członkowskim, a nawet za pomocą których nakłada na tę osobę prawną określone obowiązki, bez uprzedniej interwencji organu sądowego w tym innym państwie członkowskim. Europejski nakaz wydania dowodów lub zabezpieczenia dowodów może prowadzić do interwencji organu sądowego państwa wykonującego, jeżeli jest to konieczne do wykonania takiego orzeczenia.

•Wybór instrumentu

•Pomocniczość

Ze względu na transgraniczny wymiar poruszanych tutaj problemów środki uwzględnione we wniosku muszą zostać przyjęte na szczeblu unijnym, aby osiągnąć cele rozporządzenia. Przestępstwa, w przypadku których istnieje elektroniczny materiał dowodowy, często wiążą się z sytuacjami, w których infrastruktura służąca do przechowywania elektronicznego materiału dowodowego oraz usługodawca utrzymujący tę infrastrukturę objęci są krajowymi ramami prawnymi, w granicach Unii lub poza nią, innymi niż krajowe ramy prawne ofiary i sprawcy przestępstwa. W rezultacie uzyskanie skutecznego dostępu do elektronicznego materiału dowodowego w wymiarze transgranicznym bez wspólnych norm minimalnych może być dla właściwego państwa bardzo czasochłonne i trudne. W szczególności państwo członkowskie działające we własnym zakresie mogłoby napotkać trudności w związku z następującymi kwestiami:

·rozdrobnienie ram prawnych w państwach członkowskich, które usługodawcy dążący do spełnienia wymogów opartych na przepisach krajowych różnych państw zidentyfikowali jako główne wyzwanie;

·większa drożność współpracy wymiarów sprawiedliwości na podstawie istniejącego prawodawstwa Unii, a w szczególności dyrektywy w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych.

Ze względu na zróżnicowanie podejść prawnych, liczbę stosownych obszarów polityki (bezpieczeństwo, prawa podstawowe, w tym prawa procesowe i ochrona danych osobowych, kwestie gospodarcze) oraz dużą liczbę zainteresowanych stron ustawodawstwo na szczeblu unijnym stanowi najbardziej odpowiedni środek zaradzenia zidentyfikowanym problemom.

•Proporcjonalność

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

•Konsultacje z zainteresowanymi stronami

•Ocena skutków

Rada ds. Kontroli Regulacyjnej wydała pozytywną opinię na temat oceny skutków wspierającej niniejszy wniosek 20 oraz przedstawiła szereg sugestii dotyczących udoskonaleń 21 . W wyniku tej opinii ocena skutków została zmieniona w celu dalszego omówienia kwestii dotyczących praw podstawowych, związanych z transgranicznym udostępnianiem danych, w szczególności związków pomiędzy poszczególnymi środkami składającymi się na preferowany wariant. Ocenę zmodyfikowano również w celu lepszego odzwierciedlenia poglądów zainteresowanych stron i państw członkowskich oraz wyjaśnienia sposobu ich uwzględnienia. Przeglądowi poddano ponadto kontekst polityczny w celu włączenia do niego dodatkowych odniesień do różnych aspektów, takich jak dyskusje w grupach ekspertów, które pomogły w kształtowaniu inicjatywy. Komplementarność poszczególnych środków (w szczególności dyrektywy w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego, negocjacji w sprawie dodatkowego protokołu do Konwencji Rady Europy o cyberprzestępczości oraz wspólnego przeglądu Porozumienia pomiędzy UE a Stanami Zjednoczonymi o wzajemnej pomocy prawnej) wyjaśniono w odniesieniu do ich zakresu, czasu stosowania i dogłębności, a scenariusz odniesienia zmieniono w celu lepszego odzwierciedlenia zmian, których wystąpienie jest prawdopodobne niezależnie od przyjęcia zaproponowanych środków. Wreszcie dodano schematy blokowe w celu lepszego opisania przepływów zadań w dziedzinie udostępniania danych.

Oprócz scenariusza odniesienia (wariant O) rozważano cztery warianty polityki: szereg praktycznych środków mających na celu poprawę zarówno procedur współpracy wymiarów sprawiedliwości, jak i bezpośredniej współpracy pomiędzy organami publicznymi a usługodawcami (wariant A: o charakterze nieustawodawczym); wariant będący połączeniem środków praktycznych przewidzianych w wariancie A i międzynarodowych rozwiązań dwustronnych i wielostronnych (wariant B: o charakterze ustawodawczym); wariant będący połączeniem wyżej opisanych środków przewidzianych w wariancie B oraz europejskiego nakazu wydania dowodów i środka mającego na celu poprawę opartego na zapytaniach dostępu do baz danych zawierających informacje dotyczące abonentów, takich jak baza danych WHOIS z informacjami o właścicielach nazw domen (wariant C: o charakterze ustawodawczym); oraz wariant będący połączeniem wszystkich wyżej opisanych środków przewidzianych w wariancie C z ustawodawstwem w sprawie bezpośredniego dostępu do zdalnie przechowywanych danych (wariant D: o charakterze ustawodawczym) 22 .

W przypadku niepodjęcia żadnych środków (wariant O) rosnąca liczba wniosków pogorszy sytuację. Wszystkie pozostałe warianty pomagają osiągnąć cele inicjatywy, jednakże w różnym stopniu. wariant A pozwoliłaby na poprawę skuteczności obecnych procesów, na przykład dzięki poprawie jakości wniosków, jednakże pole do doskonalenia byłoby ograniczone ze względu na niedociągnięcia strukturalne obecnego systemu.

Wariant B prowadziłaby do liczniejszych usprawnień, zapewniając międzynarodowo akceptowane rozwiązania, jednakże wynik tych międzynarodowych rozwiązań byłby w znacznej mierze zależny od państw trzecich. Rozwiązania te są zatem niepewne, ich skuteczność jest mało prawdopodobna i nie oferowałyby one prawdopodobnie tyle samo zabezpieczeń, co rozwiązanie unijne.

Wariant C pozwoliłaby na wniesienie wyraźnej wartości dodanej do wyżej opisanych wariantów, zapewniając ponadto wewnątrzunijny instrument bezpośredniej współpracy z usługodawcami, który umożliwiałby rozwiązanie większości zidentyfikowanych problemów, pod warunkiem istnienia usługodawcy posiadającego odpowiednie dane.

Wariant D stanowi najbardziej kompleksowy pakiet rozwiązań. Oprócz wyżej wymienionych środków obejmuje on środek ustawodawczy dotyczący bezpośredniego dostępu w sytuacjach, w których udział usługodawcy nie jest konieczny.

Niniejsza inicjatywa ustawodawcza proponowana przez Komisję opiera się na ustaleniach z oceny skutków. Ustawodawstwo to zostanie uzupełnione o środki praktyczne opisane w ocenie skutków oraz o trwające prace nad protokołem dodatkowym do Konwencji Rady Europy o cyberprzestępczości. W oparciu o swój wniosek ustawodawczy Komisja omówi ponadto ze Stanami Zjednoczonymi i innymi państwami trzecimi możliwość przyszłych porozumień dwustronnych lub wielostronnych w sprawie transgranicznego dostępu do elektronicznego materiału dowodowego oraz zabezpieczeń w tym zakresie. W odniesieniu do środków bezpośredniego dostępu i dostępu do baz danych, stanowiących część wariantu D, Komisja nie proponuje w chwili obecnej żadnego ustawodawstwa, niemniej będzie nadal analizować najlepsze drogi postępowania w odniesieniu do tych dwóch kwestii.

Oczekuje się, że inicjatywa umożliwi bardziej skuteczne i efektywne dochodzenia i ściganie przestępstw, poprawiając jednocześnie przejrzystość i rozliczalność oraz zapewniając poszanowanie praw podstawowych. Oczekuje się również, że będzie ona sprzyjać zaufaniu na jednolitym rynku cyfrowym dzięki poprawie bezpieczeństwa i zmniejszeniu postrzeganej bezkarności w przypadku przestępstw popełnianych na urządzeniach sieciowych lub za ich pośrednictwem.

W przypadku organów publicznych oczekuje się, że inicjatywa spowoduje powstanie początkowych kosztów wdrożenia, które w długiej perspektywie czasowej zostaną skompensowane przez oszczędności w kosztach powtarzalnych. Organy krajowe musiałyby przyjąć nowe procedury i odbyć szkolenia. W dalszej perspektywie organy odniosą jednak korzyści dzięki usprawnieniu i centralizacji oraz jasnym ramom prawnym regulującym wnioski o dostęp do danych, jako że działania te powinny się przyczynić do przyrostu wydajności. Podobnie, ponieważ wariant preferowany przyczyni się do odciążenia kanałów współpracy wymiarów sprawiedliwości, państwa otrzymujące wnioski powinny odnotować zmniejszenie liczby wniosków do rozpatrzenia.

Usługodawcy będą się musieli dostosować do nowych ram prawnych, wprowadzając (nowe) procedury i szkoląc swoich pracowników. Z drugiej strony zharmonizowane ramy mogłyby odciążyć usługodawców, którzy już odpowiadają na wnioski o dane niedotyczące treści i muszą je oceniać na podstawie różniących się od siebie przepisów prawa we wszystkich państwach członkowskich. Pewność prawa i normalizacja procedur powinny mieć również pozytywny wpływ na małe i średnie przedsiębiorstwa, zmniejszając obciążenia administracyjne i sprzyjając konkurencyjności. Ogólnie rzecz biorąc, oczekuje się również, że inicjatywa przyczyni się do osiągnięcia oszczędności przez te przedsiębiorstwa.

•Prawa podstawowe

·prawa osoby fizycznej, do której danych uzyskuje się dostęp: prawo do ochrony danych osobowych, prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, prawo do wolności wypowiedzi, prawo do obrony, prawo do skutecznego środka ochrony prawnej i dostępu do bezstronnego sądu;

·prawa usługodawcy: prawo do wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawo do skutecznego środka ochrony prawnej;

·prawa wszystkich obywateli: prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego.

4.WPŁYW NA BUDŻET

5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

•Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

•Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

	ROZPORZĄDZENIE
	Artykuł	Motyw
I. Przedmiot, definicje i zakres	1. Przedmiot	1–15
	2. Definicje	16–23
	3. Zakres	24–27
II. Europejski nakaz wydania dowodów, europejski nakaz zabezpieczenia dowodów i zaświadczenia, przedstawiciel prawny	4. Organ wydający	30
	5. Warunki wydania europejskiego nakazu wydania dowodów	28–29, 31–35
	6. Warunki wydania europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów	36
	7. Adresat europejskiego nakazu wydania dowodów i europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów	37
	8. Zaświadczenie europejskiego nakazu wydania dowodów i zaświadczenie europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów	38–39
	9. Wykonanie zaświadczenia europejskiego nakazu wydania danych	40–41
	10. Wykonanie zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów	42
	11. Poufność i informowanie użytkowników	43
	12. Zwrot kosztów	Brak
III. Sankcje i postępowanie przymuszające do wykonania nakazu	13. Sankcje	Brak
	14. Postępowanie przymuszające do wykonania nakazu	44–45, 55
IV. Środki ochrony prawnej	15 i 16. Postępowanie odwoławcze w przypadku konfliktu obowiązków wynikających z przepisów państwa trzeciego	47–53
	17. Skuteczne środki ochrony prawnej	54
	18. Zapewnienie przywilejów i immunitetów na podstawie prawa państwa wykonującego	35
V. Postanowienia końcowe	19. Monitorowanie i sprawozdawczość	58
	20. Zmiany zaświadczeń i formularzy	59–60
	21. Wykonywanie przekazanych uprawnień	60
	22. Powiadomienia	Brak
	23. Związek z europejskimi nakazami dochodzeniowymi	61
	24. Ocena	62
	25. Wejście w życie	Brak

Art. 15 i 16 przewidują postępowanie odwoławcze na wypadek sytuacji, w której usługodawcy posiadający zakład w państwach trzecich muszą sprostać sprzecznym ze sobą obowiązkom. Przepisy te są również szczególnie istotne dla zapewnienia ochrony praw indywidualnych oraz międzynarodowej wzajemności. Dzięki ustanowionemu wysokiemu standardowi mają one zachęcać państwa trzecie do zapewnienia podobnego poziomu ochrony. W sytuacji odwrotnej, kiedy organy państwa trzeciego chcą uzyskać informacje o obywatelu UE od europejskiego dostawcy usług, przepisy prawa unijnego lub przepisy prawa państwa członkowskiego chroniące prawa podstawowe, takie jak dorobek prawny w dziedzinie ochrony danych, mogą w podobny sposób zapobiec ujawnieniu. Unia Europejska oczekuje od państw trzecich przestrzegania takich zakazów w taki sam sposób, jak przewidziano to w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do państw trzecich.

Procedurę opisaną w art. 15 może wszcząć adresat, jeżeli uczynienie zadość europejskiemu nakazowi wydania dowodów skutkowałoby naruszeniem przepisów prawa państwa trzeciego, zgodnie z którymi ujawnienie tych danych jest zabronione z uwagi na konieczność ochrony podstawowych praw zainteresowanych osób lub podstawowych interesów państwa trzeciego związanych z bezpieczeństwem narodowym lub obronnością. Adresat ma obowiązek wnieść uzasadniony sprzeciw, w którym poinformuje organ wydający o przesłankach, na podstawie których uznał, że istnieją sprzeczne ze sobą obowiązki. Uzasadniony sprzeciw nie może być oparty wyłącznie na fakcie, że podobne przepisy nie istnieją w państwie trzecim, lub jedynie na okoliczności przechowywania odnośnych danych w państwie trzecim. Uzasadniony sprzeciw wnosi się na podstawie procedury przewidzianej w art. 9 ust. 5 w odniesieniu do powiadomienia o zamiarze niezastosowania się do nakazu, przy użyciu formularza zawartego w załączniku III.

Na podstawie uzasadnionego sprzeciwu organ wydający dokonuje kontroli wydanego przez siebie nakazu. Jeżeli organ wydający podejmie decyzję o uchyleniu nakazu, postępowanie ulega zakończeniu. Jeżeli organ wydający ma zamiar utrzymać nakaz w mocy, sprawa jest przekazywana do właściwego sądu jego państwa członkowskiego. Sąd ten dokonuje oceny, na podstawie uzasadnionego sprzeciwu oraz z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności, czy prawo państwa trzeciego ma zastosowanie do rozpatrywanej sprawy oraz – jeżeli ma zastosowanie – czy w rozpatrywanej sprawie istnieją sprzeczne ze sobą obowiązki. Przeprowadzając tę ocenę, sąd powinien wziąć pod uwagę, czy przepisy prawa państwa trzeciego w oczywisty sposób nie mają na celu ochrony innych interesów niż prawa podstawowe lub podstawowe interesy państwa trzeciego związane z bezpieczeństwem narodowym lub obronnością lub czy nie mają na celu ochrony nielegalnych działań przed wnioskami organów ścigania dotyczącymi postępowania przygotowawczego.

Jeżeli sąd ustali, że konflikt z obowiązkami wynikającym z przepisów prawa chroniących prawa podstawowe osób fizycznych lub podstawowe interesy państwa trzeciego związane z bezpieczeństwem narodowym lub obronnością faktycznie występuje, sąd musi wystąpić o opinię do właściwego państwa trzeciego za pośrednictwem krajowych organów centralnych tego państwa trzeciego. Jeżeli po konsultacji państwo trzecie potwierdzi występowanie konfliktu i sprzeciwi się wykonaniu nakazu, sąd ma obowiązek uchylić nakaz.

Jeżeli konflikt wynika z innych przepisów prawa państwa trzeciego, których celem nie jest ochrona praw podstawowych osób fizycznych ani podstawowych interesów państwa trzeciego związanych z bezpieczeństwem narodowym lub obronnością, po uważnym rozważeniu wszystkich wchodzących w grę interesów sąd podejmuje decyzję o utrzymaniu w mocy nakazu lub jego uchyleniu.

2018/0108 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie europejskiego nakazu wydania dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych i europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 82 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego 26 ,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)Unia postawiła sobie za cel utrzymanie i rozwój przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. W celu stopniowego ustanowienia tej przestrzeni Unia przyjmie środki związane ze współpracą wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania wyroków i orzeczeń sądowych, która od posiedzenia Rady Europejskiej w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. jest powszechnie uważana za kamień milowy współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych w Unii.

(2)Środki mające na celu pozyskanie i zabezpieczenie elektronicznego materiału dowodowego mają coraz większe znaczenie dla zapewnienia możliwości przeprowadzania dochodzeń i ścigania przestępstw w całej Unii. Skuteczne mechanizmy pozyskiwania elektronicznego materiału dowodowego mają kluczowe znaczenie dla zwalczania przestępczości, z zastrzeżeniem warunków mających na celu zapewnienie pełnej zgodności z prawami podstawowymi i zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej zapisanymi w traktatach, w szczególności zasadami konieczności i proporcjonalności, sprawiedliwości proceduralnej, ochrony danych, poufności korespondencji i prywatności.

(3)We wspólnym oświadczeniu unijnych ministrów sprawiedliwości i spraw wewnętrznych oraz przedstawicieli instytucji UE z dnia 22 marca 2016 r. w sprawie ataków terrorystycznych w Brukseli podkreślono potrzebę, nadając jej charakter priorytetowy, znalezienia sposobów szybszego i skuteczniejszego zabezpieczania i pozyskiwania elektronicznego materiału dowodowego oraz określenia konkretnych środków mających na celu zaradzenie tej kwestii.

(4)W konkluzjach Rady z dnia 9 czerwca 2016 r. podkreślono rosnące znaczenie elektronicznego materiału dowodowego w procesach karnych oraz ochrony cyberprzestrzeni przed nadużyciami i działalnością przestępczą dla gospodarek i społeczeństw, a zatem potrzebę dysponowania przez organy ścigania i organy sądowe skutecznymi narzędziami badania i ścigania przestępstw związanych z cyberprzestrzenią.

(5)We wspólnym komunikacie „Odporność, prewencja, obrona” z dnia 13 września 2017 r. 27 Komisja podkreśliła, że skuteczne badanie i ściganie przestępczości wykorzystującej cyberprzestrzeń stanowi kluczowy środek odstraszający wobec cyberataków oraz że obecne przepisy procesowe należałoby lepiej dostosować do epoki internetu. Obecne procedury niekiedy nie pozwalają mierzyć się z szybkością cyberataków, co powoduje, że sprawna współpraca transgraniczna jest szczególnie potrzebna.

(6)Parlament Europejski przywołał te zastrzeżenia w swoim rozporządzeniu w sprawie walki z cyberprzestępczością z dnia 3 października 2017 r. 28 , podkreślając wyzwania, które obecne rozdrobione ramy prawne mogą stwarzać dla usługodawców starających się spełniać żądania organów ścigania, i wezwał Komisję do przedstawienia unijnych ram prawnych dotyczących elektronicznego materiału dowodowego, przewidujących wystarczające zabezpieczenia dla praw i wolności wszystkich zainteresowanych stron.

(7)Usługi oparte na sieci można świadczyć z dowolnej lokalizacji i nie wymagają one fizycznej infrastruktury, pomieszczeń ani pracowników w danym kraju. Prowadzi to do sytuacji, w których odpowiedni materiał dowodowy jest często przechowywany poza państwem prowadzącym postępowanie przygotowawcze lub przez usługodawcę posiadającego zakład poza tym państwem. Pomiędzy sprawą badaną w postępowaniu przygotowawczym w zainteresowanym państwie a państwem, w którym przechowywany jest materiał dowodowy lub w którym usługodawca ma główny zakład, często nie występuje inny związek.

(8)Ze względu na ten brak związku wnioski w ramach współpracy wymiarów sprawiedliwości są często kierowane do państw, w których zlokalizowana jest znaczna liczba usługodawców, a które to państwa nie pozostają w innej relacji do rozpatrywanej sprawy. Ponadto liczba wniosków znacznie się zwiększyła ze względu na rosnące wykorzystanie usług sieciowych, które z natury są wolne od granic. W rezultacie pozyskanie elektronicznego materiału dowodowego z wykorzystaniem kanałów współpracy wymiarów sprawiedliwości często zabiera wiele czasu – zbyt wiele, aby ślady przestępstw pozostały dostępne. Co więcej, nie istnieją jasne ramy współpracy z usługodawcami, przy czym niektórzy usługodawcy z państw trzecich przyjmują bezpośrednie wnioski o dane niedotyczące treści zgodnie z obowiązującymi w ich państwie przepisami prawa krajowego. W związku z powyższym wszystkie państwa członkowskie korzystają z kanału współpracy z usługodawcami, jeżeli jest on dostępny, wykorzystując różne krajowe narzędzia, warunki i procedury. Dodatkowo, w przypadku danych dotyczących treści, niektóre państwa członkowskie podjęły jednostronne działania, podczas gdy inne nadal korzystają ze współpracy wymiarów sprawiedliwości.

(9)Rozdrobione ramy prawne stwarzają wyzwania dla usługodawców starających się stosować do wniosków organów ścigania. Istnieje zatem potrzeba zaproponowania europejskich ram prawnych dotyczących elektronicznego materiału dowodowego, aby w niniejszym instrumencie nałożyć na usługodawców obowiązek odpowiadania bezpośrednio organom ścigania bez angażowania organów sądowych w państwie członkowskim usługodawcy.

(10)Nakazy wydawane na podstawie niniejszego rozporządzenia będą kierowane do przedstawicieli prawnych usługodawców wyznaczonych do tego celu. Jeżeli usługodawca posiadający zakład w Unii nie wyznaczył przedstawiciela prawnego, nakazy mogą być kierowane do dowolnego zakładu tego usługodawcy w Unii. Ten wariant rezerwowy ma na celu zapewnienie skuteczności systemu, jeżeli usługodawca nie wyznaczył (jeszcze) specjalnego przedstawiciela.

(11)Mechanizm europejskiego nakazu wydania elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych i europejskiego nakazu jego zabezpieczenia może działać wyłącznie w oparciu o wysokie standardy wzajemnego zaufania pomiędzy państwami członkowskimi, które stanowią kluczowy warunek konieczny prawidłowego funkcjonowania niniejszego instrumentu.

(12)Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Powyższe obejmuje prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego, poszanowanie życia prywatnego i rodzinnego, ochronę danych osobowych, wolność prowadzenia działalności gospodarczej, prawo do posiadania własności, prawo do skutecznego środka ochrony prawnej i dostępu do bezstronnego sądu, domniemanie niewinności, prawo do obrony, zasady legalności oraz proporcjonalności, a także prawo do niebycia sądzonym lub podlegania karze dwukrotnie w tym samym procesie karnym za to samo przestępstwo. Jeżeli państwo członkowskie dysponuje wyraźnymi przesłankami, że w innym państwie członkowskim może się toczyć równoległy proces karny, konsultuje się z organami tego państwa członkowskiego zgodnie z decyzją ramową Rady 2009/948/WSiSW 29 .

(13)W celu zagwarantowania pełnego poszanowania praw podstawowych w niniejszym rozporządzeniu zawarto wyraźne odwołanie do niezbędnych norm dotyczących pozyskiwania danych osobowych, przetwarzania takich danych, kontroli sądowej podejmowania przewidzianych w niniejszym instrumencie czynności w toku postępowania przygotowawczego oraz dostępnych środków ochrony prawnej.

(14)Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla praw procesowych w postępowaniu karnym określonych w dyrektywach 2010/64/UE 30 , 2012/13/UE 31 , 2013/48/UE 32 , 2016/343 33 , 2016/800 34 i 2016/1919 35 Parlamentu Europejskiego i Rady.

(15)W niniejszym instrumencie przedstawiono zasady, na podstawie których właściwy organ sądowy w Unii Europejskiej może nakazać usługodawcy oferującemu usługi w Unii, na podstawie europejskiego nakazu wydania dowodów lub europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów, wydanie lub zabezpieczenie elektronicznego materiału dowodowego. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie we wszystkich przypadkach, w których usługodawca posiada zakład lub przedstawicielstwo w innym państwie członkowskim. W sytuacjach krajowych, w których wykorzystanie instrumentów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu nie jest możliwe, rozporządzenie nie powinno ograniczać uprawnień właściwych organów krajowych przewidzianych w prawie krajowym w zakresie przymuszania usługodawców posiadających zakład lub przedstawicielstwo na ich terytorium.

(16)Usługodawcy o największym znaczeniu dla procesu karnego to dostawcy usług łączności elektronicznej oraz konkretni dostawcy usług społeczeństwa informacyjnego ułatwiający interakcje między użytkownikami. Dlatego też obie grupy należy objąć zakresem niniejszego rozporządzenia. Dostawców usług łączności elektronicznej zdefiniowano we wniosku dotyczącym dyrektywy ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej. Obejmują one usługi umożliwiające komunikację międzyludzką, takie jak usługi telefonii internetowej (VoIP), komunikatory internetowe, usługi poczty elektronicznej przez internet. Kategorie usług społeczeństwa informacyjnego tutaj uwzględnione to kategorie, w przypadku których przechowywanie danych jest elementem definiującym usługę świadczoną użytkownikowi, i obejmują w szczególności portale społecznościowe w zakresie, w jakim nie kwalifikują się one jako usługi łączności elektronicznej, usługi oferowane przez internetowe platformy handlowe umożliwiające transakcje pomiędzy ich użytkownikami (takimi jak konsumenci lub przedsiębiorstwa) oraz inne usługi hostingowe i usługi w zakresie nazw i numeracji domen, w tym w sytuacji, w której usługa jest zapewniana za pośrednictwem przetwarzania w chmurze. Usługi społeczeństwa informacyjnego, w przypadku których przechowywanie danych nie jest elementem definiującym usługę świadczoną użytkownikowi i w związku z tym ma jedynie charakter pomocniczy, w tym usługi prawne, architektoniczne, inżynieryjne i rachunkowe świadczone przez internet na odległość, należy wyłączyć z zakresu niniejszego rozporządzenia nawet wówczas, gdy spełniają one definicję usług społeczeństwa informacyjnego zawartą w dyrektywie (UE) 2015/1535.

(17)W wielu przypadkach dane nie są już przechowywane ani przetwarzane na urządzeniu użytkownika, lecz udostępniane w infrastrukturze opartej na technologii przetwarzania w chmurze, umożliwiającej dostęp z dowolnego miejsca. Aby świadczyć takie usługi, usługodawcy nie muszą posiadać zakładu ani serwerów w określonej jurysdykcji. Dlatego stosowanie rozporządzenia nie powinno zależeć od faktycznej lokalizacji zakładu usługodawcy ani faktycznej lokalizacji przetwarzania lub przechowywania danych.

(18)Dostawcy usług w zakresie infrastruktury internetowej związanych z przypisywaniem nazw i numeracji, takich jak podmioty rejestrujące i rejestry oraz dostawcy usług prywatności i usług proxy, lub regionalne rejestry internetowe adresów IP, mają szczególne znaczenie dla identyfikacji osób lub podmiotów stojących za szkodliwymi stronami internetowymi lub stronami internetowymi, które przejęto do przestępczych celów. Przechowują oni dane, które są szczególnie istotne dla postępowania karnego, ponieważ umożliwiają identyfikację osoby fizycznej lub podmiotu stojącego za stroną internetową wykorzystywaną w działalności przestępczej lub ofiary działalności przestępczej w przypadku stron internetowych przejętych przez przestępców.

(19)Niniejsze rozporządzenie reguluje gromadzenie wyłącznie danych przechowywanych, to jest danych przechowywanych przez usługodawcę w momencie otrzymania zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów lub zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów. Nie przewiduje ono ogólnego obowiązku zatrzymywania danych ani nie upoważnia do przechwytywania przechowywanych danych w przyszłości po otrzymaniu zaświadczenia nakazu wydania dowodów lub zaświadczenia nakazu zabezpieczenia dowodów. Dane należy udostępnić bez względu na to, czy są zaszyfrowane, czy nie.

(20)Kategorie danych objęte zakresem niniejszego rozporządzenia obejmują dane abonenta, dane dostępu, dane dotyczące transakcji (te trzy kategorie danych nazywane są dalej „danymi niedotyczącymi treści”) oraz dane dotyczące treści. Powyższe rozróżnienie, nie licząc danych dostępu, istnieje w przepisach prawnych wielu państw członkowskich, a także w obecnym ramach prawnych Stanów Zjednoczonych, umożliwiających usługodawcom dobrowolne udostępnianie danych niedotyczących treści zagranicznym organom ścigania.

(21)Dane dostępu należy wyodrębnić jako szczególną kategorię danych używaną w niniejszym rozporządzeniu. Dane dostępu są pozyskiwane do tego samego celu, co dane abonenta, tj. w celu identyfikacji użytkownika, którego dotyczą, a poziom ingerencji w prawa podstawowe jest w ich przypadku podobny, co w przypadku danych abonenta. Dane dostępu są w typowej sytuacji utrwalane w ramach ewidencji zdarzeń (innymi słowy w dzienniku serwera) w celu wskazania rozpoczęcia i zakończenia sesji dostępu użytkownika do usługi. Często interfejs sieciowy wykorzystywany podczas sesji dostępu można wyodrębnić dzięki indywidualnemu adresowi IP (statycznemu lub dynamicznemu) lub innemu identyfikatorowi. Jeżeli użytkownik jest nieznany, często niezbędne jest uzyskanie tego identyfikatora przed uzyskaniem od usługodawcy danych abonenta z nim związanych.

(22)Z drugiej strony dane dotyczące transakcji pozyskuje się zasadniczo w celu zdobycia informacji na temat kontaktów i miejsca pobytu użytkownika, przy czym mogą one posłużyć do sporządzenia profilu osoby fizycznej, której sprawa dotyczy. Zarazem dane dostępu nie mogą same w sobie posłużyć do podobnego celu, jako że na przykład nie zawierają żadnych informacji na temat rozmówców związanych z użytkownikiem. Stąd w niniejszym wniosku wprowadzono nową kategorię danych, którą należy traktować podobnie jak dane abonenta, jeżeli mają być one wykorzystane do podobnego celu.

(23)Ponieważ wszystkie kategorie danych zawierają dane osobowe, są one objęte zabezpieczeniami przewidzianymi w dorobku prawnym Unii w dziedzinie ochrony danych osobowych; skala wpływu na prawa podstawowe jest jednak różna – duża różnica występuje w szczególności pomiędzy danymi abonenta i danymi dostępu z jednej strony a danymi dotyczącymi transakcji i danymi dotyczącymi treści z drugiej. Podczas gdy dane abonenta i dane dostępu są przydatne do uzyskania pierwszych poszlak w postępowaniu przygotowawczym umożliwiających ustalenie tożsamości podejrzanego, dane dotyczące transakcji i dane dotyczące treści są najbardziej odpowiednim materiałem dowodowym. Zasadnicze znaczenie ma zatem objęcie niniejszym instrumentem wszystkich tych kategorii danych. Ze względu na różny stopień wpływu na prawa podstawowe w odniesieniu do pozyskiwania danych abonenta i danych dostępu z jednej strony, a danych dotyczących transakcji i danych dotyczących treści z drugiej, zastosowanie mają odmienne warunki.

(24)Europejski nakaz wydania dowodów i europejski nakaz zabezpieczenia dowodów to środki dochodzeniowo-śledcze, które należy wydawać wyłącznie w toku konkretnego postępowania karnego w odniesieniu do określonych znanych lub jeszcze nieznanych sprawców konkretnego przestępstwa, które miało miejsce, po przeprowadzeniu indywidualnej oceny proporcjonalności i konieczności w każdym indywidualnym przypadku.

(25)Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla uprawnień dochodzeniowo-śledczych organów w postępowaniu cywilnym lub karnym, również w sytuacji, gdy takie procesy mogą prowadzić do nałożenia sankcji.

(26)Niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie wobec usługodawców oferujących usługi w Unii, a nakazy w nim przewidziane mogą być wydawane wyłącznie w odniesieniu do danych dotyczących usług oferowanych w Unii. Usługi oferowane wyłącznie poza Unią nie są objęte zakresem niniejszego rozporządzenia, nawet jeżeli usługodawca je oferujący posiada zakład w Unii.

(27)Ustalenie, czy usługodawca oferuje usługi w Unii, wymaga przeprowadzenia oceny, czy usługodawca umożliwia osobom prawnym lub fizycznym korzystanie ze swoich usług w co najmniej jednym państwie członkowskim. Niemniej sama dostępność interfejsu internetowego – na przykład dostępności strony internetowej usługodawcy lub pośrednika, lub adresu e-mail lub innych danych kontaktowych w co najmniej jednym państwie członkowskim – nie powinna sama z siebie być warunkiem wystarczającym do zastosowania niniejszego rozporządzenia.

(28)Istotne powiązanie z Unią powinno być również odpowiednią przesłanką przy ustaleniu zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia. Należy przyjąć, że takie istotne powiązanie z Unią istnieje, gdy usługodawca posiada zakład w Unii. W przypadku braku takiego zakładu spełnienie kryterium istnienia istotnego powiązania z Unią należy ocenić na podstawie istnienia znaczącej liczby użytkowników w co najmniej jednym państwie członkowskim lub kierowania działalności do co najmniej jednego państwa członkowskiego. Fakt kierowania działalności do co najmniej jednego państwa członkowskiego można stwierdzić na podstawie wszelkich istotnych okoliczności, w tym czynników takich jak używanie języka lub waluty powszechnie używanych w danym państwie członkowskim lub możliwość zamówienia towarów lub usług. Przesłanką kierowania działalności do danego państwa członkowskiego może być również dostępność aplikacji w odpowiednim krajowym sklepie z aplikacjami, lokalne udostępnianie reklam lub udostępnianie reklam w języku używanym w danym państwie członkowskim lub zarządzanie relacjami z klientem obejmujące zapewnianie obsługi klienta w języku powszechnie używanym w tym państwie członkowskim. Istotne powiązanie należy również zakładać, jeżeli usługodawca kieruje swoją działalność do co najmniej jednego państwa członkowskiego zgodnie z art. 17 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1215/2012 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych 36 . Z drugiej strony świadczenie usług jedynie w celu przestrzegania zakazu dyskryminowania przewidzianego w rozporządzeniu (UE) 2018/302 37 nie może być – na podstawie tej jedynej przesłanki – uważane za kierowanie działalności do danego terytorium w Unii.

(29)Europejski nakaz wydania dowodów może być wydany wyłącznie wówczas, gdy jest on konieczny i proporcjonalny. W ocenie należy wziąć pod uwagę, czy nakaz jest ograniczony do tego, co jest konieczne do osiągnięcia zgodnego z prawem celu polegającego na pozyskaniu odpowiednich i niezbędnych danych przeznaczonych do wykorzystania w charakterze materiału dowodowego wyłącznie w określonej, indywidualnej sprawie.

(30)Przy wydaniu europejskiego nakazu wydania dowodów lub europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów konieczny jest zawsze udział organu sądowego – czy to w procesie wydawania czy też zatwierdzenia nakazu. Ze względu na bardziej wrażliwy charakter danych dotyczących transakcji i danych dotyczących treści, wydanie lub zatwierdzenie europejskich nakazów wydania dowodów należących do tych kategorii wymaga rozpatrzenia przez sędziego. Ponieważ dane abonenta i dane dostępu są mniej wrażliwymi danymi, europejskie nakazy wydania dowodów mogą być dodatkowo wydawane lub zatwierdzane przez właściwych prokuratorów.

(31)Z tego samego powodu należy przeprowadzić rozróżnienie dotyczące zakresu przedmiotowego niniejszego rozporządzenia: nakazy wydania dowodów będących danymi abonenta i danych dostępowych mogą być wydawane w związku z dowolnym przestępstwem, natomiast dostęp do danych dotyczących transakcji i danych dotyczących treści powinien podlegać bardziej rygorystycznym wymogom w celu odzwierciedlenia bardziej wrażliwego charakteru takich danych. Rozwiązaniem umożliwiającym obranie bardziej proporcjonalnego podejścia jest ustalenie progu, wraz z szeregiem innych warunków i zabezpieczeń ex ante i ex post zawartych w rozporządzeniu, mających na celu zapewnienie poszanowania zasady proporcjonalności i praw zainteresowanych osób. Jednocześnie próg nie powinien ograniczać skuteczności instrumentu i utrudniać jego wykorzystania przez przedstawicieli zainteresowanych zawodów i organów. Umożliwienie wydawania nakazów w związku z postępowaniem przygotowawczym w sprawie przestępstw zagrożonych karą pozbawienia wolności o górnej granicy ustawowego zagrożenia w wysokości co najmniej trzech lat ogranicza zakres instrumentu do poważniejszych przestępstw, nie oddziałując nadmiernie na możliwości jego stosowania przez przedstawicieli zainteresowanych zawodów i organów. Próg wyłącza z zakresu rozporządzenia znaczną liczbę przestępstw, które państwa członkowskie uważają za mniej poważne, co znajduje odzwierciedlenie w niższej maksymalnej karze. Ma on również tę zaletę, że łatwo go zastosować w praktyce.

(32)Istnieją przestępstwa, w przypadku których materiał dowodowy będzie w typowej sytuacji dostępny wyłącznie w postaci elektronicznej, z natury bardzo nietrwałej. Obejmuje to przestępstwa związane z cyberprzestrzenią, również te, które mogą nie zostać uznane za poważne same w sobie, lecz mogą spowodować rozległe i znaczące szkody, w szczególności w przypadkach charakteryzujących się małym wpływem jednostkowym, ale znacznym wolumenem i wielkością ogólnych szkód. W większości przypadków, w których przestępstwo popełniono przy użyciu systemu informacyjnego, zastosowanie tego samego progu co w odniesieniu do innych rodzajów przestępstw, prowadziłoby przede wszystkim do bezkarności. Powyższe usprawiedliwia stosowanie rozporządzenia również do przestępstw zagrożonych karą pozbawienia wolności niższą niż 3 lata. W przypadku pozostałych przestępstw związanych z terroryzmem wskazanych w dyrektywie 2017/541/UE nie ma zastosowania próg górnej granicy ustawowego zagrożenia karą w wysokości co najmniej trzech lat.

(33)Dodatkowo niezbędne jest zapewnienie, by europejski nakaz wydania dowodów mógł być wydany jedynie wówczas, gdy w państwie wydającym dostępny jest podobny środek dotyczący tego samego przestępstwa w porównywalnej sytuacji krajowej.

(34)Jeżeli dane objęte nakazem są przechowywane lub przetwarzane w ramach infrastruktury zapewnianej przez usługodawcę na rzecz spółki lub innego podmiotu niż osoby fizyczne, co ma zazwyczaj miejsce w przypadku usług hostingowych, europejski nakaz wydania dowodów powinien być stosowany wyłącznie wówczas, gdy inne środki dochodzeniowo-śledcze skierowane do tej spółki lub podmiotu nie są właściwe, w szczególności jeżeli mogłyby zagrozić skuteczności postępowania przygotowawczego. Jest to szczególnie istotne zwłaszcza w przypadku dużych podmiotów takich jak korporacje lub instytucje rządowe, które korzystają z usług usługodawców w celu zapewniania sobie korporacyjnej infrastruktury informatycznej lub usług informatycznych, lub jednego i drugiego. Pierwszym adresatem europejskiego nakazu wydania dowodów powinna być w takich sytuacjach spółka lub wspomniany inny podmiot. Spółka lub inny podmiot nie musi być usługodawcą objętym zakresem niniejszego rozporządzenia. W przypadkach, w których skierowanie nakazu do takiego podmiotu nie jest jednak stosowne, na przykład ze względu na jego domniemany udział w odnośnej sprawie lub ze względu na przesłanki istnienia zmowy z podmiotem, wobec którego toczy się postępowanie przygotowawcze, właściwe organy powinny dysponować możliwością skierowania żądania wydania danych do usługodawcy zapewniającego rzeczoną infrastrukturę. Niniejszy przepis nie wpływa na prawo do nakazania usługodawcy zabezpieczenia odnośnych danych.

(35)Immunitety i przywileje, które mogą dotyczyć pewnych kategorii osób (na przykład dyplomatów) lub relacje podlegające szczególnej ochronie (na przykład wymiana informacji między prawnikiem a klientem), podlegają innym instrumentom wzajemnego uznawania takim jak europejski nakaz dochodzeniowy. Ich zasięg i wpływ jest różny w zależności od mającego zastosowanie prawa krajowego, które należy wziąć pod uwagę w momencie wydawania nakazu, ponieważ organ wydający może wydać nakaz jedynie wówczas, gdy można byłoby wydać podobny nakaz w porównywalnej sytuacji krajowej. Oprócz przestrzegania tej podstawowej zasady immunitety i przywileje chroniące dane dostępu, dane dotyczące transakcji lub dane dotyczące treści w państwie członkowskim usługodawcy powinny być uwzględnione w państwie wydającym w największym możliwym stopniu – w taki sam sposób, jak gdyby były przewidziane przepisami prawa krajowego państwa wydającego. Jest to istotne szczególnie w sytuacji, w której prawo państwa członkowskiego, w którym do usługodawcy lub jego przedstawiciela prawnego kierowany jest nakaz, zapewnia wyższy poziom ochrony niż przepisy prawa państwa wydającego. Przepis ten zapewnia ponadto uwzględnienie przypadków, w których ujawnienie danych może wpłynąć na podstawowe interesy danego państwa członkowskiego, takie jak bezpieczeństwo narodowe i obronność. W charakterze dodatkowego zabezpieczenia aspekty te powinny zostać uwzględnione nie tylko przy wydawaniu nakazu, lecz również później, przy przeprowadzaniu oceny istotności i dopuszczalności odnośnych danych na odpowiednim etapie procesu karnego, a w przypadku wszczęcia przymuszającej do wykonania nakazu, przez organ przymuszający do wykonania nakazu.

(36)Wydanie europejskiego nakazu zabezpieczenia może nastąpić w odniesieniu do dowolnego przestępstwa. Jego celem jest zapobieżenie usunięciu, skasowaniu lub zmianie odpowiednich danych w sytuacji, w której doprowadzenie do wydania tych danych może zająć więcej czasu, na przykład gdy mają zostać wykorzystane kanały współpracy wymiarów sprawiedliwości.

(37)Europejskie nakazy wydania dowodów i europejskie nakazy zabezpieczenia dowodów powinny być zawsze kierowane do przedstawiciela prawnego wyznaczonego przez usługodawcę. W przypadku braku przedstawiciela prawnego nakazy mogą być kierowane do dowolnego zakładu usługodawcy w Unii. Może to mieć miejsce na przykład w przypadku, gdy usługodawca nie jest prawnie zobowiązany do wyznaczenia przedstawiciela prawnego. W przypadku niewywiązania się z obowiązków przez przedstawiciela prawnego w sytuacjach wyjątkowych europejski nakaz wydania dowodów lub europejski nakaz zabezpieczenia dowodów może być również skierowany do usługodawcy równolegle do postępowania przymuszającego do wykonania pierwotnego nakazu zgodnie z art. 14 lub zamiast tego postępowania. W przypadku niewywiązania się z obowiązków przez przedstawiciela prawnego w innych sytuacjach niż sytuacje wyjątkowe, w których jednak istnieje wyraźne ryzyko utraty danych, europejski nakaz wydania dowodów lub europejski nakaz zabezpieczenia dowodów mogą być również skierowane do dowolnego zakładu usługodawcy w Unii. Ze względu na te różne możliwe scenariusze, w przepisach stosuje się ogólny termin „adresat”. Jeżeli obowiązek taki jak obowiązek zachowania poufności ma zastosowanie nie tylko do adresata, ale również do usługodawcy (kiedy nie jest on adresatem), jest to wskazane w odpowiednim przepisie.

(38)Europejskie nakazy wydania dowodów i europejskie nakazy zabezpieczenia dowodów należy przekazać usługodawcy w formie zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów (EPOC) lub zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów (EPOC-PR), przy czym powinny być one przetłumaczone. Zaświadczenia powinny zawierać te same obowiązkowe informacje, co nakazy, z wyjątkiem przesłanek dotyczących konieczności i proporcjonalności środka oraz pozostałych szczegółowych informacji dotyczących sprawy, w celu uniknięcia zagrożenia dla postępowania przygotowawczego. Ponieważ jednak są one częścią samego nakazu, umożliwiają podejrzanemu późniejsze podważenie nakazu w postępowaniu karnym. W razie potrzeby zaświadczenie należy również przetłumaczyć na jeden lub kilka spośród języków urzędowych państwa członkowskiego adresata, lub na inny język urzędowy akceptowany przez usługodawcę zgodnie z jego oświadczeniem.

(39)Właściwy organ wydający powinien przekazać zaświadczenie europejskiego nakazu wydania dowodów lub zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów bezpośrednio do adresata z wykorzystaniem wszelkich środków umożliwiających uzyskanie dokumentu pisemnego na warunkach zapewniających usługodawcy możliwość stwierdzenia autentyczności zaświadczenia; środki te mogą obejmować przesyłkę poleconą, bezpieczną pocztę elektroniczną oraz platformy i inne zabezpieczone kanały, w tym udostępniane przez usługodawcę, zgodnie z zasadami ochrony danych osobowych.

(40)Dane objęte nakazem powinny być przekazane organom najpóźniej w terminie 10 dni od otrzymania zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów. Usługodawca musi przestrzegać krótszego terminu w sytuacjach wyjątkowych oraz kiedy organ wydający poda inne przesłanki uzasadniające zastosowanie innego terminu niż 10 dni. Oprócz bezpośredniego ryzyka usunięcia żądanych danych przesłanki mogą obejmować okoliczności związane z trwającym postępowaniem przygotowawczym, na przykład jeśli dane objęte nakazem są związane z innymi pilnymi czynnościami dochodzeniowo-śledczymi, których nie można przeprowadzić bez brakujących danych, lub takimi, które w inny sposób od tych danych zależą.

(41)W celu umożliwienia usługodawcom zaradzenia formalnym problemom niezbędne jest ustanowienie procedury komunikacji pomiędzy usługodawcą a organem sądowym wydającym nakaz w przypadkach, w których zaświadczenie europejskiego nakazu wydania danych może być niekompletne lub zawierać oczywiste błędy lub niewystarczające informacje do wykonania nakazu. Ponadto, jeżeli usługodawca nie przekaże informacji w sposób wyczerpujący lub terminowy z dowolnego innego powodu, na przykład ze względu na to, że jego zdaniem występuje konflikt z obowiązkiem przewidzianym w przepisach prawa państwa trzeciego, lub ze względu na to, że jego zdaniem europejski nakaz wydania dowodów nie został wydany zgodnie z warunkami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu, usługodawca powinien zwrócić się do organów wydających i przedstawić stosowne uzasadnienie. Procedura komunikacji powinna zatem umożliwiać w szerokim zakresie skorygowanie lub ponowne rozpatrzenie zaświadczenia europejskiego nakazu wydania danych przez organ wydający na wczesnym etapie. W celu zagwarantowania dostępności danych usługodawca powinien zabezpieczyć dane, jeżeli jest w stanie zidentyfikować dane objęte nakazem.

(42)Po otrzymaniu zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów usługodawca powinien zabezpieczyć dane objęte nakazem na okres maksymalnie 60 dni, chyba że organ wydający poinformuje usługodawcę o wszczęciu postępowania na potrzeby wydania danych, w którym to przypadku zabezpieczenie powinno być kontynuowane. Okres 60 dni ma na celu umożliwienie wydania urzędowego wniosku. Wymaga to podjęcia co najmniej kilku oficjalnych kroków, na przykład skierowania wniosku o wzajemną pomoc prawną do przetłumaczenia. Po otrzymaniu tych informacji dane powinny być zabezpieczone przez wystarczająco długi okres do momentu ich wydania na podstawie kolejnego wniosku o wydanie dowodów.

(43)Usługodawcy i ich przedstawiciele prawni powinni zapewnić poufność oraz, jeżeli zażąda tego organ wydający, powstrzymać się od informowania osoby, której dane są objęte nakazem, w celu ochrony postępowania przygotowawczego zgodnie z art. 23 rozporządzenia (UE) 2016/679 38 . Dane użytkownika stanowią jednak kluczowy element umożliwiający dokonanie kontroli i dochodzenie odszkodowań na drodze sądowej i powinny zostać przekazane przez organ, jeżeli od usługodawcy zażądano powstrzymania się od informowania użytkownika, o ile nie występuje ryzyko zagrażające trwającemu postępowaniu przygotowawczemu zgodnie z krajowymi przepisami stanowiącymi transpozycję art. 13 dyrektywy (UE) 2016/680 39 .

(44)W przypadku niewywiązania się przez adresata z obowiązków organ wydający może przekazać pełny nakaz z uzasadnieniem dotyczącym konieczności i proporcjonalności wraz z zaświadczeniem do właściwego organu państwa członkowskiego, w którym adresat zaświadczenia ma miejsce pobytu lub ma zakład. Wspomniane państwo członkowskie powinno przymusić do wykonania nakazu zgodnie ze swoim prawem krajowym. Państwa członkowskie powinny przewidzieć nakładanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji finansowych w przypadku naruszenia obowiązku przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu.

(45)Postępowanie przymuszające do wykonania nakazu jest postępowaniem, w ramach którego adresat może wnieść sprzeciw wobec postępowania przymuszenia do wykonania nakazu na podstawie ściśle określonych przesłanek. Organ przymuszający do wykonania nakazu może odmówić uznania i przymuszenia do wykonania nakazu na podstawie tych samych przesłanek lub jeżeli mają zastosowanie immunitety i przywileje przewidziane w jego prawie krajowym lub w sytuacji, w której ujawnienie danych może mieć wpływ na podstawowe interesy takie jak bezpieczeństwo narodowe lub obronność. Organ przymuszający do wykonania nakazu powinien skonsultować się z organem wydającym przed wydaniem odmowy uznania nakazu lub odmowy wszczęcia postępowania przymuszającego do wykonania nakazu na podstawie tych samych przesłanek. W przypadku niewywiązania się z obowiązków organy mogą nałożyć sankcje. Sankcje te powinny być proporcjonalne również ze względu na szczególne okoliczności takie jak powtarzające się lub systematyczne niewywiązywanie się z obowiązków.

(46)Niezależnie od swoich obowiązków w zakresie ochrony danych usługodawcy nie powinni być pociągani do odpowiedzialności w państwach członkowskich za działania szkodliwe dla poufności danych użytkowników lub stron trzecich wyłącznie ze względu na zastosowanie się w dobrej wierze do zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów lub zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów.

(47)Oprócz osób fizycznych, których dotyczą dane objęte nakazem, również usługodawcy i państwa trzecie mogą być dotknięci skutkami środka dochodzeniowo-śledczego. W celu zapewnienia wzajemności w odniesieniu do suwerennych interesów państw trzecich, a także w celu ochrony zainteresowanych osób fizycznych i zaradzenia konfliktom obowiązków nałożonych na usługodawców, w niniejszym instrumencie przewidziano specjalny mechanizm kontroli sądowej na wypadek sytuacji, w których zastosowanie się do europejskiego nakazu wydania dowodów uniemożliwiłoby usługodawcom wywiązanie się z obowiązków prawnych wynikających z przepisów prawa państwa trzeciego.

(48)Jeżeli zatem adresat uzna, że europejski nakaz wydania dowodów w konkretnej sprawie wiązałby się z pogwałceniem obowiązku prawnego wynikającego z przepisów prawa państwa trzeciego, powinien poinformować organ wydający w drodze uzasadnionego sprzeciwu, przy wykorzystaniu udostępnionego formularza. Organ wydający powinien wówczas skontrolować europejski nakaz wydania dowodów w świetle uzasadnionego sprzeciwu, uwzględniające te same kryteria, których przestrzegać musiałby właściwy sąd. Jeżeli organ podejmie decyzję o utrzymaniu w mocy nakazu, postępowanie powinno zostać przeniesione do właściwego sądu powiadomionego przez odpowiednie państwo członkowskie, który dokonuje następnie kontroli nakazu.

(49)Ustalając, czy istnieją sprzeczne obowiązki w szczególnych okolicznościach rozpatrywanej sprawy, właściwy sąd powinien korzystać, w razie potrzeby, z odpowiedniej zewnętrznej wiedzy eksperckiej, na przykład jeżeli kontrola prowadzi do wątpliwości co do wykładni przepisów prawa odnośnego państwa trzeciego. Powyższe może obejmować zwrócenie się do centralnych organów tego państwa.

(50)Ekspercka wiedza dotycząca wykładni powinna być również w miarę możliwości zapewniona przy pomocy biegłych. Informacje i orzecznictwo dotyczące wykładni przepisów prawa państw trzecich oraz procedur rozwiązywania konfliktów w państwach członkowskich należy udostępnić na centralnej platformie takiej jak projekt SIRIUS lub Europejska Sieć Sądowa. Powyższe powinno umożliwić sądom korzystanie z doświadczenia i eksperckiej wiedzy zgromadzonych przez inne sądy w odniesieniu do tych samych lub podobnych zagadnień. Nie powinno to jednak w stosownych przypadkach uniemożliwiać ponownej konsultacji z państwem trzecim.

(51)W przypadku występowania sprzecznych obowiązków sąd musi ustalić, czy przepisy kolizyjne państwa trzeciego zabraniają ujawnienia danych objętych nakazem z uwagi na fakt, że jest to niezbędne do ochrony podstawowych praw zainteresowanych osób lub podstawowych interesów państwa trzeciego związanych z bezpieczeństwem narodowym lub obronnością. Przeprowadzając tę ocenę, sąd powinien wziąć pod uwagę, czy przepisy prawa państwa trzeciego w oczywisty sposób nie mają na celu ochrony innych interesów niż prawa podstawowe lub podstawowe interesy państwa trzeciego związane z bezpieczeństwem narodowym lub obronnością, lub czy nie mają na celu ochrony nielegalnych działań przed wnioskami organów ścigania dotyczącymi postępowania przygotowawczego. Jeżeli sąd stwierdzi, że przepisy kolizyjne prawa państwa trzeciego zabraniają ujawniania odnośnych danych ze względu na to, że jest to niezbędne do ochrony praw podstawowych zainteresowanej osoby fizycznej lub podstawowych interesów państwa trzeciego związanych z bezpieczeństwem narodowym lub obronnością, powinien skonsultować się z tym państwem trzecim za pośrednictwem jego organów centralnych zajmujących się udzielaniem wzajemnej pomocy prawnej, które w większości krajów na świecie zostały już ustanowione. Sąd powinien wyznaczyć dla państwa trzeciego termin na wniesienie zastrzeżeń dotyczących wykonania europejskiego nakazu wydania dowodów; jeżeli organy państwa trzeciego nie udzielą odpowiedzi w (przedłużonym) terminie pomimo przypomnienia informującego o konsekwencjach nieudzielenia odpowiedzi, sąd utrzymuje nakaz w mocy. Jeżeli organy państwa trzeciego sprzeciwią się ujawnieniu danych, sąd powinien uchylić nakaz.

(52)We wszystkich pozostałych przypadkach występowania sprzecznych obowiązków, niedotyczących praw podstawowych osoby fizycznej lub podstawowych interesów państwa trzeciego związanych z bezpieczeństwem narodowym i obronnością, sąd powinien podjąć decyzję co do tego, czy utrzymać europejski nakaz wydania dowodów w mocy, dokonując oceny pewnej liczby elementów służących do stwierdzenia siły powiązania z każdą z dwóch odnośnych jurysdykcji, odnośnych interesów związanych z uzyskaniem lub zapobieżeniem ujawnieniu danych oraz możliwych konsekwencji dla usługodawcy wynikających z konieczności spełnienia nakazu. Szczególnie w przypadku przestępstw związanych z cyberprzestrzenią miejsce, w którym popełniono przestępstwo, obejmuje zarówno miejsce(-a), w którym podjęto działanie, jak i miejsce(-a), w którym wystąpiły skutki przestępstwa.

(53)Warunki określone w art. 9 mają zastosowanie również w przypadku wystąpienia sprzecznych obowiązków wynikających z przepisów prawa państwa trzeciego. Podczas tej procedury dane należy objąć ochroną. Jeżeli nakaz zostaje uchylony, możliwe jest wydanie nowego nakazu zabezpieczenia dowodów, aby umożliwić organowi wydającemu zażądanie wydania dowodów w inny sposób, na przykład w ramach wzajemnej pomocy prawnej.

(54)Należy zadbać o to, by wszystkim osobom, których dane są objęte nakazem w postępowaniu przygotowawczym lub procesie karnym, przysługiwał skuteczny środek ochrony prawnej, zgodnie z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W przypadku podejrzanych i oskarżonych prawo do skutecznego środka ochrony prawnej powinno być wykonywane w toku postępowania karnego. Powyższe może mieć wpływ na dopuszczalność lub, w zależności od sytuacji, znaczenie w procesie materiału dowodowego uzyskanego takimi środkami. Podejrzani i oskarżeni korzystają ponadto ze wszelkich gwarancji procesowych, które mają do nich zastosowanie, takich jak prawo do informacji. Inne osoby, niebędące podejrzanymi ani oskarżonymi, również powinny mieć prawo do skutecznego środka ochrony prawnej. Dlatego, jako minimum, należy zapewnić możliwość podważenia legalności europejskiego nakazu wydania dowodów, w tym konieczności i proporcjonalności nakazu. Niniejsze rozporządzenie nie powinno ograniczać możliwych przesłanek podważenia legalności nakazu. Wspomniane środki ochrony prawnej powinny być wykonywane w państwie wydającym zgodnie z prawem krajowym. Zasady dotyczące tymczasowego zawieszenia powinny być regulowane krajowymi przepisami prawa.

(55)Ponadto w toku postępowania przymuszającego do wykonania nakazu i następującego potem postępowania odwoławczego adresat może sprzeciwić się przymuszeniu do wykonania europejskiego nakazu wydania dowodów lub europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów na podstawie pewnych ściśle określonych przesłanek, w tym niewystawienia lub niezatwierdzenia nakazu przez właściwy organ lub jeżeli jest oczywiste, że nakaz narusza Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej lub stanowi oczywiste nadużycie. Na przykład nakaz wydania dowodów dotyczących treści związanych z nieokreśloną grupą osób na obszarze geograficznym lub bez związku z konkretnym postępowaniem karnym naruszałby w sposób oczywisty warunki wydania europejskiego nakazu wydania dowodów.

(56)Ochrona osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych jest jednym z praw podstawowych. Zgodnie z art. 8 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 16 ust. 1 TFUE każda osoba ma prawo do ochrony danych osobowych jej dotyczących. Wdrażając niniejsze rozporządzenie, państwa członkowskie powinny zapewnić, by dane osobowe objęte były ochroną i mogły być przetwarzane wyłącznie zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 oraz dyrektywą (UE) 2016/680.

(57)Dane osobowe uzyskane na mocy niniejszego rozporządzenia powinny być przetwarzane jedynie w razie konieczności i powinny być proporcjonalne do celów zapobiegania przestępstwom, prowadzenia w ich sprawie postępowania przygotowawczego, ich wykrywania i ścigania lub przymuszania do wykonania sankcji karnych i korzystania z prawa do obrony. W szczególności państwa członkowskie powinny zapewnić, by w odniesieniu do przekazywania danych osobowych przez właściwe organy do usługodawców na potrzeby niniejszego rozporządzenia miały zastosowanie właściwe polityki i środki ochrony danych, w tym środki mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa tych danych. Usługodawcy powinni zapewnić te same warunki w odniesieniu do przekazywania danych osobowych do właściwych organów. Jedynie upoważnione osoby powinny mieć dostęp do informacji zawierających dane osobowe, które można uzyskać w procesach uwierzytelniania. Należy rozważyć zastosowanie mechanizmów zapewniających autentyczność, takich jak notyfikowane krajowe systemy identyfikacji elektronicznej lub usługi zaufania przewidziane w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylającym dyrektywę 1999/93/WE.

(58)Komisja powinna przeprowadzić ocenę niniejszego rozporządzenia, opartą na pięciu kryteriach: skuteczności, efektywności, zasadności, spójności i wartości dodanej dla UE oraz powinna zapewnić podstawę do przeprowadzenia oceny skutków możliwych dalszych środków. Informacje powinny być gromadzone regularnie, także w celu zapewnienia materiału do przeprowadzenia oceny niniejszego rozporządzenia.

(59)Korzystanie z uprzednio przetłumaczonych i znormalizowanych formularzy ułatwia współpracę i wymianę informacji pomiędzy organami sądowymi a dostawcami usług, umożliwiając im zabezpieczenie i przekazanie elektronicznego materiału dowodowego szybciej i bardziej skutecznie, przy jednoczesnym spełnieniu koniecznych wymogów bezpieczeństwa w sposób przyjazny dla użytkownika. Obniżają one koszty tłumaczenia i przyczyniają się do zapewnienia wysokiego standardu jakości. Formularze odpowiedzi również powinny umożliwiać znormalizowaną wymianę informacji, w szczególności w sytuacjach, w których usługodawcy nie są w stanie wywiązać się z obowiązków, ponieważ dane konto nie istnieje lub brak jest dostępnych danych. Formularze powinny również ułatwiać gromadzenie danych statystycznych.

(60)Aby móc skutecznie zareagować na ewentualną potrzebę poprawienia treści zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów i zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów oraz formularza przeznaczonego do przekazania informacji na temat braku możliwości wykonania zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów lub zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów, Komisji powinno się powierzyć uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w celu wprowadzenia zmian w załącznikach I, II i III niniejszego rozporządzenia. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. 40 . W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(61)Środki oparte na niniejszym rozporządzeniu nie powinny zastępować europejskich nakazów dochodzeniowych wydanych na podstawie dyrektywy 2014/41/UE Parlamentu Europejskiego i Rady 41 w celu uzyskania elektronicznego materiału dowodowego. Organy państw członkowskich powinny wybrać narzędzie najlepiej dostosowane do ich sytuacji; przy występowaniu do innego państwa członkowskiego o przeprowadzenie szeregu różnych czynności dochodzeniowo-śledczych, w tym między innymi o wydanie elektronicznego materiału dowodowego, mogą one postanowić, że wolą skorzystać z europejskiego nakazu dochodzeniowego.

(62)Ze względu na postęp technologiczny w ciągu kilku lat bardziej powszechne mogą się stać nowe formy narzędzi komunikacji; mogą się też pojawić luki w stosowaniu niniejszego rozporządzenia. Ważną kwestią jest zatem zapewnienie dokonania przeglądu jego stosowania.

(63)Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, a mianowicie uzyskanie poprawy w dziedzinie transgranicznego zabezpieczania i pozyskiwania elektronicznego materiału dowodowego, nie mogą zostać osiągnięte przez państwa członkowskie w sposób wystarczający ze względu na jego transgranicznych charakter, natomiast możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(64)Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, [Zjednoczone Królestwo / Irlandia powiadomiło(-a) o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia] albo [bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Zjednoczone Królestwo/Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związane(-a) ani go nie stosuje].

(65)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje.

(66)Zgodnie z art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady 42 przeprowadzono konsultacje z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, który wydał opinię w dniu (...) 43 ,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Rozdział 1: Przedmiot, definicje i zakres

Artykuł 1
Przedmiot

1.W niniejszym rozporządzeniu określa się zasady, na podstawie których organ państwa członkowskiego może nakazać usługodawcy oferującemu usługi w Unii wydanie lub zabezpieczenie elektronicznego materiału dowodowego, bez względu na lokalizację danych. Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla uprawnień organów krajowych do wymagania od usługodawców posiadających zakład lub przedstawicielstwo na ich terytorium, aby przestrzegali podobnych środków krajowych.

2.Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na obowiązek poszanowania praw podstawowych i podstawowych zasad prawnych zapisanych w art. 6 TUE, w tym prawa do obrony osób, wobec których toczy się postępowanie karne, ani nie wpływa na obowiązki ciążące w tym względzie na organach ścigania i organach wymiaru sprawiedliwości.

Artykuł 2
Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1)„europejski nakaz wydania dowodów” oznacza wiążącą decyzję podjętą przez organ wydający państwa członkowskiego wymagającą od usługodawcy oferującego usługi w Unii i posiadającego zakład lub przedstawicielstwo w innym państwie członkowskim wydania elektronicznego materiału dowodowego;

2)„europejski nakaz zabezpieczenia dowodów” oznacza wiążącą decyzję podjętą przez organ wydający państwa członkowskiego wymagającą od usługodawcy oferującego usługi w Unii i posiadającego zakład lub przedstawicielstwo w innym państwie członkowskim zabezpieczenia elektronicznego materiału dowodowego na potrzeby kolejnego wniosku o wydanie danych;

3)„usługodawca” oznacza dowolną osobę fizyczną lub prawną świadczącą usługi należące do co najmniej jednej z poniższych kategorii:

a)usługi łączności elektronicznej zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 4 [dyrektywy ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej];

b)usługi społeczeństwa informacyjnego zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 1 lit. b) dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady 44 , w przypadku których przechowywanie danych jest elementem definiującym usługę świadczoną na rzecz użytkownika, w tym portale społecznościowe, rynki internetowe ułatwiające transakcje pomiędzy użytkownikami oraz inni dostawcy usług hostingowych;

c)usługi dotyczące nazw domen internetowych i numeracji IP, takie jak dostawcy adresów IP, rejestry nazw domen, podmioty rejestrujące nazwy domen i powiązane usługi prywatności i usługi proxy;

4)„oferowanie usług w Unii” oznacza:

a)umożliwianie osobom prawnym lub fizycznym w co najmniej jednym państwie członkowskim korzystania z usług wymienionych w ust. 3 powyżej; oraz

b)posiadanie istotnego powiązania z państwem członkowskim (państwami członkowskimi), o którym (których) mowa w lit. a);

5)„zakład” oznacza albo rzeczywiste prowadzenie działalności gospodarczej przez nieokreślony czas za pośrednictwem stabilnej infrastruktury, z której świadczy się usługi, albo stabilną infrastrukturę, z której działalność ta jest zarządzana;

6)„elektroniczny materiał dowodowy” oznacza materiał dowodowy przechowywany w postaci elektronicznej przez usługodawcę lub w jego imieniu w momencie otrzymania zaświadczenia nakazu wydania dowodów lub zaświadczenia nakazu zabezpieczenia dowodów, składający się z przechowywanych danych abonenta, danych dostępu, danych dotyczących transakcji i danych dotyczących treści;

7)„dane abonenta” oznaczają wszelkie dane dotyczące:

a)tożsamości abonenta lub klienta, takie jak podane imię i nazwisko, data urodzenia, adres pocztowy lub geograficzny, dane billingowe i dane płatności, numer telefonu lub adres e-mail;

b)rodzaju usługi i czasu jej trwania, w tym dane techniczne i dane identyfikujące powiązane środki techniczne lub interfejsy wykorzystywane przez abonenta lub klienta lub im udostępniane oraz dane związane z walidacją użycia usługi, z wyjątkiem haseł i innych środków uwierzytelnienia stosowanych zamiast hasła, podanych przez użytkownika lub utworzonych na jego prośbę;

8)„dane dostępu” oznaczają dane związane z rozpoczęciem i zakończeniem sesji dostępu użytkownika do usługi, które są ściśle niezbędne w wyłącznym celu identyfikacji użytkownika usługi, takie jak data i godzina użycia, zalogowanie do usługi i wylogowanie z niej, wraz z adresem IP przydzielonym przez dostawcę usługi dostępu do internetu użytkownikowi usługi, dane identyfikujące wykorzystywany interfejs i identyfikator użytkownika. Powyższe dane obejmują metadane pochodzące z łączności elektronicznej zgodnie z definicją zawartą w art. 4. ust. 3 lit. g) [rozporządzenia w sprawie poszanowania życia prywatnego oraz ochrony danych osobowych w łączności elektronicznej];

9)„dane dotyczące transakcji” oznaczają dane związane ze świadczeniem usługi oferowanej przez usługodawcę, wykorzystywane do zapewnienia kontekstu lub dodatkowych informacji na temat tej usługi i generowane lub przetwarzane przez system informacyjny usługodawcy, takie jak dane dotyczące źródła i miejsca przeznaczenia wiadomości lub interakcji innego rodzaju, dane na temat lokalizacji urządzenia, data, godzina, czas trwania, rozmiar, trasa, format, wykorzystany protokół i typ kompresji, chyba że dane tego rodzaju stanowią dane dostępowe. Powyższe dane obejmują metadane pochodzące z łączności elektronicznej zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 3 lit. g) [rozporządzenia w sprawie poszanowania życia prywatnego oraz ochrony danych osobowych w łączności elektronicznej];

10)„dane dotyczące treści” oznaczają wszelkie dane przechowywane w formacie cyfrowym takie jak tekst, głos, wideo, obrazy i dźwięk, inne niż dane abonenta, dane dostępu i dane dotyczące transakcji;

11)„system informacyjny” oznacza system informacyjny zgodnie z definicją w art. 2 lit. a) dyrektywy 2013/40/UE Parlamentu Europejskiego i Rady 45 ;

12)„państwo wydające” oznacza państwo członkowskie, w którym wydany został europejski nakaz wydania dowodów lub europejski nakaz zabezpieczenia dowodów;

13)„państwo wykonujące” oznacza państwo członkowskie, w którym adresat europejskiego nakazu wydania dowodów lub europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów ma miejsce pobytu lub zakład, do którego przekazuje się europejski nakaz wydania dowodów i zaświadczenie europejskiego nakazu wydania dowodów lub europejski nakaz zabezpieczenia dowodów i zaświadczenie europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów w celu ich wykonania;

14)„organ przymuszający do wykonania nakazu” oznacza właściwy organ w państwie wykonującym, do którego organ wydający przekazuje europejski nakaz wydania dowodów i zaświadczenie europejskiego nakazu wydania dowodów lub europejski nakaz zabezpieczenia dowodów i zaświadczenie europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów w celu wszczęcia postępowania przymuszającego do ich wykonania;

15)„sytuacje wyjątkowe” oznaczają sytuacje, w których istnieje bezpośrednie zagrożenie dla życia lub integralności cielesnej osoby lub infrastruktury krytycznej zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2008/114/WE 46 .

Artykuł 3
Zakres

1.Niniejsze rozporządzenie stosuje się do usługodawców oferujących usługi w Unii.

2.Europejskie nakazy wydania dowodów i europejskie nakazy zabezpieczenia dowodów mogą być wydawane wyłącznie w postępowaniu karnym, zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, jak i procesu karnego. Nakazy mogą być również wydawane w postępowaniach związanych z przestępstwami, w przypadku których osoba prawna może być pociągnięta do odpowiedzialności lub podlegać karze w państwie wydającym.

3.Nakazy przewidziane w niniejszym rozporządzeniu mogą być wydawane wyłącznie w odniesieniu do danych dotyczących usług oferowanych w Unii, zdefiniowanych w art. 2 ust. 3.

Rozdział 2:    Europejski nakaz wydania dowodów, europejski nakaz zabezpieczenia dowodów i zaświadczenia

Artykuł 4
Organ wydający

1.Europejski nakaz wydania dowodów dotyczący danych abonenta i danych dostępu może być wydany przez:

a)sędziego, sąd, sędziego śledczego lub prokuratora właściwego w danej sprawie; lub

b)każdy inny właściwy organ określony przez państwo wydające i w danej sprawie pełniący funkcję organu dochodzeniowo-śledczego w postępowaniu karnym, który jest organem właściwym, by nakazać gromadzenie materiału dowodowego zgodnie z prawem krajowym. Europejski nakaz wydania dowodów podlega zatwierdzeniu przez sędziego, sąd, sędziego śledczego lub prokuratora w państwie wydającym, po zbadaniu go pod kątem zgodności z warunkami wydania europejskiego nakazu wydania dowodów określonymi w niniejszym rozporządzeniu.

2.Europejski nakaz wydania dowodów dotyczących transakcji i danych dotyczących treści może być wydany przez:

a)sędziego, sąd, sędziego śledczego właściwego w danej sprawie; lub

b)każdy inny właściwy organ określony przez państwo wydające i w danej sprawie pełniący funkcję organu dochodzeniowo-śledczego w postępowaniu karnym, który jest organem właściwym, by nakazać gromadzenie materiału dowodowego zgodnie z prawem krajowym. Europejski nakaz przedstawienia danych podlega zatwierdzeniu przez sędziego, sąd, sędziego śledczego w państwie wydającym, po zbadaniu go pod kątem zgodności z warunkami wydania europejskiego nakazu wydania dowodów określonymi w niniejszym rozporządzeniu.

3.Europejski nakaz zabezpieczenia dowodów może być wydany przez:

a)sędziego, sąd, sędziego śledczego lub prokuratora właściwego w danej sprawie; lub

b)każdy inny właściwy organ określony przez państwo wydające i w danej sprawie pełniący funkcję organu dochodzeniowo-śledczego w postępowaniu karnym, który jest organem właściwym, by nakazać gromadzenie materiału dowodowego zgodnie z prawem krajowym. Europejski nakaz zabezpieczenia podlega zatwierdzeniu przez sędziego, sąd, sędziego śledczego lub prokuratora w państwie wydającym, po zbadaniu go pod kątem zgodności z warunkami wydania europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów określonymi w niniejszym rozporządzeniu.

4.Jeżeli nakaz został zatwierdzony przez organ sądowy zgodnie z ustępami 1 lit. b), 2 lit. b) i 3 lit. b), organ ten może być również uważany za organ wydający na potrzeby przekazania zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów i zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów.

Artykuł 5
Warunki wydania europejskiego nakazu wydania dowodów

1.Organ wydający może wydać europejski nakaz wydania dowodów jedynie w przypadku spełnienia warunków określonych w niniejszym artykule.

2.Europejski nakaz wydania dowodów jest konieczny i proporcjonalny do celu postępowania, o którym mowa w art. 3 ust. 2, i może być wydany jedynie w przypadku możliwości wydania podobnego środka w odniesieniu do tego samego przestępstwa w porównywalnej sytuacji krajowej w państwie wydającym.

3.Europejskie nakazy wydania dowodów dotyczących danych abonenta i danych dostępu mogą być wydawane w odniesieniu do każdego przestępstwa.

4.Europejskie nakazy wydania dowodów dotyczących transakcji lub danych dotyczących treści mogą być wydawane wyłącznie

a)w odniesieniu do przestępstw zagrożonych w państwie wydającym karą pozbawienia wolności o górnej granicy ustawowego zagrożenia w wysokości co najmniej trzech lat lub

b)w odniesieniu do następujących przestępstw, o ile popełniono je w całości lub częściowo z wykorzystaniem systemu informacyjnego:

–przestępstw określonych w art. 3, 4 i 5 decyzji ramowej Rady 2001/413/WSiSW 47 ;

–przestępstw określonych w art. 3–7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE 48 ;

–przestępstw określonych w art. 3–8 dyrektywy 2013/40/UE Parlamentu Europejskiego i Rady;

c)w odniesieniu do przestępstw określonych w art. 3–12 i 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 49 .

5.Europejski nakaz wydania dowodów zawiera następujące informacje:

a)organ wydający oraz, w stosownych przypadkach, organ zatwierdzający;

b)adresat europejskiego nakazu wydania dowodów, o którym mowa w art. 7;

c)osoby, których dane są objęte nakazem, z wyjątkiem nakazów, których jedynym celem jest ustalenie tożsamości osoby;

d)kategoria danych objętych nakazem (dane abonenta, dane dostępu, dane dotyczące transakcji, dane dotyczące treści);

e)w stosownych przypadkach przedział czasowy, którego dotyczy nakaz przedstawienia;

f)mające zastosowanie przepisy prawa karnego państwa wydającego;

g)w przypadku sytuacji wyjątkowej lub żądania wcześniejszego ujawnienia, odpowiednie uzasadnienie;

h)w przypadkach, w których dane objęte nakazem są przechowywane lub przetwarzane w ramach infrastruktury zapewnianej przez usługodawcę spółce lub innemu podmiotowi niebędącemu osobą fizyczną, potwierdzenie, że nakaz jest sporządzony zgodnie z ust. 6;

i)przesłanki dotyczące konieczności i proporcjonalności zastosowanego środka.

6.W przypadkach, w których dane objęte nakazem są przechowywane lub przetwarzane w ramach infrastruktury zapewnianej przez usługodawcę spółce lub innemu podmiotowi niebędącemu osobą fizyczną, europejski nakaz wydania dowodów może być skierowany do usługodawcy wyłącznie w przypadku, gdy środków dochodzeniowo-śledczych nie należy kierować do danej spółki lub podmiotu, w szczególności z uwagi na fakt, że mogłoby to zagrozić postępowaniu przygotowawczemu.

7.Jeżeli organ wydający ma powody, by przypuszczać, że objęte nakazem dane dotyczące transakcji lub treści chronione są immunitetami lub przywilejami udzielonymi na podstawie przepisów prawa państwa członkowskiego, w którym skierowano nakaz do usługodawcy, lub ich ujawnienie mogłoby mieć wpływ na podstawowe interesy tego państwa członkowskiego takie jak bezpieczeństwo narodowe i obronność, organ wydający musi uzyskać wyjaśnienia przed wydaniem europejskiego nakazu wydania dowodów, w tym w drodze konsultacji z właściwymi organami zainteresowanego państwa członkowskiego, bezpośrednio lub za pośrednictwem Eurojust lub Europejskiej Sieci Sądowej. Jeżeli organ wydający uzna, że objęte nakazem dane dostępu, dane dotyczące transakcji lub dane dotyczące treści są chronione takimi immunitetami lub przywilejami lub ich ujawnienie miałoby wpływ na podstawowe interesy danego państwa członkowskiego, organ wydający nie wydaje europejskiego nakazu wydania dowodów.

Artykuł 6
Warunki wydania europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów

1.Organ wydający może wydać europejski nakaz zabezpieczenia dowodów jedynie w przypadku spełnienia warunków określonych w niniejszym artykule.

2.Nakaz może być wydany, jeżeli jest to konieczne i proporcjonalne w celu zapobieżenia usunięciu, skasowaniu lub modyfikacji danych, które mają być objęte przyszłym wnioskiem o wydanie tych danych przekazywanym w ramach wzajemnej pomocy prawnej, europejskiego nakazu dochodzeniowego lub europejskiego nakazu wydania dowodów. Europejskie nakazy zabezpieczenia dowodów mogą być wydawane w odniesieniu do każdego przestępstwa.

3.Europejski nakaz zabezpieczenia dowodów zawiera następujące informacje:

a)organ wydający oraz, w stosownych przypadkach, organ zatwierdzający;

b)adresat europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów, o którym mowa w art. 7;

c)osoby, których dane zostaną zabezpieczone, z wyjątkiem nakazów, których jedynym celem jest ustalenie tożsamości osoby;

d)kategoria zabezpieczanych danych (dane abonenta, dane dostępu, dane dotyczące transakcji, dane dotyczące treści);

e)w stosownych przypadkach przedział czasowy, którego dotyczy nakaz zabezpieczenia;

f)mające zastosowanie przepisy prawa karnego państwa wydającego;

g)przesłanki dotyczące konieczności i proporcjonalności zastosowanego środka.

Artykuł 7
Adresat europejskiego nakazu wydania dowodów i europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów

1.Europejski nakaz wydania dowodów i europejski nakaz zabezpieczenia dowodów są kierowane bezpośrednio do przedstawiciela prawnego powołanego przez usługodawcę do celów gromadzenia materiału dowodowego w postępowaniu karnym.

2.W przypadku niepowołania przedstawiciela prawnego europejski nakaz wydania dowodów i europejski nakaz zabezpieczenia dowodów można skierować do dowolnego zakładu usługodawcy w Unii.

3.Jeżeli przedstawiciel prawny nie stosuje się do zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów w sytuacji wyjątkowej na podstawie art. 9 ust. 2, zaświadczenie europejskiego nakazu wydania dowodów można skierować do dowolnego zakładu usługodawcy w Unii.

4.Jeżeli przedstawiciel prawny nie wywiązuje się z obowiązków przewidzianych w art. 9 lub 10 i organ wydający uzna, że istnieje poważne ryzyko utraty danych, europejski nakaz wydania dowodów lub europejski nakaz zabezpieczenia dowodów można skierować do dowolnego zakładu usługodawcy w Unii.

Artykuł 8
Zaświadczenie europejskiego nakazu wydania dowodów i europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów

1.Europejski nakaz wydania dowodów lub europejski nakaz zabezpieczenia dowodów przekazuje się do adresata zgodnie z definicją zawartą w art. 7 za pośrednictwem zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów lub europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów.

Organ wydający lub zatwierdzający wypełnia zaświadczenie europejskiego nakazu wydania dowodów zawarte w załączniku I lub zaświadczenie europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów zawarte w załączniku II, podpisuje je i zaświadcza, że jego treść jest prawdziwa i poprawna.

2.Zaświadczenie europejskiego nakazu wydania dowodów lub zaświadczenie europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów przekazuje się bezpośrednio dowolnymi środkami umożliwiającymi uzyskanie pisemnego potwierdzenia, przy spełnieniu warunków zapewniających adresatowi możliwość stwierdzenia autentyczności zaświadczenia.

Jeżeli usługodawcy, państwa członkowskie lub organy Unii Europejskiej ustanowili specjalne platformy lub inne bezpieczne kanały obsługi wniosków dotyczących danych przekazywanych przez organy ścigania i organy sądowe, organ wydający może również podjąć decyzję o przekazaniu zaświadczenia za pośrednictwem takich kanałów.

3.Zaświadczenie europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów zawiera informacje wymienione w art. 5 ust. 5 lit. a)–h), w tym wystarczające informacje umożliwiające adresatowi identyfikację organu wydającego i skontaktowanie się z nim. Do zaświadczenie nie włącza się przesłanek dotyczących konieczności i proporcjonalności środka lub pozostałych informacji dotyczących postępowania przygotowawczego.

4.Zaświadczenie europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów zawiera informacje wymienione w art. 6 ust. 3 lit. a)–f), w tym wystarczające informacje umożliwiające adresatowi identyfikację organu wydającego i kontakt z nim. Do zaświadczenie nie włącza się przesłanek dotyczących konieczności i proporcjonalności środka lub pozostałych informacji dotyczących postępowania przygotowawczego.

5.W razie potrzeby dokonuje się tłumaczenia zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów lub zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów na język urzędowy Unii zaakceptowany przez adresata. Jeżeli nie wskazano żadnego języka, tłumaczenia zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów lub zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów dokonuje się na jeden z języków urzędowych państwa członkowskiego, w którym przedstawiciel prawny ma miejsce pobytu lub zakład ma przedstawiciel prawny.

Artykuł 9
Wykonanie zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów

1.Po otrzymaniu zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów adresat zapewnia przekazanie danych objętych nakazem bezpośrednio do organu wydającego lub organów ścigania wskazanych w zaświadczeniu europejskiego nakazu wydania dowodów nie później niż w terminie 10 dni od otrzymania zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów, chyba że organ wydający wskaże powody uzasadniające wcześniejsze ujawnienie danych.

2.W sytuacjach wyjątkowych adresat przekazuje dane objęte nakazem bez zbędnej zwłoki, najpóźniej w terminie 6 godzin od otrzymania zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów.

3.Jeżeli adresat nie jest w stanie wywiązać się ze swoich obowiązków ze względu na to, że zaświadczenie europejskiego nakazu wydania dowodów jest niekompletne, zawiera oczywiste błędy lub nie zawiera informacji wystarczających do jego wykonania, adresat informuje bez zbędnej zwłoki organ wydający, o którym mowa w zaświadczeniu europejskiego nakazu wydania dowodów, i wnosi o wyjaśnienia z wykorzystaniem formularza zawartego w załączniku III. Adresat informuje organ wydający, czy identyfikacja i zabezpieczenie były możliwe zgodnie z ust. 6. Organ wydający odpowiada w najkrótszym możliwym terminie, nie później niż w terminie 5 dni. Terminy określone w ust. 1 i 2 nie mają zastosowania, dopóki nie zostaną przedstawione wyjaśnienia.

4.Jeżeli adresat nie jest w stanie wywiązać się ze swojego obowiązku ze względu na siłę wyższą lub faktyczną niemożność niezawinioną przez adresata (lub usługodawcę, jeżeli jest to inny podmiot), w szczególności ze względu na to, że osoba, której dane są objęte nakazem, nie jest jego klientem, lub dane zostały usunięte przed otrzymaniem zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów, adresat informuje bez zbędnej zwłoki organ wydający wskazany w zaświadczeniu europejskiego nakazu wydania dowodów, podając wyjaśnienia przy wykorzystaniu formularza zawartego w załączniku III. W przypadku spełnienia właściwych warunków organ wydający uchyla zaświadczenie europejskiego nakazu wydania dowodów.

5.We wszystkich przypadkach, w których z innych powodów adresat nie przekazuje wymaganych informacji lub nie przekazuje ich w sposób wyczerpujący lub we wskazanym terminie, adresat informuje organ wydający bez zbędnej zwłoki, lecz nie później niż w terminach określonych w ust. 1 i 2, o powodach tego stanu rzeczy przy wykorzystaniu formularza zawartego w załączniku III. Organ wydający dokonuje kontroli nakazu w świetle informacji przekazanych przez usługodawcę i w razie potrzeby wyznacza usługodawcy nowy termin na wydanie danych.

Jeżeli adresat uzna, że zaświadczenie europejskiego nakazu wydania dowodów nie może być wykonane ze względu na to, że w oparciu o same informacje w nim zawarte jest oczywiste, że narusza ono Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej lub stanowi oczywiste nadużycie, adresat przesyła również formularz zawarty w załączniku III do właściwego organu przymuszającego do wykonania nakazu w państwie członkowskim adresata. W takich przypadkach właściwy organ przymuszający do wykonania nakazu może wystąpić o wyjaśnienia do organu wydającego dotyczące europejskiego nakazu wydania dowodów, bezpośrednio lub za pośrednictwem Eurojust lub Europejskiej Sieci Sądowej.

6.Adresat zabezpiecza dane objęte nakazem, jeżeli nie przedstawia ich bezzwłocznie, chyba że informacje zawarte w zaświadczeniu europejskiego nakazu wydania dowodów nie pozwalają na identyfikację tych danych, w którym to przypadku adresat zwraca się o wyjaśnienia zgodnie z ust. 3. Zabezpieczenie utrzymuje się do momentu wydania danych na podstawie opatrzonego wyjaśnieniami europejskiego nakazu wydania dowodów i związanego z nim zaświadczenia lub za pośrednictwem innych kanałów takich jak wzajemna pomoc prawna. Jeżeli wydanie danych i ich zabezpieczenie nie są już konieczne, organ wydający oraz, w stosownych przypadkach przewidzianych w art. 14 ust. 8, organ przymuszający do wykonania nakazu informują o tym adresata bez zbędnej zwłoki.

Artykuł 10
Wykonanie zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów

1.Po otrzymaniu zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów adresat bez zbędnej zwłoki zabezpiecza dane objęte nakazem. Zabezpieczenie ustaje po upływie 60 dni, chyba że organ wydający potwierdzi, że wydano kolejny wniosek o wydanie dowodów.

2.Jeżeli organ wydający potwierdzi w terminie wskazanym w ust. 1, że wydano kolejny wniosek o wydanie dowodów, adresat jest zobowiązany do zabezpieczenia danych tak długo, jak jest to konieczne do wydania dowodów, gdy tylko doręczony zostanie kolejny wniosek o wydanie danych.

3.Jeżeli zabezpieczenie nie jest już konieczne, organ wydający informuje o tym adresata bez zbędnej zwłoki.

4.Jeżeli adresat nie jest w stanie wywiązać się ze swojego obowiązku ze względu na to, że zaświadczenie jest niekompletne, zawiera oczywiste błędy lub nie zawiera informacji wystarczających do wykonania zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów, adresat informuje bez zbędnej zwłoki organ wydający, o którym mowa w zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów, i wnosi o wyjaśnienia przy użyciu formularza zawartego w załączniku III. Organ wydający udziela odpowiedzi w najkrótszym możliwym terminie, lecz nie później niż w terminie 5 dni. Adresat zapewnia po swojej stronie możliwość odbioru niezbędnych wyjaśnień, w celu wypełnienia swojego obowiązku określonego w ust. 1.

5.Jeżeli adresat nie jest w stanie wywiązać się ze swojego obowiązku ze względu na siłę wyższą lub faktyczną niemożność niezawinioną przez adresata (lub usługodawcę, jeżeli jest to inny podmiot), w szczególności ze względu na to, że osoba, której dane są objęte nakazem, nie jest jego klientem, lub dane zostały usunięte przed otrzymaniem nakazu, adresat informuje bez zbędnej zwłoki organ wydający wskazany w zaświadczeniu europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów, podając wyjaśnienia z wykorzystaniem formularza zawartego w załączniku III. W przypadku spełnienia tych warunków organ wydający uchyla zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów.

6.We wszystkich przypadkach, w których adresat nie zachowuje informacji objętych nakazem z innych powodów niż wymienione w formularzu zawartym w załączniku III, adresat informuje organ wydający bez zbędnej zwłoki o powodach takiego stanu rzeczy w formularzu zawartym w załączniku III. Organ wydający dokonuje kontroli nakazu w świetle uzasadnienia przedstawionego przez usługodawcę.

Artykuł 11
Poufność i informowanie użytkowników

1.Adresaci i usługodawcy, jeżeli są to różne podmioty, podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia poufności zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów lub zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów oraz wydawanych lub zabezpieczanych danych, a także, jeżeli zażąda tego organ wydający, powstrzymują się od informowania osoby, której dane są objęte zakazem, aby nie stwarzać ryzyka zakłócenia odpowiedniego postępowania karnego.

2.Jeżeli organ wydający zażądał, by adresat powstrzymał się od informowania osoby, której dane są objęte nakazem, organ wydający informuje bez zbędnej zwłoki osobę, które dane są objęte zaświadczeniem europejskiego nakazu wydania dowodów, o wydaniu danych. Przekazanie tej informacji można odłożyć tak długo, jak długo jest to konieczne i proporcjonalne, tak aby uniknąć utrudniania danego postępowania karnego.

3.Informując taką osobę, organ wydający przekazuje też informacje na temat przysługujących środków ochrony prawnej, o których mowa w art. 17.

Artykuł 12
Zwrot kosztów

Usługodawca może wystąpić o zwrot poniesionych przez siebie kosztów do państwa wydającego, jeżeli takie rozwiązanie przewidziano w przepisach prawa krajowego państwa wydającego w odniesieniu do nakazów krajowych w podobnych sytuacjach zgodnie z tymi przepisami prawa krajowego.

Rozdział 3: Sankcje i postępowanie przymuszające do wykonania nakazu

Artykuł 13
Sankcje

Bez uszczerbku dla przepisów krajowego prawa przewidujących nałożenie sankcji karnych państwa członkowskie określają zasady dotyczące kar finansowych mających zastosowanie w przypadku naruszeń obowiązków przewidzianych w art. 9, 10 i 11 niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zapewnienia wdrożenia tych sankcji. Przewidziane sankcje finansowe muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie bezzwłocznie powiadamiają Komisję o tych przepisach i środkach oraz o każdej późniejszej zmianie, która ich dotyczy.

Artykuł 14
Postępowanie przymuszające do wykonania nakazu

1.Jeżeli adresat nie zastosuje się do zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów w terminie lub nie zastosuje się do zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów bez podania powodów akceptowanych przez organ wydający, ten ostatni może przekazać – wszelkimi środkami umożliwiającymi uzyskanie pisemnego potwierdzenia oraz przy spełnieniu warunków umożliwiających organowi przymuszającemu do wykonania nakazu stwierdzenie autentyczności – europejski nakaz wydania danych wraz z zaświadczeniem europejskiego nakazu wydania dowodów lub europejski nakaz zabezpieczenia dowodów wraz z zaświadczeniem europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów oraz formularz zawarty w załączniku III wypełniony przez adresata oraz wszelkie inne właściwe dokumenty do właściwego organu w państwie wykonującym w celu wszczęcia postępowania przymuszającego do wykonania nakazu. W tym celu organ wydający dokonuje tłumaczenia nakazu, formularza oraz wszelkich innych dokumentów towarzyszących na jeden z języków urzędowych tego państwa członkowskiego i informuje adresata o przekazaniu dokumentów.

2.Po ich otrzymaniu, organ przymuszający do wykonania nakazu uznaje europejski nakaz wydania dowodów lub europejski nakaz zabezpieczenia dowodów bez dodatkowych formalności, zgodnie z art. 1, i podejmuje wszelkie niezbędne działania mające na celu przymuszenie do jego wykonania, chyba że organ ten uzna, że ma zastosowanie jedna z przesłanek przewidzianych w ust. 4 lub 5 lub że odnośne dane są chronione immunitetem lub przywilejem na podstawie przepisów prawa krajowego jego państwa lub ich ujawnienie może mieć wpływ na podstawowe interesy tego państwa takie jak bezpieczeństwo narodowe i obrona. Organ przymuszający do wykonania nakazu podejmuje decyzję o uznaniu nakazu bez zbędnej zwłoki, lecz nie później niż w terminie 5 dni roboczych od otrzymania nakazu.

3.Jeżeli organ przymuszający do wykonania nakazu uzna nakaz, występuje do adresata z oficjalnym wnioskiem o zastosowanie się do właściwego obowiązku, informując adresata o możliwości wniesienia sprzeciwu wobec postępowania przymuszającego do wykonania nakazu przez powołanie się na przesłanki wymienione w ust. 4 lub 5 oraz o sankcjach mających zastosowanie w przypadku niewywiązania się z obowiązku, i ustala termin na wywiązanie się z obowiązku lub wniesienie sprzeciwu.

4.Adresat może wnieść sprzeciw wobec postępowania przymuszającego do wykonania europejskiego nakazu wydania dowodów jedynie ze względu na następujące przesłanki:

a)europejski nakaz wydania dowodów nie został wydany lub zatwierdzony przez organ wydający na zasadach określonych w art. 4;

b)europejski nakaz przedstawienia danych nie został wydany w związku z przestępstwem określonym w art. 5 ust. 4;

c)adresat nie mógł zastosować się do zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów z powodu faktycznej niemożności lub siły wyższej, lub ze względu na oczywiste błędy zawarte w zaświadczeniu europejskiego nakazu wydania dowodów;

d)europejski nakaz wydania dowodów nie dotyczy danych przechowywanych przez usługodawcę lub w jego imieniu w momencie otrzymania zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów;

e)usługa nie jest objęta zakresem niniejszego rozporządzenia;

f)same informacje zawarte w zaświadczeniu europejskiego nakazu wydania dowodów wskazują na to, że zaświadczenie europejskiego nakazu wydania dowodów w sposób oczywisty narusza przepisy Karty praw podstawowych lub ma charakter oczywistego nadużycia.

5.Adresat może wnieść sprzeciw wobec postępowania przymuszającego do wykonania europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów jedynie ze względu na następujące przesłanki:

a)europejski nakaz zabezpieczenia dowodów nie został wydany lub zatwierdzony przez organ wydający na zasadach określonych w art. 4;

b)usługodawca nie mógł zastosować się do zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów z powodu faktycznej niemożności lub siły wyższej, lub ze względu na oczywiste błędy zawarte w zaświadczeniu europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów;

c)europejski nakaz zabezpieczenia dowodów nie dotyczy danych przechowywanych przez usługodawcę lub w jego imieniu w momencie otrzymania zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów;

d)usługa nie jest objęta zakresem niniejszego rozporządzenia;

e)same informacje zawarte w zaświadczeniu europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów wskazują na to, że zaświadczenie europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów w sposób oczywisty narusza przepisy Karty praw podstawowych lub ma charakter oczywistego nadużycia.

6.W przypadku sprzeciwu adresata organ przymuszający do wykonania nakazu podejmuje decyzję, czy wszcząć postępowanie przymuszające do wykonania nakazu na podstawie informacji przekazanych przez adresata oraz, w stosownych przypadkach, informacji uzupełniających uzyskanych od organu wydającego zgodnie z ust. 7.

7.Przed podjęciem decyzji o nieuznaniu lub nieprzymuszaniu do wykonania nakazu zgodnie z ust. 2 i ust. 6 organ przymuszający do wykonania nakazu konsultuje się z organem wydającym przy użyciu dowolnych właściwych środków. W stosownych przypadkach organ przymuszający do wykonania nakazu występuje o dalsze informacje do organu wydającego. Organ wydający udziela odpowiedzi na wszelkie takie wnioski w terminie 5 dni roboczych.

8.O wszystkich decyzjach informuje się bezzwłocznie organ wydający oraz adresata przy użyciu środków umożliwiających uzyskanie pisemnego potwierdzenia.

9.Jeżeli organ przymuszający do wykonania nakazu uzyska dane od adresata, przekazuje je do organu wydającego w terminie 2 dni roboczych, chyba że dane te są chronione immunitetem lub przywilejem na podstawie przepisów prawa krajowego organu przymuszającego do wykonania nakazu lub mają wpływ na podstawowe interesy jego państwa takie jak bezpieczeństwo narodowe i obronność. W takim przypadku organ przymuszający do wykonania nakazu informuje organ wydający o powodach nieprzekazania danych.

10.Jeżeli adresat nie wywiązuje się z obowiązku przewidzianego w uznanym nakazie, którego wykonalność potwierdził organ przymuszający do wykonania nakazu, ten ostatni nakłada karę finansową zgodnie z przepisami prawa krajowego swojego państwa. Wobec decyzji o nałożeniu kary powinien przysługiwać skuteczny środek ochrony prawnej.

Rozdział 4: Środki ochrony prawnej

Artykuł 15
Postępowanie odwoławcze w przypadku konfliktu obowiązków w oparciu o prawa podstawowe lub podstawowe interesy państwa trzeciego

1.Jeżeli w opinii adresata zastosowanie się do europejskiego nakazu wydania dowodów pozostawałoby w konflikcie z mającymi zastosowanie przepisami prawa państwa trzeciego zabraniającymi ujawniania odnośnych danych na tej podstawie, że jest to niezbędne do ochrony praw podstawowych zainteresowanych osób fizycznych lub podstawowych interesów tego państwa trzeciego związanych z bezpieczeństwem narodowymi lub obronnością, adresat informuje organ wydający o powodach niewykonania europejskiego nakazu wydania dowodów zgodnie z procedurą opisaną w art. 9 ust. 5.

2.Taki uzasadniony sprzeciw powinien zawierać wszelkie właściwe informacje na temat przepisów prawa państwa trzeciego, ich stosowalności do odnośnej sprawy oraz charakteru sprzecznych obowiązków. Nie może on opierać się na fakcie, że podobne przepisy dotyczące warunków, formalności i procedur związanych z wydaniem nakazu wydania dowodów nie istnieją w mających zastosowanie przepisach prawa tego państwa trzeciego ani wyłącznie na okoliczności, że dane te są przechowywane w państwie trzecim..

3.Organ wydający dokonuje kontroli europejskiego nakazu wydania dowodów na podstawie uzasadnionego sprzeciwu. Jeżeli organ wydający zamierza utrzymać europejski nakaz wydania dowodów w mocy, wnioskuje o dokonanie kontroli przez właściwy sąd swojego państwa członkowskiego. Wykonanie nakazu zawiesza się do ukończenia postępowania odwoławczego.

Właściwy sąd ocenia w pierwszej kolejności, czy konflikt istnieje, w oparciu o analizę, czy

a)przepisy prawa państwa trzeciego mają zastosowanie do szczególnych okoliczności rozpatrywanej sprawy, a jeśli tak jest,

b)czy przepisy prawa państwa trzeciego zastosowane do szczególnych okoliczności rozpatrywanej sprawy zabraniają ujawniania odnośnych danych.

4.Przeprowadzając tę ocenę, sąd powinien wziąć pod uwagę to, czy przepisy prawa państwa trzeciego w oczywisty sposób nie mają na celu ochrony innych interesów niż podstawowych praw lub podstawowych interesów państwa trzeciego związanych z bezpieczeństwem narodowym lub obronnością, lub czy nie mają na celu ochrony nielegalnych działań przed żądaniami organów ścigania w ramach postępowania przygotowawczego.

5.Jeżeli właściwy sąd uzna, że nie występuje odnośny konflikt w rozumieniu ust. 1 i ust. 4, utrzymuje nakaz w mocy. Jeżeli właściwy sąd stwierdzi występowanie odnośnego konfliktu w rozumieniu ust. 1 i ust. 4, przekazuje wszelkie właściwe informacje dotyczące stanu faktycznego i prawnego dotyczące sprawy, w tym swoją ocenę, do organów centralnych w zainteresowanym państwie trzecim za pośrednictwem organu centralnego swojego państwa, z wyznaczeniem 15-dniowego terminu na odpowiedź. Na podstawie uzasadnionego wniosku przekazanego przez organ centralny państwa trzeciego wspomniany termin może zostać przedłużony do 30 dni.

6.Jeżeli organ centralny państwa trzeciego poinformuje w wyznaczonym terminie właściwy sąd o swoim sprzeciwie wobec wykonania europejskiego nakazu wydania dowodów w danej sprawie, właściwy sąd uchyla nakaz i informuje organ wydający oraz adresata. Jeżeli w (przedłużonym) terminie właściwy sąd nie otrzyma sprzeciwu, przesyła przypomnienie wyznaczające organowi centralnemu państwa trzeciego 5 dodatkowych dni na odpowiedź oraz informujące ten organ o konsekwencjach nieudzielenia odpowiedzi. W przypadku nieotrzymania sprzeciwu w tym dodatkowym terminie sąd utrzymuje nakaz w mocy. 

7.Jeżeli właściwy sąd stwierdzi, że nakaz ma być utrzymany w mocy, informuje organ wydający i adresata, który przystępuje do wykonania nakazu.

Artykuł 16
Postępowanie odwoławcze w przypadku konfliktu obowiązków na podstawie innych przesłanek

1.Jeżeli adresat uzna, że zastosowanie się do europejskiego nakazu wydania dowodów pozostawałoby w konflikcie z mającymi zastosowanie przepisami prawa państwa trzeciego zabraniającymi ujawniania odnośnych danych ze względu na inne przesłanki niż przesłanki wskazane w art. 15, adresat informuje organ wydający o powodach niewykonania europejskiego nakazu wydania dowodów zgodnie z procedurą opisaną w art. 9 ust. 5.

2.Uzasadniony sprzeciw musi zawierać wszelkie właściwe informacje na temat przepisów prawa państwa trzeciego, ich stosowalności do odnośnej sprawy oraz charakteru sprzecznych obowiązków. Nie może on opierać się na fakcie, że podobne przepisy dotyczące warunków, formalności i procedur związanych z wydaniem nakazu wydania dowodów nie istnieją w mających zastosowanie przepisach prawa tego państwa trzeciego ani wyłącznie na okoliczności, że dane te są przechowywane w państwie trzecim.

3.Organ wydający dokonuje kontroli europejskiego nakazu wydania dowodów na podstawie uzasadnionego sprzeciwu. Jeżeli organ wydający zamierza utrzymać europejski nakaz wydania dowodów w mocy, wnioskuje o dokonanie kontroli przez właściwy sąd swojego państwa członkowskiego. Wykonanie nakazu zawiesza się do ukończenia postępowania odwoławczego.

4.Właściwy sąd ocenia w pierwszej kolejności, czy konflikt istnieje, w oparciu o analizę, czy

a)przepisy prawa państwa trzeciego mają zastosowanie do szczególnych okoliczności rozpatrywanej sprawy, a jeśli tak jest,

b)czy przepisy prawa państwa trzeciego zastosowane do szczególnych okoliczności rozpatrywanej sprawy zabraniają ujawniania odnośnych danych.

5. Jeżeli właściwy sąd uzna, że nie występuje odnośny konflikt w rozumieniu ust. 1 i ust. 4, utrzymuje nakaz w mocy. Jeżeli właściwy sąd stwierdzi, że przepisy prawa państwa trzeciego zastosowane do szczególnych okoliczności rozpatrywanej sprawy zabraniają ujawnienia odnośnych danych, właściwy sąd ustala, czy utrzymać w mocy, czy też uchylić nakaz, w szczególności w oparciu o następujące czynniki:

a)interesy chronione przez właściwe przepisy prawa państwa trzeciego, w tym interes państwa trzeciego związany z zapobieżeniem ujawnieniu odnośnych danych;

b)stopień powiązania sprawy karnej, w której wydano nakaz, z każdą z dwóch jurysdykcji, między innymi na podstawie:

lokalizacji, przynależności państwowej i miejsca pobytu osoby, której dane objęte są nakazem, lub ofiary (ofiar),

miejsca popełnienia odnośnego przestępstwa;

c)stopnia powiązania pomiędzy usługodawcą a państwem trzecim, którego sprawa dotyczy; w tym kontekście sama lokalizacja przechowywania danych nie wystarczy do stwierdzenia istotnego stopnia powiązania;

d)interesy państwa prowadzącego postępowanie przygotowawcze związane z uzyskaniem odnośnego materiału dowodowego w oparciu o wagę przestępstwa i znaczenie uzyskania materiału dowodowego w najbliższym możliwym terminie;

e)możliwe konsekwencje dla adresata lub usługodawcy związane z wykonaniem europejskiego nakazu przedstawienia danych, w tym możliwe sankcje.

6.Jeżeli właściwy sąd podejmie decyzję o uchyleniu nakazu, informuje organ wydający i adresata. Jeżeli właściwy sąd stwierdzi, że nakaz ma być utrzymany w mocy, informuje organ wydający i adresata, który przystępuje do wykonania nakazu.

Artykuł 17
Skuteczne środki ochrony prawnej

1.Osoby podejrzane i oskarżone, których dane uzyskano na podstawie europejskiego nakazu wydania dowodów, są uprawnione do skorzystania ze skutecznych środków ochrony prawnej w związku z europejskim nakazem wydania dowodów w toku postępowania karnego, którego dotyczy nakaz, bez uszczerbku dla środków ochrony prawnej dostępnych na podstawie dyrektywy (UE) 2016/680 i rozporządzenia (UE) 2016/679.

2.Jeżeli osoba, której dane uzyskano, nie jest podejrzanym ani oskarżonym w postępowaniu karnym, w odniesieniu do którego wydano nakaz, osobie tej przysługuje prawo do skutecznych środków ochrony prawnej w związku z europejskim nakazem wydania dowodów w państwie wydającym, bez uszczerbku dla środków ochrony prawnej dostępnych na podstawie dyrektywy (UE) 2016/680 i rozporządzenia (UE) 2016/679.

3.Wspomniane prawo do skutecznego środka ochrony prawnej wykonuje się przed sądem w państwie wydającym zgodnie z jego prawem krajowym, przy czym obejmuje ono możliwość podważenia legalności środka, w tym jego konieczności i proporcjonalności.

4.Bez uszczerbku dla art. 11 organ wydający podejmuje właściwe środki mające na celu zapewnienie przekazania informacji na temat możliwości przewidzianych w przepisach krajowego prawa dotyczących środków ochrony prawnej, a także zapewnienie możliwości ich skutecznego zastosowania.

5.W niniejszym przypadku zastosowanie mają te same terminy lub pozostałe warunki korzystania ze środka ochrony prawnej, co w przypadku podobnych sytuacji krajowych – w sposób gwarantujący zainteresowanym osobom skuteczne zastosowanie tych środków ochrony prawnej.

6.Bez uszczerbku dla krajowych przepisów procesowych państwa członkowskie zapewniają przestrzeganie w postępowaniu karnym w państwie wydającym prawa do obrony i do rzetelnego postępowania przy ocenie materiału dowodowego uzyskanego za pomocą europejskiego nakazu wydania dowodów.

Artykuł 18
Zapewnienie przywilejów i immunitetów na podstawie prawa państwa wykonującego

Jeżeli dane dotyczące transakcji lub dane dotyczące treści uzyskane za pośrednictwem europejskiego nakazu wydania dowodów są chronione immunitetami lub przywilejami udzielonymi na podstawie przepisów prawa państwa członkowskiego adresata lub mają wpływ na podstawowe interesy tego państwa członkowskiego takie jak bezpieczeństwo narodowe i obronność, sąd w tym państwie członkowskim zapewnia przy ocenie odpowiedniości i dopuszczalności odnośnego materiału dowodowego w toku postępowania karnego, w odniesieniu do którego wydano nakaz, uwzględnienie tych przesłanek w taki sam sposób, jak gdyby były one przewidziane w przepisach prawa jego państwa. Sąd może skonsultować się z organami właściwego państwa członkowskiego, Europejską Siecią Sądową w sprawach karnych lub Eurojust.

Rozdział 5: Przepisy końcowe

Artykuł 19
Monitorowanie i sprawozdawczość

1.Najpóźniej do [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] Komisja ustanowi szczegółowy program monitorowania wyników, rezultatów i skutków niniejszego rozporządzenia. Program monitorowania określa środki służące do gromadzenia danych i innych niezbędnych dowodów, a także przedziały czasowe, w jakich będą one gromadzone. Wskazane są w nim również działania podejmowane przez Komisję i przez państwa członkowskie w celu gromadzenia i analizowania danych oraz innych dowodów.

2.W każdym przypadku państwa członkowskie systematycznie gromadzą i utrzymują kompleksowe dane statystyczne uzyskiwane od właściwych organów. Zgromadzone dane przesyła się do Komisji każdego roku do dnia 31 marca za poprzedni rok kalendarzowy i obejmują one:

a)liczbę wydanych zaświadczeń europejskiego nakazu wydania dowodów i zaświadczeń europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów w podziale na rodzaje danych objętych nakazem, usługodawców, do których skierowano nakaz, i charakter sytuacji (sytuacja wyjątkowa lub nie);

b)liczbę wykonanych i niewykonanych zaświadczeń europejskiego nakazu wydania dowodów w podziale na rodzaje danych objętych nakazem, usługodawców, do których skierowano nakaz, i charakter sytuacji (sytuacja wyjątkowa lub nie);

c)w przypadku wykonanych zaświadczeń europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów – średni czas wymagany na uzyskanie danych objętych nakazem od momentu wydania zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów do momentu uzyskania danych, w podziale na rodzaje danych objętych nakazem, usługodawców, do których skierowano nakaz, i charakter sytuacji (sytuacja wyjątkowa lub nie);

d)liczbę europejskich nakazów wydania dowodów przekazanych do celów postępowania przymuszającego do wykonania do państwa wykonującego i przez nie otrzymanych w podziale na rodzaje danych objętych nakazem, usługodawców, do których skierowano nakaz, i charakter sytuacji (sytuacja wyjątkowa lub nie) oraz liczbę wykonanych nakazów;

e)liczbę środków ochrony prawnej wniesionych w przypadku europejskich nakazów wydania dowodów w państwie wydającym i państwie wykonującym według rodzaju danych objętych nakazem.

Artykuł 20
Zmiany zaświadczeń i formularzy

Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 21 w celu wprowadzenia zmian w załącznikach I, II i III, by skutecznie zrealizować ewentualną potrzebę poprawienia treści formularzy zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów i zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów oraz formularzy wykorzystywanych do przekazywana informacji na temat niemożliwości wykonania zaświadczenia europejskiego nakazu wydania dowodów lub zaświadczenia europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów.

Artykuł 21
Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 20, powierza się na czas nieokreślony od dnia [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia].

3.Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 20, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4.Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. 50 .

5.Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 20 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 22
Powiadomienia

1.Do [data rozpoczęcia obowiązywania niniejszego rozporządzenia] każde państwo członkowskie przekazuje Komisji poniższe informacje:

a)organy, które – zgodnie z przepisami prawa krajowego danego państwa członkowskiego – są organami właściwymi zgodnie z art. 4 do wydawania lub zatwierdzania europejskich nakazów wydania dowodów i europejskich nakazów zabezpieczenia dowodów;

b)organ lub organy przymuszające do wykonania nakazu właściwe w zakresie postępowania przymuszającego do wykonania europejskich nakazów wydania dowodów i europejskich nakazów zabezpieczenia dowodów w imieniu innego państwa członkowskiego;

c)sądy właściwe do rozpatrywania uzasadnionych sprzeciwów adresatów na podstawie art. 15 i 16.

2.Komisja publicznie udostępnia informacje otrzymane na podstawie niniejszego artykułu na specjalnej stronie internetowej lub na stronie internetowej Europejskiej Sieci Sądowej, o której mowa w art. 9 decyzji Rady 2008/976/WSiSW 51 .

Artykuł 23
Związek z europejskim nakazem dochodzeniowym

Organy państw członkowskich mogą nadal wydawać europejskie nakazy dochodzeniowe zgodnie z dyrektywą 2014/41/UE na potrzeby gromadzenia materiału dowodowego, który objęty byłby również zakresem niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 24
Ocena

Najpóźniej do dnia [5 lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] Komisja przeprowadzi ocenę rozporządzenia i przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat funkcjonowania niniejszego rozporządzenia, które będzie obejmować ocenę potrzeby rozszerzenia zakresu rozporządzenia. W razie konieczności do sprawozdania załącza się wnioski legislacyjne. Ocena zostanie przeprowadzona zgodnie z wytycznymi Komisji dotyczącymi lepszego stanowienia prawa. Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje niezbędne do przygotowania tego sprawozdania.

Artykuł 25
Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Rozporządzenie stosuje się od dnia [6 miesięcy po wejściu w życie].

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w Brukseli dnia r.

(1)    Zob. sekcje 2.1.1 i 2.3 oceny skutków.

(2)    W Unii są to mechanizmy wzajemnego uznawania, opierające się obecnie na dyrektywie w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego; w przypadku państw trzecich – mechanizmy wzajemnej pomocy prawnej.

(3)    W niniejszym dokumencie termin „jurysdykcja wykonawcza” odnosi się do kompetencji właściwych organów do podejmowania czynności w toku postępowania przygotowawczego.

(4)     Konkluzje Rady Unii Europejskiej dotyczące usprawnienia wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych w cyberprzestrzeni , ST9579/16 .

(5)     P8_TA(2017) 0366 .

(6)     https://ec.europa.eu/home-affairs/sites/homeaffairs/files/docs/pages/20170522_non-paper_electronic_evidence_en.pdf

(7)     Dyrektywa 2014/41/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych, Dz.U. L 130 z 1.5.2014, s. 1.

(8)     Akt Rady z dnia 29 maja 2000 r. ustanawiający, zgodnie z art. 34 Traktatu o Unii Europejskiej, Konwencję o wzajemnej pomocy w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej.

(9)     Decyzja Rady 2002/187/WSiSW z dnia 28 lutego 2002 r. ustanawiająca Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością. W 2013 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący rozporządzenia mającego na celu przeprowadzenie reformy Eurojust (wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust), COM/2013/0535 final).

(10)     Rozporządzenie (UE) nr 2016/794 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), zastępujące i uchylające decyzje Rady 2009/371/WSiSW, 2009/934/WSiSW, 2009/935/WSiSW, 2009/936/WSiSW i 2009/968/WSiSW.

(11)     Decyzja ramowa Rady 2002/465/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych.

(12)     Decyzja Rady 2009/820/WPZiB z dnia 23 października 2009 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy o ekstradycji między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki oraz Umowy o wzajemnej pomocy prawnej między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki

(13)     Decyzja Rady 2010/616/UE z dnia 7 października 2010 r. w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Japonią o wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych.

(14)    Poza wspólnymi zespołami dochodzeniowo-śledczymi (zob. art. 3 dyrektywy END); nie wszystkie państwa członkowskie uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu dyrektywy w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych (Dania, Irlandia).

(15)    Z wyjątkiem odniesienia w art. 10 ust. 2 lit. e) do identyfikacji osób posiadających określony adres IP, w którym to przypadku nie można powołać się na podwójną karalność jako podstawę do odmowy uznania i wykonania wniosku.

(16)     Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE.

(17)     Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW.

(18)    W strategii bezpieczeństwa cybernetycznego Unii Europejskiej z 2013 r. Konwencję Rady Europy o cyberprzestępczości uznano za podstawowe wielostronne ramy zwalczania cyberprzestępczości – wspólny komunikat Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa w sprawie strategii bezpieczeństwa cybernetycznego Unii Europejskiej: otwarta, bezpieczna i chroniona cyberprzestrzeń, JOIN(2013) 1 final.

(19)    Na 17. posiedzeniu plenarnym (w czerwcu 2017 r.) komisja ds. Konwencji o cyberprzestępczości przyjęła zakres zadań dotyczący przygotowania drugiego protokołu dodatkowego do Konwencji („drugi protokół dodatkowy”), który ma zostać przygotowany i sfinalizowany przez tę komisję do grudnia 2019 r. Celem jest wprowadzenie zmian, dzięki którym miejsce przechowywania danych przestanie być łącznikiem decydującym.

(20)    Dokument roboczy służb Komisji – Ocena skutków towarzysząca wnioskowi dotyczącemu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskich nakazów wydania elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych i europejskich nakazów zabezpieczenia w tym zakresie oraz wnioskowi dotyczącemu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie określenia przepisów zharmonizowanych w zakresie wyznaczenia przedstawiciela prawnego do celów gromadzenia materiału dowodowego w procesie karnym, SWD(2018) 118.

(21)    Rada ds. Kontroli Regulacyjnej Komisji Europejskiej – Opinia w sprawie oceny skutków towarzyszącej wnioskowi dotyczącemu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskich nakazów wydania elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych i europejskich nakazów zabezpieczenia w tym zakresie oraz wnioskowi dotyczącemu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie określenia przepisów zharmonizowanych w zakresie wyznaczenia przedstawiciela prawnego do celów gromadzenia materiału dowodowego w procesie karnym, SEC(2018) 199.

(22)    Szczegółowe informacje por. dokument roboczy służb Komisji – Ocena skutków towarzysząca wnioskowi dotyczącemu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskich nakazów wydania elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych i europejskich nakazów zabezpieczenia w tym zakresie oraz wnioskowi dotyczącemu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie określenia przepisów zharmonizowanych w zakresie wyznaczenia przedstawiciela prawnego do celów gromadzenia materiału dowodowego w procesie karnym, SWD(2018) 118.

(23)    W dniu 23 marca 2018 r. w Stanach Zjednoczonych przyjęto ustawę określającą legalne wykorzystanie danych za granicą (CLOUD). Ustawa CLOUD dostępna jest tutaj .

(24)    Dalsze wyjaśnienia zawarte są w ocenie skutków.

(25)    Porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej a Komisją Europejską w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.: Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1–14.

(26)    Dz.U. C […], […], s. […].

(27)    JOIN(2017) 450 final.

(28)    2017/2068(INI).

(29)     Decyzja ramowa Rady 2009/948/WSiSW z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie zapobiegania konfliktom jurysdykcji w postępowaniu karnym i w sprawie rozstrzygania takich konfliktów (Dz.U. L 328 z 15.12.2009, s. 42).

(30)     Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/64/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym (Dz.U. L 280 z 26.10.2010, s. 1).

(31)     Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (Dz.U. L 142 z 1.6.2012, s. 1).

(32)     Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/48/UE z dnia 22 października 2013 r. w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności (Dz.U. L 294 z 6.11.2013, s. 1).

(33)     Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (Dz.U. L 65 z 11.3.2016, s. 1).

(34)     Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/800 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie gwarancji procesowych dla dzieci będących podejrzanymi lub oskarżonymi w postępowaniu karnym (Dz.U. L 132 z 21.5.2016, s. 1).

(35)     Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1919 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie pomocy prawnej z urzędu dla podejrzanych i oskarżonych w postępowaniu karnym oraz dla osób, których dotyczy wniosek w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania (Dz.U. L 297 z 4.11.2016, s. 1).

(36)     Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 351 z 20.12.2012, s. 1).

(37)     Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/302 z dnia 28 lutego 2018 r. w sprawie nieuzasadnionego blokowania geograficznego oraz innych form dyskryminacji klientów ze względu na przynależność państwową, miejsce zamieszkania lub miejsce prowadzenia działalności na rynku wewnętrznym oraz w sprawie zmiany rozporządzeń (WE) nr 2006/2004 oraz (UE) 2017/2394 i dyrektywy 2009/22/WE (Dz.U. L 601 z 2.3.2018, s. 1).

(38)     Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z   dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

(39)     Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z   dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 89).

(40)    Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.

(41)     Dyrektywa 2014/41/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych (Dz.U. L 130 z 1.5.2014, s. 1.)

(42)    Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

(43)    Dz.U. C […], […], s. […].

(44)     Dyrektywa (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 241 z 17.9.2015, s. 1).

(45)     Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/40/UE z dnia 12 sierpnia 2013 r. dotycząca ataków na systemy informatyczne i zastępująca decyzję ramową Rady 2005/222/WSiSW (Dz.U. L 218 z 14.8.2013, s. 8).

(46)     Dyrektywa Rady 2008/114/WE z   dnia 8 grudnia 2008 r. w sprawie rozpoznawania i wyznaczania europejskiej infrastruktury krytycznej oraz oceny potrzeb w zakresie poprawy jej ochrony (Dz.U. L 345, 23.12.2008, s. 75).

(47)     Decyzja ramowa Rady 2001/413/WSiSW z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie zwalczania fałszowania i oszustw związanych z bezgotówkowymi środkami płatniczymi (Dz.U. L 149 z 2.6.2001, s. 1).

(48)     Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci oraz pornografii dziecięcej, zastępująca decyzję ramową Rady 2004/68/WSiSW (Dz.U. L 335 z 17.12.2011, s. 1).

(49)     Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie zwalczania terroryzmu i zastępująca decyzję ramową Rady 2002/475/WSiSW oraz zmieniająca decyzję Rady 2005/671/WSiSW (Dz.U. L 88 z 31.3.2017, s. 6).

(50)    Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 13.

(51)    Decyzja Rady 2008/976/WSiSW z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie Europejskiej Sieci Sądowej (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 130).

KOMISJA EUROPEJSKA

Strasburg, dnia17.4.2018

COM(2018) 225 final

ZAŁĄCZNIKI

do

Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie europejskiego nakazu wydania dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego i europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych

{SWD(2018) 118 final}

{SWD(2018) 119 final}

ZAŁĄCZNIK I

ZAŚWIADCZENIE EUROPEJSKIEGO NAKAZU WYDANIA DOWODÓW DOTYCZĄCEGO

WYDANIA ELEKTORONICZNEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO

SEKCJA F: Dane organu, który zatwierdził niniejsze EPOC Rodzaj organu, który zatwierdził niniejsze EPOC (w stosownych przypadkach proszę zaznaczyć właściwe pole): □    sędzia, sąd, sędzia śledczy □    prokurator (w przypadku danych abonenta i danych dostępu) Dane organu zatwierdzającego lub jego przedstawiciela potwierdzające prawdziwość i poprawność informacji zawartych w niniejszym EPOC: Nazwa organu:……………………………………………………………………………… Imię i nazwisko przedstawiciela:…………………………………………...………………………… Zajmowane stanowisko (tytuł/stopień):………………………………………………………..…….…………… Sygnatura sprawy:………………………………………………….……………………..………………. Adres: ……………………………………………………...……………………..………….. Numer telefonu: (nr kierunkowy państwa) (nr kierunkowy miejscowości)……………………….……………………..……….... Numer faksu: (nr kierunkowy państwa) (nr kierunkowy miejscowości)…………………………………………….………….. Adres e-mail:………………………………………………………………………………….….……. Data:    ……………………………………………………………………….…………………. Pieczęć urzędowa (jeżeli jest dostępna) i podpis:…………………………………..…………………

___________________

ZAŁĄCZNIK II

ZAŚWIADCZENIE EUROPEJSKIEGO NAKAZU ZABEZPIECZENIA DOWODÓW DOTYCZĄCEGO

ZABEZPIECZENIA ELEKTORONICZNEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO

SEKCJA F: Dane kontaktowe Organ, do którego można się zwrócić w przypadku wszelkich pytań związanych z wykonaniem niniejszego EPOC-PR: ………………………………………………………………………………………………

ZAŁĄCZNIK III

INFORMACJE DOTYCZĄCE NIEMOŻLIWOŚCI WYKONANIA EPOC / EPOC-PR

(1)    Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskiego nakazu wydania dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych i europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych (Dz.U. L …)

(2)    Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskiego nakazu wydania dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych i europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów dotyczącego elektronicznego materiału dowodowego w sprawach karnych (Dz.U. L …)