Een eventuele interinstitutionele wetgevingsprocedure die geen wetgevingsprocedure is in de zin van de verdragen van de Europese Unie (EU), wordt beschouwd als een niet-wetgevingsprocedure. Deze procedures krijgen vaak het acroniem “NLE” (niet-wetgevingsbesluit).
Naast de rechtshandelingen die zijn aangenomen in het kader van de gewone of bijzondere wetgevingsprocedure, wat wetgevingshandelingen zijn, zijn veel niet-wetgevingshandelingen aangenomen door de Europese Commissie of de Raad van de Europese Unie.
Veel van deze niet-wetgevingshandelingen zijn gedelegeerde handelingen (artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie — VWEU), waarbij de Commissie of de Raad bevoegd is om rechtshandelingen aan te nemen ter aanvulling of wijziging van niet-essentiële onderdelen van de wetgevingshandeling. In de wetgevingshandelingen worden het doel, de inhoud, de draagwijdte en de duur van dergelijke delegaties van bevoegdheid vastgesteld.
Er zijn ook uitvoeringshandelingen (artikel 291 VWEU) waarbij de Commissie in de regel, na raadpleging van een comité waarin elke EU-lidstaat is vertegenwoordigd, uniforme voorwaarden voor de uitvoering van een wetgevingshandeling kan vaststellen.
Uitvoerings- en gedelegeerde handelingen mogen echter het in de basishandeling vastgestelde kader niet overschrijden.
Hoewel gedelegeerde en uitvoeringshandelingen het merendeel van de niet-wetgevingsprocedures uitmaken, zijn andere voorbeelden: