Globalisering van de economie

Met globalisering wordt het verschijnsel bedoeld van de openstelling van economieën en grenzen. Ze vloeit voort uit de toename van handels- en kapitaalbeweging, het verkeer van personen en ideeën, en de verspreiding van informatie, kennis en technologie. Dit proces, zowel geografisch als sectorieel, is niet van recente datum en is in de afgelopen drie decennia in een stroomversnelling gekomen.

Globalisering biedt de Europese Unie (EU) tal van kansen, zoals lagere prijzen en meer keuze voor de consument. Door concurrentie van lagelonenlanden kan globalisering echter ook nadelen hebben, zoals banenverlies, neerwaartse druk op lonen en arbeidsvoorwaarden, en de verplaatsing van banen naar buiten de EU (offshoring).

De EU doet het volgende om de uitdagingen van de globalisering binnen haar grenzen aan te pakken:

• maatregelen nemen om de werking van de EU-markten te verbeteren en de innovatieprestaties te stimuleren;
• helpen om het aanpassingsproces te verkorten, en
• door middel van gerichte beleidsmaatregelen, zoals het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG), werknemers die hun baan verliezen als gevolg van de verplaatsing van de productie naar buiten de EU, helpen door het financieren van aspecten als opleiding, loopbaanadvies en hulp bij het vinden van een nieuwe baan.

Via haar handelsbeleid beheert de EU de kansen die globalisering biedt om:

• externe markten open te stellen om handelsmogelijkheden via handelsovereenkomsten te vergroten, en
• EU-producenten te beschermen tegen oneerlijke concurrentie door middel van antidumping- en antisubsidieregels.

Zowel de EU als de afzonderlijke EU-landen zijn lid van de Wereldhandelsorganisatie. Omdat handel een exclusieve bevoegdheid van de EU is, onderhandelt de Europese Commissie namens de EU-landen. Hierdoor krijgt de EU meer gewicht in onderhandelingen over wereldwijde handelsregels die het wereldhandelssysteem voorspelbaar en eerlijk moeten houden.