This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 52012PC0002
Proposal for a COUNCIL REGULATION amending Implementing Regulation (EU) No 282/2011 as regards the special schemes for non-established taxable persons supplying telecommunications services, broadcasting services or electronic services to non-taxable persons
Voorstel voor een VERORDENING VAN DE RAAD tot wijziging van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 282/2011 wat betreft de bijzondere regelingen voor niet-gevestigde belastingplichtigen die telecommunicatie-, omroep- of elektronische diensten verrichten voor niet-belastingplichtigen
Voorstel voor een VERORDENING VAN DE RAAD tot wijziging van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 282/2011 wat betreft de bijzondere regelingen voor niet-gevestigde belastingplichtigen die telecommunicatie-, omroep- of elektronische diensten verrichten voor niet-belastingplichtigen
/* COM/2012/02 definitief - 2012/0001 (NLE) */
Voorstel voor een VERORDENING VAN DE RAAD tot wijziging van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 282/2011 wat betreft de bijzondere regelingen voor niet-gevestigde belastingplichtigen die telecommunicatie-, omroep- of elektronische diensten verrichten voor niet-belastingplichtigen /* COM/2012/02 definitief - 2012/0001 (NLE) */
TOELICHTING 1. ACHTERGROND VAN HET VOORSTEL Motivering en doel van het voorstel In artikel 397 van Richtlijn 2006/112/EG[1] van de Raad (hierna "de
btw-richtlijn" genoemd) is bepaald dat "de Raad […] op voorstel van
de Commissie met eenparigheid van stemmen de nodige maatregelen ter uitvoering
van deze richtlijn vast[stelt]". Op basis daarvan heeft de Raad Verordening
(EU) nr. 282/2011[2]
aangenomen, die voorziet in bindende regels voor de toepassing van een aantal
bepalingen van de btw-richtlijn en - onder meer - rechtszekerheid gaf aan een
reeks niet-bindende richtsnoeren waarover het btw-comité sinds 1977
overeenstemming heeft bereikt. Verordening (EU) nr. 282/2011 omvat voor
het merendeel bepalingen die aanknopen bij Richtlijn 2008/8/EG[3]. Artikel 5 van die richtlijn
behelst wetswijzigingen in verband met de bijzondere regelingen voor
telecommunicatie-, omroep- of elektronische diensten die aan
niet-belastingplichtigen worden verleend door dienstverrichters die niet zijn
gevestigd in de lidstaat van belastingheffing. Verordening (EU)
nr. 282/2011 bevat momenteel geen uitvoeringsmaatregelen voor de
bepalingen die vanaf 2015 in werking treden. Zij moet derhalve worden aangepast
teneinde bindende regels vast te stellen voor de toepassing van de desbetreffende
bepalingen van de btw-richtlijn. Deze maatregelen moeten zo snel mogelijk door
de Raad worden vastgesteld, in ieder geval uiterlijk medio 2012, zodat de
Commissie en de lidstaten overeenstemming kunnen bereiken over de functionele
en technische specificaties van de IT-systemen die voor de tenuitvoerlegging
van deze bijzondere regelingen moeten worden opgezet. De voorgestelde maatregelen zien uitsluitend
op de aspecten (begripsomschrijvingen, reikwijdte van de regelingen,
rapportageverplichtingen, identificatie, uitsluiting, btw-aangiften,
munteenheid, betalingen, administratie) waarover gemeenschappelijke
overeenstemming moet bestaan voordat de IT-systemen kunnen worden ontworpen.
Andere maatregelen, met name met betrekking tot de vaststelling van de plaats waar
de afnemer zich bevindt, zullen in een later stadium door de Commissie worden
voorgesteld. Alleen afdeling 2 van hoofdstuk XI van
Verordening (EU) nr. 282/2011 moet worden gewijzigd. Algemene context Om rekening te houden met wijzigingen in de
voorschriften betreffende de plaats van een dienst, zal er op 1 januari 2015
een reeks ingrijpende wijzigingen van de btw-richtlijn in werking treden in
verband met de bijzondere regelingen voor niet in de Gemeenschap gevestigde
belastingplichtigen die telecommunicatie-, omroep- of elektronische diensten
verlenen aan niet-belastingplichtigen (het zogenaamde mini-éénloketsysteem).
Bij dit mini-éénloketsysteem maakt de dienstverrichter gebruik van een
webportaal in de lidstaat waar hij geïdentificeerd is, om de btw aan te geven
die verschuldigd is in andere lidstaten voor diensten die hij daar aan
particuliere klanten verleent. Voor niet-EU-bedrijven die elektronische
diensten verlenen, is de regeling al operationeel. Als gevolg van de wijzigingen zal deze
regeling voor niet-EU-bedrijven, die momenteel alleen geldt voor elektronische
diensten, worden uitgebreid tot telecommunicatie- en omroepdiensten.
Tegelijkertijd zal een tweede bijzondere regeling worden ingevoerd voor
EU-bedrijven, die voor hetzelfde soort diensten zal gelden. Met deze wetswijzigingen zal het
toepassingsgebied van het huidige mini-éénloketsysteem aanzienlijk worden
uitgebreid en zullen bijgevolg heel wat meer belastingplichtigen de
mogelijkheid krijgen om gebruik te maken van een van de bijzondere regelingen.
Dit zal zowel voor de belastingdiensten als voor de bedrijven een uitdaging
vormen, aangezien er administratieve praktijken en IT-systemen zullen moeten
worden ontwikkeld die voldoen aan de toekomstige wettelijke vereisten. Om rechtszekerheid te garanderen, moeten er
duidelijke en bindende voorschriften worden vastgesteld voor de toepassing van
de bepalingen van de zesde btw-richtlijn betreffende de bijzondere regelingen
die vanaf 1 januari 2015 in werking treden voor niet-gevestigde belastingplichtigen
die telecommunicatie-, omroep- of elektronische diensten verlenen aan
niet-belastingplichtigen. De huidige bepalingen van Verordening (EU)
nr. 282/2011 betreffende het mini-éénloketsysteem zullen na 31 december
2014 achterhaald zijn. Afdeling 2 van hoofdstuk XI van Verordening (EU)
nr. 282/2011 moet derhalve worden vervangen door één nieuwe reeks van
uitvoeringsmaatregelen die geldt voor beide bijzondere regelingen, zowel voor
EU- als voor niet-EU-bedrijven, die vanaf 1 januari 2015 moeten worden toegepast. 2. RAADPLEGING VAN
BELANGHEBBENDE PARTIJEN EN EFFECTBEOORDELING Raadpleging van belanghebbende partijen Om na te gaan op welke gebieden
uitvoeringsmaatregelen nodig zijn om een gemeenschappelijke toepassing van de
bepalingen van de btw-richtlijn te garanderen, is tijdens een Fiscalis-seminar
en een vergadering van Working Party n° 1 uitvoerig overleg gepleegd met de
lidstaten. Ook met het bedrijfsleven is van gedachten gewisseld in de Business
Expert Group on VAT. Bijeenbrengen en benutten van externe
deskundigheid Er behoefde geen beroep te worden gedaan op
externe deskundigheid. Effectbeoordeling De maatregelen in kwestie zijn louter
technisch van aard en geven slechts nadere invulling aan de toepassing van door
de Raad goedgekeurde bepalingen. Er is derhalve geen behoefte aan een
effectbeoordeling. 3. JURIDISCHE ELEMENTEN VAN HET
VOORSTEL Subsidiariteitsbeginsel Het subsidiariteitsbeginsel is van toepassing
voor zover het voorstel geen gebieden bestrijkt die onder de exclusieve
bevoegdheid van de EU vallen. De doelstellingen van het voorstel kunnen niet
voldoende door de lidstaten worden verwezenlijkt. Ook al zijn de lidstaten
bevoegd voor de omzetting van EU-wetgeving, toch is het absoluut zaak dat de
vastgestelde bepalingen en doorgevoerde wijzigingen op gecoördineerde wijze in
intern recht worden omgezet, teneinde te vermijden dat uiteenlopende
uitvoeringsvoorschriften in de lidstaten een obstakel zouden vormen voor een
goed functionerend mini-éénloketsysteem. Om bovengenoemde redenen kan alleen een
optreden van de EU garanderen dat burgers en bedrijven in de Europese Unie
gelijk worden behandeld. Het voorstel is bijgevolg in overeenstemming met het
subsidiariteitsbeginsel. Evenredigheidsbeginsel De wijziging van Verordening (EU)
nr. 282/2011 van de Raad is nodig om de tekst aan te passen aan de
desbetreffende bepalingen van de btw-richtlijn in de versie vanaf 1 januari
2015. De nieuwe bepalingen hebben betrekking op Richtlijn 2008/8/EG tot
wijziging van Richtlijn 2006/112/EG wat betreft de plaats van een dienst. Deze
maatregelen zijn noodzakelijk voor de tenuitvoerlegging van de btw-richtlijn. Het voorstel is derhalve in overeenstemming
met het evenredigheidsbeginsel. 2012/0001 (NLE) Voorstel voor een VERORDENING VAN DE RAAD tot wijziging van Uitvoeringsverordening (EU)
nr. 282/2011 wat betreft de bijzondere regelingen voor niet-gevestigde
belastingplichtigen die telecommunicatie-, omroep- of elektronische diensten
verrichten voor niet-belastingplichtigen DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie, Gezien Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van
28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over
de toegevoegde waarde[4],
en met name artikel 397, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Overwegende hetgeen volgt: (1)
Krachtens Richtlijn 2006/112/EG, als gewijzigd bij
Richtlijn 2008/8/EG[5],
moeten vanaf 1 januari 2015 alle telecommunicatie-, omroep- en elektronische
diensten worden belast in de lidstaat waar de afnemer is gevestigd of zijn
woonplaats of gebruikelijke verblijfplaats heeft (hierna "de lidstaat van
verbruik" genoemd), ongeacht de plaats waar de belastingplichtige die deze
diensten verleent, is gevestigd. (2)
Ter vergemakkelijking van de naleving van de
fiscale verplichtingen wanneer dergelijke diensten worden verleend aan
niet-belastingplichtigen, is er een bijzondere regeling opgezet voor
belastingplichtigen die in de Gemeenschap zijn gevestigd maar niet in de
lidstaat waar de diensten worden verricht (hierna "de Unieregeling"
genoemd). Op overeenkomstige wijze moet de bestaande bijzondere regeling voor
niet in de Gemeenschap gevestigde belastingplichtigen worden uitgebreid tot al
deze diensten (hierna "de niet-Unieregeling" genoemd). Aldus krijgen
niet-gevestigde belastingplichtigen de mogelijkheid om een lidstaat van
identificatie aan te wijzen die zal fungeren als hun enige elektronische loket
om zich voor btw-doeleinden te identificeren en aangifte te doen. (3)
Een belastingplichtige met inrichtingen in meer dan
een lidstaat moet in het kader van de Unieregeling eender welke van de
betrokken lidstaten kunnen aanwijzen als de lidstaat van identificatie, behalve
wanneer de zetel van zijn bedrijfsuitoefening in de Gemeenschap is gevestigd.
In dat geval moet erop worden toegezien dat de lidstaat van identificatie de
lidstaat is waar de belastingplichtige de zetel van zijn bedrijfsuitoefening
heeft gevestigd. (4)
Om te vermijden dat belastingplichtigen die gebruik
maken van de Unieregeling, met onevenredig hoge lasten worden geconfronteerd,
moet worden verduidelijkt dat wanneer een dergelijke belastingplichtige een
lidstaat als zijn lidstaat van identificatie heeft aangewezen, hij niet langer
aan die keuze is gebonden zodra hij niet meer over een vaste inrichting in die
lidstaat beschikt. (5)
Telecommunicatie-, omroep- en elektronische
diensten die worden verleend in lidstaten waar de belastingplichtige de zetel
van zijn bedrijfsuitoefening heeft gevestigd of over een vaste inrichting
beschikt, vallen niet onder de bijzondere regelingen. Er dient te worden
verduidelijkt dat dergelijke diensten rechtstreeks bij de betrokken lidstaat
moeten worden aangegeven. (6)
Aangezien beide bijzondere regelingen facultatief
zijn, kan een niet-gevestigde belastingplichtige te allen tijde beslissen om
niet langer gebruik te maken van de regeling. Er dient te worden bepaald vanaf
wanneer een dergelijke beslissing ingaat. (7)
Er dient te worden verduidelijkt dat de lidstaten
belastingplichtigen moeten toestaan om gebruik te maken van de Unieregeling
wanneer de afnemer is gevestigd of zijn woonplaats of gebruikelijke
verblijfplaats in een andere lidstaat heeft dan die waar de belastingplichtige
de zetel van zijn bedrijfsuitoefening heeft gevestigd of over een vaste
inrichting beschikt. (8)
De lidstaat van identificatie houdt de
registratiegegevens in zijn databank actueel op basis van de informatie die hij
van de belastingplichtige ontvangt. Om te garanderen dat databanken zonder
vertraging worden geactualiseerd, dient een termijn te worden vastgesteld
waarbinnen de belastingplichtige relevante informatie moet verstrekken over de
aanvang, de beëindiging of de wijziging van zijn activiteiten in het kader van
de bijzondere regeling. (9)
Aan niet-gevestigde belastingplichtigen moet een
btw-identificatienummer worden toegekend voordat zij van een bijzondere
regeling gebruik kunnen maken. Om te voorkomen dat belastingplichtigen die al
voor btw-doeleinden geïdentificeerd zijn, retroactief gebruik maken van een
regeling, moet worden verduidelijkt vanaf welk tijdstip de bijzondere regelingen
van toepassing zijn. (10)
Om bevoegdheidsconflicten tussen lidstaten te
voorkomen, moet worden gespecificeerd welke lidstaat een belastingplichtige mag
uitsluiten van het gebruik van een bijzondere regeling, wanneer die lidstaat
een dergelijk besluit moet nemen en vanaf welk tijdstip dit besluit van kracht
moet worden. (11)
Er moet worden verduidelijkt wanneer een
niet-gevestigde belastingplichtige die gebruik maakt van een van de bijzondere
regelingen, kan worden geacht zijn activiteiten in het kader van die regeling
te hebben beëindigd. Er moet ook worden verduidelijkt wanneer een
niet-gevestigde belastingplichtige wordt geacht bij voortduring niet te hebben
voldaan aan de voorschriften van de regeling. (12)
Om de naleving te bevorderen en onnodige lasten
voor de belastingautoriteiten te voorkomen, moet een belastingplichtige die is
uitgesloten van een van de bijzondere regelingen omdat hij bij voortduring niet
voldeed aan de voorschriften ervan, gedurende een bepaalde periode de toegang
tot al deze regelingen worden ontzegd. (13)
Wanneer een belastingplichtige van een van de
bijzondere regelingen is uitgesloten, moet worden verduidelijkt dat alle
fiscale verplichtingen moeten worden vervuld bij de belastingautoriteiten van
de betrokken lidstaat van verbruik, inclusief eventuele correcties van
btw-aangiften die voordien zijn ingediend in het kader van de bijzondere
regeling of betalingen van btw die zijn verricht in verband met die aangiften. (14)
Elk aangiftetijdvak moet afzonderlijk worden
behandeld om de controle door de lidstaten van verbruik te vergemakkelijken, en
wijzigingen mogen uitsluitend worden aangebracht in de desbetreffende
btw-aangifte. Er moet ook worden verduidelijkt dat verschillende opeenvolgende
wijzigingen van dezelfde btw-aangifte mogelijk zijn. (15)
Om redenen van controle is het passend te eisen dat
de niet-gevestigde belastingplichtige een btw-aangifte indient bij de lidstaat
van identificatie, ook wanneer er geen diensten zijn verricht in het
aangiftetijdvak. Wat de inhoud betreft, moet worden verduidelijkt dat het
precieze bedrag aan btw moet worden vermeld, zonder afronding naar boven of
naar beneden. (16)
Wat wijzigingen van de btw-aangifte betreft, is het
noodzakelijk om een termijn vast te stellen waarbinnen de aangifte door de
lidstaat van identificatie moet worden gewijzigd wanneer de niet-gevestigde
belastingplichtige daarom verzoekt. De lidstaten van verbruik moeten in ieder
geval de mogelijkheid hebben om rechtstreeks van de belastingplichtige
relevante informatie in ontvangst te nemen of te verlangen en de btw vast te
stellen. (17)
Wanneer de lidstaat van identificatie de euro niet
als enige munt heeft aangenomen, moet de niet-gevestigde belastingplichtige de
munteenheid hanteren die door die lidstaat is vastgesteld als de munteenheid
waarin alle btw-aangiften in het kader van de bijzondere regelingen moeten
worden ingediend. (18)
Met het oog op een betere toerekening van de
betaalde btw-bedragen moet erop worden toegezien dat betalingen in het kader
van de bijzondere regelingen specifiek betrekking hebben op de ingediende
btw-aangifte. Eventuele latere wijzigingen van betaalde bedragen mogen slechts
onder verwijzing naar de desbetreffende aangifte worden verricht en niet op een
andere aangifte worden opgevoerd of op een volgende aangifte worden verrekend. (19)
Voor het geval dat de niet-gevestigde
belastingplichtige de btw niet betaalt of teveel dan wel te weinig betaalt,
alsook wat betreft interest, boeten en andere incidentele heffingen, is het
zaak de verplichtingen van de lidstaat van identificatie en de lidstaat van verbruik
te specificeren, teneinde de inning van de btw te vergemakkelijken en te
garanderen dat het juiste bedrag wordt betaald voor de in het kader van de
bijzondere regelingen verleende diensten. (20)
De door de niet-gevestigde belastingplichtige
gevoerde boekhouding moet voldoende gegevens bevatten. Er moet worden
vastgesteld aan welke minimumeisen de bijgehouden gegevens moeten voldoen. (21)
Om de tenuitvoerlegging van de bijzondere
regelingen te vergemakkelijken en ervoor te zorgen dat diensten die vanaf 1
januari 2015 worden verleend, onder deze regelingen kunnen vallen, moeten
niet-gevestigde belastingplichtigen al vanaf 1 oktober 2014 de
mogelijkheid krijgen om hun registratiegegevens te verstrekken aan de lidstaat
die zij als lidstaat van identificatie aanwijzen. (22)
Verordening (EU) nr. 282/2011 moet derhalve
dienovereenkomstig worden gewijzigd, HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING
VASTGESTELD: Artikel 1 In Verordening (EU) nr. 282/2011 komt afdeling 2 van hoofdstuk XI als volgt te
luiden: "AFDELING 2 Bijzondere regelingen voor niet-gevestigde
belastingplichtigen die telecommunicatiediensten, omroepdiensten of
elektronische diensten verrichten voor niet-belastingplichtigen
(Artikelen 358 tot en met 369 duodecies van Richtlijn 2006/112/EG) Onderafdeling 1 Definities Artikel 57 bis Voor de toepassing van deze afdeling wordt
verstaan onder: 1) niet-Unieregeling: de bijzondere
regeling voor telecommunicatiediensten, omroepdiensten of elektronische
diensten verricht door niet in de Gemeenschap gevestigde belastingplichtigen,
overeenkomstig titel XII, hoofdstuk 6, afdeling 2, van Richtlijn 2006/112/EG; 2) Unieregeling: de bijzondere regeling
voor telecommunicatiediensten, omroepdiensten of elektronische diensten
verricht door in de Gemeenschap doch niet in de lidstaat van verbruik
gevestigde belastingplichtigen, overeenkomstig titel XII, hoofdstuk 6, afdeling
3, van Richtlijn 2006/112/EG; 3) bijzondere regelingen: de
niet-Unieregeling en de Unieregeling; 4) belastingplichtige: een niet in de
Gemeenschap gevestigde belastingplichtige als omschreven in artikel
358 bis, lid 1, van Richtlijn 2006/112/EG of een niet in de lidstaat van
verbruik gevestigde belastingplichtige als omschreven in artikel 369 bis,
lid 1, van die richtlijn. Onderafdeling 2 Toepassing van de bijzondere regelingen Artikel 57 ter Een belastingplichtige met meer dan een vaste
inrichting in de Gemeenschap kan eender welke van de lidstaten waar hij is
gevestigd, aanwijzen als de lidstaat van identificatie overeenkomstig artikel
369 bis, tweede alinea, van Richtlijn 2006/112/EG. Wanneer de belastingplichtige evenwel de zetel
van zijn bedrijfsuitoefening in de Gemeenschap heeft gevestigd, wordt de
lidstaat waar die zetel is gevestigd, aangewezen als de lidstaat van
identificatie. Artikel 57 quater Wanneer een belastingplichtige die gebruik
maakt van de Unieregeling, niet langer beschikt over een vaste inrichting in de
lidstaat die door hem overeenkomstig artikel 369 bis, tweede alinea, van
Richtlijn 2006/112/EG als lidstaat van identificatie is aangewezen, is hij ook niet
langer aan deze keuze gebonden. Onderafdeling 3 Toepassingsgebied van de bijzondere
regelingen Artikel 57 quinquies De Unieregeling geldt niet voor
telecommunicatie-, omroep- of elektronische diensten die worden verricht in een
lidstaat waar de belastingplichtige de zetel van zijn bedrijfsuitoefening heeft
gevestigd of over een vaste inrichting beschikt. Deze diensten worden
daarentegen aangegeven bij de bevoegde belastingautoriteiten van die lidstaat
op de btw-aangifte overeenkomstig artikel 250 van Richtlijn 2006/112/EG. Artikel 57 sexies Onverminderd artikel 57 quinquies staan de
lidstaten belastingplichtigen toe gebruik te maken van de Unieregeling wanneer
de afnemer in een lidstaat is gevestigd of er zijn woonplaats of gebruikelijke
verblijfplaats heeft. Onderafdeling 4 Rapportageverplichtingen Artikel 57 septies De belastingplichtige doet aan de lidstaat van
identificatie opgave van de krachtens de artikelen 360, 361 en 369 quater
van Richtlijn 2006/112/EG vereiste informatie, alsook van wijzigingen in de
verstrekte informatie, uiterlijk 30 dagen nadat hijzelf hierover beschikt. Onderafdeling 5 Identificatie Artikel 57 octies Wanneer een belastingplichtige de lidstaat van
identificatie kennis geeft van de aanvang van zijn activiteiten die onder een van
de bijzondere regelingen vallen, gaat die regeling in vanaf de eerste dag van
het daaropvolgende kalenderkwartaal. Wanneer deze activiteiten evenwel voor het
eerst worden verricht en de diensten worden verleend vóór de eerste dag van het
daaropvolgende kalenderkwartaal, gaat de regeling in vanaf de datum van de
eerste dienstverlening, mits die dienst is verleend tijdens het
kalenderkwartaal waarin de kennisgeving is gedaan. Artikel 57 nonies De lidstaten staan een belastingplichtige die
gebruik maakt van een van de bijzondere regelingen, op verzoek toe om het
gebruik van die regeling te beëindigen. De belastingplichtige stelt de lidstaat
van identificatie hiervan in kennis ten minste tien dagen voor het einde van
het kalenderkwartaal vanaf wanneer hij de regeling niet langer wil toepassen.
De beëindiging gaat in op de eerste dag van het volgende kalenderkwartaal. Wanneer een belastingplichtige beslist om niet
langer een van de bijzondere regelingen toe te passen, wordt hij van die
regeling uitgesloten in alle lidstaten gedurende minimaal één kalenderjaar
vanaf de datum van beëindiging. Onderafdeling 6 Uitsluiting Artikel 58 Wanneer een belastingplichtige die gebruik
maakt van een van de bijzondere regelingen, aan ten minste een van de in de
artikelen 363 of 369 sexies van Richtlijn 2006/112/EG vastgestelde
uitsluitingscriteria voldoet, wordt hij door de lidstaat van identificatie van
die regeling uitgesloten. Alleen de lidstaat van identificatie is
gemachtigd om een belastingplichtige uit te sluiten van het gebruik van een van
de bijzondere regelingen. De lidstaat van identificatie kan zich voor
zijn beslissing inzake uitsluiting baseren op alle beschikbare informatie,
inclusief door andere lidstaten verstrekte informatie. De uitsluiting gaat in op de eerste dag van
het daaropvolgende kalenderkwartaal. Artikel 58 bis Wanneer een belastingplichtige die gebruik
maakt van een van de bijzondere regelingen, gedurende acht opeenvolgende
kalenderkwartalen in geen enkele lidstaat van verbruik diensten heeft verleend die
onder die regeling vallen, wordt hij geacht zijn belastbare activiteiten te
hebben beëindigd in de zin van artikel 363, onder b), of artikel
369 sexies, onder b), van Richtlijn 2006/112/EG. Artikel 58 ter Wanneer een belastingplichtige van een van de
bijzondere regelingen wordt uitgesloten omdat hij bij voortduring niet voldoet
aan de voorschriften van die regeling, blijft hij van alle regelingen in alle
lidstaten uitgesloten tot het einde van het tweede kalenderjaar volgende op het
kalenderjaar waarin hij werd uitgesloten. Een belastingplichtige wordt geacht bij
voortduring niet aan de voorschriften van een van de bijzondere regelingen te
hebben voldaan in de zin van artikel 363, onder d), of artikel 369 sexies,
onder d), van Richtlijn 2006/112/EG, in ten minste de volgende gevallen: a) hij heeft geen btw-aangifte
ingediend gedurende drie opeenvolgende kalenderkwartalen; b) hij heeft geen verschuldigde btw
betaald gedurende drie opeenvolgende kalenderkwartalen. Artikel 58 quater Indien een belastingplichtige van een van de
bijzondere regelingen wordt uitgesloten, dient hij alle btw-verplichtingen met
betrekking tot telecommunicatie-, omroep- of elektronische diensten
rechtstreeks bij de belastingautoriteiten van de betrokken lidstaat van
verbruik te vervullen, inclusief eventuele correcties op btw-aangiften die hij
vóór zijn uitsluiting heeft ingediend, of eventuele betalingen van btw. Onderafdeling 7 Btw-aangifte Artikel 59 Elk aangiftetijdvak in de zin van artikel 364
of artikel 369 septies van Richtlijn 2006/112/EG is een afzonderlijk
aangiftetijdvak. Wanneer een belastingplichtige in
overeenstemming met artikel 57 octies, tweede alinea, van deze verordening voor
een van de bijzondere regelingen is geïdentificeerd in de loop van een
aangiftetijdvak, dient hij een btw-aangifte in voor dat volledige
aangiftetijdvak. Artikel 59 bis Wanneer er in een aangiftetijdvak geen
diensten zijn verleend in het kader van een bijzondere regeling, dient de
belastingplichtige een btw-aangifte in met de vermelding dat er gedurende dat
tijdvak geen diensten zijn verricht (nihil-aangifte). Artikel 60 Bedragen op btw-aangiften in het kader van een
bijzondere regeling worden niet naar boven of naar beneden afgerond op de
dichtstbijzijnde hele monetaire eenheid. Het precieze btw-bedrag dient te
worden aangegeven en voldaan. Artikel 61 De bedragen op een overeenkomstig artikel 364
of artikel 369 septies van Richtlijn 2006/112/EG ingediende btw-aangifte
kunnen op een later tijdstip uitsluitend worden gewijzigd door middel van een
wijziging van diezelfde aangifte en niet door middel van een verrekening op een
daaropvolgende aangifte. Verschillende opeenvolgende wijzigingen van dezelfde
aangifte zijn toegestaan. Dergelijke wijzigingen van de aangifte zijn
toegestaan in het kader van de bijzondere regelingen gedurende een maximale
periode van vijf jaar te rekenen vanaf de dag waarop de oorspronkelijke
aangifte werd ingediend. Dit doet geen afbreuk aan het recht van elke lidstaat
van verbruik om een dergelijke wijziging door de belastingplichtige te
aanvaarden of om te verlangen dat hij een dergelijke wijziging indient. Onderafdeling 8 Munteenheid Artikel 61 bis Wanneer een lidstaat van identificatie die de
euro niet als enige munt heeft aangenomen, eist dat de btw-aangifte in de
nationale munteenheid luidt, geldt dit voor alle belastingplichtigen. Onderafdeling 9 Betalingen Artikel 62 De bedragen aan btw die overeenkomstig artikel
367 of artikel 369 decies van Richtlijn 2006/112/EG zijn voldaan, hebben
specifiek betrekking op de overeenkomstig artikel 364 of artikel 369 septies
van die richtlijn ingediende btw-aangifte. Eventuele latere aanpassingen van de
betaalde bedragen kunnen slechts onder verwijzing naar de desbetreffende
aangifte worden verricht en kunnen niet op een andere aangifte worden opgevoerd
of op een volgende aangifte worden verrekend. Bij iedere betaling wordt het
referentienummer vermeld van de aangifte waarop zij betrekking heeft. Artikel 63 Een lidstaat van identificatie die een bedrag
ontvangt dat hoger is dan het opgegeven bedrag in de btw-aangifte die is
ingediend in het kader van artikel 364 of artikel 369 septies van Richtlijn
2006/112/EG, betaalt het teveel betaalde bedrag rechtstreeks aan de betrokken
belastingplichtige terug. Wanneer de lidstaat van identificatie een
bedrag heeft ontvangen met betrekking tot een btw-aangifte die nadien onjuist
blijkt te zijn, terwijl deze lidstaat dat bedrag reeds over de lidstaten van
verbruik heeft verdeeld, maken deze lidstaten het te veel geïnde bedrag
rechtstreeks over aan de belastingplichtige. In een dergelijk geval stellen
deze lidstaten de lidstaat van identificatie in kennis van het bedrag dat zij
terugbetalen. Artikel 63 bis De belastingplichtige verricht al zijn
betalingen rechtstreeks aan de lidstaat van identificatie. Wanneer een betaling niet overeenstemt met het
bedrag van de btw-aangifte die is ingediend in het kader van artikel 364 of
artikel 369 septies van Richtlijn 2006/112/EG, rappelleert de lidstaat van
identificatie de belastingplichtige langs elektronische weg aan het nog
verschuldigde btw-bedrag uiterlijk tien dagen na het verstrijken van de in
artikel 367 of artikel 369 decies van Richtlijn 2006/112/EG bedoelde
termijn. Het is aan de betrokken lidstaat van verbruik
om eventuele verdere aanmaningen of stappen te verrichten om de btw te innen. Artikel 63 ter Wanneer een btw-aangifte onvolledig of onjuist
is of te laat wordt ingediend of wanneer de btw te laat wordt betaald, dienen
de verschuldigde interest, boeten en andere eventuele heffingen rechtstreeks
aan de lidstaat van verbruik te worden betaald. Onderafdeling 10 Administratie Artikel 63 quater 1. De door de belastingplichtige gevoerde
boekhouding bevat de volgende gegevens die worden geacht voldoende
gedetailleerd te zijn in de zin van de artikelen 369 en 369 duodecies van
Richtlijn 2006/112/EG: a) de lidstaat van verbruik waar de
dienst wordt verleend; b) het soort dienst dat wordt verleend; c) de datum waarop de dienst is
verleend; d) de maatstaf van heffing; e) een eventuele verhoging of verlaging
van de maatstaf van heffing; f) het toegepaste btw-tarief; g) het verschuldigde btw-bedrag, h) de datum en het bedrag van ontvangen
betalingen; i) eventuele ontvangen
vooruitbetalingen voordat de dienst is verleend; j) wanneer een factuur wordt
uitgereikt, de op de factuur vermelde gegevens; k) de naam van de afnemer, wanneer deze
de belastingplichtige bekend is; l) de plaats waar de afnemer is
gevestigd of zijn woonplaats of gebruikelijke verblijfplaats heeft, wanneer
deze de belastingplichtige is bekend. 2. De in lid 1 bedoelde gegevens worden door
de belastingplichtige op zodanige wijze bijgehouden dat zij onmiddellijk en
voor iedere verleende dienst kunnen worden verstrekt." Artikel 2 Deze verordening treedt in werking op de
twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de
Europese Unie. Zij is van toepassing met ingang van 1 januari
2015. De lidstaten staan niet-gevestigde
belastingplichtigen evenwel toe om de gegevens die zij krachtens artikel 360 of
artikel 369 quater van Richtlijn 2006/112/EG, gewijzigd bij Richtlijn
2008/8/EG, moeten verstrekken om zich te registreren voor de bijzondere
regelingen voor niet-gevestigde belastingplichtigen die
telecommunicatiediensten, omroepdiensten of elektronische diensten verrichten
voor niet-belastingplichtigen, vanaf 1 oktober 2014 in te dienen. Deze verordening is verbindend in al
haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Brussel, Voor
de Raad De
voorzitter [1] Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006
betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde
waarde (PB L 347 van 11.12.2006, blz. 1). [2] Uitvoeringsverordening (EU) nr. 282/2011 van de Raad van
15 maart 2011 houdende vaststelling van maatregelen ter uitvoering van
Richtlijn 2006/112/EG betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting
over de toegevoegde waarde (herschikking) (PB L 77 van 23.3.2011, blz. 1). [3] Richtlijn 2008/8/EG van de Raad van 12 februari 2008 tot
wijziging van Richtlijn 2006/112/EG wat betreft de plaats van een dienst (PB L 44
van 20.2.2008, blz. 11). [4] PB L 347 van 11.12.2006, blz. 1. [5] PB L 44 van 20.2.2008, blz. 11.