1

Skarżąca, Istituzione pubblica di assistenza e beneficienza „Opere Pie d’Onigo”, jest włoskim niezależnym podmiotem publicznym o charakterze niezarobkowym, posiadającym status instytucji pomocy publicznej i charytatywnej (IPAB), który świadczy pomoc socjalną i zdrowotną, na przykład na rzecz osób starszych lub niepełnosprawnych. W dniu 20 maja 2014 r. Komisja Europejska otrzymała skargę złożoną przez skarżącą, którą następnie poparły inne niezależne podmioty publiczne o charakterze niezarobkowym, IPAB lub przedsiębiorstwa świadczące usługi publiczne o charakterze osobistym (APSP) (zwane dalej „skarżącymi w ramach skargi administracyjnej”). Dziewiętnaście spośród nich mają swoją siedzibę w Wenecji (Włochy).

2

W skargach stwierdzono, że w przeciwieństwie do niezależnych podmiotów publicznych o celach niezarobkowych, takich jak IPAB i APSP, jedynie prywatne podmioty świadczące usługi zdrowotne i socjalne korzystały z następujących systemów krajowych (zwanych dalej „przedmiotowymi środkami krajowymi”):

3

Według skarżących w ramach skargi administracyjnej IPAB i APSP, które skarżące reprezentowały, poniosły bezpośrednio koszty odpowiadające przedmiotowym środkom krajowym, bez możliwości wnoszenia składek do INPS i otrzymywania odpowiednich świadczeń (urlopów macierzyńskich i ojcowskich) oraz nie otrzymując żadnego zwrotu kosztów z INPS (i ostatecznie od państwa) z tytułu innych rodzajów urlopów. Ich zdaniem sytuacja ta powodowała selektywną korzyść i stanowiła pomoc państwa dla prywatnych podmiotów świadczących usługi socjalne i zdrowotne w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

4

Skarżący w ramach skargi administracyjnej twierdzili ponadto, że chociaż w przeszłości byli uznawani za podmioty publiczne podlegające kontroli państwa w odniesieniu do prawidłowości i rzetelności ich zarządzania oraz w celu uniknięcia rozproszenia ich aktywów, w rzeczywistości byli podmiotami autonomicznymi, samofinansującymi się, i dlatego powinni być uznawani za podmioty podlegające prawu prywatnemu. Utrzymywali oni, że państwo włoskie powinno zmienić ich status i umożliwić im korzystanie z systemu zabezpieczenia społecznego opartego na ubezpieczeniach, tj. systemu zarządzanego przez INPS.

5

Innymi słowy – skarżący w ramach skargi administracyjnej wskazywali na nierówne traktowanie publicznych i prywatnych podmiotów świadczących usługi socjalne w odniesieniu do zakresu niektórych świadczeń przyznawanych pracownikom, a także fakt, że państwo włoskie zakwalifikowało ich jako podmioty publiczne, a nie prywatne.

6

Pismami z dnia 6 i 8 sierpnia 2014 r. służby Komisji przekazały organom włoskim jawne wersje skarg administracyjnych. Organy włoskie odpowiedziały pismem z dnia 25 września 2014 r. W dniu 10 grudnia 2014 r. służby Komisji zażądały udzielenia dalszych informacji. W dniu 7 maja 2015 r. służby Komisji zwróciły się telefonicznie do włoskich organów o udzielenie dodatkowych informacji. Organy włoskie odpowiedziały pismem z dnia 5 czerwca 2015 r. Pismem z dnia 5 sierpnia 2015 r. Komisja przesłała włoskim organom nowe żądanie udzielenia informacji, na który włoskie organy odpowiedziały pismem z dnia 12 października 2015 r.

7

W dniu 16 marca 2016 r. służby Komisji przesłały skarżącym w ramach skargi administracyjnej pismo ze wstępną oceną, w którym stwierdziły, że przedmiotowe środki nie stanowiły pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Skarżący w ramach skargi administracyjnej odpowiedzieli w dniach 13 i 22 kwietnia 2016 r., dostarczając więcej informacji i zwracając się do służb Komisji o ponowne rozpatrzenie ich stanowiska. Pismem z dnia 19 maja 2016 r. służby Komisji potwierdziły swoją wstępną ocenę, że przedmiotowy środek nie stanowił pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Pismem z dnia 26 maja 2016 r. skarżący w ramach skargi administracyjnej wnieśli o zawarcie wstępnych ustaleń służb Komisji w formalnej decyzji. W związku z tym Komisja w dniu 27 marca 2017 r. przyjęła decyzję C(2017) 1939 wersja ostateczna w sprawie pomocy państwa SA.38825 „Domniemana pomoc państwa dla prywatnych dostawców usług socjalnych i zdrowotnych” (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”). Ponieważ kryteria określone w art. 107 TFUE, które mają na celu zaklasyfikowanie środka jako pomocy państwa, mają charakter kumulatywny, Komisja wypowiedziała się w sposób ostateczny w przedmiocie kryterium selektywności, a pomocniczo w przedmiocie kryterium dotyczącego istnienia korzyści, aby stwierdzić, że przedmiotowe środki nie stanowią pomocy państwa.

8

W skardze złożonej w sekretariacie Sądu w dniu 1 sierpnia 2017 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę.

9

Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 9 listopada 2017 r. Komisja podniosła, na podstawie art. 130 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, zarzut niedopuszczalności.

10

W rezultacie rozpatrzenie wniosków o przystąpienie do sprawy w charakterze interwenienta, złożonych, odpowiednio, przez Ipab di Vicenza w dniu 13 października 2017 r., przez Ipab Casa Gino e Pierina Marani w dniu 23 października 2017 r., przez Ipab Centro Residenziale per Anziani di Cittadella w dniu 9 listopada 2017 r. i przez Azienda Pubblica dei Servizi alla Persona „Grimani Buttari – residenze per Anziani in Osimo” w dniu 10 listopada 2017 r. na poparcie żądań skarżącej oraz przez Republikę Włoską w dniu 22 listopada 2017 r. na poparcie żądań Komisji zostało zawieszone, zgodnie z art. 144 § 3 regulaminu postępowania.

11

W dniu 5 stycznia 2018 r. skarżąca przedstawiła swe uwagi w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności.

12

Postanowieniem prezesa drugiej izby Sądu z dnia 13 kwietnia 2018 r. postępowanie zostało zawieszone, na podstawie art. 69 lit. b) regulaminu postępowania, do czasu wydania przez Trybunał orzeczenia kończącego postępowanie w sprawach połączonych Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci, zarejestrowanych pod numerami od C‑622/16 P do C‑624/16 P.

13

Wyrokiem z dnia 6 listopada 2018 r., Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci (od C‑622/16 P do C‑624/16 P, EU:C:2018:873) Trybunał potwierdził dopuszczalność skarg w tych sprawach na podstawie art. 263 akapit czwarty, ostatnia część zdania TFUE.

14

W ramach w ramach środków organizacji postępowania z dnia 7 listopada 2018 r. strony zostały wezwane do wskazania Sądowi konsekwencji, jakie ich zdaniem ma dla niniejszej sprawy wyrok z dnia 6 listopada 2018 r., Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci (od C‑622/16 P do C‑624/16 P, EU:C:2018:873). W dniu 19 i 23 listopada 2018 r., odpowiednio, Komisja i skarżący odpowiedzieli na pytanie postawione przez Sąd.

15

Skarżąca wnosi do Sądu o:

16

Komisja wnosi do Sądu o:

17

Zgodnie z art. 130 § 1 i 7 regulaminu postępowania na wniosek pozwanego Sąd może orzekać w przedmiocie niedopuszczalności lub braku właściwości bez rozpatrywania sprawy co do istoty.

18

Jako że Komisja w niniejszej sprawie wniosła o rozstrzygnięcie w przedmiocie niedopuszczalności, Sąd, uznając, że akta sprawy wystarczająco wyjaśniają okoliczności zawisłej przed nim sprawy, postanowił rozstrzygnąć w przedmiocie tego wniosku bez dalszych czynności procesowych.

19

W zarzucie niedopuszczalności Komisja utrzymuje, że okoliczności faktyczne i prawne, na których opiera się skarżąca, nie wynikają w sposób spójny i zrozumiały z treści skargi oraz że zarzuty wykraczają poza zakres skargi o stwierdzenie nieważności. Podnosi ona również, że skarga nie jest dopuszczalna w rozumieniu art. 263 akapit czwarty, ostatnia część zdania TFUE.

20

Skarżąca kwestionuje argumenty Komisji. Podnosi ona, że skarga jest wystarczająco jasna i że Sąd może stwierdzić, iż przedmiotowe środki krajowe stanowią pomoc państwa, nawet jeśli w zaskarżonej decyzji Komisja orzekła jedynie w przedmiocie kryterium selektywności, a pomocniczo w przedmiocie kryterium dotyczącego istnienia korzyści w rozumieniu art. 107 TFUE. Skarżąca podnosi, że skarga jest dopuszczalna na podstawie art. 263 akapit czwarty, ostatnia część zdania TFUE. Zaskarżona decyzja jest aktem regulacyjnym niewymagającym środków wykonawczych, który ma bezpośredni wpływ na jej sytuację prawną. Skarżąca odsyła w tym względzie do wyroku z dnia 6 listopada 2018 r., Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci (od C‑622/16 P do C‑624/16 P, EU:C:2018:873).

21

Trybunał uważa, że należy zbadać w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi w świetle art. 263 akapit czwarty, ostatnia część zdania TFUE przed zbadaniem, w danym wypadku, innych podstaw niedopuszczalności podniesionych przez Komisję. Jak wskazano w pkt 20 powyżej, z przepisu tego wynika, że każda osoba fizyczna lub prawna może wnieść skargę na akty regulacyjne, które dotyczą jej bezpośrednio i nie wymagają środków wykonawczych. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd stoi na stanowisku, że należy najpierw zbadać kryterium bezpośredniego oddziaływania, a następnie, w razie potrzeby, zbadać inne kryteria wskazane w art. 263 akapit czwarty, ostatnia część zdania TFUE.

22

W odniesieniu do kryterium bezpośredniego oddziaływania skarżąca utrzymuje w szczególności, że zaskarżona decyzja dotyczy jej bezpośrednio w zakresie, w jakim pozwala Republice Włoskiej na stosowanie systemu korzyści w zakresie kosztów pracy w odniesieniu do przedsiębiorstw prywatnych świadczących usługi socjalne i zdrowotne oraz że decyzja ta wywołuje skutki prawne czysto automatycznie, wyłącznie na podstawie prawa Unii Europejskiej i bez żadnej innej normy pośredniej, która umożliwiłaby Republice Włoskiej stosowanie przedmiotowego systemu korzyści. Skarżąca przypomina, że Komisja nie zaprzecza, iż podobnie jak 21 innych podmiotów publicznych, które złożyły do Komisji w 2014 r. skargę dotyczącą pomocy państwa niezgodnej z prawem, działa ona na włoskim rynku świadczenia usług socjalnych i zdrowotnych, konkurując z podmiotami prywatnymi. Podmioty publiczne mają takie same przychody jak prywatni dostawcy usług, a jednocześnie muszą ponosić wyższe koszty ze względu na przedmiotowe środki krajowe. W skardze administracyjnej 21 podmiotów publicznych i w skardze do Sądu określono zakres rzeczywistej szkody, jaką mają ponosić publiczne podmioty świadczące usługi socjalne i zdrowotne z tego względu, że nie mogą korzystać z przedmiotowych środków krajowych, które są zastrzeżone dla podmiotów prywatnych. Skarżąca wyjaśnia zasadniczo, że w zakresie, w jakim koszty wynagrodzenia stanowią najważniejszy koszt (około 70% obrotu) dla podmiotów świadczących usługi socjalne i zdrowotne, ponosi ona szkodę w wysokości około 528000 EUR rocznie z tego powodu, że nie może skorzystać z przedmiotowych środków krajowych. Skarżąca wyjaśnia również, że stan faktyczny mający znaczenie dla celów art. 107 TFUE, który sytuuje ją, jako przedsiębiorstwo publiczne, po przeciwnej stronie względem przedsiębiorstw prywatnych świadczących identyczne usługi, stanowi rynek podmiotów świadczących usługi zdrowotne i socjalne, zgodnie z definicją zawartą w legge nr 328 – Legge quadro per la realizzazione del sistema integrato di interventi e servizi sociali (ustawa nr 328, zwana „ustawą ramową w sprawie wdrożenia zintegrowanego systemu interwencji i usług socjalnych”) z dnia 8 listopada 2000 r. (GURI nr 265 z dnia 13 listopada 2000 r. – dodatek zwyczajny do GURI nr 186, s. 1).

23

Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości przesłanka, aby decyzja będąca przedmiotem skargi, tak jak przewidziano w art. 263 akapit czwarty TFUE, dotyczyła bezpośrednio danej osoby fizycznej lub prawnej, wymaga kumulatywnego spełnienia dwóch kryteriów, a mianowicie aby sporny środek, po pierwsze, wywierał bezpośredni wpływ na sytuację prawną jednostki, a po drugie, nie pozostawiał żadnego zakresu uznania swoim adresatom, zobowiązanym do jego wykonania, które ma charakter czysto automatyczny i wynika z samych uregulowań Unii, bez potrzeby stosowania innych przepisów pośrednich (zob. wyrok z dnia 6 listopada 2018 r., Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci, od C‑622/16 P do C‑624/16 P, EU:C:2018:873, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo).

24

Co się tyczy konkretnie przepisów dotyczących pomocy państwa, należy podkreślić, że mają one na celu zachowanie konkurencji. Tak więc w tej dziedzinie fakt, że decyzja Komisji utrzymuje w pełni skutki środków krajowych, w odniesieniu do których skarżący podniósł w skierowanej do tej instytucji skardze, że nie są one zgodne z tym celem i stawiają go w niekorzystnej sytuacji konkurencyjnej, pozwala uznać, że decyzja ta wywiera bezpośredni wpływ na jego sytuację prawną, a w szczególności na jego wynikające z postanowień traktatu FUE w dziedzinie pomocy państwa uprawnienie do domagania się, aby konkurencja nie była zakłócana przez kwestionowane środki krajowe (zob. wyrok z dnia 6 listopada 2018 r., Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci, od C‑622/16 P do C‑624/16 P, EU:C:2018:873, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo).

25

Należy jednak przypomnieć, że bezpośrednie oddziaływanie na skarżącego nie może być wywodzone jedynie z możliwości istnienia stosunku konkurencji (zob. podobnie wyrok z dnia 6 listopada 2018 r., Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci, od C‑622/16 P do C‑624/16 P, EU:C:2018:873, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo).

26

Skoro przesłanka bezpośredniego oddziaływania wymaga, by zakwestionowany akt wywierał bezpośredni wpływ na sytuację prawną skarżącego, to sąd Unii musi sprawdzić, czy ten ostatni wskazał we właściwy sposób powody, dla których decyzja Komisji może postawić go w gorszej pozycji konkurencyjnej, a tym samym mieć wpływ na jego sytuację prawną (zob. wyrok z dnia 6 listopada 2018 r., Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci, od C‑622/16 P do C‑624/16 P, EU:C:2018:873, pkt 47).

27

Skarżąca podnosi zasadniczo, że ponosi szkodę z uwagi na fakt, iż podlega wyższym kosztom wynagrodzenia niż prywatne podmioty świadczące usługi socjalne i zdrowotne, które korzystają z kwestionowanych środków krajowych, utrzymywanych przez państwo włoskie w wyniku wydania zaskarżonej decyzji.

28

W tym względzie należy przypomnieć, że skarżące w sprawach, które doprowadziły do wydania wyroku z dnia 6 listopada 2018 r., Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci (od C‑622/16 P do C‑624/16 P, EU:C:2018:873, pkt 50), wykazały, przedstawiając odpowiednie dowody, że szkoły każdej z nich znajdowały się w bezpośrednim sąsiedztwie podmiotów a priori kwalifikujących się do środków krajowych ocenianych w przedmiotowej decyzji, że podmioty te prowadziły działalność podobną do ich własnej i że w związku z tym działały na tym samym rynku usług i na tym samym rynku geograficznym.

29

W niniejszej sprawie należy zauważyć, że wspomnienie jedynie o szkodzie powstałej z powodu wyższych kosztów wynagrodzeń niż koszty wynagrodzeń podmiotów prywatnych działających na włoskim rynku „usług socjalnych i zdrowotnych” nie może samo w sobie pozwolić na właściwe przedstawienie powodów, dla których zaskarżona decyzja może postawić skarżącą w niekorzystnej sytuacji konkurencyjnej i w konsekwencji wywrzeć wpływ na jej sytuację prawną. W tym względzie należy podkreślić, że przedmiotowe środki krajowe nie są ukierunkowane w szczególności na niektóre usługi lub rynki geograficzne, ale ogólnie na podmioty prywatne we Włoszech. Ponadto należy podkreślić, że nawet jeśli ustawa nr 328 może dotyczyć podmiotów świadczących usługi socjalne i zdrowotne, to ze względu na swój charakter ustawy ramowej zawiera ona wskazówki o charakterze ogólnym dotyczące organizacji sektora, ale nie zawiera dokładnych informacji na temat właściwego rynku, w związku z czym niemożliwe jest ustalenie, czy wszystkie podmioty, do których ma ona zastosowanie, znajdują się w sytuacji konkurencyjnej względem siebie.

30

W tych okolicznościach należy sprawdzić, czy skarżąca w odpowiedni sposób przedstawiła rynek właściwy, na którym działa, i uściśliła, z którymi podmiotami potencjalnie korzystającymi z omawianych środków krajowych konkuruje, aby dokonać oceny, jaki negatywny wpływ na jej zdolność do konkurowania mogłyby mieć środki krajowe utrzymane w zaskarżonej decyzji.

31

W tym względzie należy zauważyć, że skarżąca świadczy usługi socjalne i zdrowotne, a z akt sprawy wynika, że jej siedziba znajduje się w gminie Pederobba, położonej w regionie Wenecja Euganejska. Skarżąca uważa, że konkuruje z podmiotami prywatnymi świadczącymi usługi socjalne i zdrowotne. Wymienia ona niektóre przedsiębiorstwa z innych państw członkowskich Unii, które mają siedzibę we Włoszech i prowadzą działalność w tym samym sektorze, aby wykazać, że w tym przypadku spełnione jest kryterium wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi w rozumieniu art. 107 TFUE.

32

Należy jednak w pierwszej kolejności uznać, że argumenty skarżącej i okoliczności przytoczone w pkt 31 powyżej nie pozwalają na określenie ani właściwego rynku, ani sytuacji konkurencyjnej na tym rynku. Skarżąca wspomniała bowiem jedynie o usługach socjalnych i zdrowotnych obejmujących na przykład opiekę nad osobami starszymi, nie określając warunków, na jakich usługi te są oferowane, i nie precyzując dalej, czy wyrażenie „usługi socjalne i zdrowotne” odnosi się do odrębnego rynku, czy do kilku rynków świadczenia usług. W rzeczywistości nie wynika to jasno z pism skarżącej, które wydają się odnosić raczej do sektora niż do odrębnego rynku. Wrażenie to wzmacnia fakt, że skarżąca wskazuje kilka rodzajów usług, podobnie jak ustawa ramowa nr 328, do której się odnosi. Skarżąca wymienia na przykład przedsiębiorstwa świadczące usługi „socjalne i medyczne”, usługi „zdrowotne”, usługi w „sektorach domów opieki socjalnej i zdrowotnej” lub firmy posiadające „domy dla osób starszych”.

33

Ponadto z akt sprawy nie wynika, na którym rynku geograficznym działa skarżąca. Skarżąca twierdzi bez dalszego uściślenia, że działa na rynku włoskim. Jednocześnie wymienia ona zarówno podmioty zagraniczne, jak i podmioty działające w kilku regionach Włoch, takich jak Emilia Romania, Lacjum, Liguria, Lombardia, Piemont, Apulia, Toskania, Sardynia i Wenecja Euganejska. Skarżąca twierdzi również, że jej miejscem prowadzenia działalności jest gminie Pederobba. Informacje te nie pozwalają jednak na wywnioskowanie, na którym rynku geograficznym skarżąca w swej opinii rzeczywiście prowadzi działalność, zwłaszcza że warunki, na jakich świadczone są usługi socjalne i zdrowotne, nie zostały określone. W szczególności skarżąca nie precyzuje, czy te usługi są świadczone na poziomie lokalnym, regionalnym, krajowym, czy międzynarodowym.

34

W drugiej kolejności należy zauważyć, że skarżąca nie określiła, z którymi podmiotami, które potencjalnie mogłyby skorzystać z przedmiotowych środków krajowych, w swej opinii konkuruje. Otóż wobec braku konkretnych informacji w tym zakresie skarżąca nie jest w stanie wykazać, że znajdowała się w niekorzystnej sytuacji w zakresie konkurencji. W tym względzie należy uściślić, jak wskazano w pkt 25 powyżej, że bezpośredniego oddziaływania względem skarżącej nie można wywnioskować wyłącznie z możliwości występowania stosunku konkurencyjnego. Nie wystarczy zatem, jak to czyni skarżąca, odnieść się do abstrakcyjnego określenia, takiego jak „podmioty prywatne”, lub wymienić przedsiębiorstwa działające w tym samym sektorze, lecz trzeba wyjaśnić, dlaczego i pod jakimi względami przedsiębiorstwa te powinny być uważane za konkurentów skarżącej.

35

Mając na względzie powyższe rozważania, należy orzec, że w braku wyjaśnień, o których mowa w pkt 32–34 powyżej, skarżąca nie przedstawiła, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 26 powyżej, we właściwy sposób powodów, dla których zaskarżona decyzja mogła postawić ją w mniej korzystnej sytuacji konkurencyjnej, a zatem wywrzeć skutki na jej sytuację prawną, wobec czego kryterium bezpośredniego oddziaływania nie jest w niniejszej sprawie spełnione.

36

Wynika stąd, że bez konieczności orzekania w przedmiocie pozostałych kryteriów z art. 263 akapit czwarty, ostatnia część zdania i innych podniesionych przez Komisję podstaw niedopuszczalności należy odrzucić skargę w całości jako niedopuszczalną.

37

Zgodnie z art. 144 § 3 regulaminu postępowania jeżeli strona pozwana podnosi zarzut niedopuszczalności skargi lub niewłaściwości Sądu, o którym mowa w art. 130 § 1 tego regulaminu, w przedmiocie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta rozstrzyga się po oddaleniu zarzutu niedopuszczalności lub pozostawieniu go do rozstrzygnięcia w wyroku. Ponadto zgodnie z art. 142 § 2 regulaminu postępowania interwencja ma charakter akcesoryjny względem postępowania głównego i staje się bezprzedmiotowa w szczególności w razie uznania skargi za niedopuszczalną.

38

W niniejszej sprawie, ponieważ skarga zostaje odrzucona w całości, nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Ipab di Vicenza, Ipab Casa Gino e Pierina Marani, Ipab Centro Residenziale per Anziani di Cittadella, Azienda Pubblica dei Servizi alla Persona „Grimani Buttari – residenze per Anziani in Osimo” oraz przez Republikę Włoską.

39

Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.

40

Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy obciążyć ją jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję, zgodnie z żądaniem tej ostatniej.

41

Ponadto, zgodnie z art. 144 § 10 regulaminu postępowania, Ipab di Vicenza, Ipab Casa Gino e Pierina Marani, Ipab Centro Residenziale per Anziani di Cittadella, Azienda Pubblica dei Servizi alla Persona „Grimani Buttari – residenze per Anziani in Osimo” oraz Republika Włoska winny pokryć własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

Z powyższych względów

SĄD (druga izba)

postanawia, co następuje: