–

w imieniu rządu słowackiego – B. Ricziová, w charakterze pełnomocnika,

–

w imieniu Komisji Europejskiej – początkowo A. Tokár i A. Caeiros, a następnie A. Tokár, w charakterze pełnomocników,

1

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni podpozycji taryfowej 85258091 Nomenklatury scalonej (zwanej dalej „CN”) zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. 1987, L 256, s. 1) w brzmieniu wynikającym kolejno z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. (Dz.U. 2008, L 291, s. 1), rozporządzenia Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r. (Dz.U. 2009, L 287, s. 1), rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. (Dz.U. 2010, L 284, s. 1), rozporządzenia Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r. (Dz.U. 2011, L 282, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2011, L 290, s. 6; Dz.U. 2012, L 52, s. 32; Dz.U. 2012, L 226, s. 8), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. (Dz.U. 2012, L 304, s. 1).

2

Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy DHL Logistics (Slovakia) spol. s r. o. (zwaną dalej „DHL”) a Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky (dyrekcją finansową Republiki Słowackiej, zwaną dalej „dyrekcją ds. finansów”) w przedmiocie klasyfikacji taryfowej wideokamer cyfrowych.

3

Z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi wynika, że wersjami CN mającymi zastosowanie do okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym są wersje odnoszące się do lat 2009–2012, wynikające, odpowiednio, z rozporządzeń nr 1031/2008, 948/2009, 861/2010, 1006/2011 oraz z rozporządzenia wykonawczego nr 927/2012. Przedstawione w postępowaniu głównym przepisy CN pozostały jednak identyczne we wszystkich tych wersjach CN.

4

Ogólne reguły interpretacji CN zawarte w części pierwszej sekcji I części A CN stanowią:

„Klasyfikacja towarów w [CN] podlega następującym regułom:

[…]

5

Część druga CN, zatytułowana „Tabela stawek celnych”, obejmuje sekcję XVI, zatytułowaną „Maszyny i urządzenia mechaniczne; sprzęt elektryczny; ich części; urządzenia do rejestracji i odtwarzania dźwięku, urządzenia telewizyjne do rejestracji i odtwarzania obrazu i dźwięku oraz części i wyposażenie dodatkowe do tych artykułów”.

6

Uwaga 3, umieszczona we wstępie do tej sekcji CN, ma następujące brzmienie:

„Jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, zespoły maszyn składających się z dwóch lub więcej maszyn połączonych razem, aby tworzyć całość, oraz inne maszyny przeznaczone do wykonywania dwóch lub więcej wzajemnie uzupełniających się lub alternatywnych funkcji, należy klasyfikować tak, jak gdyby składały się tylko z tej części składowej, lub jako będące tą maszyną, która wykonuje funkcję podstawową”.

7

Dział 85 CN, znajdujący się we wspomnianej sekcji tej nomenklatury, jest zatytułowany „Maszyny i urządzenia elektryczne oraz ich części; rejestratory i odtwarzacze dźwięku, rejestratory i odtwarzacze obrazu i dźwięku oraz części i akcesoria do tych artykułów”. Dział ten zawiera następujące pozycje i podpozycje:

8

Zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze i art. 10 rozporządzenia nr 2658/87, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 254/2000 z dnia 31 stycznia 2000 r. (Dz.U. 2000, L 28, s. 16), Komisja Europejska, wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego, przyjmuje środki dotyczące stosowania CN w zakresie klasyfikacji towarów. Na podstawie pierwszego z tych przepisów zostało przyjęte rozporządzenie Komisji (WE) nr 1231/2007 z dnia 19 października 2007 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze scalonej (Dz.U. 2007, L 279, s. 3).

9

Załącznik do rozporządzenia nr 1231/2007 klasyfikuje w CN towary opisane w pierwszej kolumnie tabeli do kodu wskazanego w drugiej kolumnie tej tabeli na podstawie uzasadnień wskazanych w trzeciej kolumnie tej tabeli. W odniesieniu do podpozycji 85258030 i 85258091 tabela ta przedstawia się następująco:

10

Noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej Unii Europejskiej (Dz.U. 2011, C 137, s. 1) dotyczą CN w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia nr 861/2010 (zwane dalej „notami wyjaśniającymi do CN”). Są one jednak istotne dla sprawy w postępowaniu głównym, ponieważ, jak wynika z pkt 3 niniejszego wyroku, brzmienie pozycji 8525 oraz podpozycji 85258030 i 85258091 CN pozostaje identyczne w wyniku zmian wprowadzonych do tej nomenklatury rozporządzeniem nr 1006/2011 oraz rozporządzeniem wykonawczym nr 927/2012. Noty wyjaśniające do CN dotyczące tych pozycji i podpozycji mają następujące brzmienie:

11

Z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, wynika, że w latach 2009–2012 DHL dokonał przywozu towarów określonych w pisemnym zgłoszeniu celnym jako „wideokamery cyfrowe” (zwane dalej „spornymi towarami”), objęte podpozycją CN 85258091, która dotyczy „Rejestrujących kamer wideo nadających się jedynie do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjną” i do której ma zastosowanie stawka celna 4,9%.

12

W dniu 13 listopada 2012 r. DHL wniósł do Colný úrad Trnava (urzędu celnego w Trnawie, Słowacja, zwanego dalej „urzędem celnym”) 35 wniosków o zwrot należności celnych przywozowych nałożonych na niego decyzjami wydanymi w ramach procedury celnej, podnosząc, że sporne towary powinny były zostać sklasyfikowane w ramach podpozycji CN 85258030, która odnosi się do „Kamer i aparatów cyfrowych” i do której ma zastosowanie zerowa stawka należności celnych przywozowych.

13

Ponieważ urząd celny oddalił te wnioski, DHL wniósł skargę do dyrekcji ds. finansów.

14

Decyzją z dnia 5 czerwca 2017 r. ów organ krajowy oddalił odwołanie, a tym samym utrzymał w mocy decyzje urzędu celnego. DHL wniósł zatem skargę o uchylenie tej decyzji dyrekcji ds. finansów do sądu odsyłającego, Krajský súd v Trnave (sądu okręgowego w Trnawie, Słowacja).

15

Sąd ten zauważa, że rozpatrywane towary są urządzeniami łączącymi kilka funkcji. Z jednej strony mogą one bowiem produkować nagrania wideo trwające nieprzerwanie ponad 30 minut, korzystając z rozdzielczości wynoszącej 720 × 576 pikseli przy 50 kadrach na sekundę, podczas których użytkownik może aktywować funkcję „zoom”. Z drugiej strony, urządzenia te umożliwiają również utrwalanie i rejestrowanie nieruchomych obrazów o rozdzielczości 800 × 600 pikseli, a nawet 1600 × 1200 pikseli dla niektórych serii modeli. Sąd odsyłający wskazuje również, że zapisy wideo i nieruchome obrazy są przechowywane na karcie pamięci.

16

W celu ustalenia klasyfikacji taryfowej omawianych towarów należy zdaniem sądu odsyłającego zastosować się do ogólnych reguł interpretacji CN w związku z uwagami do sekcji XVI CN, a w szczególności z uwagą 3, o których mowa, odpowiednio, w pkt 4, 5 i 6 niniejszego wyroku. Chodzi zatem o określenie zasadniczej funkcji, która charakteryzuje te towary, z uwzględnieniem brzmienia danych podpozycji i uwag do CN.

17

Tymczasem spór między stronami w postępowaniu głównym dotyczy właśnie kwestii, jaka jest zasadnicza funkcja spornych towarów.

18

DHL uważa zasadniczo, że towary te, umożliwiające utrwalanie i rejestrowanie wideo o maksymalnej rozdzielczości obrazu wynoszącej 720 × 576 pikseli – czyli o niższej rozdzielczości obrazu niż wymagana w załączniku do rozporządzenia nr 1231/2007 w celu zaklasyfikowania ich do podpozycji CN 85258091 – są „kamerami i aparatami cyfrowymi” objętymi podpozycją 85258030 tej nomenklatury, ponieważ ich podstawową funkcją jest utrwalanie i rejestrowanie nieruchomych obrazów.

19

Na poparcie swego stanowiska DHL podnosi w szczególności, że ze względu na „wiążącą informację taryfową” wydaną w odniesieniu do tych samych towarów w różnych państwach członkowskich, a mianowicie między innymi Niderlandach, Zjednoczonym Królestwie i we Francji, sporne towary powinny były zostać zaklasyfikowane do podpozycji CN 85258030 jako „kamery i aparaty cyfrowe”.

20

Zdaniem dyrekcji ds. finansów sporne towary generują nieruchome obrazy o niskiej rozdzielczości, a mianowicie jedynie 1600 × 1200 pikseli, a nawet 800 × 600 pikseli w przypadku niektórych serii modeli. W konsekwencji nie można twierdzić, że ich podstawową funkcją jest utrwalanie i rejestracja nieruchomych obrazów. Towary te powinny zatem zostać zaklasyfikowane jako „rejestrujące kamery wideo” objęte podpozycją CN 85258091. Ponadto jedynym kryterium spełnionym przez wspomniane towary w celu zaklasyfikowania ich do podpozycji 85258030 jako „kamery i aparaty cyfrowe” jest rozdzielczość obrazu niższa niż 800 × 600 pikseli, gdy urządzenie jest używane do utrwalania i nagrywania wideo.

21

Zdaniem sądu odsyłającego sporne towary spełniają, z wyjątkiem jednego kryterium dotyczącego rozdzielczości obrazu, gdy urządzenie jest używane do zatrzymywania i rejestrowania wideo, wszystkie pozostałe kryteria pozwalające zaklasyfikować je do podpozycji CN 85258091 jako „rejestrujące kamery wideo”. W związku z tym kryterium to zostało uznane za podstawowe w notach wyjaśniających do CN do celów zaklasyfikowania rzeczonych towarów do podpozycji 85258030 tej nomenklatury jako „kamery i aparaty cyfrowe”.

22

W tych okolicznościach Krajský súd v Trnave (sąd okręgowy w Trnawie) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:

„Czy podpozycję 85258091 [CN] […] należy interpretować w ten sposób, że towar taki jak wideokamery cyfrowe (będące przedmiotem postępowania głównego) może zostać zaklasyfikowany do tej podpozycji także wtedy, gdy ma zdolność utrwalania i rejestrowania nagrań wideo jedynie w rozdzielczości poniżej 800 × 600 pikseli, a mianowicie 720 × 576 pikseli, a inna funkcja towaru – utrwalanie i rejestrowanie nieruchomych obrazów – jest ograniczona rozdzielczością nieruchomych obrazów wynoszącą 1600 × 1200 pikseli (1,92 megapiksela)?”.

23

Poprzez swoje pytanie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy CN należy interpretować w ten sposób, że podpozycja CN 85258091 jako „rejestrujące kamery wideo” obejmuje wideokamery cyfrowe posiadające podwójną funkcję, a mianowicie utrwalanie i rejestrowanie jednocześnie nieruchomych obrazów i sekwencji wideo, mimo że w przypadku sekwencji wideo kamery te umożliwiają wyłącznie utrwalanie i rejestrowanie takich sekwencji w rozdzielczości obrazu poniżej 800 × 600 pikseli.

24

Należy najpierw podkreślić, że zadanie Trybunału związane ze skierowanym do niego pytaniem prejudycjalnym w zakresie klasyfikacji taryfowej polega przede wszystkim na wyjaśnieniu sądowi krajowemu kryteriów, których zastosowanie pozwoli temu sądowi na prawidłowe zaklasyfikowanie spornych produktów w ramach CN, a nie na dokonaniu tej klasyfikacji we własnym zakresie, tym bardziej że Trybunałowi nie zawsze są znane wszystkie dane niezbędne w tym celu. Zatem sąd krajowy wydaje się w każdym razie być w lepszej sytuacji, by dokonać tej klasyfikacji (wyroki: z dnia 16 lutego 2006 r., Proxxon, C‑500/04, EU:C:2006:111, pkt 23; z dnia 22 listopada 2012 r., Digitalnet i in., C‑320/11, C‑330/11, C‑382/11 i C‑383/11, EU:C:2012:745, pkt 61; postanowienie z dnia 22 października 2014 r., Mineralquelle Zurzach, C‑139/14, EU:C:2014:2313, pkt 28).

25

W pierwszej kolejności, należy przypomnieć, że z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, iż w interesie pewności prawa i ułatwienia kontroli decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do jej sekcji lub działów (wyroki: z dnia 26 września 2000 r., Eru Portuguesa, C‑42/99, EU:C:2000:501, pkt 13; z dnia 5 marca 2015 r., Vario Tek, C‑178/14, nieopublikowany, EU:C:2015:152, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo).

26

W drugiej kolejności, Trybunał orzekł również, że przeznaczenie produktu może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, o ile jest ono właściwe temu produktowi, co daje się ocenić na podstawie jego obiektywnych cech i właściwości (wyrok z dnia 15 maja 2019 r., Korado, C‑306/18, EU:C:2019:414, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo). Pośród istotnych aspektów w tym względzie należy ocenić użycie towaru zamierzone przez producenta, podobnie jak warunki i miejsce jego użycia (wyrok z dnia 2 maja 2019 r., Onlineshop, C‑268/18, EU:C:2019:353, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo).

27

W trzeciej kolejności, klasyfikację taryfową produktu należy przeprowadzić z uwzględnieniem jego podstawowej funkcji. Uwaga 3 do sekcji XVI części drugiej CN przewiduje w szczególności, że maszyna wykonująca kilka funkcji powinna być klasyfikowana zgodnie z charakteryzującą ją funkcją podstawową (wyrok z dnia 11 czerwca 2015 r., Amazon EU, C‑58/14, EU:C:2015:385, pkt 23). Trybunał wyjaśnił w tym względzie, że konieczne jest wzięcie pod uwagę, co jest podstawowe lub dodatkowe z punktu widzenia konsumenta (wyrok z dnia 2 maja 2019 r., Onlineshop, C‑268/18, EU:C:2019:353, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).

28

W odniesieniu do spornych towarów z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że pełnią one podwójną funkcję, a mianowicie utrwalanie i rejestrowanie zarówno nieruchomych obrazów, jak i sekwencji wideo.

29

Należy zauważyć, podobnie jak uczyniły to rząd słowacki i Komisja w swoich uwagach na piśmie, że z uwagi na właściwości techniczne tych towarów wydaje się, iż ich podstawowa funkcja polega na utrwalaniu i rejestrowaniu sekwencji wideo, w związku z czym powinny one zostać zaklasyfikowane do podpozycji CN 85258091 jako „rejestrujące kamery wideo”, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

30

Z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, wynika bowiem, po pierwsze, że o ile rozdzielczość utrwalonych i zarejestrowanych nieruchomych obrazów jest stosunkowo niska, a mianowicie 1600 × 1200 pikseli, a nawet, w przypadku niektórych zestawów modeli, 800 × 600 pikseli, o tyle rozdzielczość sekwencji wideo utrwalonych i zarejestrowanych, a mianowicie 720 × 576 pikseli, oraz prędkość utrwalania, czyli 50 kadrów na sekundę, odpowiadają jakości standardowej płyty DVD. Po drugie, właściwości techniczne wspomnianych towarów, a w szczególności ich kształt i składany wizjer, nadają im raczej wygląd rejestrujących kamer wideo niż aparatów cyfrowych. Po trzecie, wszystkie sporne towary zostały zaoferowane do sprzedaży jako wideokamery cyfrowe z zasadniczą funkcją, jaką jest utrwalanie i rejestrowanie sekwencji wideo. Po czwarte, wydaje się, że w instrukcjach obsługi sam producent przedstawił te towary jako wideokamery cyfrowe, przeznaczone dla docelowej grupy osób dokonujących nagrań wideo w celu ich opublikowania na YouTube.

31

Ponadto rząd słowacki i Komisja słusznie podkreślają w swoich uwagach na piśmie, że okoliczność, iż sporne towary nie spełniają widniejącego w notach wyjaśniających do CN parametru związanego z jakością nagrania, aby mogły zostać zaklasyfikowane do podpozycji 85258091 tej nomenklatury jako „rejestrujące kamery wideo”, a mianowicie, że nie są one zdolne rejestrować sekwencji wideo wykorzystujących rozdzielczość obrazu co najmniej 800 × 600 pikseli, nie oznacza jednak, że towary te automatycznie należy klasyfikować do podpozycji CN 85258030 jako „kamery i aparaty cyfrowe”.

32

W tym względzie należy przypomnieć, po pierwsze, że noty wyjaśniające do CN, przyczyniając się w istotny sposób do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji taryfowych, nie mają jednak mocy wiążącej (zob. podobnie w szczególności wyroki: z dnia 6 września 2018 r., Kreyenhop & Kluge, C‑471/17, EU:C:2018:681, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 16 maja 2019 r., Estron, C‑138/18, EU:C:2019:419, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo).

33

Po drugie, taka okoliczność nie ma wpływu na podstawową funkcję spornych towarów, określoną na podstawie ich obiektywnych cech.

34

Wreszcie w zakresie, w jakim sąd odsyłający podnosi, że spór między stronami w postępowaniu głównym dotyczy kwestii, czy sporne towary odpowiadają aparatom cyfrowym lub wideokamerom cyfrowym (rejestrujące kamery wideo) w rozumieniu załącznika do rozporządzenia nr 1231/2007, z orzecznictwa Trybunału wynika, po pierwsze, że takie rozporządzenie klasyfikacyjne jest przyjmowane przez Komisję, gdy klasyfikacja danego produktu w ramach CN może powodować trudności lub być przedmiotem sporów, a po drugie, że rozporządzenie takie ma zakres generalny, jako że nie ma zastosowania do konkretnych podmiotów, lecz do ogółu produktów identycznych z produktem będącym przedmiotem klasyfikacji (wyrok z dnia 19 lutego 2009 r., Kamino International Logistics, C‑376/07, EU:C:2009:105, pkt 63).

35

Tymczasem, jak słusznie podkreślają rząd słowacki i Komisja w swoich uwagach na piśmie, produkty, które zostały sklasyfikowane w rozporządzeniu nr 1231/2007, takie jak te, o których mowa w pkt 3–5 tabeli załączonej do tego rozporządzenia, nie są identyczne ze spornymi towarami. Aparaty cyfrowe, o których mowa w tych przepisach, różnią się bowiem od spornych towarów w szczególności tym, że umożliwiają rejestrację, po pierwsze, nieruchomych obrazów wyższej jakości, a po drugie, wideo o mniejszej rozdzielczości z prędkością utrwalania 30 kadrów na sekundę, podczas gdy sporne towary umożliwiają rejestrację wideo z prędkością utrwalania 50 kadrów na sekundę.

36

Prawdą jest, że z orzecznictwa Trybunału wynika, iż stosowanie w drodze analogii rozporządzenia klasyfikacyjnego do produktów analogicznych do tych, o których mowa w tym rozporządzeniu, sprzyja spójnej wykładni CN oraz równemu traktowaniu podmiotów gospodarczych (wyrok z dnia 4 marca 2004 r., Krings, C‑130/02, EU:C:2004:122, pkt 35).

37

Jednakże takie zastosowanie w drodze analogii nie jest konieczne ani możliwe, gdyż Trybunał, w odpowiedzi na pytanie prejudycjalne, dostarczył sądowi odsyłającemu wszystkich elementów niezbędnych do zaklasyfikowania produktu do odpowiedniej pozycji CN (wyrok z dnia 12 kwietnia 2018 r., Medtronic, C‑227/17, EU:C:2018:247, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo).

38

W świetle powyższych rozważań na zadane pytanie należy odpowiedzieć, iż CN należy interpretować w ten sposób, że podpozycja CN 85258091 jako „rejestrujące kamery wideo” obejmuje wideokamery cyfrowe posiadające podwójną funkcję, a mianowicie utrwalanie i rejestrowanie jednocześnie nieruchomych obrazów i sekwencji wideo, mimo że w przypadku sekwencji wideo kamery te umożliwiają wyłącznie utrwalanie i rejestrowanie takich sekwencji w rozdzielczości obrazu poniżej 800 × 600, jeżeli podstawową funkcją tych wideokamer cyfrowych jest utrwalanie i rejestrowanie takich sekwencji, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

39

Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

Z powyższych względów Trybunał (siódma izba) orzeka, co następuje:

Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym kolejno z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., rozporządzenia Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r., rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r., rozporządzenia Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r., rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że jej podpozycja 85258091 jako „rejestrujące kamery wideo” obejmuje wideokamery cyfrowe posiadające podwójną funkcję, a mianowicie utrwalanie i rejestrowanie jednocześnie nieruchomych obrazów i sekwencji wideo, mimo że w przypadku sekwencji wideo kamery te umożliwiają wyłącznie utrwalanie i rejestrowanie takich sekwencji w rozdzielczości obrazu poniżej 800 × 600, jeżeli podstawową funkcją tych wideokamer cyfrowych jest utrwalanie i rejestrowanie takich sekwencji, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.