PL
Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny
NAT/774
Unijny Mechanizm Ochrony Ludności – zmiana
OPINIA
Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny
Wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady
zmieniającej decyzję nr 1313/2013/UE w sprawie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności[COM(2019) 125 final – 2019/0070 (COD)]
Sprawozdawca: Panagiotis GKOFAS
Wniosek o konsultację |
Parlament, 14/03/2019 Rada, 27/03/2019 |
Podstawa prawna |
Art. 304 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej |
Sekcja odpowiedzialna |
Sekcja Rolnictwa, Rozwoju Wsi i Środowiska Naturalnego |
Data przyjęcia przez sekcję |
23/05/2019 |
Data przyjęcia na sesji plenarnej |
19/06/2019 |
Sesja plenarna nr |
544 |
Wynik głosowania (za / przeciw / wstrzymało się) |
171/01/04 |
1.Kontekst
1.1W dniu 13 marca 2019 r. decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającą decyzję nr 1313/2013/UE zatwierdzono nowy Unijny Mechanizm Ochrony Ludności. Unijny Mechanizm Ochrony Ludności stanowi ramy współpracy i pomocy w przypadku poważnych sytuacji kryzysowych w UE i poza nią. Od 2001 r. Unijny Mechanizm Ochrony Ludności został zastosowany ponad 300 razy. Stronami mechanizmu ochrony ludności są wszystkie państwa członkowskie UE, dwa kraje EOG (Islandia i Norwegia), a także Czarnogóra, Serbia, była jugosłowiańska republika Macedonii i Turcja, a także Organizacja Narodów Zjednoczonych (ramy z Sendai dotyczące ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych w latach 2015–2030) i odpowiednie organizacje międzynarodowe. Nowy akt ustanawia dodatkową pulę zasobów (rescEU), która pozwoli świadczyć pomoc, gdy ogólne dostępne zasoby nie wystarczą. RescEU obejmie w szczególności środki zwalczania z powietrza pożarów lasów, a także zasoby związane z ratownictwem medycznym i reagowaniem na incydenty chemiczne, biologiczne, radiologiczne i jądrowe. Strategicznym czynnikiem w dziedzinie gotowości i zapobiegania będzie również sieć wiedzy w zakresie ochrony ludności (knowledge network for training and sharing), aktywna w dziedzinie szkoleń i wymiany wiedzy.
1.2Wprowadzane zmiany mają na celu lepsze zapobieganie zagrożeniom, jako że zobowiązują państwa członkowskie do rozbudowania oceny swoich zdolności zarządzania ryzykiem i planowania zarządzania ryzykiem. Dotyczy to szczególnie państw członkowskich, w których jednocześnie dochodzi do katastrof tego samego rodzaju, zarówno naturalnych, jak i spowodowanych przez człowieka, lub związanych z nieoczekiwanymi zmianami klimatu albo nieprzewidzianymi, silnymi trzęsieniami ziemi z wysokim wskaźnikiem powtarzalności, które niosą ofiary śmiertelne i kolosalne zniszczenia ekosystemów, infrastruktury cywilnej i publicznej, straty w działalności gospodarczej i wśród małych przedsiębiorstw 1 .
2.Wnioski