UZASADNIENIE
1.KONTEKST AKTU DELEGOWANEGO
We wrześniu 2018 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły rozporządzenie (UE) 2018/1240 ustanawiające europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS).
Przewidziano w nim zobowiązanie Komisji Europejskiej do przyjmowania aktów delegowanych w celu opracowania i technicznego wdrożenia europejskiego systemu informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż.
W szczególności, zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2018/1240, Komisji powierza się zadanie „dalszego określenia ryzyka dla bezpieczeństwa, ryzyka nielegalnej imigracji lub wysokiego ryzyka epidemiologicznego” na podstawie statystyk i informacji, o których mowa w art. 33 ust. 2 lit. a)–f).
2.KONSULTACJE PRZEPROWADZONE PRZED PRZYJĘCIEM AKTU
Aby pomóc w przygotowaniu projektu aktu delegowanego, powołano grupę ekspertów ds. systemów informacyjnych do celów zarządzania granicami i zapewnienia bezpieczeństwa. Wszystkie państwa członkowskie miały możliwość wyznaczenia ekspertów zgodnie z art. 89 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2018/1240 oraz z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa. W rezultacie projekt niniejszej decyzji Komisji sporządzono na podstawie wkładu ekspertów z państw członkowskich wchodzących w skład grupy ekspertów. Konsultacje z grupą ekspertów przeprowadzono w okresie od dnia 3 lipca 2020 r. do dnia 15 stycznia 2021 r., po czym eksperci oraz Komisja uznali dokument za ostateczny. W powyższym okresie eksperci mieli również możliwość przedstawienia Komisji ustnych i pisemnych uwag.
Zasięgnięto również opinii Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej, w ramach której utworzona zostanie jednostka centralna ETIAS, oraz Europolu.
Ponadto Europejska Agencja ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA) poinformowała Komisję o potrzebach technicznych oraz o wykonalności proponowanej inicjatywy.
Przed przyjęciem decyzji skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, aby zapewnić zgodność proponowanej inicjatywy z przepisami dotyczącymi ochrony danych.
3.ASPEKTY PRAWNE AKTU DELEGOWANEGO
W celu ustanowienia szczegółowych wskaźników ryzyka stosowanych w ramach procesu kontroli przesiewowej konieczne jest określenie rodzajów ryzyka związanych z bezpieczeństwem, nielegalną imigracją lub wystąpieniem ognisk epidemicznych, w drodze gromadzenia i analizowania statystyk, informacji i sprawozdań, o których mowa w art. 33 ust. 2 lit. a)–f) rozporządzenia (UE) 2018/1240. Wynikiem tej analizy będzie uzyskanie związanych z tymi rodzajami ryzyka zestawów cech charakterystycznych określonych grup osób podróżujących. Interpretacja tych zestawów cech charakterystycznych umożliwi określenie szczegółowych rodzajów ryzyka. Te ostatnie z kolei stanowić będą podstawę opracowania szczegółowych wskaźników ryzyka.
Aby zapewnić możliwość określenia rodzajów ryzyka na podstawie elementów, o których mowa w art. 33 ust. 2 lit. a)–c) rozporządzenia (UE) 2018/1240, należy zapewnić monitorowanie i gromadzenie takich elementów w ramach europejskiego systemu informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż oraz systemu wjazdu/wyjazdu zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji C(2021) 4982 oraz w sposób umożliwiający stałą identyfikację zestawów cech charakterystycznych określonych grup osób podróżujących, których dotyczy przekroczenie dozwolonego okresu pobytu, odmowa wjazdu lub odmowa wydania zezwolenia na podróż. W tym celu jednostka centralna ETIAS powinna oszacować łączną liczbę przypadków związanych z takimi praktykami, zidentyfikować określone grupy osób podróżujących, w przypadku których częstość występowania takich praktyk odbiega od normy, zidentyfikować zestawy cech charakterystycznych tych określonych grup osób podróżujących oraz wszelkie korelacje z informacjami gromadzonymi w ich plikach wniosków.
Podobnie, w odniesieniu do osób przekraczających okres dozwolonego pobytu i w odniesieniu do odmów wjazdu państwa członkowskie odpowiedzialne za dostarczanie informacji, o których mowa w art. 33 ust. 2 lit. e) rozporządzenia (UE) 2018/1240, powinny przedstawić, za pośrednictwem swoich jednostek krajowych ETIAS i w oparciu o dowody, zestawy cech charakterystycznych określonych grup osób podróżujących związanych z przekroczeniem dozwolonego okresu pobytu lub z odmową wjazdu. W tym celu państwa członkowskie powinny ustalić odbiegające od normy odsetki osób przekraczających okres dozwolonego pobytu przebywających w państwie członkowskim lub na określonym obszarze państwa członkowskiego lub odbiegające od normy odsetki odmów wjazdu wydanych przez państwo członkowskie w odniesieniu do określonych grup osób podróżujących w porównaniu z innymi określonymi grupami podróżujących. Analizę tę należy poddawać przeglądowi co 6 miesięcy.
Aby zapewnić możliwość określenia rodzajów ryzyka na podstawie elementów, o których mowa w art. 33 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) 2018/1240, państwa członkowskie odpowiedzialne za dostarczanie informacji, o których mowa w tym przepisie, powinny dostarczyć, za pośrednictwem swoich jednostek krajowych ETIAS, zestawy cech charakterystycznych określonych grup osób podróżujących, które to cechy związane są z ryzykiem dla bezpieczeństwa określonym na podstawie znanych faktów i dowodów. Analizę tę należy poddawać przeglądowi co 6 miesięcy.
Ponadto, aby zapewnić możliwość określenia rodzajów ryzyka na podstawie elementów, o których mowa w art. 33 ust. 2 lit. f) rozporządzenia (UE) 2018/1240, oceny ryzyka epidemiologicznego dostarczane przez państwa członkowskie, w szczególności za pośrednictwem Sieci Nadzoru i Kontroli Epidemiologicznej Chorób Zakaźnych oraz systemu wczesnego ostrzegania i reagowania, Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób oraz Światowej Organizacji Zdrowia, powinny zawierać minimalne szczegółowe informacje umożliwiające identyfikację zestawów cech charakterystycznych określonych grup osób podróżujących, które to cechy związane są z wysokim ryzykiem epidemiologicznym.
DECYZJA DELEGOWANA KOMISJI
z dnia 23.11.2021 r.
w sprawie dalszego określenia ryzyka dotyczącego bezpieczeństwa, ryzyka nielegalnej imigracji lub wysokiego ryzyka epidemiologicznego
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1240 z dnia 12 września 2018 r. ustanawiające europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS) i zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1077/2011, (UE) nr 515/2014, (UE) 2016/399, (UE) 2016/1624 i (UE) 2017/2226, w szczególności jego art. 33 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)Rozporządzeniem (UE) 2018/1240 ustanowiono europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS) mający zastosowanie wobec obywateli państw trzecich zwolnionych z obowiązku wizowego, którzy ubiegają się o wjazd na terytorium państw członkowskich.
(2)Wnioski o zezwolenie na podróż mają podlegać zasadom kontroli przesiewowej umożliwiającym analizę danych zapisanych we wniosku w drodze odniesienia do szczegółowych wskaźników ryzyka odpowiadających uprzednio określonemu ryzyku dla bezpieczeństwa, ryzyku nielegalnej imigracji lub wysokiemu ryzyku epidemiologicznemu.
(3)W celu ustanowienia szczegółowych wskaźników ryzyka stosowanych w ramach procesu kontroli przesiewowej konieczne jest dalsze określenie powyższych rodzajów ryzyka w drodze gromadzenia i analizowania statystyk, informacji i sprawozdań, o których mowa w art. 33 ust. 2 lit. a)–f) rozporządzenia (UE) 2018/1240. Wynikiem tej analizy będzie uzyskanie zestawów cech charakterystycznych określonych grup osób podróżujących, związanych z ryzykiem dla bezpieczeństwa, ryzykiem nielegalnej imigracji lub wysokim ryzykiem epidemiologicznym. Interpretacja tych zestawów cech charakterystycznych umożliwi określenie szczegółowych rodzajów ryzyka. Te ostatnie z kolei stanowić będą podstawę opracowania szczegółowych wskaźników ryzyka.
(4)Aby zapewnić możliwość określenia rodzajów ryzyka na podstawie elementów, o których mowa w art. 33 ust. 2 lit. a)–c) rozporządzenia (UE) 2018/1240, należy zapewnić monitorowanie i gromadzenie tych elementów w ramach europejskiego systemu informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż oraz systemu wjazdu/wyjazdu zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji C(2021) 4982 oraz w sposób umożliwiający stałą identyfikację zestawów cech charakterystycznych określonych grup osób podróżujących, które to cechy związane są z przekroczeniem dozwolonego okresu pobytu, odmową wjazdu lub odmową wydania zezwolenia na podróż. W tym celu jednostka centralna ETIAS powinna oszacować łączną liczbę przypadków związanych z takimi praktykami, zidentyfikować określone grupy osób podróżujących, w przypadku których częstość występowania takich praktyk odbiega od normy, zidentyfikować zestawy cech charakterystycznych tych określonych grup osób podróżujących oraz wszelkie korelacje z informacjami gromadzonymi w ich plikach wniosków.
(5)Podobnie w odniesieniu do osób przekraczających okres dozwolonego pobytu i odmów wjazdu państwa członkowskie odpowiedzialne za dostarczanie informacji, o których mowa w art. 33 ust. 2 lit. e) rozporządzenia (UE) 2018/1240, powinny przedstawić, za pośrednictwem swoich jednostek krajowych ETIAS, zestawy cech charakterystycznych określonych grup osób podróżujących, które to cechy związane są z przekroczeniem dozwolonego okresu pobytu lub z odmową wjazdu. W tym celu państwa członkowskie powinny ustalić odbiegające od normy odsetki osób przekraczających okres dozwolonego pobytu przebywających w państwie członkowskim lub na określonym obszarze państwa członkowskiego lub odbiegające od normy odsetki odmów wjazdu wydanych przez państwo członkowskie w odniesieniu do określonych grup osób podróżujących w porównaniu z innymi określonymi grupami podróżujących. Analizę tę należy poddawać przeglądowi co 6 miesięcy.
(6)Aby zapewnić możliwość określenia rodzajów ryzyka na podstawie elementów, o których mowa w art. 33 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) 2018/1240, państwa członkowskie odpowiedzialne za dostarczanie informacji, o których mowa w tym przepisie, powinny dostarczyć, za pośrednictwem swoich jednostek krajowych ETIAS, zestawy cech charakterystycznych określonych grup osób podróżujących, które to cechy związane są z ryzykiem dla bezpieczeństwa określonym na podstawie znanych faktów i dowodów. Analizę tę należy poddawać przeglądowi co 6 miesięcy.
(7)Aby zapewnić określenie rodzajów ryzyka na podstawie elementów, o których mowa w art. 33 ust. 2 lit. f) rozporządzenia (UE) 2018/1240, oceny ryzyka epidemiologicznego dostarczane przez państwa członkowskie, w szczególności za pośrednictwem Sieci Nadzoru i Kontroli Epidemiologicznej Chorób Zakaźnych oraz systemu wczesnego ostrzegania i reagowania, Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób oraz Światowej Organizacji Zdrowia powinny zawierać minimalne szczegółowe informacje umożliwiające określenie zestawów cech charakterystycznych określonych grup osób podróżujących, które to cechy związane są z wysokim ryzykiem epidemiologicznym.
(8)Określając zestawy cech charakterystycznych określonych grup osób podróżujących, które to cechy związane są ze szczegółowym ryzykiem, jednostka centralna ETIAS i państwa członkowskie powinny uwzględnić przedział wiekowy, płeć, obywatelstwo, państwo i miasto zamieszkania, poziom wykształcenia i obecny zawód osób w zidentyfikowanej określonej grupie osób podróżujących.
(9)Zważywszy że rozporządzenie (UE) 2018/1240 powstało w oparciu o dorobek Schengen, zgodnie z art. 4 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania powiadomiła o wdrożeniu rozporządzenia (UE) 2018/1240 do swojego prawa krajowego. Dania jest zatem związana niniejszą decyzją.
(10)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii; Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.
(11)W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji Rady 1999/437/WE.
(12)W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji Rady 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE.
(13)W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji Rady 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE.
(14)W odniesieniu do Cypru, Bułgarii, Rumunii i Chorwacji niniejsza decyzja stanowi akt oparty na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związany odpowiednio w rozumieniu art. 3 ust. 1 Aktu przystąpienia z 2003 r., art. 4 ust. 1 Aktu przystąpienia z 2005 r. oraz art. 4 ust. 1 Aktu przystąpienia z 2011 r.
(15)Zgodnie z art. 42 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, który wydał opinię w dniu 7 czerwca 2021 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
W niniejszej decyzji dokonano dalszego określenia ryzyka dotyczącego bezpieczeństwa, ryzyka nielegalnej imigracji lub wysokiego ryzyka epidemiologicznego na podstawie szczegółowych danych statystycznych i informacji, o których mowa w art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2018/1240.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
a)„określona grupa osób podróżujących” oznacza grupę obywateli państw trzecich o znanej wielkości i znanym składzie, której przypisano określone zestawy cech charakterystycznych;
b)„zestawy cech charakterystycznych” oznaczają wyróżniające zestawy obserwowalnych cech lub właściwości określone na podstawie informacji i statystyk, o których mowa w art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2018/1240, z uwzględnieniem danych, o których mowa w art. 33 ust. 4 lit. a)–d) tego rozporządzenia;
c)„poważne transgraniczne zagrożenie zdrowia” oznacza, zgodnie z art. 3 decyzji nr 1082/2013/UE, zagrażające życiu lub w innym stopniu poważne ryzyko dla zdrowia o pochodzeniu biologicznym, chemicznym, środowiskowym lub nieznanym, które rozprzestrzenia się lub wiąże ze znacznym ryzykiem rozprzestrzenienia się ponad granicami krajowymi państw członkowskich i które może wymagać koordynacji na poziomie unijnym, aby zagwarantować wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego;
d)„choroba zakaźna” oznacza, zgodnie z art. 3 decyzji nr 1082/2013/UE, chorobę zakaźną powodowaną czynnikiem zakaźnym, która jest przenoszona z człowieka na człowieka w wyniku bezpośredniego kontaktu z osobą zakażoną lub w sposób pośredni, taki jak narażenie na kontakt z wektorem, zwierzęciem, zakażonym przedmiotem, produktem lub środowiskiem bądź w wyniku wymiany płynów skażonych czynnikiem chorobotwórczym;
e)„nadzór epidemiologiczny” oznacza, zgodnie z art. 3 decyzji nr 1082/2013/UE, systematyczne gromadzenie, rejestrację, analizę, interpretację i upowszechnianie danych i analiz dotyczących chorób zakaźnych i powiązanych szczególnych problemów zdrowotnych;
f)„dane statystyczne” oznaczają zbiór statystyk generowanych przez system wjazdu/wyjazdu lub europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż, zgodnie z definicją w art. 1 pkt 1 rozporządzenia delegowanego Komisji C(2021) 4982;
g)„sprawozdania statystyczne” oznaczają sprawozdania zdefiniowane w art. 1 pkt 2 rozporządzenia delegowanego Komisji C(2021) 4982;
h)„sprawozdania sprofilowane” oznaczają sprawozdania zdefiniowane w art. 1 pkt 3 rozporządzenia delegowanego Komisji C(2021) 4982.
Artykuł 3
Analiza danych statystycznych dotyczących przekroczenia dozwolonego okresu pobytu, odmowy wjazdu i odmowy wydania zezwolenia na podróż
1.Jednostka centralna ETIAS monitoruje dane statystyczne, o których mowa w art. 33 ust. 2 lit. a)–c) rozporządzenia (UE) 2018/1240, przechowywane w centralnym repozytorium sprawozdawczo-statystycznym ustanowionym na podstawie art. 39 rozporządzenia (UE) 2019/817.
2.Do celów ust. 1 centralne repozytorium sprawozdawczo-statystyczne umożliwia jednostce centralnej ETIAS uzyskanie, zgodnie z art. 6 rozporządzenia delegowanego Komisji C(2021) 4982, danych statystycznych, sprawozdań statystycznych i sprawozdań sprofilowanych na potrzeby analizy tych danych i sprawozdań w celu dalszego określenia ryzyka przekroczenia dozwolonego okresu pobytu, odmowy wjazdu lub odmowy wydania zezwolenia na podróż, w tym w drodze ustalenia:
a)łącznej liczby przypadków związanych, odpowiednio, z przekroczeniem dozwolonego okresu pobytu, odmową wjazdu lub odmową wydania zezwolenia na podróż, z wykorzystaniem danych historycznych;
b)określonych grup osób podróżujących związanych, odpowiednio, z przekroczeniem dozwolonego okresu pobytu, odmową wjazdu lub odmową wydania zezwolenia na podróż, z wykorzystaniem danych uzyskanych na podstawie odbiegających od normy odsetków i liczb bezwzględnych osób przekraczających okres dozwolonego pobytu, odmów wjazdu lub odmów wydania zezwolenia na podróż w porównaniu z innymi określonymi grupami;
c)zestawów cech charakterystycznych określonych grup osób podróżujących zidentyfikowanych na podstawie lit. b);
d)zestawów cech charakterystycznych odpowiadających korelacjom pomiędzy określonymi grupami osób podróżujących zidentyfikowanymi na podstawie lit. b) a informacjami zgromadzonymi za pośrednictwem pliku wniosku tych osób.
3.Jeżeli jest to konieczne do przeprowadzenia analizy powodów występowania odbiegających od normy odsetków i liczb bezwzględnych, określonych zgodnie z ust. 2 lit. b), jednostka centralna ETIAS może skonsultować się z jednostkami krajowymi ETIAS odpowiedniego państwa członkowskiego (państw członkowskich).
Artykuł 4
Analiza szczegółowych rodzajów ryzyka lub zagrożeń dla bezpieczeństwa prowadzona przez państwa członkowskie
1.Za pośrednictwem swoich jednostek krajowych ETIAS państwa członkowskie przekazują jednostce centralnej ETIAS analizę, o której mowa w art. 33 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) 2018/1240. Państwa członkowskie dokonują przeglądu tej analizy co najmniej raz na 6 miesięcy lub w przypadku pojawienia się nowych informacji, które sprawiają, że konieczna jest zmiana analizy, oraz, w stosownych przypadkach, przekazują jednostce centralnej ETIAS zmienioną analizę za pośrednictwem swoich jednostek krajowych ETIAS. Analiza i wszelkie jej przeglądy obejmują co najmniej:
a)opis stwierdzonego ryzyka lub zagrożenia dla bezpieczeństwa, w tym częstotliwość, tendencje i skutki zdarzeń w przeszłości, z podaniem niepowtarzalnego numeru referencyjnego dla każdego ryzyka lub zagrożenia;
b)wykaz znanych faktów i dowodów związanych ze stwierdzonym ryzykiem lub zagrożeniem dla bezpieczeństwa;
c)zestawy cech charakterystycznych określonych grup osób podróżujących, które to cechy związane są ze stwierdzonym ryzykiem lub zagrożeniem dla bezpieczeństwa.
2.Jeżeli co najmniej jeden z elementów, o których mowa w ust. 1 lit. a), nie jest dostępny, państwa członkowskie przekazują jednostce centralnej ETIAS uzasadnienie za pośrednictwem swoich jednostek krajowych ETIAS.
3.Państwa członkowskie otrzymują z wyprzedzeniem od jednostki centralnej ETIAS powiadomienie o potrzebie dokonania przeglądu i aktualizacji analizy, o której mowa w ust. 1.
4.Jednostka centralna ETIAS, w porozumieniu z jednostką krajową ETIAS państwa członkowskiego, która przekazała odpowiednie informacje, ocenia ich znaczenie dla określenia danego ryzyka.
Artykuł 5
Przeprowadzona przez państwa członkowskie analiza odbiegających od normy odsetków przypadków przekroczenia dozwolonego okresu pobytu i przypadków odmowy wjazdu
1.Za pośrednictwem swoich jednostek krajowych ETIAS państwa członkowskie przekazują jednostce centralnej ETIAS analizę, o której mowa w art. 33 ust. 2 lit. e) rozporządzenia (UE) 2018/1240. Państwa członkowskie dokonują przeglądu tej analizy co najmniej raz na 6 miesięcy lub w przypadku pojawienia się nowych informacji, które sprawiają, że konieczna jest zmiana analizy, oraz, w stosownych przypadkach, przekazują jednostce centralnej ETIAS zmienioną analizę za pośrednictwem swoich jednostek krajowych ETIAS. Analiza i wszelkie jej przeglądy obejmują co najmniej:
a)opis rodzajów ryzyka związanych ze stwierdzonymi odbiegającymi od normy odsetkami przypadków przekroczenia dozwolonego okresu pobytu lub przypadków odmowy wjazdu, z podaniem niepowtarzalnego numeru referencyjnego dla każdego ryzyka;
b)dowody dotyczące:
–odbiegających od normy odsetka i liczby bezwzględnej osób przekraczających okres dozwolonego pobytu w odniesieniu do określonej grupy osób podróżujących przebywających w państwie członkowskim lub na określonym obszarze państwa członkowskiego w porównaniu z innymi określonymi grupami osób podróżujących przebywających w państwie członkowskim lub na określonym obszarze państwa członkowskiego lub
–odbiegających od normy odsetka i liczby bezwzględnej przypadków odmowy wjazdu wydanej przez państwo członkowskie w odniesieniu do określonej grupy osób podróżujących w porównaniu z liczbą przypadków odmowy wjazdu wydanej przez państwo członkowskie w odniesieniu do innych określonych grup osób podróżujących;
c)zestawy cech charakterystycznych określonych grup osób podróżujących, które to cechy związane są z przekroczeniem dozwolonego okresu pobytu lub odmową wjazdu.
2.Jeżeli co najmniej jeden z elementów, o których mowa w ust. 1 lit. a), nie jest dostępny, państwa członkowskie informują o tym jednostkę centralną ETIAS za pośrednictwem swoich jednostek krajowych ETIAS z podaniem uzasadnienia.
3.Państwa członkowskie otrzymują z wyprzedzeniem od jednostki centralnej ETIAS powiadomienie o potrzebie dokonania przeglądu i aktualizacji analizy, o której mowa w ust. 1.
4.Jednostka centralna ETIAS, w porozumieniu z jednostką krajową ETIAS państwa członkowskiego, która przekazała odpowiednie informacje, ocenia ich znaczenie i przydatność dla określenia danego ryzyka.
Artykuł 6
Analiza szczegółowego wysokiego ryzyka epidemiologicznego
1.Dokonując dalszego określenia szczegółowego wysokiego ryzyka epidemiologicznego, o którym mowa w art. 33 ust. 2 lit. f) rozporządzenia (UE) 2018/1240, jednostka centralna ETIAS wykorzystuje jako podstawę swojej analizy:
a)informacje dostarczone przez państwa członkowskie na temat przypadków wysokiego ryzyka epidemiologicznego, w szczególności stanowiących poważne transgraniczne zagrożenie zdrowia w Unii, przekazywane za pośrednictwem Sieci Nadzoru i Kontroli Epidemiologicznej Chorób Zakaźnych oraz systemu wczesnego ostrzegania i reagowania zgodnie z art. 6, 8 i 9 decyzji nr 1082/2013/UE;
b)informacje dostarczone przez Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób i dotyczące nadzoru epidemiologicznego i oceny ryzyka potencjalnej powagi zagrożenia dla zdrowia publicznego zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. a) decyzji nr 1082/2013/UE;
c)ogniska epidemiczne zgłoszone przez Światową Organizację Zdrowia w protokołach Międzynarodowych przepisów zdrowotnych i w biuletynie „Disease Outbreak News”.
2.Jednostka centralna ETIAS bierze pod uwagę:
a)uznanie stanu zagrożenia zdrowia publicznego zgodnie z art. 12 decyzji nr 1082/2013/UE;
b)skoordynowane reagowanie zgodnie z art. 11 decyzji nr 1082/2013/UE;
c)ogłoszenie przez Światową Organizację Zdrowia stanu zagrożenia zdrowia publicznego o zasięgu międzynarodowym.
W przypadkach gdy informacje, o których mowa w art. 6 ust. 2, dotyczą którejkolwiek z chorób zakaźnych, o których mowa w załączniku I do decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/945, zastosowanie mają szczegółowe kryteria i definicje przypadków zawarte w załączniku II do tej decyzji wykonawczej Komisji.
3.Analizę przeprowadza jednostka centralna ETIAS w porozumieniu z jednostkami krajowymi ETIAS danego państwa członkowskiego lub państw członkowskich oraz Europejskim Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób. Obejmuje ona co najmniej identyfikację zestawów cech charakterystycznych określonych grup osób podróżujących, które to cechy są związane ze stwierdzonym ryzykiem.
Artykuł 7
Komunikacja
1.Do celów art. 3 ust. 3, art. 4, 5 i 6 ust. 3 Agencja Unii Europejskiej ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości ustanawia funkcjonalność oprogramowania, o którym mowa w art. 6 ust. 2 lit. m) rozporządzenia (UE) 2018/1240, umożliwiającego jednostkom krajowym ETIAS i jednostce centralnej ETIAS wymianę informacji.
2.Do celów wymiany informacji, o której mowa w art. 4 i 5, funkcjonalność, o której mowa w ust. 1, wymaga, aby informacje były przekazywane w określonym formacie, z uwzględnieniem decyzji wykonawczej Komisji C(2021) 1840 i rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2021/916.
Artykuł 8
Ochrona danych
Poszczególne analizy, o których mowa w niniejszej decyzji, nie mogą zawierać żadnych danych osobowych.
Artykuł 9
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii, Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Estońskiej, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Chorwacji, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Węgier, Republiki Malty, Królestwa Niderlandów, Republiki Austrii, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej, Rumunii, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji.
Sporządzono w Brukseli dnia 23.11.2021 r.
Ylva JOHANSSON
Członek Komisji
