ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 79

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Rocznik 66
17 marca 2023


Spis treści

 

I   Akty ustawodawcze

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/588 z dnia 15 marca 2023 r. ustanawiające unijny program bezpiecznej łączności na lata 2023–2027

1

 

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2023/589 z dnia 10 stycznia 2023 r. zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) 2016/127 w odniesieniu do wymogów dotyczących białka w preparatach do początkowego żywienia niemowląt i preparatach do dalszego żywienia niemowląt wytwarzanych z hydrolizatów białkowych ( 1 )

40

 

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2023/590 z dnia 12 stycznia 2023 r. w sprawie sprostowania do łotewskiej wersji językowej rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2035 uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do przepisów dotyczących zakładów utrzymujących zwierzęta lądowe i wylęgarni oraz identyfikowalności niektórych utrzymywanych zwierząt lądowych i jaj wylęgowych ( 1 )

46

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2023/591 z dnia 16 marca 2023 r. w sprawie przyjęcia wniosku o przyznanie statusu podmiotu traktowanego jako nowy producent eksportujący w odniesieniu do ostatecznych środków antydumpingowych wprowadzonych wobec przywozu rowerów elektrycznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/73

49

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2023/592 z dnia 16 marca 2023 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/244 nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny

52

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2023/593 z dnia 16 marca 2023 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego pochodzących z Republiki Korei w odniesieniu do grupy Hansol i zmieniające cło rezydualne

54

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2023/594 z dnia 16 marca 2023 r. ustanawiające środki szczególne w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń oraz uchylające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2021/605 ( 1 )

65

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2023/595 z dnia 16 marca 2023 r. w sprawie ustanowienia formularza sprawozdania dotyczącego zasobów własnych opartych na odpadach opakowaniowych z tworzyw sztucznych niepoddawanych recyklingowi na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) 2021/770

151

 

 

DECYZJE

 

*

Decyzja Rady (UE) 2023/596 z dnia 13 marca 2023 r. w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów, zaproponowanego przez Królestwo Belgii

161

 

*

Decyzja Rady (UE) 2023/597 z dnia 13 marca 2023 r. w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zaproponowanego przez Republikę Portugalską

163

 

*

Decyzja Rady (WPZiB) 2023/598 z dnia 14 marca 2023 r. w sprawie zmiany decyzji (WPZiB) 2021/698 w celu uwzględnienia unijnego programu bezpiecznej łączności

165

 

*

Decyzja Rady (WPZiB) 2023/599 z dnia 16 marca 2023 r. w sprawie środka pomocy w ramach Europejskiego Instrumentu na rzecz Pokoju w celu wzmocnienia zdolności sił zbrojnych Republiki Macedonii Północnej

167

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2023/600 z dnia 13 marca 2023 r. zmieniająca decyzję wykonawczą (UE) 2019/1956 w odniesieniu do norm zharmonizowanych dotyczących ogrzewaczy pomieszczeń, opraw oświetleniowych akwariów, wyłączników i suszarek bębnowych ( 1 )

171

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2023/601 z dnia 13 marca 2023 r. zmieniająca decyzję wykonawczą (UE) 2022/1668 w odniesieniu do norm zharmonizowanych dotyczących projektowania i badania odkurzaczy przeznaczonych do użytku w atmosferach potencjalnie wybuchowych oraz wymagań metrologicznych i funkcjonalnych detektorów gazów palnych ( 1 )

176

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2023/602 z dnia 16 marca 2023 r. zmieniająca decyzję wykonawczą (UE) 2019/245 przyjmującą oferty zobowiązań złożone po nałożeniu ostatecznego cła wyrównawczego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny

179

 

 

AKTY PRZYJĘTE PRZEZ ORGANY UTWORZONE NA MOCY UMÓW MIĘDZYNARODOWYCH

 

*

Decyzja nr 1/2022 Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy między Unią Europejską a Republiką Mołdawii w sprawie transportu drogowego towarów z dnia 15 grudnia 2022 r. dotycząca przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego [2023/603]

181

 

*

Decyzja nr 2/2022 Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy między Unią Europejską a Republiką Mołdawii w sprawie transportu drogowego towarów z dnia 15 grudnia 2022 r. dotycząca przedłużenia obowiązywania Umowy [2023/604]

185

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


I Akty ustawodawcze

ROZPORZĄDZENIA

17.3.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 79/1


ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2023/588

z dnia 15 marca 2023 r.

ustanawiające unijny program bezpiecznej łączności na lata 2023–2027

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 189 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W konkluzjach z posiedzenia w dniach 19–20 grudnia 2013 r. Rada Europejska przyjęła z zadowoleniem prowadzone w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, Komisją i Europejską Agencją Kosmiczną (ESA) prace przygotowawcze w zakresie następnej generacji łączności satelitarnej dla władz publicznych. Łączność satelitarna dla władz publicznych została również uznana za jeden z elementów globalnej strategii na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej z czerwca 2016 r. Łączność satelitarna dla władz publicznych ma pomóc UE w reagowaniu na zagrożenia hybrydowe oraz wspierać strategię UE w zakresie bezpieczeństwa morskiego oraz politykę UE wobec Arktyki.

(2)

W konkluzjach z posiedzenia w dniach 21–22 marca 2019 r. Rada Europejska podkreśliła, że Unia musi poczynić postępy w rozwijaniu konkurencyjnej, bezpiecznej, inkluzywnej i etycznej gospodarki cyfrowej cechującej się łącznością światowej klasy.

(3)

W komunikacie Komisji z dnia 22 lutego 2021 r. pt. „Plan działania na rzecz synergii między przemysłem cywilnym, obronnym i kosmicznym” stwierdzono, że dzięki niemu „każda osoba w Europie będzie miała dostęp do szybkiej łączności, a ponadto Europa zyska odporny system łączności zapewniający jej łączność w każdych okolicznościach”.

(4)

W „Strategicznym kompasie na rzecz bezpieczeństwa i obrony” przyjętym przez Radę w dniu 21 marca 2022 r. uznaje się, że infrastruktura kosmiczna Unii i jej państw członkowskich przyczynia się do naszej odporności i oferuje kluczowe usługi, które zastępują lub uzupełniają infrastrukturę naziemną do celów telekomunikacji. Dlatego w strategicznym kompasie zaapelowano do Unii o podjęcie prac nad wnioskiem w sprawie unijnego globalnego systemu bezpiecznej łączności opartego na przestrzeni kosmicznej.

(5)

Jednym z komponentów Unijnego programu kosmicznego ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/696 (2) jest GOVSATCOM, którego celem jest zapewnienie długoterminowej dostępności niezawodnych, bezpiecznych, skalowalnych i efektywnych kosztowo usług łączności satelitarnej dla użytkowników GOVSATCOM. W rozporządzeniu (UE) 2021/696 przewidziano, że w pierwszej fazie tworzenia komponentu GOVSATCOM, trwającej do około 2025 r., istniejące zasoby byłyby łączone i współdzielone za pośrednictwem centrum GOVSATCOM.

W tym kontekście Komisja ma pozyskać zasoby GOVSATCOM od państw członkowskich mających systemy krajowe i potencjał w zakresie przestrzeni kosmicznej oraz od komercyjnych operatorów łączności satelitarnej lub dostawców usług satelitarnych, z uwzględnieniem podstawowych interesów Unii w zakresie bezpieczeństwa. W tej pierwszej fazie usługi GOVSATCOM mają być wprowadzane w oparciu o podejście etapowe w świetle zwiększania zdolności infrastruktury centrum GOVSATCOM. Podejście to opiera się również na założeniu, że jeżeli w pierwszej fazie szczegółowa analiza przyszłego popytu i przyszłej podaży wykaże, że jest ono niewystarczające do pokrycia zmieniającego się popytu, konieczne będzie przejście do drugiej fazy oraz opracowanie specjalnej dodatkowej infrastruktury kosmicznej lub pozyskanie dodatkowych zasobów w ramach współpracy z sektorem prywatnym, np. z operatorami satelitów z Unii.

(6)

W dniu 22 marca 2017 r. działający w Radzie Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa zatwierdził dokument „Potrzeby użytkowników cywilno-wojskowych wysokiego szczebla w zakresie rządowej łączności satelitarnej (GOVSATCOM)”, który został przygotowany przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) i w którym ujęto wymagania użytkowników wojskowych określone przez Europejską Agencję Obrony we wspólnym celu sztabowym przyjętym w 2013 r. oraz potrzeby użytkowników cywilnych zebrane przez Komisję. Z przeprowadzonych następnie przez Komisję analiz wynika, że obecna oferta Unii w zakresie łączności satelitarnej, w oparciu o zasoby zapewniane przez państwa członkowskie mające systemy krajowe oraz przez sektor prywatny, nie jest w stanie sprostać nowym potrzebom władz publicznych, które dążą do rozwiązań zapewniających wyższy poziom bezpieczeństwa, małe opóźnienia i globalny zasięg. Potrzeby te należy monitorować i poddawać regularnej ocenie.

(7)

Najnowsze postępy techniczne umożliwiły powstanie konstelacji łączności na orbicie niegeostacjonarnej (NGSO), które stopniowo oferują usługi łączności o dużej szybkości i małych opóźnieniach. Aktualnie istnieje zatem możliwość zaspokojenia zmieniających się potrzeb użytkowników upoważnionych przez władze publiczne poprzez rozwój i rozmieszczenie dodatkowej infrastruktury, ponieważ Unia dysponuje obecnie rezerwacjami częstotliwości w ramach Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego, które są niezbędne do świadczenia wymaganych usług. Jeżeli nie zostaną one wykorzystane, rezerwacje te staną się nieaktualne i zostaną przyznane innym podmiotom. W związku z tym, że częstotliwości oraz pozycje na orbicie są coraz bardziej ograniczonym zasobem, Komisja – na podstawie otwartej i przejrzystej procedury z udziałem państw członkowskich – powinna wykorzystać tę okazję i zawrzeć z państwami członkowskimi dysponującymi tymi rezerwacjami częstotliwości specjalne umowy licencyjne w celu świadczenia usług na rzecz władz publicznych opartych na infrastrukturze służącej potrzebom władz publicznych. Sektor prywatny odpowiada za uzyskanie praw dotyczących rezerwacji częstotliwości niezbędnych do świadczenia usług komercyjnych.

(8)

Ze strony władz publicznych w Unii rośnie zapotrzebowanie na bezpieczne i niezawodne usługi łączności satelitarnej oparte na infrastrukturze kosmicznej, w szczególności dlatego, że są one najbardziej wykonalną opcją w sytuacjach, w których naziemne systemy łączności nie istnieją, są zakłócane lub zawodne. Przystępny cenowo i efektywny kosztowo dostęp do łączności satelitarnej jest również niezbędny w obszarach, na których nie ma naziemnej infrastruktury sieciowej, w tym nad oceanami, w przestrzeni kosmicznej, w obszarach oddalonych i tam, gdzie naziemna infrastruktura sieciowa narażona jest na poważne awarie lub nie można na niej polegać w sytuacjach kryzysowych. Łączność satelitarna może zwiększyć ogólną odporność sieci łączności, na przykład stanowiąc alternatywę w przypadku ataków fizycznych lub cyberataków dotykających lokalną naziemną infrastrukturę sieciową, wypadków, klęsk żywiołowych lub katastrof spowodowanych przez człowieka.

(9)

Unia powinna zapewnić odporne, globalne, bezpieczne, chronione, nieprzerwane, gwarantowane i elastyczne rozwiązania w zakresie łączności satelitarnej, które odpowiadają na zmieniające się potrzeby i wymagania władz publicznych i są oparte na unijnej bazie technologicznej i przemysłowej, w celu zwiększenia odporności działań państw członkowskich i instytucji unijnych.

(10)

W związku z tym należy ustanowić nowy program pod nazwą „unijny program bezpiecznej łączności” (zwany dalej „Programem”) w celu zapewnienia unijnej satelitarnej i wieloorbitalnej infrastruktury łączności na użytek władz publicznych, integrując i uzupełniając przy tym istniejące i przyszłe krajowe i europejskie zasoby w ramach komponentu GOVSATCOM oraz dalej rozwijając i stopniowo integrując inicjatywę europejskiej infrastruktury komunikacji kwantowej (EuroQCI) z systemem bezpiecznej łączności.

(11)

Program powinien zaspokoić nowe potrzeby władz publicznych w dziedzinie rozwiązań zapewniających wyższy poziom bezpieczeństwa, małe opóźnienia i globalny zasięg. Powinien on zapewniać – za pośrednictwem specjalnej infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych integrującej i uzupełniającej zasoby GOVSATCOM – świadczenie bezpiecznych, autonomicznych, niezawodnych i efektywnych kosztowo usług łączności satelitarnej dla władz publicznych oraz długoterminowy, ogólnoświatowy, niezakłócony dostęp do tych usług, wspierając odporność i ochronę infrastruktury krytycznej, świadomość sytuacyjną, działania zewnętrzne, zarządzanie kryzysowe, a także zastosowania, które mają kluczowe znaczenie dla gospodarki, bezpieczeństwa i obrony Unii i państw członkowskich. Ponadto Program powinien priorytetowo traktować świadczenie usług na rzecz władz publicznych, a także umożliwiać świadczenie usług komercyjnych przez europejski sektor prywatny, z uwzględnieniem analizy rynku obejmującej konsultacje z użytkownikami upoważnionymi przez władze publiczne, za pośrednictwem infrastruktury komercyjnej.

(12)

W decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2481 (3) określono szereg celów i zadań, które mają służyć promowaniu rozwoju odpornej, bezpiecznej, wydajnej i zrównoważonej infrastruktury cyfrowej w Unii, w tym cel cyfrowy dla Komisji i państw członkowskich do zapewnienia wszystkim łączności gigabitowej do 2030 r. Program powinien umożliwić łączność w całej Unii i na całym świecie z korzyścią dla obywateli i przedsiębiorstw, w tym między innymi do zapewnienia dostępu do przystępnych cenowo szybkich sieci szerokopasmowych, które mogą pomóc w usuwaniu martwych stref łączności i zwiększaniu spójności w całej Unii, w tym w jej regionach najbardziej oddalonych, na obszarach wiejskich, peryferyjnych, oddalonych i odizolowanych oraz na wyspach. Usługi satelitarne nie mogą obecnie zastąpić działania sieci naziemnych, ale mogą zniwelować przepaść cyfrową, a nawet przyczynić się, w stosownych przypadkach, do wypełniania ogólnych celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 (4).

(13)

Program powinien zatem obejmować działania w zakresie definicji, opracowania, rozwoju i walidacji oraz powiązane działania wdrożeniowe dotyczące budowy początkowej infrastruktury kosmicznej i naziemnej niezbędnej do świadczenia pierwszych usług na rzecz władz publicznych. Powinien następnie objąć stopniowe działania wdrożeniowe mające na celu ukończenie zarówno infrastruktury kosmicznej, jak i naziemnej niezbędnej do świadczenia zaawansowanych usług na rzecz władz publicznych, która to infrastruktura nie jest obecnie dostępna i wykracza poza najnowocześniejsze istniejące europejskie usługi łączności satelitarnej. Ponadto Program powinien wspierać rozwój terminali użytkownika zdolnych do korzystania z zaawansowanych usług łączności. Działania eksploatacyjne powinny rozpocząć się jak najszybciej od udostępnienia do 2024 r. pierwszych usług na rzecz władz publicznych, aby jak najszybciej zaspokoić potrzeby użytkowników upoważnionych przez władze publiczne. Program powinien następnie obejmować działania mające na celu ukończenie budowy zarówno infrastruktury kosmicznej, jak i naziemnej niezbędnej do osiągnięcia pełnej zdolności operacyjnej do 2027 r. Świadczenie usług na rzecz władz publicznych, eksploatacja, utrzymanie i ciągłe udoskonalanie infrastruktury kosmicznej i naziemnej po jej rozmieszczeniu, a także rozwój przyszłych generacji usług na rzecz władz publicznych powinny stanowić część działań eksploatacyjnych.

(14)

W czerwcu 2019 r. państwa członkowskie podpisały deklarację w sprawie europejskiej infrastruktury komunikacji kwantowej (EuroQCI) (zwaną dalej „Deklaracją”), zgadzając się na współpracę, wraz z Komisją i przy wsparciu ESA, na rzecz rozwoju infrastruktury komunikacji kwantowej obejmującej całą Unię. Zgodnie z Deklaracją EuroQCI ma na celu wdrożenie certyfikowanej bezpiecznej infrastruktury komunikacji kwantowej typu end-to-end, umożliwiającej przesyłanie i przechowywanie informacji i danych oraz będącej w stanie połączyć krytyczne aktywa komunikacji publicznej w całej Unii. Program przyczyni się do osiągnięcia celów Deklaracji poprzez rozwój infrastruktury kosmicznej i naziemnej EuroQCI zintegrowanej ze służącą potrzebom władz publicznych infrastrukturą Programu, a także poprzez rozwój i rozmieszczenie naziemnej infrastruktury sieciowej EuroQCI, która będzie własnością państw członkowskich. Infrastruktura kosmiczna, infrastruktura satelitarnych stacji naziemnych i naziemna infrastruktura sieciowa EuroQCI powinny być rozwijane w ramach Programu w dwóch głównych fazach: wstępnej fazie walidacji, która może obejmować rozwój i walidację szeregu różnych technologii i protokołów komunikacyjnych, oraz w fazie pełnego rozmieszczenia, obejmującej odpowiednie rozwiązania dotyczące łączności międzysatelitarnej i przekazywania danych między satelitami, satelitarnymi stacjami naziemnymi i naziemną infrastrukturą sieciową.

(15)

Jedną z głównych funkcji EuroQCI będzie umożliwienie kwantowej dystrybucji kluczy kryptograficznych (QKD). Aktualnie technologia i produkty w zakresie kwantowej dystrybucji kluczy kryptograficznych nie są wystarczająco zaawansowane, aby można je było wykorzystywać do ochrony informacji niejawnych UE (EUCI). Rozwiązania nadal wymagają główne kwestie dotyczące bezpieczeństwa kwantowej dystrybucji kluczy kryptograficznych, takie jak standaryzacja protokołów kwantowej dystrybucji kluczy kryptograficznych, analiza kanałów bocznych i metody oceny. Program powinien zatem wspierać EuroQCI i umożliwiać włączanie do niej zatwierdzonych produktów kryptograficznych, gdy będą dostępne.

(16)

Aby chronić informacje niejawne UE w sposób zapewniających ich zadowalające zabezpieczenie, podstawowymi rozwiązaniami w zakresie przeciwdziałania zagrożeniom stwarzanym przez obliczenia kwantowe powinny być rozwiązania konwencjonalne połączone z kryptografią postkwantową i ewentualnie z kwantową dystrybucją kluczy kryptograficznych w podejściach hybrydowych. W Programie należy zatem stosować takie podejścia w celu zapewnienia zarówno najnowocześniejszej kryptografii, jak i najnowocześniejszej dystrybucji klucza.

(17)

W celu zwiększenia przepustowości łączności satelitarnej Unii infrastruktura Programu powinna opierać się na infrastrukturze stworzonej na potrzeby komponentu GOVSATCOM oraz integrować i uzupełniać tę infrastrukturę. W szczególności infrastruktura naziemna Programu powinna opierać się – zgodnie z wymogami operacyjnymi i wymogami bezpieczeństwa – na centrach GOVSATCOM, stopniowo rozszerzanych – na podstawie potrzeb użytkowników – o inne aktywa segmentu naziemnego, w tym aktywa państw członkowskich, które chcą wnieść dodatkowy wkład.

(18)

Program powinien usprawnić bezpieczną łączność na obszarach geograficznych o znaczeniu strategicznym, takich jak Afryka i Arktyka, a także regiony Morza Bałtyckiego, Morza Czarnego, Morza Śródziemnego i Atlantyku. Usługi świadczone w ramach Programu powinny również przyczyniać się do odporności geopolitycznej poprzez oferowanie dodatkowej łączności zgodnie z celami politycznymi w tych regionach oraz ze wspólnym komunikatem Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa z dnia 1 grudnia 2021 r. pt. „Strategia Global Gateway”.

(19)

Bez uszczerbku dla usług łączności satelity zbudowane na potrzeby Programu mogłyby być wyposażone w podsystemy, w tym w ładunki użytkowe, pozwalające na zwiększanie przepustowości i usług komponentów Unijnego programu kosmicznego, umożliwiając tym samym rozwój dodatkowych usług niezwiązanych z łącznością, o których decyduje komitet ds. Programu w odpowiednim składzie, jak określono w rozporządzeniu (UE) 2021/696, i które będą realizowane na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu. W przypadku należytego stwierdzenia, z uwzględnieniem potrzeb użytkowników i ograniczeń budżetowych, że przyniesie to korzyść dla komponentów Unijnego programu kosmicznego, podsystemy te mogłyby być rozwijane, by oferować alternatywne usługi pozycjonowania, nawigacji i służby czasu uzupełniające system Galileo, zapewniać nadawanie komunikatów europejskiego systemu wspomagania satelitarnego (EGNOS) z mniejszym opóźnieniem, dostarczać czujniki do obserwacji obiektów kosmicznych oraz wspierać rozwój obecnych możliwości programu Copernicus, w szczególności na potrzeby służb ratunkowych i bezpieczeństwa cywilnego. Ponadto podsystemy te mogłyby świadczyć niezwiązane z łącznością usługi państwom członkowskim, pod warunkiem że nie będzie to miało wpływu na bezpieczeństwo i budżet Programu.

(20)

Zważywszy na znaczenie dla Programu naziemnej infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych i jej wpływ na jego bezpieczeństwo, lokalizacja takiej infrastruktury powinna zostać określona przez Komisję zgodnie z ogólnymi wymogami bezpieczeństwa na podstawie otwartej i przejrzystej procedury w celu zapewnienia zrównoważonego rozdziału między państwami członkowskimi. W rozmieszczenie naziemnej infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych w ramach Programu, z którą zintegrowana jest również infrastruktura rozwijana w ramach komponentu GOVSATCOM, może być zaangażowana Agencja Unii Europejskiej ds. Programu Kosmicznego (zwana dalej „Agencją”) lub, w stosownych przypadkach, ESA w zakresie jej kompetencji.

(21)

Dla bezpieczeństwa Unii i jej państw członkowskich oraz dla zapewnienia bezpieczeństwa i integralności usług na rzecz władz publicznych kluczowe jest, aby aktywa kosmiczne Programu były wystrzeliwane z terytorium Unii. W wyjątkowych i należycie uzasadnionych okolicznościach powinno być możliwe wystrzelenie z terytorium państwa trzeciego. Oprócz ciężkich i średnich rakiet nośnych dodatkową elastyczność mogłyby zapewnić małe rakiety nośne i mikrorakiety nośne, co umożliwiłoby szybkie rozmieszczanie aktywów kosmicznych.

(22)

Istotne jest, aby Unia była właścicielem wszystkich aktywów materialnych i niematerialnych związanych z infrastrukturą służącą potrzebom władz publicznych rozwijaną w ramach Programu, z wyjątkiem naziemnej infrastruktury sieciowej EuroQCI, zapewniając jednocześnie poszanowanie postanowień Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w tym jej art. 17. Mimo przysługującej Unii własności tych aktywów powinna ona mieć możliwość ich udostępniania stronom trzecim lub rozporządzania nimi, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz jeżeli zostanie to uznane za stosowne na podstawie oceny indywidualnych przypadków.

(23)

Ogólnounijne inicjatywy, takie jak inicjatywa na rzecz bezpiecznej łączności, są kształtowane przez szeroki udział pochodzących z całej Unii innowacyjnych małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), przedsiębiorstw typu start-up i dużych przedsiębiorstw z segmentu kosmicznego (upstream) i segmentu wykorzystania danych (downstream). W ostatnich latach sektor kosmiczny stanął wobec wyzwania ze strony niektórych podmiotów działających w przestrzeni kosmicznej – w szczególności przedsiębiorstw typu start-up i MŚP, które opracowały innowacyjne technologie i aplikacje kosmiczne uwzględniające potrzeby rynku, czasami przy wykorzystaniu różnych modeli biznesowych. Aby zapewnić konkurencyjność unijnego ekosystemu kosmicznego, Program powinien zmaksymalizować wykorzystywanie innowacyjnych i przełomowych technologii, a także nowatorskich modeli biznesowych opracowanych przez europejski ekosystem kosmiczny, w tym New Space, w szczególności przez MŚP, spółki o średniej kapitalizacji i przedsiębiorstwa typu start-up, które opracowują nowatorskie technologie i aplikacje kosmiczne uwzględniające potrzeby rynku, obejmując przy tym cały łańcuch wartości w sektorze kosmicznym, włącznie z segmentem kosmicznym (upstream) i segmentem wykorzystania danych (downstream).

(24)

Konieczne jest zachęcanie sektora prywatnego do inwestycji poprzez odpowiednie zamówienia i łączenie umów o świadczenie usług, co zmniejszy niepewność i zapewni długoterminową widoczność i przewidywalność potrzeb sektora usług publicznych. Aby zapewnić konkurencyjność europejskiego przemysłu kosmicznego w przyszłości, Program powinien przyczyniać się również do rozwoju zaawansowanych umiejętności w dziedzinach związanych z przestrzenią kosmiczną oraz wspierać działania edukacyjno-szkoleniowe, a także promować równe szanse, równouprawnienie płci i wzmocnienie pozycji kobiet, aby móc w pełni wykorzystać potencjał obywateli Unii w tej dziedzinie.

(25)

Zgodnie z celami przedstawionymi w komunikacie Komisji Europejskiej z dnia 11 grudnia 2019 r. pt. „Europejski Zielony Ład” Program powinien, w zakresie w jakim jest to możliwe, minimalizować swój wpływ na środowisko. Chociaż aktywa kosmiczne same w sobie nie emitują gazów cieplarnianych podczas użytkowania, ich produkcja i związana z nimi infrastruktura naziemna wywierają wpływ na środowisko. Należy przyjąć środki łagodzące ten wpływ. W tym celu w odniesieniu do zamówień, o których mowa w Programie, należy przewidzieć zasady i środki dotyczące zrównoważoności, takie jak przepisy mające na celu minimalizację i kompensację emisji gazów cieplarnianych generowanych w wyniku rozwoju, produkcji i rozmieszczania infrastruktury oraz środki zapobiegające zanieczyszczeniu światłem, które między innymi wpływa na prowadzone z Ziemi obserwacje astronomiczne.

(26)

Biorąc pod uwagę rosnącą liczbę statków kosmicznych i śmieci kosmicznych na orbicie, nowa europejska konstelacja powinna również spełniać kryteria zrównoważoności przestrzeni kosmicznej i stanowić przykład dobrych praktyk w zakresie zarządzania ruchem w przestrzeni kosmicznej oraz obserwacji i śledzenia obiektów kosmicznych, aby zmniejszyć ilość wytwarzanych śmieci kosmicznych, zapobiegać rozpadowi obiektów kosmicznych i kolizjom na orbicie oraz powinna zapewniać odpowiednie środki dotyczące wyeksploatowanych statków kosmicznych. Ze względu na uzasadnione obawy dotyczące ochrony środowiska kosmicznego będące obecnie przedmiotem dyskusji na forach międzynarodowych, takich jak forum Komitetu ONZ ds. Pokojowego Wykorzystania Przestrzeni Kosmicznej, jest niezwykle ważne, aby Unia odgrywała wiodącą rolę w działaniach na rzecz zrównoważoności przestrzeni kosmicznej. Zamówienia udzielane w ramach Programu powinny zapewniać, aby stosowana technologia umożliwiała osiągniecie jak najwyższych standardów zrównoważoności, a także efektywności energetycznej i zasobooszczędności.

(27)

Wymogi operacyjne dotyczące usług na rzecz władz publicznych powinny opierać się na ocenie potrzeb użytkowników upoważnionych przez władze publiczne, a jednocześnie uwzględniać możliwości obecnej oferty rynkowej. Przy ocenie tych wymogów należy w jak największym stopniu wykorzystać obecne zdolności rynkowe. Na podstawie tych wymogów operacyjnych, w połączeniu z ogólnymi wymogami bezpieczeństwa i zmieniającym się zapotrzebowaniem na usługi na rzecz władz publicznych, należy opracować pakiet usług dotyczący usług na rzecz władz publicznych. W ramach tego pakietu należy określić mający zastosowanie poziom odniesienia dla usług na rzecz władz publicznych. Pakiet ten powinien również określać kategorie usług, które uzupełniają pakiet usług dotyczący usług GOVSATCOM ustanowiony w ramach rozporządzenia (UE) 2021/696. Komisja powinna zapewnić zgodność i spójność wymogów operacyjnych i wymogów bezpieczeństwa między komponentem GOVSATCOM a Programem. W celu utrzymania jak najlepszego dopasowania popytu i podaży usług, pakiet usług dotyczący usług na rzecz władz publicznych należy określić w 2023 r., a następnie regularnie go aktualizować – po konsultacji z państwami członkowskimi na podstawie tych wymogów operacyjnych i wymogów bezpieczeństwa.

(28)

Łączność satelitarna jest zasobem ograniczonym, uzależnionym od przepustowości satelitarnej, częstotliwości i zasięgu geograficznego. Aby uzyskać efektywność kosztową oraz czerpać korzyści skali, w ramach Programu należy zatem lepiej dopasować podaż usług na rzecz władz publicznych i popyt na te usługi oraz unikać nadwyżki przepustowości. Ponieważ popyt i potencjalna podaż zmieniają się z biegiem czasu, Komisja powinna monitorować potrzeby, by dostosować pakiet usług dotyczący usług na rzecz władz publicznych, gdy tylko okaże się to konieczne.

(29)

Państwa członkowskie, Rada, Komisja i ESDZ, a także agencje i organy Unii powinny móc zostać uczestnikami Programu, o ile postanowią upoważnić użytkowników usług na rzecz władz publicznych lub udostępnić zasoby, obiekty lub instalacje. Zważywszy, że do państw członkowskich należy decyzja odnośnie do upoważnienia krajowych użytkowników usług na rzecz władz publicznych, państwa członkowskie nie powinny być zobowiązane do wnoszenia wkładu do Programu ani do przyjęcia infrastruktury Programu.

(30)

Każdy uczestnik Programu powinien wyznaczyć właściwy organ ds. bezpiecznej łączności, który będzie monitorował, czy użytkownicy i inne podmioty krajowe uczestniczące w Programie przestrzegają mających zastosowanie przepisów oraz procedur bezpieczeństwa określonych w ogólnych wymogach bezpieczeństwa. Uczestnicy programu mogą powierzyć funkcje takiego organu istniejącemu organowi.

(31)

W niniejszym rozporządzeniu określono pulę środków finansowych na cały okres trwania Programu, która podczas corocznej procedury budżetowej ma stanowić dla Parlamentu Europejskiego i Rady główną kwotę odniesienia w rozumieniu pkt 18 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 16 grudnia 2020 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Europejską w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami oraz w sprawie nowych zasobów własnych, w tym również harmonogramu wprowadzania nowych zasobów własnych (5).

(32)

Cele Programu są spójne i komplementarne z celami innych programów Unii, w szczególności programu „Horyzont Europa” ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/695 (6) i decyzją Rady (UE) 2021/764 (7), programu „Cyfrowa Europa” ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/694 (8), Instrumentu Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej – „Globalny wymiar Europy” ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/947 (9), instrumentu „Łącząc Europę” ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1153 (10) oraz, w szczególności, Unijnego programu kosmicznego.

(33)

W ramach programu „Horyzont Europa” wydzielona część środków z komponentów z klastra „Technologie cyfrowe, przemysł i przestrzeń kosmiczna” zostanie przeznaczona na działania w zakresie badań naukowych i innowacji dotyczące rozwoju i walidacji systemu bezpiecznej łączności, w tym na potrzeby potencjalnych technologii, które będą rozwijane w ramach ekosystemu kosmicznego, w tym New Space. W ramach Instrumentu Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej – „Globalny wymiar Europy” wydzielona część środków zostanie przeznaczona na działania związane z eksploatacją systemu bezpiecznej łączności i świadczeniem usług na całym świecie, co pozwoli zaoferować szeroki wachlarz usług partnerom międzynarodowym. W ramach Unijnego programu kosmicznego wydzielona część środków z komponentu GOVSATCOM zostanie przeznaczona na działania związane z rozwojem centrum GOVSATCOM, które będzie stanowiło element infrastruktury naziemnej systemu bezpiecznej łączności. Finansowanie pochodzące z tych programów powinno być realizowane zgodnie z zasadami określonymi w tych programach.

(34)

Ze względu na nieodłączny wpływ na bezpieczeństwo Unii i jej państw członkowskich Program ma również wspólne cele i zasady z Europejskim Funduszem Obronnym ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/697 (11). W związku z tym część środków z Europejskiego Funduszu Obronnego powinna zostać przeznaczona na finansowanie działań w ramach Programu, w szczególności działań związanych z rozmieszczaniem jego infrastruktury.

(35)

Aby zapewnić skuteczne wdrożenie Programu, należy zagwarantować dostępność wystarczających zasobów. Państwa członkowskie powinny móc wnosić dodatkowy wkład w postaci swojej wiedzy technicznej, know-how i pomocy, w szczególności w dziedzinach bezpieczeństwa i ochrony, lub, w stosownych przypadkach i w miarę możliwości, udostępniając na rzecz Programu dane, informacje, usługi i infrastrukturę, którymi dysponują lub które znajdują się na ich terytorium. Program powinien mieć możliwość otrzymywania dodatkowych wkładów finansowych lub rzeczowych od stron trzecich, w tym agencji i organów Unii, państw członkowskich, państw trzecich uczestniczących w Programie lub organizacji międzynarodowych, zgodnie z odpowiednimi umowami.

(36)

Do Programu stosuje się rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 (12) (zwane dalej „rozporządzeniem finansowym”). Rozporządzenie finansowe określa zasady wykonania budżetu Unii, w tym zasady dotyczące dotacji, nagród, zamówień, zarządzania pośredniego, instrumentów finansowych, gwarancji budżetowych, pomocy finansowej oraz zwrotu kosztów poniesionych przez ekspertów zewnętrznych.

(37)

Zgodnie z art. 191 ust. 3 rozporządzenia finansowego w żadnych okolicznościach te same koszty nie mogą być dwukrotnie finansowane z budżetu Unii.

(38)

Komisja powinna mieć możliwość korzystania, w razie potrzeby i w niezbędnym zakresie, z pomocy technicznej niektórych podmiotów zewnętrznych, o ile chronione będą interesy Unii w zakresie bezpieczeństwa. Inne podmioty zaangażowane w publiczne zarządzanie Programem powinny mieć również możliwość korzystania z tej samej pomocy technicznej w wykonywaniu zadań powierzonych im na mocy niniejszego rozporządzenia.

(39)

Zamówienia publiczne dotyczące działań finansowanych z Programu udzielane w jego ramach powinny być zgodne z przepisami unijnymi. W tym kontekście Unia powinna być również odpowiedzialna za określenie celów, jakie mają być realizowane w odniesieniu do zamówień publicznych.

(40)

Program opiera się na złożonych i stale rozwijających się technologiach. Opieranie się na takich technologiach stwarza niepewność i ryzyko związane z zamówieniami publicznymi udzielanymi w ramach Programu, zwłaszcza że zamówienia te przewidują długoterminowe związanie się z dostawcą urządzeń lub usług. Oprócz zasad ustanowionych w rozporządzeniu finansowym konieczne są zatem środki szczególne dotyczące zamówień publicznych. Powinno zatem być możliwe nałożenie obowiązku minimalnego zakresu podwykonawstwa. Jeżeli chodzi o ten ostatni element, należy w miarę możliwości dać pierwszeństwo przedsiębiorstwom typu start-up oraz MŚP, w szczególności w celu umożliwienia ich transgranicznego udziału.

(41)

Aby zrealizowane zostały cele Programu, ważna jest możliwość wykorzystania, w stosownych przypadkach, potencjału oferowanego przez unijne podmioty publiczne i prywatne działające w dziedzinie przestrzeni kosmicznej, a także podjęcia współpracy na poziomie międzynarodowym z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi. Z tego względu konieczne jest zapewnienie możliwości korzystania ze wszystkich odpowiednich narzędzi i z wszystkich metod zarządzania przewidzianych w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) i rozporządzeniu finansowym oraz z procedur wspólnego udzielania zamówień.

(42)

Współpraca publiczno-prywatna jest najbardziej odpowiednim systemem zapewniającym możliwość realizacji celów Programu. Powinna pozwolić na wykorzystywanie istniejącej technologicznej i przemysłowej bazy łączności satelitarnej Unii, w tym aktywów prywatnych, oraz zapewnić solidne i innowacyjne usługi na rzecz władz publicznych, a także umożliwić partnerom prywatnym uzupełnianie infrastruktury Programu o dodatkowe zdolności oferowania usług komercyjnych na warunkach rynkowych poprzez dodatkowe inwestycje własne. Taki system powinien ponadto zoptymalizować koszty rozmieszczenia i eksploatacji dzięki podziałowi kosztów rozwoju i rozmieszczenia komponentów wspólnych dla infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych i infrastruktury komercyjnej, a także kosztów operacyjnych poprzez zapewnienie wysokiego poziomu uwspólnienia zasobów. Współpraca tego rodzaju powinna również stymulować innowacyjność w europejskim ekosystemie kosmicznym, w tym w New Space, poprzez umożliwianie podziału ryzyka związanego z badaniami i rozwojem między partnerów publicznych i prywatnych.

(43)

Przy realizacji Programu należy stosować kluczowe zasady w odniesieniu do umów koncesji, umów w sprawie zamówień na dostawy, usługi, roboty budowlane lub zamówień mieszanych. W umowach tych należy określić jasny rozdział zadań i obowiązków między partnerów publicznych i prywatnych, wraz z wyraźnym podziałem ryzyka między nimi, w celu zapewnienia, aby wykonawcy ponosili odpowiedzialność za konsekwencje ewentualnych uchybień, za które odpowiadają. Umowy powinny zapewniać, by wykonawcy nie otrzymywali nadmiernej rekompensaty za świadczenie usług na rzecz władz publicznych, pozwalać na świadczenie usług komercyjnych, które zostaną utworzone przez sektor prywatny, oraz zapewniać odpowiednie ustalenie priorytetów w zakresie potrzeb użytkowników upoważnionych przez władze publiczne. W umowach należy zapewnić, by świadczenie usług w oparciu o infrastrukturę komercyjną odbywało się z zachowaniem ochrony podstawowych interesów Unii i służyło ogólnym i szczegółowym celom Programu. Ważne jest zatem, by istniały środki, które zapewnią ochronę tych podstawowych interesów i celów. W szczególności Komisja powinna mieć możliwość wprowadzenia środków niezbędnych do zapewnienia ciągłości świadczenia usług, w przypadku gdy wykonawca nie będzie w stanie wykonać swoich zobowiązań.

Umowy powinny zawierać odpowiednie zabezpieczenia zapobiegające m.in. konfliktom interesów i zakłóceniom konkurencji mogącym wyniknąć ze świadczenia usług komercyjnych, nieuzasadnionej dyskryminacji lub innym ukrytym korzyściom pośrednim. Takie zabezpieczenia mogą obejmować rozdział rachunkowości dotyczącej usług na rzecz władz publicznych od rachunkowości dotyczącej usług komercyjnych, w tym utworzenie na potrzeby świadczenia usług na rzecz władz publicznych podmiotu odrębnego pod względem strukturalnym i prawnym od operatora zintegrowanego pionowo, a także zapewnienie otwartego, sprawiedliwego, rozsądnego i niedyskryminacyjnego dostępu do infrastruktury niezbędnej do świadczenia usług komercyjnych. W związku z tym istniejący dostawcy usług naziemnych powinni mieć dostęp do usług komercyjnych na przejrzystych i niedyskryminacyjnych warunkach. Umowy powinny sprzyjać udziałowi przedsiębiorstw typu start-up i MŚP w całym łańcuchu wartości i we wszystkich państwach członkowskich.

(44)

Jednym z ważnych celów Programu jest zapewnianie bezpieczeństwa Unii i państw członkowskich oraz wzmacnianie odporności we wszystkich kluczowych technologiach i łańcuchach wartości przy zachowaniu gospodarki otwartej. W określonych przypadkach osiągnięcie tego celu wymaga określenia warunków kwalifikowalności i uczestnictwa w celu zapewnienia ochrony integralności, bezpieczeństwa i odporności systemów operacyjnych Unii. Nie powinno to podważać potrzeby zapewnienia konkurencyjności i efektywności kosztowej.

(45)

Zgodnie z rozporządzeniem finansowym, rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (13) i rozporządzeniami Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (14), (Euratom, WE) nr 2185/96 (15) i (UE) 2017/1939 (16) interesy finansowe Unii należy chronić za pomocą proporcjonalnych środków, w tym środków w zakresie zapobiegania nieprawidłowościom – w tym nadużyciom finansowym – ich wykrywania, korygowania i prowadzenia w ich sprawie postępowań, odzyskiwania środków utraconych, nienależnie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych oraz, w stosownych przypadkach, nakładania kar administracyjnych. W szczególności, zgodnie z rozporządzeniami (Euratom, WE) nr 2185/96 i (UE, Euratom) nr 883/2013, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) jest uprawniony do prowadzenia dochodzeń administracyjnych, w tym kontroli na miejscu i inspekcji, w celu ustalenia, czy miały miejsce nadużycie finansowe, korupcja lub wszelka inna nielegalna działalność na szkodę interesów finansowych Unii.

Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2017/1939 Prokuratura Europejska (EPPO) jest uprawniona do prowadzenia postępowań przygotowawczych oraz wnoszenia i popierania oskarżeń w sprawie przestępstw naruszających interesy finansowe Unii, jak przewidziano w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 (17).

Zgodnie z rozporządzeniem finansowym każda osoba lub podmiot, które otrzymują środki finansowe Unii, mają w pełni współpracować w celu ochrony interesów finansowych Unii, przyznać Komisji, OLAF, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz, w przypadku państw członkowskich, które uczestniczą we wzmocnionej współpracy na podstawie rozporządzenia (UE) 2017/1939, EPPO niezbędne prawa i dostęp, a także zapewniać, aby wszelkie strony trzecie uczestniczące w wykonywaniu środków finansowych Unii przyznały tym organom równoważne prawa.

(46)

Aby zapewnić ochronę interesów finansowych Unii, należy zobowiązać państwa trzecie do przyznania właściwemu urzędnikowi zatwierdzającemu, OLAF oraz Trybunałowi Obrachunkowemu praw i dostępu niezbędnych do wykonywania w pełni ich odpowiednich kompetencji.

(47)

Aby zoptymalizować efektywność i wpływ Programu, należy podjąć działania promujące stosowanie i rozwój otwartych standardów, technologie otwartego oprogramowania oraz interoperacyjność w architekturze systemu bezpiecznej łączności. Bardziej otwarta koncepcja systemu mogłaby umożliwić lepszą synergię z innymi komponentami unijnego programu kosmicznego lub krajowymi usługami i aplikacjami, optymalizować koszty poprzez unikanie powielania prac nad rozwojem tej samej technologii oraz zwiększyć niezawodność, sprzyjać innowacjom i czerpać korzyści z szerokiej konkurencji.

(48)

Należyte publiczne zarządzanie Programem wymaga jasnego podziału obowiązków i zadań między różne zaangażowane podmioty w celu unikania niepotrzebnego nakładania się działań oraz w celu ograniczenia przekraczania kosztów i opóźnień. Wszystkie podmioty zarządzające powinny w zakresie swoich kompetencji i obowiązków wspierać realizację celów Programu.

(49)

Państwa członkowskie od dawna są aktywne w dziedzinie przestrzeni kosmicznej. Posiadają w tej dziedzinie systemy, infrastrukturę, krajowe agencje i organy. Mogą zatem wnieść znaczący wkład do Programu, zwłaszcza w zakresie jego realizacji. Mogłyby one współpracować z Unią w celu propagowania usług i aplikacji w ramach Programu oraz zapewnienia spójności między odpowiednimi inicjatywami krajowymi a Programem. Komisja mogłaby mieć możliwość uruchamiania środków do dyspozycji państw członkowskich, korzystania z pomocy państw członkowskich i powierzania im, na wspólnie uzgodnionych warunkach, zadań związanych z realizacją Programu. W stosownych przypadkach państwa członkowskie powinny dążyć do zapewnienia spójności i komplementarności swoich planów odbudowy i zwiększania odporności z Programem. Ponadto zainteresowane państwa członkowskie powinny podjąć wszelkie działania konieczne do zapewnienia ochrony infrastruktury naziemnej znajdującej się na ich terytorium. Państwa członkowskie powinny także móc zapewnić dostępność i odpowiedni poziom ochrony częstotliwości niezbędnych do celów Programu, tak by umożliwić pełny rozwój i wdrożenie aplikacji w oparciu o oferowane usługi, zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 243/2012/UE (18). Częstotliwości udostępniane na potrzeby Programu nie powinny mieć wpływu finansowego na Program.

(50)

Zgodnie z art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i z uwagi na jej rolę jako promotora ogólnego interesu Unii do Komisji należy realizacja Programu, ponoszenie ogólnej odpowiedzialności za Program i propagowanie korzystania z niego. W celu optymalizacji zasobów i kompetencji poszczególnych zainteresowanych stron Komisja powinna mieć w uzasadnionych przypadkach możliwość powierzania niektórych zadań innym podmiotom. Komisja powinna określić główne wymogi techniczne i operacyjne niezbędne do wdrożenia ewolucji systemów i usług. Powinna tego dokonać po konsultacji z ekspertami z państw członkowskich, użytkownikami i innymi odpowiednimi publicznymi lub prywatnymi zainteresowanymi stronami. Ponadto zgodnie z art. 4 ust. 3 TFUE, wykonywanie kompetencji przez Unię nie uniemożliwia państwom członkowskim wykonywania ich odpowiednich kompetencji. Jednak aby dobrze wykorzystać środki finansowe Unii, Komisja powinna zapewnić, na ile to możliwe, spójność działań prowadzonych w ramach Programu z działaniami państw członkowskich, nie powodując niepotrzebnego powielania wysiłków.

(51)

Art. 154 rozporządzenia finansowego stanowi, że na podstawie wyników oceny ex ante Komisja może korzystać z systemów i procedur osób lub podmiotów, którym powierzono wykonanie środków finansowych Unii. W razie potrzeby w odpowiedniej umowie o przyznanie wkładu określić należy specjalne dostosowania tych systemów i procedur (środki nadzoru) oraz należy zawrzeć postanowienia dotyczące obowiązujących umów.

(52)

Ze względu na swój ogólnoświatowy zasięg Program ma silny wymiar międzynarodowy. Partnerzy międzynarodowi oraz ich władze publiczne i obywatele będą odbiorcami szerokiego wachlarza usług świadczonych w ramach Programu, co przyniesie korzyści dla międzynarodowej współpracy Unii i państw członkowskich z tymi partnerami. W sprawach związanych z Programem Komisja może – w zakresie swoich kompetencji i w imieniu Unii – koordynować działania na arenie międzynarodowej.

(53)

Dzięki doświadczeniom zdobytym w minionych latach w zakresie zarządzania, eksploatacji i świadczenia usług związanych z komponentami Galileo i EGNOS Unijnego programu kosmicznego Agencja jest najbardziej odpowiednim organem do realizacji, pod nadzorem Komisji, wszystkich zadań związanych z eksploatacją infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych i świadczeniem usług na rzecz władz publicznych. Powinna ona w związku z tym nadal rozwijać odpowiednie zdolności w tym zakresie. Następnie Agencji należy powierzyć świadczenie usług na rzecz władz publicznych i powinna ona być zdolna do przyjęcia całości lub części zarządzania operacyjnego infrastrukturą służącą potrzebom władz publicznych.

(54)

W odniesieniu do kwestii bezpieczeństwa, z uwagi na doświadczenie Agencji w tej dziedzinie, powinna ona być odpowiedzialna – za pośrednictwem Rady ds. Akredytacji Bezpieczeństwa – za zapewnianie akredytacji bezpieczeństwa usług na rzecz władz publicznych i infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych. Ponadto, z zastrzeżeniem gotowości operacyjnej Agencji, zwłaszcza pod względem odpowiedniego poziomu zasobów ludzkich, Agencja powinna wykonywać zadania powierzone jej przez Komisję. W miarę możliwości Agencja powinna wykorzystywać swoją wiedzę fachową, na przykład w kontekście działań Europejskiego Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (EGNSS). Powierzając zadania Agencji, należy zapewnić odpowiednie zasoby ludzkie, administracyjne i finansowe, aby umożliwić jej pełne wykonywanie zadań i misji.

(55)

Aby zapewnić funkcjonowanie infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych i ułatwić świadczenie usług na rzecz władz publicznych, Agencja powinna mieć możliwość zlecania, w drodze umów o przyznanie wkładu, określonych działań innym podmiotom, w obszarach ich odpowiednich kompetencji, na warunkach zarządzania pośredniego mających zastosowanie do Komisji, jak określono w rozporządzeniu finansowym.

(56)

ESA jest międzynarodową organizacją dysponującą rozległą wiedzą specjalistyczną w obszarze kosmosu, w tym łączności satelitarnej, i dlatego jest ważnym partnerem w realizacji różnych aspektów unijnej polityki kosmicznej. W tym zakresie ESA powinna być w stanie zapewnić Komisji wiedzę specjalistyczną, również na potrzeby opracowania specyfikacji technicznych aspektów Programu i przygotowania wdrożenia tych aspektów. W tym celu ESA należy powierzyć zadania dotyczące nadzoru nad działaniami Programu w zakresie rozwoju i walidacji i zapewniać wsparcie przy ocenie umów zawieranych w kontekście realizacji Programu.

(57)

Ze względu na znaczenie działań związanych z przestrzenią kosmiczną dla gospodarki unijnej i życia obywateli Unii osiągnięcie i utrzymanie wysokiego poziomu bezpieczeństwa powinno być jednym z głównych priorytetów Programu, w szczególności w celu ochrony interesów Unii i państw członkowskich, w tym w odniesieniu do informacji niejawnych i szczególnie chronionych informacji jawnych.

(58)

Ze względu na szczególną wiedzę fachową, jaką dysponuje ESDZ, oraz na regularne kontakty ESDZ z organami państw trzecich i z organizacjami międzynarodowymi ESDZ powinna być w stanie wspierać Komisję w realizacji niektórych zadań związanych z bezpieczeństwem Programu w dziedzinie stosunków zewnętrznych, zgodnie z decyzją Rady 2010/427/UE (19).

(59)

Bez uszczerbku dla wyłącznej odpowiedzialności państw członkowskich w zakresie bezpieczeństwa narodowego przewidzianej w art. 4 ust. 2 TUE, jak również dla prawa państw członkowskich do ochrony ich podstawowych interesów bezpieczeństwa zgodnie z art. 346 TFUE należy wprowadzić specjalne zarządzanie bezpieczeństwem, by zapewnić sprawną realizację Programu. Zarządzanie to powinno opierać się na trzech głównych zasadach. Po pierwsze, konieczne jest, aby szerokie, wyjątkowe doświadczenie państw członkowskich w zakresie bezpieczeństwa było uwzględniane w jak największym stopniu. Po drugie, w celu zapobiegania konfliktom interesów oraz wszelkim niedociągnięciom w stosowaniu przepisów bezpieczeństwa funkcje operacyjne powinno się oddzielić od funkcji związanych z akredytacją bezpieczeństwa. Po trzecie, podmiot odpowiedzialny za zarządzanie wszystkimi lub niektórymi elementami infrastruktury Programu jest również najbardziej odpowiedni, by zarządzać bezpieczeństwem powierzonych mu zadań. Bezpieczeństwo Programu będzie się opierało na doświadczeniu wyniesionym z realizacji Unijnego programu kosmicznego w ubiegłych latach. Należyte zarządzanie bezpieczeństwem wymaga także, by funkcje zostały odpowiednio rozdzielone pomiędzy różne podmioty. Z uwagi na to, że za Program odpowiedzialna jest Komisja, powinna ona, bez uszczerbku dla prerogatyw państw członkowskich w dziedzinie bezpieczeństwa narodowego, określić wraz z państwami członkowskimi ogólne wymogi bezpieczeństwa mające zastosowanie do Programu. W szczególności w dziedzinie informacji niejawnych zarządzanie bezpieczeństwem Programu powinno odzwierciedlać odpowiednie role i kompetencje Rady i państw członkowskich w zakresie oceny i zatwierdzania produktów kryptograficznych służących ochronie informacji niejawnych UE.

(60)

Cyberbezpieczeństwo i bezpieczeństwo fizyczne infrastruktury Programu, zarówno naziemnej, jak i kosmicznej, a także jej redundancja fizyczna mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia ciągłości świadczenia usług i działania systemu. Przy określaniu ogólnych wymogów bezpieczeństwa należy zatem odpowiednio uwzględnić potrzebę ochrony systemu i jego usług przed cyberatakami i przed zagrożeniami dla satelitów, w tym poprzez wykorzystywanie nowych technologii oraz wspieranie reagowania na takie cyberataki i usuwania ich skutków.

(61)

Po przeprowadzeniu analizy ryzyka i zagrożeń Komisja powinna w stosownych przypadkach określić strukturę monitorowania bezpieczeństwa. Tę strukturę monitorowania bezpieczeństwa powinien stanowić podmiot, który wykonuje instrukcje opracowane w ramach zakresu stosowania decyzji Rady (WPZiB) 2021/698 (20).

(62)

Bez uszczerbku dla prerogatyw państw członkowskich w dziedzinie bezpieczeństwa narodowego Komisja i Wysoki Przedstawiciel w zakresie swoich odpowiednich kompetencji powinni zapewniać bezpieczeństwo Programu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz, w stosownych przypadkach, z decyzją (WPZiB) 2021/698.

(63)

Usługi na rzecz władz publicznych świadczone w ramach Programu będą wykorzystywane przez władze publiczne Unii na potrzeby misji i operacji o kluczowym znaczeniu dla bezpieczeństwa, obronności i ochrony, a także dla ochrony infrastruktury krytycznej. Dlatego takie usługi i taka infrastruktura powinny podlegać akredytacji bezpieczeństwa.

(64)

Jest niezbędne, aby działania związane z akredytacją bezpieczeństwa były realizowane w oparciu o zbiorową odpowiedzialność za bezpieczeństwo Unii i jej państw członkowskich, poprzez dążenie do konsensusu i z udziałem wszystkich podmiotów zaangażowanych w kwestie bezpieczeństwa; należy również wdrożyć procedurę stałego monitorowania ryzyka. Konieczne jest również, aby działania techniczne związane z akredytacją bezpieczeństwa były prowadzone przez specjalistów mających odpowiednie kwalifikacje w zakresie akredytacji złożonych systemów i poświadczenie bezpieczeństwa osobowego na odpowiednim poziomie.

(65)

Na podstawie art. 17 TUE Komisja jest odpowiedzialna za zarządzanie programami, które zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu finansowym mogą być powierzane w drodze subdelegowania stronom trzecim w ramach zarządzania pośredniego. W tym kontekście konieczne jest zapewnienie przez Komisję, aby zadania wykonywane przez strony trzecie w celu realizacji Programu w ramach zarządzania pośredniego nie zagrażały bezpieczeństwu Programu, w szczególności w odniesieniu do kontroli informacji niejawnych. Należy zatem doprecyzować, że w przypadku gdy Komisja powierza ESA realizację zadań w ramach Programu, odpowiednie umowy o przyznanie wkładu powinny przewidywać, że wytworzone przez ESA informacje niejawne będą zgodnie z decyzją Rady 2013/488/UE (21) i decyzją Komisji (UE, Euratom) 2015/444 (22) uznawane za informacje niejawne UE i będą powstawały z upoważnienia Komisji.

(66)

Usługi na rzecz władz publicznych w ramach Programu mogłyby być wykorzystywane przez podmioty Unii i państw członkowskich na potrzeby misji i operacji o krytycznym znaczeniu dla ochrony i bezpieczeństwa. W związku z tym, aby chronić podstawowe interesy Unii i jej państw członkowskich w zakresie bezpieczeństwa, konieczne jest zastosowanie – w odniesieniu do wszystkich elementów Programu – środków zapewniających niezbędny poziom niezależności od osób trzecich (państw trzecich i podmiotów z państw trzecich). Takie środki mogą obejmować technologie kosmiczne i naziemne na poziomie komponentu, podsystemu lub systemu, przemysł wytwórczy, właścicieli i operatorów systemów kosmicznych oraz fizyczną lokalizację komponentów systemów naziemnych.

(67)

Członkowie Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), którzy są członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), państwa przystępujące, kraje kandydujące i potencjalni kandydaci, a także państwa objęte europejską polityką sąsiedztwa i inne państwa trzecie mogą uczestniczyć w Programie wyłącznie na podstawie umowy zawartej zgodnie z art. 218 TFUE.

(68)

Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2021/1764 (23) osoby i podmioty z siedzibą w krajach lub terytoriach zamorskich kwalifikują się do finansowania z zastrzeżeniem zasad i celów Programu oraz ewentualnych uzgodnień mających zastosowanie do państwa członkowskiego, z którym dany kraj lub terytorium zamorskie są powiązane.

(69)

Zgodnie z pkt 22 i 23 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (24) Program powinien być przedmiotem ewaluacji na podstawie informacji zgromadzonych zgodnie ze szczególnymi wymogami dotyczącymi monitorowania, przy czym należy unikać obciążeń administracyjnych, w szczególności dla państw członkowskich, a także nadmiernej regulacji. Wymogi te powinny, w stosownych przypadkach, obejmować mierzalne wskaźniki stanowiące podstawę oceny skutków Programu. Ocena Programu powinna uwzględniać wyniki oceny Unijnego programu kosmicznego w odniesieniu do komponentu GOVSATCOM, przeprowadzonej w ramach rozporządzenia (UE) 2021/696.

(70)

W celu zapewnienia stałej adekwatności wskaźników na potrzeby sprawozdawczości dotyczącej postępów Programu, a także ram monitorowania i oceny Programu, należy zgodnie z art. 290 TFUE przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów w odniesieniu do zmiany załącznika do niniejszego rozporządzenia w zakresie wskaźników, uzupełnienia niniejszego rozporządzenia o przepisy dotyczące ustanowienia ram monitorowania i oceny oraz uzupełnienia niniejszego rozporządzenia w drodze określenia charakterystyki bazy danych zasobów kosmicznych Programu, a także metodyki i procesów utrzymywania i aktualizacji tej bazy danych. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa. W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(71)

W interesie należytego zarządzania publicznego oraz zważywszy na synergie między Programem a komponentem GOVSATCOM, komitet ds. Programu ustanowiony w ramach rozporządzenia (UE) 2021/696 w składzie przewidzianym dla GOVSATCOM powinien również pełnić funkcję komitetu do celów Programu. W sprawach związanych z bezpieczeństwem Programu posiedzenia komitetu ds. Programu powinny odbywać się w składzie specjalnym zajmującym się bezpieczeństwem.

(72)

Ponieważ należyte publiczne zarządzanie wymaga jednolitego zarządzania Programem, szybszego podejmowania decyzji i równego dostępu do informacji, przedstawiciele podmiotów, którym powierzono zadania związane z Programem, mogliby mieć możliwość uczestniczenia w charakterze obserwatorów w pracach komitetu ds. Programu utworzonego na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (25). Z tych samych powodów przedstawiciele państw trzecich i organizacji międzynarodowych, które zawarły umowę międzynarodową z Unią w odniesieniu do Programu, mogliby mieć możliwość uczestniczenia w pracach komitetu ds. Programu pod warunkiem spełnienia wymogów bezpieczeństwa i zgodnie z postanowieniami takiej umowy. Przedstawiciele podmiotów, którym powierzono zadania związane z Programem, państw trzecich i organizacji międzynarodowych nie powinni mieć prawa do uczestniczenia w głosowaniach komitetu ds. Programu. Warunki uczestnictwa obserwatorów i uczestników ad hoc powinny zostać określone w regulaminie komitetu ds. Programu.

(73)

W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do przyjmowania: szczegółowych przepisów dotyczących świadczenia usług na rzecz władz publicznych, wymogów operacyjnych dotyczących usług na rzecz władz publicznych, pakietu usług dotyczącego usług na rzecz władz publicznych, decyzji dotyczących wkładu w odniesieniu do umów o przyznanie wkładu, programów prac, a także do ustanawiania dodatkowych wymogów dotyczących udziału państw trzecich i organizacji międzynarodowych w Programie. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011.

(74)

Usługi na rzecz władz publicznych oparte na infrastrukturze służącej potrzebom władz publicznych powinny być co do zasady bezpłatne dla użytkowników upoważnionych przez władze publiczne. Przepustowość na potrzeby tych usług jest jednak ograniczona. Jeżeli po przeprowadzeniu analizy Komisja stwierdzi, że istnieją braki w przepustowości, powinna mieć możliwość – w należycie uzasadnionych przypadkach, gdy popyt przekracza możliwości w zakresie zapewnienia dostępu – przyjęcia, w ramach szczegółowych przepisów dotyczących świadczenia usług, polityki opłat, by dopasować podaż tych usług do popytu na nie. W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do przyjmowania takiej polityki opłat. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011.

(75)

W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do określenia lokalizacji centrów należących do naziemnej infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych. Przy dokonywaniu wyboru takich lokalizacji Komisja powinna mieć możliwość uwzględnienia wymogów operacyjnych i wymogów bezpieczeństwa, a także istniejącej infrastruktury. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011.

(76)

W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze do określania ogólnych wymogów bezpieczeństwa w ramach Programu. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość sprawowania maksymalnej kontroli nad ogólnymi wymogami bezpieczeństwa w ramach Programu. Przyjmując akty wykonawcze w dziedzinie bezpieczeństwa Programu, Komisja powinna być wspomagana przez komitet ds. Programu zbierający się w specjalnym składzie zajmującym się bezpieczeństwem. Ze względu na wrażliwy charakter kwestii związanych z bezpieczeństwem przewodniczący komitetu ds. Programu powinien dążyć do wypracowania takich rozwiązań, które zyskałyby możliwie największe poparcie w ramach komitetu ds. Programu. Komisja nie powinna przyjmować aktów wykonawczych określających ogólne wymogi bezpieczeństwa w zakresie Programu w przypadkach, w których komitet ds. Programu nie wydał opinii. W przypadku gdy udział komitetu ds. Programu w składzie zajmującym się bezpieczeństwem jest przewidziany w inny sposób, taki udział powinien odbywać się zgodnie z regulaminem komitetu ds. Programu.

(77)

Program stanowi uzupełnienie istniejącego Unijnego programu kosmicznego poprzez integrację i rozszerzenie jego celów i działań na rzecz stworzenia dla Unii bezpiecznego systemu łączności opartego na infrastrukturze kosmicznej. Należy to uwzględnić w ocenie Programu.

(78)

Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary i skutki działań, które wykraczają poza możliwości finansowe i techniczne działającego pojedynczo państwa członkowskiego, możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 TUE. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(79)

Program należy ustanowić na okres pięciu lat w celu dostosowania czasu jego trwania do okresu obowiązywania wieloletnich ram finansowych na lata 2021–2027 określonych w rozporządzeniu Rady (UE, Euratom) 2020/2093 (26) (zwanych dalej „WRF na lata 2021–2027”).

(80)

Aby umożliwić jak najszybsze rozpoczęcie wdrażania niniejszego rozporządzenia z myślą o osiągnięciu jego celów, powinno ono wejść w życie w trybie pilnym,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAł I

Przepisy ogólne

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie ustanawia unijny program bezpiecznej łączności (zwany dalej „Programem”) na pozostały okres obowiązywania WRF na lata 2021–2027. Ustanawia ono cele Programu, budżet na lata 2023–2027, formy finansowania unijnego oraz zasady dotyczące przyznawania takiego finansowania, jak również zasady realizacji Programu, przy uwzględnieniu rozporządzenia (UE) 2021/696.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1)

„statek kosmiczny” oznacza statek kosmiczny zdefiniowany w art. 2 pkt 1 rozporządzenia (UE) 2021/696;

2)

„śmieci kosmiczne” oznaczają śmieci kosmiczne zdefiniowane w art. 2 pkt 4 rozporządzenia (UE) 2021/696;

3)

„ładunek użytkowy” oznacza sprzęt przewożony przez statek kosmiczny w celu wykonania określonej misji w przestrzeni kosmicznej;

4)

„ ekosystem kosmiczny” oznacza sieć współdziałających przedsiębiorstw działających w łańcuchach wartości w sektorze kosmicznym, od najmniejszych przedsiębiorstw typu start-up po największe przedsiębiorstwa, obejmującą segment kosmiczny (upstream) i segment wykorzystania danych (downstream) rynku kosmicznego;

5)

„europejska infrastruktura komunikacji kwantowej” lub „EuroQCI ” oznacza wzajemnie połączoną infrastrukturę kosmiczną, infrastrukturę satelitarnych stacji naziemnych i naziemną infrastrukturę sieciową zintegrowaną z systemem bezpiecznej łączności, wykorzystującą technologię kwantową;

6)

„centrum GOVSATCOM” oznacza centrum GOVSATCOM zdefiniowane w art. 2 pkt 23 rozporządzenia (UE) 2021/696;

7)

„ Agencja” oznacza Agencję Unii Europejskiej ds. Programu Kosmicznego ustanowioną rozporządzeniem (UE) 2021/696;

8)

„informacje niejawne UE” oznaczają informacje niejawne UE lub EUCI zdefiniowane w art. 2 pkt 25 rozporządzenia (UE) 2021/696;

9)

„szczególnie chronione informacje jawne” oznaczają szczególnie chronione informacje jawne zdefiniowane w art. 2 pkt 26 rozporządzenia (UE) 2021/696;

10)

„działanie łączone” oznacza działanie łączone zdefiniowane w art. 2 pkt 27 rozporządzenia (UE) 2021/696.

Artykuł 3

Cele Programu

1.   Program ma następujące cele ogólne:

a)

zapewnienie użytkownikom upoważnionym przez władze publiczne świadczenia bezpiecznych, autonomicznych, charakteryzujących się wysoką jakością, niezawodnych i efektywnych kosztowo usług łączności satelitarnej dla władz publicznych oraz długoterminowego, nieprzerwanego dostępu do tych usług na terytorium Unii i na całym świecie poprzez ustanowienie wieloorbitalnego systemu bezpiecznej łączności pod kontrolą cywilną i poprzez wspieranie ochrony infrastruktury krytycznej w rozumieniu dyrektywy Rady 2008/114/WE (27), świadomości sytuacyjnej, działań zewnętrznych, zarządzania kryzysowego oraz aplikacji o kluczowym znaczeniu dla gospodarki, środowiska, bezpieczeństwa i obrony, przy zwiększaniu tym samym odporności i autonomii Unii i państw członkowskich oraz wzmacnianiu ich technicznej i przemysłowej bazy łączności satelitarnej, i jednoczesnym unikaniu nadmiernego polegania na rozwiązaniach spoza Unii, w szczególności w odniesieniu do infrastruktury krytycznej i dostępu do przestrzeni kosmicznej;

b)

umożliwienie świadczenia usług komercyjnych lub usług oferowanych użytkownikom upoważnionym przez władze publiczne w oparciu o infrastrukturę komercyjną na warunkach rynkowych przez sektor prywatny zgodnie z mającym zastosowanie unijnym prawem konkurencji z myślą o ułatwianiu, między innymi, dalszego rozwoju na całym świecie szybkich sieci szerokopasmowych oraz płynnej łączności, a także z myślą o usuwaniu martwych stref łączności i zwiększaniu spójności na terytoriach państw członkowskich, przy jednoczesnym niwelowaniu przepaści cyfrowej i przyczynianiu się, w stosownych przypadkach, do realizacji celów ogólnych, o których mowa w art. 3 dyrektywy (UE) 2018/1972.

2.   Celami szczegółowymi Programu są:

a)

uzupełnienie istniejących i przyszłych zasobów komponentu GOVSATCOM oraz zintegrowanie ich z systemem bezpiecznej łączności;

b)

poprawa odporności, bezpieczeństwa i autonomii usług łączności Unii i państw członkowskich;

c)

dalszy rozwój EuroQCI i stopniowe integrowanie tej infrastruktury z systemem bezpiecznej łączności;

d)

zapewnienie prawa do wykorzystywania pozycji na orbicie i odpowiednich częstotliwości;

e)

zwiększenie odporności usług łączności Unii i państw członkowskich oraz cyberodporności Unii poprzez rozwijanie redundancji, pasywnej, proaktywnej i reaktywnej cyberochrony oraz cyberbezpieczeństwa operacyjnego, środków ochrony przed cyberzagrożeniami oraz innych środków chroniących przed zagrożeniami elektromagnetycznymi;

f)

umożliwianie, w stosownych przypadkach, rozwoju usług łączności i dodatkowych niezwiązanych z łącznością usług, w szczególności poprzez usprawnianie komponentów Unijnego programu kosmicznego, tworzenie synergii między nimi oraz rozszerzanie ich zdolności i świadczonych w ich ramach usług, a także rozwoju niezwiązanych z łącznością usług na rzecz państw członkowskich poprzez obsługę dodatkowych podsystemów satelitarnych, w tym ładunków użytkowych;

g)

zachęcanie do innowacji, efektywności, a także do rozwijania i wykorzystywania przełomowych technologii i innowacyjnych modeli biznesowych w całym europejskim ekosystemie kosmicznym, w tym przez podmioty New Space, nowe podmioty, przedsiębiorstwa typu start-up i MŚP w celu wzmocnienia konkurencyjności unijnego sektora kosmicznego;

h)

udoskonalanie bezpiecznej łączności na obszarach geograficznych o znaczeniu strategicznym, takich jak Afryka i Arktyka, a także regiony Morza Bałtyckiego, Morza Czarnego, Morza Śródziemnego i Atlantyku;

i)

zwiększanie bezpieczeństwa i zrównoważonego charakteru działań w przestrzeni kosmicznej poprzez wdrażanie odpowiednich środków w celu zapewnienia i promowania odpowiedzialnego zachowania w przestrzeni kosmicznej w ramach realizacji Programu, w tym poprzez dążenie do zapobiegania rozprzestrzenianiu się śmieci kosmicznych.

3.   Priorytetyzacja i rozwijanie dodatkowych niezwiązanych z łącznością usług, o których mowa w ust. 2 lit. f) niniejszego artykułu, oraz ich odpowiednie finansowanie są zgodne z celami rozporządzenia (UE) 2021/696 i poddawane analizie przez komitet ds. Programu zasiadający w odpowiednim składzie specjalnym przewidzianym w rozporządzeniu (UE) 2021/696.

Artykuł 4

Działania w ramach Programu

1.   Świadczenie usług na rzecz władz publicznych, o których mowa w art. 10 ust. 1, zapewnia się poprzez realizację następujących etapowych działań, które uzupełniają komponent GOVSATCOM i integrują go z systemem bezpiecznej łączności:

a)

definicja, opracowanie, rozwój, walidacja i powiązane działania wdrożeniowe dotyczące budowy infrastruktury kosmicznej i naziemnej niezbędnej, by do 2024 r. rozpocząć świadczenie pierwszych usług na rzecz władz publicznych;

b)

stopniowe działania wdrożeniowe w celu ukończenia infrastruktury kosmicznej i naziemnej niezbędnej do świadczenia zaawansowanych usług na rzecz władz publicznych w celu jak najszybszego zaspokojenia potrzeb użytkowników upoważnionych przez władze publiczne, z myślą o osiągnięciu pełnej zdolności operacyjnej do 2027 r.;

c)

opracowanie i wdrożenie EuroQCI w celu jej stopniowej integracji z systemem bezpiecznej łączności;

d)

działania eksploatacyjne umożliwiające świadczenie usług na rzecz władz publicznych obejmujące: obsługę, utrzymanie, stałe doskonalenie i ochronę infrastruktury kosmicznej i naziemnej, w tym uzupełnianie i zapobieganie dezaktualizacji;

e)

opracowanie przyszłych generacji infrastruktury kosmicznej i naziemnej i rozwój usług na rzecz władz publicznych.

2.   Świadczenie usług komercyjnych jest zapewniane przez wykonawców, o których mowa w art. 19.

Artykuł 5

Infrastruktura systemu bezpiecznej łączności

1.   System bezpiecznej łączności ustanawia się poprzez zdefiniowanie, opracowanie, rozwój, budowę i obsługę wieloorbitalnej infrastruktury łączności, dostosowanej do ewolucji zapotrzebowania władz publicznych na łączność satelitarną i charakteryzującej się małym opóźnieniem. System ten ma charakter modułowy, aby osiągać cele, o których mowa w art. 3, oraz by ustanowić pakiet usług dotyczący usług na rzecz władz publicznych określony w art. 10 ust. 1. Uzupełnia on i integruje istniejące i przyszłe zdolności wykorzystywane w ramach komponentu GOVSATCOM. System ten składa się z infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych, o której mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, i z infrastruktury komercyjnej, o której mowa w ust. 4 niniejszego artykułu.

2.   Infrastruktura służąca potrzebom władz publicznych systemu bezpiecznej łączności obejmuje wszystkie powiązane aktywa naziemne i kosmiczne, które są niezbędne do świadczenia usług na rzecz władz publicznych określonych w art. 10 ust. 1 lit. a) i b) niniejszego rozporządzenia, w tym następujące aktywa:

a)

satelity albo podsystemy satelitarne, w tym ładunki użytkowe;

b)

EuroQCI;

c)

infrastrukturę do monitorowania bezpieczeństwa infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych i usług na rzecz władz publicznych;

d)

infrastrukturę naziemną służącą świadczeniu usług na rzecz użytkowników upoważnionych przez władze publiczne, w tym mającą ulec rozszerzeniu infrastrukturę segmentu naziemnego GOVSATCOM, o której mowa w art. 67 rozporządzenia (UE) 2021/696, w szczególności centra GOVSATCOM.

Infrastruktura służąca potrzebom władz publicznych obsługuje, w stosownych przypadkach, dodatkowe podsystemy satelitarne, w szczególności ładunki użytkowe, które mogą być wykorzystywane jako część infrastruktury kosmicznej komponentów Unijnego programu kosmicznego, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (UE) 2021/696, na warunkach określonych w tym rozporządzeniu, a także podsystemy satelitarne wykorzystywane do świadczenia niezwiązanych z łącznością usług na rzecz państw członkowskich.

3.   Komisja w drodze aktów wykonawczych przyjmuje, w razie potrzeby, środki wymagane do określenia – na podstawie otwartej i przejrzystej procedury – lokalizacji centrów należących do naziemnej infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych, zgodnie z ogólnymi wymogami bezpieczeństwa, o których mowa w art. 30 ust. 3 niniejszego rozporządzenia. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 47 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.

W celu ochrony interesów Unii i jej państw członkowskich w zakresie bezpieczeństwa centra, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, umieszcza się, w miarę możliwości, na terytorium państw członkowskich i reguluje umową w sprawie przyjęcia w formie umowy administracyjnej między Unią a danym państwem członkowskim.

Jeżeli nie jest możliwe umieszczenie centrów na terytorium państw członkowskich, Komisja może określić lokalizację takich centrów na terytorium państw należących do EFTA i będących członkami EOG, lub na terytorium innego państwa trzeciego, z zastrzeżeniem zawarcia umowy w sprawie przyjęcia między Unią a danym państwem trzecim zgodnie z art. 218 TFUE.

Niezależnie od akapitu pierwszego niniejszego artykułu lokalizację centrów GOVSATCOM określa się zgodnie z art. 67 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2021/696.

4.   Infrastruktura komercyjna systemu bezpiecznej łączności obejmuje wszystkie aktywa kosmiczne i naziemne inne niż te, które stanowią część infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych. Infrastruktura komercyjna nie może negatywnie wpływać na działanie lub bezpieczeństwo infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych. Infrastruktura komercyjna wraz z wszelkim powiązanym ryzykiem jest finansowana w całości przez wykonawców, o których mowa w art. 19, z myślą o realizacji celu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b).

5.   W celu ochrony interesów Unii w zakresie bezpieczeństwa aktywa kosmiczne infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych są wynoszone w przestrzeń kosmiczną przez istniejących i przyszłych dostawców usług, w tym stosujących małe rakiety nośne i mikrorakiety nośne, którzy spełniają warunki kwalifikowalności i uczestnictwa określone w art. 22, i jedynie w wyjątkowych, uzasadnionych okolicznościach są wynoszone w przestrzeń kosmiczną z terytorium państwa trzeciego.

Artykuł 6

Własność i używanie aktywów

1.   Unia jest właścicielem wszystkich aktywów materialnych i niematerialnych stanowiących część rozwijanej w ramach Programu infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych, o której mowa w art. 5 ust. 2 i art. 19 ust. 10, z wyjątkiem naziemnej infrastruktury sieciowej EuroQCI, która jest własnością państw członkowskich. Komisja zapewnia w tym celu, by odpowiednie umowy, porozumienia i inne uzgodnienia dotyczące działań, które mogą doprowadzić do wytworzenia lub rozwinięcia takich aktywów, zawierały postanowienia zapewniające Unii własność tych aktywów.

2.   Komisja zapewnia, aby Unia miała następujące prawa:

a)

prawo do korzystania z częstotliwości wymaganych do transmisji sygnałów generowanych w ramach infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz odpowiednimi umowami licencyjnymi, które to częstotliwości zostały zapewnione w ramach odpowiednich rezerwacji częstotliwości przez państwa członkowskie i za które państwa członkowskie pozostają odpowiedzialne;

b)

prawo do nadania pierwszeństwa świadczeniu usług na rzecz władz publicznych w stosunku do usług komercyjnych, na warunkach określonych w umowach, o których mowa w art. 19, i z uwzględnieniem potrzeb użytkowników upoważnionych przez władze publiczne, o których mowa w art. 12 ust. 1.

3.   Komisja dąży do zawarcia umów, porozumień lub innych uzgodnień ze stronami trzecimi, w tym z wykonawcami, o których mowa w art. 19, w odniesieniu do:

a)

istniejących wcześniej praw własności dotyczących aktywów materialnych i niematerialnych stanowiących część infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych;

b)

nabycia praw własności lub praw licencyjnych dotyczących innych aktywów materialnych i niematerialnych niezbędnych do wdrożenia infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych.

4.   W przypadku gdy aktywa, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, obejmują prawa własności intelektualnej, Komisja zarządza tymi prawami w sposób możliwie najbardziej efektywny, z uwzględnieniem:

a)

konieczności ochrony aktywów i nadania im wartości;

b)

uzasadnionych interesów wszystkich zainteresowanych stron;

c)

potrzeby zapewnienia konkurencyjnych i dobrze funkcjonujących rynków oraz opracowania nowych technologii;

d)

potrzeby zapewnienia ciągłości usług świadczonych w ramach Programu.

5.   Komisja zapewnia, w stosownych przypadkach, aby odpowiednie umowy, porozumienia i inne uzgodnienia przewidywały możliwość przeniesienia tych praw własności intelektualnej na strony trzecie lub udzielenia licencji na te prawa stronom trzecim, w tym twórcy własności intelektualnej, oraz aby te strony trzecie mogły w razie potrzeby swobodnie korzystać z tych praw w celu wykonywania swoich zadań na podstawie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 7

Działania wspierające innowacyjny i konkurencyjny unijny ekosystem kosmiczny

1.   Zgodnie z celem, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. g) niniejszego rozporządzenia, Program wspiera innowacyjny i konkurencyjny unijny ekosystem kosmiczny, w tym New Space, a w szczególności działania określone w art. 6 rozporządzenia (UE) 2021/696.

2.   Komisja przez cały czas trwania Programu pobudza innowacje w unijnym ekosystemie kosmicznym, w tym w New Space, poprzez:

a)

określenie kryteriów udzielania zamówień w formie umów, o których mowa w art. 19, zapewniając jak najszerszy udział przedsiębiorstw typu start-up oraz MŚP z całej Unii i z całego łańcucha wartości;

b)

wymaganie, zgodnie z art. 21, aby wykonawcy, o których mowa w art. 19, przedstawili plan maksymalizacji włączania nowych podmiotów, przedsiębiorstw typu start-up i MŚP z całej Unii w działania objęte umowami, o których mowa w art. 19;

c)

wymaganie w umowach, o których mowa w art. 19, aby nowe podmioty, przedsiębiorstwa typu start-up, MŚP oraz spółki o średniej kapitalizacji z całej Unii były w stanie świadczyć własne usługi na rzecz użytkowników końcowych;

d)

promowanie wykorzystywania i rozwijania otwartych standardów, technologii open source i interoperacyjności w architekturze systemu bezpiecznej łączności, aby umożliwić synergię, optymalizować koszty, zwiększyć niezawodność, sprzyjać innowacjom i czerpać korzyści z szerokiej konkurencji;

e)

promowanie rozwijania i produkcji w Unii technologii krytycznych, niezbędnych do korzystania z usług na rzecz władz publicznych.

3.   Oprócz powyższego Komisja:

a)

wspiera udzielanie zamówień i łączenie umów o świadczenie usług na potrzeby Programu w celu lewarowania i stymulowania inwestycji prywatnych w perspektywie długoterminowej, w tym poprzez wspólne udzielanie zamówień;

b)

promuje większy udział kobiet i zachęca do niego oraz określa w dokumentacji przetargowej cele w zakresie równości i włączenia społecznego;

c)

przyczynia się do rozwoju zaawansowanych umiejętności w dziedzinach związanych z przestrzenią kosmiczną oraz do działań szkoleniowych.

Artykuł 8

Zrównoważoność środowiska i przestrzeni kosmicznej

1.   Program jest realizowany z myślą o zapewnieniu zrównoważoności środowiska i przestrzeni kosmicznej. Umowy i procedury, o których mowa w art. 19, zawierają w tym celu postanowienia dotyczące:

a)

minimalizacji emisji gazów cieplarnianych generowanych w wyniku rozwoju, produkcji i rozmieszczania infrastruktury;

b)

ustanowienia systemu kompensacji pozostałych emisji gazów cieplarnianych;

c)

odpowiednich środków redukcji widocznego i niewidocznego zanieczyszczenia promieniowaniem powodowanym przez statki kosmiczne, które może utrudniać obserwacje astronomiczne lub innego rodzaju badania i obserwacje;

d)

stosowania odpowiednich technologii zapobiegania kolizjom statków kosmicznych;

e)

przedłożenia i wdrożenia, przed fazą rozmieszczenia, kompleksowego planu zmniejszania ilości śmieci kosmicznych, uwzględniającego dane dotyczące pozycji na orbicie, by zapewnić unikanie kolizji satelitów danej konstelacji ze śmieciami kosmicznymi.

2.   Umowy i procedury, o których mowa w art. 19 niniejszego rozporządzenia, przewidują obowiązek przekazywania danych, w szczególności danych dotyczących efemeryd i planowanych manewrów, podmiotom odpowiedzialnym za tworzenie informacji SST w rozumieniu art. 2 pkt 10 rozporządzenia (UE) 2021/696 i świadczenie usług SST, o których mowa w art. 55 tego rozporządzenia.

3.   Komisja zapewnia, aby prowadzono kompleksową bazę danych zasobów kosmicznych Programu, zawierającą w szczególności dane dotyczące aspektów zrównoważoności środowiska i przestrzeni kosmicznej.

4.   Komisja przyjmuje zgodnie z art. 45 akty delegowane w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez określenie charakterystyki bazy danych, o której mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, oraz ustanowienie metodyki i procesów utrzymywania i aktualizacji tej bazy danych.

5.   Zakres aktów delegowanych przyjmowanych zgodnie z ust. 4 jest ograniczony do:

a)

aktywów kosmicznych będących własnością Unii, o których mowa w art. 5 ust. 2 i art. 19 ust. 10;

b)

aktywów kosmicznych, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 19 ust. 10, będących własnością wykonawców, o których mowa w art. 19.

ROZDZIAł II

Usługi i uczestnicy

Artykuł 9

Usługi na rzecz władz publicznych

1.   Usługi na rzecz władz publicznych świadczone są na rzecz uczestników Programu, o których mowa w art. 11 ust. 1, 2 i 3.

2.   Komisja przyjmuje, w drodze aktów wykonawczych, szczegółowe przepisy dotyczące świadczenia usług na rzecz władz publicznych z uwzględnieniem art. 66 rozporządzenia (UE) 2021/696, w oparciu o określone wspólnie z państwami członkowskimi bieżące i przewidywane zapotrzebowanie na różne usługi, dynamiczny przydział zasobów i priorytetyzację usług na rzecz władz publicznych w odniesieniu do różnych uczestników Programu według istotności i krytycznego znaczenia potrzeb użytkowników oraz, w stosownych przypadkach, efektywności kosztowej.

3.   Usługi na rzecz władz publicznych, o których mowa w art. 10 ust. 1, są świadczone bezpłatnie użytkownikom upoważnionym przez władze publiczne.

4.   Komisja nabywa usługi, o których mowa w art. 10 ust. 2, na warunkach rynkowych, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami rozporządzenia finansowego, w celu zagwarantowania, by usługi te były świadczone na rzecz wszystkich państw członkowskich. Dokładną przepustowość i przydział środków budżetowych na te usługi ustala się w akcie wykonawczym, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, na podstawie informacji przekazanych przez państwa członkowskie.

5.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 niniejszego artykułu Komisja – w należycie uzasadnionych przypadkach, jeżeli jest to absolutnie niezbędne w celu dopasowania podaży i popytu w odniesieniu do usług na rzecz władz publicznych – przyjmuje, w drodze aktów wykonawczych, politykę opłat, spójną z polityką opłat, o której mowa w art. 63 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2021/696.

Przyjmując politykę opłat, Komisja zapewnia, aby świadczenie usług na rzecz władz publicznych nie zakłócało konkurencji, aby nie występował niedobór usług na rzecz władz publicznych oraz aby ustalona cena nie skutkowała nadmierną rekompensatą dla wykonawców, o których mowa w art. 19.

6.   Akty wykonawcze, o których mowa w ust. 2 i 5 niniejszego artykułu, przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 47 ust. 3.

7.   Stopniowe świadczenie usług na rzecz władz publicznych zapewnia się zgodnie z pakietem usług, o którym mowa w art. 10 ust. 1, z zastrzeżeniem dostępności infrastruktury systemu bezpiecznej łączności, po wdrożeniu działań określonych w art. 4 ust. 1 lit. a) i b) oraz, w stosownych przypadkach, w oparciu o istniejące usługi i zdolności oraz przy ich wykorzystaniu.

8.   Zapewnia się równe traktowanie państw członkowskich przy świadczeniu im usług na rzecz władz publicznych odpowiednio do ich potrzeb, o których mowa w art. 25 ust. 7.

Artykuł 10

Pakiet usług dotyczący usług na rzecz władz publicznych

1.   Pakiet usług dotyczący usług na rzecz władz publicznych ustanawia się zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu. Obejmuje on co najmniej następujące kategorie usług i uzupełnia pakiet usług GOVSATCOM, o którym mowa w art. 63 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2021/696:

a)

usługi zarezerwowane dla użytkowników upoważnionych przez władze publiczne świadczone w oparciu o infrastrukturę służącą potrzebom władz publicznych, która wymaga wysokiego poziomu bezpieczeństwa i jest nieodpowiednia dla usług określonych w ust. 2 niniejszego artykułu, takie jak odporne, ogólnoświatowe usługi o małym opóźnieniu lub pewne przekazywanie danych satelitarnych;

b)

usługi łączności kwantowej, takie jak usługi kwantowej dystrybucji kluczy kryptograficznych.

2.   Pakiet usług dotyczący usług na rzecz władz publicznych obejmuje również usługi na rzecz użytkowników upoważnionych przez władze publiczne świadczone w oparciu o infrastrukturę komercyjną, takie jak gwarantowane na całym świecie usługi o małym opóźnieniu lub ogólnoświatowe usługi wąskopasmowe.

3.   Pakiet usług dotyczący usług na rzecz władz publicznych obejmuje również specyfikacje techniczne dla każdej kategorii usług, takie jak zasięg geograficzny, częstotliwość, szerokość pasma, urządzenia użytkownika i zabezpieczenia.

4.   Komisja przyjmuje, w drodze aktów wykonawczych, pakiet usług dotyczący usług na rzecz władz publicznych. Te akty wykonawcze są oparte na wymogach operacyjnych, o których mowa w ust. 5 niniejszego artykułu, na informacjach przekazanych przez państwa członkowskie oraz na ogólnych wymogach bezpieczeństwa, o których mowa w art. 30 ust. 3.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 47 ust. 3.

5.   Komisja przyjmuje, w drodze aktów wykonawczych, wymogi operacyjne dotyczące usług na rzecz władz publicznych w formie specyfikacji technicznych i planów wdrażania dotyczących w szczególności zarządzania kryzysowego, świadomości sytuacyjnej, zarządzania kluczową infrastrukturą, z uwzględnieniem sieci łączności dyplomatycznej i łączności w zakresie obrony, a także innych potrzeb użytkowników upoważnionych przez władze publiczne. Te wymogi operacyjne przyjmowane są w oparciu o wymogi użytkowników Programu, są dostosowywane do potwierdzonego zapotrzebowania i uwzględniają wymogi wynikające z istniejących urządzeń użytkownika oraz z istniejących sieci, jak również wymogi operacyjne dotyczące usług GOVSATCOM przyjęte zgodnie z art. 63 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2021/696. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 47 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.

6.   Warunki świadczenia usług za pośrednictwem infrastruktury komercyjnej oraz powiązane ryzyko określa się w umowach, o których mowa w art. 19.

Artykuł 11

Uczestnicy Programu i właściwe organy ds. Programu

1.   Uczestnikami Programu są państwa członkowskie, Rada, Komisja i ESDZ, o ile upoważniają one użytkowników usług na rzecz władz publicznych lub udostępniają zasoby, obiekty lub instalacje.

2.   Agencje i organy Unii mogą zostać uczestnikami Programu, w zakresie w jakim jest to niezbędne do realizacji ich zadań oraz zgodne ze szczegółowymi przepisami określonymi w porozumieniu administracyjnym zawartym między daną agencją lub danym organem a instytucją Unii, która tę agencję lub ten organ nadzoruje.

3.   Państwa trzecie i organizacje międzynarodowe mogą zostać uczestnikami Programu zgodnie z art. 39.

4.   Każdy uczestnik Programu wyznacza jeden właściwy organ ds. bezpiecznej łączności.

Uznaje się, że uczestnicy Programu spełnili wymóg, o którym mowa w ust. 1, jeżeli spełniają oni oba następujące warunki:

a)

są również uczestnikami GOVSATCOM zgodnie z art. 68 rozporządzenia (UE) 2021/696;

b)

wyznaczyli właściwy organ zgodnie z art. 68 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2021/696.

5.   Priorytety w świadczeniu usług na rzecz władz publicznych użytkownikom upoważnionym przez danego uczestnika Programu ustala i wdraża sam uczestnik.

6.   Właściwy organ ds. bezpiecznej łączności, o którym mowa w ust. 4, zapewnia, aby:

a)

korzystanie z usług na rzecz władz publicznych było zgodne z ogólnymi wymogami bezpieczeństwa, o których mowa w art. 30 ust. 3;

b)

określono prawa dostępu do usług na rzecz władz publicznych i zarządzano tymi prawami;

c)

korzystanie z urządzeń niezbędnych do posługiwania się usługami na rzecz władz publicznych i związanych z nimi połączeń w ramach łączności elektronicznej i informacji oraz zarządzanie tymi urządzeniami, połączeniami i informacjami odbywało się zgodnie z ogólnymi wymogami bezpieczeństwa, o których mowa w art. 30 ust. 3;

d)

ustanowiono centralny punkt kontaktowy, który w razie konieczności ma pomagać w zgłaszaniu ryzyka i zagrożeń dla bezpieczeństwa, a w szczególności w wykrywaniu potencjalnie szkodliwych zakłóceń elektromagnetycznych wpływających na usługi świadczone w ramach Programu.

Artykuł 12

Użytkownicy usług na rzecz władz publicznych

1.   Do korzystania z usług na rzecz władz publicznych mogą zostać upoważnione następujące podmioty:

a)

organ publiczny Unii lub państwa członkowskiego lub organ, któremu powierzono sprawowanie władzy publicznej;

b)

osoba fizyczna lub prawna działająca w imieniu i pod kontrolą podmiotu, o którym mowa w lit. a).

2.   Użytkownicy usług na rzecz władz publicznych, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, muszą zostać odpowiednio upoważnieni przez uczestników Programu, o których mowa w art. 11, do korzystania z usług na rzecz władz publicznych oraz muszą spełniać ogólne wymogi bezpieczeństwa, o których mowa w art. 30 ust. 3.

ROZDZIAł III

Wkład z budżetu i mechanizmy finansowania

Artykuł 13

Budżet

1.   Pula środków finansowych na realizację Programu na okres od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2027 r. oraz na pokrycie powiązanego ryzyka, wynosi 1,65 mld EUR w cenach bieżących.

Kwotę, o której mowa w akapicie pierwszym, pochodzącą z WRF na lata 2021–2027, rozdziela się orientacyjnie w następujący sposób:

a)

1 mld EUR z działu 1 (Jednolity rynek, innowacje i gospodarka cyfrowa);

b)

0,5 mld EUR z działu 5 (Bezpieczeństwo i obrona);

c)

0,15 mld EUR z działu 6 (Sąsiedztwo i świat).

2.   Program uzupełnia się kwotą 0,75 mld EUR wdrażaną w ramach programu „Horyzont Europa”, komponentu GOVSATCOM oraz Instrumentu Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej (ISWMR) – odpowiednio w wysokości maksymalnych orientacyjnych kwot: 0,38 mld EUR, 0,22 mld EUR i 0,15 mld EUR. Finansowanie to wdraża się z zachowaniem zgodności z celami, zasadami i procedurami określonymi odpowiednio w rozporządzeniu (UE) 2021/695, decyzji (UE) 2021/764 i w rozporządzeniach (UE) 2021/696 i (UE) 2021/947.

3.   Kwotę, o której mowa w ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu, wykorzystuje się na pokrycie kosztów wszystkich działań wymaganych do osiągnięcia celów, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) i na zakup usług, o których mowa w art. 9 ust. 4. Wydatki takie mogą również obejmować:

a)

przeprowadzanie badań i organizowanie spotkań ekspertów, w szczególności w celu oceny spełnienia wymogów kosztowych i czasowych;

b)

działania informacyjne i komunikacyjne, w tym komunikację instytucjonalną dotyczącą priorytetów politycznych Unii, o ile mają one bezpośredni związek z celami niniejszego rozporządzenia, ze szczególnym uwzględnieniem tworzenia synergii z innymi dziedzinami polityki Unii;

c)

sieci informatyczne służące przetwarzaniu i wymianie informacji oraz środki zarządzania administracyjnego, w tym w dziedzinie bezpieczeństwa, wdrażane przez Komisję;

d)

pomoc techniczną i administracyjną na potrzeby realizacji Programu, taką jak działania przygotowawcze, monitorowanie, kontrola, audyt i ocena, w tym w zakresie instytucjonalnych systemów informatycznych.

4.   Działania, które otrzymują finansowanie skumulowane z różnych programów Unii, poddaje się audytowi tylko jeden raz, obejmując nim wszystkie programy, których to dotyczy, oraz obowiązujące w ich ramach odnośne zasady.

5.   Zobowiązania budżetowe z tytułu działań trwających dłużej niż jeden rok budżetowy można rozłożyć na kilka lat w ratach rocznych.

6.   Zasoby przydzielone państwom członkowskim w ramach zarządzania dzielonego mogą, na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego, zostać przesunięte do Programu z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060 (28). Komisja wykonuje te zasoby bezpośrednio zgodnie z art. 62 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia finansowego lub pośrednio zgodnie z lit. c) tego akapitu. Zasoby te wykorzystuje się na rzecz zainteresowanego państwa członkowskiego.

Artykuł 14

Finansowanie skumulowane i alternatywne

Działanie, które otrzymało wkład z innego programu unijnego, w tym środki objęte zarządzaniem dzielonym, może również otrzymać wkład na podstawie Programu, pod warunkiem że wkłady te nie będą pokrywały tych samych kosztów. Zasady odnośnego programu Unii mają zastosowanie do odpowiedniego wkładu w działanie. Finansowanie skumulowane nie może przekraczać łącznych kosztów kwalifikowalnych działania. Wsparcie w ramach poszczególnych programów Unii może być obliczane proporcjonalnie, zgodnie z dokumentami określającymi warunki wsparcia.

Artykuł 15

Dodatkowe wkłady na rzecz Programu

1.   Program może otrzymywać dodatkowe wkłady finansowe lub wkłady rzeczowe następujących podmiotów:

a)

agencji i organów Unii;

b)

państw członkowskich zgodnie z odpowiednimi umowami;

c)

państw trzecich uczestniczących w Programie zgodnie z odpowiednimi umowami;

d)

organizacji międzynarodowych zgodnie z odpowiednimi umowami.

2.   Dodatkowy wkład finansowy, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, oraz dochody na podstawie art. 9 ust. 5 niniejszego rozporządzenia traktuje się jako zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel zgodnie z art. 21 ust. 5 rozporządzenia finansowego.

Artykuł 16

Wkład ESA

ESA, zgodnie ze swoimi wewnętrznymi zasadami i procedurami, może wnosić – za pośrednictwem programów opcjonalnych ESA – wkład w działania rozwojowe i walidacyjne Programu wynikające z podejścia w zakresie zamówień, o którym mowa w art. 19 ust. 1, przy uwzględnieniu ochrony podstawowych interesów Unii i jej państw członkowskich w zakresie bezpieczeństwa.

Artykuł 17

Wkład sektora prywatnego

Wykonawcy, o których mowa w art. 19, w całości finansują infrastrukturę komercyjną, o której mowa w art. 5, z myślą o realizacji celu określonego w art. 3 ust. 1 lit. b).

Artykuł 18

Realizacja i formy finansowania unijnego

1.   Program jest realizowany w ramach zarządzania bezpośredniego zgodnie z rozporządzeniem finansowym lub w ramach zarządzania pośredniego z podmiotami, o których mowa w art. 62 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) rozporządzenia finansowego.

2.   Program może zapewniać finansowanie w dowolnej formie przewidzianej w rozporządzeniu finansowym, w szczególności w postaci dotacji, nagród i zamówień. Program może również zapewniać finansowanie w formie instrumentów finansowych w ramach działań łączonych.

ROZDZIAł IV

Realizacja Programu

Artykuł 19

Model realizacji

1.   Program realizowany jest, w stosownych przypadkach, w oparciu o podejście etapowe do momentu ukończenia działań określonych w art. 4. Komisja, w koordynacji z państwami członkowskimi, zapewnia, aby podejście dotyczące zamówień pozwalało na jak najszerszą konkurencję w celu wspierania odpowiedniego udziału całego przemysłowego łańcucha wartości w przypadku umów dotyczących świadczenia usług, o których mowa w art. 10 ust. 1, i umów dotyczących zakupu usług, o których mowa w art. 10 ust. 2.

2.   Działania określone w art. 4 niniejszego rozporządzenia są realizowane w drodze szeregu umów zawieranych zgodnie z rozporządzeniem finansowym i zasadami dotyczącymi zamówień określonymi w art. 20 niniejszego rozporządzenia, które to umowy mogą mieć formę umów koncesji, zamówień na dostawy, usługi lub roboty budowlane lub zamówień mieszanych.

3.   Umowy, o których mowa w niniejszym artykule, są zawierane w ramach zarządzania bezpośredniego lub pośredniego i mogą być zawierane w drodze międzyinstytucjonalnego udzielania zamówienia, o którym mowa w art. 165 ust. 1 rozporządzenia finansowego, między Komisją a Agencją, przy czym Komisja przyjmuje rolę głównej instytucji zamawiającej.

4.   Podejście w zakresie zamówień, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu i umowy, o których mowa w niniejszym artykule, są zgodne z aktami wykonawczymi, o których mowa w art. 9 ust. 2 i w art. 10 ust. 4 i 5.

5.   Jeżeli w wyniku podejścia do udzielania zamówień, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, zawierana jest umowa koncesji, w umowie tej określa się architekturę infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych systemu bezpiecznej łączności, role, obowiązki, system finansowy i podział ryzyka między Unią a wykonawcą, przy uwzględnieniu systemu własności na mocy art. 6 i finansowania Programu na podstawie rozdziału III.

6.   Jeśli zamówienie nie jest udzielane w formie umowy koncesji, Komisja zapewnia optymalną realizację celu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. a), poprzez udzielenie zamówień, odpowiednio, na dostawy, usługi lub roboty budowlane lub w formie zamówienia mieszanego.

7.   Komisja podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia ciągłości usług na rzecz władz publicznych, jeśli wykonawcy, o których mowa w niniejszym artykule, nie są w stanie wykonać swoich zobowiązań.

8.   W stosownych przypadkach postępowania o udzielenie zamówienia dotyczące umów, o których mowa w niniejszym artykule, mogą również mieć formę wspólnych zamówień z państwami członkowskimi, zgodnie z art. 165 ust. 2 rozporządzenia finansowego.

9.   W umowach, o których mowa w niniejszym artykule, zapewnia się w szczególności, by świadczenie usług w oparciu o infrastrukturę komercyjną odbywało się z zachowaniem ochrony podstawowych interesów Unii i służyło ogólnym i szczegółowym celom Programu, o których mowa w art. 3. Umowy te zawierają też odpowiednie zabezpieczenia w celu uniknięcia nadmiernej rekompensaty dla wykonawców, o których mowa w niniejszym artykule, zakłóceń konkurencji, konfliktów interesów, nieuzasadnionej dyskryminacji oraz wszelkich innych ukrytych korzyści pośrednich. Takie zabezpieczenia mogą obejmować obowiązek oddzielenia rachunkowości dotyczącej świadczenia usług na rzecz władz publicznych od rachunkowości dotyczącej świadczenia usług komercyjnych, w tym utworzenie na potrzeby świadczenia usług na rzecz władz publicznych podmiotu odrębnego pod względem strukturalnym i prawnym od operatora zintegrowanego pionowo, a także zapewnienie otwartego, sprawiedliwego, rozsądnego i niedyskryminacyjnego dostępu do infrastruktury niezbędnej do świadczenia usług komercyjnych. Umowy przewidują również wymóg utrzymania ciągłości spełniania warunków określonych w art. 22 przez cały okres obowiązywania tych umów.

10.   W przypadku gdy w celu zapewnienia synergii usługi na rzecz władz publicznych i usługi komercyjne opierają się na wspólnych podsystemach lub interfejsach, w umowach, o których mowa w niniejszym artykule, określa się również – w celu zapewnienia ochrony interesów Unii i jej państw członkowskich w zakresie bezpieczeństwa – które z tych interfejsów i wspólnych podsystemów stanowią część infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych.

Artykuł 20

Zasady dotyczące zamówień

1.   Zamówienia publiczne w ramach Programu udzielane są zgodnie z przepisami dotyczącymi zamówień zawartymi w rozporządzeniu finansowym.

2.   W prowadzonych na potrzeby Programu postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego instytucja zamawiająca, w uzupełnieniu zasad określonych w rozporządzeniu finansowym, działa zgodnie z następującymi zasadami:

a)

propagowanie we wszystkich państwach członkowskich w całej Unii i w całym łańcuchu dostaw możliwie jak najszerszego i otwartego udziału podmiotów gospodarczych, a w szczególności nowych podmiotów, przedsiębiorstw typu start-up i MŚP, w tym w przypadku korzystania z podwykonawstwa przez oferentów;

b)

zapewnienie skutecznej konkurencji w procedurze przetargowej, i, w miarę możliwości, unikanie polegania na jednym dostawcy, w szczególności w odniesieniu do urządzeń i usług o krytycznym znaczeniu, z jednoczesnym uwzględnieniem celów, jakimi są niezależność technologiczna i ciągłość świadczenia usług;

c)

przestrzeganie zasad otwartego dostępu i konkurencji poprzez prowadzenie przetargów na podstawie przejrzystych i aktualnych informacji, przekazywanie jasnych informacji na temat mających zastosowanie zasad i procedur dotyczących zamówień, kryteriów wyboru i udzielania zamówień oraz wszelkich innych istotnych informacji umożliwiających zapewnienie równych szans wszystkim potencjalnym oferentom;

d)

ochrona bezpieczeństwa i interesu publicznego Unii i jej państw członkowskich, w tym przez wzmacnianie strategicznej autonomii Unii, w szczególności pod względem technologicznym, poprzez przeprowadzanie ocen ryzyka i wdrażanie środków zmniejszających ryzyko zakłóceń, na przykład gdy dostępny jest tylko jeden dostawca;

e)

spełnianie ogólnych wymogów bezpieczeństwa, o których mowa w art. 30 ust. 3, i przyczynianie się do ochrony podstawowych interesów Unii i jej państw członkowskich w zakresie bezpieczeństwa;

f)

na zasadzie odstępstwa od art. 167 rozporządzenia finansowego, korzystanie, w stosownych przypadkach, z wielu źródeł zaopatrzenia w celu zapewnienia lepszej ogólnej kontroli nad Programem, jego kosztami i harmonogramem;

g)

wspieranie dostępności, ciągłości i niezawodności usług;

h)

zwiększanie bezpieczeństwa i zrównoważoności działań w przestrzeni kosmicznej poprzez wdrożenie odpowiednich środków zgodnie z przepisami określonymi w art. 8;

i)

zapewnianie skutecznego propagowania równych szans dla wszystkich oraz włączanie i uwzględnianie aspektu płci, a także dążenie do wyeliminowania przyczyn braku równowagi płci, ze zwróceniem szczególnej uwagi na zapewnianie równowagi płci w panelach oceniających.

Artykuł 21

Podwykonawstwo

1.   Aby zachęcić do udziału nowe podmioty, przedsiębiorstwa typu start-up oraz MŚP z całej Unii oraz do podejmowania przez nie aktywności transgranicznej, a także zapewnić możliwie jak największy zasięg geograficzny, chroniąc przy tym autonomię Unii, instytucja zamawiająca nakłada na oferenta wymóg zlecenia realizacji części zamówienia w ramach podwykonawstwa w trybie przetargu konkurencyjnego, na stosownych poziomach podwykonawstwa, przedsiębiorstwom innym niż przedsiębiorstwa należące do grupy oferenta.

2.   W przypadku umów o wartości powyżej 10 mln EUR instytucja zamawiająca zapewnia, aby co najmniej 30 % wartości zamówienia było zlecane w ramach podwykonawstwa w trybie przetargu konkurencyjnego na różnych poziomach podwykonawstwa przedsiębiorstwom spoza grupy głównego oferenta, w szczególności w celu umożliwienia podjęcia przez MŚP aktywności transgranicznej w ekosystemie kosmicznym.

3.   Oferent musi przedstawić powody niespełnienia wymogu przewidzianego w ust. 1 lub nieosiągnięcia wartości procentowej, o której mowa w ust. 2.

4.   Komisja informuje komitet ds. Programu, o którym mowa w art. 47, o osiągnięciu celów, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, w odniesieniu do umów podpisanych po dniu 20 marca 2023 r.

Artykuł 22

Warunki kwalifikowalności i uczestnictwa dotyczące ochrony bezpieczeństwa, integralności i odporności unijnych systemów operacyjnych

W procedurach udzielania zamówień prowadzonych w ramach realizacji Programu stosuje się warunki kwalifikowalności i uczestnictwa, jeżeli jest to konieczne i właściwe do ochrony bezpieczeństwa, integralności i odporności unijnych systemów operacyjnych, jak określono w art. 24 rozporządzenia (UE) 2021/696, przy uwzględnieniu celu, jakim jest promowanie strategicznej autonomii Unii, w szczególności pod względem technologii we wszystkich kluczowych technologiach i łańcuchach wartości, przy zachowaniu gospodarki otwartej.

Artykuł 23

Ochrona interesów finansowych Unii

W przypadku gdy państwo trzecie uczestniczy w Programie na podstawie decyzji przyjętej na mocy umowy międzynarodowej lub na podstawie innego instrumentu prawnego, przyznaje ono właściwemu urzędnikowi zatwierdzającemu, OLAF i Trybunałowi Obrachunkowemu prawa i dostęp niezbędne do wykonywania w pełni ich odpowiednich kompetencji. W przypadku OLAF takie prawa obejmują prawo do prowadzenia dochodzeń, w tym kontroli na miejscu i inspekcji, przewidzianych w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 883/2013.

ROZDZIAł V

Zarządzanie Programem

Artykuł 24

Zasady zarządzania

Zarządzanie Programem opiera się na następujących zasadach:

a)

jasny rozdział zadań i obowiązków pomiędzy podmioty zaangażowane w realizację Programu;

b)

zapewnianie adekwatności struktury zarządzania do szczególnych potrzeb Programu i środków, stosownie do przypadku;

c)

rygorystyczna kontrola Programu, obejmująca ścisłe przestrzeganie kosztów, harmonogramu i wykonania przez wszystkie podmioty, zgodnie z ich odpowiednimi rolami i wyznaczonymi im zadaniami, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

d)

przejrzyste i racjonalne pod względem kosztów zarządzanie;

e)

ciągłość usług i niezbędna ciągłość infrastruktury, w tym monitorowanie bezpieczeństwa i zarządzanie nim, a także ochrona przed odnośnymi zagrożeniami;

f)

systematyczne i uporządkowane uwzględnianie potrzeb użytkowników danych, informacji i usług świadczonych przez Program oraz odpowiednich zmian w obszarze nauki i technologii;

g)

ciągłość starań na rzecz kontroli i ograniczania ryzyka.

Artykuł 25

Rola państw członkowskich

1.   Państwa członkowskie mogą wnosić wkład w postaci swojej wiedzy technicznej, know-how i pomocy, w szczególności w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony, lub, w stosownych przypadkach i w miarę możliwości, udostępniając na rzecz Programu dane, informacje, usługi i infrastrukturę, którymi dysponują lub które znajdują się na ich terytorium.

2.   Państwa członkowskie dążą w miarę możliwości do zapewnienia, by odpowiednie działania opracowywane w ramach ich planów odbudowy i zwiększania odporności na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/241 (29) były spójne i komplementarne z Programem, oraz by zdolności tworzone dzięki tym planom były interoperacyjne z Programem.

3.   Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania Programu.

4.   Państwa członkowskie mogą udzielać pomocy w zabezpieczaniu i ochronie, na odpowiednim poziomie, zakresów częstotliwości niezbędnych do celów Programu.

5.   Państwa członkowskie i Komisja mogą współpracować w celu rozszerzenia upowszechniania usług na rzecz władz publicznych świadczonych w ramach Programu.

6.   W dziedzinie bezpieczeństwa państwa członkowskie wykonują zadania, o których mowa w art. 42 rozporządzenia (UE) 2021/696.

7.   Państwa członkowskie podają swoje potrzeby operacyjne w celu skonsolidowania zasobów i dalszego szczegółowego określenia specyfikacji ich usług na rzecz władz publicznych. Doradzają one również Komisji w kwestiach wchodzących w zakres ich odpowiednich kompetencji, w szczególności poprzez wkład w przygotowywanie aktów wykonawczych.

8.   Komisja może powierzyć, w drodze umów o przyznanie wkładu, określone zadania organizacjom państwa członkowskiego, w przypadku gdy takie organizacje zostały wyznaczone przez dane państwo członkowskie. Komisja – w drodze aktów wykonawczych – przyjmuje decyzje dotyczące wkładu w odniesieniu do umów o przyznanie wkładu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 47 ust. 2.

Artykuł 26

Rola Komisji

1.   Komisja ponosi ogólną odpowiedzialność za realizację Programu, w tym w dziedzinie bezpieczeństwa, bez uszczerbku dla prerogatyw państw członkowskich w dziedzinie bezpieczeństwa narodowego. Komisja zgodnie z niniejszym rozporządzeniem określa priorytety i ewolucję Programu, zgodnie z odpowiednio ustalonymi wymogami użytkowników, oraz nadzoruje jego realizację, bez uszczerbku dla innych dziedzin polityki Unii.

2.   Komisja zapewnia przejrzysty podział zadań i obowiązków między poszczególne podmioty zaangażowane w Program i koordynuje działania tych podmiotów. Komisja zapewnia również, aby wszystkie podmioty, którym powierzono zadania, zaangażowane w realizację Programu, chroniły interesy Unii, gwarantowały należyte zarządzanie środkami finansowymi Unii oraz przestrzegały przepisów rozporządzenia finansowego i niniejszego rozporządzenia.

3.   Komisja przeprowadza postępowania o udzielenie zamówienia oraz udziela zamówień i podpisuje w ich sprawie umowy, o których mowa w art. 19.

4.   Komisja może powierzyć zadania dotyczące Programu Agencji i ESA w ramach zarządzania pośredniego zgodnie z ich odpowiednimi rolami i obowiązkami określonymi w art. 27 i 28. Aby ułatwić osiągnięcie celów, o których mowa w art. 3, i promować najskuteczniejszą współpracę między Komisją, Agencją i ESA, Komisja może z każdym z podmiotów, którym powierzono zadania, zawrzeć umowy o przyznanie wkładu.

Komisja – w drodze aktów wykonawczych – przyjmuje decyzje dotyczące wkładu w odniesieniu do umów o przyznanie wkładu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 47 ust. 2.

5.   Bez uszczerbku dla zadań wykonawców, o których mowa w art. 19, Agencji lub innych podmiotów, którym powierzono zadania, Komisja zapewnia upowszechnianie i wykorzystywanie usług na rzecz władz publicznych. Zapewnia ona komplementarność, spójność, synergię i powiązania pomiędzy Programem a innymi działaniami i programami unijnymi.

6.   W stosownych przypadkach Komisja zapewnia spójność działań prowadzonych w ramach Programu z działaniami prowadzonymi już w dziedzinie przestrzeni kosmicznej na poziomach unijnym, krajowym lub międzynarodowym. Zachęca ona do współpracy między państwami członkowskimi, wspiera interoperacyjność ich zdolności technologicznych i prac rozwojowych w dziedzinie przestrzeni kosmicznej oraz, w przypadku gdy jest to istotne dla Programu, dąży do zapewnienia, by system bezpiecznej łączności był spójny z odpowiednimi działaniami w ramach krajowych planów odbudowy i zwiększania odporności oraz interoperacyjny ze zdolnościami tworzonymi dzięki tym planom.

7.   Komisja informuje Parlament Europejski oraz komitet ds. Programu, o którym mowa w art. 47 ust. 1, o pośrednich i końcowych wynikach oceny postępowań o udzielenie zamówienia oraz o umowach, w tym o podwykonawstwo, z podmiotami prywatnymi i publicznymi.

Artykuł 27

Rola Agencji

1.   Zadaniem własnym Agencji jest zapewnienie, za pośrednictwem Rady ds. Akredytacji Bezpieczeństwa, akredytacji bezpieczeństwa infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych i usług na rzecz władz publicznych zgodnie z tytułem V rozdział II rozporządzenia (UE) 2021/696.

2.   Komisja powierza Agencji, w drodze co najmniej jednej umowy o przyznanie wkładu – z zastrzeżeniem gotowości operacyjnej Agencji, w szczególności pod względem odpowiedniego poziomu zasobów ludzkich – następujące zadania:

a)

pełne lub częściowe zarządzanie operacyjne służącą potrzebom władz publicznych infrastrukturą Programu;

b)

bezpieczeństwo operacyjne infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych, w tym analizę ryzyka i zagrożeń, monitorowanie bezpieczeństwa, w szczególności określanie specyfikacji technicznych i procedur operacyjnych, oraz monitorowanie ich zgodności z ogólnymi wymogami bezpieczeństwa, o których mowa w art. 30 ust. 3;

c)

świadczenie usług na rzecz władz publicznych, w szczególności za pośrednictwem centrum GOVSATCOM;

d)

zarządzanie umowami, o których mowa w art. 19, po ich zawarciu i podpisaniu;

e)

nadrzędną koordynację związanych z użytkownikami aspektów usług na rzecz władz publicznych w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, odpowiednimi agencjami Unii, ESDZ i innymi podmiotami;

f)

podejmowanie działań związanych z upowszechnianiem wśród użytkowników usług oferowanych w ramach Programu bez wpływu na działania realizowane przez wykonawców na podstawie umów, o których mowa w art. 19.

3.   Komisja może powierzyć Agencji, w drodze co najmniej jednej umowy o przyznanie wkładu, inne zadania w oparciu o potrzeby Programu.

4.   W przypadku gdy działania powierzane są Agencji, zapewnia się odpowiednie zasoby finansowe, ludzkie i administracyjne konieczne do ich realizacji. W tym celu Komisja może przeznaczyć część budżetu na działania powierzone Agencji na finansowanie zasobów ludzkich koniecznych do realizacji tych działań.

5.   Na zasadzie odstępstwa od art. 62 ust. 1 rozporządzenia finansowego i z zastrzeżeniem przeprowadzenia przez Komisję oceny ochrony interesów Unii Agencja może powierzyć, w drodze umów o przyznanie wkładu, określone działania innym podmiotom, w obszarach ich odpowiednich kompetencji, na warunkach zarządzania pośredniego mających zastosowanie do Komisji.

Artykuł 28

Rola ESA

1.   Pod warunkiem że chronione są interesy Unii, ESA powierza się – w granicach jej wiedzy fachowej – następujące zadania:

a)

nadzór – na warunkach uzgadnianych w ramach umów o przyznanie wkładu, o których mowa w art. 26 ust. 4 – nad prowadzonymi w ramach umów, o których mowa w art. 19, działaniami w zakresie rozwoju, walidacją i powiązanymi działaniami wdrożeniowymi, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. a), nad rozwojem infrastruktury i ewolucją usług, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. e) – przy zapewnieniu koordynacji między zadaniami i budżetem powierzonymi ESA na mocy niniejszego artykułu a ewentualnym wkładem ESA, o którym mowa w art. 16;

b)

służenie Komisji swoją wiedzą specjalistyczną, w tym do celów opracowania specyfikacji i wdrożenia technicznych aspektów Programu;

c)

udzielanie wsparcia przy ocenie umów zawieranych na podstawie art. 19;

d)

zadania związane z segmentem kosmicznym i powiązanym segmentem naziemnym EuroQCI, o której mowa w art. 4 ust. 1 lit. c).

2.   Na podstawie przeprowadzonej przez Komisję oceny ESA mogą być powierzone inne zadania w oparciu o potrzeby Programu, pod warunkiem że zadania te nie będą powielały działań wykonywanych w ramach Programu przez inne podmioty oraz pod warunkiem że ich celem będzie poprawa efektywności realizacji działań Programu.

ROZDZIAł VI

Bezpieczeństwo Programu

Artykuł 29

Zasady bezpieczeństwa

Do Programu zastosowanie ma art. 33 rozporządzenia (UE) 2021/696.

Artykuł 30

Zarządzanie bezpieczeństwem

1.   Komisja, w zakresie swoich kompetencji i przy wsparciu Agencji, zapewnia wysoki stopień bezpieczeństwa w szczególności w odniesieniu do:

a)

ochrony infrastruktury, zarówno naziemnej, jak i kosmicznej, oraz świadczenia usług, zwłaszcza w przypadku ataków fizycznych lub cyberataków, a także zakłócania strumieni danych;

b)

kontroli transferów technologii i zarządzania nimi;

c)

rozwoju i zatrzymywania w Unii zdobytych kompetencji i know-how;

d)

ochrony szczególnie chronionych informacji jawnych i informacji niejawnych.

2.   Komisja konsultuje się z Radą i państwami członkowskimi odnośnie do specyfikacji i projektowania wszelkich aspektów infrastruktury EuroQCI, w szczególności kwantowej dystrybucji kluczy kryptograficznych związanej z ochroną informacji niejawnych UE.

Ocena i zatwierdzanie produktów kryptograficznych służących ochronie informacji niejawnych UE odbywa się z poszanowaniem odpowiednich ról i zakresów kompetencji Rady i państw członkowskich.

Organ ds. akredytacji bezpieczeństwa weryfikuje w ramach procesu akredytacji bezpieczeństwa, czy stosowane są wyłącznie zatwierdzone produkty kryptograficzne.

3.   Do celów ust. 1 niniejszego artykułu Komisja zapewnia przeprowadzenie analizy ryzyka i zagrożeń w odniesieniu do infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych, o której mowa w art. 5 ust. 2. Na podstawie tej analizy Komisja określa, w drodze aktów wykonawczych, ogólne wymogi bezpieczeństwa. Czyniąc to, Komisja uwzględnia wpływ tych wymogów na sprawne funkcjonowanie infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych, w szczególności pod względem kosztów, zarządzania ryzykiem i harmonogramu, oraz zapewnia, aby nie obniżył się ogólny poziom bezpieczeństwa, by nie wystąpiły zakłócenia w funkcjonowaniu urządzeń, i by zostało uwzględnione ryzyko w cyberprzestrzeni. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 47 ust. 3.

4.   Do Programu zastosowanie ma art. 34 ust. 3–7 rozporządzenia (UE) 2021/696. Do celów niniejszego rozporządzenia termin „komponent” w art. 34 rozporządzenia (UE) 2021/696 odczytuje się jako „infrastruktura służąca potrzebom władz publicznych” łącznie z usługami na rzecz władz publicznych, a wszystkie odesłania do art. 34 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2021/696 traktuje się jako odesłania do ust. 3 niniejszego artykułu.

Artykuł 31

Bezpieczeństwo systemu i wprowadzonych usług

We wszystkich przypadkach, gdy eksploatacja systemu lub świadczenie usług na rzecz władz publicznych może mieć wpływ na bezpieczeństwo Unii lub jej państw członkowskich, zastosowanie ma decyzja (WPZiB) 2021/698.

Artykuł 32

Organ ds. akredytacji bezpieczeństwa

Rada ds. Akredytacji Bezpieczeństwa utworzona w ramach Agencji na podstawie art. 72 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2021/696 jest organem ds. akredytacji bezpieczeństwa w odniesieniu do infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych Programu i powiązanych usług na rzecz władz publicznych.

Artykuł 33

Ogólne zasady akredytacji bezpieczeństwa

Działania w zakresie akredytacji bezpieczeństwa związane z Programem są prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w art. 37 lit. a)–j) rozporządzenia (UE) 2021/696. Do celów niniejszego rozporządzenia termin „komponent” w art. 37 rozporządzenia (UE) 2021/696 odczytuje się jako „infrastruktura służąca potrzebom władz publicznych”, a wszystkie odesłania do art. 34 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2021/696 traktuje się jako odesłania do art. 27 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 34

Zadania i skład Rady ds. Akredytacji Bezpieczeństwa

1.   Do Programu zastosowanie ma art. 38, z wyjątkiem ust. 2 lit. c)–f) i ust. 3 lit. b), oraz art. 39 rozporządzenia (UE) 2021/696.

2.   W uzupełnieniu ust. 1 Rada ds. Akredytacji Bezpieczeństwa ma następujące zadania:

a)

analizowanie oraz zatwierdzanie – z wyjątkiem dokumentów, które Komisja ma przyjąć na podstawie art. 30 ust. 3 – wszelkiej dokumentacji dotyczącej akredytacji bezpieczeństwa;

b)

doradzanie, w ramach swoich kompetencji, Komisji przy sporządzaniu projektów aktów, o których mowa w art. 30 ust. 3, w tym przy ustanawianiu procedur bezpiecznej eksploatacji systemu, oraz przedstawianie oświadczenia ze swoim stanowiskiem końcowym;

c)

analizowanie oraz zatwierdzanie oceny ryzyka dla bezpieczeństwa, sporządzonej zgodnie z procesem monitorowania, o którym mowa w art. 37 lit. h) rozporządzenia (UE) 2021/696, oraz analizy ryzyka i zagrożeń sporządzonej zgodnie z art. 30 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, a także współpraca z Komisją w celu określenia środków zmniejszających ryzyko.

3.   W uzupełnieniu ust. 1 i w wyjątkowych przypadkach do udziału w posiedzeniach Rady ds. Akredytacji Bezpieczeństwa w charakterze obserwatorów mogą także zostać zaproszeni – w odniesieniu do spraw bezpośrednio związanych z danymi wykonawcami – jedynie przedstawiciele wykonawców zaangażowanych w działania dotyczące infrastruktury służącej potrzebom władz publicznych i świadczenie usług na rzecz władz publicznych. Uzgodnienia i warunki udziału wykonawców określa regulamin wewnętrzny Rady ds. Akredytacji Bezpieczeństwa.

Artykuł 35

Zasady głosowania w Radzie ds. Akredytacji Bezpieczeństwa

W odniesieniu do zasad głosowania Rady ds. Akredytacji Bezpieczeństwa zastosowanie ma art. 40 rozporządzenia (UE) 2021/696.

Artykuł 36

Komunikacja i znaczenie decyzji Rady ds. Akredytacji Bezpieczeństwa

1.   Do decyzji Rady ds. Akredytacji Bezpieczeństwa zastosowanie ma art. 41 ust. 1–4 rozporządzenia (UE) 2021/696. Do celów niniejszego rozporządzenia termin „komponent” w art. 41 rozporządzenia (UE) 2021/696 odczytuje się jako „infrastruktura służąca potrzebom władz publicznych”

2.   Harmonogram prac Rady ds. Akredytacji Bezpieczeństwa nie może utrudniać realizacji harmonogramu działań przewidzianych w programach prac, o których mowa w art. 41 ust. 1.

Artykuł 37

Rola państw członkowskich w zakresie akredytacji bezpieczeństwa

Do Programu zastosowanie ma art. 42 rozporządzenia (UE) 2021/696.

Artykuł 38

Ochrona informacji niejawnych

1.   Do informacji niejawnych związanych z Programem zastosowanie ma art. 43 rozporządzenia (UE) 2021/696.

2.   Z zastrzeżeniem postanowień umowy w sprawie bezpieczeństwa i wymiany informacji niejawnych między instytucjami Unii a ESA, ESA może wytwarzać informacje niejawne UE w związku z zadaniami powierzonymi jej na podstawie art. 28 ust. 1 i 2.

ROZDZIAł VII

Stosunki międzynarodowe

Artykuł 39

Uczestnictwo państw trzecich i organizacji międzynarodowych w Programie

1.   Zgodnie z warunkami określonymi w szczególnych umowach zawartych zgodnie z art. 218 TFUE obejmujących uczestnictwo państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej w programie Unii w Programie mogą uczestniczyć członkowie EFTA będący członkami EOG, a także następujące państwa trzecie:

a)

państwa przystępujące, państwa kandydujące i potencjalni kandydaci, zgodnie z ogólnymi zasadami i ogólnymi warunkami uczestnictwa tych państw w programach Unii, określonymi w odpowiednich umowach ramowych i decyzjach rad stowarzyszenia lub w podobnych porozumieniach oraz zgodnie ze szczegółowymi warunkami określonymi w porozumieniach między Unią a tymi państwami;

b)

państwa objęte europejską polityką sąsiedztwa, zgodnie z ogólnymi zasadami i ogólnymi warunkami uczestnictwa tych państw w programach Unii, określonymi w odpowiednich umowach ramowych i decyzjach rad stowarzyszenia lub w podobnych porozumieniach oraz zgodnie ze szczegółowymi warunkami określonymi w porozumieniach między Unią a tymi państwami;

c)

państwa trzecie inne niż państwa trzecie objęte lit. a) i b).

2.   W Programie mogą uczestniczyć organizacje międzynarodowe zgodnie ze szczególnymi umowami zawartymi zgodnie z art. 218 TFUE.

3.   Szczególna umowa, o której mowa w ust. 1 i 2:

a)

zapewnia sprawiedliwą równowagę w odniesieniu do wkładów finansowych i korzyści państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej uczestniczących w programach Unii;

b)

określa warunki uczestnictwa w programach, w tym sposób obliczania wkładów finansowych do poszczególnych programów, i związane z tymi programami koszty administracyjne;

c)

nie przyznaje państwu trzeciemu ani organizacji międzynarodowej jakichkolwiek uprawnień decyzyjnych w odniesieniu do programu Unii;

d)

gwarantuje prawa Unii do zapewnienia należytego zarządzania finansami i ochrony jej interesów finansowych.

4.   Bez uszczerbku dla warunków określonych w ust. 1, 2 i 3 oraz w interesie bezpieczeństwa Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, określić dodatkowe wymogi dotyczące uczestnictwa państw trzecich i organizacji międzynarodowych w Programie w zakresie zgodnym z istniejącymi umowami, o których mowa w ust. 1 i 2.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 47 ust. 3.

Artykuł 40

Dostęp państw trzecich i organizacji międzynarodowych do usług na rzecz władz publicznych

Państwa trzecie i organizacje międzynarodowe mogą mieć dostęp do usług na rzecz władz publicznych, pod warunkiem że:

a)

zawarły umowę, zgodnie z art. 218 TFUE, określającą warunki dostępu do usług na rzecz władz publicznych;

b)

spełniają wymogi art. 43 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2021/696.

Do celów niniejszego rozporządzenia odesłania do „Programu” w art. 43 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2021/696 traktuje się jako odesłania do Programu ustanowionego niniejszym rozporządzeniem.

ROZDZIAł VIII

Programowanie, monitorowanie, ocena i kontrola

Artykuł 41

Programowanie, monitorowanie i sprawozdawczość

1.   Program jest realizowany w ramach programów prac, o których mowa w art. 110 rozporządzenia finansowego. Programy prac określają działania i powiązany budżet niezbędne do osiągnięcia celów Programu oraz, w stosownych przypadkach, całkowitą kwotę zarezerwowaną na działania łączone. Programy te uzupełniają programy prac dotyczące komponentu GOVSATCOM, o których to programach mowa w art. 100 rozporządzenia (UE) 2021/696.

Komisja przyjmuje te programy prac w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 47 ust. 3.

2.   Wskaźniki na potrzeby sprawozdawczości dotyczącej postępów Programu w realizacji celów ogólnych i szczegółowych, o których mowa w art. 3, zawarto w załączniku.

3.   Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 45 aktów delegowanych w celu zmiany załącznika w odniesieniu do wskaźników, w przypadku gdy uznaje to za konieczne, a także w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia o przepisy dotyczące ustanowienia ram monitorowania i oceny.

4.   W przypadku gdy jest to uzasadnione szczególnie pilną potrzebą, do aktów delegowanych przyjmowanych na podstawie niniejszego artykułu ma zastosowanie procedura przewidziana w art. 46.

5.   System sprawozdawczości dotyczącej wykonania zapewnia efektywne, skuteczne i terminowe gromadzenie danych na potrzeby monitorowania realizacji i rezultatów Programu.

W tym celu na odbiorców środków finansowych Unii oraz, w stosownych przypadkach, na państwa członkowskie, nakłada się proporcjonalne wymogi dotyczące sprawozdawczości.

6.   Do celów ust. 2 odbiorcy środków finansowych Unii przekazują odpowiednie informacje. Dane niezbędne do zweryfikowania wykonania gromadzone są w efektywny, skuteczny i terminowy sposób.

Artykuł 42

Ocena

1.   Komisja przeprowadza oceny Programu w terminie pozwalającym na uwzględnienie ich wyników w procesie decyzyjnym.

2.   Do dnia 21 marca 2024 r., a następnie co roku Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o głównych ustaleniach dotyczących wstępnego wdrożenia Programu, w tym w zakresie zakończenia działań dotyczących definiowania, konsolidacji potrzeb użytkowników i planów wdrażania, a także o opiniach odpowiednich zainteresowanych stron na szczeblu unijnym i krajowym.

3.   Do dnia 30 czerwca 2026 r. Komisja oceni realizację Programu w świetle celów, o których mowa w art. 3. W tym celu Komisja oceni:

a)

wydajność systemu bezpiecznej łączności i usług świadczonych w ramach Programu, w szczególności w zakresie małego opóźnienia, niezawodności, autonomii i dostępu na całym świecie;

b)

modele zarządzania i wdrażania oraz ich efektywność;

c)

ewolucję potrzeb użytkowników Programu;

d)

synergię i komplementarność Programu z innymi programami Unii, w szczególności z GOVSATCOM i innymi komponentami Unijnego programu kosmicznego;

e)

ewolucję dostępnej przepustowości, innowacje oraz rozwój nowych technologii w ekosystemie kosmicznym;

f)

udział przedsiębiorstw typu start-up i MŚP z całej Unii;

g)

wpływ Programu na środowisko, z uwzględnieniem kryteriów określonych w art. 8;

h)

wszelkie przekroczenia kosztów, dotrzymywanie ustalonych terminów projektów oraz skuteczność zarządzania i administrowania Programem;

i)

skuteczność, efektywność, adekwatność, spójność i unijną wartość dodaną działań podejmowanych w ramach Programu.

W stosownych przypadkach do oceny dołącza się odpowiedni wniosek.

4.   Ocena Programu uwzględnia wyniki oceny komponentu GOVSATCOM przeprowadzonej zgodnie z art. 102 rozporządzenia (UE) 2021/696.

5.   Komisja przekazuje wnioski z tych ocen, opatrzone własnymi komentarzami, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.

6.   Podmioty zaangażowane w wykonanie niniejszego rozporządzenia dostarczają Komisji dane i informacje niezbędne do przeprowadzenia oceny, o której mowa w ust. 1.

7.   Dwa lata po osiągnięciu pełnej zdolności operacyjnej, a następnie co dwa lata Agencja, po konsultacji z odpowiednimi zainteresowanymi stronami, przedstawia sprawozdanie rynkowe na temat wpływu Programu na unijny komercyjny przemysł satelitarny w segmencie kosmicznym (upstream) i w segmencie wykorzystania danych satelitarnych (downstream), z myślą o zapewnieniu jak najmniejszego wpływu na konkurencję i utrzymaniu zachęt do wprowadzania innowacji.

Artykuł 43

Audyty

Audyty dotyczące wykorzystania wkładu Unii przeprowadzane przez osoby lub podmioty, w tym przez osoby lub podmioty inne niż te, które zostały upoważnione przez instytucje lub organy Unii, stanowią podstawę ogólnej pewności na podstawie art. 127 rozporządzenia finansowego.

Artykuł 44

Ochrona danych osobowych i prywatności

Wszelkie przetwarzanie danych osobowych w związku z zadaniami i działaniami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, w tym przez Agencję, odbywa się zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych, w szczególności z rozporządzeniami Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (30) oraz (UE) 2018/1725 (31).

ROZDZIAł IX

Akty delegowane i wykonawcze

Artykuł 45

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.   Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.   Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 8 ust. 4 i art. 41 ust. 3, powierza się Komisji do dnia 31 grudnia 2028 r.

3.   Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 8 ust. 4 i art. 41 ust. 3, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4.   Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5.   Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.   Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 8 ust. 4 lub art. 41 ust. 3 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 46

Tryb pilny

1.   Akty delegowane przyjęte w trybie niniejszego artykułu wchodzą w życie niezwłocznie i mają zastosowanie, o ile nie zostanie wyrażony sprzeciw zgodnie z ust. 2. Przekazując akt delegowany Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, podaje się powody zastosowania trybu pilnego.

2.   Parlament Europejski lub Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 6. W takim przypadku Komisja uchyla akt natychmiast po powiadomieniu jej przez Parlament Europejski lub Radę o decyzji o wniesieniu sprzeciwu.

Artykuł 47

Procedura komitetowa

1.   Komisję wspomaga komitet ds. Programu ustanowiony na mocy art. 107 rozporządzenia (UE) 2021/696, w składzie zajmującym się GOVSATCOM. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Do celów przyjmowania aktów wykonawczych, o których mowa w art. 5 ust. 3 i art. 30 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, komitet ds. Programu, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zbiera się w składzie zajmującym się bezpieczeństwem, o którym to składzie mowa w art. 107 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) 2021/696.

Do celów przyjmowania aktów wykonawczych, o których mowa w art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, angażuje się odpowiednio komitet ds. Programu w składzie zajmującym się bezpieczeństwem, o którym to składzie mowa w art. 107 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) 2021/696.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

3.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

4.   W przypadku gdy komitet ds. Programu nie wyda opinii w sprawie projektu aktu wykonawczego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego i stosuje się art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

ROZDZIAł X

Przepisy przejściowe i końcowe

Artykuł 48

Informacja, komunikacja i promocja

1.   Odbiorcy finansowania unijnego podają informacje o pochodzeniu tych środków oraz zapewniają eksponowanie finansowania unijnego, w szczególności podczas promowania działań i ich rezultatów, poprzez dostarczanie spójnych, skutecznych i proporcjonalnych ukierunkowanych informacji przeznaczonych dla różnych grup odbiorców, w tym dla mediów i opinii publicznej.

2.   Komisja prowadzi działania informacyjne i komunikacyjne związane z Programem oraz realizowanymi w jego ramach działaniami i uzyskanymi rezultatami.

3.   Zasoby finansowe przydzielone na Program przyczyniają się również do komunikacji instytucjonalnej na temat priorytetów politycznych Unii, w zakresie, w jakim priorytety te są związane z celami, o których mowa w art. 3.

Artykuł 49

Ciągłość świadczenia usług po 2027 r.

W razie potrzeby w budżecie Unii obejmującym okres po 2027 r. mogą zostać zapisane środki na pokrycie wydatków niezbędnych do realizacji celów, o których mowa w art. 3, aby umożliwić zarządzanie działaniami, które nie zostaną ukończone przed zakończeniem Programu, a także na pokrycie kosztów krytycznych działań operacyjnych i świadczenia usług.

Artykuł 50

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Strasburgu dnia 15 marca 2023 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodnicząca

R. METSOLA

W imieniu Rady

Przewodnicząca

J. ROSWALL


(1)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2023 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 7 marca 2023 r.

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/696 z dnia 28 kwietnia 2021 r. ustanawiające Unijny program kosmiczny i Agencję Unii Europejskiej ds. Programu Kosmicznego oraz uchylające rozporządzenia (UE) nr 912/2010, (UE) nr 1285/2013 i (UE) nr 377/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE (Dz.U. L 170 z 12.5.2021, s. 69).

(3)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2481 z dnia 14 grudnia 2022 r. ustanawiająca program polityki „Droga ku cyfrowej dekadzie” do 2030 r. (Dz.U. L 323 z 19.12.2022, s. 4).

(4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiająca Europejski kodeks łączności elektronicznej (Dz.U. L 321 z 17.12.2018, s. 36).

(5)  Dz.U. L 433I z 22.12.2020, s. 28.

(6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/695 z dnia 28 kwietnia 2021 r. ustanawiające program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont Europa” oraz zasady uczestnictwa i upowszechniania obowiązujące w tym programie oraz uchylające rozporządzenia (UE) nr 1290/2013 i (UE) nr 1291/2013 (Dz.U. L 170 z 12.5.2021, s. 1).

(7)  Decyzja Rady (UE) 2021/764 z dnia 10 maja 2021 r. ustanawiająca program szczegółowy służący realizacji programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont Europa” oraz uchylająca decyzję 2013/743/UE (Dz.U. L 167I z 12.5.2021, s. 1).

(8)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/694 z dnia 29 kwietnia 2021 r. ustanawiające program „Cyfrowa Europa” oraz uchylające decyzję (UE) 2015/2240 (Dz.U. L 166 z 11.5.2021, s. 1).

(9)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/947 z dnia 9 czerwca 2021 r. ustanawiające Instrument Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej – Globalny Wymiar Europy, zmieniające i uchylające decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 466/2014/UE oraz uchylające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1601 i rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 480/2009 (Dz.U. L 209 z 14.6.2021, s. 1).

(10)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1153 z dnia 7 lipca 2021 r. ustanawiające instrument „Łącząc Europę” i uchylające rozporządzenia (UE) nr 1316/2013 i (UE) nr 283/2014 (Dz.U. L 249 z 14.7.2021, s. 38).

(11)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/697 z dnia 29 kwietnia 2021 r. ustanawiające Europejski Fundusz Obronny i uchylające rozporządzenie (UE) 2018/1092 (Dz.U. L 170 z 12.5.2021, s. 149).

(12)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1).

(13)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).

(14)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1).

(15)  Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).

(16)  Rozporządzenie Rady (UE) 2017/1939 z dnia 12 października 2017 r. wdrażające wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (Dz.U. L 283 z 31.10.2017, s. 1).

(17)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii (Dz.U. L 198 z 28.7.2017, s. 29).

(18)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 243/2012/UE z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu dotyczącego polityki w zakresie widma radiowego (Dz.U. L 81 z 21.3.2012, s. 7).

(19)  Decyzja Rady 2010/427/UE z dnia 26 lipca 2010 r. określająca organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (Dz.U. L 201 z 3.8.2010, s. 30).

(20)  Decyzja Rady (WPZiB) 2021/698 z dnia 30 kwietnia 2021 r. w sprawie bezpieczeństwa systemów i usług wdrażanych, udostępnianych i użytkowanych w ramach Unijnego programu kosmicznego, które mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo Unii, oraz uchylenia decyzji 2014/496/WPZiB (Dz.U. L 170 z 12.5.2021, s. 178).

(21)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 274 z 15.10.2013, s. 1).

(22)  Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2015/444 z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. L 72 z 17.3.2015, s. 53).

(23)  Decyzja Rady (UE) 2021/1764 z dnia 5 października 2021 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską, w tym stosunków między Unią Europejską, z jednej strony, a Grenlandią i Królestwem Danii, z drugiej strony (Decyzja w sprawie stowarzyszenia zamorskiego, łącznie z Grenlandią) (Dz.U. L 355 z 7.10.2021, s. 6).

(24)  Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.

(25)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

(26)  Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) 2020/2093 z dnia 17 grudnia 2020 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2021–2027 (Dz.U. L 433I z 22.12.2020, s. 11).

(27)  Dyrektywa Rady 2008/114/WE z dnia 8 grudnia 2008 r. w sprawie rozpoznawania i wyznaczania europejskiej infrastruktury krytycznej oraz oceny potrzeb w zakresie poprawy jej ochrony (Dz.U. L 345 z 23.12.2008, s. 75).

(28)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060 z dnia 24 czerwca 2021 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego Plus, Funduszu Spójności, Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji i Europejskiego Funduszu Morskiego, Rybackiego i Akwakultury, a także przepisy finansowe na potrzeby tych funduszy oraz na potrzeby Funduszu Azylu, Migracji i Integracji, Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Instrumentu Wsparcia Finansowego na rzecz Zarządzania Granicami i Polityki Wizowej (Dz.U. L 231 z 30.6.2021, s. 159).

(29)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/241 z dnia 12 lutego 2021 r. ustanawiające Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności (Dz.U. L 57 z 18.2.2021, s. 17).

(30)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

(31)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 39).


ZAŁĄCZNIK

WSKAŹNIKI DO CELÓW OCENY PROGRAMU

Program będzie ściśle monitorowany w oparciu o zestaw wskaźników mających na celu określenie stopnia realizacji celów szczegółowych Programu, oraz z myślą o zminimalizowaniu obciążeń administracyjnych i kosztów. W tym celu gromadzone będą dane dotyczące poniższego zestawu podstawowych wskaźników.

1.

Cel ogólny, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. a):

Wskaźnik 1.1:

Władze publiczne państw członkowskich oraz instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii mają dostęp do pierwszego zestawu usług na rzecz władz publicznych w 2024 r.

Wskaźnik 1.2:

Władze publiczne państw członkowskich oraz instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii mają w 2027 r. dostęp do pełnej zdolności operacyjnej odpowiadającej potrzebom użytkowników i zapotrzebowaniu określonym w pakiecie usług

Wskaźnik 1.3:

Dostępność (w procentach) usługi na rzecz władz publicznych dla każdej uruchomionej usługi na rzecz władz publicznych

Wskaźnik 1.4:

Prędkość, szerokość pasma i opóźnienie dla każdej wprowadzonej usługi na rzecz władz publicznych na całym świecie

Wskaźnik 1.5:

Dostępność geograficzna (w procentach) wszystkich wprowadzonych usług na rzecz władz publicznych na terytoriach państw członkowskich

Wskaźnik 1.6:

Procent uruchomionych usług z pakietu usług

Wskaźnik 1.7:

Dostępna przepustowość (w procentach) dla każdej uruchomionej usługi

Wskaźnik 1.8:

Koszt ukończenia

Wskaźnik 1.9:

Uczestnicy programu i liczba państw trzecich i organizacji międzynarodowych uczestniczących w Programie zgodnie z art. 39.

Wskaźnik 1.10:

Ewolucja przepustowości satelitów nabywanej przez instytucje Unii od podmiotów spoza Unii

Wskaźnik 1.11:

Liczba wyniesień na orbitę wykonanych spoza terytorium Unii lub spoza terytorium członków EFTA będących członkami EOG

Wskaźnik 1.12:

Liczba użytkowników upoważnionych przez władze publiczne w Unii

2.

Cel ogólny, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b):

Wskaźnik 2.1:

Dostępność (w procentach) usługi komercyjnej

Wskaźnik 2.2:

Prędkość, szerokość pasma, niezawodność i opóźnienie komercyjnej szerokopasmowej usługi satelitarnej na całym świecie

Wskaźnik 2.3:

Martwe strefy łączności (w procentach) na terytoriach państw członkowskich

Wskaźnik 2.4:

Kwota zainwestowana przez sektor prywatny

3.

Cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a):

Wskaźnik 3.1:

Centra GOVSATCOM mogą świadczyć usługi wynikające z systemu bezpiecznej łączności

Wskaźnik 3.2:

Pełna integracja istniejącej przepustowości z puli unijnej poprzez integrację infrastruktury naziemnej GOVSATCOM

4.

Cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. b):

Wskaźnik 4.1:

Roczna liczba poważnych przerw w funkcjonowaniu sieci telekomunikacyjnych w państwach członkowskich wywołanych sytuacjami kryzysowymi, które udało się złagodzić dzięki usługom na rzecz władz publicznych oferowanym przez system bezpiecznej łączności

Wskaźnik 4.2:

Zadowolenie użytkowników upoważnionych przez władze publiczne z działania systemu bezpiecznej łączności mierzone za pomocą corocznej ankiety

Wskaźnik 4.3:

Walidacja i akredytacja poszczególnych technologii i protokołów komunikacyjnych

5.

Cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. c):

Wskaźnik 5.1:

Liczba operacyjnych satelitów na orbicie potrzebnych do funkcjonowania EuroQCI

6.

Cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. d):

Wskaźnik 6.1:

Liczba satelitów przypadająca na poszczególne pozycje na orbicie w latach 2025, 2026, 2027

7.

Cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. e):

Wskaźnik 7.1:

Infrastruktura służąca potrzebom władz publicznych i powiązane usługi na rzecz władz publicznych, które uzyskały akredytację bezpieczeństwa

Wskaźnik 7.2:

Roczna liczba incydentów związanych z cyberbezpieczeństwem i dotkliwość ich skutków oraz liczba zakłóceń elektromagnetycznych związanych z systemem bezpiecznej łączności (informacje niejawne)

8.

Cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. f):

Wskaźnik 8.1:

Liczba podsystemów satelitarnych, w tym ładunków użytkowych, obsługujących inne komponenty Unijnego programu kosmicznego

9.

Cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. g):

Wskaźnik 9.1:

Liczba przedsiębiorstw typu start-up, MŚP i spółek o średniej kapitalizacji zaangażowanych w Program oraz odpowiadające im procenty wartości zamówienia

Wskaźnik 9.2:

Całkowita wartość (w procentach) zamówień zleconych przez głównych oferentów w ramach podwykonawstwa MŚP innym niż MŚP powiązane z grupą oferenta oraz jaką część stanowi ich uczestnictwo w wymiarze transgranicznym

Wskaźnik 9.3:

Liczba państw członkowskich, z których pochodzą przedsiębiorstwa typu start-up i MŚP zaangażowane w Program

10.

Cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. h):

Wskaźnik 10.1:

Liczba nowych użytkowników łączności satelitarnej na znajdujących się poza Unią obszarach geograficznych o znaczeniu strategicznym

Wskaźnik 10.2:

Dostępność geograficzna (w procentach) wymaganych usług na znajdujących się poza Unią obszarach o znaczeniu strategicznym

Wskaźnik 10.3:

Liczba krajów, w których konsumenci mają dostęp do szerokopasmowej łączności satelitarnej

11.

Cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. i):

Wskaźnik 11.1:

Ślad węglowy rozwoju, produkcji i wdrażania Programu

Wskaźnik 11.2:

Liczba aktywnych satelitów, satelitów wycofanych z eksploatacji i odzyskanych

Wskaźnik 11.3:

Liczba śmieci kosmicznych wytworzonych przez konstelację

Wskaźnik 11.4:

Liczba bliskich spotkań

Wskaźnik 11.5:

Dane dotyczące efemerydy satelitów współdzielonych z unijnym konsorcjum na rzecz SST

Wskaźnik 11.6:

Odpowiedni pomiar wpływu odbić świetlnych na obserwacje astronomiczne

W odniesieniu do niniejszego aktu złożone zostały dwa oświadczenia, które są dostępne w Dz.U. C 101 z 17.3.2023, s. 1 oraz pod następującym linkiem: ….


II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

17.3.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 79/40


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2023/589

z dnia 10 stycznia 2023 r.

zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) 2016/127 w odniesieniu do wymogów dotyczących białka w preparatach do początkowego żywienia niemowląt i preparatach do dalszego żywienia niemowląt wytwarzanych z hydrolizatów białkowych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego i środków spożywczych zastępujących całodzienną dietę, do kontroli masy ciała oraz uchylające dyrektywę Rady 92/52/EWG, dyrektywy Komisji 96/8/WE, 1999/21/WE, 2006/125/WE i 2006/141/WE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/39/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 41/2009 i (WE) nr 953/2009 (1), w szczególności jego art. 11 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2016/127 (2) ustanowiono między innymi szczegółowe wymogi dotyczące składu preparatów do początkowego żywienia niemowląt i preparatów do dalszego żywienia niemowląt wytwarzanych z hydrolizatów białkowych. Stanowi ono, że preparaty do początkowego żywienia niemowląt i preparaty do dalszego żywienia niemowląt wytwarzane z hydrolizatów białkowych muszą spełniać wymogi dotyczące zawartości białka, źródła białka i przetwarzania białka, jak również wymogi dotyczące niezbędnych i względnie niezbędnych aminokwasów i L-karnityny określone w pkt 2.3 załącznika I i pkt 2.3 załącznika II do tego rozporządzenia.

(2)

Jak stwierdzono w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2016/127, w swej opinii z dnia 24 lipca 2014 r. w sprawie zasadniczego składu preparatów do początkowego żywienia niemowląt i preparatów do dalszego żywienia niemowląt (3) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) zauważył, że bezpieczeństwo i stosowność każdego konkretnego preparatu zawierającego hydrolizaty białkowe należy ustalić w drodze oceny klinicznej w populacji docelowej. Dotychczas Urząd pozytywnie ocenił dwa hydrolizaty białkowe stosowane w preparatach do początkowego żywienia niemowląt i preparatach do dalszego żywienia niemowląt. Skład obu hydrolizatów białkowych odpowiada wymogom określonym obecnie w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2016/127. Wymogi te można jednak aktualizować, aby umożliwić wprowadzanie na rynek – po indywidualnej ocenie bezpieczeństwa i stosowności przeprowadzonej przez Urząd – preparatów wytwarzanych z hydrolizatów białkowych o składzie różniącym się od składu preparatów, które już uzyskały pozytywną ocenę.

(3)

W dniu 6 lutego 2019 r. Komisja otrzymała od przedsiębiorstwa meyer.science GmbH, w imieniu HIPP-Werk Georg Hipp OHG oraz Arla Foods Ingredients, wniosek o dokonanie przez Urząd oceny bezpieczeństwa i stosowności preparatu do początkowego żywienia niemowląt i preparatu do dalszego żywienia niemowląt wytwarzanych z hydrolizatu białkowego, których skład nie jest zgodny z wymogami określonymi w pkt 2.3 załącznika I i pkt 2.3 załącznika II do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/127.

(4)

Na wniosek Komisji w dniu 9 marca 2022 r. Urząd wydał opinię naukową w sprawie bezpieczeństwa żywieniowego i stosowności wspomnianych preparatów do początkowego żywienia niemowląt i do dalszego żywienia niemowląt (4). W opinii tej Urząd stwierdził, że przedmiotowy hydrolizat białkowy jest bezpiecznym pod względem żywieniowym i stosownym źródłem białka do stosowania w preparatach do początkowego żywienia niemowląt i preparatach do dalszego żywienia niemowląt, o ile preparat, w którym jest stosowany, zawiera co najmniej 0,45 g/100 kJ (1,9 g/100 kcal) białka i spełnia pozostałe kryteria dotyczące składu określone w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2016/127, a także jest zgodny z wzorem aminokwasu zawartym w sekcji A załącznika III do tego rozporządzenia.

(5)

Uwzględniając wnioski Urzędu, należy zezwolić na wprowadzanie na rynek preparatów do początkowego żywienia niemowląt i preparatów do dalszego żywienia niemowląt wytwarzanych z danego hydrolizatu białkowego. W związku z tym wymogi dotyczące hydrolizatów białkowych określone w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2016/127 należy zaktualizować i dostosować w celu uwzględnienia również wymogów dotyczących tego hydrolizatu białkowego.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki I, II i III do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/127,

(7)

Rozporządzenie delegowane (UE) 2016/127 ma zastosowanie do preparatów do początkowego żywienia niemowląt i preparatów do dalszego żywienia niemowląt wytwarzanych z hydrolizatów białkowych od dnia 22 lutego 2022 r. Aby umożliwić wprowadzanie na rynek bez zbędnej zwłoki preparatów do początkowego żywienia niemowląt i preparatów do dalszego żywienia niemowląt wytwarzanych z hydrolizatu białkowego zgodnie z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w trybie pilnym,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załącznikach I, II i III do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/127 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 10 stycznia 2023 r.

W imieniu Komisji

Przewodnicząca

Ursula VON DER LEYEN


(1)  Dz.U. L 181 z 29.6.2013, s. 35.

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/127 z dnia 25 września 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 w odniesieniu do szczegółowych wymogów dotyczących składu preparatów do początkowego żywienia niemowląt i preparatów do dalszego żywienia niemowląt oraz informacji na ich temat, a także w odniesieniu do informacji dotyczących żywienia niemowląt i małych dzieci (Dz.U. L 25 z 2.2.2016, s. 1).

(3)  Panel EFSA NDA (panel EFSA ds. produktów dietetycznych, żywienia i alergii), 2014. Opinia naukowa dotycząca zasadniczego składu preparatów do początkowego żywienia niemowląt i preparatów do dalszego żywienia niemowląt. Dziennik EFSA 2014;12(7):3760.

(4)  Panel EFSA NDA (panel EFSA ds. żywienia, nowej żywności i alergenów pokarmowych), 2022. Bezpieczeństwo żywieniowe i stosowność określonego hydrolizatu białkowego pochodzącego z koncentratu białek serwatkowych i stosowanego w preparatach do początkowego żywienia niemowląt i preparatach do dalszego żywienia niemowląt wytwarzanych z hydrolizatu białkowego przez HIPP-Werk Georg Hipp OHG (dokumentacja przedłożona przez meyer.science GmbH), Dziennik EFSA 2022;20(3):7141.


ZAŁĄCZNIK

W załącznikach I, II i III do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/127 wprowadza się następujące zmiany:

1)

w załączniku I pkt 2.3 otrzymuje brzmienie:

„2.3.

Preparaty do początkowego żywienia niemowląt wytwarzane z hydrolizatów białkowych

Preparaty do początkowego żywienia niemowląt wytwarzane z hydrolizatów białkowych muszą być zgodne z wymogami dotyczącymi białek określonymi w pkt 2.3.1, 2.3.2 lub 2.3.3.

2.3.1.

Wymogi dotyczące białka – grupa A

2.3.1.1.

Zawartość białka

Minimalna

Maksymalna

0,44  g/100 kJ

0,67  g/100 kJ

(1,86  g/100 kcal)

(2,8  g/100 kcal)

2.3.1.2.

Źródło białka

Zdemineralizowane słodkie białka serwatkowe otrzymywane z mleka krowiego po enzymatycznym strąceniu kazein przy użyciu podpuszczki, składające się z:

a)

63 % izolatu białek serwatkowych niezawierającego kazeino-glikomakropeptydów, o minimalnej zawartości białka wynoszącej 95 % masy suchej i denaturacji białka poniżej 70 %, a także o zawartości popiołu nieprzekraczającej 3 %; oraz

b)

37 % koncentratu słodkich białek serwatkowych o minimalnej zawartości białka wynoszącej 87 % masy suchej i denaturacji białka poniżej 70 %, a także o zawartości popiołu nieprzekraczającej 3,5 %.

2.3.1.3.

Przetwarzanie białka

Dwustopniowy proces hydrolizy przy użyciu preparatu trypsyny, z obróbką cieplną (3–10 minut w temperaturze 80–100 °C) dokonywaną między dwoma etapami hydrolizy.

2.3.1.4.

Niezbędne i względnie niezbędne aminokwasy oraz L-karnityna

Przy równej wartości energetycznej preparat do początkowego żywienia niemowląt wytwarzany z hydrolizatów białkowych musi zawierać dostępną ilość każdego niezbędnego i względnie niezbędnego aminokwasu co najmniej równą ilości zawartej w białku wzorcowym, określonej w załączniku III sekcja B. Niemniej do celów obliczeniowych stężenia metioniny i cysteiny można zsumować, jeżeli stosunek zawartości metioniny do cysteiny nie przekracza 2, a stężenia fenyloalaniny i tyrozyny można zsumować, jeżeli stosunek zawartości tyrozyny do fenyloalaniny nie przekracza 2. Stosunek zawartości metioniny do cysteiny i stosunek zawartości tyrozyny do fenyloalaniny mogą przekraczać 2, pod warunkiem że wykazano stosowność danego produktu dla niemowląt zgodnie z art. 3 ust. 3.

Zawartość L-karnityny wynosi co najmniej 0,3 mg/100 kJ (1,2 mg/100 kcal).

2.3.2.

Wymogi dotyczące białka – grupa B

2.3.2.1.

Zawartość białka

Minimalna

Maksymalna

0,55  g/100 kJ

0,67  g/100 kJ

(2,3  g/100 kcal)

(2,8  g/100 kcal)

2.3.2.2.

Źródło białka

Białka serwatkowe otrzymywane z mleka krowiego, składające się z:

a)

77 % kwaśnej serwatki otrzymywanej z koncentratu białek serwatkowych o zawartości białka 35–80 %;

b)

23 % słodkiej serwatki otrzymywanej ze zdemineralizowanej słodkiej serwatki o minimalnej zawartości białka 12,5 %.

2.3.2.3.

Przetwarzanie białka

Materiał źródłowy jest uwadniany i podgrzewany. Po etapie obróbki cieplnej hydroliza jest przeprowadzana przy pH 7,5–8,5 i w temperaturze 55–70 °C przy użyciu mieszaniny enzymów endopeptydazy serynowej i kompleksu proteazy/peptydazy. Enzymy spożywcze są inaktywowane na etapie obróbki cieplnej (od 2 do 10 sekund w temperaturze 120–150 °C) podczas procesu produkcji.

2.3.2.4.

Niezbędne i względnie niezbędne aminokwasy oraz L-karnityna

Przy równej wartości energetycznej preparat do początkowego żywienia niemowląt wytwarzany z hydrolizatów białkowych musi zawierać dostępną ilość każdego niezbędnego i względnie niezbędnego aminokwasu co najmniej równą ilości zawartej w białku wzorcowym, określonej w załączniku III sekcja A. Niemniej do celów obliczeniowych stężenia metioniny i cysteiny można zsumować, jeśli stosunek zawartości metioniny do cysteiny nie przekracza 2, a stężenia fenyloalaniny i tyrozyny można zsumować, jeśli stosunek zawartości tyrozyny do fenyloalaniny nie przekracza 2. Stosunek zawartości metioniny do cysteiny i stosunek zawartości tyrozyny do fenyloalaniny mogą przekraczać 2, pod warunkiem że wykazano stosowność danego produktu dla niemowląt zgodnie z art. 3 ust. 3.

Zawartość L-karnityny wynosi co najmniej 0,3 mg/100 kJ (1,2 mg/100 kcal).

2.3.3.

Wymogi dotyczące białka – grupa C

2.3.3.1.

Zawartość białka

Minimalna

Maksymalna

0,45  g/100 kJ

0,67  g/100 kJ

(1,9  g/100 kcal)

(2,8  g/100 kcal)

2.3.3.2.

Źródło białka

Białka serwatkowe otrzymywane z mleka krowiego, składające się ze 100 % koncentratu słodkich białek serwatkowych o minimalnej zawartości białka wynoszącej 80 %.

2.3.3.3.

Przetwarzanie białka

Materiał źródłowy jest uwadniany i podgrzewany. Przed hydrolizą pH reguluje się do 6,5–7,5 w temperaturze 50–65 °C. Hydrolizę przeprowadza się przy użyciu mieszaniny enzymów endopeptydazy serynowej i metaloproteazy. Enzymy spożywcze są inaktywowane na etapie obróbki cieplnej (od 2 do 10 sekund w temperaturze 110–140 °C) podczas procesu produkcji.

2.3.3.4.

Niezbędne i względnie niezbędne aminokwasy oraz L-karnityna

Przy równej wartości energetycznej preparat do początkowego żywienia niemowląt wytwarzany z hydrolizatów białkowych musi zawierać dostępną ilość każdego niezbędnego i względnie niezbędnego aminokwasu co najmniej równą ilości zawartej w białku wzorcowym, określonej w załączniku III sekcja A. Niemniej do celów obliczeniowych stężenia metioniny i cysteiny można zsumować, jeśli stosunek zawartości metioniny do cysteiny nie przekracza 2, a stężenia fenyloalaniny i tyrozyny można zsumować, jeśli stosunek zawartości tyrozyny do fenyloalaniny nie przekracza 2. Stosunek zawartości metioniny do cysteiny i stosunek zawartości tyrozyny do fenyloalaniny mogą przekraczać 2, pod warunkiem że wykazano stosowność danego produktu dla niemowląt zgodnie z art. 3 ust. 3.

Zawartość L-karnityny wynosi co najmniej 0,3 mg/100 kJ (1,2 mg/100 kcal).”;

2)

w załączniku II pkt 2.3 otrzymuje brzmienie:

„2.3.

Preparaty do dalszego żywienia niemowląt wytwarzane z hydrolizatów białkowych

Preparaty do dalszego żywienia niemowląt wytwarzane z hydrolizatów białkowych muszą być zgodne z wymogami dotyczącymi białek określonymi w pkt 2.3.1, 2.3.2 lub 2.3.3.

2.3.1.

Wymogi dotyczące białka – grupa A

2.3.1.1.

Zawartość białka

Minimalna

Maksymalna

0,44  g/100 kJ

0,67  g/100 kJ

(1,86  g/100 kcal)

(2,8  g/100 kcal)

2.3.1.2.

Źródło białka

Zdemineralizowane słodkie białka serwatkowe otrzymywane z mleka krowiego po enzymatycznym strąceniu kazein przy użyciu podpuszczki, składające się z:

a)

63 % izolatu białek serwatkowych niezawierającego kazeino-glikomakropeptydów, o minimalnej zawartości białka wynoszącej 95 % masy suchej i denaturacji białka poniżej 70 %, a także o zawartości popiołu nieprzekraczającej 3 %; oraz

b)

37 % koncentratu słodkich białek serwatkowych o minimalnej zawartości białka wynoszącej 87 % masy suchej i denaturacji białka poniżej 70 %, a także o zawartości popiołu nieprzekraczającej 3,5 %.

2.3.1.3.

Przetwarzanie białka

Dwustopniowy proces hydrolizy przy użyciu preparatu trypsyny, z obróbką cieplną (3–10 minut w temperaturze 80–100 °C) dokonywaną między dwoma etapami hydrolizy.

2.3.1.4.

Niezbędne i względnie niezbędne aminokwasy

Przy równej wartości energetycznej preparat do dalszego żywienia niemowląt wytwarzany z hydrolizatów białkowych musi zawierać dostępną ilość każdego niezbędnego i względnie niezbędnego aminokwasu co najmniej równą ilości zawartej w białku wzorcowym, określonej w załączniku III sekcja B. Niemniej do celów obliczeniowych stężenia metioniny i cysteiny oraz stężenia fenyloalaniny i tyrozyny można zsumować.

2.3.2.

Wymogi dotyczące białka – grupa B

2.3.2.1.

Zawartość białka

Minimalna

Maksymalna

0,55  g/100 kJ

0,67  g/100 kJ

(2,3  g/100 kcal)

(2,8  g/100 kcal)

2.3.2.2.

Źródło białka

Białka serwatkowe otrzymywane z mleka krowiego, składające się z:

a)

77 % kwaśnej serwatki otrzymywanej z koncentratu białek serwatkowych o zawartości białka 35–80 %;

b)

23 % słodkiej serwatki otrzymywanej ze zdemineralizowanej słodkiej serwatki o minimalnej zawartości białka 12,5 %.

2.3.2.3.

Przetwarzanie białka

Materiał źródłowy jest uwadniany i podgrzewany. Po etapie obróbki cieplnej hydroliza jest przeprowadzana przy pH 7,5–8,5 i w temperaturze 55–70 °C przy użyciu mieszaniny enzymów endopeptydazy serynowej i kompleksu proteazy/peptydazy. Enzymy spożywcze są inaktywowane na etapie obróbki cieplnej (od 2 do 10 sekund w temperaturze 120–150 °C) podczas procesu produkcji.

2.3.2.4.

Niezbędne i względnie niezbędne aminokwasy

Przy równej wartości energetycznej preparat do dalszego żywienia niemowląt wytwarzany z hydrolizatów białkowych musi zawierać dostępną ilość każdego niezbędnego i względnie niezbędnego aminokwasu co najmniej równą ilości zawartej w białku wzorcowym, określonej w załączniku III sekcja A. Niemniej do celów obliczeniowych stężenia metioniny i cysteiny oraz stężenia fenyloalaniny i tyrozyny można zsumować.

2.3.3.

Wymogi dotyczące białka – grupa C

2.3.3.1.

Zawartość białka

Minimalna

Maksymalna

0,45  g/100 kJ

0,67  g/100 kJ

(1,9  g/100 kcal)

(2,8  g/100 kcal)

2.3.3.2.

Źródło białka

Białka serwatkowe otrzymywane z mleka krowiego, składające się ze 100 % koncentratu słodkich białek serwatkowych o minimalnej zawartości białka wynoszącej 80 %.

2.3.3.3.

Przetwarzanie białka

Materiał źródłowy jest uwadniany i podgrzewany. Przed hydrolizą pH reguluje się do 6,5–7,5 w temperaturze 50–65 °C. Hydrolizę przeprowadza się przy użyciu mieszaniny enzymów endopeptydazy serynowej i metaloproteazy. Enzymy spożywcze są inaktywowane na etapie obróbki cieplnej (od 2 do 10 sekund w temperaturze 110–140 °C) podczas procesu produkcji.

2.3.3.4.

Niezbędne i względnie niezbędne aminokwasy

Przy równej wartości energetycznej preparat do dalszego żywienia niemowląt wytwarzany z hydrolizatów białkowych musi zawierać dostępną ilość każdego niezbędnego i względnie niezbędnego aminokwasu co najmniej równą ilości zawartej w białku wzorcowym, określonej w załączniku III sekcja A. Niemniej do celów obliczeniowych stężenia metioniny i cysteiny oraz stężenia fenyloalaniny i tyrozyny można zsumować.”;

3)

w załączniku III sekcja A formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Do celów pkt 2.1, 2.2, 2.3.2 i 2.3.3 załączników I i II niezbędne oraz względnie niezbędne aminokwasy w mleku kobiecym wyrażone w mg na 100 kJ i 100 kcal są następujące:”.


17.3.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 79/46


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2023/590

z dnia 12 stycznia 2023 r.

w sprawie sprostowania do łotewskiej wersji językowej rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2035 uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do przepisów dotyczących zakładów utrzymujących zwierzęta lądowe i wylęgarni oraz identyfikowalności niektórych utrzymywanych zwierząt lądowych i jaj wylęgowych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie przenośnych chorób zwierząt oraz zmieniające i uchylające niektóre akty w dziedzinie zdrowia zwierząt („Prawo o zdrowiu zwierząt”) (1), w szczególności jego art. 3 ust. 5, art. 87 ust. 3, art. 94 ust. 3, art. 97 ust. 2, art. 101 ust. 3, art. 106 ust. 1, art. 118 ust. 1 i 2, art. 119 ust. 1, art. 122 ust. 2, art. 271 ust. 2 i art. 279 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Łotewska wersja językowa rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2035 (2) zawiera błędy w tytule i w motywie 1 w odniesieniu do przepisów dotyczących zakładów utrzymujących zwierzęta lądowe i wylęgarni, w motywie 2 w odniesieniu do zatwierdzania wylęgarni, w motywie 11 w odniesieniu do wylęgarni ptaków żyjących w niewoli i wylęgarni drobiu. Rozporządzenie to zawiera również kilka błędów, które mają wpływ na zakres następujących przepisów: w art. 1 ust. 3 w odniesieniu do wylęgarni ptaków żyjących w niewoli; w art. 1 ust. 3 akapit drugi lit. b) w odniesieniu do jaj wylęgowych z wylęgarni; w art. 1 ust. 6 lit. b) w odniesieniu do obowiązków informacyjnych właściwego organu w odniesieniu do rejestrów wylęgarni; w art. 1 ust. 9 w odniesieniu do zarejestrowanych lub zatwierdzonych wylęgarni drobiu; w części II tytuł I tytuł rozdziału 2 w odniesieniu do wylęgarni; w art. 7 tytuł i zdanie wprowadzające w odniesieniu do wymogów dotyczących zatwierdzania wylęgarni, z których jaja wylęgowe drobiu lub jednodniowe pisklęta mają być przemieszczane do innego państwa członkowskiego; w art. 18 tytuł i zdanie wprowadzające w odniesieniu do rejestrów zakładów utrzymujących zwierzęta lądowe i wylęgarni; w części II tytuł III tytuł rozdziału 2 w odniesieniu do wylęgarni; w art. 33 tytuł, zdanie wprowadzające i lit. a) w odniesieniu do obowiązków w zakresie prowadzenia dokumentacji przez operatorów wylęgarni; w załączniku I część 3 tytuł w odniesieniu do wymogów dotyczących zatwierdzania wylęgarni; w załączniku I część 3 pkt 1 zdanie wprowadzające oraz lit. a) i b) w odniesieniu do wymogów dotyczących środków bioasekuracji w wylęgarniach; w załączniku I część 3 pkt 2 zdanie wprowadzające oraz lit. b) w odniesieniu do wymogów dotyczących nadzoru nad wylęgarniami; w załączniku I część 3 pkt 3 zdanie wprowadzające oraz lit. a), c) i f) w odniesieniu do wymogów dotyczących obiektów oraz sprzętu w wylęgarniach; w załączniku I część 3 pkt 5 zdanie wprowadzające oraz lit. a) ppkt (i) w odniesieniu do wymogów dotyczących nadzoru nad wylęgarniami; w załączniku I część 4 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) w odniesieniu do wymagań dotyczących środków bioasekuracji w zakładach utrzymujących drób; w załączniku I część 4 pkt 2 lit. b) w odniesieniu do wymagań dotyczących nadzoru w zakładach utrzymujących drób; w załączniku I część 4 pkt 3 lit. b) ppkt (iii) i pkt 3 lit. e) w odniesieniu do wymagań dotyczących obiektów oraz sprzętu w zakładach utrzymujących drób; w załączniku II tytuł dotyczący programu kontroli mikrobiologicznej w wylęgarniach i programów nadzoru nad chorobami w zakładach utrzymujących drób i w wylęgarniach; w załączniku II część 1 tytuł w odniesieniu do programu kontroli mikrobiologicznej w wylęgarniach; w załączniku II część 2 tytuł dotyczący nadzoru chorób w wylęgarniach i zakładach utrzymujących drób; w załączniku II część 2 pkt 2.4 lit. b) zdanie wprowadzające oraz ppkt (iv) w odniesieniu do wymogów dotyczących schematu pobierania próbek; w załączniku II część 2 pkt 2.5 lit. b) zdanie pierwsze oraz ppkt (i) i (ii) w odniesieniu do wymogów dotyczących operatu próby i częstotliwości pobierania próbek.

(2)

Należy zatem odpowiednio sprostować łotewską wersję językową rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/2035. Sprostowanie nie ma wpływu na pozostałe wersje językowe,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

(Nie dotyczy wersji polskiej.)

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 12 stycznia 2023 r.

W imieniu Komisji

Przewodnicząca

Ursula VON DER LEYEN


(1)  Dz.U. L 84 z 31.3.2016, s. 1.

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/2035 z dnia 28 czerwca 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do przepisów dotyczących zakładów utrzymujących zwierzęta lądowe i wylęgarni oraz identyfikowalności niektórych utrzymywanych zwierząt lądowych i jaj wylęgowych (Dz.U. L 314 z 5.12.2019, s. 115).


17.3.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 79/49


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2023/591

z dnia 16 marca 2023 r.

w sprawie przyjęcia wniosku o przyznanie statusu podmiotu traktowanego jako nowy producent eksportujący w odniesieniu do ostatecznych środków antydumpingowych wprowadzonych wobec przywozu rowerów elektrycznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/73

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (1),

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/73 z dnia 17 stycznia 2019 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz rowerów elektrycznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (2), w szczególności jego art. 1 ust. 6,

a także mając na uwadze, co następuje:

1.   OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI

(1)

17 stycznia 2019 r. rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/73 („rozporządzenie pierwotne”) Komisja nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz do Unii rowerów elektrycznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”) („produkt objęty postępowaniem”).

(2)

W pierwotnym dochodzeniu wobec producentów eksportujących z Chińskiej Republiki Ludowej zastosowano kontrolę wyrywkową zgodnie z art. 17 rozporządzenia (UE) 2016/1036.

(3)

Komisja nałożyła na przywóz rowerów elektrycznych od objętych próbą producentów eksportujących z Chińskiej Republiki Ludowej indywidualne stawki cła antydumpingowego wynoszące od 10,3 % do 62,1 %. Na współpracujących producentów eksportujących, którzy nie zostali włączeni do próby (z wyjątkiem przedsiębiorstw objętych stawką cła wyrównawczego dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw w równoległym rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2019/72 (3)), nałożono średnią ważoną stawkę cła w wysokości 24,2 %. Współpracujący producenci eksportujący nieobjęci próbą są wymienieni w załączniku I do rozporządzenia pierwotnego. Nałożono średnią ważoną stawkę cła w wysokości 16,2 % na pozostałe współpracujące przedsiębiorstwa nieobjęte próbą (objęte stawką cła wyrównawczego dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw w równoległym rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2019/72). Zostały one wymienione w załączniku II do rozporządzenia pierwotnego. Ponadto ogólnokrajowa stawka celna w wysokości 70,1 % została nałożona na rowery elektryczne z przedsiębiorstw w Chińskiej Republice Ludowej, które albo nie zgłosiły się, albo nie współpracowały w dochodzeniu antydumpingowym, ale współpracowały w równoległym dochodzeniu antysubsydyjnym (wymienione w załączniku III do rozporządzenia pierwotnego).

(4)

Zgodnie z art. 1 ust. 6 rozporządzenia pierwotnego ust. 2 tego artykułu może zostać zmieniony poprzez dodanie nowego producenta eksportującego do odpowiedniego załącznika wraz ze współpracującymi przedsiębiorstwami nieobjętymi próbą, a zatem podlegającymi odpowiedniej średniej ważonej stawce cła antydumpingowego, jeżeli ten nowy producent eksportujący w Chińskiej Republice Ludowej przedstawi Komisji wystarczające dowody na to, że:

a)

nie prowadził wywozu do Unii produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem, które było podstawą wprowadzenia środków, czyli od 1 października 2016 r. do 30 września 2017 r. („okres objęty pierwotnym dochodzeniem”);

b)

nie jest powiązany z żadnym eksporterem ani producentem w Chińskiej Republice Ludowej, który podlega środkom antydumpingowym wprowadzonym rozporządzeniem pierwotnym oraz

c)

faktycznie dokonywał wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii po upływie okresu objętego pierwotnym dochodzeniem lub stał się stroną nieodwołalnego zobowiązania umownego do wywozu do Unii znaczącej ilości wspomnianego produktu.

2.   WNIOSEK O PRZYZNANIE STATUSU NOWEGO PRODUCENTA EKSPORTUJĄCEGO

(5)

Przedsiębiorstwo Zhejiang Jollo Technology Co., Ltd („wnioskodawca”) przedłożyło Komisji wniosek o przyznanie statusu podmiotu traktowanego jako nowy producent eksportujący („NEPT”), a zatem o zastosowanie względem niego stawki cła mającej zastosowanie do nieobjętych próbą współpracujących przedsiębiorstw w Chińskiej Republice Ludowej, objętych stawką cła wyrównawczego dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw, tj. 16,2 %, twierdząc, że spełniło wszystkie warunki określone w art. 1 ust. 6 rozporządzenia pierwotnego.

(6)

W celu ustalenia, czy wnioskodawca spełnia warunki przyznania statusu nowego producenta eksportującego, jak określono w art. 1 ust. 6 rozporządzenia pierwotnego („warunki przyznania statusu nowego producenta eksportującego”), Komisja przesłała najpierw wnioskodawcy kwestionariusz, w którym zwróciła się o przedstawienie dowodów potwierdzających spełnienie warunków przyznania statusu nowego producenta eksportującego. Wnioskodawca udzielił odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(7)

Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje, które uznała za niezbędne do ustalenia, czy wnioskodawca spełnia warunki przyznania statusu nowego producenta eksportującego.

3.   ANALIZA WNIOSKU

(8)

W odniesieniu do warunku określonego w art. 1 ust. 6 rozporządzenia pierwotnego, zgodnie z którym wnioskodawca miał nie dokonywać wywozu do Unii produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem, które było podstawą wprowadzenia środków, czyli od 1 października 2016 r. do 30 września 2017 r. („okres objęty pierwotnym dochodzeniem”), Komisja ustaliła w trakcie dochodzenia, że wnioskodawca nie mógł dokonywać wywozu rowerów elektrycznych do Unii w okresie objętym dochodzeniem, ponieważ wnioskodawca przedstawił dowody na to, że przedsiębiorstwo założono w 2021 r.

(9)

W odniesieniu do warunku określonego w art. 1 ust. 6 rozporządzenia pierwotnego, zgodnie z którym wnioskodawca miał nie być powiązany z żadnymi eksporterami lub producentami, którzy podlegają środkom antydumpingowym wprowadzonym rozporządzeniem pierwotnym, Komisja ustaliła w trakcie dochodzenia, że wnioskodawca nie jest powiązany z żadnymi eksporterami lub producentami w Chińskiej Republice Ludowej, którzy podlegają środkom antydumpingowym wprowadzonym rozporządzeniem pierwotnym i którzy mogli współpracować w dochodzeniu pierwotnym.

(10)

W odniesieniu do warunku określonego w art. 1 ust. 6 rozporządzenia pierwotnego, zgodnie z którym wnioskodawca faktycznie miał dokonywać wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii po upływie okresu objętego pierwotnym dochodzeniem lub stać się stroną nieodwołalnego zobowiązania umownego do wywozu do Unii znaczącej ilości wspomnianego produktu, w trakcie dochodzenia Komisja ustaliła, że z dowodu w postaci dokumentu wynika, iż wnioskodawca faktycznie dokonywał wywozu rowerów elektrycznych do Unii po okresie objętym dochodzeniem. Wnioskodawca przedstawił dokumentację sprzedaży dotyczącą transakcji wywozu do Hiszpanii (czerwiec 2021 r.) i Włoch (sierpień 2022 r.).

(11)

W konsekwencji Komisja stwierdziła, że wnioskodawca spełnia warunek określony w art. 1 ust. 6 rozporządzenia pierwotnego.

(12)

Wnioskodawca spełnia zatem wszystkie trzy warunki przyznania statusu podmiotu traktowanego jako nowy producent eksportujący, zgodnie z art. 1 ust. 6 rozporządzenia pierwotnego, w związku z czym wniosek powinien zostać przyjęty. W rezultacie wnioskodawca powinien zostać objęty cłem antydumpingowym w wysokości 16,2 %, stosowanym wobec współpracujących przedsiębiorstw nieobjętych próbą podczas dochodzenia pierwotnego i objętych stawką cła wyrównawczego dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw w równoległym rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2019/72.

4.   UJAWNIENIE

(13)

Wnioskodawca i przemysł Unii zostali poinformowani o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których uznano, że wobec przedsiębiorstwa Zhejiang Jollo Technology Co., Ltd należy zastosować stawkę cła antydumpingowego mającą zastosowanie do przedsiębiorstw współpracujących niewłączonych do próby podczas dochodzenia pierwotnego.

(14)

Strony otrzymały możliwość zgłoszenia uwag. Nie otrzymano żadnych uwag.

(15)

Niniejsze rozporządzenie jest zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku II do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/73 do wykazu współpracujących przedsiębiorstw nieobjętych próbą dodaje się następujące przedsiębiorstwo:

Przedsiębiorstwo

Dodatkowy kod TARIC

Zhejiang Jollo Technology Co., Ltd

899 A

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 16 marca 2023 r.

W imieniu Komisji

Przewodnicząca

Ursula VON DER LEYEN


(1)  Dz.U. L 176 z 30.6.2016, s. 21.

(2)  Dz.U. L 16 z 18.1.2019, s. 108.

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/72 z dnia 17 stycznia 2019 r. nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz rowerów elektrycznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 16 z 18.1.2019, s. 5).


17.3.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 79/52


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2023/592

z dnia 16 marca 2023 r.

zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/244 nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (1), w szczególności jego art. 24 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny jest objęty ostatecznym cłem wyrównawczym nałożonym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2019/244 (2) („pierwotne dochodzenie”).

(2)

Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.C.I.F.I. y A („wnioskodawca”), argentyński producent eksportujący, dodatkowy kod TARIC (3) C497, podlegający indywidualnej stawce cła wyrównawczego w wysokości 25,0 %, poinformował Komisję 23 maja 2022 r., że zmienił nazwę na Viterra Argentina S.A.

(3)

Przedsiębiorstwo uznało, że zmiana nazwy nie wpływa na jego prawa do korzystania z indywidualnej stawki cła wyrównawczego stosowanej wobec niego pod jego poprzednią nazwą i zwróciło się do Komisji o potwierdzenie tego stanowiska.

(4)

Europejskie stowarzyszenie producentów biodiesla („EBB”) nie zgodziło się z wnioskodawcą, twierdząc, że przeszedł on bardziej złożone zmiany strukturalne mające wpływ na jego prawo do dalszego korzystania z poziomu środków określonego w pierwotnym dochodzeniu.

(5)

Komisja zgromadziła informacje i zbadała dowody dostarczone przez wnioskodawcę i uznała, że zmiana nazwy została prawidłowo zarejestrowana przez właściwe organy i nie doprowadziła do powstania żadnych nowych stosunków z innymi grupami przedsiębiorstw, które nie zostały zbadane przez Komisję w pierwotnym dochodzeniu.

(6)

Dowody zawarte w aktach sprawy potwierdziły oświadczenie wnioskodawcy, że zmiana nazwy została zatwierdzona przez publiczny rejestr handlowy Argentyny 3 maja 2022 r. oraz przez Federalną Administrację ds. Dochodów Publicznych 1 lipca 2022 r. W związku z tym Komisja stwierdziła, że zmiana nazwy nie ma wpływu na ustalenia zawarte w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2019/244, a w szczególności na mającą do tego przedsiębiorstwa zastosowanie stawkę cła wyrównawczego.

(7)

W związku z powyższym zmiana nazwy powinna wejść w życie z dniem, w którym przedsiębiorstwo zaczęło prowadzić działalność pod nową nazwą, tj. od 1 lipca 2022 r.

(8)

Przemysł Unii („EBB”) w swoich uwagach do ujawnienia powtórzył argumenty przedstawione początkowo w związku z wnioskiem o zmianę nazwy. Twierdził on, że zmiana nazwy ukrywała bardziej złożoną zmianę strukturalną, że wnioskodawca zwiększył swoją działalność w zakresie biodiesla poprzez różne przejęcia, zmienił dyrektora generalnego, stał się liderem w sektorze rolnym w Argentynie oraz że był w jakiś sposób powiązany z innym producentem eksportującym, który ogłosił upadłość.

(9)

Przypomina się, że wszyscy producenci eksportujący w Argentynie podlegają zobowiązaniu cenowemu, zgodnie z którym muszą przestrzegać minimalnej ceny importowej i dokonywać wywozu produkowanego przez siebie biodiesla do Unii w ilości nieprzekraczającej progu wielkości, który jest corocznie korygowany dla całego państwa.

(10)

Komisja zbadała powyższe zarzuty i zauważyła, że przemysł nie przedstawił wystarczających dowodów potwierdzających jego twierdzenia. Komisja nie znalazła dowodów wskazujących na wpływ działalności wnioskodawcy na sektor rolny ani na wpływ rzekomego wzrostu jego zdolności produkcyjnych na obecnie obowiązujące środki. Sama zmiana nazwy nie pozwoli wnioskodawcy na wywóz większej ilości do Unii ani na sprzedaż poniżej ceny minimalnej okresowo ustalanej przez Komisję, a zatem nie może wpływać na obecnie obowiązujące środki ani ich podważać. Argumenty przedstawione przez przemysł Unii nie mogły zostać uwzględnione i w związku z tym zostały odrzucone.

(11)

Biorąc pod uwagę ustalenia przedstawione w powyższych motywach, Komisja uznała za stosowne zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/244 w celu odzwierciedlenia zmienionej nazwy przedsiębiorstwa, któremu przypisano wcześniej dodatkowy kod TARIC C497.

(12)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 (4),

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   W art. 1 rozporządzenia wykonawczego 2019/244 wprowadza się następujące zmiany:

„Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.C.I.F.I. y A

25,0 %

C497”

otrzymuje brzmienie:

„Viterra Argentina S.A.

25,0 %

C497”.

2.   Dodatkowy kod TARIC C497 wcześniej przypisany przedsiębiorstwu Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.C.I.F.I. y A ma zastosowanie do przedsiębiorstwa Viterra Argentina S.A. od 1 lipca 2022 r. Wszelkie cło ostateczne zapłacone od przywozu produktów wytwarzanych przez Viterra Argentina S.A. przekraczające cło wyrównawcze ustanowione w art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/244 w odniesieniu do Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.C.I.F.I. y A podlega zwrotowi lub umorzeniu zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa celnego.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 16 marca 2023 r.

W imieniu Komisji

Przewodnicząca

Ursula VON DER LEYEN


(1)  Dz.U. L 176 z 30.6.2016, s. 55.

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/244 z dnia 11 lutego 2019 r. nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny (Dz.U. L 40 z 12.2.2019, s. 1).

(3)  Zintegrowana Taryfa Unii Europejskiej.

(4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (tekst jednolity) (Dz.U. L 176 z 30.6.2016, s. 21).


17.3.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 79/54


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2023/593

z dnia 16 marca 2023 r.

nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego pochodzących z Republiki Korei w odniesieniu do grupy Hansol i zmieniające cło rezydualne

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 ust. 4 oraz art. 14 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

1.   PROCEDURA

(1)

Po przeprowadzeniu dochodzenia antydumpingowego zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego 2 maja 2017 r. Komisja przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/763 (2) nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz do Unii niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego („LWTP”) pochodzących z Republiki Korei („państwo, którego dotyczy postępowanie”) („sporne rozporządzenie”). Środki przyjęły formę stałych stawek celnych: 104,46 EUR za tonę netto zarówno dla grupy Hansol, jak i dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw.

1.1.   Wyroki w sprawach T-383/17 (3) i C-260/20 P (4)

(2)

Grupa Hansol (Hansol Paper Co. Ltd. i Hansol Artone Paper Co. Ltd.) („Hansol”) wniosła do Sądu skargę na sporne rozporządzenie. 2 kwietnia 2020 r. Sąd wydał wyrok w sprawie T-383/17, w którym stwierdził nieważność rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/763 w zakresie, w jakim dotyczyło ono Hansol. 11 czerwca 2020 r. Komisja odwołała się od wyroku Sądu (sprawa C-260/20 P). 12 maja 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości odrzucił to odwołanie.

(3)

Sąd stwierdził, że Komisja popełniła błąd przy ustalaniu wartości normalnej dla co najmniej jednego rodzaju produktu sprzedawanego przez Hansol Artone Paper Co. Ltd. („Artone”). Wobec braku sprzedaży krajowej tego rodzaju produktu Komisja, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, skonstruowała wartość normalną w odniesieniu do Artone na podstawie kosztów produkcji Artone. Jako że przedsiębiorstwo Hansol Paper Co. Ltd. („Hansol Paper”) wykazywało reprezentatywną sprzedaż krajową tego rodzaju produktu w zwykłym obrocie handlowym, Sąd stwierdził, że Komisja powinna była zastosować cenę sprzedaży krajowej tej strony jako wartość normalną zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(4)

Sąd stwierdził również, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w zakresie ważenia sprzedaży dużych rolek w Unii Europejskiej klientom niezależnym w stosunku do sprzedaży na rzecz powiązanych przetwórców w celu przetworzenia tych rolek na małe rolki. Komisja zastosowała ten współczynnik ważenia, aby właściwie odzwierciedlić ogólne praktyki dumpingowe Hansol, podczas gdy przedsiębiorstwu Hansol, na jego wniosek, przyznano zwolnienie z obowiązku wypełnienia kwestionariusza w odniesieniu do trzech powiązanych przetwórców. Sąd stwierdził, że przez nieuwzględnienie określonej wielkości odsprzedaży Schades Nordic, jednego z tych trzech powiązanych przetwórców w Unii, Komisja nie doceniła wagi sprzedaży przez Hansol dużych rolek niezależnym klientom, charakteryzującej się znacznie niższym marginesem dumpingu niż sprzedaż powiązanym przetwórcom w celu odsprzedaży w postaci małych rolek niezależnym przedsiębiorstwom handlowym. Komisja naruszyła zatem art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, ponieważ obliczenia dokonane przez Komisję nie odzwierciedlały pełnego zakresu praktyk dumpingowych grupy Hansol.

(5)

Sąd stwierdził ponadto, że błąd w zakresie ważenia opisany w motywie 4 miał również wpływ na obliczenie podcięcia cenowego i marginesu szkody, ponieważ Komisja wykorzystała do tych obliczeń tę samą wagę. Dlatego też Sąd uznał, że Komisja naruszyła art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego.

(6)

Te ustalenia podtrzymał Trybunał Sprawiedliwości (5).

1.2.   Wykonanie wyroków

(7)

Zgodnie z art. 266 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”) instytucje Unii są zobowiązane do zastosowania środków, które zapewnią wykonanie wyroków sądów Unii. W przypadku unieważnienia aktu przyjętego przez instytucje Unii w kontekście procedury administracyjnej, takiej jak w tym przypadku dochodzenie antydumpingowe, wykonanie wyroku Sądu polega na zastąpieniu unieważnionego aktu nowym aktem, w którym wyeliminowano niezgodność z prawem wskazaną przez Sąd (6).

(8)

Zgodnie z orzecznictwem Sądu i Trybunału Sprawiedliwości procedura zastąpienia unieważnionego aktu może zostać wznowiona dokładnie od momentu, w którym wystąpiła niezgodność z prawem (7). Oznacza to w szczególności, że w sytuacji, w której stwierdza się nieważność aktu kończącego procedurę administracyjną, unieważnienie to niekoniecznie wpływa na akty przygotowawcze, takie jak wszczęcie postępowania antydumpingowego. Gdy na przykład stwierdza się nieważność rozporządzenia nakładającego ostateczne środki antydumpingowe, oznacza to, że w następstwie unieważnienia postępowanie jest nadal otwarte, ponieważ akt kończący postępowanie został usunięty z unijnego porządku prawnego (8), z wyjątkiem sytuacji, w której niezgodność z prawem pojawiła się na etapie wszczęcia postępowania. Wznowienie procedury administracyjnej polegające na ponownym nałożeniu ceł antydumpingowych na przywóz, który odbył się w okresie stosowania uchylonego rozporządzenia, nie jest sprzeczne z zasadą niedziałania prawa wstecz (9).

(9)

W niniejszej sprawie Sąd unieważnił sporne rozporządzenie w odniesieniu do Hansol z powodów wymienionych w motywach 3–5.

(10)

Ustalenia zawarte w spornym rozporządzeniu, które nie zostały zakwestionowane lub które zostały zakwestionowane, ale zaskarżenie zostało odrzucone przez Sąd lub które nie zostały zbadane przez Sąd, a zatem nie doprowadziły do unieważnienia przedmiotowego rozporządzenia, były wciąż w pełni zasadne (10).

(11)

W następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-260/20 P Komisja podjęła decyzję o częściowym wznowieniu dochodzenia antydumpingowego dotyczącego przywozu niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego, które doprowadziło do przyjęcia spornego rozporządzenia, oraz o wznowieniu dochodzenia od momentu, w którym wystąpiły odnotowane nieprawidłowości. 30 czerwca 2022 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej opublikowano zawiadomienie („zawiadomienie o wznowieniu”) (11). Zakres wznowienia był ograniczony do wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w odniesieniu do przedsiębiorstwa Hansol.

(12)

Jednocześnie Komisja podjęła decyzję o poddaniu rejestracji przywozu niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego pochodzących z Republiki Korei i produkowanych przez Hansol oraz zwróciła się do krajowych organów celnych o oczekiwanie na publikację odpowiedniego rozporządzenia wykonawczego Komisji ponownie nakładającego cła przed podjęciem decyzji w sprawie wszelkich wniosków o zwrot i umorzenie ceł antydumpingowych w zakresie przywozu dotyczącego produktów Hansol (12) („rozporządzenie w sprawie rejestracji”).

(13)

Komisja poinformowała zainteresowane strony o wznowieniu i zachęciła je do przedstawienia uwag.

2.   UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON PO WZNOWIENIU

(14)

Komisja otrzymała uwagi od Hansol oraz stowarzyszenia europejskich producentów papieru termoczułego („ETPA”) i jego członków.

(15)

Przedsiębiorstwo Hansol zauważyło, że w rozporządzeniu w sprawie rejestracji Komisja oparła się na wyrokach Sądu w sprawach T-440/20 i T-441/20 („Jindal Saw”) (13) i stwierdziła, że rejestracja jest narzędziem umożliwiającym późniejsze zastosowanie środków wobec przywozu od daty rejestracji. Przedsiębiorstwo Hansol wskazało, że wyroki te nie są jeszcze prawomocne i nie mają zastosowania do obecnej sytuacji, ponieważ w sprawie T-383/17 Sąd stwierdził, że rozporządzenie jest niezgodne z prawem, podczas gdy w sprawach T-440/20 i T-441/20 tego nie stwierdził. Przedsiębiorstwo Hansol argumentowało również, że w sprawie dotyczącej Jindal Saw przedsiębiorstwo objęte postępowaniem, Jindal Saw, było jednym z kilku producentów eksportujących i że było kilka państw, których dotyczyło postępowanie, natomiast w przedmiotowej sprawie Hansol jest jedynym producentem eksportującym, a sprawa dotyczy tylko Korei. Na tej podstawie przedsiębiorstwo Hansol stwierdziło, że Komisja nie może zatem powoływać się na orzeczenia w sprawie dotyczącej Jindal Saw w celu odniesienia się z mocą wsteczną do ostatecznego zobowiązania do zapłaty ceł antydumpingowych nałożonych na przywóz produktu objętego postępowaniem wytwarzanego przez Hansol.

(16)

W odniesieniu do faktu, że od wyroku w sprawie dotyczącej Jindal Saw nadal można się odwołać, ETPA stwierdziło, że w wyrokach tych powielono utrwalone orzecznictwo. ETPA zakwestionowało również sugerowane przez Hansol różnice między wyrokami w sprawie dotyczącej Jindal Saw a wyrokiem w sprawie T-383/17, ponieważ w sentencji wyroków w sprawach T-300/16 i T-301/16 (sprawy poprzedzające T-440/20 i T-441/20, w których unieważniono pierwotne rozporządzenia w sprawie Jindal Saw), podobnie jak w sprawie T-383/17, Sąd unieważnił zaskarżone rozporządzenie w całości, w zakresie, w jakim dotyczy ono wnioskodawcy. Według ETPA fakt, że w wyroku stwierdzono nieważność spornego rozporządzenia tylko w odniesieniu do przedsiębiorstwa Hansol, oznacza również, że – wbrew twierdzeniu Hansol – rozporządzenie to nadal stanowi część porządku prawnego Unii.

(17)

W tym względzie Komisja zauważyła, że fakt, iż wyrok w sprawie T-440/20 nie był jeszcze prawomocny w chwili publikacji rozporządzenia w sprawie rejestracji, nie oznacza, że w tym przypadku rejestracja nie była możliwa. Sąd w tej sprawie poparł praktykę Komisji polegającą na rejestrowaniu przywozu w ramach wykonywania wyroków, przez co potwierdził fakt, że Komisja rzeczywiście może rejestrować przywóz w takich sytuacjach. Sąd stwierdził, że art. 14 rozporządzenia podstawowego, w którym uprawniono Komisję do żądania od organów krajowych podjęcia odpowiednich kroków w celu rejestrowania przywożonych produktów, ma zastosowanie ogólne. W szczególności Sąd zauważył, że art. 14 ust. 5 tego rozporządzenia nie podlega żadnym ograniczeniom co do okoliczności, w których Komisja jest uprawniona do żądania od krajowych organów celnych rejestrowania towarów. Sąd stwierdził ponadto, że pozbawienie Komisji prawa do odwołania się do rejestracji w ramach postępowania w sprawie ponownego nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego może podważyć skuteczność rozporządzeń, które mogą prowadzić do takiego ponownego nałożenia. W każdym razie wyrok stał się w międzyczasie prawomocny. W związku z tym argument ten odrzucono.

(18)

W odniesieniu do argumentu przedsiębiorstwa Hansol, że sporne rozporządzenie nie ma już racji bytu, ponieważ Hansol, w stosunku do którego stwierdzono jego nieważność, był jedynym producentem eksportującym, którego dotyczyło to rozporządzenie, Komisja zauważyła, że argument ten, bez wnikania w jego znaczenie prawne, jest niezgodny z faktami. Fakt, że nie zidentyfikowano innych producentów z Republiki Korei dokonujących wywozu do Unii w okresie objętym dochodzeniem, nie oznacza bowiem, że rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/763 ma zastosowanie wyłącznie do przedsiębiorstwa Hansol. W rzeczywistości w spornym rozporządzeniu Komisja nałożyła również cła na innych producentów eksportujących w postaci cła rezydualnego (14). Ponadto Sąd unieważnił zaskarżone rozporządzenie jedynie „w zakresie[,] w jakim dotyczy ono Hansol Paper Co. Ltd.”. W związku z tym argument ten odrzucono.

(19)

Przedsiębiorstwo Hansol wyraziło ponadto obawę, że Komisja prawdopodobnie nie zrozumie prawidłowo, w jaki sposób należy skorygować kwestię wagi. Przedsiębiorstwo Hansol twierdziło, że zgodnie z wyrokiem Sądu odsetek odpowiadający odsprzedaży dużych rolek przez Schades Ltd. w całkowitej sprzedaży dużych rolek przez Hansol Paper, Artone i powiązane z nimi przedsiębiorstwo handlowe Hansol Europe na rzecz powiązanego z nim przedsiębiorstwa handlowego Schades Ltd. należy zastosować do ilości sprzedaży dużych rolek powiązanym z nim przetwórcom (Schades Nordic, Heipa i R+S) w celu odsprzedaży. Otrzymaną w ten sposób ilość należy dodać do ilości sprzedaży dużych rolek (bezpośredniej i pośredniej) stosowanej do obliczenia marginesu dumpingu i odjąć od ilości sprzedaży dużych rolek przedsiębiorstwom Schades Nordic, Heipa i R+S w celu przetworzenia. Na tej podstawie przedsiębiorstwo Hansol przedstawiło ponowne obliczenie wagi między bezpośrednią i pośrednią sprzedażą dużych rolek niezależnym klientom a sprzedażą powiązanym przetwórcom w celu odsprzedaży w postaci małych rolek na rzecz niezależnych klientów. ETPA podkreśliło, że w trakcie dochodzenia, oprócz Schades Ltd., jedynym przetwórcą powiązanym z Hansol, który również odsprzedawał duże rolki, był Schades Nordic, i dlatego już tylko z tego powodu takie podejście nie byłoby zgodne z dowodami dostępnymi Komisji. ETPA zaznaczyło również, że chociaż Sąd wskazał pewne błędy w podejściu przyjętym przez Komisję w pierwotnym dochodzeniu, nie narzucił podejścia do zmienionego obliczania wagi i wyjaśnił, że to Komisja decyduje, jakie środki są odpowiednie, aby zapewnić zgodność z wyrokiem.

(20)

Jeżeli chodzi o tę kwestię, Komisja zauważyła, że metoda zaproponowana przez Hansol różni się zasadniczo od metody zastosowanej przez Komisję przy obliczaniu dumpingu w odniesieniu do spornego rozporządzenia. W obliczeniach, w których ustalono marginesy dla Hansol, Komisja określiła ilościowo całkowitą bezpośrednią i pośrednią sprzedaż dużych rolek niepowiązanym klientom przez całą grupę Hansol zgodnie z odpowiedziami na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielonymi przez poszczególne podmioty należące do grupy w tabelach sprzedaży. Na tej podstawie Komisja ustaliła wagę takiej sprzedaży w porównaniu z wagą dużych rolek przeznaczonych do przetworzenia na małe rolki. Propozycja Hansol, aby zastosować obliczony udział odsprzedaży dużych rolek przez Schades Ltd. w porównaniu z całkowitą wielkością zakupów Schades Ltd. w odniesieniu do pozostałych trzech powiązanych przetwórców, jest zasadniczo inną i mniej dokładną metodą, biorąc pod uwagę wielkość odsprzedaży dużych rolek przez trzech powiązanych przetwórców, którzy nie udzielili odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, jak poinformowało przedsiębiorstwo Hansol w trakcie postępowania.

(21)

Komisja wyjaśniła ponadto, że chociaż Sąd uznał, iż Komisja popełniła błąd, gdy nie uwzględniła w obliczeniach wielkości odsprzedaży dużych rolek zgłoszonej w postępowaniu przez Schades Nordic (15), nie zdyskwalifikował samej metodyki Komisji. W związku z tym Komisja ściśle zastosowała się do wyroku Sądu, zachowując w niezmienionej postaci metodykę ustalania odpowiedniej wagi, z wyjątkiem faktu, że dodała teraz wielkość sprzedaży dużych rolek przez Schades Nordic, Heipa i R+S zgodnie z wymogami Sądu. Obliczenia te wyjaśniono dokładniej w ograniczonym ujawnieniu informacji odnoszących się do danego przedsiębiorstwa.

3.   PONOWNE ZBADANIE KWESTII WSKAZANYCH PRZEZ SĄD I PODTRZYMANYCH PRZEZ TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI

3.1.   Margines dumpingu

3.1.1.   Wartość normalna

(22)

W przypadku dwóch rodzajów produktów wywożonych do Unii przez Artone Komisja, podczas obliczania dumpingu, skonstruowała wartość normalną przy braku reprezentatywnej sprzedaży krajowej tej strony. W pkt 148 i 152–158 wyroku w sprawie T-383/17 oraz w pkt 79 i 85 wyroku w sprawie C-260/20 P sądy Unii stwierdziły, że zgodnie z brzmieniem i strukturą art. 2 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego to cenę faktycznie zapłaconą lub należną w zwykłym obrocie handlowym należy uwzględnić w pierwszej kolejności w celu ustalenia wartości normalnej. W przypadku gdy eksporter nie sprzedaje produktu podobnego na rynku krajowym, wartość normalną należy ustalić w pierwszej kolejności na podstawie cen innych sprzedawców lub producentów, a nie na podstawie kosztów produkcji przedsiębiorstwa objętego postępowaniem.

(23)

Jeden z dwóch rodzajów produktów, o których mowa w motywie 22, rzeczywiście jest sprzedawany na rynku krajowym w reprezentatywnych ilościach i w zwykłym obrocie handlowym przez powiązane przedsiębiorstwo Hansol Paper, dlatego też Sąd uznał, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w kontekście obliczania wartości normalnej dla Artone.

(24)

Komisja dokonała zatem przeglądu obliczenia wartości normalnej dla tego rodzaju produktu i zastąpiła konstruowaną wartość normalną dla Artone wartością normalną dla Hansol Paper w odniesieniu do tego rodzaju produktu.

(25)

W przypadku drugiego rodzaju produktu wywożonego przez Artone, dla którego skonstruowano wartość normalną, przedsiębiorstwo Hansol Paper również nie prowadziło reprezentatywnej sprzedaży krajowej. W rzeczywistości wielkość sprzedaży krajowej Hansol Paper spadła znacznie poniżej progu 5 % określonego w art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. W związku z tym i zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego także dla Hansol Paper skonstruowano wartość normalną tego rodzaju produktu. Wobec braku reprezentatywnych cen sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym innych sprzedawców lub producentów w państwie wywozu utrzymano zatem konstrukcję wartości normalnej tego rodzaju produktu dla Artone.

3.1.2.   Ważenie

(26)

W dochodzeniu prowadzącym do przyjęcia spornego rozporządzenia Komisja otrzymała odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu od przedsiębiorstw Hansol, Artone, Hansol Europe (powiązanego przedsiębiorstwa handlowego w Unii) oraz Schades UK Ltd., powiązanego przedsiębiorstwa handlowego/przetwórcy z siedzibą w Unii. Trzech przetwórców mających siedzibę w Unii i powiązanych z grupą Hansol, tj. Schades Nordic, Heipa i R+S, złożyło wniosek o zwolnienie z obowiązku wypełnienia kwestionariusza dla przedsiębiorstw powiązanych z producentem eksportującym (załącznik I do kwestionariusza). Strony te przetwarzały produkt objęty postępowaniem w celu jego odsprzedaży, w małych rolkach, niezależnym klientom. Komisja przyjęła ich wniosek o zwolnienie, ze względu na brak lub ograniczoną wielkość sprzedaży produktu objętego postępowaniem przez te strony.

(27)

Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego Komisja jest zobowiązana do uwzględnienia wszystkich transakcji wywozowych do Unii przy obliczaniu marginesu dumpingu. W celu uwzględnienia w obliczeniach dumpingu znacznej wielkości sprzedaży dokonywanej przez grupę Hansol na rzecz powiązanych przetwórców, których zwolniono z wypełniania kwestionariusza, Komisja rozszerzyła wyniki obliczenia dumpingu przez zastosowanie wag marginesów dumpingu obliczonych na podstawie zweryfikowanych odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielonych przez Hansol Paper, Artone, Hansol Europe i Schades UK Ltd. W tym celu Komisja przypisała wagę od 15 do 25 % marginesowi dumpingu ustalonemu dla sprzedaży bezpośredniej i sprzedaży produktu objętego postępowaniem przez przedsiębiorstwa powiązane oraz wagę od 75 do 85 % marginesowi dumpingu ustalonemu dla sprzedaży powiązanym przetwórcom w celu odsprzedaży w postaci małych rolek niepowiązanym stronom (16).

(28)

Sąd i Trybunał Sprawiedliwości uznały, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 11 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Stwierdzono, że zastosowana waga była obarczona oczywistym błędem, ponieważ pominięto pewną ilość produktu objętego postępowaniem odsprzedaną przez Schades Nordic. Przy obliczaniu wagi zaniżono zatem wielkość bezpośredniej i pośredniej sprzedaży produktu objętego postępowaniem, a w konsekwencji pełny zakres dumpingu nie został odzwierciedlony w obliczeniach (17).

(29)

W świetle ustaleń sądów Unii podsumowanych w motywie 28 Komisja dokonała przeglądu obliczenia wagi. Zrobiła to przez dodanie do wielkości bezpośredniej i pośredniej sprzedaży produktu objętego postępowaniem, przyjętej do obliczeń, wielkości odsprzedaży dużych rolek przez Hansol za pośrednictwem Schades Nordic zgłoszonej przez Hansol podczas dochodzenia. W konsekwencji waga bezpośredniej i pośredniej sprzedaży produktu objętego postępowaniem przez Hansol w porównaniu z całkowitą sprzedażą tego produktu do Unii wzrosła o 0,7 punktu procentowego, podczas gdy waga sprzedaży tego produktu powiązanym przetwórcom w celu odsprzedaży w postaci małych rolek niepowiązanym stronom zmniejszyła się o ten sam odsetek.

3.1.3.   Margines dumpingu

(30)

Komisja ponownie obliczyła margines dumpingu dla Hansol i zastąpiła konstruowaną wartość normalną jednego rodzaju produktu sprzedawanego przez Artone wartością normalną na podstawie ceny sprzedaży krajowej tego rodzaju produktu uzyskanej przez Hansol Paper, jak wyjaśniono w motywie 24, oraz zmieniła wagi ustalonych marginesów dumpingu dla dwóch rodzajów sprzedaży, jak wyjaśniono w motywie 29.

(31)

Na tej podstawie zmieniony ostateczny średni ważony margines dumpingu grupy Hansol, wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, obniżono z 10,3 % do 10,2 %.

3.2.   Margines podcięcia i analiza skutków

(32)

W spornym rozporządzeniu do obliczenia marginesu podcięcia dla Hansol zastosowano tę samą wagę, którą zastosowano z jednej strony do marginesów dumpingu dla sprzedaży bezpośredniej i pośredniej produktu objętego postępowaniem, a z drugiej strony dla sprzedaży powiązanym przetwórcom w celu odsprzedaży w postaci małych rolek niepowiązanym stronom.

(33)

Sądy Unii uznały, że błąd mający wpływ na obliczenie wagi sprzedaży miał również wpływ na obliczenie podcięcia cenowego i ocenę wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na produkty podobne przemysłu Unii (18).

(34)

Jeżeli chodzi o obliczenie podcięcia cenowego, Komisja wykonała wyrok Trybunału Sprawiedliwości i zastosowała zmienione wskaźniki ważenia, jak wyjaśniono w motywie 29, również do marginesów podcięcia – z jednej strony dla sprzedaży bezpośredniej i pośredniej produktu objętego postępowaniem, a z drugiej strony dla sprzedaży powiązanym przetwórcom w celu odsprzedaży w postaci małych rolek niepowiązanym stronom.

(35)

Wynikiem porównania, wyrażonym jako odsetek obrotów objętych próbą producentów unijnych w okresie objętym dochodzeniem, był średni ważony margines podcięcia cenowego wynoszący 9,3 %.

(36)

Margines podcięcia cenowego ustalony podczas dochodzenia prowadzącego do przyjęcia spornego rozporządzenia wynosił 9,4 %. W świetle znikomej różnicy między tym marginesem a zmienionym marginesem podcięcia Komisja stwierdziła, że zmiana ta nie uzasadnia ponownej oceny szkody ani analizy związku przyczynowego. Dlatego też potwierdziła ustalenia w tym zakresie podsumowane w sekcjach 4 i 5 rozporządzenia nakładającego środki tymczasowe (19) oraz w motywie 102 spornego rozporządzenia.

4.   UJAWNIENIE

(37)

14 listopada 2022 r. Komisja poinformowała wszystkie zainteresowane strony o powyższych ustaleniach, w związku z którymi zamierzała przedstawić wniosek o ponowne nałożenie cła antydumpingowego na przywóz niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego pochodzących z Republiki Korei i produkowanych przez Hansol oraz dostosowanie cła rezydualnego na podstawie faktów zgromadzonych i przedstawionych w toku pierwotnego dochodzenia. Po ostatecznym ujawnieniu otrzymano uwagi od Hansol, ETPA i rządu Republiki Korei („rząd Korei”).

(38)

Rząd Korei wyraził obawy dotyczące sposobu, w jaki Komisja wykonała wyroki sądów Unii, ponieważ jego zdaniem w zmienionych obliczeniach dotyczących dumpingu nie skorygowano w pełni błędów wskazanych w tych wyrokach. Rząd Korei nie sprecyzował jednak, w jakim sensie Komisja popełniła błąd.

(39)

ETPA zdecydowanie poparło kierunek działania obrany przez Komisję.

(40)

W uwagach dotyczących ujawnienia przedsiębiorstwo Hansol stwierdziło, że Komisja nie poprawiła błędu w odniesieniu do obliczenia wartości normalnej. Przedsiębiorstwo Hansol stwierdziło także, że Komisja nie skorygowała błędu w zakresie ważenia, który został wskazany przez Sąd i potwierdzony przez Trybunał Sprawiedliwości.

4.1.   Wartość normalna

(41)

Przedsiębiorstwo Hansol stwierdziło, że zgadza się z faktem, iż Komisja wykonała wyroki sądów Unii, gdy wykorzystała do porównania z ceną eksportową Artone cenę sprzedaży krajowej Hansol Paper dla rodzaju produktu, który strona ta sprzedawała na rynku krajowym w reprezentatywnych ilościach i w zwykłym obrocie handlowym (zob. motywy 23 i 24). Przedsiębiorstwo Hansol nie zgodziło się jednak z faktem, że Komisja, jak wyjaśniono w motywie 25, nie uczyniła tego w odniesieniu do innego rodzaju produktu, którego przedsiębiorstwo Artone nie sprzedawało na rynku krajowym.

(42)

Przedsiębiorstwo Hansol twierdziło, że Komisja powinna była jednak wykorzystać stosowane przez Hansol Paper ceny sprzedaży tego rodzaju produktu, zwanego dalej również „rodzajem produktu X” (rzeczywisty numer rodzaju produktu jest poufny). Przedsiębiorstwo to argumentowało, że Sąd orzekł, iż Komisja powinna „w pierwszej kolejności” wykorzystać ceny sprzedaży innych stron, jeżeli takie ceny są dostępne. W związku z tym twierdziło ono, że cała sprzedaż krajowa rodzaju produktu X dokonywana przez Hansol Paper przynosiła zysk, a zatem konstruowana wartość normalna tego rodzaju produktu dla Hansol Paper była równa wartości normalnej na podstawie cen sprzedaży. Ponieważ konstruowana wartość normalna była równa cenie sprzedaży, przedsiębiorstwo Hansol stwierdziło, że Komisja ma obowiązek zastosować cenę sprzedaży Hansol Paper.

(43)

Komisja nie zgodziła się z tym twierdzeniem. Po pierwsze wyjaśniła, że Sąd potwierdził, iż zgodnie z art. 2 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego, w przypadku gdy sprzedaż produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym nie istnieje lub jest niewystarczająca, Komisja odstępuje od zasady stosowania cen sprzedaży w celu ustalenia wartości normalnej i opiera wartość normalną na cenach innych sprzedawców lub producentów lub, jeżeli nie są one dostępne, oblicza wartość normalną na podstawie kosztów produkcji. W pkt 150 wyroku w sprawie T-383/17 Sąd określił, że niewystarczająca sprzedaż obejmuje sytuację, w której sprzedaż produktu podobnego w państwie wywozu stanowi mniej niż 5 % wielkości sprzedaży produktu objętego postępowaniem do Unii. Sąd potwierdził zatem, że w takim scenariuszu Komisja nie powinna stosować cen sprzedaży krajowej (20). W tym przypadku wielkość sprzedaży krajowej rodzaju produktu X przez Hansol Paper stanowiła mniej niż 1 % sprzedaży tego rodzaju produktu do Unii, czyli znacznie poniżej progu 5 %, o którym mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, a zatem Komisja skonstruowała wartość normalną tego rodzaju produktu. Przypomniano również, iż podczas dochodzenia przedsiębiorstwo Hansol nigdy nie twierdziło, że Komisja nie powinna była konstruować wartości normalnej tego rodzaju produktu dla Hansol Paper. Wobec braku innego współpracującego producenta, z uwagi na to, że Komisja skonstruowała wartość normalną rodzaju produktu X dla Hansol Paper, jak wyjaśniono powyżej, i w związku z tym nie była dostępna żadna alternatywna cena sprzedaży krajowej tego rodzaju produktu, Komisja skonstruowała wartość normalną rodzaju produktu X dla Artone.

(44)

Po drugie, sam fakt, że konstruowana wartość normalna danego rodzaju produktu jest identyczna z jego ceną sprzedaży, nie powoduje, iż staje się ona wartością normalną na podstawie cen sprzedaży. Wartość normalna ustalona na podstawie art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego jest konstruowaną wartością normalną. Dlatego też w celu obliczenia dumpingu nie można wykorzystać tej konstruowanej wartości normalnej do porównania z cenami eksportowymi innych stron, ponieważ w rozporządzeniu podstawowym nie przewidziano takiej możliwości. Odrzucono zatem twierdzenie Hansol, że w wyrokach sądów Unii zobowiązano Komisję do wykorzystania ceny sprzedaży krajowej Hansol Paper w obliczeniu dumpingu Artone dla tego konkretnego rodzaju produktu.

4.2.   Ważenie

(45)

Co więcej, przedsiębiorstwo Hansol stwierdziło, że Komisja nie zrozumiała prawidłowo metody, którą powinna przyjąć w celu skorygowania błędu w zakresie ważenia. Powołało się ono się na pkt 86 wyroku w sprawie T-383/17 oraz pkt 64 wyroku w sprawie C-260/20 P i stwierdziło, że Komisja powinna była odzwierciedlić część sprzedaży Schades UK Ltd. bez przetworzenia w sprzedaży Hansol na rzecz innych powiązanych przedsiębiorstw handlowych, a nie po prostu dodać wielkość sprzedaży Schades Nordic bez przetworzenia do bezpośredniej i pośredniej sprzedaży Hansol na rzecz niezależnych klientów. Przedsiębiorstwo Hansol przedstawiło również argument, że gdyby Sąd uznał, iż Komisja skoryguje błąd w zakresie ważenia, jak wyjaśniono w motywie 29, to ze względu na ograniczony wpływ nie doszłyby do wniosku, że ten błąd w zakresie ważenia mógł mieć wpływ na obliczenie podcięcia cenowego i ocenę wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na produkty podobne przemysłu Unii.

(46)

Na wstępie twierdzenie przedsiębiorstwa Hansol sugeruje, że Komisja zastosowała kontrolę wyrywkową, tj. że zastosowała art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, gdy postanowiła wykorzystać dane Schades UK Ltd. w celu obliczenia marginesu dumpingu dla sprzedaży produktu objętego postępowaniem powiązanym przetwórcom. Komisja zauważyła, że w pkt 63–69 wyroku w sprawie T-383/17 Sąd oddalił to samo twierdzenie. W istocie Komisja postanowiła obliczyć margines dumpingu dla sprzedaży Hansol na rzecz pozostałych trzech powiązanych przetwórców na podstawie danych dotyczących cen eksportowych pochodzących od Schades UK Ltd., ponieważ uznano, że przedsiębiorstwo to jest w stanie dostarczyć najdokładniejsze dane liczbowe dotyczące większości sprzedaży grupy Hansol na rzecz powiązanych przetwórców w Unii w celu późniejszej odsprzedaży w postaci małych rolek niepowiązanym klientom (21). Do celów obliczenia dumpingu grupy Hansol Komisja przyjęła stanowisko, że Schades UK Ltd. jest jedynym przetwórcą powiązanym z grupą Hansol, który odsprzedawał produkt objęty postępowaniem niezależnym klientom. Sądy Unii uznały ten wniosek za nieprawidłowy w świetle dowodów dostępnych w aktach sprawy dotyczących Schades Nordic.

(47)

Komisja zauważyła, że w pierwotnym dochodzeniu przedsiębiorstwo Hansol poinformowało Komisję, iż przedsiębiorstwo Schades Nordic odsprzedało niezależnym klientom [170–190] ton bez przetworzenia. Przedsiębiorstwo Hansol poinformowało także, że dwóch pozostałych powiązanych przetwórców, których objęto zwolnieniem, Heipa i R+S, nie wykazało odsprzedaży bez przetworzenia (22). Przedsiębiorstwo Hansol nie przedstawiło żadnych dowodów na sprzedaż dużych rolek przez Heipa lub R+S. Dlatego też twierdzenie przedsiębiorstwa Hansol było bezpośrednio sprzeczne z informacjami, które przedstawiło podczas dochodzenia.

(48)

W wyroku w sprawie C-260/20 P Trybunał Sprawiedliwości wyraźnie stwierdził, że Komisja nie może wykluczyć informacji udostępnionych przez zainteresowane strony tylko na tej podstawie, że zostały one przekazane poza odpowiedzią na pytania zawarte w kwestionariuszu dotyczącym ceł antydumpingowych (23). Komisja, po wznowieniu dochodzenia, zastosowała się do tego ustalenia, ponieważ uwzględniła w dochodzeniu dostarczone przez Hansol informacje dotyczące odsprzedaży dużych rolek przez Schades Nordic, Heipa i R+S. Ponieważ przedsiębiorstwo Hansol poinformowało, że przedsiębiorstwa Heipa i R+S nie odsprzedają produktu objętego postępowaniem, nie było potrzeby wprowadzania korekty w odniesieniu do wielkości ustalonych dla tych stron.

(49)

Ponadto przedsiębiorstwo Hansol oparło swoje twierdzenie, że Komisja powinna zastosować część sprzedaży Schades UK Ltd. bez przetworzenia do trzech innych powiązanych przedsiębiorstw handlowych przedsiębiorstwa Hansol, w szczególności na treści pkt 86 wyroku w sprawie T-383/17, który brzmi: „[…] należy zauważyć, że Komisja postanowiła wykorzystać dane Schades (UK Ltd.) w celu obliczenia marginesu dumpingu w odniesieniu do sprzedaży dokonanej przez wnioskodawcę na rzecz trzech innych powiązanych przetwórców […]”. W tym zakresie powyższe przedsiębiorstwo powołało się również na następujące stwierdzenie Trybunału Sprawiedliwości zawarte w pkt 64 wyroku w sprawie C-260/20 P: „Jak […] wynika z pkt 85 i 86 zaskarżonego wyroku, Komisja postanowiła wykorzystać dane spółki Schades (UK Ltd.) do obliczenia marginesu dumpingu dla sprzedaży dokonywanej przez spółkę Hansol na rzecz pozostałych trzech powiązanych przetwórców […]. Biorąc pod uwagę fakt, że Komisja wiedziała, iż spółka Schades (Nordic) odsprzedała pewne ilości rozpatrywanego produktu klientom niezależnym bez przetworzenia, Sąd uznał, że powinna ona była odzwierciedlić tę sytuację na poziomie sprzedaży rozpatrywanych produktów innym powiązanym przetwórcom […]”.

(50)

Komisja uznała, że przedsiębiorstwo Hansol błędnie zrozumiało stwierdzenia sądów Unii. W rzeczywistości dane Schades UK Ltd. wykorzystano do obliczenia marginesu dumpingu dla sprzedaży przedsiębiorstwa Hansol na rzecz trzech pozostałych powiązanych przetwórców, ponieważ margines dumpingu ustalony dla sprzedaży przez Schades UK Ltd. dużych rolek przetworzonych na małe rolki zastosowano do odpowiednich ilości produktów pochodzenia koreańskiego przeznaczonych do przetworzenia sprzedanych trzem pozostałym powiązanym przetwórcom. W pkt 64 Trybunał Sprawiedliwości zauważył jednak, że reprezentatywny charakter danych Schades UK Ltd. „w żaden sposób nie wyklucza bowiem, że obliczenia oparte na tych danych są błędne z uwagi na nieuwzględnienie wszystkich istotnych w tym względzie danych”. Innymi słowy, Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że wykorzystanie danych Schades UK Ltd. jako reprezentatywnych dla sprzedaży przedsiębiorstwa Hansol na rzecz pozostałych powiązanych przetwórców nie oznacza, że Komisja może pominąć dowody znajdujące się w aktach sprawy dotyczące sprzedaży dużych rolek niezależnym klientom, zgłoszone przez Schades Nordic. Nie wymagał od Komisji odzwierciedlenia ani uwzględnienia tej samej części sprzedaży Schades Ltd. bez przetworzenia w sprzedaży przedsiębiorstwa Hansol na rzecz innych powiązanych przedsiębiorstw handlowych. Byłoby to sprzeczne z rzeczywistymi dowodami znajdującymi się w aktach sprawy, których przedsiębiorstwo Hansol nie zakwestionowało. Przez ponowne otwarcie dochodzenia, inaczej niż miało to miejsce poprzednio, Komisja w pełni uwzględniła ilości dużych rolek sprzedanych powiązanym przetwórcom Hansol w Unii, którzy odsprzedawali duże rolki bez przetworzenia.

(51)

W odniesieniu do 170–190 ton odsprzedaży produktu objętego postępowaniem niezależnym klientom przez Schades Nordic Sąd i Trybunał Sprawiedliwości stwierdziły błąd, ponieważ Komisja nie uwzględniła tych odsprzedaży, które przedsiębiorstwo Hansol zgłosiło w ramach procedury w inny sposób niż za pośrednictwem odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Zostało to skorygowane, jak wyjaśniono w motywie 29, przez dodanie do wielkości bezpośredniej i pośredniej sprzedaży produktu objętego postępowaniem wspomnianej wielkości odsprzedaży dużych rolek przez Hansol za pośrednictwem Schades Nordic zgłoszonej przez Hansol podczas dochodzenia. Nie było potrzeby dokonywania dalszych dostosowań, ponieważ przedsiębiorstwo Hansol poinformowało, że przetwórcy Heipa i R+S nie dokonywali odsprzedaży produktu objętego postępowaniem niezależnym klientom.

(52)

Co więcej, Komisja odrzuciła stwierdzenie, że fakt, iż korekta dokonana przez Komisję ma niewielki wpływ jedynie na margines podcięcia cenowego oraz nie ma wpływu na analizę szkody i związku przyczynowego, miałby świadczyć o tym, że Komisja źle zrozumiała wyroki sądów Unii. W wyroku Sądu stwierdzono, że „nie można było wykluczyć”, że błąd Komisji mógł mieć wpływ, a nie że miał wpływ na analizę szkody i związku przyczynowego (24). Podobnie Trybunał Sprawiedliwości zauważył w pkt 62: „Fakt, że w świetle tych danych było co najmniej możliwe, że Komisja przypisała zbyt dużą wagę sprzedaży powiązanym przetwórcom w celu przetworzenia na małe rolki, zwiększając w ten sposób rzeczywisty dumping stosowany przez spółkę Hansol, był wystarczający, aby zakwestionować wiarygodność i obiektywny charakter dokonanej przez Komisję oceny dumpingu stosowanego przez spółkę Hansol”. Dlatego fakt, że korekta wagi miała niewielki wpływ na skorygowane podcięcie cenowe, nie świadczy o niczym innym, jak o tym, że błąd wskazany przez Sąd nie miał znaczenia. W związku z tym argument ten został odrzucony.

5.   POZIOM ŚRODKÓW

(53)

Wskazany przez Sąd i podtrzymany przez Trybunał Sprawiedliwości błąd dotyczący ważenia sprzedaży miał również wpływ na obliczenie marginesu szkody. Komisja wykonała wyroki sądów Unii i zastosowała zmienione wskaźniki ważenia, jak wyjaśniono w motywie 29, również do marginesów szkody – z jednej strony dla sprzedaży bezpośredniej i pośredniej produktu objętego postępowaniem, a z drugiej strony dla sprzedaży powiązanym przetwórcom w celu odsprzedaży w postaci małych rolek niepowiązanym stronom.

(54)

W wyniku porównania margines szkody dla Hansol wyniósł 36,9 %, podczas gdy margines szkody ustalony w toku dochodzenia prowadzącego do przyjęcia spornego rozporządzenia wynosił 37 % (25). Mając na uwadze, że ponownie ustalony margines dumpingu jest niższy od marginesu szkody, zgodnie z mającymi zastosowanie zasadami stawkę cła antydumpingowego należy ustalić na poziomie ustalonego dumpingu. W związku z tym ponownie nałożona stawka cła antydumpingowego dla Hansol wynosi 10,2 %.

(55)

Komisja przypomniała, że cło antydumpingowe nałożono jako stałą kwotę w EUR/t netto. Zmieniona stawka cła ostatecznego w wysokości 10,2 % stanowi stałą stawkę celną w wysokości 103,16 EUR za tonę netto.

(56)

Komisja przypomniała również, że poziom współpracy w tym przypadku był wysoki, ponieważ przywóz przedsiębiorstwa Hansol stanowił całość wywozu do Unii w okresie objętym dochodzeniem. W związku z tym rezydualne cło antydumpingowe ustalono na poziomie przedsiębiorstwa współpracującego. W związku z tym stawkę rezydualnego cła ostatecznego, mającą zastosowanie do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw, zmieniono na stałą stawkę cła wynoszącą 103,16 EUR za tonę netto.

(57)

Zmieniony poziom cła antydumpingowego ma zastosowanie bez jakichkolwiek ograniczeń czasowych od momentu wejścia w życie spornego rozporządzenia (tj. od dnia 4 maja 2017 r.). Organy celne otrzymały instrukcje pobrania odpowiedniej kwoty w przypadku przywozu w odniesieniu do produktów Hansol i dokonania zwrotu wszelkich nadmiernych kwot pobranych do tej pory zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa celnego.

(58)

Zgodnie z art. 109 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 (26), gdy kwotę należy zwrócić w następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, do wypłaty należnych odsetek stosuje się stopę oprocentowania stosowaną przez Europejski Bank Centralny w odniesieniu do jego podstawowych operacji refinansujących, opublikowaną w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, obowiązującą pierwszego kalendarzowego dnia każdego miesiąca.

6.   WNIOSEK

(59)

W związku z powyższym Komisja uznała za stosowne ponowne nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego o wadze 65 g/m2 lub mniejszej; w rolkach o szerokości co najmniej 20 cm, o wadze rolki (wraz z papierem) wynoszącej co najmniej 50 kg i średnicy rolki (wraz z papierem) wynoszącej co najmniej 40 cm („duże rolki”); z powłoką bazową lub bez niej z jednej lub z obu stron; powleczonego termoczułą substancją po jednej lub obu stronach oraz z warstwą zewnętrzną lub bez niej, obecnie objętego kodami CN ex 4809 90 00, ex 4811 90 00, ex 4816 90 00 oraz ex 4823 90 85 (kody TARIC: 4809900010, 4811900010, 4816900010, 4823908520), pochodzącego z Republiki Korei, objętego stałą stawką celną w wysokości 103,16 EUR za tonę.

(60)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/1036,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego o wadze 65 g/m2 lub mniejszej, w rolkach o szerokości co najmniej 20 cm, o wadze rolki (wraz z papierem) wynoszącej co najmniej 50 kg i średnicy rolki (wraz z papierem) wynoszącej co najmniej 40 cm („duże rolki”); z powłoką bazową lub bez niej z jednej lub z obu stron; powleczonego termoczułą substancją po jednej lub obu stronach oraz z warstwą zewnętrzną lub bez niej, obecnie objętego kodami CN ex 4809 90 00, ex 4811 90 00, ex 4816 90 00 oraz ex 4823 90 85 (kody TARIC: 4809900010, 4811900010, 4816900010, 4823908520), pochodzącego z Republiki Korei, od 4 maja 2017 r.

2.   Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego mającą zastosowanie do produktu opisanego w ust. 1 ustala się na stałą kwotę wynoszącą 103,16 EUR za tonę netto.

3.   O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.

Artykuł 2

1.   Wszelkie ostateczne cło antydumpingowe w odniesieniu do produktów Hansol uiszczone na podstawie rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/763 w stopniu przekraczającym ostateczne cło antydumpingowe określone w art. 1 podlega zwrotowi lub umorzeniu.

2.   Wnioski o zwrot lub umorzenie składa się do krajowych organów celnych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa celnego. Wszelkie kwoty zwrotu dokonanego po wydaniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-260/20 P Hansol Paper podlegają odzyskaniu przez organy, które dokonały danego zwrotu, do poziomu określonego w art. 1 ust. 2.

Artykuł 3

Ostateczne cło antydumpingowe nałożone w art. 1 podlega poborowi również w przypadku przywozu zarejestrowanego zgodnie z art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2022/1041 w sprawie poddania rejestracji przywozu niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego pochodzących z Republiki Korei w następstwie wznowienia dochodzenia w celu wykonania wyroku Sądu z dnia 2 kwietnia 2020 r. w sprawie T-383/17, podtrzymanego przez Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-260/20 P, w odniesieniu do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/763.

Artykuł 4

Organom celnym poleca się zaprzestanie rejestracji przywozu ustanowionej zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2022/1041, które niniejszym traci moc.

Artykuł 5

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 16 marca 2023 r.

W imieniu Komisji

Przewodnicząca

Ursula VON DER LEYEN


(1)  Dz.U. L 176 z 30.6.2016, s. 21.

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/763 z dnia 2 maja 2017 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego pochodzących z Republiki Korei (Dz.U. L 114 z 3.5.2017, s. 3).

(3)  ECLI:EU:T:2020:139.

(4)  ECLI:EU:C:2022:370.

(5)  Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że Sąd naruszył prawo, gdy uznał, iż Komisja błędnie zadecydowała o odliczeniu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz marży zysku z tytułu odsprzedaży produktu objętego postępowaniem przez Schades niezależnym klientom w celu ustalenia cen eksportowych tego produktu w kontekście ustalenia szkody.

(6)  Sprawy połączone 97, 193, 99 i 215/86, Asteris AE i in. oraz Republika Grecka/Komisja, Rec. 1988, s. 2181, pkt 27 i 28; Sprawa T-440/20, Jindal Saw/Komisja Europejska [2022], EU:T:2022:318, pkt 77–81.

(7)  Sprawa C-415/96 Hiszpania/Komisja, ECR s. I-6993, pkt 31; sprawa C-458/98 P Industrie des Poudres Spheriques/Rada, Rec. 2000, s. I-8147, pkt 80–85; sprawa T-301/01 Alitalia/Komisja, Rec. 2008, s. II-1753, pkt 99 i 142; sprawy połączone T-267/08 i T-279/08 Region Nord-Pas de Calais/Komisja [2011], ECLI:EU:T:2011:209, pkt 83.

(8)  Sprawa C-415/96 Hiszpania/Komisja, ECR s. I-6993, pkt 31; sprawa C-458/98 P Industrie des Poudres Spheriques/Rada, Rec. [2000], s. I-8147, pkt 80–85.

(9)  Sprawy C-256/16 Deichmann SE/Hauptzollamt Duisburg, 2018, ECLI:EU:C:2018:187, pkt 79; sprawa C-612/16 C & J Clark International Ltd/Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs [2019], ECLI:EU:C:2019:508, pkt 58 oraz sprawa T-440/20 Jindal Saw przeciwko Komisji Europejskiej [2022], EU:T:2022:318, pkt 59.

(10)  Sprawa T-650/17, Jinan Meide Casting Co. Ltd [2019], ECLI:EU:T:2019:644, pkt 333–342.

(11)  Zawiadomienie o wznowieniu dochodzenia antydumpingowego w odniesieniu do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/763 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego pochodzących z Republiki Korei w następstwie wyroku Sądu z dnia 2 kwietnia 2020 r. w sprawie T-383/17, podtrzymanego przez Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-260/20 P (Dz.U. C 248 z 30.6.2022, s. 152).

(12)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2022/1041 z dnia 29 czerwca 2022 r. w sprawie poddania rejestracji przywozu niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego pochodzących z Republiki Korei w następstwie wznowienia dochodzenia w celu wykonania wyroku Sądu z dnia 2 kwietnia 2020 r. w sprawie T-383/17, podtrzymanego przez Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-260/20 P, w odniesieniu do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/763 (Dz.U. L 173 z 30.6.2022, s. 64).

(13)  Sprawa T-440/20, Jindal Saw/Komisja Europejska [2022], ECLI:EU:T:2022:318, pkt 154–159.

(14)  Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/763, motywy 129 i 133.

(15)  Pkt 86 i 87 wyroku Sądu w sprawie T-383/17, pkt 62–64 wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-260/20 P.

(16)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/2005 z dnia 16 listopada 2016 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego pochodzącego z Republiki Korei (Dz.U. L 310 z 17.11.2016, s. 1), motywy 45 i 46.

(17)  Sprawa T-383/17, pkt 83 i 87–92 oraz sprawa C-260/20 P, pkt 63.

(18)  Sprawa T-383/17, pkt 211 i 212 oraz sprawa C-260/20 P, pkt 112.

(19)  Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/2005.

(20)  Sprawa T-383/17, pkt 150 i 152.

(21)  Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/763, motyw 32.

(22)  Wiadomość e-mail od Hansol przekazana 19 lutego 2016 r., numer Sherlock t16.002026.

(23)  Sprawa C-260/20 P, pkt 50–53.

(24)  Sprawa T-383/17, pkt 212.

(25)  Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/763, motyw 126.

(26)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1).


17.3.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 79/65


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2023/594

z dnia 16 marca 2023 r.

ustanawiające środki szczególne w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń oraz uchylające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2021/605

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie przenośnych chorób zwierząt oraz zmieniające i uchylające niektóre akty w dziedzinie zdrowia zwierząt („Prawo o zdrowiu zwierząt”) (1), w szczególności jego art. 71 ust. 3 i art. 259 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Afrykański pomór świń jest zakaźną chorobą wirusową dotykającą świnie utrzymywane i dzikie i może mieć poważny wpływ na odnośną populację zwierząt i rentowność hodowli, powodując zakłócenia w przemieszczaniu przesyłek tych zwierząt i pozyskanych od nich lub z nich produktów w Unii oraz w wywozie do państw trzecich.

(2)

W rozporządzeniu (UE) 2016/429 ustanowiono ramy prawne w zakresie zapobiegania chorobom przenoszonym na zwierzęta lub ludzi oraz zwalczania tych chorób. Afrykański pomór świń wchodzi w zakres definicji choroby umieszczonej w wykazie w tym rozporządzeniu i podlega ustanowionym w nim przepisom dotyczącym zapobiegania chorobom i ich zwalczania. Ponadto w załączniku do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1882 (2) afrykański pomór świń umieszczono w wykazie jako chorobę kategorii A, D i E dotykającą świniowate, natomiast rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2020/687 (3) uzupełnia przepisy dotyczące zwalczania chorób kategorii A, B i C określone w rozporządzeniu (UE) 2016/429, w tym środki zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń.

(3)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 (4) ustanawia przepisy w zakresie zdrowia zwierząt dla produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w celu zapobieżenia ryzyku stwarzanemu przez te produkty uboczne dla zdrowia zwierząt oraz zminimalizowania tego ryzyka. Ponadto w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 142/2011 (5) ustanowiono niektóre przepisy dotyczące zdrowia zwierząt w odniesieniu do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego objętych zakresem rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, w tym przepisy dotyczące wymogów w zakresie certyfikacji w odniesieniu do przemieszczania przesyłek tych produktów ubocznych w Unii. Te rozporządzenia nie obejmują wszystkich szczegółowych informacji i aspektów związanych z rozprzestrzenianiem się afrykańskiego pomoru świń poprzez produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego pozyskane od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III oraz produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego pozyskane od lub z dzikich świń z obszarów objętych ograniczeniami I, II i III. Należy zatem ustanowić w niniejszym rozporządzeniu środki szczególne w zakresie zwalczania chorób związane z tymi produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego oraz przemieszczania przesyłek takich produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z obszarów objętych ograniczeniami I, II i III.

(4)

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/605 (6) zostało przyjęte w ramach rozporządzenia (UE) 2016/429 i ustanawia na czas określony środki szczególne w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń, które mają być stosowane przez państwa członkowskie wymienione w załączniku I do tego rozporządzenia na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III wymienionych w tym załączniku. Zasady ustanowione w tym rozporządzeniu wykonawczym zostały w jak największym stopniu dostosowane do norm międzynarodowych, takich jak normy określone w rozdziale 15.1 „Zakażenie wirusem afrykańskiego pomoru świń” Kodeksu zdrowia zwierząt lądowych Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (7) (kodeks WOAH).

(5)

Niniejsze rozporządzenie powinno również zapewnić podejście oparte na regionalizacji, które należy stosować oprócz środków zwalczania chorób ustanowionych w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2020/687, oraz powinno zawierać wykaz obszarów objętych ograniczeniami w państwach członkowskich, w których wystąpiły ogniska afrykańskiego pomoru świń lub narażonych na ryzyko z powodu bliskości takich ognisk (zainteresowane państwa członkowskie). Te obszary objęte ograniczeniami powinny być zróżnicowane w zależności od sytuacji epidemiologicznej w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń i poziomu ryzyka oraz sklasyfikowane jako obszary objęte ograniczeniami I, II i III, przy czym obszar objęty ograniczeniami III obejmuje obszary, które charakteryzuje najwyższy poziom ryzyka rozprzestrzeniania się tej choroby i najbardziej dynamiczna sytuacja w zakresie choroby u utrzymywanych świń. Ponadto te obszary objęte ograniczeniami powinny zostać wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia z uwzględnieniem informacji przekazanych przez właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich w odniesieniu do sytuacji w zakresie choroby, naukowo udowodnionych zasad i kryteriów geograficznego określania regionalizacji ze względu na afrykański pomór świń oraz wytycznych Unii uzgodnionych z państwami członkowskimi w ramach Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz oraz publicznie dostępnych na stronie internetowej Komisji (8), a także poziomu ryzyka rozprzestrzeniania się afrykańskiego pomoru świń i ogólnej sytuacji epidemiologicznej w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń w zainteresowanym państwie członkowskim oraz, w stosownych przypadkach, w sąsiednich państwach członkowskich lub państwach trzecich. Ponadto wszelkie późniejsze zmiany granic obszarów objętych ograniczeniami I, II i III w załączniku I do niniejszego rozporządzenia powinny opierać się na ustaleniach podobnych do tych, które wykorzystano przy sporządzaniu wykazu, oraz powinny uwzględniać normy międzynarodowe, takie jak kodeks WOAH, poprzez wskazanie braku choroby przez okres co najmniej dwunastu miesięcy w danej strefie lub danym kraju. W niektórych sytuacjach, biorąc pod uwagę uzasadnienie przedstawione przez właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego oraz zasady opierające się na podstawach naukowych i kryteria geograficznego określania regionalizacji ze względu na afrykański pomór świń oraz wytyczne dostępne na poziomie Unii, okres ten należy skrócić do trzech miesięcy.

(6)

Od dnia przyjęcia rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/605 sytuacja epidemiologiczna w Unii uległa zmianie, a państwa członkowskie zebrały nowe doświadczenia i zdobyły wiedzę na temat epidemiologii afrykańskiego pomoru świń. Należy zatem dokonać przeglądu obecnych środków szczególnych w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń ustanowionych w tym rozporządzeniu wykonawczym i dostosować je do tych zmian, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się tej choroby w Unii. W związku z tym środki szczególne w zakresie zwalczania chorób określone w niniejszym rozporządzeniu powinny uwzględniać doświadczenia zdobyte podczas stosowania rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/605.

(7)

W rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2021/605 określono środki szczególne w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń, które to środki zasadniczo mają zastosowanie do przemieszczania z obszarów objętych ograniczeniami I, II i III przesyłek świń utrzymywanych na tych obszarach oraz pozyskanych od nich lub z nich produktów. Przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III oraz pozyskanych od nich lub z nich produktów w obrębie obszarów objętych ograniczeniami jednak także wiąże się z ryzykiem związanym z rozprzestrzenieniem się tej choroby oraz przyczynia się do długotrwałej obecności choroby na tych obszarach objętych ograniczeniami. W związku z tym, biorąc pod uwagę sytuację epidemiologiczną w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń w zainteresowanych państwach członkowskich, należy ustanowić szczegółowe zakazy i środki zmniejszające ryzyko w odniesieniu do przemieszczania przesyłek utrzymywanych świń w obrębie tych obszarów objętych ograniczeniami oraz odpowiednio rozszerzyć zakres obecnych środków szczególnych w zakresie zwalczania chorób określonych w przepisach unijnych.

(8)

W przeszłości, aby zapewnić skuteczną i szybką reakcję na pojawiające się ryzyko, takie jak potwierdzenie wystąpienia ogniska afrykańskiego pomoru świń w państwie członkowskim lub na obszarze uprzednio uznawanych za wolne od choroby, w stosownych przypadkach przyjmowano indywidualne decyzje wykonawcze Komisji w celu szybkiego określenia na poziomie Unii obszaru objętego ograniczeniami w związku z ogniskami afrykańskiego pomoru świń u utrzymywanych świń, który obejmował obszary zapowietrzone i zagrożone lub strefę objętą zakażeniem w przypadku wystąpienia ogniska tej choroby u dzikich świń, zgodnie z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2020/687. Dla zapewnienia jasności i przejrzystości przepisów unijnych warto zauważyć, że po potwierdzeniu wystąpienia ogniska afrykańskiego pomoru świń u utrzymywanych lub dzikich świń w państwie członkowskim lub na obszarze uprzednio uznawanych za wolne od choroby, dane obszary należy określać na poziomie Unii jako obszary zapowietrzone i zagrożone lub, w przypadku dzikich świń, jako strefy objęte zakażeniem i wymienić w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, ze wskazaniem czasu obowiązywania tej regionalizacji. W celu zapewnienia ciągłości terytorialnej obszarów objętych ograniczeniami w odniesieniu do utrzymywanych lub dzikich świń, w określonych sytuacjach oraz z uwzględnieniem oceny ryzyka, w stosownych przypadkach, możliwe powinno być ponadto umieszczenie obszarów uprzednio uznawanych za wolne od choroby, po potwierdzeniu ogniska afrykańskiego pomoru świń, w wykazie obszarów objętych ograniczeniami II lub III w załączniku I do niniejszego rozporządzenia zamiast umieszczania tych obszarów w wykazie w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.

(9)

Zważywszy na zmieniającą się sytuację epidemiologiczną w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń u dzikich świń w Unii, oprócz środków określonych w art. 63–66 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 zastosowanie w strefach objętych zakażeniem wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia powinny mieć również środki szczególne w zakresie zwalczania chorób, w tym odpowiednie odstępstwa, mające zastosowanie do obszarów objętych ograniczeniami II i określone w niniejszym rozporządzeniu. Z uwagi jednak na bezpośrednie ryzyko dalszego rozprzestrzeniania się tej choroby, w przypadku jej wykrycia u dzikich świń, nie należy zezwalać na przemieszczanie przesyłek utrzymywanych świń i pozyskanych od nich lub z nich produktów do innych państw członkowskich i państw trzecich ze stref objętych zakażeniem wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.

(10)

W art. 16 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/605 przewidziano odstępstwo od wymogu posiadania ogrodzenia dla zwierząt w przypadku niektórych zakładów, w których utrzymywane są świnie, przez okres trzech miesięcy od potwierdzenia pierwszego ogniska afrykańskiego pomoru świń w danym państwie członkowskim, pod określonymi warunkami. Biorąc pod uwagę szczególną sytuację w państwach członkowskich, w których z przyczyn technicznych i administracyjnych takich ogrodzeń dla zwierząt nie można zbudować w krótkim czasie, należy przewidzieć w niniejszym rozporządzeniu przedłużony okres sześciu miesięcy w celu zapewnienia właściwego wdrożenia przepisów szczególnych w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń w państwie członkowskim lub na obszarze uprzednio uznawanych za wolne od choroby.

(11)

W art. 166 i 167 rozporządzenia (UE) 2016/429 zawarto wymóg przemieszczania przesyłek zawierających produkty pochodzenia zwierzęcego pozyskane od lub ze zwierząt lądowych, wyprodukowane lub przetworzone w zakładach, przedsiębiorstwach spożywczych lub strefach podlegających środkom nadzwyczajnym lub ograniczeniom przemieszczania wraz z odpowiednimi świadectwami zdrowia zwierząt. W art. 19 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/605 określono obowiązki podmiotów w zakresie świadectw zdrowia zwierząt do celów przemieszczania przesyłek świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III i wymieniono przesyłki, w przypadku których świadectwa zdrowia zwierząt można zastąpić znakami jakości zdrowotnej lub znakami identyfikacyjnymi do celów przemieszczania niektórych przesyłek z tych obszarów objętych ograniczeniami. Aby zapewnić wdrożenie przepisów szczególnych w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń, konieczne jest ustanowienie w niniejszym rozporządzeniu dostosowanych przepisów dotyczących wykazu zakładów, w przypadku których właściwy organ danego państwa członkowskiego może zastąpić świadectwo zdrowia zwierząt znakiem jakości zdrowotnej lub znakiem identyfikacyjnym do celów przemieszczania niektórych przesyłek.

(12)

W art. 10 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/605 ustanowiono Szczegółowe zakazy dotyczące przemieszczania przesyłek materiału biologicznego pozyskanego od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III poza te obszary objęte ograniczeniami. Ponadto art. 31 tego rozporządzenia wykonawczego ustanawia szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie przesyłek zawierających materiał biologiczny pozyskany od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II poza ten obszar objęty ograniczeniami na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego. Uwzględniając wysoki poziom środków bezpieczeństwa biologicznego obowiązujących w zatwierdzonych zakładach zajmujących się materiałem biologicznym, w niniejszym rozporządzeniu należy określić szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie przesyłek zawierających materiał biologiczny pozyskany od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III poza ten obszar objęty ograniczeniami na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego. Należy między innymi wprowadzić warunek, aby właściwy organ danego państwa członkowskiego mógł zezwolić na takie przemieszczanie tylko w przypadku, gdy świnie będące samcami-dawcami i samicami-dawczyniami były utrzymywane w zatwierdzonych zakładach zajmujących się materiałem biologicznym od urodzenia lub przez okres co najmniej trzech miesięcy przed pobraniem materiału biologicznego, zgodnie z kodeksem WOAH. Zgodnie z kodeksem WOAH należy również ustanowić obowiązek badania, co najmniej raz w roku, pod kątem afrykańskiego pomoru świń wszystkich świń utrzymywanych w zatwierdzonych zakładach zajmujący się materiałem biologicznym, które są upoważnione do przemieszczania przesyłek materiału biologicznego z obszarów objętych ograniczeniami III.

(13)

W art. 14 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/605 określono ogólne warunki odstępstw od szczegółowych zakazów dotyczących przemieszczania przesyłek świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III poza te obszary. Art. 14 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia odnosi się do ogólnego warunku określonego w art. 28 ust. 2 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687, zgodnie z którym wszystkie przemieszczenia na obszarze zapowietrzonym, na które udzielono zezwolenia, muszą być realizowane wyłącznie wyznaczonymi drogami. Uwzględniając inne środki zmniejszające ryzyko wprowadzone w odniesieniu do przemieszczania przesyłek świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu oraz w celu uniknięcia niepotrzebnych ograniczeń, odesłanie do ogólnych warunków przyznawania odstępstw od zakazów obowiązujących na obszarze zapowietrzonym zawartych w art. 28 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 należy zastąpić odesłaniem do ogólnych warunków przyznawania odstępstw od zakazów obowiązujących na obszarze zagrożonym zawartych w art. 43 tego rozporządzenia delegowanego, w którym wymaga się między innymi, aby wszystkie przemieszczenia, na które udzielono zezwolenia, były realizowane w pierwszej kolejności z wykorzystaniem głównych autostrad lub głównych połączeń kolejowych.

(14)

W art. 35 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/605 określono szczegółowe warunki udzielania zezwolenia na przemieszczanie przesyłek materiałów kategorii 3 pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II poza te obszary objęte ograniczeniami w obrębie tego samego państwa członkowskiego w celu przetworzenia produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w drodze sterylizacji ciśnieniowej lub za pomocą niektórych metod alternatywnych, w celu produkcji karmy dla zwierząt domowych oraz w celu przetworzenia produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych w biogaz lub kompost, jak przewidziano w rozporządzeniu (WE) nr 1069/2009. Zważywszy na skuteczność odpowiednich metod przetwarzania w zmniejszaniu ryzyka wystąpienia afrykańskiego pomoru świń, w niniejszym rozporządzeniu należy także określić szczegółowe warunki udzielania zezwolenia na przemieszczanie przesyłek materiałów kategorii 3 pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III poza ten obszar objęty ograniczeniami w obrębie tego samego państwa członkowskiego w celu przetworzenia produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w drodze sterylizacji ciśnieniowej lub za pomocą niektórych metod alternatywnych, w celu produkcji karmy dla zwierząt domowych oraz w celu przetworzenia produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych w biogaz lub kompost.

(15)

W art. 44 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/605 przewidziano specjalne znaki jakości zdrowotnej lub, w stosownych przypadkach, znaki identyfikacyjne dla niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego. Produkty te powinny być oznakowane specjalnym znakiem jakości zdrowotnej lub, w stosownych przypadkach, znakiem identyfikacyjnym, który nie jest owalny i którego nie można pomylić ze znakiem jakości zdrowotnej ani znakiem identyfikacyjnym przewidzianym w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (9). Biorąc pod uwagę zasady ustanowione w tym rozporządzeniu, a także w celu skutecznego stosowania przepisów szczególnych w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń dotyczących przemieszczania w obrębie obszarów objętych ograniczeniami lub z tych obszarów niektórych przesyłek świeżego mięsa i produktów mięsnych uzyskanych z utrzymywanych lub dzikich świń, jak również w celu zachowania jasności w niniejszym rozporządzeniu należy określić konkretny kształt specjalnych znaków, tak aby zapewnić kompleksowy zestaw środków technicznych do zwalczania tej choroby. Ponadto należy wprowadzić okres przejściowy dla wprowadzenia zharmonizowanego kształtu takich specjalnych znaków, aby uwzględnić szczególną sytuację właściwych organów i podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze w państwach członkowskich, w których występuje afrykański pomór świń i które muszą wprowadzić niezbędne ustalenia w celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem.

(16)

Doświadczenie zdobyte w zwalczaniu afrykańskiego pomoru świń w Unii pokazuje, że pewne środki zmniejszające ryzyko i wzmocnione środki bioasekuracji są konieczne w celu zapobiegania tej chorobie w zakładach, w których utrzymywane są świnie. Środki te należy określić w załączniku III do niniejszego rozporządzenia i powinny one obejmować zakłady podlegające odstępstwom ustanowionym w odniesieniu do przemieszczania przesyłek świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III.

(17)

Od dnia przyjęcia rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/605 sytuacja epidemiologiczna w Unii uległa dalszej zmianie w związku z występowaniem afrykańskiego pomoru świń w kilku państwach członkowskich, w szczególności wśród populacji dzikich świń, które w znacznym stopniu przyczyniły się do przenoszenia i utrzymywania się wirusa tej choroby w Unii. Mimo wprowadzenia przez państwa członkowskie środków w zakresie zwalczania chorób zgodnie z przepisami Unii, dzikie świnie nadal stanowią główne źródło przenoszenia i utrzymywania się tej choroby w Unii. Ogniska tej choroby u świń wiążą się z ryzykiem również dla państw członkowskich uznawanych za wolne od choroby w związku z przemieszczaniem się dzikich świń lub w kontekście rozprzestrzeniania się choroby za pośrednictwem człowieka przez zakażone materiały. Biorąc pod uwagę obecną sytuację epidemiologiczną w Unii w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń, państwa członkowskie powinny wprowadzić dobrze skoordynowane i spójne środki w zakresie zwalczania tej choroby. W przedstawionej przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) opinii naukowej z dnia 12 czerwca 2018 r. dotyczącej afrykańskiego pomoru świń u dzików (10) oraz w sprawozdaniu naukowym z dnia 18 grudnia 2019 r. w sprawie analiz epidemiologicznych dotyczących afrykańskiego pomoru świń w Unii Europejskiej (11) zalecono również zastosowanie środków szczególnych w zakresie zwalczania chorób jeszcze przed wprowadzeniem wirusa afrykańskiego pomoru świń.

(18)

W związku z tym w celu uniknięcia rozprzestrzeniania się afrykańskiego pomoru świń przez dzikie świnie kluczowe jest, aby państwa członkowskie wprowadziły dobrze skoordynowane środki, które pozwolą zapobiec powielaniu działań. W związku z powyższym w niniejszym rozporządzeniu należy nałożyć na państwa członkowskie obowiązek ustanowienia krajowych planów działania dotyczących dzikich świń, aby uniknąć rozprzestrzeniania się afrykańskiego pomoru świń w Unii, dzięki zapewnieniu skoordynowanego i spójnego podejścia we wszystkich państwach członkowskich (krajowe plany działania). W minimalnych wymaganiach dotyczących krajowych planów działania należy uwzględniać porady naukowe dostarczone przez EFSA, w szczególności dotyczące środków zapobiegawczych mających na celu zmniejszenie i ustabilizowanie zagęszczenia pogłowia dzików przed wprowadzeniem tej choroby, nadzoru biernego, środków bioasekuracji podczas polowań na dzikie świnie, w celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia w państwach członkowskich. Wspomniane krajowe plany działania i roczne wyniki ich realizacji należy przedstawić Komisji i pozostałym państwom członkowskim.

(19)

Środki zarządzania dzikimi świniami wdrożone w kontekście krajowych planów działania powinny być zgodne, w stosownych przypadkach, z unijnymi przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, w tym z wymogami ochrony przyrody, określonymi w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE (12) i dyrektywie Rady 92/43/EWG (13).

(20)

Aby uwzględnić niedawne zmiany sytuacji epidemiologicznej w zakresie afrykańskiego pomoru świń w Unii, nowe doświadczenia i wiedzę zebrane w Unii, oraz proaktywnie zwalczać ryzyko związane z rozprzestrzenianiem się tej choroby, w niniejszym rozporządzeniu należy ustanowić zmienione i rozszerzone przepisy szczególne w zakresie zwalczania chorób. Należy zatem uchylić rozporządzenie wykonawcze (UE) 2021/605 i zastąpić je niniejszym rozporządzeniem.

(21)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2021/605 stosuje się do dnia 20 kwietnia 2028 r. Biorąc pod uwagę obecną sytuację epidemiologiczną w zakresie afrykańskiego pomoru świń w Unii, konieczne jest utrzymanie do tego czasu środków szczególnych w zakresie zwalczania chorób ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.

(22)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEDMIOT, ZAKRES I DEFINICJE

Artykuł 1

Przedmiot i zakres

1.   W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się następujące przepisy:

a)

środki szczególne w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń, które mają być stosowane przez państwa członkowskie (14), które są wymienione lub których obszary są wymienione w załączniku I i II (zainteresowane państwa członkowskie).

Te środki szczególne w zakresie zwalczania chorób stosuje się w odniesieniu do utrzymywanych i dzikich świń oraz do produktów pozyskanych od lub ze świń w uzupełnieniu środków stosowanych na obszarach zapowietrzonych, zagrożonych i buforowych oraz w strefach objętych zakażeniem ustanowionych przez właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich zgodnie z art. 21 ust. 1 i art. 63 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687.

b)

umieszczenie w wykazie na poziomie Unii w załączniku I obszarów objętych ograniczeniami I, II i III w następstwie wystąpienia ognisk afrykańskiego pomoru świń;

c)

umieszczenie w wykazie na poziomie Unii w załączniku II w następstwie wystąpienia ogniska afrykańskiego pomoru świń w państwie członkowskim lub strefie uprzednio uznawanych za wolne od choroby:

(i)

obszarów objętych ograniczeniami, które obejmują obszary zapowietrzone i zagrożone, w przypadku wystąpienia ogniska afrykańskiego pomoru świń u utrzymywanych świń;

(ii)

stref objętych zakażeniem, w przypadku wystąpienia ognisk tej choroby u dzikich świń.

2.   W niniejszym rozporządzeniu ustanowiono również przepisy dotyczące środków szczególnych w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń, które mają być stosowane na czas określony przez wszystkie państwa członkowskie.

3.   Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do:

a)

przemieszczania przesyłek:

(i)

świń utrzymywanych w zakładach znajdujących się na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III oraz w strefach objętych zakażeniem, o których mowa w ust. 1 lit. c) ppkt (ii);

(ii)

materiału biologicznego, produktów pochodzenia zwierzęcego i produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego pozyskanych od lub z utrzymywanych świń, o których mowa w lit. a) ppkt (i);

(iii)

świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, z obszarów objętych ograniczeniami I, II i III lub stref objętych zakażeniem, o których mowa w ust. 1 lit. c) ppkt (ii), w przypadku gdy takie mięso lub produkty mięsne zostały uzyskane ze świń trzymanych na obszarach poza tymi obszarami objętymi ograniczeniami i strefami objętymi zakażeniem oraz poddanych ubojowi

w rzeźniach znajdujących się na obszarach objętych ograniczeniami I, II lub III lub w strefach objętych zakażeniem, o których mowa w ust. 1 lit. c) ppkt (ii); albo

w rzeźniach znajdujących się poza tymi obszarami objętymi ograniczeniami i strefami objętymi zakażeniem;

b)

przemieszczania:

(i)

przesyłek dzikich świń we wszystkich państwach członkowskich;

(ii)

przesyłek, w tym na własny użytek przez myśliwych, produktów pochodzenia zwierzęcego i produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego pozyskanych od lub z dzikich świń na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III lub przetwarzanych w zakładach znajdujących się na tych obszarach objętych ograniczeniami;

c)

podmiotów prowadzących przedsiębiorstwo spożywcze zajmujących się przesyłkami, o których mowa w lit. a) i b);

d)

wszystkich państw członkowskich w zakresie podnoszenia świadomości na temat afrykańskiego pomoru świń;

e)

wszystkich państw członkowskich w zakresie krajowych planów działania dotyczących dzikich świń w celu uniknięcia rozprzestrzeniania się afrykańskiego pomoru świń w Unii.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje określone w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2020/687.

Zastosowanie mają ponadto następujące definicje:

a)

„świnia” oznacza zwierzę z gatunków zwierząt kopytnych należących do rodziny świniowatych wymienione w załączniku III do rozporządzenia (UE) 2016/429;

b)

„materiał biologiczny” oznacza nasienie, oocyty i zarodki świń pozyskane od lub z utrzymywanych świń do celów sztucznego rozrodu;

c)

„obszar objęty ograniczeniami I” oznacza obszar o precyzyjnie wyznaczonych granicach geograficznych w państwie członkowskim wymieniony w załączniku I część I, objęty środkami szczególnymi w zakresie zwalczania chorób i graniczący z obszarami objętymi ograniczeniami II lub III;

d)

„obszar objęty ograniczeniami II” oznacza obszar państwa członkowskiego wymieniony w części II załącznika I ze względu na ognisko afrykańskiego pomoru świń u dzikiej świni, o precyzyjnie wyznaczonych granicach geograficznych objęty środkami szczególnymi w zakresie zwalczania chorób;

e)

„obszar objęty ograniczeniami III” oznacza obszar państwa członkowskiego wymieniony w części III załącznika I ze względu na ognisko afrykańskiego pomoru świń u świni utrzymywanej, o precyzyjnie wyznaczonych granicach geograficznych objęty środkami szczególnymi w zakresie zwalczania chorób;

f)

„państwo członkowskie lub strefa uprzednio uznawane za wolne od choroby” oznacza państwo członkowskie lub strefę, w których w okresie poprzednich dwunastu miesięcy u utrzymywanych albo dzikich świń nie potwierdzono afrykańskiego pomoru świń;

g)

„obszar wymieniony w załączniku II” oznacza obszar państwa członkowskiego wymieniony w załączniku II:

(i)

w jego części A jako strefa objęta zakażeniem w następstwie potwierdzenia wystąpienia ogniska afrykańskiego pomoru świń u dzikich świń w państwie członkowskim lub strefie uprzednio uznawanych za wolne od choroby; lub

(ii)

w jego części B jako obszar objęty ograniczeniami obejmujący obszary zapowietrzone i zagrożone w następstwie wystąpienia ogniska afrykańskiego pomoru świń u utrzymywanych świń w państwie członkowskim lub strefie uprzednio uznawanych za wolne od choroby;

h)

„materiały kategorii 2” oznaczają produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, o których mowa w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, pozyskane od lub z utrzymywanych świń;

i)

„materiały kategorii 3” oznaczają produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, o których mowa w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, pozyskane od lub z utrzymywanych świń;

j)

„zakład zatwierdzony w odniesieniu do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego” oznacza zakład, który został zatwierdzony przez właściwy organ zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009;

k)

„zatwierdzony zakład zajmujący się materiałem biologicznym” oznacza zakład zdefiniowany w art. 2 pkt 2 rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2020/686 (15);

l)

„zarejestrowany zakład zajmujący się materiałem biologicznym” oznacza zakład określony w art. 2 pkt 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/686.

ROZDZIAŁ II

PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE USTANAWIANIA OBSZARÓW OBJĘTYCH OGRANICZENIAMI I STREF OBJĘTYCH ZAKAŻENIEM W PRZYPADKU WYSTĄPIENIA OGNISKA AFRYKAŃSKIEGO POMORU ŚWIŃ

Artykuł 3

Przepisy szczególne dotyczące natychmiastowego ustanowienia obszarów objętych ograniczeniami i stref objętych zakażeniem w przypadku wystąpienia ogniska afrykańskiego pomoru świń u świń utrzymywanych lub dzikich

W przypadku wystąpienia ogniska afrykańskiego pomoru świń u utrzymywanych lub dzikich świń właściwy organ państwa członkowskiego natychmiast ustanawia:

a)

w przypadku wystąpienia ogniska choroby u utrzymywanych świń obszar objęty ograniczeniami zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 i zgodnie z warunkami określonymi w tym artykule; albo

b)

w przypadku wystąpienia ogniska choroby u dzikich świń strefę objętą zakażeniem zgodnie z art. 63 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687.

Artykuł 4

Przepisy szczególne dotyczące ustanawiania dodatkowego obszaru objętego ograniczeniami w przypadku wystąpienia ogniska afrykańskiego pomoru świń u utrzymywanych lub dzikich świń

1.   W przypadku wystąpienia ogniska afrykańskiego pomoru świń u utrzymywanych lub dzikich świń właściwy organ państwa członkowskiego może ustanowić, na podstawie kryteriów i zasad wyznaczania granic geograficznych obszarów objętych ograniczeniami określonych w art. 64 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/429, dodatkowy obszar objęty ograniczeniami graniczący z ustanowionym obszarem objętym ograniczeniami lub ustanowioną strefą objętą zakażeniem, o której mowa w art. 3 niniejszego rozporządzenia, w celu odgraniczenia obszaru objętego ograniczeniami lub strefy objętej zakażeniem od obszarów nieobjętych ograniczeniami.

2.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego zapewnia, aby dodatkowy obszar objęty ograniczeniami, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, odpowiadał obszarowi objętemu ograniczeniami I wymienionemu w załączniku I część I zgodnie z art. 5.

Artykuł 5

Przepisy szczególne dotyczące umieszczania w wykazie obszarów objętych ograniczeniami I w przypadku wystąpienia ogniska afrykańskiego pomoru świń u utrzymywanych lub dzikich świń na obszarze państwa członkowskiego graniczącym z obszarem, na którym oficjalnie nie potwierdzono ogniska afrykańskiego pomoru świń

1.   Po wystąpieniu ogniska afrykańskiego pomoru świń u utrzymywanych lub dzikich świń na obszarze państwa członkowskiego graniczącym z obszarem, na którym oficjalnie nie potwierdzono żadnego ogniska afrykańskiego pomoru świń u utrzymywanych lub dzikich świń, obszar, na którym nie potwierdzono żadnego ogniska, umieszcza się w wykazie, w stosownych przypadkach, w załączniku I część I jako obszar objęty ograniczeniami I.

2.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego zapewnia, aby po umieszczeniu obszaru w wykazie w części I załącznika I do niniejszego rozporządzenia jako obszaru objętego ograniczeniami I niezwłocznie dostosowano dodatkowy obszar objęty ograniczeniami ustanowiony zgodnie z art. 64 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, aby obejmował co najmniej odpowiedni obszar objęty ograniczeniami I wymieniony w załączniku I do niniejszego rozporządzenia dla tego państwa członkowskiego.

3.   Właściwy organ państwa członkowskiego niezwłocznie ustanawia odpowiedni dodatkowy obszar objęty ograniczeniami zgodnie z art. 64 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/429, jeśli obszar objęty ograniczeniami I wymieniono w wykazie w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 6

Przepisy szczególne dotyczące umieszczania w wykazie obszarów objętych ograniczeniami II lub stref objętych zakażeniem w przypadku wystąpienia ogniska afrykańskiego pomoru świń u dzikich świń w państwie członkowskim

1.   Po wystąpieniu ogniska afrykańskiego pomoru świń u dzikich świń na obszarze państwa członkowskiego obszar ten umieszcza się w wykazie w części II w załączniku I do niniejszego rozporządzenia jako obszar objęty ograniczeniami II, z wyjątkiem sytuacji, gdy obszar ten podlega wpisowi do wykazu zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.

2.   Po wystąpieniu ogniska afrykańskiego pomoru świń u dzikich świń w państwie członkowskim lub strefie uprzednio uznawanych za wolne od choroby, obszar ten umieszcza się w wykazie w części A załącznika II jako strefę objętą zakażeniem, z wyjątkiem sytuacji, gdy ze względu na bliskość obszaru objętego ograniczeniami II oraz w celu zapewnienia ciągłości terytorialnej tego obszaru, obszar ten podlega wpisowi do wykazu jako obszar objęty ograniczeniami II zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.

3.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego zapewnia niezwłoczne dostosowanie strefy objętej zakażeniem ustanowionej zgodnie z art. 63 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687, aby obejmowała ona co najmniej w przypadku tego państwa członkowskiego odpowiednio:

a)

obszar objęty ograniczeniami II wymieniony w załączniku I do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do tego państwa członkowskiego;

lub

b)

strefę objętą zakażeniem wymienioną w części A załącznika II do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 7

Przepisy szczególne dotyczące umieszczania w wykazie obszarów objętych ograniczeniami w przypadku wystąpienia ogniska afrykańskiego pomoru świń u utrzymywanych świń w państwie członkowskim

1.   Po wystąpieniu ogniska afrykańskiego pomoru świń u utrzymywanych świń na obszarze państwa członkowskiego obszar ten umieszcza się w wykazie w załączniku I część III jako obszar objęty ograniczeniami III, z wyjątkiem sytuacji, gdy obszar ten podlega wpisowi do wykazu zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.

2.   Po wystąpieniu pierwszego i pojedynczego ogniska afrykańskiego pomoru świń u utrzymywanych świń w państwie członkowskim lub strefie uprzednio uznawanych za wolne od choroby, obszar ten umieszcza się w wykazie w części B załącznika II jako obszar objęty ograniczeniami obejmujący obszary zapowietrzone i zagrożone, z wyjątkiem sytuacji, gdy ze względu na bliskość obszaru objętego ograniczeniami III oraz w celu zapewnienia ciągłości terytorialnej tego obszaru, obszar ten podlega wpisowi do wykazu jako obszar objęty ograniczeniami III zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.

3.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego zapewnia niezwłoczne dostosowanie obszaru objętego ograniczeniami ustanowionego zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687, aby obejmowała ona co najmniej w przypadku tego państwa członkowskiego odpowiednio:

a)

obszar objęty ograniczeniami III wymieniony w załączniku I do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do tego państwa członkowskiego;

lub

b)

obszar objęty ograniczeniami, który obejmuje obszary zapowietrzone i zagrożone, wymieniony w części B załącznika II do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 8

Ogólne i szczegółowe stosowanie środków szczególnych w zakresie zwalczania chorób na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III oraz w strefach objętych zakażeniem wymienionych w załączniku II

1.   Zainteresowane państwa członkowskie stosują środki szczególne w zakresie zwalczania chorób określone w niniejszym rozporządzeniu na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III oprócz środków zwalczania chorób, które należy stosować zgodnie z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2020/687:

a)

na obszarach objętych ograniczeniami ustanowionych zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

b)

w strefach objętych zakażeniem ustanowionych zgodnie z art. 63 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687.

2.   Oprócz środków określonych w art. 63–66 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 zainteresowane państwa członkowskie stosują środki szczególne w zakresie zwalczania chorób określone w niniejszym rozporządzeniu, mające zastosowanie do obszarów objętych ograniczeniami II, także na obszarach wymienionych jako strefy objęte zakażeniem w części A załącznika II do niniejszego rozporządzenia.

3.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego zakazuje przemieszczania przesyłek utrzymywanych świń i pozyskanych od nich lub z nich produktów do innych państw członkowskich i państw trzecich ze strefy objętej zakażeniem danego państwa członkowskiego, wymienionej w części A załącznika II.

4.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zdecydować, że zakaz przewidziany w ust. 3 nie ma zastosowania do przemieszczania przesyłek produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych w strefie objętej zakażeniem wymienionej w części A załącznika II, które to produkty poddano odpowiedniej obróbce zmniejszającej ryzyko zgodnie z załącznikiem VII do rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687.

ROZDZIAŁ III

ŚRODKI SZCZEGÓLNE W ZAKRESIE ZWALCZANIA CHORÓB MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO PRZESYŁEK ŚWIŃ UTRZYMYWANYCH NA OBSZARACH OBJĘTYCH OGRANICZENIAMI I, II I III ORAZ POZYSKANYCH OD NICH LUB Z NICH PRODUKTÓW W ZAINTERESOWANYCH PAŃSTWACH CZŁONKOWSKICH

SEKCJA 1

STOSOWANIE SZCZEGÓŁOWYCH ZAKAZÓW W ODNIESIENIU DO PRZEMIESZCZANIA PRZESYŁEK UTRZYMYWANYCH ŚWIŃ I POZYSKANYCH OD NICH LUB Z NICH PRODUKTÓW W ZAINTERESOWANYCH PAŃSTWACH CZŁONKOWSKICH

Artykuł 9

Szczegółowe zakazy dotyczące przemieszczania przesyłek świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III w obrębie tych obszarów objętych ograniczeniami i poza nie

1.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego zakazuje przemieszczania przesyłek świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III w obrębie tych obszarów objętych ograniczeniami i poza nie.

2.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zdecydować, że zakaz przewidziany w ust. 1 nie ma zastosowania do:

a)

przemieszczania przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami I do zakładów znajdujących się na tych samych lub innych obszarach objętych ograniczeniami I, na obszarach objętych ograniczeniami II i III lub poza tymi obszarami, pod warunkiem że zakład przeznaczenia znajduje się na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego;

b)

przesyłek świń utrzymywanych w zakładach odizolowanych znajdujących się na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III, pod warunkiem że:

(i)

właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego przeprowadził ocenę ryzyka wynikającego z takiego przemieszczania, a z oceny tej wynika, że ryzyko rozprzestrzenienia się afrykańskiego pomoru świń jest znikome;

(ii)

świnie są przemieszczane wyłącznie do innego zakładu odizolowanego znajdującego się w tym samym zainteresowanym państwie członkowskim.

3.   Na zasadzie odstępstwa od zakazów przewidzianych w ust. 1 niniejszego artykułu właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III w obrębie tych obszarów objętych ograniczeniami i poza nie w przypadkach objętych art. 22–31 pod warunkiem spełnienia szczególnych warunków określonych w tych artykułach.

Artykuł 10

Szczegółowe zakazy dotyczące przemieszczania przesyłek materiału biologicznego pozyskanego od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III poza te obszary

1.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego zakazuje przemieszczania przesyłek materiału biologicznego pozyskanego od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III poza te obszary.

2.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zdecydować, że zakaz przewidziany w ust. 1 nie ma zastosowania do przemieszczania przesyłek materiału biologicznego świń utrzymywanych w zakładach odizolowanych znajdujących się na obszarach objętych ograniczeniami II i III, pod warunkiem że:

a)

właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego przeprowadził ocenę ryzyka wynikającego z takiego przemieszczania, a z oceny tej wynika, że ryzyko rozprzestrzenienia się afrykańskiego pomoru świń jest znikome;

b)

materiał biologiczny jest przemieszczany wyłącznie do innego zakładu odizolowanego znajdującego się w tym samym zainteresowanym państwie członkowskim.

3.   Na zasadzie odstępstwa od zakazów przewidzianych w ust. 1 niniejszego artykułu właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek materiału biologicznego pozyskanego od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III poza te obszary, w przypadkach objętych art. 32, 33 i 34 pod warunkiem spełnienia szczególnych warunków określonych w tych artykułach.

Artykuł 11

Szczegółowe zakazy dotyczące przemieszczania przesyłek produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III poza te obszary objęte ograniczeniami

1.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego zakazuje przemieszczania przesyłek produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III poza te obszary.

2.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zdecydować, że zakaz przewidziany w ust. 1 nie ma zastosowania do przemieszczania przesyłek produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych poza obszarami objętymi ograniczeniami II i III i poddanych ubojowi w rzeźniach znajdujących się na obszarach objętych ograniczeniami II i III, pod warunkiem że te produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego w zakładach i podczas transportu są wyraźnie oddzielone od produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III.

3.   Na zasadzie odstępstwa od zakazów przewidzianych w ust. 1 niniejszego artykułu właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III poza te obszary, w przypadkach objętych art. 35–40 pod warunkiem spełnienia szczególnych warunków określonych w tych artykułach.

Artykuł 12

Szczegółowe zakazy dotyczące przemieszczania przesyłek świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III poza te obszary

1.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego zakazuje przemieszczania przesyłek świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III poza te obszary.

2.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zdecydować, że zakaz przewidziany w ust. 1 niniejszego artykułu nie ma zastosowania do przemieszczania przesyłek produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III, które to produkty poddano odpowiedniej obróbce zmniejszającej ryzyko zgodnie z załącznikiem VII do rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń w zakładach wyznaczonych zgodnie z art. 44 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.

3.   Na zasadzie odstępstwa od zakazów przewidzianych w ust. 1 niniejszego artykułu właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III poza te obszary, w przypadkach objętych art. 41, 42 i 43 pod warunkiem spełnienia szczególnych warunków określonych w tych artykułach.

Artykuł 13

Ogólne zakazy dotyczące przemieszczania przesyłek utrzymywanych świń i pozyskanych od nich lub z nich produktów, które uznaje się za powodujące ryzyko rozprzestrzeniania się afrykańskiego pomoru świń

Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zakazać w obrębie terytorium tego samego państwa członkowskiego przemieszczania przesyłek utrzymywanych świń i produktów pozyskanych od lub z utrzymywanych świń, jeżeli właściwy organ uzna, że zachodzi ryzyko rozprzestrzenienia się afrykańskiego pomoru świń na te utrzymywane świnie bądź pozyskane od nich lub z nich produkty, z nich lub za ich pośrednictwem.

SEKCJA 2

OGÓLNE I SZCZEGÓŁOWE WARUNKI STOSOWANIA ODSTĘPSTW ZEZWALAJĄCYCH NA PRZEMIESZCZANIE PRZESYŁEK ŚWIŃ UTRZYMYWANYCH NA OBSZARACH OBJĘTYCH OGRANICZENIAMI I, II I III POZA TE OBSZARY OBJĘTE OGRANICZENIAMI

Artykuł 14

Ogólne warunki odstępstw od szczegółowych zakazów dotyczących przemieszczania przesyłek świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III w obrębie tych obszarów objętych ograniczeniami i poza nie

1.   Na zasadzie odstępstwa od szczegółowych zakazów dotyczących przemieszczania przesyłek świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III w obrębie tych obszarów objętych ograniczeniami i poza nimi, ustanowionych w art. 9 ust. 1, właściwy organ danego państwa członkowskiego może zezwolić na takie przemieszczanie w przypadkach objętych art. 22–25 oraz art. 28, 29 i 30, pod warunkiem spełnienia szczegółowych warunków przewidzianych w tych artykułach oraz następujących warunków:

a)

zgodnie z ogólnymi warunkami określonymi w art. 43 ust. 2–7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687; oraz

b)

zgodnie z dodatkowymi ogólnymi warunkami dotyczącymi:

(i)

w stosownych przypadkach przemieszczania przesyłek utrzymywanych świń w obrębie obszarów objętych ograniczeniami I, II i III określonych w art. 15 i poza nie;

(ii)

zakładów, w których utrzymywane są świnie, znajdujących się na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III określonych w art. 16;

(iii)

środków transportu stosowanych do przewożenia utrzymywanych świń z obszarów objętych ograniczeniami I, II i III określonych w art. 17.

2.   Przed udzieleniem zezwoleń przewidzianych w art. 22–25 i art. 28–31 właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego przeprowadza ocenę ryzyka wynikającego z takich zezwoleń, a z oceny tej musi wynikać, że ryzyko rozprzestrzenienia się afrykańskiego pomoru świń jest znikome.

3.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zdecydować, że dodatkowe ogólne warunki, określone w art. 15 i 16, nie mają zastosowania do przemieszczania przesyłek świń utrzymywanych w rzeźniach znajdujących się na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III, pod warunkiem że:

a)

utrzymywane świnie muszą zostać przeniesione do innej rzeźni ze względu na wyjątkowe okoliczności, takie jak poważna awaria w rzeźni;

b)

rzeźnia przeznaczenia znajduje się:

(i)

na obszarach objętych ograniczeniami I, II lub III położonych w tym samym państwie członkowskim; albo

(ii)

w wyjątkowych okolicznościach, takich jak brak rzeźni, o których mowa w lit. b) ppkt (i), poza obszarami objętymi ograniczeniami I, II lub III na terytorium tego samego państwa członkowskiego;

c)

na przemieszczenie zezwala właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego.

Artykuł 15

Dodatkowe ogólne warunki dotyczące przemieszczania przesyłek świń utrzymywanych i materiału biologicznego pozyskanego na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III w obrębie tych obszarów objętych ograniczeniami i poza nie

1.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego zatwierdza przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III lub materiału biologicznego tych zwierząt pobranego na obszarach objętych ograniczeniami II i III w obrębie tych obszarów objętych ograniczeniami i poza nimi, w przypadkach objętych art. 22–25 oraz art. 28–34, pod warunkiem spełnienia szczegółowych warunków przewidzianych w tych artykułach oraz następujących dodatkowych warunków ogólnych:

a)

świnie utrzymywano w zakładzie dokonującym wysyłki i nie przemieszczano ich z tego zakładu przez okres co najmniej 30 dni poprzedzających datę przemieszczenia lub od urodzenia, jeśli są młodsze niż 30 dni, a w tym okresie nie wprowadzono żadnych innych utrzymywanych świń z zakładów znajdujących się na obszarach objętych ograniczeniami II, które nie spełniają dodatkowych warunków ogólnych określonych w niniejszym artykule i w art. 16, ani z zakładów znajdujących się na obszarach objętych ograniczeniami III do:

(i)

zakładu dokonującego wysyłki; albo

(ii)

jednostki epidemiologicznej, w której całkowicie odseparowano świnie, które mają być przemieszczone. Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego określa, po przeprowadzeniu oceny ryzyka, granice takiej jednostki epidemiologicznej, potwierdzając, że struktura, rozmiar i odległość między różnymi jednostkami epidemiologicznymi oraz prowadzone działania zapewniają oddzielne obiekty do zakwaterowania, utrzymywania i karmienia utrzymywanych świń, tak aby wirus afrykańskiego pomoru świń nie mógł rozprzestrzeniać się z jednej jednostki epidemiologicznej do drugiej;

b)

badanie kliniczne świń utrzymywanych w zakładzie dokonującym wysyłki, w tym tych zwierząt, które mają być przemieszczane lub wykorzystane do pobrania materiału biologicznego, z pozytywnymi wynikami w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń przeprowadził:

(i)

urzędowy lekarz weterynarii;

(ii)

w okresie ostatnich 24 godzin poprzedzających:

przemieszczanie przesyłki świń lub

pobranie materiału biologicznego; oraz

(iii)

zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 oraz częścią A.1 załącznika I do tego rozporządzenia;

c)

w razie konieczności zgodnie z instrukcjami właściwego organu przed datą przemieszczenia tych przesyłek z zakładu dokonującego wysyłki lub przed datą pobrania materiału biologicznego przeprowadzono badania w kierunku identyfikacji patogenów:

(i)

po badaniu klinicznym, o którym mowa w lit. b), w odniesieniu do świń utrzymywanych w zakładzie dokonującym wysyłki, w tym tych świń, które mają być przemieszczane lub wykorzystane do pobrania materiału biologicznego; oraz

(ii)

zgodnie z pkt A.2 załącznika I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687.

2.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego uzyskuje, w stosownych przypadkach, negatywne wyniki badań w kierunku identyfikacji patogenów, o których mowa w ust. 1 lit. c), przed udzieleniem zezwolenia na przemieszczenie przesyłek świń lub przed datą pobrania materiału biologicznego.

3.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zdecydować, że w przypadku przemieszczania przesyłek utrzymywanych świń z zakładów dokonujących wysyłki znajdujących się na obszarach objętych ograniczeniami I i II w obrębie tych obszarów objętych ograniczeniami i poza nie do zakładów znajdujących się w obrębie tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego, badanie kliniczne, o którym mowa w ust. 1 lit. b):

a)

przeprowadza się wyłącznie w odniesieniu do świń, które mają zostać przemieszczone; lub

b)

nie musi zostać przeprowadzone, pod warunkiem że:

(i)

urzędowy lekarz weterynarii przeprowadzał wizyty w zakładzie dokonującym wysyłki z częstotliwością, o której mowa w art. 16 ust. 1 lit. a) ppkt (i), i wszystkie wizyty urzędowego lekarza weterynarii w okresie co najmniej dwunastu miesięcy poprzedzających datę przemieszczenia przesyłki świń zakończyły się korzystnym wynikiem, wskazującym, że:

w zakładzie dokonującym wysyłki wdrożono wymagania w zakresie bioasekuracji, o których mowa w art. 16 ust. 1 lit. b),

urzędowy lekarz weterynarii przeprowadził podczas tych wizyt badanie kliniczne z wynikiem korzystnym w kierunku afrykańskiego pomoru świń w odniesieniu do świń utrzymywanych w zakładzie dokonującym wysyłki zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 oraz częścią A.1 załącznika I do tego rozporządzenia;

(ii)

w zakładzie dokonującym wysyłki stosowano ciągły nadzór, o którym mowa w art. 16 ust. 1 lit. c), w okresie co najmniej dwunastu miesięcy poprzedzających datę przemieszczenia przesyłki świń.

4.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zdecydować, że w przypadku przemieszczania przesyłek utrzymywanych świń z zakładu dokonującego wysyłki znajdującego się na obszarze objętym ograniczeniami III do zakładów znajdujących się w obrębie tego obszaru objętego ograniczeniami III lub w obrębie obszarów objętych ograniczeniami I lub II w tym samym zainteresowanym państwie członkowskim, badanie kliniczne, o którym mowa w ust. 1 lit. b):

a)

przeprowadza się wyłącznie w odniesieniu do świń, które mają zostać przemieszczone; lub

b)

nie musi zostać przeprowadzone, pod warunkiem że:

(i)

urzędowy lekarz weterynarii przeprowadzał wizyty w zakładzie dokonującym wysyłki z częstotliwością, o której mowa w art. 16 ust. 1 lit. a) ppkt (ii), i wszystkie wizyty urzędowego lekarza weterynarii w okresie co najmniej dwunastu miesięcy poprzedzających datę przemieszczenia zakończyły się korzystnym wynikiem, wskazującym, że:

w zakładzie dokonującym wysyłki wdrożono wymagania w zakresie bioasekuracji, o których mowa w art. 16 ust. 1 lit. b),

urzędowy lekarz weterynarii przeprowadził podczas tych wizyt badanie kliniczne z wynikiem korzystnym w kierunku afrykańskiego pomoru świń w odniesieniu do świń utrzymywanych w zakładzie dokonującym wysyłki zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 oraz częścią A.1 załącznika I do tego rozporządzenia;

(ii)

w zakładzie dokonującym wysyłki stosowano ciągły nadzór, o którym mowa w art. 16 ust. 1 lit. c), w okresie co najmniej dwunastu miesięcy poprzedzających datę przemieszczenia.

5.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zdecydować, że w przypadku przemieszczania przesyłek materiału biologicznego pozyskanego na obszarach objętych ograniczeniami II i III do zakładów znajdujących się w obrębie tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego lub w innych państwach członkowskich, przeprowadzenie badania klinicznego, o którym mowa w ust. 1 lit. b), nie jest wymagane, pod warunkiem że

a)

urzędowy lekarz weterynarii przeprowadzał wizyty w zakładzie dokonującym wysyłki z częstotliwością, o której mowa w art. 16 ust. 1 lit. a) ppkt (ii), i wszystkie wizyty urzędowego lekarza weterynarii w okresie co najmniej dwunastu miesięcy poprzedzających datę pobrania materiału biologicznego zakończyły się korzystnym wynikiem, wskazującym, że:

(i)

w zakładzie dokonującym wysyłki wdrożono wymagania w zakresie bioasekuracji, o których mowa w art. 16 ust. 1 lit. b),

(ii)

urzędowy lekarz weterynarii przeprowadził podczas tych wizyt badanie kliniczne z wynikiem korzystnym w kierunku afrykańskiego pomoru świń w odniesieniu do świń utrzymywanych w zakładzie dokonującym wysyłki zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 oraz częścią A.1 załącznika I do tego rozporządzenia;

(iii)

w zakładzie dokonującym wysyłki stosowano ciągły nadzór, o którym mowa w art. 16 ust. 1 lit. c), w okresie co najmniej dwunastu miesięcy poprzedzających datę pobrania materiału biologicznego.

Artykuł 16

Dodatkowe ogólne warunki związane z zakładami, w których utrzymywane są świnie, znajdującymi się na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III

1.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego zatwierdza wyłącznie przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych w zakładach znajdujących się na obszarach objętych ograniczeniami I, II lub III lub przesyłek materiału biologicznego pozyskanego na obszarach objętych ograniczeniami II lub III w obrębie tych obszarów objętych ograniczeniami i poza nimi, w przypadkach objętych art. 22–25 oraz art. 28–34, pod warunkiem spełnienia szczegółowych warunków przewidzianych w tych artykułach oraz następujących dodatkowych warunków ogólnych:

a)

urzędowy lekarz weterynarii przeprowadził wizytę w zakładzie dokonującym wysyłki co najmniej raz po umieszczeniu obszarów objętych ograniczeniami I, II i III w wykazie w załączniku I do niniejszego rozporządzenia lub w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę przemieszczenia przesyłki, a urzędowi lekarze weterynarii przeprowadzają w zakładzie regularne wizyty, jak przewidziano w art. 26 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687, w następujący sposób:

(i)

na obszarach objętych ograniczeniami I i II: co najmniej dwa razy do roku, w odstępach co najmniej czterech miesięcy między takimi wizytami;

(ii)

na obszarze objętym ograniczeniami III: przynajmniej raz na trzy miesiące.

b)

zakład dokonujący wysyłki wdraża wymagania w zakresie bioasekuracji w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń:

(i)

zgodnie z wzmocnionymi środkami bioasekuracji określonymi w załączniku III; oraz

(ii)

zgodnie z ustaleniami zainteresowanego państwa członkowskiego;

c)

w zakładzie dokonującym wysyłki stosuje się ciągły nadzór poprzez badania w kierunku identyfikacji patogenów wywołujących afrykański pomór świń:

(i)

zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 oraz załącznikiem I do tego rozporządzenia; oraz

(ii)

z wynikiem negatywnym w każdym tygodniu na co najmniej dwóch pierwszych martwych utrzymywanych świniach w wieku powyżej 60 dni lub, w przypadku braku takich martwych zwierząt w wieku powyżej 60 dni, na wszystkich martwych utrzymywanych świniach po odsadzeniu, w każdej jednostce epidemiologicznej; oraz

(iii)

co najmniej w okresie monitorowania afrykańskiego pomoru świń określonym w załączniku II do rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 przed przemieszczeniem przesyłki z zakładu dokonującego wysyłki. lub

(iv)

w stosownych przypadkach, zgodnie z instrukcjami właściwego organu, zgodnie z art. 15 ust. 1 lit. c), jeżeli w okresie monitorowania afrykańskiego pomoru świń, o którym mowa w lit. c) ppkt (iii) niniejszego ustępu, w zakładzie nie ma padłych utrzymywanych świń.

2.   Właściwy organ może podjąć decyzję o przeprowadzaniu wizyt w zakładzie dokonującym wysyłki na obszarze objętym ograniczeniami III, o którym mowa w ust. 1 lit. a) ppkt (ii), z częstotliwością, o której mowa w ust. 1 lit. a) ppkt (i), na podstawie korzystnego wyniku ostatniej wizyty po umieszczeniu obszarów objętych ograniczeniami I, II i III w wykazie w załączniku I lub w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę przemieszczenia, wskazując że:

a)

wdrożone są wymogi w zakresie bioasekuracji, o których mowa w ust. 1 lit. b) oraz

b)

w zakładzie tym stosuje się ciągły nadzór, o którym mowa w ust. 1 lit. c).

3.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zdecydować, że ogrodzenie dla zwierząt, przewidziane w pkt 2 lit. h) załącznika III, o którym mowa w ust. 1 lit. b) ppkt (i) niniejszego artykułu, nie jest wymagane:

a)

w przypadku zakładów, w których utrzymywane są świnie, przez okres sześciu miesięcy od daty potwierdzenia pierwszego ogniska afrykańskiego pomoru świń w państwie członkowskim lub strefie uprzednio wolnych od choroby, pod warunkiem że:

(i)

właściwy organ państwa członkowskiego przeprowadził ocenę ryzyka wynikającego z takiej decyzji, a z oceny tej wynika, że ryzyko rozprzestrzenienia się afrykańskiego pomoru świń jest znikome;

(ii)

wprowadzono alternatywny system zapewniający odseparowanie świń utrzymywanych w zakładach od dzikich świń w państwach członkowskich, w których występuje populacja dzikich świń;

(iii)

utrzymywane świnie z tych zakładów nie są przemieszczane do innego państwa członkowskiego.

(iv)

świnie nie są utrzymywane w tych zakładach tymczasowo ani na stałe na zewnątrz; lub

b)

jeśli w wyniku odpowiedniego i ciągłego nadzoru nie wykazano dowodów na stałą obecność dzikich świń w tym państwie członkowskim; lub

c)

w przypadku zakładów, w których utrzymywane są świnie, przez okres sześciu miesięcy od daty publikacji niniejszego rozporządzenia, jeżeli przesyłki świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III oraz pozyskane od nich lub z nich produkty są przemieszczane wyłącznie w obrębie tych obszarów objętych ograniczeniami zgodnie z art. 22, 23, 24, 28 lub 30 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 17

Dodatkowe ogólne warunki związane ze środkami transportu stosowanymi do przewożenia świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III w obrębie tych obszarów objętych ograniczeniami i poza nie

Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego zezwala wyłącznie na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III w obrębie tych obszarów objętych ograniczeniami i poza nie, jeśli środki transportu stosowane do przewożenia tych przesyłek:

a)

spełniają wymogi określone w art. 24 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687; oraz

b)

są czyszczone i odkażane zgodnie z art. 24 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 pod kontrolą lub nadzorem właściwego organu zainteresowanego państwa członkowskiego.

SEKCJA 3

OBOWIĄZKI PODMIOTÓW W ZAKRESIE ŚWIADECTW ZDROWIA ZWIERZĄT

Artykuł 18

Obowiązki podmiotów w zakresie świadectw zdrowia zwierząt do celów przemieszczania przesyłek świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III poza te obszary objęte ograniczeniami

Podmioty przemieszczają przesyłki świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III poza te obszary objęte ograniczeniami wyłącznie w obrębie zainteresowanego państwa członkowskiego lub do innego państwa członkowskiego w przypadkach objętych art. 22–25 i art. 28–31 niniejszego rozporządzenia, jeśli przesyłkom tym towarzyszy świadectwo zdrowia zwierząt przewidziane w art. 143 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/429, które zawiera co najmniej jedno z następujących poświadczeń zgodności z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu:

a)

„Świnie utrzymywane na obszarze objętym ograniczeniami I przy zastosowaniu środków szczególnych w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń ustanowionych w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2023/594”;

b)

„Świnie utrzymywane na obszarze objętym ograniczeniami II przy zastosowaniu środków szczególnych w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń ustanowionych w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2023/594”;

c)

„Świnie utrzymywane na obszarze objętym ograniczeniami III przy zastosowaniu środków szczególnych w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń ustanowionych w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2023/594”.

W przypadku przemieszczania takich przesyłek w obrębie tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego właściwy organ może jednak zdecydować, że świadectwa zdrowia zwierząt nie trzeba wydawać, jak przewidziano w art. 143 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (UE) 2016/429.

Artykuł 19

Obowiązki podmiotów w zakresie świadectw zdrowia zwierząt do celów przemieszczania przesyłek świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III

1.   Podmioty przemieszczają z obszarów objętych ograniczeniami I i II w obrębie tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego lub do innego państwa członkowskiego przesyłki świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I i II w przypadkach objętych art. 41 i 42 niniejszego rozporządzenia, jeśli przesyłkom tym towarzyszy świadectwo zdrowia zwierząt przewidziane w art. 167 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/429, które zawiera:

a)

informacje wymagane zgodnie z art. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2020/2154 (16); oraz

b)

jedno z następujących poświadczeń zgodności z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu:

(i)

„Świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, pozyskane od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami I przy zastosowaniu środków szczególnych w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń ustanowionych w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2023/594”;

(ii)

„Świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, pozyskane od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II przy zastosowaniu środków szczególnych w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń ustanowionych w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2023/594”.

2.   Podmioty przemieszczają z obszarów objętych ograniczeniami I, II i III w obrębie tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego lub do innego państwa członkowskiego przesyłki produktów mięsnych, w tym osłonek, które to produkty poddano odpowiedniej obróbce zmniejszającej ryzyko, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III wyłącznie wówczas, gdy spełnione są następujące warunki:

a)

produkty mięsne, w tym osłonki, zostały poddane odpowiedniemu procesowi obróbki zmniejszającej ryzyko określonemu w załączniku VII do rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

b)

przesyłkom tym towarzyszy świadectwo zdrowia zwierząt przewidziane w art. 167 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/429, które zawiera:

(i)

informacje wymagane zgodnie z art. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/2154; oraz

(ii)

następujące poświadczenie zgodności z wymogami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu:

„Produkty mięsne, w tym osłonki, które to produkty poddano odpowiedniej obróbce zmniejszającej ryzyko, pozyskane od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II lub III przy zastosowaniu środków szczególnych w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń ustanowionych w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2023/594”.

3.   Podmioty przemieszczają z obszarów objętych ograniczeniami I, II i III w obrębie tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego lub do innego państwa członkowskiego przesyłki świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych poza obszarami objętymi ograniczeniami I, II i III i poddanych ubojowi w rzeźniach znajdujących się na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III albo w rzeźniach znajdujących się poza tymi obszarami objętymi ograniczeniami, wyłącznie wówczas, gdy przesyłkom tym towarzyszy:

a)

świadectwo zdrowia zwierząt przewidziane w art. 167 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/429, które zawiera informacje wymagane zgodnie z art. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/2154; oraz

b)

jedno z następujących poświadczeń zgodności z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu:

(i)

„Świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, pozyskane od lub ze świń utrzymywanych poza obszarami objętymi ograniczeniami I, II i III i poddanych ubojowi na obszarach objętych ograniczeniami I, II lub III przy zastosowaniu środków szczególnych w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń ustanowionych w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2023/594”; lub

(ii)

„Świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, pozyskane od lub ze świń utrzymywanych i poddanych ubojowi poza obszarami objętymi ograniczeniami I, II i III przy zastosowaniu środków szczególnych w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń ustanowionych w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2023/594”; lub

(iii)

„Świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, pozyskane od lub ze świń utrzymywanych i poddanych ubojowi poza obszarami objętymi ograniczeniami I, II i III i wyprodukowane lub przetworzone na obszarach objętych ograniczeniami I, II lub III przy zastosowaniu środków szczególnych w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń ustanowionych w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2023/594”.

4.   W przypadkach przemieszczania przesyłek, o których mowa w ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu, w obrębie tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego właściwy organ może zdecydować, że świadectwa zdrowia zwierząt nie trzeba wydawać, jak przewidziano w art. 167 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) 2016/429.

5.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zdecydować, że, w przypadkach nieobjętych zakresem stosowania art. 167 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) 2016/429, znak jakości zdrowotnej lub, w stosownych przypadkach, znak identyfikacyjny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 853/2004, umieszczony na świeżym mięsie lub produktach mięsnych, w tym na osłonkach, może zastąpić świadectwo zdrowia zwierząt przy przemieszczaniu przesyłek do innych państw członkowskich, pod warunkiem że:

a)

znak jakości zdrowotnej lub, w stosownych przypadkach, znak identyfikacyjny jest stosowany na świeżym mięsie lub produktach mięsnych, w tym na osłonkach w:

(i)

zakładach kontaktowych wyznaczonych zgodnie z art. 44 ust. 1 niniejszego rozporządzenia. albo

(ii)

zakładach, które przetwarzają wyłącznie świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, pozyskane od świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami I lub poza obszarami objętymi ograniczeniami I, II i III, oraz wymienionych w wykazie zakładów, o którym mowa w ust. 6 niniejszego artykułu;

b)

świadectwo zdrowia zwierząt zastępuje się wyłącznie w przypadku następujących przesyłek:

(i)

świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I lub II z tych obszarów objętych ograniczeniami do innego państwa członkowskiego, jak określono w ust. 1;

(ii)

produktów mięsnych, w tym osłonek, które to produkty poddano odpowiedniej obróbce zmniejszającej ryzyko, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I lub II z tych obszarów objętych ograniczeniami do innego państwa członkowskiego, jak określono w ust. 2;

(iii)

świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych poza obszarami objętymi ograniczeniami I, II i III i poddanych ubojowi na obszarach objętych lub poddanych ubojowi w rzeźniach znajdujących się na obszarach objętych ograniczeniami I, II lub III z tych obszarów objętych ograniczeniami do innego państwa członkowskiego, jak określono w ust. 3;

(iv)

świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych poza obszarami objętymi ograniczeniami I, II i III i wyprodukowane lub przetworzone na obszarach objętych ograniczeniami I, II lub III z tych obszarów objętych ograniczeniami do innego państwa członkowskiego, jak określono w ust. 3;

c)

właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego zapewnia istnienie alternatywnego systemu gwarantującego identyfikowalność przesyłek, o których mowa w lit. b), oraz zgodność tych przesyłek ze środkami szczególnymi w zakresie zwalczania chorób związanymi z afrykańskim pomorem świń, ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.

6.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego:

a)

udostępnia Komisji i innym państwom członkowskim link do strony internetowej właściwego organu wraz z wykazem zakładów znajdujących się na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III:

(i)

które przetwarzają wyłącznie świeże mięso lub produkty mięsne, w tym osłonki, pozyskane od świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I lub poza obszarami objętymi ograniczeniami I, II i III; oraz

(ii)

w odniesieniu do których właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego dopuścił możliwość zastąpienia świadectwa zdrowia zwierząt przy przemieszczaniu przesyłek do innych państw członkowskich znakiem jakości zdrowotnej lub, w stosownych przypadkach, znakiem identyfikacyjnym, o którym mowa w ust. 5;

b)

zapewnia aktualność wykazu, o którym mowa w lit. a).

Artykuł 20

Obowiązki podmiotów w zakresie świadectw zdrowia zwierząt do celów przemieszczania przesyłek materiału biologicznego pozyskanego od lub ze świń utrzymywanych w zakładach znajdujących się na obszarach objętych ograniczeniami II lub III poza te obszary objęte ograniczeniami

Podmioty przemieszczają przesyłki materiału biologicznego pozyskanego od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II lub III poza te obszary objęte ograniczeniami wyłącznie w obrębie tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego lub do innego państwa członkowskiego w przypadkach objętych art. 32, 33 i 34 niniejszego rozporządzenia, jeśli przesyłkom tym towarzyszy świadectwo zdrowia zwierząt przewidziane w art. 161 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/429, które zawiera co najmniej jedno z następujących poświadczeń zgodności z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu:

a)

„Materiał biologiczny pozyskany od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II przy zastosowaniu środków szczególnych w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń ustanowionych w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2023/594”;

b)

„Materiał biologiczny pozyskany od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III przy zastosowaniu środków szczególnych w zakresie zwalczania chorób w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń ustanowionych w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2023/594”.

W przypadku przemieszczania przesyłek w obrębie tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego właściwy organ może jednak zdecydować, że świadectwa zdrowia zwierząt nie trzeba wydawać, jak przewidziano w art. 161 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (UE) 2016/429.

Artykuł 21

Obowiązki podmiotów w zakresie świadectw zdrowia zwierząt do celów przemieszczania przesyłek materiału kategorii 2 i 3 pozyskanego od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II lub III poza te objęte ograniczeniami

Podmioty przemieszczają przesyłki materiału kategorii 2 i 3 pozyskanego od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II lub III poza te obszary wyłącznie w obrębie tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego lub do innego państwa członkowskiego w przypadkach objętych art. 35–40, jeśli przesyłkom tym towarzyszy:

a)

dokument handlowy, o którym mowa w rozdziale III załącznika VIII do rozporządzenia (UE) nr 142/2011; oraz

b)

świadectwo zdrowia zwierząt, o którym mowa w art. 22 ust. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 i które określono w załączniku VIII do rozporządzenia (UE) nr 142/2011.

W przypadku przemieszczania w obrębie tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego właściwy organ może jednak zdecydować, że świadectwa zdrowia zwierząt nie trzeba wydawać, jak przewidziano w art. 22 ust. 6 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687.

SEKCJA 4

SZCZEGÓŁOWE WARUNKI STOSOWANIA ODSTĘPSTW ZEZWALAJĄCYCH NA PRZEMIESZCZANIE PRZESYŁEK ŚWIŃ UTRZYMYWANYCH NA OBSZARZE OBJĘTYM OGRANICZENIAMI I W OBRĘBIE TEGO OBSZARU OBJĘTEGO OGRANICZENIAMI I POZA NIM

Artykuł 22

Szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami I w obrębie tego obszaru objętego ograniczeniami i poza nim

1.   Na zasadzie odstępstwa od zakazu przewidzianego w art. 9 ust. 1 właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami I w obrębie tego obszaru objętego ograniczeniami i poza nim do:

a)

zakładu znajdującego się na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego:

(i)

na tym samym lub na innym obszarze objętym ograniczeniami I;

(ii)

na obszarach objętych ograniczeniami II lub III;

(iii)

poza obszarami objętymi ograniczeniami I, II i III;

b)

zakładu znajdującego się na terytorium innego zainteresowanego państwa członkowskiego;

c)

państw trzecich.

2.   Właściwy organ udziela zezwoleń, o których mowa w ust. 1, wyłącznie gdy spełniono:

a)

ogólne warunki określone w art. 43 ust. 2–7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

b)

dodatkowe ogólne warunki określone w art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 1 lit. b) i c), art. 15 ust. 2 i 3 oraz art. 16 i 17.

SEKCJA 5

SZCZEGÓŁOWE WARUNKI STOSOWANIA ODSTĘPSTW ZEZWALAJĄCYCH NA PRZEMIESZCZANIE PRZESYŁEK ŚWIŃ UTRZYMYWANYCH NA OBSZARZE OBJĘTYM OGRANICZENIAMI II W OBRĘBIE TEGO OBSZARU OBJĘTEGO OGRANICZENIAMI I POZA NIM

Artykuł 23

Szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II w obrębie tego obszaru objętego ograniczeniami i poza nim na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego

1.   Na zasadzie odstępstwa od zakazu przewidzianego w art. 9 ust. 1 właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II w obrębie tego obszaru objętego ograniczeniami i poza nim do zakładu znajdującego się na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego:

a)

na tym samym lub innym obszarze objętym ograniczeniami II;

b)

na obszarach objętych ograniczeniami I lub III;

c)

poza obszarami objętymi ograniczeniami I, II i III.

2.   Właściwy organ udziela zezwoleń, o których mowa w ust. 1, wyłącznie gdy spełniono:

a)

ogólne warunki określone w art. 43 ust. 2–7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

b)

dodatkowe ogólne warunki określone w art. 14 ust. 2 oraz art. 15, 16 i 17.

3.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego zapewnia, aby świnie podlegające przemieszczaniu, na które udzielono zezwolenia, o którym to przemieszczaniu mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, pozostawały w zakładzie przeznaczenia co najmniej przez okres monitorowania określony w załączniku II do rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 dla afrykańskiego pomoru świń.

Artykuł 24

Szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II w obrębie tego obszaru objętego ograniczeniami i poza nim do rzeźni znajdującej się na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego do celów niezwłocznego uboju

1.   Na zasadzie odstępstwa od zakazu przewidzianego w art. 9 ust. 1 właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II w obrębie tego obszaru objętego ograniczeniami i poza nim do rzeźni znajdującej się na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego, pod warunkiem że:

a)

utrzymywane świnie są przemieszczane do celów niezwłocznego uboju;

b)

rzeźnia przeznaczenia została wyznaczona zgodnie z art. 44 ust. 1.

2.   Właściwy organ udziela zezwoleń, o których mowa w ust. 1, wyłącznie gdy spełniono:

a)

ogólne warunki określone w art. 43 ust. 2–7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

b)

dodatkowe ogólne warunki określone w art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 1 lit. b) i c), art. 15 ust. 2 i 3 oraz art. 16 i 17.

3.   Na zasadzie odstępstwa od zakazu przewidzianego w art. 9 ust. 1, w przypadku gdy przemieszczanie, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie spełnia warunków przewidzianych w ust. 2 niniejszego artykułu, właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II w obrębie tego obszaru lub poza ten obszar, pod warunkiem że:

a)

przed udzieleniem wspomnianego zezwolenia właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego przeprowadził ocenę ryzyka wynikającego z takiego zezwolenia, a z oceny tej wynika, że ryzyko rozprzestrzenienia się afrykańskiego pomoru świń jest znikome;

b)

utrzymywane świnie są przemieszczane do celów niezwłocznego uboju oraz zgodnie z art. 28 ust. 2, art. 29 ust. 2 lit. a) oraz art. 29 ust. 2 lit. b) ppkt (i)–(v) rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

c)

rzeźnia przeznaczenia została wyznaczona zgodnie z art. 44 ust. 1 i znajduje się:

(i)

w obrębie tego samego lub innego obszaru objętego ograniczeniami II, możliwie jak najbliżej zakładu dokonującego wysyłki;

(ii)

na obszarach objętych ograniczeniami I lub III na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego, jeżeli nie ma możliwości przeprowadzenia uboju zwierząt na obszarze objętym ograniczeniami II

(iii)

poza obszarami objętymi ograniczeniami I, II i III na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego, jeżeli nie ma możliwości przeprowadzenia uboju zwierząt na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III;

d)

produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego pozyskane od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II były przetwarzane lub usuwane zgodnie z art. 35 i 39;

e)

świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, pozyskane od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II są przemieszczane wyłącznie z rzeźni w obrębie tego samego państwa członkowskiego zgodnie z art. 41 ust. 2 lit. b).

Artykuł 25

Szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II poza ten obszar objęty ograniczeniami do obszaru objętego ograniczeniami II lub III w innym państwie członkowskim

1.   Na zasadzie odstępstwa od zakazu przewidzianego w art. 9 ust. 1 właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II poza ten obszar objęty ograniczeniami do zakładu znajdującego się na obszarach objętych ograniczeniami II lub III na terytorium innego państwa członkowskiego.

2.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego udziela zezwolenia przewidzianego w ust. 1 wyłącznie pod warunkiem że:

a)

spełnione są ogólne warunki określone w art. 43 ust. 2–7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

b)

spełnione są dodatkowe ogólne warunki określone w art. 14 ust. 2 oraz art. 15, 16 i 17;

c)

ustanowiono procedurę odrębnego przesyłania zgodnie z art. 26;

d)

utrzymywane świnie spełniają wszelkie inne dodatkowe odpowiednie gwarancje związane z afrykańskim pomorem świń na podstawie korzystnego wyniku oceny ryzyka środków przeciwko rozprzestrzenianiu się tej choroby:

(i)

wymagane przez właściwy organ zakładu dokonującego wysyłki;

(ii)

zatwierdzone przez właściwe organy państw członkowskich tranzytu i zakładu przeznaczenia przed przemieszczeniem przesyłki utrzymywanych świń;

e)

w okresie co najmniej dwunastu miesięcy poprzedzających datę przemieszczenia przesyłki utrzymywanych świń w zakładzie dokonującym wysyłki nie potwierdzono urzędowo wystąpienia ogniska afrykańskiego pomoru świń u utrzymywanych świń zgodnie z art. 11 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

f)

podmiot powiadomił właściwy organ z wyprzedzeniem o planowanym przemieszczeniu przesyłki utrzymywanych świń zgodnie z art. 152 lit. b) rozporządzenia (UE) 2016/429 i art. 96 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2020/688 (17).

3.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego:

a)

sporządza wykaz zakładów, które spełniają gwarancje, o których mowa w ust. 2 lit. d);

b)

powiadamia, w ramach Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz, Komisję i pozostałe państwa członkowskie o gwarancjach przewidzianych zgodnie z ust. 2 lit. d) oraz o zatwierdzeniu przez właściwe organy przewidzianym zgodnie z ust. 2 lit. d) ppkt (ii).

4.   Zatwierdzenie, o którym mowa w ust. 2 lit. d) ppkt (ii) niniejszego artykułu, oraz obowiązek w zakresie informowania, o którym mowa w ust. 3 lit. b) niniejszego artykułu, nie są wymagane, gdy zakład dokonujący wysyłki, miejsca tranzytu i zakład przeznaczenia znajdują się na obszarach objętych ograniczeniami I, II lub III, które to obszary objęte ograniczeniami sąsiadują ze sobą, co zapewnia przemieszanie utrzymywanych świń wyłącznie przez te obszary objęte ograniczeniami I, II lub III zgodnie ze szczegółowymi warunkami przewidzianymi w art. 22 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687.

Artykuł 26

Szczegółowa procedura odrębnego przesyłania dotycząca przyznawania odstępstw odnośnie do przemieszczania przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II poza ten obszar objęty ograniczeniami do obszaru objętego ograniczeniami II lub III na terytorium innego państwa członkowskiego

1.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego ustanawia procedurę odrębnego przesyłania przewidzianą w art. 25 ust. 2 lit. c) w odniesieniu do przemieszczania przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II poza ten obszar objęty ograniczeniami do zakładu znajdującego się na obszarze objętym ograniczeniami II lub III w innym państwie członkowskim pod kontrolą właściwych organów:

a)

zakładu dokonującego wysyłki;

b)

państw członkowskich tranzytu;

c)

zakładu przeznaczenia.

2.   Właściwy organ zakładu dokonującego wysyłki:

a)

zapewnia, aby każdy środek transportu służący do celów przemieszczenia przesyłki utrzymywanych świń, o którym mowa w ust. 1:

(i)

był indywidualnie wyposażony w system nawigacji satelitarnej w celu ustalania, transmisji i zapisu jego położenia w czasie rzeczywistym;

(ii)

został zaplombowany przez urzędowego lekarza weterynarii niezwłocznie po załadunku przesyłki utrzymywanych świń; wyłącznie urzędowy lekarz weterynarii lub organ egzekwowania prawa zainteresowanego państwa członkowskiego, zgodnie z ustaleniami z właściwym organem, może w stosownych przypadkach złamać plombę i zastąpić ją nową;

b)

powiadamia z wyprzedzeniem właściwy organ miejsca zakładu przeznaczenia oraz, w stosownych przypadkach, właściwy organ państwa członkowskiego tranzytu o zamiarze wysłania przesyłki utrzymywanych świń;

c)

ustanawia system, zgodnie z którym podmioty mają obowiązek niezwłocznie powiadomić właściwy organ miejsca zakładu dokonującego wysyłki o każdym zdarzeniu lub o każdej awarii środka transportu służącego do przewozu przesyłki utrzymywanych świń;

d)

zapewnia opracowanie planu na wypadek sytuacji nadzwyczajnej, systemu hierarchii służbowej oraz niezbędnych zasad współpracy między właściwymi organami, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) i c), w razie możliwych wypadków podczas transportu, poważnej awarii lub jakichkolwiek oszukańczych działań ze strony podmiotów.

Artykuł 27

Obowiązki właściwego organu zainteresowanego państwa członkowskiego miejsca zakładu przeznaczenia dla przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II na terytorium innego państwa członkowskiego

Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego miejsca zakładu przeznaczenia dla przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II na terytorium innego państwa członkowskiego:

a)

niezwłocznie powiadamia właściwy organ zakładu dokonującego wysyłki o przybyciu przesyłki;

b)

zapewnia, aby utrzymywane świnie:

(i)

pozostawały w zakładzie przeznaczenia co najmniej przez okres monitorowania określony w załączniku II do rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 dla afrykańskiego pomoru świń albo

(ii)

były przemieszczane bezpośrednio do rzeźni wyznaczonej zgodnie z art. 44 ust. 1 tego rozporządzenia.

SEKCJA 6

SZCZEGÓŁOWE WARUNKI STOSOWANIA ODSTĘPSTW ZEZWALAJĄCYCH NA PRZEMIESZCZANIE PRZESYŁEK ŚWIŃ UTRZYMYWANYCH NA OBSZARZE OBJĘTYM OGRANICZENIAMI III W OBRĘBIE TEGO OBSZARU OBJĘTEGO OGRANICZENIAMI I POZA NIM

Artykuł 28

Szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III w obrębie tego obszaru i poza tym obszarem objętym ograniczeniami do obszaru objętego ograniczeniami I lub II na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego

1.   Na zasadzie odstępstwa od zakazu przewidzianego w art. 9 ust. 1, w wyjątkowych okolicznościach, gdy wskutek tego zakazu w zakładzie, w którym utrzymywane są świnie, pojawiają się problemy związane z dobrostanem zwierząt, właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III poza ten obszar objęty ograniczeniami do zakładu znajdującego się na obszarze objętym ograniczeniami II lub, w przypadku braku takiego obszaru objętego ograniczeniami II w tym państwie członkowskim, na obszarze objętym ograniczeniami I na terytorium tego samego państwa członkowskiego, pod warunkiem, że:

a)

spełnione są ogólne warunki określone w art. 43 ust. 2–7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

b)

spełnione są dodatkowe ogólne warunki określone w art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 1, 2 i 4 oraz art. 16 i 17;

c)

zakład przeznaczenia należy do tego samego łańcucha dostaw i utrzymywane świnie zostaną przemieszczone w celu zakończenia cyklu produkcji.

2.   Na zasadzie odstępstwa od zakazu przewidzianego w art. 9 ust. 1 właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III do zakładu znajdującego się w obrębie tego obszaru objętego ograniczeniami na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego, wyłącznie gdy spełniono:

a)

ogólne warunki określone w art. 43 ust. 2–7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

b)

dodatkowe ogólne warunki określone w art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 1, 2 i 4 oraz art. 16 i 17.

3.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego zapewnia, aby utrzymywane świnie nie były przemieszczane z zakładu przeznaczenia znajdującego się na obszarze objętym ograniczeniami I, II lub III co najmniej przez okres monitorowania określony w załączniku II do rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 dla afrykańskiego pomoru świń.

Artykuł 29

Szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III poza ten obszar objęty ograniczeniami do celów niezwłocznego uboju na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego

1.   Na zasadzie odstępstwa od zakazu przewidzianego w art. 9 ust. 1, w wyjątkowych okolicznościach, gdy wskutek tego zakazu w zakładzie, w którym utrzymywane są świnie, pojawiają się problemy związane z dobrostanem zwierząt, oraz w przypadku ograniczeń logistycznych dotyczących możliwości ubojowych rzeźni znajdujących się na obszarze objętym ograniczeniami III i wyznaczonych zgodnie z art. 44 ust. 1 lub w przypadku braku wyznaczonej rzeźni na obszarze objętym ograniczeniami III, właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczenie – do celów niezwłocznego uboju – świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III poza ten obszar objęty ograniczeniami do rzeźni wyznaczonej zgodnie z art. 44 ust. 1 w tym samym państwie członkowskim i jak najbliżej zakładu dokonującego wysyłki znajdującego się:

a)

na obszarze objętym ograniczeniami II;

b)

na obszarze objętym ograniczeniami I, jeżeli nie ma możliwości przeprowadzenia uboju zwierząt na obszarze objętym ograniczeniami II;

c)

poza obszarami objętymi ograniczeniami I, II i III, jeżeli nie ma możliwości przeprowadzenia uboju zwierząt na tych obszarach objętych ograniczeniami.

2.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego udziela zezwolenia przewidzianego w ust. 1 wyłącznie pod warunkiem że:

a)

spełnione są ogólne warunki określone w art. 43 ust. 2–7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

b)

spełnione są dodatkowe ogólne warunki określone w art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 1 lit. b) i c), art. 15 ust. 2 oraz art. 16 i 17;

3.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego zapewnia, aby:

a)

utrzymywane świnie były przeznaczone do niezwłocznego uboju bezpośrednio w rzeźni wyznaczonej zgodnie z art. 44 ust. 1;

b)

po przybyciu do wyznaczonej rzeźni świnie z obszaru objętego ograniczeniami III były utrzymywane oddzielnie od innych świń i były poddawane ubojowi:

(i)

określonego dnia, gdy poddaje się ubojowi wyłącznie świnie z obszaru objętego ograniczeniami III, albo

(ii)

na koniec dnia, w którym przeprowadza się ubój, w celu zapewnienia, aby następnie nie były poddawane ubojowi inne utrzymywane świnie;

c)

po zakończeniu uboju świń z obszaru objętego ograniczeniami III, a przed rozpoczęciem uboju innych utrzymywanych świń rzeźnia jest oczyszczana i dezynfekowana zgodnie z instrukcjami właściwego organu zainteresowanego państwa członkowskiego.

4.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego zapewnia, aby:

a)

produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego pozyskane od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III i przemieszczone poza ten obszar objęty ograniczeniami były przetwarzane lub usuwane zgodnie z art. 35 i 40;

b)

świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, pozyskane od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III i przemieszczone poza obszar objęty ograniczeniami III były przetwarzane i przechowywane zgodnie z art. 43 lit. d).

5.   Na zasadzie odstępstwa od zakazu przewidzianego w art. 9 ust. 1, w przypadku gdy przemieszczanie, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie spełnia warunków ustanowionych w ust. 2 niniejszego artykułu, właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III poza ten obszar, pod warunkiem że:

a)

przed udzieleniem wspomnianego zezwolenia właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego przeprowadził ocenę ryzyka wynikającego z takiego zezwolenia, a z oceny tej wynika, że ryzyko rozprzestrzenienia się afrykańskiego pomoru świń jest znikome;

b)

utrzymywane świnie są przemieszczane do celów niezwłocznego uboju w warunkach przewidzianych w art. 29 ust. 3 lit. b) i c) oraz zgodnie z art. 28 ust. 2 oraz art. 29 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

c)

rzeźnia przeznaczenia została wyznaczona zgodnie z art. 44 ust. 1 i znajduje się:

(i)

na innym obszarze objętym ograniczeniami III na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego, możliwie jak najbliżej zakładu dokonującego wysyłki;

(ii)

na obszarach objętych ograniczeniami I lub II na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego, możliwie jak najbliżej zakładu dokonującego wysyłki, jeżeli nie jest możliwe przeprowadzenie uboju zwierząt na obszarze objętym ograniczeniami III;

(iii)

poza obszarami objętymi ograniczeniami I, II i III na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego, jeżeli nie ma możliwości przeprowadzenia uboju zwierząt na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III;

d)

produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego pozyskane od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III są przetwarzane lub usuwane zgodnie z art. 35, 38 i 40;

e)

świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, pozyskane od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III są przemieszczane z rzeźni wyłącznie w obrębie tego samego państwa członkowskiego zgodnie z art. 41 ust. 2 lit. b) ppkt (i).

Artykuł 30

Szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III w obrębie tego obszaru objętego ograniczeniami do rzeźni znajdującej się na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego do celów niezwłocznego uboju

1.   Na zasadzie odstępstwa od zakazu przewidzianego w art. 9 ust. 1 właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III do rzeźni znajdującej się w obrębie tego obszaru objętego ograniczeniami na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego, pod warunkiem, że:

a)

utrzymywane świnie są przemieszczane do celów niezwłocznego uboju;

b)

rzeźnia przeznaczenia jest:

(i)

wyznaczona zgodnie z art. 44 ust. 1; oraz

(ii)

znajduje się w obrębie tego samego obszaru objętego ograniczeniami III;

c)

produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego pozyskane od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III są przetwarzane lub usuwane zgodnie z art. 35, 38 i 40;

d)

świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, pozyskane od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III są przemieszczane z rzeźni wyłącznie w obrębie tego samego państwa członkowskiego zgodnie z art. 43 lit. d).

2.   Właściwy organ udziela zezwoleń, o których mowa w ust. 1, wyłącznie gdy spełniono:

a)

ogólne warunki określone w art. 43 ust. 2–7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

b)

dodatkowe ogólne warunki określone w art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 1 lit. b) i c), art. 15 ust. 2 i 4 oraz art. 16 i 17.

3.   Na zasadzie odstępstwa od zakazu przewidzianego w art. 9 ust. 1, w przypadku gdy przemieszczanie przesyłek utrzymywanych świń, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie spełnia warunków przewidzianych w ust. 2 niniejszego artykułu, właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III do rzeźni w obrębie tego obszaru, pod warunkiem że:

a)

przed udzieleniem wspomnianego zezwolenia właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego przeprowadził ocenę ryzyka wynikającego z takiego zezwolenia, a z oceny tej wynika, że ryzyko rozprzestrzenienia się afrykańskiego pomoru świń jest znikome;

b)

utrzymywane świnie są przemieszczane do celów niezwłocznego uboju;

c)

rzeźnia przeznaczenia:

(i)

jest wyznaczona zgodnie z art. 44 ust. 1; oraz

(ii)

znajduje się w obrębie tego samego obszaru objętego ograniczeniami III, możliwie jak najbliżej zakładu dokonującego wysyłki;

d)

produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego pozyskane od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III są przetwarzane lub usuwane zgodnie z art. 35, 38 i 40;

e)

świeże mięso pozyskane od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III jest oznakowane i przemieszczane zgodnie ze szczegółowymi warunkami udzielania zezwoleń na przemieszczanie przesyłek świeżego mięsa pozyskanego od lub ze zwierząt utrzymywanych należących do gatunków umieszczonych w wykazie z niektórych zakładów określonych w art. 33 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 do zakładu przetwórczego w celu poddania jednemu z procesów obróbki zmniejszającej ryzyko określonych w załączniku VII do tego rozporządzenia.

SEKCJA 7

SZCZEGÓŁOWE WARUNKI STOSOWANIA ODSTĘPSTW ZEZWALAJĄCYCH NA PRZEMIESZCZANIE PRZESYŁEK ŚWIŃ UTRZYMYWANYCH NA OBSZARACH OBJĘTYCH OGRANICZENIAMI I, II I III POZA TE OBSZARY OBJĘTE OGRANICZENIAMI DO ZATWIERDZONEGO ZAKŁADU PRODUKTÓW UBOCZNYCH POCHODZENIA ZWIERZĘCEGO

Artykuł 31

Szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II lub III do zatwierdzonego zakładu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego znajdującego się w obrębie obszarów objętych ograniczeniami I, II i III lub poza nimi znajdujących w obrębie tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego

1.   Na zasadzie odstępstwa od zakazów przewidzianych w art. 9 ust. 1 właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II lub III do zatwierdzonego zakładu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego znajdującego się w obrębie obszarów objętych ograniczeniami I, II i III lub poza nimi znajdujących w obrębie tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego, w którym to zakładzie:

a)

utrzymywane świnie są niezwłocznie uśmiercane; oraz

b)

powstałe produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego są unieszkodliwiane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009.

2.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego udziela zezwolenia przewidzianego w ust. 1 wyłącznie pod warunkiem że:

a)

spełnione są ogólne warunki określone w art. 43 ust. 2–7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

b)

spełnione są dodatkowe ogólne warunki określone w art. 14 ust. 2 i art. 17.

SEKCJA 8

SZCZEGÓŁOWE WARUNKI UDZIELANIA ZEZWOLENIA NA PRZEMIESZCZANIE PRZESYŁEK ZAWIERAJĄCYCH MATERIAŁ BIOLOGICZNY POZYSKANY OD LUB ZE ŚWIŃ UTRZYMYWANYCH NA OBSZARZE OBJĘTYM OGRANICZENIAMI II POZA TEN OBSZAR OBJĘTY OGRANICZENIAMI

Artykuł 32

Szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie przesyłek zawierających materiał biologiczny pozyskany od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II poza ten obszar objęty ograniczeniami na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego

Na zasadzie odstępstwa od zakazu przewidzianego w art. 10 ust. 1 właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek zawierających materiał biologiczny z zarejestrowanego lub zatwierdzonego zakładu zajmującego się materiałem biologicznym znajdującego się na obszarze objętym ograniczeniami II do innego obszaru objętego ograniczeniami II lub do obszarów objętych ograniczeniami I lub III lub poza obszary objęte ograniczeniami I, II i III na terytorium tego samego państwa członkowskiego pod warunkiem że:

a)

materiał biologiczny pobrano lub wyprodukowano, przetworzono i przechowywano w zakładach i został pozyskany od lub z utrzymywanych świń spełniających warunki określone w art. 15 ust. 1 lit. b) i c), art. 15 ust. 2 i 5 oraz art. 16;

b)

świnie będące samcami-dawcami i samicami-dawczyniami były utrzymywane w zakładach zajmujących się materiałem biologicznym, do których nie wprowadzano żadnych innych utrzymywanych świń z zakładów znajdujących się na obszarach objętych ograniczeniami II, które nie są zgodne z dodatkowymi warunkami ogólnymi ustanowionymi w art. 15 i 16, ani z zakładów znajdujących się na obszarze objętym ograniczeniami III przez okres co najmniej 30 dni przed datą pozyskania lub produkcji materiału biologicznego.

Artykuł 33

Szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie przesyłek zawierających materiał biologiczny pozyskany od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III poza ten obszar objęty ograniczeniami na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego

Na zasadzie odstępstwa od zakazu przewidzianego w art. 10 ust. 1 właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek zawierających materiał biologiczny z zatwierdzonego zakładu zajmującego się materiałem biologicznym znajdującego się na obszarze objętym ograniczeniami III do innego obszaru objętego ograniczeniami III lub do obszarów objętych ograniczeniami I lub II lub poza obszary objęte ograniczeniami I, II i III na terytorium tego samego państwa członkowskiego pod warunkiem że:

a)

materiał biologiczny pobrano lub wyprodukowano, przetworzono i przechowywano w zakładach i został pozyskany od lub z utrzymywanych świń spełniających warunki określone w art. 15 ust. 1 lit. b) i c), art. 15 ust. 2 i 5 oraz art. 16;

b)

świnie będące samcami-dawcami i samicami-dawczyniami były utrzymywane w zatwierdzonych zakładach zajmujących się materiałem biologicznym:

(i)

od urodzenia lub przez okres co najmniej trzech miesięcy przed datą pozyskania materiału biologicznego;

(ii)

do których nie wprowadzano żadnych innych utrzymywanych świń z zakładów znajdujących się na obszarach objętych ograniczeniami II, które nie są zgodne z dodatkowymi warunkami ogólnymi ustanowionymi w art. 15 i 16, ani z zakładów znajdujących się na obszarze objętym ograniczeniami III przez okres co najmniej 30 dni przed datą pozyskania lub produkcji materiału biologicznego.

c)

wszystkie utrzymywane świnie w zatwierdzonym zakładzie zajmującym się materiałem biologicznym były co najmniej raz w roku poddawane badaniu laboratoryjnemu z wynikiem pozytywnym w kierunku afrykańskiego pomoru świń.

Artykuł 34

Szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie przesyłek zawierających materiał biologiczny pozyskany od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II z tego obszaru objętego ograniczeniami do obszarów objętych ograniczeniami II lub III na terytorium innego państwa członkowskiego

1.   Na zasadzie odstępstwa od zakazu przewidzianego w art. 10 ust. 1 właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek zawierających materiał biologiczny pozyskany od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II z zatwierdzonego zakładu zajmującego się materiałem biologicznym znajdującego się na obszarze objętym ograniczeniami II do obszarów objętych ograniczeniami II lub III na terytorium innego zainteresowanego państwa członkowskiego pod warunkiem że:

a)

materiał biologiczny pobrano lub wyprodukowano, przetworzono i przechowywano w zakładach zajmujących się materiałem biologicznym zgodnie z warunkami określonymi w art. 15 ust. 1 lit. b) i c), art. 15 ust. 2 oraz art. 16;

b)

świnie będące samcami-dawcami i samicami-dawczyniami były utrzymywane w zatwierdzonych zakładach zajmujących się materiałem biologicznym:

(i)

od urodzenia lub przez okres co najmniej trzech miesięcy przed datą pozyskania materiału biologicznego;

(ii)

do których przez okres co najmniej 30 dni przed datą pozyskania lub produkcji materiału biologicznego nie wprowadzono żadnych innych utrzymywanych świń z obszarów objętych ograniczeniami II i III.

c)

przesyłki zawierające materiał biologiczny spełniają wszelkie inne odpowiednie gwarancje zdrowia zwierząt w oparciu o korzystny wynik oceny ryzyka środków przeciwko rozprzestrzenianiu się afrykańskiego pomoru świń:

(i)

wymagane przez właściwe organy zakładu dokonującego wysyłki;

(ii)

zatwierdzone przez właściwy organ państwa członkowskiego zakładu przeznaczenia przed datą przemieszczenia przesyłek zawierających materiał biologiczny.

d)

wszystkie utrzymywane świnie w zatwierdzonym zakładzie dokonującym wysyłki zajmującym się materiałem biologicznym są co najmniej raz w roku poddawane badaniu laboratoryjnemu z wynikiem pozytywnym w kierunku afrykańskiego pomoru świń.

2.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego:

a)

sporządza wykaz zatwierdzonych zakładów zajmujących się materiałem biologicznym, które spełniają warunki określone w ust. 1 niniejszego artykułu i które są upoważnione do przemieszczania przesyłek materiału biologicznego z obszaru objętego ograniczeniami II w tym zainteresowanym państwie członkowskim do obszarów objętych ograniczeniami II i III w innym zainteresowanym państwie członkowskim; wykaz ten zawiera informacje na temat zatwierdzonych zakładów zajmujących się materiałem biologicznym świń, które to informacje właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego musi przechowywać, jak określono w art. 7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/686;

b)

udostępnia publicznie wykaz, o którym mowa w lit. a), na swojej stronie internetowej i aktualizuje go;

c)

udostępnia Komisji i państwom członkowskim link do strony internetowej, o której mowa w lit. b).

SEKCJA 9

SZCZEGÓŁOWE WARUNKI STOSOWANIA ODSTĘPSTW ZEZWALAJĄCYCH NA PRZEMIESZCZANIE PRZESYŁEK PRODUKTÓW UBOCZNYCH POCHODZENIA ZWIERZĘCEGO POZYSKANYCH OD LUB ZE ŚWIŃ UTRZYMYWANYCH NA OBSZARACH OBJĘTYCH OGRANICZENIAMI II I III POZA TE OBSZARY OBJĘTE OGRANICZENIAMI

Artykuł 35

Szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie przesyłek produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III poza te obszary objęte ograniczeniami w obrębie tego samego państwa członkowskiego w celu przetworzenia lub usunięcia

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 11 ust. 1 niniejszego rozporządzenia właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczenie przesyłek produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III poza te obszary do zakładu zatwierdzonego przez właściwy organ w celu przetworzenia, usunięcia jako odpadu poprzez spalenie lub usunięcia lub utylizacji poprzez łączne spalanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, o czym mowa w art. 24 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, znajdującego się poza obszarami objętymi ograniczeniami II lub III w obrębie tego samego państwa członkowskiego, pod warunkiem że środki transportu są indywidualnie wyposażone w system nawigacji satelitarnej w celu ustalania, transmisji i zapisu jego położenia w czasie rzeczywistym.

2.   Przewoźnik odpowiedzialny za przemieszczenie przesyłek produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, o których mowa w ust. 1:

a)

umożliwia właściwemu organowi kontrolę za pośrednictwem systemu nawigacji satelitarnej przemieszczania się środków transportu w czasie rzeczywistym;

b)

przechowuje elektroniczne zapisy tego przemieszczenia przez okres co najmniej dwóch miesięcy od daty przemieszczenia przesyłki.

3.   Właściwy organ może podjąć decyzję, aby system nawigacji satelitarnej, o którym mowa w ust. 1, zastąpić indywidualnym plombowaniem środków transportu, pod warunkiem, że:

a)

przesyłki produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III przemieszcza się wyłącznie w obrębie tego samego państwa członkowskiego do celów, o których mowa w ust. 1;

b)

każdy środek transportu jest plombowany przez urzędowego lekarza weterynarii niezwłocznie po załadunku przesyłki produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego; wyłącznie urzędowy lekarz weterynarii lub organ egzekwowania prawa państwa członkowskiego, zgodnie z ustaleniami z właściwym organem zainteresowanego państwa członkowskiego, może w stosownych przypadkach złamać plombę i zastąpić ją nową.

4.   Na zasadzie odstępstwa od art. 11 ust. 1 właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może podjąć decyzję o zezwoleniu na przemieszczanie przesyłek produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, przez tymczasowy zakład zatwierdzony do gromadzenia takich produktów zgodnie z art. 24 ust. 1 lit. i) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, pod warunkiem że:

a)

właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego przeprowadził ocenę ryzyka wynikającego z takiego przemieszczania, a z oceny tej wynika, że ryzyko rozprzestrzenienia się afrykańskiego pomoru świń jest znikome;

b)

produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego są przemieszczane wyłącznie do tymczasowego zakładu zatwierdzonego do gromadzenia takich produktów zlokalizowanego możliwie jak najbliżej zakładu dokonującego wysyłki w tym samym zainteresowanym państwie członkowskim.

Artykuł 36

Szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie przesyłek obornika pozyskanego od świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III poza te obszary objęte ograniczeniami w obrębie tego samego państwa członkowskiego

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 11 ust. 1 niniejszego rozporządzenia właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek obornika, w tym ściółki i zużytej ściółki, pozyskanego od świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III, na składowisko odpadów znajdujące się poza tymi obszarami objętymi ograniczeniami w obrębie tego samego państwa członkowskiego zgodnie ze szczegółowymi warunkami określonymi w art. 51 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687.

2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 11 ust. 1 niniejszego rozporządzenia właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek obornika, w tym ściółki i zużytej ściółki, pozyskanego od świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II do celów przetworzenia lub usunięcia zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009 w zakładzie zatwierdzonym w odniesieniu do tych celów w obrębie terytorium tego samego państwa członkowskiego.

3.   Przewoźnik odpowiedzialny za przemieszczanie przesyłek obornika, w tym ściółki i zużytej ściółki, o których mowa w ust. 1 i 2:

a)

umożliwia właściwemu organowi kontrolę za pośrednictwem systemu nawigacji satelitarnej przemieszczania się środków transportu w czasie rzeczywistym;

b)

przechowuje elektroniczne zapisy tego przemieszczenia przez okres co najmniej dwóch miesięcy od daty przemieszczenia przesyłki.

4.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może podjąć decyzję, aby system nawigacji satelitarnej, o którym mowa w ust. 3 lit. a), został zastąpiony indywidualnym zaplombowaniem środków transportu, pod warunkiem że każdy środek transportu jest plombowany przez urzędowego lekarza weterynarii niezwłocznie po załadunku przesyłki obornika, w tym ściółki i zużytej ściółki, o której mowa w ust. 1 i 2.

Wyłącznie urzędowy lekarz weterynarii lub organ egzekwowania prawa zainteresowanego państwa członkowskiego, zgodnie z ustaleniami z tym właściwym organem, może w stosownych przypadkach złamać plombę i zastąpić ją nową.

Artykuł 37

Szczegółowe warunki udzielania zezwolenia na przemieszczanie przesyłek materiałów kategorii 3 pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II poza te obszary objęte ograniczeniami w obrębie tego samego państwa członkowskiego w celu przetworzenia produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, o których mowa w art. 24 ust. 1 lit. a), e) i g) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 11 ust. 1 niniejszego rozporządzenia właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek zawierających materiały kategorii 3 pozyskane od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II poza ten obszar objęty ograniczeniami do zakładu zatwierdzonego przez właściwy organ do celów dalszego przetworzenia w przetworzony materiał paszowy, do celów produkcji przetworzonej karmy dla zwierząt domowych i produktów pochodnych przeznaczonych do wykorzystania poza łańcuchem paszowym lub przekształcenia produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w biogaz lub kompost zgodnie z art. 24 ust. 1 lit. a), e) i g) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, znajdującego się poza obszarem objętym ograniczeniami II w obrębie tego samego państwa członkowskiego, pod warunkiem, że:

a)

spełnione są ogólne warunki określone w art. 43 ust. 2–7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

b)

spełnione są dodatkowe ogólne warunki określone w art. 14 ust. 2;

c)

materiały kategorii 3 pochodzą od utrzymywanych świń oraz z zakładów, które spełniają warunki ogólne określone w art. 15 ust. 1 lit. b) i c), art. 15 ust. 2 i 3 oraz art. 16;

d)

materiały kategorii 3 pozyskano od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II i poddanych ubojowi:

(i)

na obszarze objętym ograniczeniami II:

tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego; albo

innego zainteresowanego państwa członkowskiego zgodnie z art. 25;

albo

(ii)

poza obszarem objętym ograniczeniami II w tym samym zainteresowanym państwie członkowskim zgodnie z art. 24;

e)

środki transportu są indywidualnie wyposażone w system nawigacji satelitarnej w celu ustalania, transmisji i zapisu ich położenia w czasie rzeczywistym;

f)

przesyłki zawierające materiały kategorii 3 przemieszcza się z rzeźni lub innych zakładów podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze wyznaczonych zgodnie z art. 44 ust. 1 bezpośrednio do:

(i)

zakładu przetwórczego w celu przetwarzania produktów pochodnych, o których mowa w załączniku X do rozporządzenia (UE) nr 142/2011;

(ii)

zakładu produkującego karmę dla zwierząt domowych zatwierdzonego w odniesieniu do produkcji przetworzonej karmy dla zwierząt domowych, o której mowa w rozdziale II pkt 3 lit. a) i pkt 3 lit. b) ppkt (i), (ii) i (iii) załącznika XIII do rozporządzenia (UE) nr 142/2011;

(iii)

wytwórni biogazu lub kompostowni zatwierdzonych do celów przekształcania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w kompost lub biogaz zgodnie ze standardowymi parametrami przekształcania, o których mowa w rozdziale III sekcja 1 załącznika V do rozporządzenia (UE) nr 142/2011; lub

(iv)

zakładu przetwórczego do celów przetwarzania produktów pochodnych, o których mowa w załączniku XIII do rozporządzenia (UE) nr 142/2011.

2.   Przewoźnik odpowiedzialny za przemieszczenie przesyłek materiałów kategorii 3, o których mowa w ust. 1:

a)

umożliwia właściwemu organowi kontrolę za pośrednictwem systemu nawigacji satelitarnej przemieszczania się środków transportu w czasie rzeczywistym;

b)

przechowuje elektroniczne zapisy tego przemieszczenia przez okres co najmniej dwóch miesięcy od daty przemieszczenia przesyłki.

3.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może podjąć decyzję, aby system nawigacji satelitarnej, o którym mowa w ust. 1 lit. e), zastąpić indywidualnym plombowaniem środków transportu, pod warunkiem że:

a)

materiały kategorii 3:

(i)

pozyskano od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II;

(ii)

przemieszcza się wyłącznie w obrębie tego samego państwa członkowskiego do celów, o których mowa w ust. 1;

b)

każdy środek transportu jest plombowany przez urzędowego lekarza weterynarii niezwłocznie po załadunku przesyłki materiałów kategorii 3, o których mowa w ust. 1.

Wyłącznie urzędowy lekarz weterynarii lub organ egzekwowania prawa zainteresowanego państwa członkowskiego, zgodnie z ustaleniami z właściwym organem tego państwa członkowskiego, może w stosownych przypadkach złamać plombę i zastąpić ją nową.

Artykuł 38

Szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie przesyłek materiałów kategorii 2 pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III poza te obszary objęte ograniczeniami w celu przetworzenia i usunięcia w innym państwie członkowskim

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 11 ust. 1 niniejszego rozporządzenia właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z materiałów kategorii 2, innych niż obornik, w tym ściółka i zużyta ściółka, o których mowa w art. 36 niniejszego rozporządzenia, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III do zakładu przetwórczego do celów przetworzenia metodami 1–5, jak określono w rozdziale III załącznika IV do rozporządzenia (UE) nr 142/2011, lub do spalarni lub współspalarni odpadów, o których mowa w art. 24 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, znajdującego się w innym państwie członkowskim, pod warunkiem, że:

a)

spełnione są ogólne warunki określone w art. 43 ust. 2–7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

b)

spełnione są dodatkowe ogólne warunki określone w art. 14 ust. 2;

c)

środki transportu są indywidualnie wyposażone w system nawigacji satelitarnej w celu ustalania, transmisji i zapisu ich położenia w czasie rzeczywistym;

2.   Przewoźnik odpowiedzialny za przemieszczanie przesyłek materiałów kategorii 2, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, innych niż obornik, w tym ściółki i zużytej ściółki, o których mowa w art. 36:

a)

umożliwia właściwemu organowi zainteresowanego państwa członkowskiego kontrolę za pośrednictwem systemu nawigacji satelitarnej przemieszczania się środków transportu w czasie rzeczywistym; oraz

b)

przechowuje elektroniczne zapisy tego przemieszczenia przez okres co najmniej dwóch miesięcy od daty przemieszczenia przesyłki.

3.   Właściwe organy państw członkowskich wysyłki i przeznaczenia przesyłki materiałów kategorii 2, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, innych niż obornik, w tym ściółki i zużytej ściółki, o których mowa w art. 36 niniejszego rozporządzenia, zapewniają kontrolę tej przesyłki zgodnie z art. 48 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009.

Artykuł 39

Szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie przesyłek materiałów kategorii 3 pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II poza ten obszar objęty ograniczeniami w celu przetworzenia lub przekształcenia w innym państwie członkowskim

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 11 ust. 1 niniejszego rozporządzenia właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek zawierających materiały kategorii 3 pozyskane od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II poza ten obszar objęty ograniczeniami do zakładu zatwierdzonego przez właściwy organ do celów przetworzenia materiałów kategorii 3 w przetworzoną paszę, przetworzoną karmę dla zwierząt domowych, produkty pochodne przeznaczone do wykorzystania poza łańcuchem paszowym lub przekształcenia materiałów kategorii 3 w biogaz lub kompost zgodnie z art. 24 ust. 1 lit. a), e) i g) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, znajdującego się w innym państwie członkowskim, pod warunkiem że:

a)

spełnione są ogólne warunki określone w art. 43 ust. 2–7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

b)

spełnione są dodatkowe ogólne warunki określone w art. 14 ust. 2;

c)

materiały kategorii 3 pochodzą od utrzymywanych świń oraz z zakładów, które spełniają warunki ogólne określone w art. 15 ust. 1 lit. b) i c), art. 15 ust. 2 i 3 oraz art. 16;

d)

materiały kategorii 3, o których mowa w ust. 1, pozyskano od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II i poddanych ubojowi:

(i)

na obszarze objętym ograniczeniami II:

tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego; albo

innego zainteresowanego państwa członkowskiego zgodnie z art. 25;

lub

(ii)

poza obszarem objętym ograniczeniami II w tym samym zainteresowanym państwie członkowskim zgodnie z art. 24;

e)

środki transportu są indywidualnie wyposażone w system nawigacji satelitarnej w celu ustalania, transmisji i zapisu ich położenia w czasie rzeczywistym;

f)

produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego przemieszcza się bezpośrednio z rzeźni lub innych zakładów podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze wyznaczonej zgodnie z art. 44 ust. 1 do:

(i)

zakładu przetwórczego do celów przetwarzania produktów pochodnych, o których mowa w załącznikach X i XIII do rozporządzenia (UE) nr 142/2011.

(ii)

zakładu produkującego karmę dla zwierząt domowych zatwierdzonego w odniesieniu do produkcji przetworzonej karmy dla zwierząt domowych, o której mowa w rozdziale II pkt 3 lit. b) ppkt (i), (ii) i (iii) załącznika XIII do rozporządzenia (UE) nr 142/2011;

(iii)

wytwórni biogazu lub kompostowni zatwierdzonych do celów przekształcania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w kompost lub biogaz zgodnie ze standardowymi parametrami przekształcania, o których mowa w rozdziale III sekcja 1 załącznika V do rozporządzenia (UE) nr 142/2011.

2.   Przewoźnik odpowiedzialny za przemieszczanie przesyłek materiałów kategorii 3:

a)

umożliwia właściwemu organowi kontrolę za pośrednictwem systemu nawigacji satelitarnej przemieszczania się środków transportu w czasie rzeczywistym; oraz

b)

przechowuje elektroniczne zapisy tego przemieszczenia przez okres co najmniej dwóch miesięcy od daty przemieszczenia przesyłki.

Artykuł 40

Szczegółowe warunki udzielania zezwolenia na przemieszczanie przesyłek materiałów kategorii 3 pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami III poza te obszary objęte ograniczeniami w obrębie tego samego państwa członkowskiego w celu przetworzenia produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, o których mowa w art. 24 ust. 1 lit. a), e) i g) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 11 ust. 1 niniejszego rozporządzenia właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek zawierających materiały kategorii 3 pozyskane od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III poza ten obszar objęty ograniczeniami do zakładu zatwierdzonego przez właściwy organ do celów produkcji przetworzonej karmy dla zwierząt domowych, produktów pochodnych przeznaczonych do wykorzystania poza łańcuchem paszowym lub przekształcenia materiałów kategorii 3 w biogaz lub kompost zgodnie z art. 24 ust. 1 lit. a), e) i g) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, znajdującego się poza obszarem objętym ograniczeniami III w obrębie tego samego państwa członkowskiego, pod warunkiem, że:

a)

spełnione są ogólne warunki określone w art. 43 ust. 2–7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

b)

spełnione są dodatkowe ogólne warunki określone w art. 14 ust. 2;

c)

materiały kategorii 3 pochodzą od utrzymywanych świń oraz z zakładów, które spełniają warunki ogólne określone w art. 15 ust. 1 lit. b) i c), art. 15 ust. 2 i 3 oraz art. 16;

d)

materiały kategorii 3 pozyskano od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III i poddanych ubojowi zgodnie z art. 29 lub 30:

e)

środki transportu są indywidualnie wyposażone w system nawigacji satelitarnej w celu ustalania, transmisji i zapisu ich położenia w czasie rzeczywistym;

f)

przesyłki zawierające materiały kategorii 3 przemieszcza się bezpośrednio z rzeźni lub innych zakładów podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze wyznaczonych zgodnie z art. 44 ust. 1 do:

(i)

zakładu przetwórczego do celów przetwarzania produktów pochodnych, o których mowa w załącznikach X i XIII do rozporządzenia (UE) nr 142/2011;

(ii)

zakładu produkującego karmę dla zwierząt domowych zatwierdzonego przez właściwy organ w odniesieniu do produkcji przetworzonej karmy dla zwierząt domowych, o której mowa w rozdziale II pkt 3 lit. a) i pkt 3 lit. b) ppkt (i), (ii) i (iii) załącznika XIII do rozporządzenia (UE) nr 142/2011;

(iii)

wytwórni biogazu lub kompostowni zatwierdzonych przez właściwy organ do celów przekształcania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w kompost lub biogaz zgodnie ze standardowymi parametrami przekształcania, o których mowa w rozdziale III sekcja 1 załącznika V do rozporządzenia (UE) nr 142/2011.

2.   Przewoźnik odpowiedzialny za przemieszczenie przesyłek materiałów kategorii 3, o których mowa w ust. 1:

a)

umożliwia właściwemu organowi kontrolę za pośrednictwem systemu nawigacji satelitarnej ruchu środków transportu w czasie rzeczywistym;

b)

przechowuje elektroniczne zapisy tego przemieszczenia przez okres co najmniej dwóch miesięcy od daty przemieszczenia przesyłki.

3.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może podjąć decyzję, aby system nawigacji satelitarnej, o którym mowa w ust. 1 lit. e), zastąpić indywidualnym plombowaniem środków transportu, pod warunkiem że:

a)

materiały kategorii 3 przemieszcza się wyłącznie w obrębie tego samego państwa członkowskiego do celów, o których mowa w ust. 1;

b)

każdy środek transportu jest plombowany przez urzędowego lekarza weterynarii niezwłocznie po załadunku przesyłki materiałów kategorii 3, o których mowa w ust. 1.

Wyłącznie urzędowy lekarz weterynarii lub organ egzekwowania prawa zainteresowanego państwa członkowskiego, zgodnie z ustaleniami z właściwym organem tego państwa członkowskiego, może w stosownych przypadkach złamać plombę i zastąpić ją nową.

SEKCJA 10

SZCZEGÓŁOWE WARUNKI STOSOWANIA ODSTĘPSTW ZEZWALAJĄCYCH NA PRZEMIESZCZANIE PRZESYŁEK ŚWIEŻEGO MIĘSA I PRODUKTÓW MIĘSNYCH, W TYM OSŁONEK, POZYSKANYCH OD LUB ZE ŚWIŃ UTRZYMYWANYCH NA OBSZARACH OBJĘTYCH OGRANICZENIAMI II I III POZA TE OBSZARY OBJĘTE OGRANICZENIAMI

Artykuł 41

Szczegółowe warunki udzielania zezwolenia na przemieszczanie przesyłek świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II poza ten obszar objęty ograniczeniami na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego

1.   Na zasadzie odstępstwa od zakazów przewidzianych w art. 12 ust. 1 właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II poza ten obszar objęty ograniczeniami na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego, pod warunkiem, że:

a)

spełnione są ogólne warunki określone w art. 43 ust. 2–7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

b)

świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, pozyskano od lub ze świń utrzymywanych w zakładach, które spełniają ogólne warunki określone w art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 1 lit. b) i c), art. 15 ust. 2 i 3 oraz art. 16;

c)

świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, wyprodukowano w zakładach wyznaczonych zgodnie z art. 44 ust. 1.

2.   Na zasadzie odstępstwa od zakazów przewidzianych w art. 12 ust. 1, jeżeli warunki określone w ust. 1 niniejszego artykułu nie są spełnione, właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II poza ten obszar objęty ograniczeniami na terytorium tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego, pod warunkiem że:

a)

świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, wyprodukowano w zakładach wyznaczonych zgodnie z art. 44 ust. 1;

b)

świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki,

(i)

wyłącznie w przypadku świeżego mięsa, są oznakowane i przemieszczane zgodnie ze szczegółowymi warunkami udzielania zezwoleń na przemieszczanie przesyłek świeżego mięsa pozyskanego od lub ze zwierząt utrzymywanych należących do gatunków umieszczonych w wykazie z niektórych zakładów określonych w art. 33 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 do zakładu przetwórczego w celu poddania jednemu z procesów obróbki zmniejszającej ryzyko określonych w załączniku VII do tego rozporządzenia;

albo

(ii)

są oznakowane zgodnie z art. 47; oraz

(iii)

są przeznaczone do przemieszczania wyłącznie w obrębie tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego.

Artykuł 42

Szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie przesyłek świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II poza ten obszar objęty ograniczeniami do innych państw członkowskich oraz do państw trzecich

Na zasadzie odstępstwa od zakazów przewidzianych w art. 12 ust. 1 właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II poza ten obszar objęty ograniczeniami do innego państwa członkowskiego oraz do państw trzecich, pod warunkiem, że:

a)

spełnione są ogólne warunki określone w art. 43 ust. 2–7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

b)

spełnione są dodatkowe ogólne warunki określone w art. 14 ust. 2;

c)

świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, pozyskano od lub ze świń utrzymywanych w zakładach, które spełniają ogólne warunki określone w:

(i)

art. 15 ust. 1 lit. b) i c), art. 15 ust. 2 i 3; oraz

(ii)

art. 15 ust. 1 lit. a), z wyjątkiem sytuacji, gdy utrzymywane świnie są przemieszczane do zakładów zgodnie z art. 24; oraz

(iii)

art. 16;

d)

świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, wyprodukowano w zakładach wyznaczonych zgodnie z art. 44 ust. 1.

Artykuł 43

Szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie przesyłek świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III do innych obszarów objętych ograniczeniami I, II i III lub poza obszary objęte ograniczeniami I, II i III na terytorium tego samego państwa członkowskiego

Na zasadzie odstępstwa od zakazów przewidzianych w art. 12 ust. 1 właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III do innych obszarów objętych ograniczeniami I, II i III lub poza obszary objęte ograniczeniami I, II i III na terytorium tego samego państwa członkowskiego, pod warunkiem że:

a)

spełnione są ogólne warunki określone w art. 43 ust. 2–7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687;

b)

spełnione są dodatkowe ogólne warunki określone w art. 14 ust. 2;

c)

świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, pozyskano od lub ze świń:

(i)

utrzymywanych w zakładach, które spełniają warunki ogólne określone w:

art. 15 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 15 ust. 2; oraz

art. 15 ust. 1 lit. a), z wyjątkiem sytuacji, gdy utrzymywane świnie są przemieszczane do zakładów zgodnie z art. 29; oraz

art. 16;

(ii)

poddanych ubojowi:

w obrębie tego samego obszaru objętego ograniczeniami III; albo

poza tym samym obszarem objętym ograniczeniami III po dokonaniu dopuszczonego przemieszczenia zgodnie z art. 29;

d)

świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, wyprodukowano w zakładach wyznaczonych zgodnie z art. 44 ust. 1; oraz

(i)

wyłącznie w przypadku świeżego mięsa, są oznakowane i przemieszczane zgodnie ze szczegółowymi warunkami udzielania zezwoleń na przemieszczanie przesyłek świeżego mięsa pozyskanego od lub ze zwierząt utrzymywanych należących do gatunków umieszczonych w wykazie z niektórych zakładów określonych w art. 33 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 do zakładu przetwórczego w celu poddania jednemu z procesów obróbki zmniejszającej ryzyko określonych w załączniku VII do tego rozporządzenia;

albo

(ii)

są oznakowane zgodnie z art. 47; oraz

(iii)

są przeznaczone do przemieszczania wyłącznie w obrębie tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego.

ROZDZIAŁ IV

ŚRODKI SZCZEGÓLNE ZMNIEJSZAJĄCE RYZYKO ZWIĄZANE Z AFRYKAŃSKIM POMOREM ŚWIŃ DLA PODMIOTÓW PROWADZĄCYCH PRZEDSIĘBIORSTWO SPOŻYWCZE W ZAINTERESOWANYCH PAŃSTWACH CZŁONKOWSKICH

Artykuł 44

Specjalne wyznaczenie rzeźni i zakładów rozbioru, chłodni, zakładów przetwórstwa mięsnego i zakładów obróbki dziczyzny

1.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego wyznacza, na wniosek podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo spożywcze, zakłady do celów:

a)

niezwłocznego uboju utrzymywanych świń z obszarów objętych ograniczeniami II i III:

(i)

w obrębie tych obszarów objętych ograniczeniami II i III, o czym mowa w art. 24 i 30;

(ii)

poza tymi obszarami objętymi ograniczeniami II i III, o czym mowa w art. 24 i 29;

b)

rozbioru, przetwarzania i przechowywania świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pochodzących od świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II lub III, o czym mowa w art. 41, 42 i 43;

c)

przyrządzania mięsa zwierząt łownych, o którym mowa w pkt 1 ppkt 1.18 załącznika I do rozporządzenia (WE) 853/2004, oraz przetwarzania i przechowywania świeżego mięsa i produktów mięsnych pochodzących od dzikich świń, pozyskanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II lub III, jak przewidziano w art. 51 i 52 niniejszego rozporządzenia;

d)

przyrządzania mięsa zwierząt łownych, o którym mowa w pkt 1 ppkt 1.18 załącznika I do rozporządzenia (WE) 853/2004, oraz przetwarzania i przechowywania świeżego mięsa i produktów mięsnych pochodzących od dzikich świń, jeżeli zakłady te znajdują się na obszarach objętych ograniczeniami I, II lub III, jak przewidziano w art. 51 i 52 niniejszego rozporządzenia.

2.   Właściwy organ może podjąć decyzję, że wyznaczenie, o którym mowa w ust. 1, nie jest wymagane w przypadku zakładów przetwarzających świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, dokonujących ich rozbioru i je przechowujących, które to mięso i produkty pozyskano od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II lub III oraz od lub z dzikich świń na obszarach objętych ograniczeniami I, II lub III, oraz zakładów, o których mowa w ust. 1 lit. d), pod warunkiem że:

a)

świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, pochodzące od świń oznakowano w tych zakładach specjalnym znakiem jakości zdrowotnej lub, w stosownych przypadkach, znakiem identyfikacyjnym, o którym mowa w art. 47;

b)

świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, pochodzące od świń z tych zakładów są przeznaczone wyłącznie dla tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego;

c)

produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego pochodzące od świń z tych zakładów są przetwarzane lub usuwane wyłącznie w tym samym państwie członkowskim zgodnie z art. 35.

3.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego:

a)

udostępnia Komisji i innym państwom członkowskim link do strony internetowej właściwego organu wraz z wykazem wyznaczonych zakładów i ich działalności, o których mowa w ust. 1;

b)

zapewnia aktualność wykazu, o którym mowa w lit. a).

Artykuł 45

Szczegółowe warunki wyznaczania zakładów do celów niezwłocznego uboju świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II lub III

Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego wyznacza zakłady do celów niezwłocznego uboju świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II lub III, wyłącznie wówczas, gdy spełnione są następujące warunki:

a)

ubój świń utrzymywanych poza obszarami objętymi ograniczeniami II i III oraz świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II lub III, podlegających dozwolonym przemieszczeniom, o którym mowa w art. 24, 29 i 30, oraz wytwarzanie i przechowywanie produktów z tych świń odbywa się oddzielnie od uboju świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami I, II lub III oraz od produkcji i przechowywania produktów z tych świń, które nie spełniają odpowiednich:

(i)

dodatkowych warunków ogólnych określonych w art. 15, 16 i 17; oraz

(ii)

warunków szczegółowych przewidzianych w art. 24, 29 i 30;

b)

podmiot prowadzący zakład dysponuje udokumentowanymi instrukcjami lub procedurami zatwierdzonymi przez właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego, mającymi zapewnić spełnienie warunków określonych w lit. a).

Artykuł 46

Szczegółowe warunki wyznaczania zakładów do celów rozbioru, przetwarzania i przechowywania świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III

Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego wyznacza zakłady do celów rozbioru, przetwarzania i przechowywania świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III, wyłącznie wówczas, gdy spełnione są następujące warunki:

a)

rozbiór, przetwarzanie i przechowywanie świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych poza obszarami objętymi ograniczeniami II i III oraz od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III przeprowadza się oddzielnie od świeżego mięsa i produktów mięsnych, w tym osłonek, pozyskanych od lub ze świń utrzymywanych na obszarach objętych ograniczeniami II i III, które nie spełniają odpowiednich:

(i)

dodatkowych warunków ogólnych określonych w art. 15, 16 i 17; oraz

(ii)

warunków szczegółowych przewidzianych w art. 41, 42 i 43;

b)

podmiot prowadzący zakład dysponuje udokumentowanymi instrukcjami lub procedurami zatwierdzonymi przez właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego, mającymi zapewnić spełnienie warunków określonych w lit. a).

Artykuł 47

Specjalne znaki jakości zdrowotnej lub znaki identyfikacyjne

1.   Właściwy organ zainteresowanych państw członkowskich zapewnia, aby następujące produkty pochodzenia zwierzęcego były oznakowane zgodnie z ust. 2:

a)

świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, pozyskane od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami III, jak przewidziano w art. 43 lit. d) ppkt (ii);

b)

świeże mięso i produkty mięsne, w tym osłonki, pozyskane od lub ze świń utrzymywanych na obszarze objętym ograniczeniami II, jeśli nie spełniono szczegółowych warunków udzielania zezwolenia na przemieszczanie przesyłek tych towarów poza obszar objęty ograniczeniami II przewidziany w art. 41 ust. 1, jak określono w art. 24 ust. 3 lit. e) i art. 41 ust. 2 lit. b) ppkt (ii):

c)

świeże mięso i produkty mięsne pochodzące od dzikich świń przemieszczanych w obrębie obszaru objętego ograniczeniami I lub poza ten obszar objęty ograniczeniami z zakładu wyznaczonego zgodnie z art. 44 ust. 1, jak przewidziano w art. 52 ust. 1 lit. c) ppkt (iii) tiret pierwsze.

2.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego oraz, w stosownych przypadkach, podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze zapewniają, aby:

a)

w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, przeznaczonych do przemieszczania wyłącznie w obrębie tego samego zainteresowanego państwa członkowskiego, stosowany był znak jakości zdrowotnej lub, w stosownych przypadkach, znak identyfikacyjny przewidziany w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 853/2004 z dwiema dodatkowymi przekątnymi równoległymi liniami;

b)

po oznakowaniu produktów pochodzenia zwierzęcego zgodnie z ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu informacje wymagane na potrzeby znaku jakości zdrowotnej lub, w stosownych przypadkach, znaku identyfikacyjnego przewidzianego w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 853/2004 były całkowicie czytelne.

3.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 niniejszego artykułu właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zatwierdzić zastosowanie specjalnego znaku jakości zdrowotnej lub, w stosownych przypadkach, znaku identyfikacyjnego, który nie jest owalny i którego nie można pomylić ze znakiem jakości zdrowotnej ani znakiem identyfikacyjnym przewidzianym w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 853/2004 przez okres dwunastu miesięcy od daty publikacji niniejszego rozporządzenia.

ROZDZIAŁ V

ŚRODKI SZCZEGÓLNE W ZAKRESIE ZWALCZANIA CHORÓB MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO DZIKICH ŚWIŃ W PAŃSTWACH CZŁONKOWSKICH

Artykuł 48

Szczegółowe zakazy dotyczące przemieszczania dzikich świń przez podmioty

Właściwe organy państw członkowskich zakazują przemieszczania przesyłek dzikich świń przez podmioty zgodnie z art. 101 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/688:

a)

na całym terytorium danego państwa członkowskiego;

b)

z całego terytorium danego państwa członkowskiego do:

(i)

innego państwa członkowskiego oraz

(ii)

państw trzecich.

Artykuł 49

Szczegółowe zakazy dotyczące przemieszczania w obrębie obszarów objętych ograniczeniami I, II i III oraz z tych obszarów objętych ograniczeniami świeżego mięsa, produktów mięsnych i wszelkich innych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych pozyskanych od lub z dzikich świń i ciał dzikich świń, które to mięso i produkty są przeznaczone do spożycia przez ludzi

1.   Właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich zakazują przemieszczania w obrębie obszarów objętych ograniczeniami I, II i III oraz z tych obszarów przesyłek świeżego mięsa, produktów mięsnych i wszelkich innych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych pozyskanych od lub z dzikich świń i ciał dzikich świń, które to mięso i produkty są przeznaczone do spożycia przez ludzi.

2.   Właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich zakazują przemieszczania w obrębie obszarów objętych ograniczeniami I, II i III oraz z tych obszarów świeżego mięsa, produktów mięsnych i wszelkich innych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych pozyskanych od lub z dzikich świń i ciał dzikich świń, które to mięso i produkty są przeznaczone do spożycia przez ludzi:

a)

na własny użytek domowy;

b)

przez myśliwych na dostawę małych ilości zwierzyny łownej lub mięsa zwierząt łownych z gatunków świń bezpośrednio do konsumenta końcowego lub lokalnego zakładu detalicznego bezpośrednio zaopatrującego konsumenta końcowego, jak przewidziano w art. 1 ust. 3 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 853/2004.

Artykuł 50

Ogólne zakazy przemieszczania przesyłek produktów pozyskanych od lub z dzikich świń i ciał dzikich świń, które to produkty są przeznaczone do spożycia przez ludzi, ze względu na ryzyko rozprzestrzeniania się afrykańskiego pomoru świń

Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zakazać na terytorium tego samego państwa członkowskiego przemieszczania przesyłek świeżego mięsa, produktów mięsnych oraz wszelkich innych produktów pozyskanych od lub z dzikich świń i ciał dzikich świń, które to mięso i produkty są przeznaczone do spożycia przez ludzi, jeżeli właściwy organ uzna, że zachodzi ryzyko rozprzestrzenienia się afrykańskiego pomoru świń na te dzikie świnie bądź pozyskane od nich lub z nich produkty, z nich lub za ich pośrednictwem.

Artykuł 51

Szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie w obrębie obszarów objętych ograniczeniami I, II i III oraz z tych obszarów objętych ograniczeniami przesyłek produktów mięsnych pozyskanych od lub z dzikich świń

1.   Na zasadzie odstępstwa od zakazu przewidzianego w art. 49 ust. 1 właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie w obrębie obszarów objętych ograniczeniami I, II lub III oraz z tych obszarów przesyłek produktów mięsnych pozyskanych od lub z dzikich świń z zakładów znajdujących się na obszarach objętych ograniczeniami I, II lub III:

a)

do innych obszarów objętych ograniczeniami I, II lub III położonych w tym samym zainteresowanym państwie członkowskim;

b)

do obszarów znajdujących się poza obszarami objętymi ograniczeniami I, II i III położonych w tym samym zainteresowanym państwie członkowskim; oraz

c)

do innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

2.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego zezwala na przemieszczanie przesyłek produktów mięsnych pozyskanych od lub z dzikich świń z zakładów znajdujących się na obszarze objętym ograniczeniami I, II lub III, o których mowa w ust. 1, gdy spełnione są następujące warunki:

a)

w odniesieniu do każdej dzikiej świni wykorzystywanej do produkcji i przetwarzania produktów mięsnych na obszarach objętych ograniczeniami I, II i III przeprowadzono badania w kierunku identyfikacji patogenów wywołujących afrykański pomór świń;

b)

właściwy organ uzyskał negatywne wyniki badań w kierunku identyfikacji patogenów wywołujących afrykański pomór świń, o których mowa w lit. a), przed procesem obróbki, o którym mowa w lit. c) ppkt (ii);

c)

produkty mięsne pozyskane od lub z dzikich świń:

(i)

zostały wyprodukowane oraz były przetwarzane i przechowywane w zakładach wyznaczonych na podstawie art. 44 ust. 1; oraz

(ii)

zostały poddane odpowiedniemu procesowi obróbki zmniejszającej ryzyko w przypadku produktów pochodzenia zwierzęcego z obszarów objętych ograniczeniami zgodnie z załącznikiem VII do rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń.

Artykuł 52

Szczegółowe warunki stosowania odstępstw zezwalających na przemieszczanie w obrębie obszarów objętych ograniczeniami I, II i III oraz z obszaru objętego ograniczeniami I świeżego mięsa, produktów mięsnych i wszelkich innych produktów pochodzenia zwierzęcego pozyskanych od lub z dzikich świń i ciał dzikich świń, które to mięso i produkty są przeznaczone do spożycia przez ludzi

1.   Na zasadzie odstępstwa od zakazów przewidzianych w art. 49 ust. 1 i 2 właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie w obrębie obszaru objętego ograniczeniami I oraz z tego obszaru objętego ograniczeniami przesyłek świeżego mięsa, produktów mięsnych i wszelkich innych produktów pochodzenia zwierzęcego pozyskanych od lub z dzikich świń i ciał dzikich świń, które to mięso i produkty są przeznaczone do spożycia przez ludzi, na inne obszary objęte ograniczeniami I, II i III lub na obszary znajdujące się poza obszarami objętymi ograniczeniami I, II i III w tym samym państwie członkowskim, pod warunkiem że:

a)

w odniesieniu do każdej dzikiej świni przeprowadzono badania w kierunku identyfikacji patogenów wywołujących afrykański pomór świń przed przemieszczeniem przesyłki świeżego mięsa, produktów mięsnych i wszelkich innych produktów pochodzenia zwierzęcego pozyskanych od lub z tej dzikiej świni;

b)

właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego uzyskał negatywne wyniki badań w kierunku identyfikacji patogenów wywołujących afrykański pomór świń, o których mowa w lit. a), przed przemieszczeniem przesyłki;

c)

świeże mięso, produkty mięsne i wszelkie inne produkty pochodzenia zwierzęcego pozyskane od lub z dzikich świń i ciał dzikich świń, które to mięso i produkty są przeznaczone do spożycia przez ludzi, są przemieszczane w obrębie obszaru objętego ograniczeniami I lub poza tym obszarem w tym samym państwie członkowskim:

(i)

na własny użytek domowy; lub

(ii)

przez myśliwych na dostawę małych ilości zwierzyny łownej lub mięsa zwierząt łownych z gatunków świń bezpośrednio do konsumenta końcowego lub lokalnego zakładu detalicznego bezpośrednio zaopatrującego konsumenta końcowego, jak przewidziano w art. 1 ust. 3 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 853/2004; lub

(iii)

z zakładów wyznaczonych na podstawie art. 44 ust. 1, w których świeże mięso i produkty mięsne oznaczono:

specjalnym znakiem jakości zdrowotnej lub znakiem identyfikacyjnym zgodnie z art. 47 ust. 1 lit. c); albo

zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 i są one przemieszczane do zakładu przetwórczego w celu poddania ich jednemu z odpowiednich procesów obróbki zmniejszającej ryzyko określonych w załączniku VII do tego rozporządzenia.

2.   Na zasadzie odstępstwa od zakazów przewidzianych w art. 49 ust. 1 i 2 właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zezwolić na przemieszczanie przesyłek świeżego mięsa, produktów mięsnych i wszelkich innych produktów pochodzenia zwierzęcego pozyskanych od lub z dzikich świń i ciał dzikich świń, które to mięso i produkty są przeznaczone do spożycia przez ludzi, w obrębie obszarów objętych ograniczeniami II i III w tym samym państwie członkowskim, pod warunkiem że:

a)

w odniesieniu do każdej dzikiej świni przeprowadzono badania w kierunku identyfikacji patogenów wywołujących afrykański pomór świń przed przemieszczeniem przesyłki świeżego mięsa, produktów mięsnych i wszelkich innych produktów pochodzenia zwierzęcego pozyskanych od lub z tych dzikich świń bądź ich ciał, które to mięso i produkty są przeznaczone do spożycia przez ludzi;

b)

właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego uzyskał negatywne wyniki badań w kierunku identyfikacji patogenów wywołujących afrykański pomór świń, o których mowa w lit. a), przed przemieszczeniem przesyłki;

c)

świeże mięso, produkty mięsne i wszelkie inne produkty pochodzenia zwierzęcego pozyskane od lub z dzikich świń i ciał dzikich świń, które to mięso i produkty są przeznaczone do spożycia przez ludzi, są przemieszczane w obrębie obszarów objętych ograniczeniami II i III w tym samym państwie członkowskim:

(i)

na własny użytek domowy;

albo

(ii)

zgodnie ze szczegółowymi warunkami określonymi w art. 33 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/687 i są one przemieszczane do zakładu przetwórczego w celu poddania ich jednemu z odpowiednich procesów obróbki zmniejszającej ryzyko w przypadku produktów pochodzenia zwierzęcego określonych w załączniku VII do tego rozporządzenia.

3.   Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może zdecydować, że badania w kierunku identyfikacji patogenów, o których mowa w ust. 1 lit. a) i w ust. 2 lit. a) załącznika II, nie są wymagane na obszarze objętym ograniczeniami I, II lub III, pod warunkiem że:

a)

właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego ocenił, na podstawie odpowiedniego i ciągłego nadzoru, szczególną sytuację epidemiologiczną w zakresie afrykańskiego pomoru świń i związane z nim ryzyko w danym obszarze objętym ograniczeniami lub w jego części, a ocena ta wykazała, że ryzyko rozprzes