ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 277

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Rocznik 64
2 sierpnia 2021


Spis treści

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/1253 z dnia 21 kwietnia 2021 r. zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) 2017/565 w odniesieniu do uwzględniania czynników, ryzyk i preferencji w zakresie zrównoważonego rozwoju w niektórych wymogach organizacyjnych i warunkach prowadzenia działalności przez firmy inwestycyjne ( 1 )

1

 

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/1254 z dnia 21 kwietnia 2021 r. w sprawie sprostowania rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/565 uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez firmy inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tej dyrektywy ( 1 )

6

 

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/1255 z dnia 21 kwietnia 2021 r. zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) nr 231/2013 w odniesieniu do ryzyk dla zrównoważonego rozwoju i czynników zrównoważonego rozwoju, które muszą być uwzględniane przez zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi ( 1 )

11

 

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/1256 z dnia 21 kwietnia 2021 r. zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) 2015/35 w odniesieniu do uwzględniania ryzyk dla zrównoważonego rozwoju w zarządzaniu zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji ( 1 )

14

 

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/1257 z dnia 21 kwietnia 2021 r. zmieniające rozporządzenia delegowane (UE) 2017/2358 i (UE) 2017/2359 w odniesieniu do uwzględnienia czynników zrównoważonego rozwoju, ryzyk dla zrównoważonego rozwoju i preferencji w zakresie zrównoważonego rozwoju w wymogach w zakresie nadzoru nad produktem i zarządzania nim dla zakładów ubezpieczeń i dystrybutorów ubezpieczeń oraz w przepisach dotyczących prowadzenia działalności i doradztwa inwestycyjnego w odniesieniu do ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych ( 1 )

18

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/1258 z dnia 26 lipca 2021 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Őrségi tökmagolaj (ChOG)]

25

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/1259 z dnia 26 lipca 2021 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Tuzséri alma (ChNP)]

26

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/1260 z dnia 26 lipca 2021 r. zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę w specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Pera Mantovana (ChOG)]

27

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/1261 z dnia 26 lipca 2021 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę (Olio di Roma (ChOG))

28

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/1262 z dnia 26 lipca 2021 r. zatwierdzające zmiany w specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego (Iaşi (PDO))

29

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/1263 z dnia 26 lipca 2021 r. obejmujące nazwę Muškat momjanski/Moscato di Momiano (ChNP) ochroną na podstawie art. 99 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013

30

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/1264 z dnia 26 lipca 2021 r. zatwierdzające zmianę w specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego [Coteaux du Libron (ChOG)]

31

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/1265 z dnia 26 lipca 2021 r. rejestrujące oznaczenie geograficzne napoju spirytusowego na podstawie art. 30 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/787 (Bayerischer Bärwurz)

32

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/1266 z dnia 29 lipca 2021 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036

34

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/1267 z dnia 29 lipca 2021 r. nakładające ostateczne cła wyrównawcze na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037

62

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/1268 z dnia 29 lipca 2021 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/605 ustanawiającego szczególne środki zwalczania afrykańskiego pomoru świń ( 1 )

99

 

 

DYREKTYWY

 

*

Dyrektywa delegowana Komisji (UE) 2021/1269 z dnia 21 kwietnia 2021 r. zmieniająca dyrektywę delegowaną (UE) 2017/593 w odniesieniu do uwzględniania czynników zrównoważonego rozwoju w zobowiązaniach w zakresie zarządzania produktami ( 1 )

137

 

*

Dyrektywa delegowana Komisji (UE) 2021/1270 z dnia 21 kwietnia 2021 r. zmieniająca dyrektywę 2010/43/UE w odniesieniu do ryzyk dla zrównoważonego rozwoju i czynników zrównoważonego rozwoju, które należy uwzględniać w przypadku przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) ( 1 )

141

 

 

DECYZJE

 

*

Decyzja Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (UE, Euratom) 2021/1271 z dnia 26 lipca 2021 r. w sprawie mianowania dyrektora Urzędu ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych

145

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2021/1272 z dnia 30 lipca 2021 r. ustanawiająca równoważność, w celu ułatwienia korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się w Unii, zaświadczeń COVID-19 wydawanych przez Państwo Watykańskie z zaświadczeniami wydawanymi zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 ( 1 )

148

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2021/1273 z dnia 30 lipca 2021 r. ustanawiająca równoważność, w celu ułatwienia korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się w Unii, zaświadczeń COVID-19 wydawanych przez San Marino z zaświadczeniami wydawanymi zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 ( 1 )

151

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

2.8.2021   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 277/1


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2021/1253

z dnia 21 kwietnia 2021 r.

zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) 2017/565 w odniesieniu do uwzględniania czynników, ryzyk i preferencji w zakresie zrównoważonego rozwoju w niektórych wymogach organizacyjnych i warunkach prowadzenia działalności przez firmy inwestycyjne

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniającą dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (1), w szczególności jej art. 16 ust. 12, art. 24 ust. 13 i art. 25 ust. 8,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Przejście na niskoemisyjną, bardziej zrównoważoną i zasobooszczędną gospodarkę o obiegu zamkniętym zgodnie z celami zrównoważonego rozwoju ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia długoterminowej konkurencyjności gospodarki Unii. W 2016 r. Unia zawarła porozumienie paryskie w sprawie zmian klimatu (2). W art. 2 ust. 1 lit. c) porozumienia paryskiego ustanowiono cel w postaci podjęcia bardziej zdecydowanych działań w związku ze zmianą klimatu, między innymi przez zapewnienie zgodności przepływów finansowych z dążeniem do niskiego poziomu emisji gazów cieplarnianych i rozwoju odpornego na zmiany klimatu.

(2)

W odpowiedzi na to wyzwanie w grudniu 2019 r. Komisja przedstawiła koncepcję Europejskiego Zielonego Ładu (3). Europejski Zielony Ład stanowi nową strategię na rzecz wzrostu gospodarczego, której celem jest przekształcenie Unii w sprawiedliwe i prosperujące społeczeństwo o nowoczesnej, zasobooszczędnej i konkurencyjnej gospodarce, która począwszy od 2050 r. będzie odnotowywać zerowy poziom emisji gazów cieplarnianych netto i w ramach której wzrost gospodarczy nie będzie już bezpośrednio sprzężony z wykorzystaniem zasobów naturalnych. Osiągnięcie tego celu wymaga zapewnienia jasnych sygnałów dla inwestorów, tak aby zapobiec powstawaniu aktywów osieroconych oraz pozyskiwać zrównoważone finansowanie.

(3)

W marcu 2018 r. Komisja opublikowała „Plan działania: finansowanie zrównoważonego wzrostu gospodarczego” (4), w którym określiła ambitną i kompleksową strategię w zakresie zrównoważonego finansowania. Jednym z celów ustanowionych w tym planie działania jest ukierunkowanie przepływów kapitału na zrównoważone inwestycje w celu osiągnięcia zrównoważonego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu. Opublikowana w maju 2018 r. ocena skutków (5), stanowiąca podstawę podjętych następnie inicjatyw ustawodawczych, wykazała konieczność doprecyzowania, że uwzględnianie czynników zrównoważonego rozwoju powinno stanowić część obowiązków firm inwestycyjnych względem ich klientów i potencjalnych klientów. Firmy inwestycyjne powinny zatem nie tylko na bieżąco brać pod uwagę wszystkie stosowne ryzyka finansowe, ale również wszystkie stosowne ryzyka dla zrównoważonego rozwoju, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 (6), które – jeżeli wystąpią – mogłyby mieć, rzeczywisty lub potencjalny, istotny negatywny wpływ na wartość inwestycji. Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/565 (7) nie odnosi się wyraźnie do ryzyk dla zrównoważonego rozwoju. Z tego względu oraz aby zapewnić należyte wdrożenie i stosowanie wewnętrznych procedur i rozwiązań organizacyjnych, konieczne jest sprecyzowanie, że procesy, systemy i kontrole wewnętrzne w firmach inwestycyjnych muszą odzwierciedlać ryzyka dla zrównoważonego rozwoju oraz że do analizy tych ryzyk potrzebne są zdolności techniczne i wiedza fachowa.

(4)

W celu utrzymania wysokiego standardu ochrony inwestorów firmy inwestycyjne powinny przy określaniu rodzajów konfliktów interesów, których istnienie może szkodzić interesom klienta lub potencjalnego klienta, uwzględniać również te rodzaje konfliktów interesów, które wynikają z uwzględniania preferencji klienta w zakresie zrównoważonego rozwoju. W przypadku istniejących klientów, w odniesieniu do których przeprowadzono już ocenę adekwatności produktu, firmy inwestycyjne powinny mieć możliwość określenia osobistych preferencji klienta w zakresie zrównoważonego rozwoju przy okazji kolejnej regularnej aktualizacji istniejącej oceny adekwatności.

(5)

Firmy inwestycyjne, które świadczą usługi doradztwa inwestycyjnego i zarządzania portfelem, powinny być w stanie rekomendować swoim klientom i potencjalnym klientom odpowiednie instrumenty finansowe i w związku z tym powinny móc zadawać pytania, które pomogą określić indywidualne preferencje klientów w zakresie zrównoważonego rozwoju. Zgodnie ze spoczywającym na firmie inwestycyjnej obowiązkiem działania w najlepszym interesie klientów, rekomendacje dla klientów i potencjalnych klientów powinny odzwierciedlać zarówno cele finansowe, jak i wszelkie preferencje w zakresie zrównoważonego rozwoju wyrażone przez tych klientów. Konieczne jest zatem sprecyzowanie, że firmy inwestycyjne powinny posiadać odpowiednie rozwiązania służące zapewnieniu, by uwzględnienie czynników zrównoważonego rozwoju w procesie doradztwa i w zarządzaniu portfelem nie prowadziło do sprzedaży nieadekwatnych produktów lub do błędnego przedstawiania instrumentów finansowych lub strategii jako odpowiadających preferencjom w zakresie zrównoważonego rozwoju, mimo iż w rzeczywistości im nie odpowiadają. Aby uniknąć takich praktyk lub takiego wprowadzania w błąd, firmy inwestycyjne, które świadczą usługi doradztwa inwestycyjnego, powinny najpierw ocenić inne cele inwestycyjne, horyzont czasowy oraz osobistą sytuację klienta lub potencjalnego klienta, zanim zapytają go o jego ewentualne preferencje w zakresie zrównoważonego rozwoju.

(6)

Dotychczas opracowano instrumenty finansowe o różnych poziomach ambicji związanych ze zrównoważonym rozwojem. Aby umożliwić klientom lub potencjalnym klientom zrozumienie różnych stopni powiązania instrumentów finansowych z aspektami dotyczącymi zrównoważonego rozwoju oraz podjęcia świadomych decyzji inwestycyjnych w kontekście takiego powiązania, firmy inwestycyjne, które świadczą usługi doradztwa inwestycyjnego i zarządzania portfelem, powinny wyjaśnić różnicę między – z jednej strony – instrumentami finansowymi, które, w całości lub w części, mają na celu zrównoważone inwestycje w działalność gospodarczą, która kwalifikuje się jako zrównoważona środowiskowo zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 (8), lub zrównoważone inwestycje zgodnie z definicją w art. 2 pkt 17 rozporządzenia (UE) 2019/2088 oraz instrumentami finansowymi, które uwzględniają główne niekorzystne skutki dla czynników zrównoważonego rozwoju, które to grupy instrumentów finansowych mogą się kwalifikować do zarekomendowania jako odpowiadające osobistym preferencjom klientów w zakresie zrównoważonego rozwoju, a – z drugiej strony – innymi instrumentami finansowymi nieposiadającymi powyższych specyficznych cech, które to instrumenty nie powinny kwalifikować się do zarekomendowania klientom lub potencjalnym klientom mającym osobiste preferencje w zakresie zrównoważonego rozwoju.

(7)

Należy uwzględnić obawy dotyczące pseudoekologicznego marketingu, to jest w szczególności praktyki uzyskiwania w nieuczciwy sposób przewagi konkurencyjnej poprzez rekomendowanie instrumentu finansowego jako przyjaznego dla środowiska lub sprzyjającego zrównoważonemu rozwojowi, podczas gdy w rzeczywistości dany instrument finansowy nie spełnia podstawowych standardów środowiskowych lub innych standardów związanych ze zrównoważonym rozwojem. Aby zapobiec sprzedaży nieadekwatnych produktów i pseudoekologicznemu marketingowi, firmy inwestycyjne nie powinny rekomendować instrumentów finansowych jako odpowiadających osobistym preferencjom w zakresie zrównoważonego rozwoju ani podejmować decyzji o przystąpieniu do transakcji na takich instrumentach, jeżeli te instrumenty finansowe nie odpowiadają tym preferencjom. Firmy inwestycyjne powinny wyjaśnić swoim klientom lub potencjalnym klientom powody, dla których nie dokonują rekomendacji lub nie podejmują decyzji o przystąpieniu do transakcji, oraz powinny udokumentować te powody.

(8)

Konieczne jest doprecyzowanie, że instrumenty finansowe, które nie kwalifikują się jako odpowiadające osobistym preferencjom w zakresie zrównoważonego rozwoju, mogą być nadal rekomendowane przez firmy inwestycyjne, ale nie jako odpowiadające osobistym preferencjom w zakresie zrównoważonego rozwoju. Aby umożliwić przedstawienie innych rekomendacji klientom lub potencjalnym klientom w przypadku, gdy instrumenty finansowe nie odpowiadają osobistym preferencjom klienta w zakresie zrównoważonego rozwoju, klient powinien mieć możliwość dostosowania informacji na temat swoich preferencji w zakresie zrównoważonego rozwoju. Aby zapobiec sprzedaży nieadekwatnych produktów i pseudoekologicznemu marketingowi, firmy inwestycyjne powinny prowadzić ewidencję decyzji klienta obejmujących wyjaśnienia klienta uzasadniające dostosowanie udzielonych przez niego informacji.

(9)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie delegowane (UE) 2017/565.

(10)

Właściwym organom i firmom inwestycyjnym należy zapewnić wystarczająco dużo czasu na dostosowanie się do nowych wymogów zawartych w niniejszym rozporządzeniu. W związku z tym należy odroczyć jego stosowanie,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zmiany w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2017/565

W rozporządzeniu delegowanym (UE) 2017/565 wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 2 dodaje się punkty 7, 8 i 9 w brzmieniu:

„7)

»preferencje w zakresie zrównoważonego rozwoju« oznaczają wybór klienta lub potencjalnego klienta dotyczący tego, czy – i w jakim zakresie – do jego inwestycji należy włączyć co najmniej jeden z następujących instrumentów finansowych:

a)

instrument finansowy, w odniesieniu do którego klient lub potencjalny klient ustala, że określona minimalna część ma zostać zainwestowana w zrównoważone środowiskowo inwestycje w rozumieniu w art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 (*1);

b)

instrument finansowy, w odniesieniu do którego klient lub potencjalny klient ustala, że określona minimalna część ma zostać zainwestowana w zrównoważone inwestycje w rozumieniu w art. 2 pkt 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 (*2);

c)

instrument finansowy, który uwzględnia główne niekorzystne skutki dla czynników zrównoważonego rozwoju, w przypadku gdy elementy jakościowe lub ilościowe wskazujące na to uwzględnienie są ustalane przez klienta lub potencjalnego klienta;

8)

»czynniki zrównoważonego rozwoju« oznaczają czynniki zrównoważonego rozwoju w rozumieniu art. 2 pkt 24 rozporządzenia (UE) 2019/2088;

9)

»ryzyka dla zrównoważonego rozwoju« oznaczają ryzyka dla zrównoważonego rozwoju w rozumieniu art. 2 pkt 22 rozporządzenia (UE) 2019/2088.

(*1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 z dnia 18 czerwca 2020 r. w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje, zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/2088 (Dz.U. L 198 z 22.6.2020, s. 13)."

(*2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie ujawniania informacji związanych ze zrównoważonym rozwojem w sektorze usług finansowych (Dz.U. L 317 z 9.12.2019, s. 1).”;"

2)

w art. 21 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)

akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Przy spełnianiu wymogów określonych w niniejszym ustępie firmy inwestycyjne uwzględniają ryzyka dla zrównoważonego rozwoju.”;

b)

dodaje się akapit w brzmieniu:

„Przy spełnianiu wymogów określonych w niniejszym ustępie firmy inwestycyjne biorą pod uwagę charakter, skalę i stopień złożoności prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a także charakter i zasięg usług i działań inwestycyjnych wykonywanych w toku tej działalności.”;

3)

art. 23 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

ustanawiają, wdrażają i utrzymują odpowiednie strategie i procedury zarządzania ryzykiem służące rozpoznawaniu ryzyka związanego ze stosowanymi przez firmę działaniami, procesami i systemami, a w razie potrzeby określają akceptowany przez firmę poziom ryzyka. W trakcie powyższych działań firmy inwestycyjne uwzględniają ryzyka dla zrównoważonego rozwoju;”;

4)

art. 33 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 33

Konflikty interesów potencjalnie zagrażające interesom klientów

(art. 16 ust. 3 oraz 23 dyrektywy 2014/65/UE)

W celu określenia rodzajów konfliktów interesów, które powstają w trakcie świadczenia usług inwestycyjnych i usług dodatkowych albo obu tych rodzajów usług łącznie, i których istnienie może zaszkodzić interesom klienta, w tym jego preferencjom w zakresie zrównoważonego rozwoju, firmy inwestycyjne biorą pod uwagę, na zasadzie kryteriów minimalnych, to, czy samej firmy inwestycyjnej, osoby zaangażowanej bądź osoby bezpośrednio lub pośrednio powiązanej z firmą stosunkiem kontroli dotyczy jedna z poniższych sytuacji, niezależnie od tego, czy jest ona skutkiem świadczenia usług inwestycyjnych lub usług dodatkowych albo wykonywania działalności inwestycyjnej, czy też wynika z innych przyczyn:

a)

taka firma lub osoba mogą osiągnąć zysk finansowy lub uniknąć straty finansowej kosztem klienta;

b)

taka firma lub osoba mają interes w określonym wyniku usługi świadczonej na rzecz klienta lub transakcji przeprowadzanej w imieniu klienta, który to interes jest rozbieżny z interesem klienta;

c)

taka firma lub osoba mają powody natury finansowej lub innej do tego, by ponad interes danego klienta przedkładać interes innego klienta lub grupy klientów;

d)

taka firma lub osoba prowadzą taką samą działalność jak klient;

e)

taka firma lub osoba otrzymują lub otrzymają od osoby innej niż dany klient, w związku z usługą świadczoną na rzecz tego klienta, zachętę w postaci korzyści pieniężnych lub niepieniężnych lub usług.”;

5)

art. 52 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.   Firmy inwestycyjne przekazują opis:

a)

rodzajów rozważanych instrumentów finansowych;

b)

zakresu instrumentów finansowych oraz dostawców przeanalizowanych w podziale na każdy rodzaj instrumentu zgodnie z zakresem usługi;

c)

w stosownych przypadkach – czynników zrównoważonego rozwoju uwzględnionych w procesie wyboru instrumentów finansowych;

d)

w przypadku świadczenia niezależnego doradztwa – sposobu, w jaki świadczona usługa spełnia warunki świadczenia doradztwa inwestycyjnego w sposób niezależny, oraz czynników uwzględnionych w procesie wyboru zastosowanym przez firmę inwestycyjną w celu zarekomendowania instrumentów finansowych, takich jak ryzyko, koszty i złożoność instrumentów finansowych.”;

6)

w art. 54 wprowadza się następujące zmiany:

a)

w ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

spełnia cele inwestycyjne danego klienta, w tym pod względem jego tolerancji ryzyka i wszelkich preferencji w zakresie zrównoważonego rozwoju;”;

b)

ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5.   Informacje dotyczące celów inwestycyjnych klienta lub potencjalnego klienta zawierają, stosownie do potrzeb, informacje na temat długości okresu, przez który klient zamierza utrzymywać daną inwestycję, jego preferencji co do poziomu ryzyka, jego tolerancji ryzyka, celu inwestycji oraz dodatkowo jego preferencji w zakresie zrównoważonego rozwoju.”;

c)

ust. 9 otrzymuje brzmienie:

„9.   Firmy inwestycyjne dysponują odpowiednimi strategiami i procedurami pozwalającymi na zapewnienie zrozumienia przez nie charakteru i cech, w tym kosztów i ryzyka, usług inwestycyjnych i instrumentów finansowych wybranych dla swoich klientów, w tym wszelkich czynników zrównoważonego rozwoju, oraz na zapewnienie dokonania przez nie oceny, z uwzględnieniem kosztów i złożoności, czy równorzędne usługi inwestycyjne lub instrumenty finansowe mogą odpowiadać profilowi ich klienta, oraz są w stanie wykazać, że dysponują takimi strategiami i procedurami.”;

d)

ust. 10 otrzymuje brzmienie:

„10.   Przy świadczeniu usługi inwestycyjnej w zakresie doradztwa inwestycyjnego lub zarządzania portfelem firma inwestycyjna nie rekomenduje przystąpienia do transakcji ani nie podejmuje decyzji o przystąpieniu do transakcji w przypadku, gdy żadna z usług lub żaden z instrumentów nie są odpowiednie dla klienta.

Firma inwestycyjna nie rekomenduje instrumentów finansowych jako odpowiadających osobistym preferencjom klienta lub potencjalnego klienta w zakresie zrównoważonego rozwoju ani nie podejmuje decyzji o przystąpieniu do transakcji na takich instrumentach, jeżeli te instrumenty finansowe nie odpowiadają tym preferencjom. Firma inwestycyjna wyjaśnia klientowi lub potencjalnemu klientowi powody, dla których nie dokonuje rekomendacji lub nie podejmuje decyzji o przystąpieniu do transakcji, oraz udokumentowuje te powody.

W przypadku gdy żaden instrument finansowy nie odpowiada preferencjom klienta lub potencjalnego klienta w zakresie zrównoważonego rozwoju i klient postanawia dostosować swoje preferencje w zakresie zrównoważonego rozwoju, firma inwestycyjna udokumentowuje decyzję klienta wraz z jej uzasadnieniem.”;

e)

ust. 12 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„12.   Przy świadczeniu doradztwa inwestycyjnego firmy inwestycyjne przekazują klientowi detalicznemu sprawozdanie zawierające zarys udzielonych porad oraz wyjaśnienie, w jaki sposób dokonane rekomendacje są odpowiednie dla klienta detalicznego, w tym informację o tym, w jaki sposób odpowiadają one celom inwestycyjnym klienta oraz jego osobistej sytuacji w odniesieniu do wymaganego okresu inwestycji, wiedzy i doświadczenia klienta, jego stosunku do ryzyka, jego zdolności do ponoszenia strat oraz jego preferencji w zakresie zrównoważonego rozwoju.”;

f)

w ust. 13 dodaje się nowy akapit w brzmieniu:

„W stosownych przypadkach wymogi dotyczące spełnienia preferencji klientów lub potencjalnych klientów w zakresie zrównoważonego rozwoju nie mogą prowadzić do zmiany warunków określonych w akapicie pierwszym.”.

Artykuł 2

Wejście w życie i rozpoczęcie stosowania

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 2 sierpnia 2022 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 21 kwietnia 2021 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349.

(2)  Decyzja Rady (UE) 2016/1841 z dnia 5 października 2016 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia paryskiego przyjętego na mocy Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (Dz.U. L 282 z 19.10.2016, s. 1).

(3)  COM(2019) 640 final.

(4)  COM(2018) 97 final.

(5)  SWD(2018) 264 final.

(6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie ujawniania informacji związanych ze zrównoważonym rozwojem w sektorze usług finansowych (Dz.U. L 317 z 9.12.2019, s. 1).

(7)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/565 z dnia 25 kwietnia 2016 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez firmy inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tej dyrektywy (Dz.U. L 87 z 31.3.2017, s. 1).

(8)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 z dnia 18 czerwca 2020 r. w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje, zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/2088 (Dz.U. L 198 z 22.6.2020, s. 13).


2.8.2021   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 277/6


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2021/1254

z dnia 21 kwietnia 2021 r.

w sprawie sprostowania rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/565 uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez firmy inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tej dyrektywy

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniającą dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (1), w szczególności jej art. 16 ust. 12 i art. 27 ust. 9,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Art. 1 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/565 (2) zawiera błędy, gdyż wymaga on zastosowania przepisów art. 59 ust. 4, art. 60 i rozdziału IV tego rozporządzenia zamiast przepisów art. 64 ust. 4, art. 65 i rozdziału VIII.

(2)

Błędy występują również w szeregu odniesień w załączniku I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/565, a konkretnie w sekcjach „Ocena klienta”, „Obsługa zlecenia”, „Zlecenia klientów i transakcje”, „Sprawozdawczość wobec klientów”, „Komunikacja z klientami” oraz „Wymogi organizacyjne”.

(3)

Należy zatem odpowiednio sprostować rozporządzenie delegowane (UE) 2017/565,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu delegowanym (UE) 2017/565 wprowadza się następujące sprostowania:

1)

art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Rozdział II oraz rozdział III sekcje 1–4, art. 64 ust. 4, art. 65 i sekcje 6–8, a także – w zakresie, w jakim odnoszą się do wyżej wymienionych przepisów – rozdział I i rozdział VIII niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie do spółek zarządzających w przypadku, gdy spółki te świadczą usługi zgodnie z art. 6 ust. 4 dyrektywy 2009/65/WE i art. 6 ust. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE (*1).

(*1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 1).”;"

2)

załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 21 kwietnia 2021 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349.

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/565 z dnia 25 kwietnia 2016 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez firmy inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tej dyrektywy (Dz.U. L 87 z 31.3.2017, s. 1).


ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK I

Prowadzenie rejestrów

Minimalny wykaz rejestrów, jakie muszą prowadzić firmy inwestycyjne w zależności od charakteru swojej działalności

Rodzaj zobowiązania

Rodzaj rejestru

Streszczenie treści

Odniesienie do przepisów

Ocena klienta

 

Informacje udzielane klientom

Treść zgodna z art. 24 ust. 4 dyrektywy 2014/65/UE i art. 44–51 niniejszego rozporządzenia

art. 24 ust. 4 dyrektywy 2014/65/UE

art. 44–51 niniejszego rozporządzenia

 

Umowy z klientami

Rejestry, o których mowa w art. 25 ust. 5 dyrektywy 2014/65/UE

art. 25 ust. 5 dyrektywy 2014/65/UE

art. 58 niniejszego rozporządzenia

 

Ocena odpowiedniości i adekwatności instrumentów

Treść zgodna z art. 25 ust. 2 i 3 dyrektywy 2014/65/UE i art. 54, 55 i 60 niniejszego rozporządzenia

art. 25 ust. 2 i 3 dyrektywy 2014/65/UE

art. 54, 55 i 56 niniejszego rozporządzenia

Obsługa zlecenia

 

Obsługa zlecenia klienta – Transakcje połączone

Rejestry, o których mowa w art. 67–70 niniejszego rozporządzenia

art. 24 ust. 1 i art. 28 ust. 1 dyrektywy 2014/65/UE

art. 67–70 niniejszego rozporządzenia

 

Łączenie i alokacja transakcji zawieranych na własny rachunek

Rejestry, o których mowa w art. 69 niniejszego rozporządzenia

art. 24 ust. 1 i art. 28 ust. 1 dyrektywy 2014/65/UE

art. 69 niniejszego rozporządzenia

Zlecenia klientów i transakcje

 

Prowadzenie rejestru zleceń klientów lub decyzji o zawarciu transakcji

Rejestry, o których mowa w art. 74 niniejszego rozporządzenia

art. 16 ust. 6 dyrektywy 2014/65/UE

art. 74 niniejszego rozporządzenia

 

Prowadzenie rejestru transakcji i przetwarzania zleceń

Rejestry, o których mowa w art. 75 niniejszego rozporządzenia

art. 16 ust. 6 dyrektywy 2014/65/UE

art. 75 niniejszego rozporządzenia

Sprawozdawczość wobec klientów

 

Obowiązki dotyczące usług świadczonych na rzecz klientów

Treść zgodna z art. 59–63 niniejszego rozporządzenia

art. 24 ust. 1 i 6 oraz art. 25 ust. 1 i 6 dyrektywy 2014/65/UE

art. 59–63 niniejszego rozporządzenia

Zabezpieczenie aktywów klientów

 

Instrumenty finansowe klientów przechowywane przez firmę inwestycyjną

Rejestry, o których mowa w art. 16 ust. 8 dyrektywy 2014/65/UE i art. 2 dyrektywy delegowanej Komisji (UE) 2017/593

art. 16 ust. 8 dyrektywy 2014/65/UE

art. 2 dyrektywy delegowanej (UE) 2017/593

 

Fundusze klientów przechowywane przez firmę inwestycyjną

Rejestry, o których mowa w art. 16 ust. 9 dyrektywy 2014/65/UE i art. 2 dyrektywy delegowanej (UE) 2017/593

art. 16 ust. 9 dyrektywy 2014/65/UE

art. 2 dyrektywy delegowanej (UE) 2017/593

 

Korzystanie z instrumentów finansowych klientów

Rejestry, o których mowa w art. 5 dyrektywy delegowanej (UE) 2017/593

art. 16 ust. 8, 9 i 10 dyrektywy 2014/65/UE

art. 5 dyrektywy delegowanej (UE) 2017/593

Komunikacja z klientami

 

Informacje o kosztach i powiązanych opłatach

Treść zgodna z art. 50 niniejszego rozporządzenia

art. 24 ust. 4 lit. c) dyrektywy 2014/65/UE

art. 50 niniejszego rozporządzenia

 

Informacje na temat firmy inwestycyjnej i jej usług, instrumentów finansowych oraz zabezpieczenia aktywów klientów

Treść zgodna z art. 47, 48 i 49 niniejszego rozporządzenia

art. 24 ust. 4 dyrektywy 2014/65/UE

art. 47, 48 i 49 niniejszego rozporządzenia

 

Informacje udzielane klientom

Rejestr informacji

art. 24 ust. 3 dyrektywy 2014/65/UE

art. 46 niniejszego rozporządzenia

 

Publikacje handlowe (z wyjątkiem formy ustnej)

Każda publikacja handlowa wydana przez firmę inwestycyjną (z wyjątkiem formy ustnej), o której mowa w art. 44 i 46 niniejszego rozporządzenia

art. 24 ust. 3 dyrektywy 2014/65/UE

art. 44 i 46 niniejszego rozporządzenia

 

Doradztwo inwestycyjne na rzecz klientów detalicznych

(i) Fakt, godzina i data wykonania usługi doradztwa inwestycyjnego; (ii) zalecany instrument finansowy; oraz (iii) przedstawione klientowi sprawozdanie na temat odpowiedniości

art. 25 ust. 6 dyrektywy 2014/65/UE

art. 54 niniejszego rozporządzenia

 

Badania inwestycyjne

Każda pozycja badania inwestycyjnego wydana przez firmę inwestycyjną na trwałym nośniku

art. 24 ust. 3 dyrektywy 2014/65/UE

art. 36 i 37 niniejszego rozporządzenia

Wymogi organizacyjne

 

Działalność firmy i organizacja wewnętrzna

Rejestry, o których mowa w art. 21 ust. 1 lit. f) niniejszego rozporządzenia

art. 16 ust. 2–10 dyrektywy 2014/65/UE

art. 21 ust. 1 lit. f) niniejszego rozporządzenia

 

Sprawozdania dotyczące zgodności

Wszelkie sprawozdania dotyczące zgodności przedkłada się organowi zarządzającemu

art. 16 ust. 2 dyrektywy 2014/65/UE

art. 22 ust. 2 lit. c) i art. 25 ust. 2 niniejszego rozporządzenia

 

Rejestr konfliktu interesów

Rejestry, o których mowa w art. 35 niniejszego rozporządzenia

art. 16 ust. 3 dyrektywy 2014/65/UE

art. 35 niniejszego rozporządzenia

 

Zachęty

Informacje ujawniane klientom zgodnie z art. 24 ust. 9 dyrektywy 2014/65/UE

art. 24 ust. 9 dyrektywy 2014/65/UE

art. 11, 12 i 13 dyrektywy delegowanej (UE) 2017/593

 

Sprawozdania dotyczące zarządzania ryzykiem

Wszelkie sprawozdania dotyczące zarządzania ryzykiem przedkłada się kierownictwu wyższego szczebla

art. 16 ust. 5 dyrektywy 2014/65/UE

art. 23 ust. 1 lit. b) i art. 25 ust. 2 niniejszego rozporządzenia

 

Sprawozdania z audytów wewnętrznych

Wszelkie sprawozdania z audytów wewnętrznych przedkłada się kierownictwu wyższego szczebla

art. 16 ust. 5 dyrektywy 2014/65/UE

art. 24 i art. 25 ust. 2 niniejszego rozporządzenia

 

Rejestry rozpatrywania skarg

Wszelkie skargi oraz środki rozpatrywania skarg przedsięwzięte w celu rozpatrzenia skargi

art. 16 ust. 2 dyrektywy 2014/65/UE

art. 26 niniejszego rozporządzenia

 

Rejestry transakcji osobistych

Rejestry, o których mowa w art. 29 ust. 5 lit. c) niniejszego rozporządzenia

art. 16 ust. 2 dyrektywy 2014/65/UE

art. 29 ust. 5 lit. c) niniejszego rozporządzenia


2.8.2021   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 277/11


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2021/1255

z dnia 21 kwietnia 2021 r.

zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) nr 231/2013 w odniesieniu do ryzyk dla zrównoważonego rozwoju i czynników zrównoważonego rozwoju, które muszą być uwzględniane przez zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (1), w szczególności jej art. 12 ust. 3, art. 14 ust. 4, art. 15 ust. 5 oraz art. 18 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Przejście na niskoemisyjną, bardziej zrównoważoną i zasobooszczędną gospodarkę o obiegu zamkniętym zgodnie z celami zrównoważonego rozwoju ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia długoterminowej konkurencyjności gospodarki Unii. W 2016 r. Unia zawarła porozumienie paryskie w sprawie zmian klimatu (2). W art. 2 ust. 1 lit. c) porozumienia paryskiego ustanowiono cel w postaci podjęcia bardziej zdecydowanych działań w związku ze zmianą klimatu, między innymi przez zapewnienie zgodności przepływów finansowych z dążeniem do niskiego poziomu emisji gazów cieplarnianych i rozwoju odpornego na zmiany klimatu.

(2)

W odpowiedzi na to wyzwanie w grudniu 2019 r. Komisja przedstawiła koncepcję Europejskiego Zielonego Ładu (3). Europejski Zielony Ład stanowi nową strategię na rzecz wzrostu gospodarczego, której celem jest przekształcenie Unii w sprawiedliwe i prosperujące społeczeństwo o nowoczesnej, zasobooszczędnej i konkurencyjnej gospodarce, która począwszy od 2050 r. będzie odnotowywać zerowy poziom emisji gazów cieplarnianych netto i w ramach której wzrost gospodarczy nie będzie już bezpośrednio sprzężony z wykorzystaniem zasobów naturalnych. Osiągnięcie tego celu wymaga zapewnienia jasnych sygnałów dla inwestorów, tak aby zapobiec powstawaniu aktywów osieroconych oraz pozyskiwać zrównoważone finansowanie.

(3)

W marcu 2018 r. Komisja opublikowała „Plan działania: finansowanie zrównoważonego wzrostu gospodarczego” (4), w którym określiła ambitną i kompleksową strategię w zakresie zrównoważonego finansowania. Jednym z celów ustanowionych w tym planie działania jest ukierunkowanie przepływów kapitału na zrównoważone inwestycje w celu osiągnięcia zrównoważonego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu. Opublikowana w maju 2018 r. ocena skutków (5), stanowiąca podstawę podjętych następnie inicjatyw ustawodawczych, wykazała konieczność doprecyzowania, że zarządzający alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi („ZAFI”) powinni uwzględniać czynniki zrównoważonego rozwoju w ramach swoich obowiązków wobec inwestorów. ZAFI powinni zatem na bieżąco oceniać nie tylko wszystkie istotne ryzyka finansowe, ale również wszystkie istotne ryzyka dla zrównoważonego rozwoju, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 (6), które – w przypadku ich wystąpienia – mogłyby mieć, rzeczywisty lub potencjalny, istotny negatywny wpływ na wartość inwestycji. Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 231/2013 (7) nie odnosi się bezpośrednio do ryzyk dla zrównoważonego rozwoju. Z tego względu oraz w celu zapewnienia właściwego wdrożenia i stosowania wewnętrznych procedur i ustaleń organizacyjnych konieczne jest sprecyzowanie, że procesy, systemy i kontrole wewnętrzne ZAFI muszą odzwierciedlać ryzyka dla zrównoważonego rozwoju oraz że do analizy tych ryzyk niezbędne są zdolności techniczne i wiedza fachowa.

(4)

Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2019/2088 ZAFI, którzy są zobowiązani do brania pod uwagę głównych niekorzystnych skutków decyzji inwestycyjnych dla czynników zrównoważonego rozwoju lub biorą pod uwagę takie niekorzystne skutki dobrowolnie, są zobowiązani do ujawniania, w jaki sposób ich strategia w zakresie należytej staranności uwzględnia te główne niekorzystne skutki. Aby zapewnić spójność między rozporządzeniem (UE) 2019/2088 i rozporządzeniem delegowanym (UE) nr 231/2013, obowiązek ten powinien znaleźć odzwierciedlenie w rozporządzeniu delegowanym (UE) nr 231/2013.

(5)

W celu utrzymania wysokiego standardu ochrony inwestorów ZAFI powinni – przy wykrywaniu typów konfliktów interesów, których istnienie może spowodować szkodę dla interesów AFI – uwzględniać konflikty interesów, które mogą powstać w wyniku uwzględniania ryzyk dla zrównoważonego rozwoju w swoich procesach, systemach i kontrolach wewnętrznych. Konflikty te mogą obejmować konflikty wynikające z wynagrodzeń lub osobistych transakcji określonych pracowników, konflikty interesów, które mogłyby prowadzić do pseudoekologicznego marketingu, sprzedaży nieadekwatnych produktów lub wprowadzającego w błąd przedstawienia strategii inwestycyjnych, oraz konflikty interesów między różnymi AFI zarządzanymi przez tego samego ZAFI.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie delegowane (UE) nr 231/2013.

(7)

Właściwym organom oraz ZAFI należy zapewnić wystarczająco dużo czasu na dostosowanie się do nowych wymogów zawartych w niniejszym rozporządzeniu. Należy zatem odroczyć jego stosowanie,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu delegowanym (UE) nr 231/2013 wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 1 dodaje się pkt 6 i 7 w brzmieniu:

„6)

»ryzyko dla zrównoważonego rozwoju« oznacza ryzyko dla zrównoważonego rozwoju w rozumieniu art. 2 pkt 22 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 (*1);

7)

»czynniki zrównoważonego rozwoju« oznaczają czynniki zrównoważonego rozwoju w rozumieniu art. 2 pkt 24 rozporządzenia (UE) 2019/2088.

(*1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie ujawniania informacji związanych ze zrównoważonym rozwojem w sektorze usług finansowych (Dz.U. L 317 z 9.12.2019, s. 1).”;"

2)

w art. 18 dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu:

„5.   ZAFI uwzględniają ryzyka dla zrównoważonego rozwoju przy spełnianiu wymogów określonych w ust. 1–3.

6.   W przypadku gdy ZAFI biorą pod uwagę główne niekorzystne skutki decyzji inwestycyjnych dla czynników zrównoważonego rozwoju, jak określono w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2019/2088 lub zgodnie z wymogami określonymi w art. 4 ust. 3 lub 4 tego rozporządzenia, ZAFI ci uwzględniają takie główne niekorzystne skutki przy spełnianiu wymogów określonych w ust. 1–3 niniejszego artykułu.”;

3)

w art. 22 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

„3.   Do celów ust. 1 ZAFI utrzymują niezbędne zasoby i wiedzę fachową w celu skutecznego uwzględniania ryzyk dla zrównoważonego rozwoju.”;

4)

w art. 30 dodaje się akapit w brzmieniu:

„ZAFI zapewniają – przy wykrywaniu typów konfliktów interesów, których istnienie może spowodować szkodę dla interesów AFI – uwzględnienie tych typów konfliktów interesów, które mogą powstać w wyniku uwzględniania ryzyk dla zrównoważonego rozwoju w ich procesach, systemach i kontrolach wewnętrznych.”;

5)

art. 40 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   Polityka zarządzania ryzykiem obejmuje procedury niezbędne do umożliwienia ZAFI dokonania dla każdego zarządzanego przez siebie AFI oceny narażenia tego AFI na ryzyko rynkowe, ryzyko utraty płynności, ryzyko dla zrównoważonego rozwoju oraz ryzyko kontrahenta, a także narażenia AFI na wszelkie inne rodzaje ryzyka, w tym ryzyko operacyjne, które mogą być istotne dla każdego AFI, którym zarządza.”;

6)

w art. 57 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

„ZAFI biorą pod uwagę ryzyka dla zrównoważonego rozwoju przy spełnianiu wymogów określonych w akapicie pierwszym.”;

7)

w art. 60 ust. 2 dodaje się literę i) w brzmieniu:

„i)

była odpowiedzialna za uwzględnianie ryzyk dla zrównoważonego rozwoju w działaniach, o których mowa w lit. a)–h).”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 sierpnia 2022 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 21 kwietnia 2021 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 1.

(2)  Decyzja Rady (UE) 2016/1841 z dnia 5 października 2016 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia paryskiego przyjętego na mocy Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (Dz.U. L 282 z 19.10.2016, s. 4).

(3)  COM(2019) 640 final.

(4)  COM(2018) 97 final.

(5)  SWD(2018) 264 final.

(6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie ujawniania informacji związanych ze zrównoważonym rozwojem w sektorze usług finansowych (Dz.U. L 317 z 9.12.2019, s. 1).

(7)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 231/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu do zwolnień, ogólnych warunków dotyczących prowadzenia działalności, depozytariuszy, dźwigni finansowej, przejrzystości i nadzoru (Dz.U. L 83 z 22.3.2013, s. 1).


2.8.2021   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 277/14


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2021/1256

z dnia 21 kwietnia 2021 r.

zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) 2015/35 w odniesieniu do uwzględniania ryzyk dla zrównoważonego rozwoju w zarządzaniu zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (1), w szczególności jej art. 50 ust. 1 oraz art. 135 ust. 1 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Przejście na niskoemisyjną, bardziej zrównoważoną i zasobooszczędną gospodarkę o obiegu zamkniętym zgodnie z celami zrównoważonego rozwoju ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia długoterminowej konkurencyjności gospodarki Unii. W 2016 r. Unia zawarła porozumienie paryskie w sprawie zmian klimatu (2). W art. 2 ust. 1 lit. c) porozumienia paryskiego ustanowiono cel w postaci podjęcia bardziej zdecydowanych działań w związku ze zmianą klimatu, między innymi przez zapewnienie zgodności przepływów finansowych z dążeniem do niskiego poziomu emisji gazów cieplarnianych i rozwoju odpornego na zmiany klimatu.

(2)

W odpowiedzi na to wyzwanie w grudniu 2019 r. Komisja przedstawiła koncepcję Europejskiego Zielonego Ładu (3). Europejski Zielony Ład stanowi nową strategię na rzecz wzrostu gospodarczego, której celem jest przekształcenie Unii w sprawiedliwe i prosperujące społeczeństwo o nowoczesnej, zasobooszczędnej i konkurencyjnej gospodarce, która w 2050 r. będzie odnotowywać zerowy poziom emisji gazów cieplarnianych netto i w ramach której wzrost gospodarczy nie będzie już bezpośrednio sprzężony z wykorzystaniem zasobów naturalnych. Osiągnięcie tego celu wymaga zapewnienia jasnych sygnałów dla inwestorów, tak aby zapobiec powstawaniu aktywów osieroconych oraz pozyskiwać zrównoważone finansowanie.

(3)

W marcu 2018 r. Komisja opublikowała „Plan działania: finansowanie zrównoważonego wzrostu gospodarczego” (4), w którym określiła ambitną i kompleksową strategię w zakresie zrównoważonego finansowania. Jednym z celów ustanowionych w tym planie działania jest ukierunkowanie przepływów kapitału na zrównoważone inwestycje w celu osiągnięcia zrównoważonego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu. Opublikowana w maju 2018 r. ocena skutków (5), stanowiąca podstawę podjętych następnie inicjatyw ustawodawczych, wykazała konieczność doprecyzowania, że zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji muszą uwzględniać czynniki zrównoważonego rozwoju w ramach swoich obowiązków wobec ubezpieczających. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji powinny zatem na bieżąco oceniać nie tylko wszystkie istotne ryzyka finansowe, ale również wszystkie istotne ryzyka dla zrównoważonego rozwoju, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 (6), które – w przypadku ich wystąpienia – mogłyby mieć, rzeczywisty lub potencjalny, istotny negatywny wpływ na wartość inwestycji lub zobowiązania. W rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2015/35 (7) nie ma bezpośrednio mowy o ryzykach dla zrównoważonego rozwoju. Z tego względu oraz w celu zapewnienia właściwego wdrożenia i stosowania systemu zarządzania konieczne jest sprecyzowanie, że system zarządzania w zakładach ubezpieczeń i zakładach reasekuracji oraz ocena ogólnych potrzeb tych zakładów w zakresie wypłacalności powinny odzwierciedlać ryzyka dla zrównoważonego rozwoju.

(4)

Zakłady ubezpieczeń, które ujawniają główne niekorzystne skutki dla czynników zrównoważonego rozwoju zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088, powinny także dostosować swoje procesy, systemy i kontrole wewnętrzne w odniesieniu do ujawniania tych informacji.

(5)

Biorąc pod uwagę ambicje Komisji, aby zapewnić zarządzanie ryzykiem związanym z klimatem i środowiskiem oraz uwzględnienie tego ryzyka w systemie finansowym, a także znaczenie zasad dotyczących wynagradzania w zapewnieniu, aby pracownicy zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji skutecznie zarządzali ryzykami zidentyfikowanymi przez system zarządzania ryzykiem, zasady dotyczące wynagradzania stosowane przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji powinny zawierać informacje na temat tego, w jaki sposób zasady te uwzględniają włączenie ryzyk dla zrównoważonego rozwoju do systemu zarządzania ryzykiem.

(6)

Zasada „ostrożnego inwestora” określona w art. 132 dyrektywy 2009/138/WE wymaga, aby zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji inwestowały wyłącznie w aktywa, których ryzyka dany zakład może właściwie określić, mierzyć i monitorować, którymi może właściwie zarządzać, które może właściwie kontrolować oraz w przypadku których może właściwie prowadzić sprawozdawczość. Aby zapewnić skuteczne zarządzanie ryzykami związanymi z klimatem i środowiskiem przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, przy wdrażaniu zasady „ostrożnego inwestora” należy wziąć pod uwagę ryzyka dla zrównoważonego rozwoju, a zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji powinny uwzględnić w swoich procesach inwestycyjnych preferencje swoich klientów w zakresie zrównoważonego rozwoju uwzględnione w procesie zatwierdzania produktu.

(7)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie delegowane (UE) 2015/35.

(8)

Organom nadzoru oraz zakładom ubezpieczeń i zakładom reasekuracji należy zapewnić wystarczająco dużo czasu na dostosowanie się do nowych wymogów zawartych w niniejszym rozporządzeniu. Należy zatem odroczyć jego stosowanie,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zmiany w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/35

W rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/35 wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 1 dodaje się pkt 55c–55e w brzmieniu:

„55c.

»ryzyko dla zrównoważonego rozwoju« oznacza sytuację lub warunki środowiskowe, społeczne lub związane z zarządzaniem, które – jeżeli wystąpią – mogłyby mieć, rzeczywisty lub potencjalny, negatywny wpływ na wartość inwestycji lub wartość zobowiązania;

55d.

»czynniki zrównoważonego rozwoju« oznaczają czynniki zrównoważonego rozwoju w rozumieniu art. 2 pkt 24 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 (*1);

55e.

»preferencje w zakresie zrównoważonego rozwoju« oznaczają wybór klienta lub potencjalnego klienta dotyczący tego, czy – i w jakim zakresie – do jego inwestycji należy włączyć co najmniej jeden z następujących instrumentów finansowych:

a)

instrument finansowy, w odniesieniu do którego klient lub potencjalny klient określa, że określona minimalna część ma zostać zainwestowana w zrównoważone środowiskowo inwestycje w rozumieniu w art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 (*2);

b)

instrument finansowy, w odniesieniu do którego klient lub potencjalny klient określa, że określona minimalna część ma zostać zainwestowana w zrównoważone inwestycje w rozumieniu art. 2 pkt 17 rozporządzenia (UE) 2019/2088;

c)

instrument finansowy, który uwzględnia główne niekorzystne skutki dla czynników zrównoważonego rozwoju, w przypadku gdy elementy jakościowe lub ilościowe wskazujące na to uwzględnienie są ustalane przez klienta lub potencjalnego klienta;

(*1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie ujawniania informacji związanych ze zrównoważonym rozwojem w sektorze usług finansowych (Dz.U. L 317 z 9.12.2019, s. 1)."

(*2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 z dnia 18 czerwca 2020 r. w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje, zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/2088 (Dz.U. L 198 z 22.6.2020, s. 13).”;"

2)

w art. 260 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 1 lit. a) ppkt (i) otrzymuje brzmienie:

„(i)

działania, które powinien podejmować zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji w celu oceny ryzyka straty lub niekorzystnej zmiany wartości zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych wynikającej z niewłaściwych założeń dotyczących wyceny i tworzenia rezerw na skutek czynników wewnętrznych lub wewnętrznych, w tym ryzyk dla zrównoważonego rozwoju, oraz w celu zarządzania tym ryzykiem;”;

b)

w ust. 1 lit. c) dodaje się ppkt (vi) w brzmieniu:

„(vi)

działania, które powinien podejmować zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji w celu zapewnienia właściwej identyfikacji i oceny ryzyk dla zrównoważonego rozwoju związanych z danym portfelem inwestycyjnym oraz właściwego zarządzania tymi ryzykami;”;

c)

dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a.   Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji uwzględniają w swoich zasadach, o których mowa w ust. 1 lit. a) i c), oraz, w stosownych przypadkach, zasadach dotyczących innych obszarów, o których mowa w ust. 1, ryzyka dla zrównoważonego rozwoju.”;

3)

w art. 269 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 1 lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e)

identyfikacja oraz ocena nowych ryzyk i ryzyk dla zrównoważonego rozwoju.”;

b)

dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a.   Nowe ryzyka i ryzyka dla zrównoważonego rozwoju, o których mowa w ust. 1 lit. e) i które zostały zidentyfikowane przez funkcję zarządzania ryzykiem, stanowią część ryzyk, o których mowa w art. 262 ust. 1 lit. a).”;

4)

art. 272 ust. 6 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

skutki inflacji, ryzyka prawnego, ryzyk dla zrównoważonego rozwoju, zmiany struktury portfela zakładu oraz wpływ wywierany przez systemy podwyższające lub redukujące wysokość składek płaconych przez ubezpieczających w zależności od historii ich szkodowości (systemy „bonus-malus”) lub podobne systemy wprowadzone w danych jednorodnych grupach ryzyka;”;

5)

w art. 275 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

„4.   Zasady dotyczące wynagradzania zawierają informacje na temat tego, w jaki sposób w systemie zarządzania ryzykiem uwzględniono ryzyka dla zrównoważonego rozwoju.”;

6)

w tytule I rozdział IX dodaje się sekcję 6 w brzmieniu:

SEKCJA 6

Inwestycje

Artykuł 275a

Uwzględnienie ryzyk dla zrównoważonego rozwoju w zasadzie »ostrożnego inwestora«

1.   Przy określaniu, mierzeniu, monitorowaniu, kontrolowaniu i ocenianiu ryzyk związanych z inwestycjami, a także zarządzaniu tymi ryzykami i prowadzeniu sprawozdawczości w ich zakresie, jak określono w art. 132 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 2009/138/WE, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji uwzględniają ryzyka dla zrównoważonego rozwoju.

2.   Do celów ust. 1 zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji biorą pod uwagę potencjalny długoterminowy wpływ ich strategii inwestycyjnej i decyzji inwestycyjnych na czynniki zrównoważonego rozwoju; w stosownych przypadkach strategia i decyzje zakładu ubezpieczeń odzwierciedlają preferencje klientów tego zakładu w zakresie zrównoważonego rozwoju uwzględnione w procesie zatwierdzania produktu, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/2358 (*3).

(*3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/2358 z dnia 21 września 2017 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97 w odniesieniu do wymogów w zakresie nadzoru nad produktem i zarządzania nim dla zakładów ubezpieczeń i dystrybutorów ubezpieczeń (Dz.U. L 341 z 20.12.2017, s. 1).”."

Artykuł 2

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 2 sierpnia 2022 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 21 kwietnia 2021 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1.

(2)  Decyzja Rady (UE) 2016/1841 z dnia 5 października 2016 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia paryskiego przyjętego na mocy Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (Dz.U. L 282 z 19.10.2016, s. 1).

(3)  Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady Europejskiej, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „Europejski Zielony Ład” (COM(2019) 640 final).

(4)  COM(2018) 97 final.

(5)  SWD(2018) 264 final.

(6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie ujawniania informacji związanych ze zrównoważonym rozwojem w sektorze usług finansowych (Dz.U. L 317 z 9.12.2019, s. 1).

(7)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. L 12 z 17.1.2015, s. 1).


2.8.2021   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 277/18


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2021/1257

z dnia 21 kwietnia 2021 r.

zmieniające rozporządzenia delegowane (UE) 2017/2358 i (UE) 2017/2359 w odniesieniu do uwzględnienia czynników zrównoważonego rozwoju, ryzyk dla zrównoważonego rozwoju i preferencji w zakresie zrównoważonego rozwoju w wymogach w zakresie nadzoru nad produktem i zarządzania nim dla zakładów ubezpieczeń i dystrybutorów ubezpieczeń oraz w przepisach dotyczących prowadzenia działalności i doradztwa inwestycyjnego w odniesieniu do ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97 z dnia 20 stycznia 2016 r. w sprawie dystrybucji ubezpieczeń (1), w szczególności jej art. 25 ust. 2, art. 28 ust. 4 i art. 30 ust. 6,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Przejście na niskoemisyjną, bardziej zrównoważoną i zasobooszczędną gospodarkę o obiegu zamkniętym zgodnie z celami zrównoważonego rozwoju ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia długoterminowej konkurencyjności gospodarki Unii. W 2016 r. Unia zawarła porozumienie paryskie w sprawie zmian klimatu (2). W art. 2 ust. 1 lit. c) porozumienia paryskiego ustanowiono cel w postaci podjęcia bardziej zdecydowanych działań w związku ze zmianą klimatu, między innymi przez zapewnienie zgodności przepływów finansowych z dążeniem do niskiego poziomu emisji gazów cieplarnianych i rozwoju odpornego na zmiany klimatu.

(2)

W odpowiedzi na to wyzwanie w grudniu 2019 r. Komisja przedstawiła koncepcję Europejskiego Zielonego Ładu (3). Europejski Zielony Ład stanowi nową strategię na rzecz wzrostu gospodarczego, której celem jest przekształcenie Unii w sprawiedliwe i prosperujące społeczeństwo o nowoczesnej, zasobooszczędnej i konkurencyjnej gospodarce, która począwszy od 2050 r. będzie odnotowywać zerowy poziom emisji gazów cieplarnianych netto i w ramach której wzrost gospodarczy nie będzie już bezpośrednio sprzężony z wykorzystaniem zasobów naturalnych. Osiągnięcie tego celu wymaga zapewnienia jasnych sygnałów dla inwestorów, tak aby zapobiec powstawaniu aktywów osieroconych oraz pozyskiwać zrównoważone finansowanie.

(3)

W marcu 2018 r. Komisja opublikowała „Plan działania: finansowanie zrównoważonego wzrostu gospodarczego” (4), w którym określiła ambitną i kompleksową strategię w zakresie zrównoważonego finansowania. Jednym z celów ustanowionych w tym planie działania jest ukierunkowanie przepływów kapitału na zrównoważone inwestycje w celu osiągnięcia zrównoważonego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu.

(4)

Właściwa realizacja planu działania sprzyja popytowi inwestorów na zrównoważone inwestycje. Należy zatem sprecyzować, że czynniki zrównoważonego rozwoju i cele związane ze zrównoważonym rozwojem powinny być uwzględniane w wymogach w zakresie zarządzania produktem określonych w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2017/2358 (5).

(5)

Pośrednicy ubezpieczeniowi i zakłady ubezpieczeń, którzy tworzą produkty ubezpieczeniowe, powinni uwzględniać czynniki zrównoważonego rozwoju w procesie zatwierdzania produktu w odniesieniu do każdego produktu ubezpieczeniowego oraz w ramach pozostałych rozwiązań dotyczących nadzoru nad produktem i zarządzania nim w odniesieniu do każdego produktu ubezpieczeniowego, który jest przeznaczony do dystrybucji wśród klientów poszukujących produktów ubezpieczeniowych o profilu związanym ze zrównoważonym rozwojem.

(6)

Uwzględniając fakt, że rynek docelowy powinien być określony na odpowiednim poziomie szczegółowości, niewystarczające byłoby ogólne oświadczenie, że produkt ubezpieczeniowy posiada profil związany ze zrównoważonym rozwojem. Pośrednicy ubezpieczeniowi lub zakłady ubezpieczeń, którzy tworzą produkty ubezpieczeniowe, powinni zamiast tego wskazać, wśród jakich grup klientów o określonych celach związanych ze zrównoważonym rozwojem zamierzają prowadzić dystrybucję danego produktu ubezpieczeniowego.

(7)

Aby zapewnić, by produkty ubezpieczeniowe powiązane z czynnikami zrównoważonego rozwoju były nadal łatwo dostępne również dla klientów, którzy nie mają preferencji w zakresie zrównoważonego rozwoju, pośrednicy ubezpieczeniowi i zakłady ubezpieczeń, którzy tworzą produkty ubezpieczeniowe, nie powinni być zobowiązani do identyfikowania grup klientów, z których potrzebami, cechami i celami dany produkt ubezpieczeniowy powiązany z czynnikami zrównoważonego rozwoju jest niezgodny.

(8)

Czynniki zrównoważonego rozwoju uwzględniane w danym produkcie ubezpieczeniowym powinny być przedstawiane w sposób przejrzysty, aby umożliwić dystrybutorom ubezpieczeń udostępnianie stosownych informacji swoim klientom lub potencjalnym klientom.

(9)

Opublikowana w maju 2018 r. (6) ocena skutków, która stanowi podstawę podjętych następnie inicjatyw ustawodawczych, wykazała konieczność doprecyzowania, że pośrednicy ubezpieczeniowi i zakłady ubezpieczeń dystrybuujący ubezpieczeniowe produkty inwestycyjne powinni uwzględniać czynniki zrównoważonego rozwoju w ramach swoich obowiązków wobec klientów i potencjalnych klientów.

(10)

W celu utrzymania wysokiego standardu ochrony inwestorów pośrednicy ubezpieczeniowi i zakłady ubezpieczeń dystrybuujący ubezpieczeniowe produkty inwestycyjne powinni przy określaniu rodzajów konfliktów interesów, których istnienie może szkodzić interesom klienta lub potencjalnego klienta, uwzględniać również te rodzaje konfliktów interesów, które wynikają z uwzględniania preferencji klienta w zakresie zrównoważonego rozwoju. W przypadku istniejących klientów, w odniesieniu do których przeprowadzono już ocenę adekwatności produktu, pośrednicy ubezpieczeniowi i zakłady ubezpieczeń powinni mieć możliwość określenia osobistych preferencji klienta w zakresie zrównoważonego rozwoju przy okazji kolejnej regularnej aktualizacji istniejącej oceny adekwatności.

(11)

Pośrednicy ubezpieczeniowi i zakłady ubezpieczeń, którzy świadczą usługi doradztwa w zakresie ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych, powinni mieć możliwość rekomendowania adekwatnych ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych swoim klientom lub potencjalnym klientom i w związku z tym powinni mieć możliwość zadawania pytań w celu określenia osobistych preferencji klienta w zakresie zrównoważonego rozwoju. Stosownie do obowiązku prowadzenia działalności dystrybucyjnej zgodnie z najlepiej pojętym interesem klientów rekomendacje udzielane klientom lub potencjalnym klientom powinny odzwierciedlać zarówno cele finansowe, jak i wszelkie preferencje w zakresie zrównoważonego rozwoju wyrażone przez tych klientów. Konieczne jest zatem doprecyzowanie, że uwzględnienie czynników zrównoważonego rozwoju w procesie doradztwa nie może prowadzić do praktyk polegających na sprzedaży nieadekwatnych produktów lub do wprowadzającego w błąd przedstawiania ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych jako odpowiadających preferencjom w zakresie zrównoważonego rozwoju w sytuacji, gdy nie odpowiadają one tym preferencjom. Aby uniknąć takich praktyk lub takiego wprowadzania w błąd, pośrednicy ubezpieczeniowi i zakłady ubezpieczeń, którzy świadczą usługi doradztwa w zakresie ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych, powinni najpierw ocenić inne cele inwestycyjne oraz osobistą sytuację klienta lub potencjalnego klienta, zanim zapytają go o jego możliwe preferencje w zakresie zrównoważonego rozwoju.

(12)

Dotychczas opracowano ubezpieczeniowe produkty inwestycyjne o różnych poziomach ambicji związanych ze zrównoważonym rozwojem. Aby umożliwić klientom lub potencjalnym klientom zrozumienie różnych stopni powiązania produktów z aspektami dotyczącymi zrównoważonego rozwoju oraz podjęcia świadomych decyzji inwestycyjnych w kontekście takiego powiązania, pośrednicy ubezpieczeniowi i zakłady ubezpieczeń dystrybuujący ubezpieczeniowe produkty inwestycyjne powinni wyjaśnić różnicę między – z jednej strony – ubezpieczeniowymi produktami inwestycyjnymi, które, w całości lub w części, mają na celu zrównoważone inwestycje w działalność gospodarczą, która kwalifikuje się jako zrównoważona środowiskowo zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 (7), lub zrównoważone inwestycje zgodnie z definicją w art. 2 pkt 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 (8) oraz ubezpieczeniowymi produktami inwestycyjnymi, które uwzględniają główne niekorzystne skutki dla czynników zrównoważonego rozwoju, które to grupy produktów mogą się kwalifikować do zarekomendowania jako odpowiadające osobistym preferencjom klientów w zakresie zrównoważonego rozwoju, a – z drugiej strony – innymi ubezpieczeniowymi produktami inwestycyjnymi nieposiadającymi powyższych specyficznych cech, które to produkty nie powinny kwalifikować się do zarekomendowania klientom lub potencjalnym klientom mającym osobiste preferencje w zakresie zrównoważonego rozwoju.

(13)

Należy uwzględnić obawy dotyczące pseudoekologicznego marketingu, to jest w szczególności praktyki uzyskiwania w nieuczciwy sposób przewagi konkurencyjnej poprzez rekomendowanie ubezpieczeniowego produktu inwestycyjnego jako przyjaznego dla środowiska lub sprzyjającego zrównoważonemu rozwojowi, podczas gdy w rzeczywistości dany ubezpieczeniowy produkt inwestycyjny nie spełnia podstawowych standardów środowiskowych lub innych standardów związanych ze zrównoważonym rozwojem. Aby zapobiec sprzedaży nieadekwatnych produktów i pseudoekologicznemu marketingowi, pośrednicy ubezpieczeniowi i zakłady ubezpieczeń dystrybuujący ubezpieczeniowe produkty inwestycyjne nie powinni rekomendować ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych jako odpowiadających osobistym preferencjom w zakresie zrównoważonego rozwoju, jeżeli produkty te nie odpowiadają tym preferencjom. Pośrednicy ubezpieczeniowi i zakłady ubezpieczeń dystrybuujący ubezpieczeniowe produkty inwestycyjne powinni wyjaśnić swoim klientom lub potencjalnym klientom powody, dla których tego nie robią, oraz prowadzić ewidencję tych powodów.

(14)

Konieczne jest doprecyzowanie, że ubezpieczeniowe produkty inwestycyjne, które nie kwalifikują się jako odpowiadające osobistym preferencjom w zakresie zrównoważonego rozwoju, mogą być nadal rekomendowane przez pośredników ubezpieczeniowych i zakłady ubezpieczeń dystrybuujących ubezpieczeniowe produkty inwestycyjne, ale nie jako odpowiadające osobistym preferencjom w zakresie zrównoważonego rozwoju. Aby umożliwić przedstawienie innych rekomendacji klientom lub potencjalnym klientom w przypadku, gdy ubezpieczeniowe produkty inwestycyjne nie odpowiadają osobistym preferencjom klienta w zakresie zrównoważonego rozwoju, klient powinien mieć możliwość dostosowania informacji na temat swoich preferencji w zakresie zrównoważonego rozwoju. Aby zapobiec sprzedaży nieadekwatnych produktów i pseudoekologicznemu marketingowi, pośrednicy ubezpieczeniowi i zakłady ubezpieczeń dystrybuujący ubezpieczeniowe produkty inwestycyjne powinni prowadzić ewidencję decyzji klienta obejmujących wyjaśnienia klienta uzasadniające dostosowanie udzielonych przez niego informacji.

(15)

Przepisy niniejszego rozporządzenia są ze sobą ściśle powiązane, a także są ściśle powiązane z przepisami rozporządzenia (UE) 2019/2088, ponieważ ustanawiają kompleksowy system ujawniania informacji na temat aspektów dotyczących zrównoważonego rozwoju. Aby umożliwić spójną interpretację i spójne stosowanie tych przepisów oraz aby zapewnić uczestnikom rynku, właściwym organom i inwestorom łatwy dostęp do tych przepisów i pełne ich zrozumienie, pożądane jest ujęcie ich w jednym akcie prawnym.

(16)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenia delegowane Komisji (UE) 2017/2358 i (UE) 2017/2359 (9).

(17)

Właściwym organom, pośrednikom ubezpieczeniowym i zakładom ubezpieczeń należy zapewnić wystarczająco dużo czasu na dostosowanie się do nowych wymogów zawartych w niniejszym rozporządzeniu. W związku z tym należy odroczyć jego stosowanie,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zmiany w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2017/2358

W rozporządzeniu delegowanym (UE) 2017/2358 wprowadza się następujące zmiany:

1)

art. 4 ust. 3 lit. a) ppkt (i) otrzymuje brzmienie:

„(i)

uwzględnia cele, interesy i cechy klientów, w tym ewentualne cele związane ze zrównoważonym rozwojem;”;

2)

art. 5 i 6 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 5

Rynek docelowy

1.   W procesie zatwierdzania produktu w odniesieniu do każdego produktu ubezpieczeniowego określa się rynek docelowy i grupę odpowiednich klientów. Rynek docelowy określa się na odpowiednim poziomie szczegółowości, biorąc pod uwagę cechy, profil ryzyka, złożoność i charakter produktu ubezpieczeniowego, a także związane z nim czynniki zrównoważonego rozwoju zdefiniowane w art. 2 pkt 24 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 (*1).

2.   Twórcy mogą, zwłaszcza w odniesieniu do ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych, określić grupy klientów, dla których dany produkt ubezpieczeniowy zasadniczo nie jest odpowiedni ze względu na ich potrzeby, cechy i cele, z wyjątkiem sytuacji gdy produkty ubezpieczeniowe uwzględniają czynniki zrównoważonego rozwoju, o których mowa w ust. 1.

3.   Twórcy opracowują i wprowadzają do obrotu wyłącznie takie produkty ubezpieczeniowe, które odpowiadają potrzebom, cechom i celom, w tym ewentualnym celom związanym ze zrównoważonym rozwojem, klientów należących do rynku docelowego. Przeprowadzając ocenę zgodności produktu ubezpieczeniowego z rynkiem docelowym, twórcy biorą pod uwagę poziom informacji dostępnych dla klientów należących do danego rynku docelowego i ich wiedzę w zakresie finansów.

4.   Twórcy zapewniają, by personel uczestniczący w tworzeniu i opracowywaniu produktów ubezpieczeniowych posiadał umiejętności, wiedzę ogólną oraz wiedzę specjalistyczną niezbędne do należytego zrozumienia sprzedawanych produktów ubezpieczeniowych oraz interesów, celów, w tym ewentualnych celów związanych ze zrównoważonym rozwojem, i cech klientów należących do rynku docelowego.

Artykuł 6

Testowanie produktu

1.   Twórcy przeprowadzają odpowiednie testy swoich produktów ubezpieczeniowych, w tym – stosownie do potrzeb – analizy scenariuszowe, przed wprowadzeniem produktu do obrotu lub znacznym jego dostosowaniem lub w przypadku gdy rynek docelowy znacznie się zmienił. Poprzez testowanie produktu ocenia się, czy w swoim cyklu życia produkt ubezpieczeniowy odpowiada zidentyfikowanym potrzebom, celom, w tym ewentualnym celom związanym ze zrównoważonym rozwojem, i cechom klientów należących do rynku docelowego. Twórcy testują swoje produkty ubezpieczeniowe pod względem jakościowym oraz, w zależności od rodzaju i charakteru produktu ubezpieczeniowego oraz związanego z nim ryzyka poniesienia szkody przez klienta, pod względem ilościowym.

2.   Twórcy nie mogą wprowadzać do obrotu produktów ubezpieczeniowych, jeżeli wynik testów produktów wskazuje, że nie odpowiadają one zidentyfikowanym potrzebom, celom, w tym ewentualnym celom związanym ze zrównoważonym rozwojem, i cechom rynku docelowego.

(*1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie ujawniania informacji związanych ze zrównoważonym rozwojem w sektorze usług finansowych (Dz.U. L 317 z 9.12.2019, s. 1).”;"

3)

art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Twórcy w sposób ciągły monitorują produkty ubezpieczeniowe, które wprowadzili do obrotu, i regularnie dokonują ich przeglądu, aby zidentyfikować zdarzenia, które mogą istotnie wpłynąć na główne cechy tych produktów, zakres ochrony przed ryzykiem, jaką zapewniają, lub związane z nimi gwarancje. Oceniają oni, czy produkty ubezpieczeniowe pozostają spójne z potrzebami, cechami i celami, w tym ewentualnymi celami związanymi ze zrównoważonym rozwojem, zidentyfikowanego rynku docelowego oraz czy produkty te są dystrybuowane na rynku docelowym, czy też docierają one do klientów spoza rynku docelowego.”;

4)

art. 8 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.   Informacje, o których mowa w ust. 2, pozwalają dystrybutorom ubezpieczeń na:

a)

zrozumienie produktów ubezpieczeniowych;

b)

zrozumienie zidentyfikowanego rynku docelowego dla danych produktów ubezpieczeniowych;

c)

określenie wszelkich klientów, w przypadku których dany produkt ubezpieczeniowy nie odpowiada ich potrzebom, cechom i celom, w tym ewentualnym celom związanym ze zrównoważonym rozwojem;

d)

prowadzenie działalności dystrybucyjnej w zakresie odpowiednich produktów ubezpieczeniowych zgodnie z najlepiej pojętym interesem ich klientów, jak określono w art. 17 ust. 1 dyrektywy (UE) 2016/97.”;

5)

art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   Rozwiązania w zakresie dystrybucji produktów:

a)

mają na celu zapobieganie szkodom dla klienta lub ograniczanie ich dotkliwości;

b)

ułatwiają właściwe zarządzanie konfliktami interesów;

c)

zapewniają należyte uwzględnienie celów, interesów i cech klientów, w tym ewentualnych celów związanych ze zrównoważonym rozwojem.”;

6)

art. 11 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 11

Przekazywanie informacji twórcy

Gdy dystrybutorzy ubezpieczeń powezmą wiedzę, że produkt ubezpieczeniowy nie jest zgodny z interesami, celami, w tym ewentualnymi celami związanymi ze zrównoważonym rozwojem, i cechami klientów należących do rynku docelowego zidentyfikowanego dla tego produktu, lub powezmą wiedzę o innych związanych z produktem okolicznościach, które mogą mieć negatywne skutki dla klienta, niezwłocznie informują o tym twórcę oraz, w stosownych przypadkach, wprowadzają zmiany w swojej strategii dystrybucji dotyczącej tego produktu ubezpieczeniowego.”.

Artykuł 2

Zmiany w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2017/2359

W rozporządzeniu delegowanym (UE) 2017/2359 wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 2 dodaje się pkt 4 i 5 w brzmieniu:

„4)

»preferencje w zakresie zrównoważonego rozwoju« oznaczają wybór klienta lub potencjalnego klienta dotyczący tego, czy – i w jakim zakresie – do jego inwestycji należy włączyć co najmniej jeden z następujących produktów finansowych:

a)

ubezpieczeniowy produkt inwestycyjny, w odniesieniu do którego klient lub potencjalny klient ustala, że określona minimalna część ma zostać zainwestowana w zrównoważone środowiskowo inwestycje w rozumieniu w art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 (*2);

b)

ubezpieczeniowy produkt inwestycyjny, w odniesieniu do którego klient lub potencjalny klient ustala, że określona minimalna część ma zostać zainwestowana w zrównoważone inwestycje w rozumieniu w art. 2 pkt 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 (*3);

c)

ubezpieczeniowy produkt inwestycyjny, który uwzględnia główne niekorzystne skutki dla czynników zrównoważonego rozwoju, w przypadku gdy elementy jakościowe lub ilościowe wskazujące na to uwzględnienie są ustalane przez klienta lub potencjalnego klienta;

5)

»czynniki zrównoważonego rozwoju« oznaczają czynniki zrównoważonego rozwoju w rozumieniu art. 2 pkt 24 rozporządzenia (UE) 2019/2088.

(*2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 z dnia 18 czerwca 2020 r. w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje, zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/2088 (Dz.U. L 198 z 22.6.2020, s. 13)."

(*3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie ujawniania informacji związanych ze zrównoważonym rozwojem w sektorze usług finansowych (Dz.U. L 317 z 9.12.2019, s. 1).”;"

2)

art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Do celów identyfikowania, zgodnie z art. 28 dyrektywy (UE) 2016/97, rodzajów konfliktów interesów, które powstają w trakcie prowadzenia jakiejkolwiek działalności w zakresie dystrybucji ubezpieczeń związanej z ubezpieczeniowymi produktami inwestycyjnymi oraz które pociągają za sobą ryzyko zaszkodzenia interesom klienta, w tym jego preferencjom w zakresie zrównoważonego rozwoju, pośrednicy ubezpieczeniowi oraz zakłady ubezpieczeń oceniają, czy oni, odpowiednia osoba lub dowolna inna osoba bezpośrednio lub pośrednio powiązana z nimi stosunkiem kontroli mają interes w uzyskaniu określonego wyniku działalności w zakresie dystrybucji ubezpieczeń, który to interes spełnia następujące kryteria:

a)

interes ten jest rozbieżny z interesem, jaki ma klient lub potencjalny klient w uzyskaniu określonego wyniku działalności w zakresie dystrybucji ubezpieczeń;

b)

może wywrzeć szkodliwy dla klienta wpływ na wynik działalności w zakresie dystrybucji.

Pośrednicy ubezpieczeniowi i zakłady ubezpieczeń postępują w ten sam sposób w celu wykrycia konfliktów interesów pomiędzy klientami.”;

3)

w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

uwzględnia cele inwestycyjne klienta lub potencjalnego klienta, w tym jego tolerancję na ryzyko i ewentualne preferencje w zakresie zrównoważonego rozwoju;”;

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.   Informacje dotyczące celów inwestycyjnych klienta lub potencjalnego klienta obejmują, w stosownych przypadkach, informacje na temat długości okresu, przez który klient lub potencjalny klient pragnie utrzymywać daną inwestycję, jego preferencji co do poziomu ryzyka, profilu ryzyka, celu inwestycji, jak również jego ewentualnych preferencji w zakresie zrównoważonego rozwoju. Poziom gromadzonych informacji musi być odpowiednio dostosowany do danego rodzaju rozpatrywanego produktu lub rozpatrywanej usługi.”;

c)

ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6.   Przy świadczeniu doradztwa w zakresie ubezpieczeniowego produktu inwestycyjnego zgodnie z art. 30 ust. 1 dyrektywy (UE) 2016/97 pośrednik ubezpieczeniowy lub zakład ubezpieczeń nie może udzielać rekomendacji, w przypadku gdy żaden z produktów nie jest odpowiedni dla klienta lub potencjalnego klienta.

Pośrednik ubezpieczeniowy lub zakład ubezpieczeń nie może rekomendować ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych jako odpowiadających preferencjom klienta lub potencjalnego klienta w zakresie zrównoważonego rozwoju, jeżeli te ubezpieczeniowe produkty inwestycyjne nie odpowiadają tym preferencjom. Pośrednik ubezpieczeniowy lub zakład ubezpieczeń wyjaśnia klientom lub potencjalnym klientom powody, dla których nie dokonuje rekomendacji, oraz udokumentowuje te powody.

W przypadku gdy żaden ubezpieczeniowy produkt inwestycyjny nie odpowiada preferencjom klienta lub potencjalnego klienta w zakresie zrównoważonego rozwoju i klient postanawia dostosować swoje preferencje w zakresie zrównoważonego rozwoju, pośrednik ubezpieczeniowy lub zakład ubezpieczeń udokumentowuje decyzję klienta wraz z jej uzasadnieniem.”;

4)

w art. 14 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 1 lit. b) ppkt (i) otrzymuje brzmienie:

„(i)

celom inwestycyjnym klienta, w tym jego tolerancji na ryzyko, wraz z informacją o tym, czy cele inwestycyjne klienta są osiągane przez uwzględnienie jego preferencji w zakresie zrównoważonego rozwoju;”;

b)

w ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:

„W stosownych przypadkach wymogi dotyczące spełnienia preferencji klientów lub potencjalnych klientów w zakresie zrównoważonego rozwoju nie mogą prowadzić do zmiany warunków określonych w akapicie pierwszym.”.

Artykuł 3

Wejście w życie i rozpoczęcie stosowania

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 2 sierpnia 2022 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 21 kwietnia 2021 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 26 z 2.2.2016, s. 19.

(2)  Decyzja Rady (UE) 2016/1841 z dnia 5 października 2016 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia paryskiego przyjętego na mocy Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (Dz.U. L 282 z 19.10.2016, s. 1).

(3)  COM(2019) 640 final.

(4)  COM(2018) 97 final.

(5)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/2358 z dnia 21 września 2017 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97 w odniesieniu do wymogów w zakresie nadzoru nad produktem i zarządzania nim dla zakładów ubezpieczeń i dystrybutorów ubezpieczeń (Dz.U. L 341 z 20.12.2017, s. 1).

(6)  SWD(2018) 264 final.

(7)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 z dnia 18 czerwca 2020 r. w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje, zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/2088 (Dz.U. L 198 z 22.6.2020, s. 13).

(8)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie ujawniania informacji związanych ze zrównoważonym rozwojem w sektorze usług finansowych (Dz.U. L 317 z 9.12.2019, s. 1).

(9)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/2359 z dnia 21 września 2017 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97 w odniesieniu do wymogów informacyjnych i zasad prowadzenia działalności mających zastosowanie do dystrybucji ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych (Dz.U. L 341 z 20.12.2017, s. 8).


2.8.2021   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 277/25


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2021/1258

z dnia 26 lipca 2021 r.

rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [„Őrségi tökmagolaj” (ChOG)]

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje,

(1)

Zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wniosek Węgier o rejestrację nazwy „Őrségi tökmagolaj” został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2).

(2)

Do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, nazwa „Őrségi tökmagolaj” powinna zatem zostać zarejestrowana,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Nazwa „Őrségi tökmagolaj” (ChOG) zostaje zarejestrowana.

Nazwa, o której mowa w akapicie pierwszym, określa produkt należący do klasy 1.5. Oleje i tłuszcze (masło, margaryna, oleje itd.), zgodnie z załącznikiem XI do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 668/2014 (3).

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 lipca 2021 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącą,

Janusz WOJCIECHOWSKI

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2)  Dz.U. C 103 z 25.3.2021, s. 18.

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 668/2014 z dnia 13 czerwca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 179 z 19.6.2014, s. 36).


2.8.2021   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 277/26


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2021/1259

z dnia 26 lipca 2021 r.

rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [„Tuzséri alma” (ChNP)]

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wniosek Węgier o rejestrację nazwy „Tuzséri alma” został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2).

(2)

Do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, nazwę „Tuzséri alma” należy zatem zarejestrować,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Nazwa „Tuzséri alma” (ChNP) zostaje zarejestrowana.

Nazwa, o której mowa w akapicie pierwszym, określa produkt należący do klasy 1.6: Owoce, warzywa i zboża świeże lub przetworzone, zgodnie z załącznikiem XI do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 668/2014 (3).

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 lipca 2021 r.

W imieniu Komisji

za Przewodniczącą,

Janusz WOJCIECHOWSKI

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2)  Dz.U. C 102 z 24.3.2021, s. 21.

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 668/2014 z dnia 13 czerwca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 179 z 19.6.2014, s. 36).


2.8.2021   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 277/27


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2021/1260

z dnia 26 lipca 2021 r.

zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę w specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [„Pera Mantovana” (ChOG)]

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Włoch o zatwierdzenie zmian w specyfikacji chronionego oznaczenia geograficznego „Pera Mantovana”, zarejestrowanego na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 134/98 (2).

(2)

Proponowana zmiana nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja opublikowała zatem wniosek o wprowadzenie zmiany zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (3).

(3)

Do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, wymienioną zmianę w specyfikacji należy zatem zatwierdzić,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zatwierdza się zmianę w specyfikacji opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dotyczącą nazwy „Pera Mantovana” (ChOG).

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 lipca 2021 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącą,

Janusz WOJCIECHOWSKI

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 134/98 z dnia 20 stycznia 1998 r. uzupełniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 (Dz.U. L 15 z 21.1.1998, s. 6).

(3)  Dz.U. C 93 z 19.3.2021, s. 39.


2.8.2021   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 277/28


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2021/1261

z dnia 26 lipca 2021 r.

rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę („Olio di Roma” (ChOG))

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje,

(1)

Zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wniosek Włoch o rejestrację nazwy „Olio di Roma” został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2).

(2)

Do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, nazwa „Olio di Roma” powinna zatem zostać zarejestrowana,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Nazwa „Olio di Roma” (ChOG) zostaje zarejestrowana.

Nazwa, o której mowa w akapicie pierwszym, określa produkt należący do klasy 1.5. Oleje i tłuszcze (masło, margaryna, oleje itd.), zgodnie z załącznikiem XI do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 668/2014 (3).

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 lipca 2021 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącą,

Janusz WOJCIECHOWSKI

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2)  Dz.U. C 112 z 30.3.2021, s. 12.

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 668/2014 z dnia 13 czerwca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 179 z 19.6.2014, s. 36).


2.8.2021   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 277/29


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2021/1262

z dnia 26 lipca 2021 r.

zatwierdzające zmiany w specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego („Iaşi” (PDO))

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 99,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Komisja rozpatrzyła wniosek o zatwierdzenie zmian w specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Iaşi”, przekazany przez Rumunię zgodnie z art. 105 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

(2)

Komisja opublikowała wniosek o zatwierdzenie zmian w specyfikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z art. 97 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 (2).

(3)

Komisja nie otrzymała żadnego oświadczenia o sprzeciwie na podstawie art. 98 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

(4)

Należy zatem zatwierdzić zmiany w specyfikacji zgodnie z art. 99 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zatwierdza się zmianę specyfikacji opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dotyczącą nazwy „Iaşi” (ChNP).

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 lipca 2021 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącą,

Janusz WOJCIECHOWSKI

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Dz.U. C 93 z 19.3.2021, s. 68.


2.8.2021   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 277/30


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2021/1263

z dnia 26 lipca 2021 r.

obejmujące nazwę „Muškat momjanski/Moscato di Momiano” (ChNP) ochroną na podstawie art. 99 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 99,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z art. 97 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 wniosek Chorwacji o objęcie ochroną nazwy „Muškat momjanski/Moscato di Momiano” został rozpatrzony przez Komisję i opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2).

(2)

Komisja nie otrzymała żadnego oświadczenia o sprzeciwie na podstawie art. 98 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

(3)

Zgodnie z art. 99 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 nazwę „Muškat momjanski/Moscato di Momiano” należy objąć ochroną i wpisać do rejestru, o którym mowa w art. 104 tego rozporządzenia.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Niniejszym obejmuje się ochroną nazwę „Muškat momjanski/Moscato di Momiano” (ChNP).

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 lipca 2021 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącą,

Janusz WOJCIECHOWSKI

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Dz.U. C 36 z 2.2.2021, s. 22.


2.8.2021   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 277/31


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2021/1264

z dnia 26 lipca 2021 r.

zatwierdzające zmianę w specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego [„Coteaux du Libron” (ChOG)]

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/33 z dnia 17 października 2018 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do wniosków o objęcie ochroną nazw pochodzenia, oznaczeń geograficznych i określeń tradycyjnych w sektorze wina, procedury zgłaszania sprzeciwu, ograniczeń stosowania, zmian w specyfikacji produktu, unieważnienia ochrony oraz etykietowania i prezentacji (1), w szczególności jego art. 15 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje,

(1)

Komisja rozpatrzyła wniosek o zatwierdzenie zmiany w specyfikacji chronionego oznaczenia geograficznego „Coteaux du Libron” przesłany przez Francję zgodnie z art. 105 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Zmiana ta polega na zmianie nazwy „Coteaux du Libron” na „Coteaux de Béziers”.

(2)

Komisja opublikowała wniosek o zatwierdzenie zmiany w specyfikacji, w zastosowaniu art. 97 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2).

(3)

Komisja nie otrzymała żadnego oświadczenia o sprzeciwie na podstawie art. 98 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

(4)

Należy zatem zatwierdzić zmianę w specyfikacji zgodnie z art. 99 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w związku z art. 15 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zatwierdza się zmianę w specyfikacji opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dotyczącą nazwy „Coteaux du Libron” (ChOG).

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 lipca 2021 r.

W imieniu Komisji

za Przewodniczącą,

Janusz WOJCIECHOWSKI

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 9 z 11.1.2019, s. 2.

(2)  Dz.U. C 412 z 30.11.2020, s. 18.


2.8.2021   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 277/32


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2021/1265

z dnia 26 lipca 2021 r.

rejestrujące oznaczenie geograficzne napoju spirytusowego na podstawie art. 30 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/787 („Bayerischer Bärwurz”)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/787 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych, stosowania nazw napojów spirytusowych w prezentacji i etykietowaniu innych środków spożywczych, ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych, wykorzystywania alkoholu etylowego i destylatów pochodzenia rolniczego w napojach alkoholowych, a także uchylające rozporządzenie (WE) nr 110/2008 (1), w szczególności jego art. 30 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z art. 17 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 (2) Komisja przeanalizowała wniosek Niemiec z dnia 7 czerwca 2019 r. w sprawie rejestracji oznaczenia geograficznego „Bayerischer Bärwurz”.

(2)

Rozporządzenie (UE) 2019/787, które zastępuje rozporządzenie (WE) nr 110/2008, weszło w życie dnia 25 maja 2019 r. Zgodnie z art. 49 ust. 1 tego rozporządzenia rozdział III rozporządzenia (WE) nr 110/2008 dotyczący oznaczeń geograficznych zostaje uchylony ze skutkiem od dnia 8 czerwca 2019 r.

(3)

Ustaliwszy, że wniosek jest zgodny z rozporządzeniem (WE) nr 110/2008, Komisja opublikowała podstawowe specyfikacje dokumentacji technicznej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (3) na podstawie art. 17 ust. 6 tego rozporządzenia zgodnie z art. 50 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) 2019/787.

(4)

Do Komisji nie wpłynęło żadne powiadomienie o sprzeciwie zgodnie z art. 27 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2019/787.

(5)

Należy zatem zarejestrować oznaczenie „Bayerischer Bärwurz” jako oznaczenie geograficzne,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Rejestruje się oznaczenie geograficzne „Bayerischer Bärwurz”. Zgodnie z art. 30 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2019/787 niniejsze rozporządzenie udziela nazwie „Bayerischer Bärwurz” ochrony, o której mowa w art. 21 rozporządzenia (UE) 2019/787.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 lipca 2021 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącą,

Janusz WOJCIECHOWSKI

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 130 z 17.5.2019, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 (Dz.U. L 39 z 13.2.2008, s. 16).

(3)  Dz.U. C 129 z 13.4.2021, s. 26.


2.8.2021   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 277/34


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2021/1266

z dnia 29 lipca 2021 r.

nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 11 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

1.   PROCEDURA

1.1.   Poprzednie dochodzenia i obowiązujące środki

(1)

Rozporządzeniem (WE) nr 599/2009 (2) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe od 0 EUR do 198 EUR za tonę na przywóz monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywanych „biodieslem”, w formie czystej lub w postaci mieszanki, zawierających wagowo ponad 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, w tym czasie objętych kodami CN ex 1516 20 98 (kod TARIC 1516209820), ex 1518 00 91 (kod TARIC 1518009120), ex 1518 00 99 (kod TARIC 1518009920), ex 2710 19 41 (kod TARIC 2710194120), 3824 90 91, ex 3824 90 97 (kod TARIC 3824 90 97 87), oraz pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki („USA” lub „państwo, którego dotyczy postępowanie”). Cło antydumpingowe nałożone tym rozporządzeniem określa się dalej jako „pierwotne środki”. Dochodzenie, które doprowadziło do wprowadzenia pierwotnych środków, zwane jest dalej „pierwotnym dochodzeniem”.

(2)

Rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 444/2011 (3), w następstwie dochodzenia w sprawie obejścia środków, Rada rozszerzyła ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 599/2009 na przywóz biodiesla wysyłanego z Kanady, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Kanady, z wyjątkiem biodiesla produkowanego przez przedsiębiorstwa BIOX Corporation, Oakville i Rothsay Biodiesel, Guelph, oba z siedzibą w Ontario, Kanada. Tym samym rozporządzeniem Rada rozszerzyła również ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 599/2009 na przywóz biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo 20 % lub mniej monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, pochodzącego z USA.

(3)

Rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/1518 (4) Komisja Europejska ponownie nałożyła ostateczne środki antydumpingowe na przywóz biodiesla pochodzącego z USA w następstwie przeglądu wygaśnięcia („poprzedni przegląd wygaśnięcia”).

(4)

Ponadto rozporządzeniem (UE) 2015/1518 zmienionym rozporządzeniem (UE) 2016/676 (5) rozszerzono ostateczne cło antydumpingowe także na przywóz biodiesla wysyłanego z Kanady, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Kanady, z wyjątkiem biodiesla produkowanego przez przedsiębiorstwa BIOX Corporation, Oakville, i Rothsay Biodiesel, Guelph, oba mające siedzibę w Ontario, Kanada, jak również DSM Nutritional Products Canada Inc., Dartmouth, Nowa Szkocja, Kanada. Tym samym rozporządzeniem Komisja Europejska rozszerzyła ostateczne cło antydumpingowe również na przywóz biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo 20 % lub mniej monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, pochodzącego z USA.

(5)

Obecnie obowiązujące cła antydumpingowe mają stałą wartość i wynoszą od 0 EUR za tonę do 198 EUR za tonę wobec przywozu od producentów eksportujących objętych próbą, 115,6 EUR za tonę wobec przywozu od przedsiębiorstw współpracujących nieobjętych próbą oraz 172,2 EUR za tonę wobec przywozu od wszystkich pozostałych przedsiębiorstw.

(6)

Ponadto rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/1598 (6) zmieniono rozporządzenie (UE) 2015/1518, zezwalając przedsiębiorstwom, które nie dokonywały wywozu biodiesla w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem, na złożenie wniosku o dokonanie przeglądu w celu sprawdzenia, czy mogą zostać objęte stawką cła nałożonego na przedsiębiorstwa współpracujące nieobjęte próbą.

(7)

W następstwie wniosku o przyznanie statusu podmiotu traktowanego jako nowy producent eksportujący rozporządzenie (UE) 2015/1518 zostało zmienione rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/1121 (7) poprzez dodanie do załącznika I przedsiębiorstwa z USA Organic Technologies, Coshocton (Ohio), a tym samym objęcie go średnią ważoną stawką celną w wysokości 115,6 EUR za tonę, mającą zastosowanie do przedsiębiorstw współpracujących nieobjętych próbą.

1.2.   Wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia

(8)

W następstwie opublikowania zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu środków (8) Komisja Europejska („Komisja”) otrzymała wniosek o dokonanie przeglądu na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(9)

Wniosek o dokonanie przeglądu został złożony w dniu 11 czerwca 2020 r. przez Europejską Radę Biodiesla („wnioskodawca”) w imieniu producentów unijnych reprezentujących ponad 25 % całkowitej produkcji unijnej biodiesla. W uzasadnieniu wniosku o dokonanie przeglądu podano, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu i ponownego wystąpienia szkody dla przemysłu Unii.

1.3.   Wszczęcie przeglądu wygaśnięcia

(10)

Po konsultacji z Komitetem ustanowionym w art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i ustaleniu, że istnieją wystarczające dowody do wszczęcia przeglądu wygaśnięcia, w dniu 14 września 2020 r. Komisja wszczęła przegląd wygaśnięcia dotyczący przywozu biodiesla pochodzącego z USA, na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (9) („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”).

(11)

W tym samym dniu Komisja wszczęła osobny przegląd wygaśnięcia środków antysubsydyjnych obowiązujących względem przywozu biodiesla pochodzącego z USA (10).

(12)

Rząd Kanady przedstawił uwagi na temat wszczęcia tego przeglądu, zauważając, że jeżeli środki miałyby zostać utrzymane, zwolnienie przyznane trzem kanadyjskim producentom biodiesla powinno pozostać w mocy. Wspomniane zwolnienie utrzymano w art. 2 niniejszego rozporządzenia.

1.4.   Okres objęty dochodzeniem przeglądowym i okres badany

(13)

Dochodzenie dotyczące kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu obejmuje okres od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym”). Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do końca okresu objętego dochodzeniem przeglądowym („okres badany”).

1.5.   Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z UE

(14)

Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto w dniu 14 września 2020 r., tj. w okresie przejściowym uzgodnionym między Zjednoczonym Królestwem a UE, w którym Zjednoczone Królestwo nadal podlegało prawu Unii. Okres ten dobiegł końca w dniu 31 grudnia 2020 r. W związku z tym od dnia 1 stycznia 2021 r. przedsiębiorstwa i stowarzyszenia ze Zjednoczonego Królestwa nie kwalifikują się już jako zainteresowane strony w tym postępowaniu.

(15)

Za pośrednictwem notatki do akt sprawy (11) z dnia 15 stycznia 2021 r. Komisja zwróciła się do podmiotów gospodarczych ze Zjednoczonego Królestwa, które uważały, że mimo wszystko nadal kwalifikowałyby się jako zainteresowane strony, do nawiązania z nią kontaktu. BP OIL International Limited i Argent Energy zwróciły się o utrzymanie ich statusu zainteresowanych stron i uzyskały to prawo na podstawie przedstawionych dowodów. W szczególności oba przedsiębiorstwa przedstawiły dowody na istnienie powiązanych podmiotów w obrębie odpowiedniej grupy prowadzącej działalność na rynku unijnym. Z drugiej strony spółkę dominującą Valero Energy Limited ze Zjednoczonego Królestwa zastąpiła jej irlandzka spółka zależna Valero Energy Limited Ireland, ponieważ to druga z wymienionych spółek prowadzi działalność na rynku unijnym.

1.6.   Zainteresowane strony

(16)

W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja wezwała zainteresowane strony do skontaktowania się z nią w celu wzięcia udziału w dochodzeniu. Ponadto Komisja wyraźnie poinformowała wnioskodawcę, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów w USA i władze USA, znanych importerów, użytkowników, przedsiębiorstwa handlowe, a także stowarzyszenia, o których wiadomo, że są zainteresowane, o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia i zaprosiła te podmioty do udziału.

(17)

Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag na temat wszczęcia dochodzenia oraz złożenia wniosku o posiedzenie wyjaśniające przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu. Nie otrzymano żadnego wniosku o przeprowadzenie posiedzenia wyjaśniającego.

1.7.   Kontrola wyrywkowa

(18)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja oznajmiła, że może dokonać kontroli wyrywkowej zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

1.7.1.   Kontrola wyrywkowa producentów unijnych

(19)

W dniu 14 września 2020 r. Komisja powiadomiła zainteresowane strony o wstępnym doborze próby producentów unijnych zgodnie z sekcją 5.4 zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Komisja dobrała próbę na podstawie wielkości produkcji i sprzedaży produktu podobnego w 2019 r., a także położenia geograficznego producentów produktu podobnego. Próba ta składała się z trzech producentów unijnych. Producenci unijni objęci próbą odpowiadali za 17,5 % całkowitej szacowanej wielkości produkcji produktu podobnego w Unii, co zapewniło również odpowiedni zakres geograficzny. Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag na temat wstępnego doboru próby. W wyznaczonym terminie 7 dni od daty powiadomienia o wstępnym doborze próby producentów unijnych nie otrzymano żadnych uwag.

1.7.2.   Kontrola wyrywkowa importerów

(20)

Aby podjąć decyzję co do konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej i, jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby dokonać doboru próby, Komisja zwróciła się do importerów niepowiązanych o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

(21)

Tylko jeden importer niepowiązany, Shell Trading Rotterdam BV, udzielił wymaganych informacji, w związku z czym Komisja podjęła decyzję, że kontrola wyrywkowa nie jest konieczna.

1.7.3.   Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących

(22)

Aby podjąć decyzję co do konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej i, jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby dokonać doboru próby, Komisja wezwała wszystkich znanych producentów eksportujących w Stanach Zjednoczonych do udzielenia informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu przeglądu. Ponadto Komisja zwróciła się do władz państwa, którego dotyczy postępowanie, o zidentyfikowanie innych producentów eksportujących, którzy mogliby być zainteresowani udziałem w dochodzeniu, lub skontaktowanie się z nimi.

(23)

Na etapie wszczęcia postępowania kopię kwestionariusza udostępniono w aktach do wglądu dla zainteresowanych stron i na stronie internetowej DG ds. Handlu.

(24)

Trzech producentów eksportujących w Stanach Zjednoczonych zgłosiło się i wyraziło chęć podjęcia współpracy z Komisją w ramach dochodzenia. Ze względu na tak niewielką liczbę Komisja uznała, że kontrola wyrywkowa nie jest konieczna. W związku z tym wszystkie trzy przedsiębiorstwa, które się zgłosiły, wezwano do wypełnienia kwestionariusza i przedłożenia go Komisji w wyznaczonym terminie.

1.8.   Brak współpracy ze strony państwa, którego dotyczy postępowanie

(25)

W dniu 15 października 2020 r. jedno z tych trzech przedsiębiorstw poinformowało Komisję pocztą elektroniczną, że nie będzie dalej współpracować. Ponadto żadne z dwóch pozostałych przedsiębiorstw nie dostarczyło wymaganych informacji w wyznaczonym terminie poprzez wypełnienie i odesłanie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(26)

W dniu 10 listopada 2020 r. Komisja przesłała pismo informujące wszystkie trzy przedsiębiorstwa o zamiarze zastosowania art. 18 rozporządzenia podstawowego oraz oparcia ustaleń dochodzenia na dostępnym stanie faktycznym. Władze USA zostały również poinformowane o tym zamiarze. Termin nadsyłania uwag do pisma upłynął dnia 17 listopada 2020 r. Nie otrzymano żadnych uwag.

(27)

Ponieważ żaden z trzech producentów eksportujących w USA nie współpracował w dochodzeniu w ramach przeglądu wygaśnięcia, postanowiono zastosować przepisy art. 18 rozporządzenia podstawowego i oprzeć ustalenia na dostępnych faktach.

1.9.   Kwestionariusze

(28)

Na etapie wszczęcia postępowania kopię kwestionariusza udostępniono w aktach do wglądu dla zainteresowanych stron i na stronie internetowej DG ds. Handlu.

(29)

Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od trzech producentów unijnych objętych próbą oraz od niepowiązanego importera unijnego.

1.10.   Weryfikacja

(30)

Z uwagi na wybuch pandemii COVID-19 i środki izolacji wprowadzone przez poszczególne państwa członkowskie, jak również przez poszczególne państwa trzecie, Komisja nie mogła przeprowadzić wizyt weryfikacyjnych na podstawie z art. 16 rozporządzenia podstawowego. Zamiast tego Komisja przeprowadziła zdalne kontrole krzyżowe wszystkich informacji uznanych za niezbędne, aby dokonać ustaleń zgodnie z zawiadomieniem w sprawie skutków, jakie pandemia COVID-19 ma na dochodzenia antydumpingowe i antysubsydyjne (12). Komisja przeprowadziła zdalne kontrole krzyżowe następujących przedsiębiorstw:

 

Producenci unijni

SAIPOL Bu Diester, Francja

CAMPA Iberia S.A.U, Hiszpania

VERBIO Vereinigte BioEnergie AG, Niemcy

 

Importerzy

Shell Trading Rotterdam BV, Niderlandy

1.11.   Ujawnianie informacji

(31)

W dniu 21 maja 2021 r. Komisja ujawniła istotne fakty i ustalenia, na podstawie których zamierza utrzymać obowiązujące cła antydumpingowe. Wszystkim stronom wyznaczono okres, w którym mogły zgłaszać uwagi dotyczące ujawnionych ustaleń.

(32)

Komisja rozpatrzyła i w stosownych przypadkach uwzględniła uwagi przedstawione przez zainteresowane strony. Stronom, które zgłosiły taki wniosek, zapewniono możliwość przesłuchania.

2.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

2.1.   Produkt objęty postępowaniem

(33)

Produkt objęty postępowaniem jest taki sam jak w pierwotnym dochodzeniu i poprzednim przeglądzie wygaśnięcia, mianowicie monoalkilowe estry kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będące produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywane „biodieslem”, w formie czystej lub w postaci mieszanki, zawierające wagowo ponad 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, pochodzących z USA, objętych obecnie kodami CN ex 1516 20 98 (kod TARIC 1516209829), ex 1518 00 91 (kod TARIC 1518009129), ex 1518 00 99 (kod TARIC 1518009929), ex 2710 19 43 (kod TARIC 2710194329), ex 2710 19 46 (kod TARIC 2710194629), ex 2710 19 47 (kod TARIC 2710194729), ex 2710 20 11 (kod TARIC 2710201129), ex 2710 20 16 (kod TARIC 2710201629), ex 3824 99 92 (kod TARIC 3824999212), ex 3826 00 10 (kod TARIC 3826001029, 3826001059, 3826001099), ex 3826 00 90 (kod TARIC 3826009019) („produkt objęty postępowaniem”).

(34)

Biodiesel jest paliwem odnawialnym produkowanym z szerokiej gamy surowców, tj. olejów roślinnych, takich jak olej rzepakowy, olej sojowy, olej palmowy, zużyte oleje spożywcze, tłuszcze zwierzęce lub biomasa.

(35)

Biodiesel jest wykorzystywany w sektorze transportu, głównie w postaci mieszanki z mineralnym olejem napędowym (tj. ropą naftową/konwencjonalnym olejem napędowym) i w znikomym stopniu w czystej postaci (B100).

2.2.   Produkt podobny

(36)

W toku pierwotnego dochodzenia oraz poprzedniego przeglądu wygaśnięcia wykazano, a w przedmiotowym przeglądzie wygaśnięcia potwierdzono, że takie same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i [techniczne] oraz te same podstawowe zastosowania mają następujące produkty:

produkt objęty postępowaniem,

produkt wytwarzany i sprzedawany na rynku krajowym Stanów Zjednoczonych, oraz

produkt wytwarzany i sprzedawany w Unii przez przemysł Unii.

(37)

Produkty te uznano zatem za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

2.3.   Argumenty dotyczące zakresu produktu

(38)

Szwedzkie przedsiębiorstwo Preem AB oraz przedsiębiorstwo Valero Energy Ltd Ireland, będące producentami i dostawcami paliw, a tym samym użytkownikami produktu objętego postępowaniem, twierdziły, że biodiesel z estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAME) i biodiesel z hydrorafinowanego oleju roślinnego to dwa różne rodzaje biodiesla oraz że hydrorafinowany olej roślinny należy wyłączyć z obecnego zakresu produktu. W rozporządzeniu z 2009 r. nakładającym środki tymczasowe (13) wszystkie rodzaje biodiesla i mieszanki biodiesla uznano za paliwa biodiesel. Zarówno ester metylowy kwasu tłuszczowego, jak i hydrorafinowany olej roślinny mogą być mieszane z olejem napędowym i pomimo pewnych różnic we właściwościach fizycznych końcowe zastosowanie produktu jest takie samo i oba produkty są produkowane przez przemysł Unii. Ponadto w skardze w pierwotnym dochodzeniu olej napędowy produkowany z hydrorafinowanych olejów roślinnych wyraźnie określono jako część produktu objętego postępowaniem, przy czym żadna ze stron nie zakwestionowała wówczas tego stwierdzenia. W związku z tym twierdzenie to zostało odrzucone.

3.   PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU

(39)

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy wygaśnięcie obowiązujących środków prowadziłoby do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu.

3.1.   Uwagi wstępne

(40)

Ze względu na brak współpracy, jak wyjaśniono w motywach 25–27 powyżej, nie było możliwe dokonanie analizy na podstawie zweryfikowanych danych dostarczonych przez producentów z USA.

(41)

Zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego ustalenia w odniesieniu do prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu oparto zatem na dostępnym stanie faktycznym. W związku z tym Komisja wykorzystała następujące źródła informacji: wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia oraz późniejsze oświadczenia wnioskodawcy, Eurostat, bazę danych Global Trade Atlas („GTA”) i strony internetowe Agencji Informacji Energetycznej Stanów Zjednoczonych („EIA”) oraz Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych („USDA”).

3.2.   Kontynuacja dumpingu

(42)

Po wprowadzeniu środków w 2009 r. począwszy od 2013 r. przywóz biodiesla z USA do Unii spadł niemal do zera. Na przykład w ODP z USA przywieziono około 156 ton (od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 czerwca 2020 r.). Wielkości te stanowią jedynie 0,04 % całkowitego wywozu z USA i jeszcze mniejszy odsetek konsumpcji w Unii. W związku z tym Komisja stwierdziła, że te niewielkie ilości nie stanowią wystarczającej podstawy do kontynuacji analizy dumpingu. W związku z tym Komisja skoncentrowała się w swoim dochodzeniu na prawdopodobieństwie ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku wygaśnięcia środków.

3.3.   Ponowne wystąpienie dumpingu

(43)

Komisja przeanalizowała, czy prawdopodobne jest ponowne wystąpienie przywozu towarów po cenach dumpingowych w przypadku wygaśnięcia środka. W szczególności przeanalizowano następujące elementy: związek między cenami produktu wytwarzanego i sprzedawanego w Unii oraz w USA, związek między cenami eksportowymi w wywozie do państw trzecich a cenami w USA, związek między cenami eksportowymi w wywozie do państw trzecich a poziomem cen w Unii, niewykorzystane moce produkcyjne w USA oraz praktyki obchodzenia środków i absorpcji.

3.3.1.   Porównanie cen produktu wytwarzanego i sprzedawanego w Unii oraz w USA

(44)

Służby Komisji skorzystały z dwóch źródeł informacji w celu ustalenia ceny sprzedaży krajowej biodiesla w USA w ODP: (i) z informacji dostarczonych przez Departament Rolnictwa Stanów Zjednoczonych (USDA) oraz (ii) z informacji zawartych we wniosku o dokonanie przeglądu wygaśnięcia.

(45)

W odniesieniu do ODP z informacji udostępnionych przez USDA wynika cena sprzedaży krajowej ex-works w wysokości 909,05 USD za tonę. Przy średnim kursie wymiany euro/dolar w ODP (1 EUR = 1,105 USD) kwota ta odpowiada cenie sprzedaży krajowej USA w wysokości 822,31 EUR za tonę. Jest to cena zbliżona do informacji zawartych we wniosku o dokonanie przeglądu wygaśnięcia, w którym podano cenę sprzedaży krajowej w wysokości 918,06 USD (820 EUR) za tonę. Komisja uznała za stosowne uznać cenę krajową USA za ustaloną (822,31 EUR) do celów analizy ponownego wystąpienia.

(46)

Średnia cena ex-works biodiesla sprzedawanego w Unii przez producentów unijnych w ODP, jak przedstawiono poniżej w tabeli 1, wynosiła 771 EUR za tonę.

(47)

Aby powrócić na rynek unijny, producenci z USA byliby zmuszeni do sprzedaży po cenie bliskiej 771 EUR lub niższej za tonę. Ich ostateczna cena powinna obejmować także koszty frachtu morskiego i ubezpieczenia oraz obowiązujące cła (6,5 %) stosowane wobec biodiesla. Zgodnie z informacjami uzyskanymi w trakcie dochodzenia kwota ta wyniosłaby około 92 EUR za tonę. Komisja ustaliła tę kwotę w oparciu o kwotę a) transportu i frachtu obliczoną przez wnioskodawcę oraz b) należności celnych (6,5 %) mających zastosowanie do ceny importowej biodiesla z USA obliczoną przez Komisję po zapoznaniu się z publicznie dostępnymi informacjami, takimi jak Global Trade Atlas („GTA”), i zaokrągleniu w górę do 106 EUR w celu pokrycia również niektórych dodatkowych kosztów ponoszonych po przywozie.

(48)

W rezultacie, gdyby producenci z USA wznowili wywóz do Unii po konkurencyjnych cenach, najprawdopodobniej musieliby to robić po cenie ex-works niższej niż 665 EUR za tonę, która byłaby niższa niż ich cena sprzedaży krajowej w USA, a zatem po cenach dumpingowych.

3.3.2.   Porównanie cen eksportowych stosowanych w wywozie do państw trzecich z cenami w USA

(49)

Komisja poddała dalszej analizie strukturę cen wywozu biodiesla z USA do państw trzecich w ODP.

(50)

Zapoznała się z publicznie dostępnymi informacjami, takimi jak Global Trade Atlas („GTA”), i pozyskała ilości i wartości wywozu biodiesla objętego kodem HS 3826 00 w ODP. Wielkość wywozu (w tonach) do wszystkich państw (w tym UE) wynosi 389 075 ton, z czego 14 ton wywieziono do Unii.

(51)

Poniższa tabela przedstawia porównanie średniej ceny sprzedaży w dolarach amerykańskich za tonę odpowiednio dostosowanej do ceny ex-works (przez odjęcie 82,52 USD/t w przypadku frachtu śródlądowego, jak wskazano we wniosku o dokonanie przeglądu wygaśnięcia) ze średnią ceną krajową w Stanach Zjednoczonych dla sześciu państw (poza UE), do których trafiło ponad 0,1 % całkowitego wywozu z USA w ODP.

Tabela 1

Wielkość wywozu i ceny eksportowe z USA w ODP

Państwa przeznaczenia

Wielkość wywozu (w tonach)

Odsetek wywozu do wszystkich krajów

Średnia cena ex-works (USD) za tonę

Średnia cena ex-works (EUR) za tonę

Średnia cena ex-worksCena krajowa w USA (EUR) za tonę (zob. motyw 45)

Kanada

354 442

91,1

805,33

728,48

822,31

Chiny

12 363

3,2

316,49

286,29

822,31

Norwegia

3 500

0,9

862,48

780,18

822,31

Peru

2 144

0,6

591,72

535,26

822,31

Meksyk

1 204

0,3

661,23

598,13

822,31

Korea Południowa

475

0,1

363,15

328,49

822,31

Źródło: GTA.

(52)

Tabela pokazuje, że w przypadku wszystkich sześciu państw wywozu producenci z USA prowadzą sprzedaż po cenach niższych od cen sprzedaży krajowej, w przedziale od 5 % do 65 %. Ponadto występuje duże zróżnicowanie cen eksportowych między poszczególnymi państwami, do których trafiało najwięcej wywozu z USA w ODP.

(53)

Z tabeli wynika również, że najwyższe średnie ceny eksportowe to ceny wywozu do państw takich jak Kanada i Norwegia, którym USA sprzedają 92 % swojego całkowitego wywozu. Wniosek stanowi w tym zakresie, że droższy „[…] biodiesel wywożony do Kanady wytwarzany jest z określonych rodzajów surowców, które mają większą odporność na niskie temperatury, takich jak rzepak, lub mogą być również hydrorafinowanym olejem roślinnym o doskonałych właściwościach w niskich temperaturach […]”. W rezultacie wyższe średnie ceny eksportowe w przypadku tych dwóch państw wynikają z wyższej ceny surowców (np. rzepaku).

3.3.3.   Porównanie cen eksportowych stosowanych w wywozie do państw trzecich z poziomem cen przemysłu Unii

(54)

Rynek unijny jest atrakcyjnym rynkiem dla wywozu biodiesla z USA. Na podstawie bazy danych GTA, o której mowa w motywie 49 powyżej, obliczono średnią arytmetyczną ceny eksportowej stosowanej w wywozie do wszystkich miejsc przeznaczenia w ODP (zob. motyw 55 poniżej), biorąc pod uwagę następujące elementy:

Ze względu na duże zróżnicowanie cen eksportowych wywozu z USA (jak również wynika z tabeli w motywie 51) Komisja wykluczyła z tego obliczenia wszystkie państwa, które stanowią poniżej 0,1 % łącznej wielkości sprzedaży eksportowej USA w ODP. W sumie było sześć państw (poza UE), których udział przekraczał 0,1 % całkowitej wielkości wywozu z USA, jak przedstawiono w tabeli w motywie 51.

Z tej samej tabeli wynika również, że najwyższe średnie ceny eksportowe to ceny wywozu do państw takich jak Kanada i Norwegia, do których trafia 92 % całkowitego wywozu z USA. Jak wyjaśniono w motywie 53, te wyższe ceny eksportowe wynikają z wyższych kosztów surowców (np. rzepaku).

Wywóz biodiesla do UE będzie głównie mieszanką różnych rodzajów biodiesla ze względu na różne warunki klimatyczne w UE. Biodiesel, który ma być stosowany w Europie Północnej, będzie charakteryzował się większą odpornością na niskie temperatury.

W związku z tym średnia arytmetyczna ceny eksportowej obliczona do celów niniejszej oceny rzetelnie odzwierciedla średnią cenę, która zostałaby zaobserwowana na rynku unijnym, i pozwala uniknąć przyznawania nieproporcjonalnej wagi wywozowi do Kanady i Norwegii, biorąc pod uwagę mieszaninę rodzajów biodiesla, która prawdopodobnie byłaby wywożona do Unii, gdzie warunki klimatyczne znacznie się różnią w poszczególnych państwach członkowskich.

(55)

Uwzględniając w obliczeniach wszystkie powyższe elementy, Komisja otrzymała średnią cenę eksportową wynoszącą 682 USD/t (617 EUR). Ta średnia cena eksportowa wynosząca 617 EUR jest ceną FOB, do której należy dodać koszty frachtu morskiego i ubezpieczenia, aby uzyskać cenę CIF. We wniosku o dokonanie przeglądu wygaśnięcia koszty te oszacowano na około 52 USD za tonę (47 EUR).

(56)

Komisja uznała, że 47 EUR za tonę jest rozsądnym wskaźnikiem dodatkowych kosztów frachtu morskiego i ubezpieczenia w przypadku innych miejsc przeznaczenia. Średnią cenę eksportową w wywozie z USA do państw trzecich ustalono zatem na 617 EUR (FOB), co oznacza, że nawet po dodaniu kosztów frachtu morskiego i ubezpieczenia obowiązujące cło (6,5 %) (łącznie zaokrąglone w górę do 104 EUR za tonę w celu pokrycia również niektórych dodatkowych kosztów ponoszonych po przywozie) na przywóz z USA do UE (ogółem około 721 EUR) byłoby znacznie niższe od ceny ex-works przemysłu Unii, wynoszącej 771 EUR za tonę.

(57)

Pokazuje to zatem, że producenci eksportujący z USA byliby w stanie sprzedawać po cenie poniżej 771 EUR za tonę, aby wejść na rynek unijny, i że stanowiłoby to dla nich zachętę do przekierowania części obecnego wywozu do państw trzecich na rynek unijny, ponieważ jest on bardziej atrakcyjny cenowo niż rynki niektórych innych państw trzecich.

3.3.4.   Wolne moce produkcyjne

(58)

Ze względu na brak współpracy ze strony producentów z USA Komisja ustaliła moce produkcyjne USA na podstawie informacji dostępnych na stronie internetowej amerykańskiej Agencji Informacji Energetycznej (EIA).

(59)

Producenci biodiesla w USA muszą informować ten organ (odpowiednio co rok i co miesiąc) o swoich istniejących i planowanych mocach produkcyjnych, a także swojej produkcji, nakładach, zapasach i sprzedaży biodiesla.

Na podstawie danych zebranych z EIA moce produkcyjne producentów biodiesla z USA w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym wynosiły 8 412 000 ton.

(60)

Faktyczna produkcja biodiesla w USA w ODP wynosiła 5 718 000 ton (dane EIA), co odpowiada odsetkowi wykorzystania mocy produkcyjnych w wysokości 68 % i wolnym mocom produkcyjnym w wysokości 32 %, tj. około 2 694 000 ton. W przypadku wygaśnięcia środków te znaczne wolne moce produkcyjne producentów z USA stanowią zachętę do zwiększenia produkcji i sprzedaży biodiesla po cenach dumpingowych na rynek unijny, a zatem prawdopodobnie zostaną wykorzystane do zapewnienia podaży na rynku unijnym. Producenci z USA mogą rzeczywiście z łatwością zwiększyć swoją produkcję i wywóz do UE oraz czerpać korzyści ekonomiczne ze wzrostu wskaźnika wykorzystania mocy produkcyjnych i zmniejszenia kosztu jednostkowego produkcji. Skierowanie wolnych mocy produkcyjnych z USA na rynek unijny mogłoby mieć znaczący wpływ, gdyż wynoszą one prawie 18 % konsumpcji w Unii w ODP.

(61)

Ponadto w ODP produkcja biodiesla w USA (5 718 000 ton) była niższa niż konsumpcja (5 934 000 ton). W związku z tym do USA przywożono więcej biodiesla, niż wywożono z tego kraju. Łączny przywóz w ODP wyniósł 629 000 ton, a łączny wywóz 428 000 ton. Jeśli jednak dostępne moce produkcyjne nie zostały wykorzystane do zaspokojenia popytu wewnętrznego w okresie badanym, jest mało prawdopodobne, że takie dostępne moce produkcyjne zostaną wykorzystane w przyszłości w tym samym celu. Moce produkcyjne USA zgłoszone w ODP (8 412 000 ton, zob. poprzedni motyw) były znacznie wyższe niż konsumpcja krajowa. Oznacza to, że jeżeli pojawią się możliwości wywozu, producenci z USA prawdopodobnie wykorzystają swoje wolne moce produkcyjne do celów sprzedaży eksportowej, a nie konsumpcji krajowej.

(62)

Jest mało prawdopodobne, że wolne moce produkcyjne zostałyby wykorzystane do zwiększenia wywozu do państw trzecich innych niż UE. Duże rynki państw trzecich (Brazylia, Indonezja, Argentyna, Chiny, Tajlandia) są samowystarczalne pod względem krajowej produkcji biodiesla i USA jak dotąd nie wywoziły dużych ilości do tych państw pomimo wolnych mocy produkcyjnych. Nie ma zatem powodów, by przypuszczać, że w przyszłości się to zmieni.

(63)

W związku z tym prawdopodobne jest, że producenci z USA wykorzystaliby znaczną część swoich wolnych mocy produkcyjnych na potrzeby dodatkowej sprzedaży do UE, która jest rynkiem bardzo atrakcyjnym, bo największym na świecie, z licznymi zachętami do konsumpcji biodiesla.

3.3.5.   Obchodzenie i absorpcja środków

(64)

Jak wspomniano w motywie 1, środki antydumpingowe wprowadzone w 2009 r. były obchodzone poprzez przeładunek w Kanadzie i w drodze zmiany składu mieszanki. Istnienie takiej praktyki wskazuje na zainteresowanie niektórych producentów z USA wejściem na rynek unijny nawet po wprowadzeniu środków, a zatem jest uznawane za oznakę atrakcyjności rynku unijnego dla producentów biodiesla z USA.

3.3.6.   Wniosek dotyczący prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu

(65)

Rynek unijny jest bardzo atrakcyjny, ponieważ jest największy na świecie, a ponadto istnieją znaczne unijne i krajowe środki zachęcające do konsumpcji biodiesla. Co za tym idzie, dla producentów z USA korzystne byłoby wykorzystanie ich wolnych mocy produkcyjnych w pełnym zakresie, a także przekierowanie na rynek unijny części ich sprzedaży eksportowej wysyłanej obecnie na mniej rentowne rynki państw trzecich.

(66)

Na podstawie tabeli zawartej w motywie 51 Komisja stwierdziła, że producenci z USA co do zasady prowadzą sprzedaż do państw trzecich po cenach niższych od swoich cen krajowych.

(67)

W związku z tym, z uwagi na znaczne wolne moce produkcyjne przemysłu Stanów Zjednoczonych, a także atrakcyjność rynku unijnego pod względem rozmiaru i cen sprzedaży, w szczególności w odniesieniu do poziomu cen wywozu z USA do państw trzecich, jak również wcześniejsze praktyki obchodzenia środków Komisja stwierdziła, że przywóz z USA po cenach dumpingowych może ponownie wystąpić, jeżeli obowiązujące środki zostaną zniesione.

4.   SZKODA

4.1.   Definicja przemysłu Unii i produkcji unijnej

(68)

Zgodnie z danymi dostarczonymi przez wnioskodawcę produkt podobny wytwarzało w okresie badanym 49 producentów w Unii. Producenci ci reprezentują przemysł Unii w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(69)

Zgodnie z ustaleniami całkowita produkcja unijna w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym wyniosła około 14 mln ton. Komisja ustaliła tę wartość na podstawie informacji dostarczonych przez przemysł Unii. Jak wskazano w motywie 19, do próby wybrano trzech producentów unijnych, którzy odpowiadają za 17,5 % całkowitej unijnej produkcji produktu podobnego.

4.2.   Konsumpcja w Unii

(70)

Komisja ustaliła wielkość konsumpcji w Unii na podstawie informacji o przemyśle i COMEXT dla danych dotyczących przywozu.

(71)

Konsumpcja w Unii kształtowała się następująco:

Tabela 2

Konsumpcja w Unii (w tonach)  (14)

 

2017

2018

2019

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Łączna konsumpcja w Unii (w tonach)

13 843 702

15 444 700

15 762 282

16 955 685

Indeks

100

112

114

122

Źródło: Dane dotyczące przemysłu Unii, COMEXT.

(72)

W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym konsumpcja biodiesla w Unii, obliczona jako suma przywozu biodiesla i łącznej sprzedaży przemysłu Unii na rynku UE, wzrosła o 22 %, tj. z 13,8 mln ton w 2017 r. do 16,9 mln ton.

4.3.   Przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie

4.3.1.   Wielkość i udział w rynku przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie

(73)

Komisja określiła wielkość przywozu na podstawie informacji dostarczonych przez Eurostat (baza danych COMEXT). Udział przywozu w rynku ustalono na podstawie danych dotyczących sprzedaży krajowej przemysłu Unii dostarczonych przez wnioskodawcę oraz danych COMEXT dotyczących handlu.

(74)

Przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie, kształtował się następująco:

Tabela 3

Wielkość przywozu (w tonach), udział w rynku i ceny  (15)

 

2017

2018

2019

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Wielkość przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie (w tonach)

176

2 339

139

156

Indeks

100

1 329

79

89

Udział w rynku (%)

0

0

0

0

 

 

 

 

 

Średnia cena (EUR/t)

1 243

972

1 269

1 812

Indeks

100

78

102

146

Źródło: COMEXT, dane dotyczące sprzedaży przemysłu UE na potrzeby obliczenia udziału w rynku.

(75)

Od czasu wprowadzenia środków w 2009 r. przywóz z USA praktycznie ustał i w ODP wyniósł jedynie 156 ton (w porównaniu z ponad 1 137 000 ton w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem).

4.3.2.   Ceny importowe z państwa, którego dotyczy postępowanie, oraz podcięcie cenowe

(76)

W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym nie było praktycznie żadnego przywozu biodiesla z USA do Unii, który można by wykorzystać jako wiarygodną podstawę do obliczenia podcięcia cenowego.

(77)

Jako alternatywną metodę Komisja określiła podcięcie cenowe w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przez porównanie:

1)

średnich ważonych cen sprzedaży stosowanych przez producentów unijnych objętych próbą wobec klientów niepowiązanych na rynku unijnym, dostosowanych do poziomu cen ex-works (771 EUR/t); oraz

2)

średniej ceny eksportowej stosowanej przez producentów z USA w wywozie do państw trzecich, odpowiednio dostosowanej z uwzględnieniem kosztów transportu do Unii i cła UE (721 EUR/t – zob. motyw 56).

(78)

W wyniku porównania uzyskano podcięcie cenowe wynoszące 6,4 %.

4.4.   Przywóz z państw trzecich innych niż USA

(79)

W ODP przywóz z państw trzecich wyniósł 3 750 000 ton lub około 22 % ogólnej konsumpcji w Unii. Głównymi źródłami przywozu biodiesla innymi niż USA były Argentyna (24 % przywozu do UE), Malezja (18 %), Singapur (13 %) i Indonezja (5 %).

(80)

Wielkość (łączna) przywozu, jak również udział w rynku oraz trendy cenowe dotyczące przywozu biodiesla z innych państw trzecich kształtowały się następująco:

Tabela 4

Przywóz z państw trzecich  (16)

Państwo

 

2017

2018

2019

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Argentyna

Wielkość sprzedaży (w tonach)

355 782

1 467 325

873 325

905 781

 

Indeks

100

412

245

255

 

Udział w rynku (%)

3

10

6

5

 

Średnia cena

(EUR/t)

635

620

707

728

 

Indeks

100

98

111

115

Malezja

Wielkość sprzedaży (w tonach)

335 769

388 615

731 679

679 860

 

Indeks

100

116

218

202

 

Udział w rynku (%)

2

3

5

4

 

Średnia cena

(EUR/t)

952

813

669

730

 

Indeks

100

85

70

77

Indonezja

Wielkość sprzedaży (w tonach)

24 984

777 992

743 456

195 858

 

Indeks

100

3 114

2 976

784

 

Udział w rynku (%)

0

5

5

1

 

Średnia cena

(EUR/t)

803

671

636

665

 

Indeks

100

84

79

83

Pozostałe państwa trzecie

Wielkość sprzedaży (w tonach)

822 027

820 093

1 450 938

1 983 471

 

Indeks

100

100

177

241

 

Udział w rynku (%)

6

5

9

12

 

Średnia cena

(EUR/t)

662

723

829

874

 

Indeks

100

109

125

132

Wszystkie państwa trzecie łącznie z wyjątkiem USA

Wielkość sprzedaży (w tonach)

1 538 562

3 454 050

3 799 448

3 765 041

 

Indeks

100

224

247

245

 

Udział w rynku (%)

11

22

24

22

 

Średnia cena

EUR/t

721

678

732

802

 

Indeks

100

94

102

111

Źródło: COMEXT, dane dotyczące sprzedaży przemysłu UE na potrzeby obliczenia udziału w rynku.

(81)

Cła antydumpingowe na przywóz z Argentyny i Indonezji – dwóch głównych państw wywozu biodiesla – zniesiono w 2018 r. W rezultacie przywóz z państw trzecich wzrósł w 2018 r. i utrzymał się na poziomie około 3,8 mln ton w 2019 r. i w ODP. Ogólnie rzecz biorąc, przywóz z państw trzecich z wyjątkiem USA wzrósł w okresie badanym o 145 %. Ponadto ich udział w rynku wzrósł w okresie badanym z 11 % do 22 %.

(82)

Jeżeli chodzi o ceny, sytuacja jest różna w poszczególnych krajach.

(83)

W odniesieniu do Argentyny – głównego źródła przywozu – w lutym 2019 r. Komisja nałożyła ostateczne środki antysubsydyjne na przywóz biodiesla z tego państwa, a jednocześnie przyjęła decyzję, w której zaakceptowano zobowiązania dotyczące ceny minimalnej ze strony ośmiu argentyńskich producentów i Argentyńskiej Izby Biopaliw (CARBIO). Doprowadziło to do znacznego wzrostu cen w 2019 r. (o 14 % w porównaniu z 2018 r.) i w ODP (o 17 % w porównaniu z 2018 r.).

(84)

W odniesieniu do Indonezji Komisja Europejska nałożyła w 2019 r. cła wyrównawcze na przywóz subsydiowanego biodiesla z Indonezji. Doprowadziło to do znacznego spadku przywozu z Indonezji w 2020 r.

(85)

W przypadku Indonezji i Malezji ceny spadały. W przypadku pozostałych państw trzecich ceny w tym samym czasie znacznie wzrosły. Ogólnie średnie ceny sprzedaży w przywozie z państw trzecich innych niż USA wzrosły w okresie badanym o 11 %. Tendencja ta jest spójna z tendencją obserwowaną w przypadku przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, przedstawioną w tabeli 3 powyżej. Trend cenowy jest jednak inny w porównaniu z cenami sprzedaży przemysłu Unii na rynku unijnym, przedstawionymi w tabeli 8 poniżej. Ceny producentów unijnych objętych próbą spadały wraz ze spadkiem kosztów produkcji. W rezultacie różnica cen między eksporterami z państw trzecich a objętymi próbą producentami unijnymi zmniejszyła się, co zwiększyło konkurencyjność przemysłu Unii.

4.5.   Sytuacja gospodarcza przemysłu Unii

4.5.1.   Uwagi ogólne

(86)

Ocena warunków ekonomicznych przemysłu Unii obejmowała ocenę wszystkich wskaźników ekonomicznych oddziałujących na stan przemysłu Unii w okresie badanym.

(87)

Jak wspomniano w motywach 18 i 19, w celu oceny warunków ekonomicznych przemysłu Unii zastosowano kontrolę wyrywkową.

(88)

W celu określenia szkody Komisja wprowadziła rozróżnienie między makroekonomicznymi i mikroekonomicznymi wskaźnikami szkody. Oceniła wskaźniki makroekonomiczne na podstawie danych dostarczonych przez przemysł UE oraz innych sektorowych danych makroekonomicznych takich jak FAO-OECD. Komisja oceniła wskaźniki mikroekonomiczne na podstawie danych przedstawionych w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu, udzielonych przez objętych próbą producentów unijnych. Oba zestawy danych uznano za reprezentatywne dla sytuacji gospodarczej przemysłu Unii.

(89)

Do wskaźników makroekonomicznych zalicza się: produkcję, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost, zatrudnienie, wydajność, wielkość marginesu dumpingu oraz poprawę sytuacji po wcześniejszym dumpingu.

(90)

Do wskaźników mikroekonomicznych zalicza się: średnie ceny jednostkowe, koszt jednostkowy, koszty pracy, zapasy, rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskania kapitału.

4.5.2.   Wskaźniki makroekonomiczne (17)

4.5.2.1.   Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

(91)

Całkowita produkcja unijna, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 5

Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

 

2017

2018

2019

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Wielkość produkcji (w tonach)

12 639 715

13 166 083

13 931 438

13 984 220

Indeks

100

104

110

111

Moce produkcyjne (w tonach)

16 047 231

16 707 893

16 862 595

17 529 047

Indeks

100

104

105

109

Wykorzystanie mocy produkcyjnych (%)

79

79

83

80

Indeks

100

100

105

101

Źródło: Informacje przekazane przez wnioskodawcę oraz objętych próbą producentów unijnych.

(92)

Produkcja unijna wzrosła z 12,6 mln ton w 2017 r. do 14,0 mln ton w ODP, co stanowi wzrost o 11 % w okresie badanym. W sytuacji, gdy konsumpcja w okresie badanym wzrosła o 22 %, przemysł Unii zareagował pozytywnie, zwiększając swoją produkcję.

(93)

Jednocześnie moce produkcyjne w okresie badanym wzrosły o 9 % i osiągnęły 17,5 mln ton w ODP. Przemysł Unii rozwija swoje zdolności reagowania na rosnący popyt. Według sprawozdania (18) zwiększenie mocy produkcyjnych dotyczy głównie produkcji hydrorafinowanego oleju roślinnego (HVO).

(94)

W wyniku jednoczesnego wzrostu produkcji i mocy produkcyjnych wykorzystanie mocy produkcyjnych w okresie badanym było stabilne i wynosiło około 80 %.

4.5.2.2.   Wielkość sprzedaży i udział w rynku

(95)

Wielkość sprzedaży i udział przemysłu Unii w rynku kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 6

Wielkość sprzedaży i udział w rynku

 

2017

2018

2019

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Wielkość sprzedaży na rynku unijnym (w tonach)

12 305 049

11 988 560

11 962 754

13 190 560

Indeks

100

97

97

107

Udział w rynku (%)

89

78

76

78

Indeks

100

87

85

88

Źródło: Informacje przekazane przez wnioskodawcę oraz objętych próbą producentów unijnych.

(96)

Przemysł Unii zwiększył sprzedaż na rynku unijnym z 12,3 mln ton w 2017 r. do 13,2 mln ton w ODP (+ 7 %).

(97)

Ponieważ konsumpcja w Unii wzrosła o 22 % z powodu mniejszego wzrostu rzeczywistej wielkości sprzedaży, udział przemysłu Unii w rynku zmniejszył się z około 89 % w 2017 r. do 78 % w ODP. Ten spadek udziału w rynku związany jest ze wzrostem przywozu z państw trzecich, zwłaszcza od 2018 r. (motyw 80).

4.5.2.3.   Wzrost

(98)

Szereg wskaźników (produkcja, moce produkcyjne, sprzedaż, zatrudnienie) wskazuje na pozytywny wzrost przemysłu Unii w tym okresie. Wzrost ten jest jednak umiarkowany w porównaniu z rozwojem konsumpcji biodiesla w tym samym okresie. W rzeczywistości udział przemysłu Unii w rynku zmniejszył się w okresie odniesienia.

4.5.2.4.   Zatrudnienie i wydajność

(99)

Zatrudnienie i wydajność kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 7

Zatrudnienie i wydajność

 

2017

2018

2019

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Liczba zatrudnionych

2 643

3 126

3 527

3 909

Indeks

100

118

133

148

Wydajność (w tonach na pracownika)

4 782

4 211

3 950

3 577

Indeks

100

88

83

75

Źródło: Informacje przekazane przez wnioskodawcę oraz objętych próbą producentów unijnych.

(100)

W okresie badanym zatrudnienie wzrosło z 2 643 do 3 909, co stanowi wzrost o 48 %.

(101)

Ponieważ produkcja wzrosła w mniejszym stopniu (+ 11 %), przełożyło się to na spadek wydajności (-25 %).

4.5.2.5.   Wielkość marginesu dumpingu i poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu

(102)

Jak wyjaśniono w motywie 42, stwierdzenie istnienia dumpingu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym nie było możliwe. W dochodzeniu skupiono się zatem na prawdopodobieństwie ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku uchylenia środków antydumpingowych.

(103)

W poprzednim przeglądzie wygaśnięcia przemysł Unii wykazywał oznaki poprawy sytuacji po wcześniejszym dumpingu. W okresie badanym bieżącego dochodzenia w ramach przeglądu wygaśnięcia nadal miał miejsce proces poprawy sytuacji, co wykazują korzystne dla przemysłu Unii tendencje pod względem głównych wskaźników szkody.

4.5.3.   Wskaźniki mikroekonomiczne (19)

4.5.3.1.   Ceny i czynniki wpływające na ceny

(104)

Średnie ważone jednostkowe ceny sprzedaży stosowane przez objętych próbą producentów unijnych wobec niepowiązanych klientów w Unii kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 8

Ceny sprzedaży w Unii

 

2017

2018

2019

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Średnia jednostkowa cena sprzedaży w Unii na rynku całkowitym (w EUR/t)

834

801

771

771

Indeks

100

96

92

92

Średnia cena olejów roślinnych (indeks)

100

86

81

86

Jednostkowy koszt produkcji (EUR/t)

828

778

760

755

Indeks

100

94

92

91

Źródło: Przedsiębiorstwa objęte próbą, FAO dla indeksu cen oleju roślinnego.

(105)

W okresie badanym koszty produkcji spadły o 9 % (z 828 EUR/t do 755 EUR/t). Wynika to częściowo ze spadku cen olejów roślinnych, które w tym okresie wykazywały tendencję spadkową. Chociaż nie wszystkie biopaliwa produkuje się z olejów roślinnych, cena olejów roślinnych jest dobrym wskaźnikiem zastępczym dla ceny głównego produktu do produkcji biodiesla.

(106)

Średnia cena sprzedaży spadła o 8 %, z 834 EUR/t w 2017 r. do 771 EUR/t w ODP. Można to powiązać ze spadkiem odnotowanym w cenie produkcji.

4.5.3.2.   Koszty pracy

(107)

Średnie koszty pracy objętych próbą producentów unijnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 9

Średnie koszty pracy na pracownika

 

2017

2018

2019

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Średnie koszty pracy na pracownika (EUR)

63 785

70 533

72 306

72 533

Indeks

100

111

113

114

Źródło: Przedsiębiorstwa objęte próbą.

(108)

Średnie koszty pracy w przedsiębiorstwach objętych próbą wzrosły o 14 % w ODP. Wpływ tego zróżnicowania jest raczej niewielki, biorąc pod uwagę, że koszty pracy stanowią jedynie około 3 % całkowitych kosztów produkcji.

4.5.3.3.   Zapasy

(109)

Stan zapasów objętych próbą producentów unijnych kształtował się w okresie badanym następująco:

Tabela 10

Zapasy

 

2017

2018

2019

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego (w tonach)

99 868

126 345

124 567

114 216

Indeks

100

127

125

114

Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego jako odsetek produkcji

0,8

1,0

0,9

0,8

Indeks

100

121

113

103

Źródło: Przedsiębiorstwa objęte próbą.

(110)

Poziom zapasów utrzymywał się na stałym poziomie około 1 % produkcji. Jest to bardzo niski wskaźnik, sugerujący, że przemysł jest w stanie dostosować się do wymogów popytu i ograniczać zapasy. Jest to również konieczne, aby uniknąć degradacji biodiesla.

4.5.3.4.   Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskania kapitału

(111)

Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje i zwrot z inwestycji objętych próbą producentów unijnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 11

Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje i zwrot z inwestycji

 

2017

2018

2019

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Rentowność sprzedaży klientom niepowiązanym w Unii (w % obrotu ze sprzedaży)

0,96

2,13

1,78

2,84

Indeks

100

223

186

297

Przepływy środków pieniężnych (w EUR)

45 139 254

10 723 312

54 431 877

58 021 678

Indeks

100

24

121

129

Inwestycje (EUR)

40 430 425

20 634 073

34 169 705

17 028 015

Indeks

100

51

85

42

Zwrot z inwestycji (%)

22

29

25

44

Indeks

100

128

112

198

Źródło: Przedsiębiorstwa objęte próbą.

(112)

Komisja określiła rentowność objętych próbą producentów unijnych, wyrażając zysk netto przed opodatkowaniem ze sprzedaży produktu podobnego klientom niepowiązanym w Unii jako odsetek obrotów z tej sprzedaży. Rentowność pozostała na niskim poziomie. Wykazywała ona jednak nieznacznie pozytywną tendencję w okresie badanym, wzrastając z 1 % do 3 %. Było to związane z malejącymi kosztami produkcji w przedsiębiorstwach objętych próbą (-9 %). Za tą średnią kryje się jednak duża rozbieżność wśród producentów unijnych objętych próbą, przy czym niektóre przedsiębiorstwa w ogóle nie odnotowały zysku.

(113)

Przepływy środków pieniężnych netto to zdolność producentów unijnych do samofinansowania swojej działalności. Pod koniec okresu badanego (w 2019 r. i w pierwszej połowie 2020 r.) zaobserwowano pozytywną tendencję w zakresie przepływów środków pieniężnych netto, ale w 2018 r. odnotowano gwałtowny spadek przepływów środków pieniężnych. Spadek w 2018 r. jest spowodowany głównie specyficzną sytuacją jednego z przedsiębiorstw objętych próbą, które ma szczególny model biznesowy. W przypadku dwóch pozostałych przedsiębiorstw objętych próbą tendencja była stosunkowo stabilna.

(114)

Inwestycje w przedsiębiorstwach objętych próbą nie wykazywały wyraźnej tendencji w okresie badanym. Inwestycje jednego lub drugiego przedsiębiorstwa objętego próbą lub ich brak mogą spowodować wzrost lub spadek poziomu inwestycji rok do roku. Inwestycje stanowiły w okresie badanym około 1–2 % obrotu; jest to ograniczona wartość.

(115)

Zwroty z inwestycji kapitałowych to procentowy stosunek zysku do wartości księgowej netto inwestycji. Jego rozwój w okresie badanym był pozytywny i utrzymywał się na wysokim poziomie w ODP. Ten wysoki zwrot z inwestycji jest jednak związany głównie z niską wartością księgową netto inwestycji, a nie z dużym zyskiem.

4.6.   Wnioski dotyczące szkody

(116)

W okresie badanym w kontekście niemal nieistniejącego przywozu z USA wielkość przywozu z państw trzecich znacznie wzrosła (o 145 %), ale wzrósł również poziom cen tego przywozu (o 11 %). W tym samym czasie ceny przemysłu Unii spadły (o 8 %) wraz ze spadkiem kosztów produkcji (o 9 %). W rezultacie różnica cen między eksporterami z państw trzecich a objętymi próbą producentami unijnymi zmniejszyła się, co zwiększyło konkurencyjność przemysłu Unii.

(117)

Ogólnie rzecz biorąc, wskaźniki szkody wykazują pozytywną tendencję w okresie badanym, w szczególności w odniesieniu do produkcji (+ 11 %), mocy produkcyjnych (+ 9 %) i sprzedaży (+ 7 %), oraz pokazują, że unijny przemysł biodiesla powoli nadrabia straty spowodowane wcześniejszą szkodą. W ramach analizy wskaźników szkody wykazano, że przemysł Unii nie ponosi obecnie istotnej szkody. Niektóre wskaźniki, w szczególności niska rentowność (≤ 3 %) wskazują jednak, że jego warunki ekonomiczne są nadal niestabilne.

(118)

W związku z powyższym Komisja stwierdziła, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przemysł Unii nie poniósł istotnej szkody w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

5.   PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY

(119)

W związku z tym Komisja oceniła, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, czy istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody spowodowanej przez przywóz towarów z USA po cenach dumpingowych w przypadku wygaśnięcia środków.

(120)

W tym względzie Komisja zbadała moce produkcyjne i wolne moce produkcyjne w USA, prawdopodobny poziom cen przywozu z USA przy braku środków antydumpingowych oraz ich wpływ na przemysł Unii, w tym podcięcie cenowe przy braku środków antydumpingowych.

5.1.   Moce produkcyjne i wolne moce produkcyjne w USA

(121)

Jak opisano w sekcji 3.3.4 powyżej, ilości, które mogliby wywieźć producenci biodiesla z USA, są znaczne w porównaniu z wielkością rynku unijnego. Wolne moce produkcyjne stanowią 18 % konsumpcji w Unii w ODP. W związku z tym Komisja stwierdziła, że dostępne wolne moce produkcyjne są znaczne.

5.2.   Prawdopodobne poziomy cen przywozu z USA przy braku środków antydumpingowych

(122)

Jak opisano w sekcji 3.3.2 powyżej, z bieżących zachowań cenowych na rynkach eksportowych państw trzecich wynika, że producenci z USA dokonywali wywozu na swoje główne rynki państw trzecich po cenach niższych niż ceny krajowe w USA. Ponadto, jak wskazano w motywach 77 i 78, ceny te podcinają także ceny przemysłu Unii na rynku unijnym średnio o 6,4 %. Dlatego też, biorąc pod uwagę poziom cen wywozu z USA na inne rynki państw trzecich, wywóz do Unii jest potencjalnie znacznie bardziej atrakcyjny dla eksporterów z USA. Ponadto, jak wskazano w sekcji 3.3.6 powyżej, rynek unijny jest bardzo atrakcyjny, ponieważ jest największy na świecie, a ponadto istnieją znaczne unijne i krajowe środki zachęcające do konsumpcji biodiesla.

5.3.   Prawdopodobny wpływ na przemysł Unii

(123)

Jeżeli zezwolono by zatem na wygaśnięcie środków, znaczne ilości biodiesla z USA sprzedawanego po cenach dumpingowych wywarłyby bardzo silną presję na spadek cen unijnych oraz miałyby znaczący wpływ na warunki ekonomiczne przemysłu Unii. W związku z tym prawdopodobne jest, że wielkość produkcji i sprzedaży przemysłu Unii zmniejszyłaby się, a niewielkie zyski osiągane obecnie przez przemysł zamieniłyby się w straty.

(124)

Komisja dokonała dalszej oceny możliwego wpływu przywozu, tworząc model dwóch możliwych scenariuszy w przypadku wygaśnięcia środków, a mianowicie: 1) wzrostu przywozu z USA; oraz 2) spadku cen w UE spowodowanego zwiększoną konkurencją, przy założeniu, że wszystkie pozostałe czynniki pozostaną takie same.

(125)

W pierwszym scenariuszu Komisja modelowała dwa możliwe poziomy przywozu z USA. W przypadku pierwszego wariantu założono, że przywóz z USA osiągnie wielkość historyczną (w początkowym OD (20)), tj. 1,1 mln ton. W wyniku wzrostu przywozu z USA i związanego z tym spadku sprzedaży przemysłu UE rentowność przemysłu UE spadłaby o 0,14 %, tj. z +2,84 % do +2,70 %. W przypadku drugiego wariantu uwzględniono bardzo znaczący wzrost wielkości rynku UE z 6,6 mln ton w początkowym OD do 17 mln ton w ODP (+ 158 %). W tym kontekście Komisja modelowała wzrost przywozu odpowiadający temu samemu udziałowi USA w rynku – wynoszącemu 17,2 % – co w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem. W rezultacie rentowność przemysłu Unii spadłaby o 0,41 punktu procentowego z +2,84 % do +2,43 %. W obu przypadkach wpływ gwałtownego wzrostu przywozu z USA po stałych cenach można opisać jako stosunkowo umiarkowany. Ma to związek z wysokim udziałem kosztów zmiennych w przemyśle biodiesla.

(126)

W drugim scenariuszu określono potencjalnie dużą szkodliwość wpływu spadku cen. W przypadku spadku cen unijnych do poziomu cen eksportowych USA stosowanych wobec państw trzecich (721 EUR/t) zysk spadłby z +2,84 % do -3,88 %. W przypadku spadku cen unijnych o 10 %, tj. z 771 EUR/t do 694 EUR/t, zysk zmniejszyłby się z +2,84 % do -7,94 %. W każdym razie dowolny spadek cen wyższy niż -2,9 % zniwelowałby zysk przemysłu Unii.

(127)

W rzeczywistości, gdyby dopuszczono do wygaśnięcia środków, bardzo prawdopodobne jest, że na rynku wystąpiłoby połączenie dwóch powyższych scenariuszy. W szczególności można oczekiwać, że znaczne ilości biodiesla pochodzącego z USA weszłyby na rynek unijny po niższych cenach niż ceny przemysłu Unii. W rezultacie udział przemysłu Unii w rynku zmniejszyłby się, podobnie jak spadłyby jego ceny. Spowodowałoby to znaczne straty dla przemysłu Unii.

5.4.   Wnioski w sprawie prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody

(128)

Na tej podstawie, a także uwzględniając obecną trudną sytuację przemysłu Unii, Komisja stwierdziła, że brak środków najprawdopodobniej doprowadziłby do znacznego wzrostu przywozu towarów z USA po wyrządzających szkodę cenach dumpingowych i najpewniej ponownie doszłoby do wystąpienia istotnej szkody.

6.   INTERES UNII

(129)

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy utrzymanie istniejących środków antydumpingowych nie zaszkodzi interesom Unii jako całości. Interes Unii określono na podstawie oceny wszystkich różnorodnych interesów, których dotyczy sprawa, w tym interesu przemysłu Unii, importerów i użytkowników. Zgodnie z art. 21 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia podstawowego szczególną uwagę zwrócono na potrzebę ochrony przemysłu przed negatywnymi skutkami dumpingu wyrządzającego szkodę.

6.1.   Interes przemysłu Unii

(130)

Gdyby dopuszczono do wygaśnięcia obowiązujących środków, przemysł Unii z pewnością musiałby zmierzyć się z rosnącą nieuczciwą konkurencją ze strony producentów biodiesla z USA, co najprawdopodobniej gwałtownie zatrzymałoby trwającą obecnie poprawę sytuacji przemysłu Unii.

(131)

Komisja stwierdziła, że kontynuacja obowiązujących środków leży w interesie przemysłu Unii.

6.2.   Interes importerów niepowiązanych

(132)

Żaden importer nie sprzeciwił się przedłużeniu obowiązywania środków.

(133)

Shell Trading Rotterdam twierdził, że środki, poprzez ograniczanie podaży na rynku unijnym, doprowadzą do wzrostu cen. Odnotował on również dostępność biodiesla na innych rynkach.

(134)

Wydaje się, że środki nie mają znaczącego wpływu na importerów, ponieważ dostępne są alternatywne źródła zaopatrzenia. Świadczy o tym znaczący udział przywozu z państw trzecich w rynku.

(135)

Komisja stwierdziła zatem, że dalsze stosowanie środków nie będzie powodowało znacznej szkody dla interesu importerów.

6.3.   Interes użytkowników

(136)

Udział użytkowników w dochodzeniu był ograniczony.

(137)

Dwóch użytkowników – Preem, największe przedsiębiorstwo paliwowe w Szwecji, oraz Valero Energy Ltd Ireland – twierdziło, że przedłużenie obowiązywania środków będzie bezpośrednią przeszkodą dla ekologicznego rozwoju sektora transportu w Europie. Preem i Valero Energy Ltd Ireland wnioskowały w szczególności o wyłączenie hydrorafinowanego oleju roślinnego z obecnego zakresu produktu, ponieważ spodziewają się jego niedoboru w nadchodzących latach. Przedsiębiorstwo Valero Energy Ltd Ireland odniosło się konkretnie do celów UE w zakresie energii ze źródeł odnawialnych na 2030 r., twierdząc, że cele te nie zostaną osiągnięte z uwagi na obecną produkcję w UE.

(138)

Komisja zauważyła, że producenci unijni mają wystarczające moce produkcyjne, aby zaspokoić obecny popyt, a nawet wolne moce produkcyjne, aby w razie potrzeby zaspokoić przyszły wzrost i wywóz. Ponadto było zbyt wcześnie, aby móc z całą pewnością ocenić, czy w 2030 r. mogą wystąpić niedobory, w szczególności biorąc pod uwagę niedawne zwiększenie mocy produkcyjnych UE. W związku z tym Komisja może być w stanie lepiej ocenić sytuację, jeżeli zostanie poproszona o przeprowadzenie przeglądu wygaśnięcia za pięć lat. W związku z tym twierdzenie to odrzucono.

(139)

Nic nie wskazuje na to, by obowiązujące środki wywarły negatywny wpływ na unijnych użytkowników biodiesla, a w szczególności nie ma dowodów na to, by istniejące środki miały negatywny wpływ na rentowność tych użytkowników.

(140)

Komisja stwierdziła zatem, że dalsze stosowanie środków nie będzie szkodliwe dla interesu użytkowników.

6.4.   Wnioski dotyczące interesu Unii

(141)

W związku z powyższym Komisja ustaliła, że nie ma przekonujących powodów, aby stwierdzić, że utrzymanie obowiązujących środków w odniesieniu do przywozu biodiesla pochodzącego z USA nie leży w interesie Unii.

7.   ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE

(142)

Z wniosków Komisji odnośnie do prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody wynika zatem, że zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego środki antydumpingowe obowiązujące wobec przywozu biodiesla pochodzącego z USA, wprowadzone rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/1518, z późniejszymi zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (UE) 2016/676, powinny zostać utrzymane.

(143)

Jak określono w motywie 1 powyżej, obowiązujące cła antydumpingowe na przywóz biodiesla z USA zostały rozszerzone również na przywóz biodiesla wysyłanego z Kanady, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Kanady, jak również na przywóz biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo 20 % lub mniej monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, pochodzących z USA.

(144)

Cła antydumpingowe, które mają zostać utrzymane, w dalszym ciągu powinny być rozszerzone na przywóz biodiesla wysyłanego z Kanady, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Kanady, jak również biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo 20 % lub mniej monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, pochodzących z USA.

(145)

Producenci eksportujący z Kanady, których zwolniono ze środków rozszerzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/1518, są również zwolnieni ze środków wprowadzonych niniejszym rozporządzeniem.

(146)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(147)

Zgodnie z art. 109 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 (21), gdy kwotę należy zwrócić w następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, należnymi odsetkami powinna być stopa stosowana przez Europejski Bank Centralny w odniesieniu do jego podstawowych operacji refinansujących, opublikowana w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, obowiązująca pierwszego kalendarzowego dnia każdego miesiąca,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywanych „biodieslem”, w formie czystej lub w postaci mieszanki, zawierających wagowo ponad 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, objętych obecnie kodami CN ex 1516 20 98 (kod TARIC 1516209829), ex 1518 00 91 (kod TARIC 1518009129), ex 1518 00 99 (kod TARIC 1518009929), ex 2710 19 43 (kod TARIC 2710194329), ex 2710 19 46 (kod TARIC 2710194629), ex 2710 19 47 (kod TARIC 2710194729), ex 2710 20 11 (kod TARIC 2710201129), ex 2710 20 16 (kod TARIC 2710201629), ex 3824 99 92 (kod TARIC 3824999212), ex 3826 00 10 (kod TARIC 3826001029, 3826001059, 3826001099) oraz ex 3826 00 90 (kod TARIC 3826009019).

2.   Stawki ostatecznego cła antydumpingowego mające zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, mają stałą wartość dla produktu opisanego w ust. 1 i wytworzonego przez poniższe przedsiębiorstwa i wynoszą:

Przedsiębiorstwo

Stawka cła antydumpingowego, w EUR za tonę netto

Dodatkowy kod TARIC

Archer Daniels Midland Company, Decatur

68,6

A933

Cargill Inc., Wayzata

0

A934

Green Earth Fuels of Houston LLC, Houston

70,6

A935

Imperium Renewables Inc., Seattle

76,5

A936

Peter Cremer North America LP, Cincinnati

198,0

A937

World Energy Alternatives LLC, Boston

82,7

A939

Przedsiębiorstwa wymienione w załączniku I

115,6

zob. załącznik I

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

172,2

A999

Cło antydumpingowe nałożone na mieszanki ma zastosowanie, w stosunku wagowym, do łącznej zawartości monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym (zawartości biodiesla) w mieszance.

3.   Stosowanie indywidualnej stawki celnej ustalonej dla przedsiębiorstw, o których mowa w ust. 2, jest uwarunkowane przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej zgodnej z wymogami określonymi w załączniku II. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury obowiązuje stawka celna mająca zastosowanie do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw.

4.   Jeżeli jakikolwiek podmiot ze Stanów Zjednoczonych Ameryki przedstawi Komisji wystarczające dowody potwierdzające, że:

a)

nie dokonał wywozu towarów opisanych w art. 1 ust. 1 pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki w okresie objętym dochodzeniem (1 kwietnia 2007 r. – 31 marca 2008 r.);

b)

nie jest powiązany z żadnym eksporterem ani producentem podlegającym środkom wprowadzonym na mocy niniejszego rozporządzenia; oraz

c)

faktycznie dokonał wywozu towarów objętych postępowaniem albo stał się stroną nieodwołalnego zobowiązania umownego do wywozu znaczącej ilości do Unii po okresie objętym dochodzeniem,

Komisja może zmienić załącznik I w celu przyznania temu podmiotowi cła stosowanego wobec współpracujących producentów nieuwzględnionych w próbie, tj. 115,6 EUR na tonę.

Artykuł 2

1.   Ostateczne cło antydumpingowe mające zastosowanie do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw” zgodnie z art. 1 ust. 2 zostaje rozszerzone na przywóz monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywanych „biodieslem”, w formie czystej lub w postaci mieszanki, zawierających wagowo ponad 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, wysyłanych z Kanady, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Kanady, objętych obecnie kodami CN ex 1516 20 98 (kod TARIC 1516209821), ex 1518 00 91 (kod TARIC 1518009121), ex 1518 00 99 (kod TARIC 1518009921), ex 2710 19 43 (kod TARIC 2710194321), ex 2710 19 46 (kod TARIC 2710194621), ex 2710 19 47 (kod TARIC 2710194721), ex 2710 20 11 (kod TARIC 2710201121), ex 2710 20 16 (kod TARIC 2710201621), ex 3824 99 92 (kod TARIC 3824999210), ex 3826 00 10 (kody TARIC 3826001020, 3826001050, 3826001089) oraz ex 3826 00 90 (kod TARIC 3826009011), z wyjątkiem produktów wyprodukowanych przez wymienione poniżej przedsiębiorstwa:

Państwo

Przedsiębiorstwo

Dodatkowy kod TARIC

Kanada

BIOX Corporation, Oakville, Ontario, Kanada

B107

Kanada

DSM Nutritional Products Canada Inc., Dartmouth, Nowa Szkocja, Kanada

C114

Kanada

Rothsay Biodiesel, Guelph, Ontario, Kanada

B108

Cłem, które ma podlegać rozszerzeniu, jest cło ustanowione dla „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw” w art. 1 ust. 2, które jest ostatecznym cłem antydumpingowym w wysokości 172,2 EUR na tonę netto.

Cło antydumpingowe nałożone na mieszanki ma zastosowanie, w stosunku wagowym, do łącznej zawartości monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym (zawartości biodiesla) w mieszance.

2.   Stosowanie zwolnień przyznanych przedsiębiorstwom, o których mowa w ust. 1, lub upoważnionym przez Komisję zgodnie z art. 4 ust. 2 jest uwarunkowane przedstawieniem organom celnym państwa członkowskiego ważnej faktury handlowej zgodnej z wymogami określonymi w załączniku II. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury stosuje się cło antydumpingowe nałożone na podstawie ust. 1.

Artykuł 3

1.   Ostateczne cło antydumpingowe określone w art. 1 ust. 2 zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywanych „biodieslem”, w postaci mieszanki zawierającej wagowo 20 % lub mniej monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, pochodzących z USA, objętych obecnie kodami CN ex 1516 20 98 (kod TARIC 1516209830), ex 1518 00 91 (kod TARIC 1518009130), ex 1518 00 99 (kod TARIC 1518009930), ex 2710 19 43 (kod TARIC 2710194330), ex 2710 19 46 (kod TARIC 2710194630), ex 2710 19 47 (kod TARIC 2710194730), ex 2710 20 11 (kod TARIC 2710201130), ex 2710 20 16 (kod TARIC 2710201630), ex 3824 99 92 (kod TARIC 3824999220) oraz ex 3826 00 90 (kod TARIC 3826009030).

Cło antydumpingowe nałożone na mieszanki ma zastosowanie, w stosunku wagowym, do łącznej zawartości monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym (zawartości biodiesla) w mieszance.

2.   Stosowanie indywidualnej stawki celnej ustalonej dla przedsiębiorstw, o których mowa w art. 1 ust. 2, jest uwarunkowane przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury obowiązuje stawka celna mająca zastosowanie do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw na podstawie art. 1 ust. 2.

Artykuł 4

1.   Wnioski o zwolnienie z cła rozszerzonego na mocy art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 składa się na piśmie w jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej; wniosek musi być podpisany przez osobę upoważnioną do reprezentowania podmiotu wnoszącego o zwolnienie. Wnioski należy przesyłać na następujący adres:

European Commission

Directorate-General for Trade

Directorate G

Rue de la loi 170, CHAR 04/034

1049 Brussels

BELGIA

E-mail: TRADE-TDI-INFORMATION@ec.europa.eu

2.   Zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2016/1036 Komisja, po konsultacji z komitetem doradczym, może zezwolić, na mocy decyzji, na zwolnienie przywozu przedsiębiorstw, które nie obchodzą środków antydumpingowych wprowadzonych na podstawie art. 1, z cła rozszerzonego na mocy art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1.

Artykuł 5

W przypadkach gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu i dlatego cena faktycznie zapłacona lub należna jest ustalana w drodze proporcjonalnego podziału w celu określenia wartości celnej na mocy art. 131 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 (22), wysokość cła antydumpingowego określoną w art. 1, 2 i 3 powyżej pomniejsza się o odsetek, który odpowiada proporcjonalnemu podziałowi ceny faktycznie zapłaconej lub należnej.

O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.

Artykuł 6

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 29 lipca 2021 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 176 z 30.6.2016, s. 21.

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 599/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. L 179 z 10.7.2009, s. 26).

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 444/2011 z dnia 5 maja 2011 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 599/2009 na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, na przywóz biodiesla wysyłanego z Kanady, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Kanady, oraz rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 599/2009 na przywóz biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo maksymalnie 20 % biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, oraz kończące dochodzenie w odniesieniu do przywozu wysyłanego z Singapuru (Dz.U. L 122 z 11.5.2011, s. 12).

(4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1518 z dnia 14 września 2015 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. L 239 z 15.9.2015, s. 69).

(5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/676 z dnia 29 kwietnia 2016 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1518 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. L 116 z 30.4.2016, s. 31).

(6)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1598 z dnia 22 września 2017 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1518 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. L 245 z 23.9.2017, s. 1).

(7)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1121 z dnia 10 sierpnia 2018 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1518 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. L 204 z 13.8.2018, s. 33).

(8)  Zawiadomienie o zbliżającym się wygaśnięciu niektórych środków antydumpingowych (Dz.U. C 18 z 20.1.2020, s. 20).

(9)  Zawiadomienie o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. C 303 z 14.9.2020, s. 18).

(10)  Zawiadomienie o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia środków antysubsydyjnych mających zastosowanie do przywozu biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. C 303 z 14.9.2020, s. 7).

(11)  Dokument Tron: t21.000417.

(12)  Zawiadomienie w sprawie skutków, jakie pojawienie się COVID-19 ma na dochodzenia antydumpingowe i antysubsydyjne (Dz.U. C 86 z 16.3.2020, s. 6).

(13)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 193/2009 z dnia 11 marca 2009 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz biodiesla ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. L 67 z 12.3.2009, s. 22).

(14)  Konsumpcję ustalono na podstawie danych z UE-27, z wyłączeniem danych dotyczących Zjednoczonego Królestwa.

(15)  Wielkość przywozu obliczono na podstawie danych z UE-27, z wyłączeniem danych dotyczących Zjednoczonego Królestwa.

(16)  Przywóz z państw trzecich obliczono na podstawie danych z UE-27, z wyłączeniem danych dotyczących Zjednoczonego Królestwa jako państwa członkowskiego, ale z uwzględnieniem Zjednoczonego Królestwa jako państwa trzeciego.

(17)  Dane makroekonomiczne oparto na danych dla UE-27, z wyłączeniem danych ze Zjednoczonego Królestwa.

(18)  USDA, sprawozdanie Biofuels Annual (sprawozdanie GAIN), 29 czerwca 2020 r.

(19)  Wskaźniki mikroekonomiczne obliczono na podstawie danych z UE-28 z uwzględnieniem Zjednoczonego Królestwa. Biorąc pod uwagę małą wielkość sprzedaży producentów unijnych objętych próbą do Zjednoczonego Królestwa (około 1,1 % średniej sprzedaży tych producentów w UE w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym), wpływ transakcji z udziałem Zjednoczonego Królestwa na ustalenia dotyczące szkody musiałby być minimalny, a zatem wnioski dotyczące istotnej szkody nie powinny ulec zmianie po zastosowaniu danych dotyczących UE-27.

(20)  Od dnia 1 kwietnia 2007 r. do dnia 31 marca 2008 r.

(21)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1).

(22)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 558).


ZAŁĄCZNIK I

Nazwa przedsiębiorstwa

Miejscowość

Dodatkowy kod TARIC

AG Processing Inc.

Omaha

A942

Alabama Clean Fuels Coalition Inc.

Birmingham

A940

American Made Fuels, Inc.

Canton

A940

Arkansas SoyEnergy Group

DeWitt

A940

Arlington Energy, LLC

Mansfield

A940

Athens Biodiesel, LLC

Athens

A940

Beacon Energy

Cleburne

A940

Biodiesel of Texas, Inc.

Denton

A940

BioDiesel One Ltd

Southington

A940

Buffalo Biodiesel, Inc

Tonawanda

A940

BullDog BioDiesel

Ellenwood

A940

Carbon Neutral Solutions, LLC

Mauldin

A940

Central Iowa Energy LLC

Newton

A940

Chesapeake Custom Chemical Corp.

Ridgeway

A940

Community Fuels

Stockton

A940

Delta BioFuels Inc.

Natchez

A940

Diamond Biofuels

Mazon

A940

Direct Fuels

Euless

A940

Eagle Creek Fuel Services, LLC

Baltimore

A940

Earl Fisher Bio Fuels

Chester

A940

East Fork Biodiesel LLC

Algona

A940

ECO Solutions, LLC

Chatsworth

A940

Ecogy Biofuels LLC

Tulsa

A940

ED&F Man Biofuels Inc.

Nowy Orlean

A940

Freedom Biofuels Inc.

Madison

A940

Fuel & Lube, LLC

Richmond

A940

Fuel Bio

Elizabeth

A940

FUMPA Bio Fuels

Redwood Falls

A940

Galveston Bay Biodiesel LP (BioSelect Fuels)

Houston

A940

Geo Green Fuels LLC

Houston

A940

Georgia Biofuels Corp.

Loganville

A940

Green River Biodiesel, Inc.

Moundville

A940

Griffin Industries Inc.

Cold Spring

A940

High Plains Bioenergy

Guymon

A940

Huish Detergents Inc.

Salt Lake City

A940

Incobrasa Industries Ltd.

Gilman

A940

Independence Renewable Energy Corp.

Perdue Hill

A940

Indiana Flex Fuels

LaPorte

A940

Innovation Fuels Inc.

Newark

A940

Iowa Renewable Energy LLC

Washington

A940

Johann Haltermann Ltd.

Houston

A940

Lake Erie Biofuels LLC

Erie

A940

Leland Organic Corporation

Leland

A940

Louis Dreyfus Agricultural Industries LLC

Claypool

A940

Louis Dreyfus Claypool Holdings LLC

Claypool

A940

Memphis Biofuels, LLC

Memphis

A942

Middle Georgia Biofuels

East Dublin

A940

Middletown Biofuels LLC

Blairsville

A940

Musket Corporation

Oklahoma City

A940

New Fuel Company

Dallas

A940

North Mississippi Biodiesel

New Albany

A940

Northern Biodiesel, Inc.

Ontario

A940

Northwest Missouri Biofuels, LLC

St. Joseph

A940

Nova Biofuels Clinton County LLC

Clinton

A940

Nova Biosource

Senaca

A940

Organic Fuels Ltd.

Houston

A940

Organic Technologies

Coshocton

C482

Owensboro Grain Company LLC

Owensboro

A940

Paseo Cargill Energy, LLC

Kansas City

A940

Peach State Labs Inc.

Rome

A940

Perihelion Global, Inc.

Opp

A940

Philadelphia Fry-O-Diesel Inc.

Filadelfia

A940

Pinnacle Biofuels, Inc.

Crossett

A940

PK Biodiesel

Woodstock

A940

Pleasant Valley Biofuels, LLC

American Falls

A940

RBF Port Neches LLC

Houston

A940

Red Birch Energy, Inc.

Bassett

A940

Red River Biodiesel Ltd.

New Boston

A940

REG Ralston LLC

Ralston

A940

Renewable Energy Products, LLC

Santa Fe Springs

A940

Riksch BioFuels LLC

Crawfordsville

A940

Safe Renewable Corp.

Conroe

A940

Sanimax Energy Inc.

DeForest

A940

Scott Petroleum

Itta Bena

A942

Seminole Biodiesel

Bainbridge

A940

Soy Solutions

Milford

A940

SoyMor Biodiesel LLC

Albert Lea

A940

Sunshine BioFuels, LLC

Camilla

A940

TPA Inc.

Warren

A940

Trafigura AG

Stamford

A940

U.S. Biofuels Inc.

Rome

A940

United Oil Company

Pittsburgh

A940

Valco Bioenergy

Harlingen

A940

Vanguard Synfuels, LLC

Pollock

A940

Vinmar Overseas, Ltd

Houston

A938

Vitol Inc.

Houston

A940

Walsh Bio Diesel, LLC

Mauston

A940

Western Dubque Biodiesel LLC

Farley

A940

Western Iowa Energy LLC

Wall Lake

A940

Western Petroleum Company

Eden Prairie

A940


ZAŁĄCZNIK II

Ważna faktura handlowa, o której mowa w art. 1 ust. 3 i art. 2 ust. 2, musi zawierać oświadczenie podpisane przez pracownika podmiotu wystawiającego tę fakturę, w następującej formie:

imię i nazwisko oraz funkcja pracownika podmiotu, który wystawił fakturę,

oświadczenie o następującej treści:

„Ja, niżej podpisany, poświadczam, że (ilość) monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywanych »biodieslem«, w formie czystej lub w postaci mieszanki zawierającej wagowo ponad 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, sprzedanych na wywóz do Unii Europejskiej, które są objęte niniejszą fakturą, zostało wytworzone przez [nazwa i adres przedsiębiorstwa] [dodatkowy kod TARIC] w [odpowiednie państwo/a]. Oświadczam, że informacje zawarte w niniejszej fakturze są pełne i zgodne z prawdą”.


ZAŁĄCZNIK III

Ważna faktura handlowa, o której mowa w art. 3 ust. 2, musi zawierać oświadczenie podpisane przez pracownika podmiotu wystawiającego fakturę handlową, w następującej formie:

imię i nazwisko oraz funkcja pracownika podmiotu, który wystawił fakturę;

oświadczenie o następującej treści:

„Ja, niżej podpisany, poświadczam, że (ilość) monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywanych »biodieslem«, w formie czystej lub w postaci mieszanki zawierającej wagowo 20 % lub mniej monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, sprzedanych na wywóz do Unii Europejskiej, które są objęte niniejszą fakturą, zostały wytworzone przez [nazwa i adres przedsiębiorstwa] [dodatkowy kod TARIC] w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Oświadczam, że informacje zawarte w niniejszej fakturze są pełne i zgodne z prawdą”.


2.8.2021   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 277/62


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2021/1267

z dnia 29 lipca 2021 r.

nakładające ostateczne cła wyrównawcze na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (1), w szczególności jego art. 18 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

1.   PROCEDURA

1.1.   Poprzednie dochodzenia i obowiązujące środki

(1)

Rozporządzeniem (WE) nr 598/2009 (2), Rada nałożyła ostateczne cło wyrównawcze od 211,2 EUR do 237 EUR za tonę netto na przywóz monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywanych „biodieslem”, w formie czystej lub w postaci mieszanki, zawierających wagowo ponad 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, w tym czasie objętych kodami CN ex 1516 20 98 (kod TARIC 1516209820), ex 1518 00 91 (kod TARIC 1518009120), ex 1518 00 99 (kod TARIC 1518009920), ex 2710 19 41 (kod TARIC 2710194120), 3824 90 91, ex 3824 90 97 (kod TARIC 3824 90 97 87), oraz pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki („USA” lub „państwo, którego dotyczy postępowanie”). Cło wyrównawcze nałożone niniejszym rozporządzeniem jest określane dalej jako „pierwotne środki”. Dochodzenie, które doprowadziło do wprowadzenia pierwotnych środków, zwane jest dalej „pierwotnym dochodzeniem”.

(2)

Rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 443/2011 (3), w następstwie dochodzenia w sprawie obejścia środków, Rada rozszerzyła ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 598/2009 na przywóz biodiesla wysyłanego z Kanady, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Kanady, z wyjątkiem biodiesla produkowanego przez przedsiębiorstwa BIOX Corporation, Oakville i Rothsay Biodiesel, Guelph, Ontario, Kanada. Tym samym rozporządzeniem Rada rozszerzyła również ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 598/2009 na przywóz biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo 20 % lub mniej monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, pochodzącego z USA.

(3)

Rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/1519 (4) Komisja Europejska ponownie nałożyła ostateczne środki wyrównawcze na przywóz biodiesla pochodzącego z USA w następstwie przeglądu wygaśnięcia („poprzedni przegląd wygaśnięcia”).

(4)

Ponadto rozporządzeniem (UE) 2015/1519 zmienionym rozporządzeniem (UE) 2016/675 (5) rozszerzono ostateczne cło wyrównawcze także na przywóz biodiesla wysyłanego z Kanady, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Kanady, z wyjątkiem biodiesla produkowanego przez przedsiębiorstwa BIOX Corporation, Oakville, i Rothsay Biodiesel, Guelph, oba mające siedzibę w Ontario, Kanada, jak również przez przedsiębiorstwo DSM Nutritional Products Canada Inc., Dartmouth, Nowa Szkocja, Kanada. Tym samym rozporządzeniem Komisja Europejska rozszerzyła ostateczne cło wyrównawcze również na przywóz biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo 20 % lub mniej monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, pochodzącego z USA.

(5)

Obowiązujące obecnie cła wyrównawcze to stałe kwoty wynoszące od 211,2 EUR do 237 EUR za tonę netto w przypadku przywozu od producentów eksportujących.

1.2.   Wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia

(6)

W następstwie opublikowania zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu (6) Komisja Europejska („Komisja”) otrzymała wniosek o dokonanie przeglądu zgodnie z art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”).

(7)

Wniosek o dokonanie przeglądu został złożony w dniu 11 czerwca 2020 r. przez Europejską Radę Biodiesla („wnioskodawca”) w imieniu producentów unijnych reprezentujących ponad 25 % całkowitej produkcji unijnej biodiesla. W uzasadnieniu wniosku o dokonanie przeglądu podano, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia przywozu subsydiowanego biodiesla do Unii i ponownego wystąpienia szkody dla przemysłu Unii.

2.   Wszczęcie przeglądu wygaśnięcia

(8)

Po konsultacji z Komitetem ustanowionym na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 (7) Komisja ustaliła, że istnieją wystarczające dowody, aby wszcząć przegląd wygaśnięcia, i na podstawie art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego wszczęła w dniu 14 września 2020 r. przegląd wygaśnięcia w odniesieniu do przywozu biodiesla pochodzącego z USA. Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (8) („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”).

(9)

W tym samym dniu – 14 września 2020 r. – Komisja wszczęła równolegle przegląd wygaśnięcia środków antydumpingowych obowiązujących względem przywozu biodiesla pochodzącego z USA.

(10)

Rząd Kanady przedstawił uwagi na temat wszczęcia tego przeglądu, zauważając, że jeżeli środki miałyby zostać utrzymane, zwolnienie przyznane trzem kanadyjskim producentom biodiesla powinno pozostać w mocy. Komisja zachowała wspomniane zwolnienie w mocy w art. 2 niniejszego rozporządzenia.

2.1.   Okres objęty dochodzeniem przeglądowym i okres badany

(11)

Dochodzenie dotyczące kontynuacji lub ponownego wystąpienia subsydiowania objęło okres od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”). Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do końca okresu objętego dochodzeniem przeglądowym („okres badany”).

2.2.   Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z UE

(12)

Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto w dniu 14 września 2020 r., tj. w okresie przejściowym uzgodnionym między Zjednoczonym Królestwem a UE, w którym Zjednoczone Królestwo nadal podlegało prawu Unii. Okres ten dobiegł końca w dniu 31 grudnia 2020 r. W związku z tym od dnia 1 stycznia 2021 r. przedsiębiorstwa i stowarzyszenia ze Zjednoczonego Królestwa nie kwalifikują się już jako zainteresowane strony w tym postępowaniu.

(13)

Za pośrednictwem notatki do akt sprawy (9) z dnia 15 stycznia 2021 r. Komisja zwróciła się do podmiotów gospodarczych ze Zjednoczonego Królestwa, które uważają, że nadal kwalifikują się jako zainteresowane strony, do nawiązania z nią kontaktu. BP OIL International Limited i Argent Energy zwróciły się o utrzymanie ich statusu zainteresowanych stron i uzyskały to prawo na podstawie przedstawionych dowodów. W szczególności oba przedsiębiorstwa przedstawiły dowody na istnienie powiązanych podmiotów w obrębie odpowiedniej grupy prowadzącej działalność na rynku unijnym. Z drugiej strony spółkę dominującą Valero Energy Limited ze Zjednoczonego Królestwa zastąpiła jej irlandzka spółka zależna Valero Energy Limited Ireland, ponieważ to druga z wymienionych spółek prowadzi działalność na rynku unijnym.

2.3.   Zainteresowane strony

(14)

W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja wezwała zainteresowane strony do skontaktowania się z nią w celu wzięcia udziału w dochodzeniu. Ponadto Komisja wyraźnie poinformowała wnioskodawcę, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów w USA i władze USA, znanych importerów, użytkowników, przedsiębiorstwa handlowe, a także stowarzyszenia, o których wiadomo, że są zainteresowane, o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia i zaprosiła te podmioty do udziału.

(15)

Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag na temat przeglądu wygaśnięcia oraz złożenia wniosku o przesłuchanie przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu.

2.4.   Kontrola wyrywkowa

(16)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja oznajmiła, że może przeprowadzić kontrolę wyrywkową zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego.

 

    Kontrola wyrywkowa producentów unijnych

(17)

W dniu 14 września 2020 r. Komisja powiadomiła zainteresowane strony o wstępnym doborze próby producentów unijnych zgodnie z sekcją 5.3 zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Komisja dobrała próbę na podstawie wielkości produkcji i sprzedaży produktu podobnego w 2019 r., a także położenia geograficznego producentów produktu podobnego. Próba ta składała się z trzech producentów unijnych. Producenci unijni objęci próbą odpowiadali za 17,5 % całkowitej szacowanej wielkości produkcji produktu podobnego w Unii, co zapewnia również odpowiedni zakres geograficzny. Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag na temat wstępnego doboru próby. W wyznaczonym terminie 7 dni od daty powiadomienia o wstępnym doborze próby producentów unijnych nie otrzymano żadnych uwag.

 

    Kontrola wyrywkowa importerów

(18)

Aby podjąć decyzję co do konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej i, jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby dokonać doboru próby, Komisja zwróciła się do importerów niepowiązanych o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

(19)

Tylko jeden niepowiązany importer, Shell Trading Rotterdam BV, udzielił wymaganych informacji, w związku z czym Komisja podjęła decyzję, że kontrola wyrywkowa nie jest konieczna.

 

    Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących

(20)

Aby zdecydować, czy kontrola wyrywkowa była konieczna, oraz dokonać w takim przypadku doboru próby, Komisja wezwała wszystkich znanych producentów eksportujących w USA do udzielenia informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Poza tym zwróciła się do władz państwa wywozu o zidentyfikowanie innych producentów eksportujących, którzy mogliby być zainteresowani udziałem w dochodzeniu, lub skontaktowanie się z nimi.

(21)

Trzech producentów eksportujących w USA zgłosiło się i wyraziło chęć podjęcia współpracy z Komisją w ramach dochodzeń. Ze względu na tak niewielką liczbę Komisja uznała, że kontrola wyrywkowa nie jest konieczna, i wszystkie trzy przedsiębiorstwa wezwano do udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

2.5.   Współpraca ze strony państwa, którego dotyczy postępowanie

(22)

W dniu 15 października 2020 r. jedno z początkowo współpracujących przedsiębiorstw wysłało do Komisji wiadomość e-mail, w której poinformowało, że nie będzie dalej współpracować. Ponadto dwa pozostałe przedsiębiorstwa również nie dostarczyły wymaganych informacji w wyznaczonym terminie poprzez wypełnienie i odesłanie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(23)

W dniu 10 listopada 2020 r. Komisja przesłała pismo informujące wszystkie trzy przedsiębiorstwa o zamiarze zastosowania art. 28 rozporządzenia podstawowego oraz oparcia ustaleń dochodzenia na dostępnym stanie faktycznym. Władze USA zostały również poinformowane o tym zamiarze. Termin nadsyłania uwag do pisma upłynął dnia 17 listopada 2020 r. Nie otrzymano żadnych uwag.

(24)

Ponadto na etapie wszczęcia postępowania Komisja w nocie werbalnej z dnia 14 września 2020 r. zwróciła się do władz USA o wypełnienie i odesłanie kwestionariusza antysubsydyjnego przeznaczonego dla rządu USA. Nie otrzymała odpowiedzi w wyznaczonym terminie.

(25)

W dniu 10 listopada 2020 r. Komisja przesłała notę werbalną, informując władze USA o zamiarze zastosowania art. 28 rozporządzenia podstawowego oraz oparcia ustaleń dochodzenia na dostępnym stanie faktycznym ze względu na brak współpracy z ich strony.

(26)

Termin nadsyłania uwag do noty werbalnej upłynął dnia 17 listopada 2020 r. Nie otrzymano żadnych uwag.

(27)

Komisja stwierdziła zatem, że ani producenci eksportujący, ani rząd USA nie współpracowali w dochodzeniu w ramach przeglądu wygaśnięcia. W związku z tym Komisja postanowiła zastosować przepisy art. 28 rozporządzenia podstawowego i oprzeć ustalenia, pozytywne bądź negatywne, na dostępnym stanie faktycznym.

2.6.   Kwestionariusze

(28)

Na etapie wszczęcia postępowania kopię kwestionariusza udostępniono w aktach do wglądu dla zainteresowanych stron i na stronie internetowej DG ds. Handlu.

(29)

Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od trzech producentów unijnych objętych próbą oraz od niepowiązanego importera unijnego.

2.7.   Weryfikacja

(30)

Z uwagi na wybuch pandemii COVID-19 i środki izolacji wprowadzone przez poszczególne państwa członkowskie, jak również przez poszczególne państwa trzecie, Komisja nie mogła przeprowadzić wizyt weryfikacyjnych na podstawie z art. 26 rozporządzenia podstawowego. Zamiast tego Komisja przeprowadziła zdalne kontrole krzyżowe wszystkich informacji uznanych za niezbędne, aby dokonać ustaleń zgodnie z zawiadomieniem w sprawie skutków, jakie pandemia COVID-19 ma na dochodzenia antydumpingowe i antysubsydyjne (10). Komisja przeprowadziła zdalne kontrole krzyżowe następujących przedsiębiorstw:

 

Producenci unijni

SAIPOL Bu Diester, Francja

CAMPA Iberia S.A.U., Hiszpania

VERBIO Vereinigte BioEnergie AG, Niemcy

 

Importerzy

Shell Trading Rotterdam BV, Niderlandy

2.8.   Ujawnianie informacji

(31)

W dniu 21 maja 2021 r. Komisja ujawniła istotne fakty i ustalenia, na podstawie których zamierza utrzymać obowiązujące cła wyrównawcze. Wszystkim stronom wyznaczono okres, w którym mogły zgłaszać uwagi dotyczące ujawnionych ustaleń.

(32)

Komisja rozpatrzyła i w stosownych przypadkach uwzględniła uwagi przedstawione przez zainteresowane strony. Stronom, które zgłosiły taki wniosek, zapewniono możliwość przesłuchania.

3.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

3.1.   Produkt objęty postępowaniem

(33)

Produkt objęty postępowaniem jest taki sam jak w pierwotnym dochodzeniu i poprzednim przeglądzie wygaśnięcia, mianowicie monoalkilowe estry kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będące produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywane „biodieslem”, w formie czystej lub w postaci mieszanki, zawierające wagowo ponad 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, pochodzących z USA, objętych obecnie kodami CN ex 1516 20 98 (kod TARIC 1516209829), ex 1518 00 91 (kod TARIC 1518009129), ex 1518 00 99 (kod TARIC 1518009929), ex 2710 19 43 (kod TARIC 2710194329), ex 2710 19 46 (kod TARIC 2710194629), ex 2710 19 47 (kod TARIC 2710194729), ex 2710 20 11 (kod TARIC 2710201129), ex 2710 20 16 (kod TARIC 2710201629), ex 3824 99 92 (kod TARIC 3824999212), ex 3826 00 10 (kod TARIC 3826001029, 3826001059, 3826001099), ex 3826 00 90 (kod TARIC 3826009019) („produkt objęty postępowaniem”).

(34)

Biodiesel jest paliwem odnawialnym produkowanym z szerokiej gamy surowców, tj. olejów roślinnych, takich jak olej rzepakowy, olej sojowy, olej palmowy, zużyte oleje spożywcze, tłuszcze zwierzęce lub biomasa.

(35)

Biodiesel jest wykorzystywany w sektorze transportu, głównie w postaci mieszanki z mineralnym olejem napędowym (tj. ropą naftową/konwencjonalnym olejem napędowym) i w znikomym stopniu w czystej postaci (B100).

3.2.   Produkt podobny

(36)

W toku pierwotnego dochodzenia oraz poprzedniego przeglądu wygaśnięcia wykazano, a w przedmiotowym przeglądzie wygaśnięcia potwierdzono, że takie same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne oraz te same podstawowe zastosowania mają następujące produkty:

produkt objęty postępowaniem,

produkt produkowany i sprzedawany na rynku krajowym USA, oraz

produkt wytwarzany i sprzedawany w Unii przez przemysł unijny.

(37)

Produkty te uznano zatem za produkty podobne w rozumieniu art. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

3.3.   Argumenty dotyczące zakresu produktu

(38)

Szwedzkie przedsiębiorstwo Preem AB oraz przedsiębiorstwo Valero Energy Ltd Ireland, będące producentami i dostawcami paliw, a tym samym użytkownikami produktu objętego postępowaniem, twierdziły, że biodiesel z estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAME) i biodiesel z hydrorafinowanego oleju roślinnego to dwa różne rodzaje biodiesla oraz że hydrorafinowany olej roślinny należy wyłączyć z obecnego zakresu produktu. W rozporządzeniu z 2009 r. nakładającym środki tymczasowe (11) wszystkie rodzaje biodiesla i mieszanki biodiesla uznano za paliwa biodiesel. Zarówno ester metylowy kwasu tłuszczowego, jak i hydrorafinowany olej roślinny mogą być mieszane z olejem napędowym i pomimo pewnych różnic we właściwościach fizycznych końcowe zastosowanie produktu jest takie samo i oba produkty są produkowane przez przemysł Unii. Ponadto w skardze w pierwotnym dochodzeniu olej napędowy produkowany z hydrorafinowanych olejów roślinnych wyraźnie określono jako część produktu objętego postępowaniem, przy czym żadna ze stron nie zakwestionowała wówczas tego stwierdzenia. W związku z tym twierdzenie to zostało odrzucone.

4.   Prawdopodobieństwo utrzymywania się lub ponownego wystąpienia subsydiowania

4.1.   Uwagi wstępne

(39)

Zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy istnieje prawdopodobieństwo, że wygaśnięcie obowiązujących środków doprowadzi do kontynuacji lub ponownego wystąpienia subsydiowania produktu objętego postępowaniem pochodzącego z USA i kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody dla przemysłu Unii. Ze względu na brak współpracy ze strony producentów eksportujących i władz USA, o którym mowa w motywach 22–27 powyżej, nie było możliwe dokonanie analizy na podstawie zweryfikowanych danych dostarczonych przez producentów eksportujących i władze USA.

(40)

Zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego ustalenia w odniesieniu do prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia subsydiowania oparto zatem na dostępnym stanie faktycznym. Komisja wykorzystała następujące źródła informacji: wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia oraz późniejsze oświadczenia wnioskodawcy, Eurostat, bazę danych Global Trade Atlas („GTA”) i strony internetowe Agencji Informacji Energetycznej Stanów Zjednoczonych („EIA”) oraz Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych („USDA”).

(41)

W szczególności Komisja przeanalizowała następujące federalne i stanowe programy subsydiowania, które zostały wskazane we wniosku o dokonanie przeglądu i które Komisja uznała za nadal funkcjonujące.

(42)

Z drugiej strony z uwagi na brak współpracy ze strony władz USA i amerykańskich producentów eksportujących oraz w świetle wniosków dotyczących kontynuacji subsydiowania na podstawie wyżej wymienionych programów Komisja nie przeprowadziła dalszej analizy następujących federalnych i stanowych programów subsydiowania.

4.2.   Subsydiowanie – programy federalne

4.2.1.   Ulga dotycząca mieszaniny biodiesla i ulga dotycząca biodiesla

4.2.1.1.   Podstawa prawna

(43)

Podstawą prawną ulgi podatkowej dla podmiotów zajmujących się mieszaniem biodiesla, detalistów i użytkowników końcowych jest pkt 40 A lit. b) tytułu 26 prawa podatkowego USA (U.S.C.). Przewidziano w nich następujące ulgi związane z paliwem biodiesel:

1)

ulga dotycząca mieszanin biodiesla;

2)

ulga dotycząca biodiesla;

3)

ulga dotycząca małych producentów biodiesla pochodzenia rolniczego.

(44)

Ta ulga dotycząca mieszaniny biodiesla istnieje w ustawodawstwie Stanów Zjednoczonych na szczeblu federalnym od 2005 r. (12). Zgodnie z sekcją 202 lit. a) ustawy Energy and Improvement and Extension Act Stanów Zjednoczonych z 2008 r. ta ulga podatkowa miała wygasnąć w dniu 31 grudnia 2009 r. (13). Ten program subsydiowania nigdy jednak tak naprawę nie wygasł, lecz był wielokrotnie przywracany z mocą wsteczną aż do chwili obecnej. Co więcej, w dniu 20 grudnia 2019 r. na mocy uzupełniającej ujednoliconej ustawy budżetowej Further Consolidated Appropriations Act Kongres USA przywrócił program na dwa lata od dnia 31 grudnia 2017 r. i przedłużył go na 3 lata, tj. do dnia 31 grudnia 2022 r. (14). To 5-letnie przedłużenie jest najdłuższym przedłużeniem dokonanym od czasu wprowadzenia tego programu subsydiowania.

(45)

Po ujawnieniu ustaleń wnioskodawca poinformował Komisję, że w dniu 25 maja 2021 r. do Senatu oraz Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych wniesiono projekt ustawy w celu przedłużenia programu w zakresie ulgi dotyczącej mieszaniny biodiesla o kolejne trzy lata, tj. do dnia 31 grudnia 2025 r.

(46)

Podobnie jak ulga dotycząca mieszaniny biodiesla ulga dotycząca biodiesla istnieje w ustawodawstwie Stanów Zjednoczonych na szczeblu federalnym od 2005 r. (15). Zgodnie z sekcją 202 lit. a) ustawy Energy and Improvement and Extension Act Stanów Zjednoczonych z 2008 r. ta ulga podatkowa miała wygasnąć w dniu 31 grudnia 2009 r. (16). Ten program subsydiowania również nigdy jednak nie wygasł i był wielokrotnie przywracany z mocą wsteczną aż do chwili obecnej. Co więcej, w dniu 20 grudnia 2019 r. na mocy uzupełniającej ujednoliconej ustawy budżetowej Further Consolidated Appropriations Act Kongres USA przywrócił program na dwa lata od dnia 31 grudnia 2017 r. i przedłużył go na 3 lata, tj. do dnia 31 grudnia 2022 r. (17).

(47)

Odliczenie od podatku dochodowego dla małych producentów biodiesla pochodzenia rolniczego to ulga podatkowa przeznaczona wyłącznie dla małych producentów biodiesla pochodzenia rolniczego. Program ten został przeanalizowany w poniższych motywach 63–70.

4.2.1.2.   Kwalifikowalność

(48)

Aby kwalifikować się do skorzystania z ulgi dotyczącej mieszaniny biodiesla, o której mowa w powyższym motywie 43 pkt 1), przedsiębiorstwo musi wytworzyć mieszaninę biodiesla i oleju napędowego, która jest sprzedawana jako paliwo lub do wykorzystania jako paliwo.

(49)

Podmiot wnioskujący o taką zachętę musi otrzymać zaświadczenie od producenta lub importera biodiesla, które określa produkt i procentowy udział biodiesla oraz biodiesla pochodzenia rolniczego (18) w tym produkcie. Wspomniana ulga przyjmuje formę ulgi podatkowej związanej z akcyzą lub, w przypadku gdy zobowiązanie podatkowe przedsiębiorstwa z tytułu akcyzy jest niższe od całkowitej ulgi podatkowej związanej z akcyzą, przedsiębiorstwo może wnioskować o pozostałą kwotę ulgi jako o kredyty podatkowe podlegające refundacji. Kredyty podatkowe podlegające refundacji mogą przyjąć formę ulgi dotyczącej podatków dochodowych lub bezpośredniej płatności. Podlegają one refundacji, ponieważ nadwyżka kredytu może zostać wypłacona podatnikowi jako gotówkowa płatność bezpośrednia, o ile kredyt przewyższa zobowiązanie podatkowe podmiotu.

(50)

Ulga dotycząca biodiesla, o której mowa w motywie 43 pkt 2, to kredyty podatkowe niepodlegające refundacji dla detalistów lub użytkowników końcowych niemieszanego czystego biodiesla. Ulga dotycząca czystego biodiesla jest dostępna wyłącznie dla podmiotów, które tankują czystego biodiesla do zbiornika paliwa pojazdu lub wykorzystują go jako paliwo. Należy zauważyć, że również producenci biodiesla wytwarzający biodiesla na własne potrzeby mogą korzystać z tej ulgi. Aby móc wnioskować o taką ulgę, producent biodiesla musi prowadzić działalność jako detalista (tankując użytkownikom końcowym biodiesla do zbiornika paliwa) lub jako użytkownik końcowy (tankując biodiesla do swojego pojazdu).

4.2.1.3.   Zastosowanie w praktyce

(51)

Biodiesel mieszany z olejem napędowym może być objęty ulgą podatkową związaną z akcyzą lub kredytem podatkowym. W ODP przeważała ulga wynosząca 1 USD za galon dla wszystkich rodzajów biodiesla, tj. biodiesla pochodzenia rolniczego i oleju napędowego wytwarzanego z biomasy.

(52)

Ostateczna ulga podatkowa za mieszane paliwo zależy od tego, ile zawiera ono biodiesla. Minimalnym wymogiem i najczęstszą praktyką jest dodawanie 0,1 % mineralnego oleju napędowego do 99,9 % biodiesla (taki mieszany produkt jest określany w USA jako B99), ponieważ gwarantuje to otrzymanie maksymalnej ulgi podatkowej. Udział biodiesla w mieszanym produkcie decyduje o kwalifikowalności do ulgi podatkowej (np. 100 galonów B99 będzie zawierać 99,9 galonów biodiesla, a zatem będzie kwalifikować się do ulgi podatkowej wynoszącej 99,90 USD). Konwersja biodiesla z czystego produktu (B100) na produkt mieszany (B99) jest prostą operacją. Wiąże się ona z dodaniem 0,1 % mineralnego oleju napędowego do czystego biodiesla i nie pociąga za sobą znaczącego przetworzenia produktu objętego postępowaniem. To właśnie działanie polegające na mieszaniu zapewnia kwalifikowalność do ulgi.

(53)

Producenci biodiesla mogą wnioskować o zachętę, jeżeli sami zajmują się mieszaniem. Producent musi przeprowadzać mieszanie czystego biodiesla z olejem napędowym. Pod względem kwalifikowania się do ulgi nie ma różnicy między mieszanym biodieslem przeznaczonym na sprzedaż krajową lub eksportową

(54)

Przedsiębiorstwa, które nie wytwarzają czystego biodiesla, lecz raczej go nabywają i mieszają, są również uprawnione do skorzystania z ulgi podatkowej. Takie przedsiębiorstwa muszą uzyskać świadectwo od producenta lub importera biodiesla (a tam gdzie stosowne, od wszelkich uczestniczących odsprzedawców), w którym producent faktycznie zaświadcza, że nie wnioskował o ulgę podatkową (19).

(55)

Wymieniona zachęta może być przedmiotem wniosku o ulgi dotyczące podatków dochodowych lub ulgi podatkowe związane z akcyzą lub o bezpośrednią płatność gotówkową. Łączna kwota zachęty pozostaje taka sama (1 USD za galon) niezależnie od tego, czy zachęta jest przedmiotem wniosku o ulgę podatkową związaną z akcyzą, kredyt podatkowy, płatność bezpośrednią dla podatnika lub jakąkolwiek kombinację wymienionych form.

(56)

W U.S.C. przewidziano, że ulga dotycząca mieszaniny biodiesla nie zostanie przyznana, chyba że przedsiębiorstwo zajmujące się mieszaniem biodiesla z mineralnym olejem napędowym uzyska świadectwo („świadectwo dotyczące biodiesla”) od producenta biodiesla, w którym producent poświadczy m.in. ilość biodiesla, do której odnosi się świadectwo, oraz pochodzenie biodiesla (rolnicze lub inne).

(57)

W odniesieniu do ulgi dotyczącej biodiesla i podobnie jak w przypadku poprzedniego przeglądu wygaśnięcia detalista (lub producent biodiesla działający jako detalista) lub użytkownik końcowy niemieszanego biodiesla może wystąpić o ulgę w wysokości 1,00 USD za galon każdego rodzaju niemieszanego (czystego) biodiesla umieszczonego w zbiorniku paliwa pojazdu lub wykorzystanego jako paliwo. Ogólne kredyty podatkowe niepodlegające refundacji to ulgi dotyczące podatków dochodowych przedsiębiorstw. Nie podlegają one refundacji, ponieważ nadwyżka kredytu nie może zostać wypłacona przedsiębiorstwu jako gotówkowa płatność bezpośrednia, w przypadku gdy kredyt przewyższa jego zobowiązanie podatkowe.

(58)

Biorąc pod uwagę, że do tych programów kwalifikują się producenci biodiesla, oraz na podstawie dostępnego stanu faktycznego (20) (z uwagi na brak współpracy, jak wskazano w motywie 27 powyżej) Komisja stwierdziła, że amerykańscy producenci eksportujący odnieśli z programu korzyści.

4.2.1.4.   Podsumowanie

(59)

Ulga dotycząca mieszaniny biodiesla oraz ulga dotycząca biodiesla musiały być uznane za zachętę podatkową, niezależnie od tego, czy mają one formę płatności gotówkowej (możliwej tylko w przypadku ulgi dotyczącej mieszanin biodiesla), czy też muszą stanowić wyrównanie zobowiązań podatkowych (dotyczy obydwu ulg podatkowych).

(60)

Komisja stwierdza zgodnie ze swoimi ustaleniami z pierwotnego dochodzenia, że programy stanowią subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) oraz art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego, ponieważ w programach tych przewidziano wkład finansowy rządu USA w formie bezpośrednich dotacji (płatności gotówkowe, możliwe wyłącznie w przypadku ulgi dotyczącej mieszaniny biodiesla) oraz utraconych dochodów, które byłyby w przeciwnym przypadku należne (wyrównanie podatku) (mające zastosowanie do obydwu ulg podatkowych). Takie zachęty przynoszą korzyści otrzymującym je przedsiębiorstwom.

(61)

Programy są ograniczone do przedsiębiorstw, które prowadzą działalność w sektorze biodiesla, a zatem mają charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego i w konsekwencji stanowią podstawę środków wyrównawczych.

(62)

Wreszcie, jako że w programie w zakresie ulgi dotyczącej mieszaniny biodiesla przewidziano subsydium w wysokości 1 USD za galon w odniesieniu do wszystkich rodzajów biodiesla, Komisja uznała, że program ten zapewnił istotną kwotę subsydiów amerykańskim producentom eksportującym biodiesla i pozostał zdecydowanie najważniejszym programem w ODP. Takie subsydium w wysokości 1 USD za galon wyniosłoby około 302 EUR na tonę.

4.2.2.   Odliczenie od podatku dochodowego dla małych producentów biodiesla pochodzenia rolniczego

4.2.2.1.   Podstawa prawna

(63)

Podobnie jak ulgę dotyczącą mieszaniny biodiesla i ulgę dotyczącą biodiesla w pkt 40 A tytułu 26 U.S.C. przewidziano również odliczenie od podatku dochodowego dla małych producentów biodiesla pochodzenia rolniczego.

(64)

Ponadto, podobnie jak ulga dotycząca mieszaniny biodiesla i ulga dotycząca biodiesla, jak określono w motywach 45 i 46, odliczenie od podatku dochodowego dla małych producentów biodiesla pochodzenia rolniczego istnieje w ustawodawstwie Stanów Zjednoczonych na szczeblu federalnym od 2005 r. (21). Zgodnie z sekcją 202 lit. a) ustawy Energy and Improvement and Extension Act Stanów Zjednoczonych z 2008 r. ta ulga podatkowa miała wygasnąć w dniu 31 grudnia 2009 r. (22). Ten program subsydiowania nigdy jednak nie wygasł, lecz był wielokrotnie przywracany z mocą wsteczną. Co więcej, w dniu 20 grudnia 2019 r., na mocy uzupełniającej ujednoliconej ustawy budżetowej Further Consolidated Appropriations Act Kongres USA przywrócił program na dwa lata od dnia 31 grudnia 2017 r. i przedłużył go na 3 lata, tj. do dnia 31 grudnia 2022 r.

4.2.2.2.   Kwalifikowalność

(65)

Wskazany program jest dostępny wyłącznie dla małych producentów czystego biodiesla pochodzenia rolniczego. Podmiot zajmujący się mieszaniem lub przedsiębiorstwo handlowe dokonujące zakupu, lecz nieprodukujące biodiesla, nie kwalifikują się do ulgi. Mały producent to podmiot, którego roczne moce produkcyjne nie przekraczają 60 mln galonów biodiesla pochodzenia rolniczego.

(66)

Taki producent biodiesla pochodzenia rolniczego może wnioskować o ogólny kredyt podatkowy niepodlegający refundacji wynoszący 0,10 USD za każdy galon wyprodukowanego biodiesla pochodzenia rolniczego. Kwalifikująca się produkcja producenta nie może przekroczyć 15 mln galonów w jakimkolwiek roku podatkowym. Aby producent mógł wnioskować o ulgę, biodiesel pochodzenia rolniczego musi zostać wykorzystany jako paliwo, sprzedany do użytku jako paliwo lub wykorzystany jako mieszanina biodiesla i oleju napędowego, która jest stosowana jako paliwo lub sprzedawana do użytku jako paliwo. Tym sposobem mali producenci biodiesla pochodzenia rolniczego mogą łączyć ten program z programem w zakresie ulgi dotyczącej mieszaniny biodiesla i dzięki temu otrzymywać łącznie 1,10 USD za galon. Z kolei wielcy producenci biodiesla pochodzenia rolniczego kwalifikują się wyłącznie do programu w zakresie ulgi dotyczącej mieszaniny biodiesla.

4.2.2.3.   Zastosowanie w praktyce

(67)

Wnioski o ogólne kredyty podatkowe niepodlegające refundacji są przedstawiane corocznie, gdy wnioskodawca składa zeznanie podatku dochodowego. Ulga za każdy galon wytworzonego przez wnioskodawcę biodiesla podczas danego roku podatkowego, w maksymalnej ilości wynoszącej 15 mln galonów, jest wyrównywana w odniesieniu do zobowiązania wnioskodawcy z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. Jeżeli zobowiązanie podatkowe wnioskodawcy jest niższe od kwoty wnioskowanej ulgi, nadwyżka może zostać przeniesiona na kolejne lata podatkowe.

(68)

Biorąc pod uwagę, że do tego programu kwalifikują się producenci biodiesla, oraz na podstawie dostępnego stanu faktycznego (23) (z uwagi na brak współpracy, jak wskazano w motywie 27 powyżej) Komisja – stosując dostępny stan faktyczny zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego – stwierdziła, że amerykańscy producenci eksportujący odnieśli z programu korzyści.

4.2.2.4.   Podsumowanie

(69)

Komisja stwierdza zgodnie ze swoimi ustaleniami z pierwotnego dochodzenia, że program ten stanowi subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego, ponieważ w programie tym przewidziano wkład finansowy rządu USA w formie utraconych dochodów, które byłyby w przeciwnym przypadku należne. Taka zachęta przynosi korzyści otrzymującym ją przedsiębiorstwom.

(70)

Program jest ograniczony do przedsiębiorstw, które wytwarzają biodiesla, a zatem ma charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego i w konsekwencji stanowi podstawę środków wyrównawczych.

4.2.3.   Program bioenergetyczny dotyczący biopaliw zaawansowanych (Bioenergy Program for Advanced Biofuels) Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych

4.2.3.1.   Podstawa prawna

(71)

Program bioenergetyczny dotyczący biopaliw zaawansowanych Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych objęty jest sekcją 9005 tytułu IX ustawy Farm Security and Rural Investment Act z 2002 r. („ustawa o farmach z 2002 r.”) i obecnie jego wersja ujednolicona jest określona w pkt 8105 tytułu 7 prawa podatkowego USA.

(72)

Program miał wygasnąć w 2012 r., ale został przedłużony w 2013 r. (24) i następnie w 2014 r. (25). W tym względzie ustawą rolną z 2014 r. przedłużono okres obowiązywania programu o kolejne 5 lat, do końca 2018 r. Ostatnio ustawą o poprawie rolnictwa (Agricultural Improvement Act) z dnia 20 grudnia 2018 r. przedłużono ten program subsydiowania o kolejne pięć lat, tj. do końca 2023 r. (26).

4.2.3.2.   Kwalifikowalność

(73)

Program ten zapewnia dotacje bezpośrednie dla producentów biopaliw zaawansowanych, które są powszechnie określane jako „paliwo produkowane z biomasy innej niż skrobia z ziaren kukurydzy”. Definicja ta obejmuje olej napędowy produkowany z biomasy (27). Nie więcej niż pięć procent środków z programu może zostać wypłacone kwalifikującym się producentom o zdolności przerobowej przekraczającej 150 mln galonów zaawansowanego biopaliwa rocznie. Przedsiębiorstwa zajmujące się mieszaniem nie kwalifikują się do programu.

4.2.3.3.   Zastosowanie w praktyce (28)

(74)

Uczestnicy otrzymują bezpośrednie płatności od rządu po złożeniu wniosku o udział w programie. Producenci muszą najpierw zarejestrować się w urzędzie i podpisać umowę. Producenci muszą złożyć wnioski o płatność za każdy kwartał roku podatkowego, aby otrzymać płatność za biopaliwo zaawansowane wyprodukowane w tym kwartale. Płatności są przewidziane dla rzeczywistej produkcji oraz dodatkowej produkcji. Wysokość płatności w przypadku produkcji rzeczywistej oblicza się kwartalnie w odniesieniu do ilości faktycznie wyprodukowanego biopaliwa zaawansowanego w każdym kwartale.

(75)

Płatności z tytułu powiększonej produkcji przyznaje się w odniesieniu do ilości kwalifikującego się biopaliwa zaawansowanego wyprodukowanego w roku podatkowym, która przekracza ilość biopaliwa wyprodukowanego w poprzednich latach podatkowych (od 2009 r.).

(76)

Finansowanie jest podzielone między wszystkich producentów, którzy się zgłosili, na podstawie wartości Btu (29) produkcji. Finansowanie jest rozdzielone równomiernie pomiędzy wszystkich producentów w zależności od wartości Btu.

(77)

Biorąc pod uwagę, że do tego programu kwalifikują się producenci biodiesla, oraz na podstawie dostępnego stanu faktycznego (30) (z uwagi na brak współpracy, jak wskazano w motywie 27 powyżej) Komisja – stosując dostępny stan faktyczny zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego – stwierdziła, że amerykańscy producenci eksportujący odnieśli z programu korzyści.

4.2.3.4.   Podsumowanie

(78)

Komisja uznała ten program za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego, ponieważ przewiduje on wkład finansowy rządu USA w formie bezpośredniej dotacji. Taka zachęta przynosi korzyści otrzymującym ją przedsiębiorstwom.

(79)

Program jest ograniczony do przedsiębiorstw, które wytwarzają biodiesla, a zatem ma charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego i w konsekwencji stanowi podstawę środków wyrównawczych.

4.2.4.   Ulga na produkcję biopaliwa celulozowego

4.2.4.1.   Podstawa prawna

(80)

Program obowiązuje od dnia 1 stycznia 2009 r., został ustanowiony ustawą Food, Conservation, and Energy Act z 2008 r. i jest zarządzany przez urząd skarbowy (Internal Revenue Service). Jego wersja ujednolicona jest określona w pkt 40 lit. b) ppkt 6 tytułu 26 prawa podatkowego USA.

(81)

Początkowo subsydium to miało przestać obowiązywać w dniu 31 grudnia 2012 r. Zostało ono jednak kilkakrotnie przedłużone – ostatnio do dnia 1 stycznia 2021 r. na mocy uzupełniającej ujednoliconej ustawy budżetowej Further Consolidated Appropriations Act z dnia 20 grudnia 2019 r.

4.2.4.2.   Kwalifikowalność

(82)

Program ten przewiduje ogólny kredyt podatkowy niepodlegający refundacji w wysokości 1,01 USD za galon dla drugiej generacji biopaliw wykorzystywanych jako paliwo lub sprzedawanych do użytku jako paliwo. Uprawnieni są do niego producenci, w tym producenci biopaliw wytwarzanych z dowolnego rodzaju materiału ligninowo-celulozowego lub hemicelulozowego, który jest dostępny jako materiał odnawialny lub powtarzający się, jak również producenci paliw opartych na algach.

4.2.4.3.   Zastosowanie w praktyce

(83)

Biorąc pod uwagę, że do tego programu kwalifikują się producenci biodiesla, oraz na podstawie dostępnego stanu faktycznego (31) (z uwagi na brak współpracy, jak wskazano w motywie 27 powyżej) Komisja – stosując dostępny stan faktyczny zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego – stwierdziła, że amerykańscy producenci eksportujący odnieśli z programu korzyści.

(84)

Ponadto przewiduje się, że biopaliwa celulozowe będą w przyszłości stanowiły znaczącą część produkcji USA, o czym świadczy szereg realizowanych obecnie projektów, których celem jest rozwój mocy produkcyjnych w zakresie celulozowego oleju napędowego (32).

4.2.4.4.   Podsumowanie

(85)

Komisja uznała ten program za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego, ponieważ przewiduje on wkład finansowy rządu USA w formie bezpośredniej dotacji. Taka zachęta przynosi korzyści otrzymującym ją przedsiębiorstwom.

(86)

Program jest przeznaczony wyłącznie dla przedsiębiorstw produkujących biopaliwo wytwarzane z dowolnego rodzaju materiału ligninowo-celulozowego lub hemicelulozowego, który jest dostępny jako materiał odnawialny lub powtarzający się, jak również produkujących paliwa oparte na algach. Ma on zatem charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego i w konsekwencji stanowi podstawę środków wyrównawczych.

4.2.5.   Program wsparcia na wytwarzanie produktów biorafinerii, odnawialnych produktów chemicznych i bioproduktów Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych

4.2.5.1.   Podstawa prawna

(87)

Program wsparcia na wytwarzanie produktów biorafinerii, odnawialnych produktów chemicznych i bioproduktów Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych został przewidziany w pkt 8103 tytułu 7 (pomoc dla biorafinerii) prawa podatkowego USA i jest zarządzany przez Departament Rolnictwa Stanów Zjednoczonych.

(88)

W poprzednim przeglądzie wygaśnięcia ten sam program nosił nazwę „gwarancje kredytowe na zaawansowane biopaliwa” („Advanced biofuels loan guarantees”), ale nie został poddany analizie w ramach poprzedniego przeglądu wygaśnięcia.

(89)

Program obowiązywał w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym na podstawie wniosku o dokonanie przeglądu.

4.2.5.2.   Kwalifikowalność

(90)

Program ten zapewnia gwarancje kredytowe w wysokości do 250 mln USD na pomoc w rozwoju nowych i powstających technologii na rzecz zaawansowanych biopaliw (w tym biodiesla), odnawialnych produktów chemicznych i bioproduktów. Ogólnie rzecz ujmując, do programu kwalifikują się dwa rodzaje projektów: biorafinerie i zakłady produkujące bioprodukty. Zaawansowane biopaliwo jest określane jako paliwo produkowane z odnawialnej biomasy innej niż skrobia z ziaren kukurydzy. Projekt musi być zlokalizowany w jednym ze stanów USA.

(91)

Kwalifikujący się wnioskodawcy to między innymi osoby fizyczne, władze stanowe lub lokalne, spółdzielnie rolnicze, laboratoria krajowe, instytucje szkolnictwa wyższego oraz wiejskie spółdzielnie elektryczne.

(92)

Całkowita kwota udziału federalnego (gwarancja kredytowa oraz inne finansowanie federalne) nie może przekraczać 80 % całkowitych kwalifikowalnych kosztów projektu. Kredytobiorca i inni zleceniodawcy zaangażowani w projekt muszą wnieść znaczny wkład pieniężny.

4.2.5.3.   Zastosowanie w praktyce

(93)

Biorąc pod uwagę, że do tego programu kwalifikują się producenci biodiesla, oraz na podstawie dostępnego stanu faktycznego (33) (z uwagi na brak współpracy, jak wskazano w motywie 27 powyżej) Komisja – stosując dostępny stan faktyczny zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego – stwierdziła, że amerykańscy producenci eksportujący odnieśli z programu korzyści.

4.2.5.4.   Podsumowanie

(94)

Komisja uznała ten program za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego, ponieważ przewiduje on wkład finansowy rządu USA w formie zachęty podatkowej. Taka zachęta przynosi korzyści otrzymującym ją przedsiębiorstwom.

(95)

Program jest ograniczony do przedsiębiorstw, które prowadzą działalność w sektorze zaawansowanego biopaliwa, a zatem ma charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego i w konsekwencji stanowi podstawę środków wyrównawczych.

4.3.   Subsydiowanie – programy stanowe

4.3.1.   Zwrot podatku dla producentów biodiesla w stanie Iowa (Iowa Biodiesel Producer Tax Refund)

4.3.1.1.   Podstawa prawna

(96)

Podstawę prawną przedmiotowego programu prowadzonego przez departament podatkowy stanu Iowa stanowi sekcja 423.4(9) kodeksu stanu Iowa.

(97)

Program miał wygasnąć z dniem 1 stycznia 2015 r., ale został po raz pierwszy przedłużony do dnia 1 stycznia 2018 r. przez 85. Zgromadzenie Ogólne Stanu Iowa w 2014 r. W 2016 r. 86. Zgromadzenie Ogólne Stanu Iowa – na mocy ustawy przyjętej w dniu 24 maja 2016 r. (rozdział 1106) – przedłużyło ten program o kolejne dziewięć lat, tj. do dnia 1 stycznia 2025 r.

4.3.1.2.   Kwalifikowalność

(98)

Producent musi być producentem biodiesla, zarejestrowanym przez Agencję Ochrony Środowiska Stanów Zjednoczonych, zgodnie z 40 CFR § 79.4. Biodiesel musi być stosowany w paliwie będącym mieszanką biodiesla zgodnie z kodeksem stanu Iowa, sekcja 214 A.2. Biodiesel musi być wyprodukowany w stanie Iowa.

4.3.1.3.   Zastosowanie w praktyce

(99)

Kwalifikujący się producenci biodiesla muszą złożyć wniosek o zwrot, dostarczając dane na temat liczby galonów biodiesla wyprodukowanego w trakcie kwartału. Departament podatkowy rozpatruje wniosek o zwrot i w przypadku jego zatwierdzenia każdy kwalifikujący się producent biodiesla otrzymuje zwrot.

(100)

Wnioski o zwrot składane są w kwietniu, lipcu, październiku i styczniu każdego roku, a czeki refundacyjne są wydawane w maju, sierpniu, listopadzie i lutym każdego roku.

(101)

Program zapewnia zwrot w wysokości 0,02 USD za galon biodiesla wyprodukowanego w stanie Iowa. Refundacja jest ograniczona do pierwszych 25 mln galonów wyprodukowanych w każdym zakładzie.

(102)

Biorąc pod uwagę, że do tego programu kwalifikują się producenci biodiesla, oraz na podstawie dostępnego stanu faktycznego (34) (z uwagi na brak współpracy, jak wskazano w motywie 27 powyżej) Komisja – stosując dostępny stan faktyczny zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego – stwierdziła, że amerykańscy producenci eksportujący odnieśli z programu korzyści.

4.3.1.4.   Podsumowanie

(103)

Komisja uznała ten program za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego, ponieważ przewiduje on wkład finansowy stanu Iowa w formie utraconych dochodów, które byłyby w przeciwnym przypadku należne. Taka zachęta przynosi korzyści otrzymującym ją przedsiębiorstwom.

(104)

Program jest ograniczony do przedsiębiorstw, które wytwarzają biodiesla i inne rodzaje paliwa, a zatem ma charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego i w konsekwencji stanowi podstawę środków wyrównawczych.

4.3.2.   Ulga podatkowa dotycząca produkcji biodiesla stanu Kentucky (Kentucky Biodiesel Production Tax Credit)

4.3.2.1.   Podstawa prawna

(105)

Podstawę prawną przedmiotowego programu prowadzonego przez departament podatkowy stanu Kentucky stanowi zmieniony statut stanu Kentucky (KRS) sekcja 141.422–141.425.

(106)

Program ustanowiono na mocy ustaw stanu Kentucky z 2005 r. rozdział 168 sekcja 137 i stał się on skuteczny z dniem 18 marca 2005 r. Program zmieniono w latach 2006 i 2007. Obecnie podlega on wersji KRS z 2019 r., jak wspomniano w poprzednim motywie.

4.3.2.2.   Kwalifikowalność

(107)

Każdy producent biodiesla, zakład mieszania biodiesla lub producent oleju napędowego z surowców odnawialnych fizycznie zlokalizowany w stanie Kentucky jest uprawniony do uzyskania ulgi podatkowej dotyczącej produkcji.

4.3.2.3.   Zastosowanie w praktyce

(108)

Kwalifikujący się wnioskodawca musi złożyć w departamencie podatkowym wniosek o ulgę podatkową w odniesieniu do galonów biodiesla produkowanych lub mieszanych (lub w odniesieniu do oleju napędowego produkowanego z surowców odnawialnych) w Kentucky do 15. dnia pierwszego miesiąca następującego po zamknięciu poprzedniego roku kalendarzowego.

(109)

Wnioskodawca składający wniosek o ulgę podatkową musi załączyć zaświadczenie kredytowe wydane przez departament do jego zeznania podatkowego, w którym wystąpiono o ulgę podatkową (35).

(110)

Ulga podatkowa wynosi jeden dolar (1 USD) za galon biodiesla wyprodukowanego przez producenta biodiesla, jeden dolar (1 USD) za galon biodiesla wykorzystanego w procesie mieszania przez przedsiębiorstwo zajmujące się mieszaniem biodiesla i jeden dolar (1 USD) za galon oleju napędowego z surowców odnawialnych (tj. oleju napędowego z biomasy) produkowanego przez producenta oleju napędowego z surowców odnawialnych, chyba że łączna kwota zatwierdzonej ulgi dla wszystkich producentów biodiesla, podmiotów zajmujących się mieszaniem biodiesla i producentów oleju napędowego z surowców odnawialnych przekracza roczny pułap wynoszący 10 mln USD.

(111)

Biorąc pod uwagę, że do tego programu kwalifikują się producenci biodiesla, oraz na podstawie dostępnego stanu faktycznego (36) (z uwagi na brak współpracy, jak wskazano w motywie 27 powyżej) Komisja – stosując dostępny stan faktyczny zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego – stwierdziła, że amerykańscy producenci eksportujący odnieśli z programu korzyści.

4.3.2.4.   Podsumowanie

(112)

Komisja uznała ten program za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego, ponieważ przewiduje on wkład finansowy stanu Kentucky w formie utraconych dochodów, które byłyby w przeciwnym przypadku należne. Taka zachęta przynosi korzyści otrzymującym ją przedsiębiorstwom.

(113)

Program jest ograniczony do przedsiębiorstw, które wytwarzają biodiesla i inne rodzaje paliwa, a zatem ma charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego i w konsekwencji stanowi podstawę środków wyrównawczych.

4.3.3.   Program zachęt do produkcji paliwa z etanolu i biodiesla w Teksasie (Texas Fuel Ethanol and Biodiesel Production Incentive Programme)

4.3.3.1.   Podstawa prawna

(114)

Podstawę prawną tego programu prowadzonego przez Biuro Rozwoju Gospodarczego i Turystyki Teksasu stanowi rozdział 16 teksańskiego kodeksu rolnego zatytułowany „Fuel Etanol, Renewable Methane, Biodiesel, and Renewable Diesel Production Incentive Programme” [„Program zachęt do produkcji paliwa z etanolu, metanu ze źródeł odnawialnych i biodiesla oraz do produkcji oleju napędowego z surowców odnawialnych”].

(115)

Od 2011 r. nie wprowadzono żadnych zmian w rozdziale 16 teksańskiego kodeksu rolnego. W związku z tym program ten nadal obowiązuje.

4.3.3.2.   Kwalifikowalność

(116)

W ramach tego programu rząd Teksasu wypłaca dotacje kwalifikującym się przedsiębiorstwom produkującym etanol, metan ze źródeł odnawialnych, biodiesel lub olej napędowy z surowców odnawialnych w Teksasie.

(117)

Aby kwalifikować się do pomocy, takie przedsiębiorstwa muszą być zarejestrowane w Biurze Rozwoju Gospodarczego i Turystyki Teksasu.

4.3.3.3.   Zastosowanie w praktyce

(118)

Zarejestrowani producenci, którzy uiścili opłatę w wysokości 32 centów za każdy galon paliwa z etanolu lub MMBtu metanu ze źródeł odnawialnych i 1,6 centa za każdy galon wyprodukowanego biodiesla, są uprawnieni do otrzymania dotacji w wysokości 20 centów za każdy galon paliwa z etanolu lub MMBtu metanu ze źródeł odnawialnych i 10 centów za każdy galon biodiesla wyprodukowanego w każdym zarejestrowanym zakładzie (z zastrzeżeniem limitu wynoszącego 18 mln galonów rocznie na zakład) do 10. rocznicy rozpoczęcia produkcji przez zakład (37).

(119)

Biorąc pod uwagę, że do tego programu kwalifikują się producenci biodiesla, oraz na podstawie dostępnego stanu faktycznego (38) (z uwagi na brak współpracy, jak wskazano w motywie 27 powyżej) Komisja – stosując dostępny stan faktyczny zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego – stwierdziła, że amerykańscy producenci eksportujący odnieśli z programu korzyści.

4.3.3.4.   Podsumowanie

(120)

Komisja uznała ten program za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego, ponieważ przewiduje on wkład finansowy stanu Teksas w formie bezpośredniej dotacji. Taka zachęta przynosi korzyść otrzymującym ją przedsiębiorstwom w rozumieniu art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego.

(121)

Program jest ograniczony do przedsiębiorstw, które wytwarzają biodiesla i inne rodzaje paliwa, a zatem ma charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego i w konsekwencji stanowi podstawę środków wyrównawczych.

4.4.   Prawdopodobieństwo utrzymywania się lub ponownego wystąpienia subsydiowania

4.4.1.   Prawdopodobieństwo kontynuacji subsydiowania w ramach trzech programów federalnych

(122)

Głównym programem, podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu i w poprzednim przeglądzie wygaśnięcia, nadal był program w zakresie ulgi dotyczącej mieszaniny biodiesla. Program ten został przywrócony przez Kongres USA w dniu 20 grudnia 2019 r. na mocy uzupełniającej ujednoliconej ustawy budżetowej Further Consolidated Appropriations Act (zob. w tym zakresie motyw 44 powyżej) i obowiązywał w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Program wygaśnie najwcześniej dnia 1 stycznia 2023 r.

(123)

Podobnie jak ulga dotycząca mieszaniny biodiesla ulga dotycząca biodiesla i odliczenie od podatku dochodowego dla małych producentów biodiesla pochodzenia rolniczego zostały również przywrócone na mocy uzupełniającej ujednoliconej ustawy budżetowej przez Kongres USA w dniu 20 grudnia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. (zob. w tym zakresie odpowiednio motywy 46 i 64 powyżej).

(124)

Wspomniane trzy programy federalne (ulga dotycząca mieszaniny biodiesla, ulga dotycząca biodiesla i ulga dla małych producentów biodiesla pochodzenia rolniczego) zostały przyjęte ustawą American Jobs Creation Act z 2004 r. (39) i weszły w życie po raz pierwszy w dniu 1 stycznia 2005 r. Ponadto do tej pory wszystkie były wielokrotnie przywracane z mocą wsteczną.

(125)

Ponadto, jak wyjaśniono w motywie 72, program bioenergetyczny dotyczący zaawansowanych biopaliw (Bioenergy Program for Advanced Biofuels) Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych miał wygasnąć w 2012 r., ale został przedłużony w 2013 r., a następnie w 2014 r. Ustawa rolna z 2014 r. przedłużyła okres obowiązywania programu o kolejne 5 lat, do końca 2018 r. Ostatnio ustawą o poprawie rolnictwa (Agricultural Improvement Act) z dnia 20 grudnia 2018 r. przedłużono ten program subsydiowania o kolejne pięć lat, tj. do końca 2023 r.

(126)

Ponadto, jak opisano w motywie 81, „ulga na produkcję biopaliwa celulozowego” miała wygasnąć w 2012 r. Była ona kilkakrotnie przedłużana i ostatnio została w dniu 20 grudnia 2019 r. przywrócona przez Kongres USA do dnia 1 stycznia 2021 r. na mocy uzupełniającej ujednoliconej ustawy budżetowej (40).

(127)

„Program wsparcia na wytwarzanie produktów biorafinerii, odnawialnych produktów chemicznych i bioproduktów Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych” był wcześniej nazywany „gwarancjami kredytowymi na zaawansowane biopaliwa” („Advanced biofuels loan guarantees”). Przez cały okres obowiązywania był on stale dostępny dla amerykańskich producentów biodiesla. Program ten nadal obowiązywał w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym i od czasu jego wejścia w życie po raz pierwszy był wielokrotnie przywracany. Wszystkie przeanalizowane powyżej programy subsydiowania, na podstawie których przyznawano subsydia, obowiązywały w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Na podstawie dostępnego stanu faktycznego (41) samo subsydium w postaci ulgi dotyczącej mieszaniny biodiesla wynosi 300 USD za każdą tonę biodiesla zmieszanego z olejem napędowym. W związku z tym, biorąc pod uwagę wielkość samej kwoty subsydium zapewnionej w ramach tego programu subsydiowania w postaci ulgi dotyczącej mieszaniny biodiesla oraz liczne inne programy subsydiowania dostępne dla amerykańskich producentów biodiesla, Komisja stwierdziła, że przemysł biodiesla w USA nadal jest subsydiowany kwotami przekraczającymi poziom de minimis.

4.4.2.   Prawdopodobieństwo kontynuacji subsydiowania w ramach innych programów

(128)

Wszystkie przeanalizowane wyżej programy subsydiowania, na podstawie których przyznawano subsydia, obowiązywały w ODP.

(129)

Nadal obowiązuje szereg mniejszych stanowych programów subsydiowania takich jak programy wymienione w motywie 41 i nic nie wskazuje na to, by programy te zostały zakończone w najbliższej przyszłości.

4.4.3.   Wniosek dotyczący kontynuacji subsydiowania

(130)

W świetle powyższych ustaleń oraz biorąc pod uwagę brak współpracy ze strony władz USA i amerykańskich producentów eksportujących, Komisja stwierdziła, że amerykańscy producenci biodiesla nadal korzystają ze wszystkich programów federalnych i stanowych opisanych w powyższych motywach oraz że wysokość subsydium przekracza poziom de minimis.

4.5.   Prawdopodobieństwo przywozu towarów po cenach subsydiowanych w znacznych ilościach

(131)

Oprócz ustalenia, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym miało miejsce subsydiowanie, Komisja zbadała prawdopodobieństwo kontynuacji subsydiowania przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie, w przypadku uchylenia środków. Po wprowadzeniu środków w 2009 r. począwszy od 2013 r. przywóz biodiesla z USA do Unii spadł do niemal zera. Na przykład w ODP z USA przywieziono około 156 ton (od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 czerwca 2020 r.). Wielkości te stanowią jedynie 0,04 % całkowitego wywozu z USA i jeszcze mniejszy odsetek konsumpcji w Unii. Komisja przeanalizowała, czy prawdopodobne jest wznowienie przywozu towarów po cenach subsydiowanych w znacznych ilościach w przypadku wygaśnięcia środka. W szczególności przeanalizowano następujące elementy: moce produkcyjne i wolne moce produkcyjne w USA, dostępność innych rynków oraz atrakcyjność rynku unijnego.

4.5.1.   Istniejące wolne moce produkcyjne amerykańskich producentów eksportujących

(132)

Komisja zbadała, czy w przypadku wygaśnięcia środków subsydiowany wywóz z USA do Unii prowadzony byłby w znacznych ilościach. Ze względu na brak współpracy ze strony producentów eksportujących i rządu USA, o którym mowa w motywie 27 powyżej, nie było możliwe dokonanie analizy na podstawie zweryfikowanych danych dostarczonych przez producentów amerykańskich i władze USA. W związku z tym Komisja wykorzystała następujące źródła informacji: Eurostat; wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia; późniejsze oświadczenia wnioskodawcy i strony internetowe Agencji Informacji Energetycznej Stanów Zjednoczonych (EIA) oraz Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych.

(133)

Na podstawie danych zebranych z EIA moce produkcyjne amerykańskich producentów biodiesla w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym wynosiły 8 412 000 ton.

(134)

Faktyczna produkcja biodiesla w USA w ODP wynosiła 5 718 000 ton (dane EIA), co odpowiada odsetkowi wykorzystania mocy produkcyjnych w wysokości 68 % i wolnym mocom produkcyjnym w wysokości 32 %, tj. około 2 694 000 ton. W przypadku wygaśnięcia środków te znaczne wolne moce produkcyjne producentów amerykańskich stanowią zachętę do zwiększenia produkcji i sprzedaży biodiesla po cenach subsydiowanych na rynek unijny, a zatem prawdopodobnie zostaną wykorzystane do zapewnienia podaży na rynku unijnym. Producenci amerykańscy mogą rzeczywiście z łatwością zwiększyć swoją produkcję i wywóz do UE oraz czerpać korzyści ekonomiczne ze wzrostu wskaźnika wykorzystania mocy produkcyjnych i zmniejszenia kosztu jednostkowego produkcji. Skierowanie amerykańskich wolnych mocy produkcyjnych na rynek unijny mogłoby mieć znaczący wpływ, gdyż wynoszą one prawie 18 % unijnej konsumpcji w ODP.

(135)

Ponadto w ODP produkcja biodiesla w USA (5 718 000 ton) była niższa niż konsumpcja (5 934 000 ton). W związku z tym do USA przywożono więcej biodiesla, niż wywożono z tego kraju. W ODP całkowita wielkość przywozu wynosiła 629 000 ton, a wywóz ogółem 428 000 ton. Jeśli jednak dostępne moce produkcyjne nie zostały wykorzystane do zaspokojenia popytu wewnętrznego w okresie badanym, jest mało prawdopodobne, że takie dostępne moce produkcyjne zostaną wykorzystane w przyszłości w tym samym celu. Moce produkcyjne USA zgłoszone w ODP (8 412 000 ton, zob. poprzedni motyw) były znacznie wyższe niż konsumpcja krajowa. Oznacza to, że jeżeli pojawią się możliwości wywozu, producenci amerykańscy prawdopodobnie wykorzystają swoje wolne moce produkcyjne z myślą o sprzedaży eksportowej, a nie o konsumpcji krajowej.

4.5.2.   Dostępność innych rynków

(136)

Jest mało prawdopodobne, że wolne moce produkcyjne zostałyby wykorzystane do zwiększenia wywozu do państw trzecich innych niż UE. Duże rynki państw trzecich (Brazylia, Indonezja, Argentyna, Chiny, Tajlandia) są samowystarczalne pod względem krajowej produkcji biodiesla i USA jak dotąd nie wywoziły dużych ilości do tych państw pomimo wolnych mocy produkcyjnych. Nie ma zatem powodów, by przypuszczać, że w przyszłości to się zmieni.

4.5.3.   Atrakcyjność rynku unijnego

(137)

Aby ustalić cenę wywozu do państw trzecich, Komisja oparła swoje ustalenia na publicznie dostępnych informacjach, tj. na bazie danych Global Trade Atlas („GTA”). Komisja wyodrębniła z tej bazy ilości i wartości wywozu biodiesla objętego kodem HS 3826 00 w ODP. Wielkość wywozu (w tonach) do wszystkich państw (w tym UE) wynosi 389 075 ton, z czego nieznaczne ilości trafiły do Unii.

(138)

Średnia cena ex-works biodiesla sprzedawanego w Unii przez producentów unijnych w ODP, jak przedstawiono w tabeli 1, wynosiła 771 EUR/t.

(139)

Tabela 1 przedstawia średnią cenę sprzedaży w dolarach amerykańskich za tonę odpowiednio dostosowaną do ceny ex-works (przez odjęcie 82,52 USD/t w przypadku frachtu śródlądowego, jak wskazano we wniosku o dokonanie przeglądu wygaśnięcia) dla sześciu państw (poza UE), do których trafiło ponad 0,1 % całkowitego wywozu z USA w ODP.

Tabela 1

Wielkość i ceny eksportowe wywozu z USA w ODP

Państwa przeznaczenia

Wielkość wywozu (w tonach)

Odsetek wywozu do wszystkich krajów

Średnia cena ex-works (USD) za tonę

Średnia cena ex-works (EUR) za tonę

Kanada

354 442

91,1

805,33

728,48

Chiny

12 363

3,2

316,49

286,29

Norwegia

3 500

0,9

862,48

780,18

Peru

2 144

0,6

591,72

535,26

Meksyk

1 204

0,3

661,23

598,13

Korea Południowa

475

0,1

363,15

328,49

Źródło: GTA.

(140)

Tabela 1 pokazuje duże zróżnicowanie cen eksportowych między poszczególnymi państwami, do których trafiało najwięcej wywozu z USA w ODP.

(141)

Z tabeli 1 wynika również, że najwyższe średnie ceny eksportowe to ceny wywozu do państw takich jak Kanada i Norwegia, którym USA sprzedają 92 % swojego całkowitego wywozu. Wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia stanowi w tym zakresie, że droższy „[…] biodiesel wywożony do Kanady wytwarzany jest z określonych rodzajów surowców, które mają większą odporność na niskie temperatury, takich jak rzepak, lub mogą być również hydrorafinowanym olejem roślinnym o doskonałych właściwościach w niskich temperaturach […]”. W rezultacie wyższe średnie ceny eksportowe w przypadku obu wspomnianych państw wynikają z wyższej ceny surowców (np. w przypadku rzepaku).

(142)

Na podstawie GTA Komisja obliczyła następnie średnią cenę eksportową w przypadku wszystkich miejsc przeznaczenia w ODP, biorąc pod uwagę następujące elementy:

Ze względu na duże zróżnicowanie cen eksportowych wywozu z USA (jak również wynika z tabeli 1 w motywie 139) Komisja wykluczyła z tego obliczenia wszystkie państwa, które stanowią poniżej 0,1 % łącznej wielkości sprzedaży eksportowej USA w ODP. W sumie było sześć państw (poza UE), których udział przekracza 0,1 % całkowitej wielkości wywozu z USA, jak przedstawiono w tabeli 1.

Z tabeli 1 wynika również, że najwyższe średnie ceny eksportowe to ceny wywozu do państw takich jak Kanada i Norwegia, do których trafia 92 % całkowitego wywozu z USA. Te wyższe ceny eksportowe wynikają z wyższych kosztów surowców (np. w przypadku rzepaku).

Biodiesel wywożony do UE będzie głównie mieszaniną różnych rodzajów biodiesla ze względu na zróżnicowane warunki klimatyczne w UE, przy czym biodiesel, który ma być stosowany w Europie Północnej, będzie głównie obejmował te rodzaje, które mają większą odporność na niskie temperatury.

W związku z tym obliczenie średniej arytmetycznej ceny eksportowej do celów niniejszej oceny rzetelnie odzwierciedla średnią cenę, która zostałaby zaobserwowana na rynku unijnym, i pozwala uniknąć przyznawania nieproporcjonalnej wagi wywozowi do Kanady i Norwegii, biorąc pod uwagę mieszaninę rodzajów biodiesla, która prawdopodobnie byłaby wywożona do Unii, gdzie warunki klimatyczne znacznie się różnią w poszczególnych państwach członkowskich.

(143)

Uwzględniając w obliczeniach wszystkie powyższe elementy, Komisja otrzymała średnią arytmetyczną ceny eksportowej wynoszącą 682 USD/t (617 EUR). Ta średnia cena eksportowa wynosząca 617 EUR jest ceną FOB, do której należy dodać koszty frachtu morskiego i ubezpieczenia, aby uzyskać cenę CIF. Koszty te wyniosły około 52 USD/t (47 EUR/t), jeżeli miejscem przeznaczenia byłaby Unia zgodnie z wnioskiem o dokonanie przeglądu wygaśnięcia.

(144)

Komisja uznała, że 47 EUR/t jest rozsądnym wskaźnikiem dodatkowych kosztów frachtu morskiego i ubezpieczenia w przypadku innych miejsc przeznaczenia. Średnią cenę wywozu z USA do państw trzecich ustalono zatem na 617 EUR (FOB), co oznacza, że nawet po dodaniu kosztów frachtu morskiego i ubezpieczenia obowiązujące cło (6,5 %) (łącznie zaokrąglone do 104 EUR/t w celu pokrycia również niektórych dodatkowych kosztów ponoszonych po przywozie) przy wywozie z USA do UE (ogółem około 721 EUR za tonę) byłoby znacznie niższe od ceny ex-works przemysłu Unii wynoszącej 771 EUR/t.

(145)

Pokazuje to zatem, że producenci eksportujący z USA byliby w stanie sprzedawać po cenie poniżej 771 EUR za tonę, aby wejść na rynek unijny, i że stanowiłoby to dla nich zachętę do przekierowania części obecnego wywozu do państw trzecich na rynek unijny, ponieważ jest on bardziej atrakcyjny cenowo niż rynki niektórych innych państw trzecich.

4.6.   Obchodzenie i absorpcja środków

(146)

Jak wspomniano w motywie 1, środki antysubsydyjne wprowadzone w 2009 r. były obchodzone poprzez przeładunek w Kanadzie i w drodze zmiany składu mieszanki. Istnienie takiej praktyki wskazuje na zainteresowanie niektórych producentów amerykańskich wejściem na rynek unijny nawet po wprowadzeniu środków, a zatem jest uznawane za oznakę atrakcyjności rynku unijnego dla producentów biodiesla z USA.

4.7.   Podsumowanie

(147)

W świetle powyższych ustaleń Komisja stwierdziła, że subsydiowanie jest kontynuowane. Z uwagi na znaczące wolne moce produkcyjne przemysłu biodiesla w USA, a także atrakcyjność rynku unijnego pod względem wielkości i ceny sprzedaży, zwłaszcza w odniesieniu do poziomu cen wywozu z USA do państw trzecich, Komisja stwierdziła, iż prawdopodobne jest, że w przypadku wygaśnięcia środków amerykańscy producenci biodiesla wznowią wywóz biodiesla po cenach subsydiowanych na rynek unijny w dużych ilościach.

5.   SZKODA

5.1.   Definicja przemysłu unijnego i produkcji unijnej

(148)

Zgodnie z danymi dostarczonymi przez wnioskodawcę produkt podobny wytwarzało w okresie badanym 49 producentów w Unii. Producenci ci reprezentują przemysł unijny w rozumieniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(149)

Zgodnie z ustaleniami całkowita produkcja unijna w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym wyniosła około 14 mln ton. Komisja ustaliła tę wartość na podstawie informacji dostarczonych przez przemysł Unii. Jak wskazano w motywie 17, do próby wybrano trzech producentów unijnych, którzy odpowiadają za 17,5 % całkowitej unijnej produkcji produktu podobnego.

5.2.   Konsumpcja w Unii

(150)

Komisja ustaliła wielkość konsumpcji w Unii na podstawie informacji o przemyśle i COMEXT dla danych dotyczących przywozu.

(151)

Konsumpcja w Unii kształtowała się następująco:

Tabela 2

Konsumpcja w Unii (w tonach)  (42)

 

2017

2018

2019

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Łączna konsumpcja w Unii (w tonach)

13 843 702

15 444 700

15 762 282

16 955 685

Indeks

100

112

114

122

Źródło: Dane dotyczące przemysłu Unii, COMEXT.

(152)

W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym konsumpcja biodiesla w Unii, obliczona jako suma przywozu biodiesla i łącznej sprzedaży przemysłu Unii na rynku UE, wzrosła o 22 %, tj. z 13,8 mln ton w 2017 r. do 16,9 mln ton.

5.3.   Przywóz produktu objętego postępowaniem z USA

5.3.1.   Wielkość i udział w rynku przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie

(153)

Komisja określiła wielkość przywozu na podstawie informacji dostarczonych przez Eurostat (baza danych COMEXT). Udział przywozu w rynku ustalono na podstawie danych dotyczących sprzedaży krajowej przemysłu Unii dostarczonych przez wnioskodawcę oraz danych COMEXT dotyczących handlu.

(154)

Przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie, kształtował się następująco:

Tabela 3

Wielkość przywozu (w tonach), udział w rynku i ceny  (43)

 

2017

2018

2019

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Wielkość przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie (w tonach)

176

2 339

139

156

Indeks

100

1 329

79

89

Udział w rynku

0 %

0 %

0 %

0 %

Średnia cena w EUR/tonę

1 243

972

1 269

1 812

Indeks

100

78

102

146

Źródło: COMEXT, dane dotyczące sprzedaży przemysłu UE na potrzeby obliczenia udziału w rynku.

(155)

Od czasu wprowadzenia środków w 2009 r. przywóz z USA praktycznie ustał i w ODP wyniósł jedynie 156 ton (w porównaniu z ponad 1 137 000 ton w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem). Biorąc pod uwagę nieznaczne ilości przywozu, średnich cen nie można uznać za reprezentatywne.

5.3.2.   Ceny i podcięcie cenowe

(156)

W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym nie było praktycznie żadnego przywozu biodiesla z USA do Unii, który można by wykorzystać jako wiarygodną podstawę do obliczenia podcięcia cenowego.

(157)

Jako alternatywną metodę Komisja określiła podcięcie cenowe w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przez porównanie:

1)

średnich ważonych cen sprzedaży stosowanych przez producentów unijnych objętych próbą wobec klientów niepowiązanych na rynku unijnym, dostosowanych do poziomu cen ex-works (771 EUR/t); oraz

2)

średniej ceny eksportowej stosowanej przez producentów z USA w wywozie do państw trzecich, odpowiednio dostosowanej z uwzględnieniem kosztów transportu do Unii i cła UE (721 EUR/t – zob. motyw 144).

(158)

W wyniku porównania uzyskano podcięcie cenowe wynoszące 6,4 %.

5.3.3.   Przywóz z innych państw trzecich

(159)

W ODP przywóz z państw trzecich wyniósł 3 750 000 ton lub około 22 % ogólnej konsumpcji w Unii. Głównymi źródłami przywozu biodiesla innymi niż USA były Argentyna (24 % przywozu do UE), Malezja (18 %), Singapur (13 %) i Indonezja (5 %).

(160)

Wielkość (łączna) przywozu, jak również udział w rynku oraz trendy cenowe dotyczące przywozu biodiesla z innych państw trzecich kształtowały się następująco:

Tabela 4

Przywóz z państw trzecich  (44)

Państwo

 

2017

2018

2019

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Argentyna

Wielkość sprzedaży (w tonach)

355 782

1 467 325

873 325

905 781

 

Indeks

100

412

245

255

Udział w rynku

3 %

10 %

6 %

5 %

Średnia cena

EUR/tona

635

620

707

728

Indeks

100

98

111

115

Malezja

Wielkość sprzedaży (w tonach)

335 769

388 615

731 679

679 860

 

Indeks

100

116

218

202

Udział w rynku

2 %

3 %

5 %

4 %

Średnia cena

EUR/tona

952

813

669

730

Indeks

100

85

70

77

Indonezja

Wielkość sprzedaży (w tonach)

24 984

777 992

743 456

195 858

 

Indeks

100

3 114

2 976

784

Udział w rynku

0 %

5 %

5 %

1 %

Średnia cena

EUR/tona

803

671

636

665

Indeks

100

84

79

83

Pozostałe państwa trzecie

Wielkość sprzedaży (w tonach)

822 027

820 093

1 450 938

1 983 471

 

Indeks

100

100

177

241

Udział w rynku

6 %

5 %

9 %

12 %

Średnia cena

EUR/tona

662

723

829

874

Indeks

100

109

125

132

Wszystkie państwa trzecie łącznie z wyjątkiem USA

Wielkość sprzedaży (w tonach)

1 538 562

3 454 050

3 799 448

3 765 041

 

Indeks

100

224

247

245

Udział w rynku

11 %

22 %

24 %

22 %

Średnia cena

EUR/tona

721

678

732

802

Indeks

100

94

102

111

Źródło: COMEXT, dane dotyczące sprzedaży przemysłu UE na potrzeby obliczenia udziału w rynku.

(161)

Cła na przywóz z Argentyny i Indonezji – dwóch głównych państw wywozu biodiesla – zniesiono w 2018 r. W konsekwencji: przywóz z państw trzecich wzrósł w 2018 r. i utrzymał się na poziomie około 3,8 mln ton w 2019 r. i w ODP. Ogólnie rzecz biorąc, przywóz z państw trzecich z wyjątkiem USA wzrósł w okresie badanym o 145 %. Ponadto ich udział w rynku wzrósł w okresie badanym z 11 % do 22 %.

(162)

Jeżeli chodzi o ceny, sytuacja jest różna w poszczególnych krajach.

(163)

W odniesieniu do Argentyny – głównego źródła przywozu – w lutym 2019 r. Komisja nałożyła ostateczne środki antysubsydyjne na przywóz biodiesla z tego państwa, a jednocześnie przyjęła decyzję, w której zaakceptowano zrównoważone zobowiązania cenowe (zwane „zobowiązaniami”) ze strony ośmiu argentyńskich producentów i Argentyńskiej Izby Biopaliw (CARBIO). Doprowadziło to do znacznego wzrostu cen w 2019 r. (o 14 % w porównaniu z 2018 r.) i w ODP (o 17 % w porównaniu z 2018 r.).

(164)

W przypadku Indonezji i Malezji ceny wykazywały tendencję spadkową. W przypadku pozostałych państw trzecich ceny w tym samym czasie znacznie wzrosły. Ogólnie średnie ceny sprzedaży w przywozie z państw trzecich innych niż USA wzrosły w okresie badanym o 11 %. Tendencja ta jest spójna z tendencją obserwowaną w przypadku przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, przedstawioną w tabeli 3 powyżej. Trend cenowy jest jednak inny w porównaniu z cenami sprzedaży przemysłu Unii na rynku unijnym, przedstawionymi w tabeli 8 poniżej. Ceny producentów unijnych objętych próbą spadały wraz ze spadkiem kosztów produkcji. W rezultacie różnica cen między eksporterami z państw trzecich a objętymi próbą producentami unijnymi zmniejszyła się, co zwiększyło konkurencyjność przemysłu Unii.

5.4.   Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego

5.4.1.   Uwagi ogólne

(165)

Ocena warunków ekonomicznych przemysłu Unii obejmowała ocenę wszystkich wskaźników ekonomicznych oddziałujących na stan przemysłu Unii w okresie badanym.

(166)

Jak wspomniano w motywie 17, w celu oceny warunków ekonomicznych przemysłu unijnego zastosowano kontrolę wyrywkową.

(167)

W celu określenia szkody Komisja wprowadziła rozróżnienie między makroekonomicznymi i mikroekonomicznymi wskaźnikami szkody. Oceniła wskaźniki makroekonomiczne na podstawie danych dostarczonych przez przemysł UE oraz innych sektorowych danych makroekonomicznych takich jak FAO-OECD. Komisja oceniła wskaźniki mikroekonomiczne na podstawie danych przedstawionych w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu, udzielonych przez objętych próbą producentów unijnych. Oba zestawy danych uznano za reprezentatywne dla sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego.

(168)

Do wskaźników makroekonomicznych zalicza się: produkcję, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost, zatrudnienie, wydajność, wielkość marginesu subsydiowania oraz poprawę sytuacji po wcześniejszym subsydiowaniu.

(169)

Do wskaźników mikroekonomicznych zalicza się: średnie ceny jednostkowe, koszt jednostkowy, koszty pracy, zapasy, rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskania kapitału.

5.4.2.   Wskaźniki mikroekonomiczne (45)

5.4.2.1.   Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

(170)

Całkowita produkcja unijna, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 5

Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

 

2017

2018

2019

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Wielkość produkcji (w tonach)

12 639 715

13 166 083

13 931 438

13 984 220

Indeks

100

104

110

111

Moce produkcyjne (w tonach)

16 047 231

16 707 893

16 862 595

17 529 047

Indeks

100

104

105

109

Wykorzystanie mocy produkcyjnych

79 %

79 %

83 %

80 %

Indeks

100

100

105

101

Źródło: Informacje przekazane przez wnioskodawcę oraz objętych próbą producentów unijnych.

(171)

Produkcja unijna wzrosła z 12,6 mln ton w 2017 r. do 14,0 mln ton w ODP, co stanowi wzrost o 11 % w okresie badanym. W sytuacji, gdy konsumpcja w okresie badanym wzrosła o 22 %, przemysł Unii zareagował pozytywnie, zwiększając swoją produkcję.

(172)

Jednocześnie moce produkcyjne w okresie badanym wzrosły o 9 % i osiągnęły 17,5 mln ton w ODP. Przemysł Unii rozwija swoje zdolności reagowania na rosnący popyt. Według sprawozdania (46) zwiększenie mocy produkcyjnych dotyczy głównie produkcji hydrorafinowanego oleju roślinnego (HVO).

(173)

W wyniku jednoczesnego wzrostu produkcji i mocy produkcyjnych wykorzystanie mocy produkcyjnych w okresie badanym było stabilne i wynosiło około 80 %.

5.4.2.2.   Wielkość sprzedaży i udział w rynku

(174)

Wielkość sprzedaży i udział przemysłu unijnego w rynku kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 6

Wielkość przywozu i udział w rynku

 

2017

2018

2019

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Wielkość sprzedaży na rynku unijnym (w tonach)

12 305 049

11 988 560

11 962 754

13 190 560

Indeks

100

97

97

107

Udział w rynku

89 %

78 %

76 %

78 %

Indeks

100

87

85

88

Źródło: Informacje przekazane przez wnioskodawcę oraz objętych próbą producentów unijnych.

(175)

Przemysł Unii zwiększył sprzedaż na rynku unijnym z 12,3 mln ton w 2017 r. do 13,2 mln ton w ODP (+7 %).

(176)

Ponieważ konsumpcja w Unii wzrosła o 22 % z powodu mniejszego wzrostu rzeczywistej wielkości sprzedaży, udział przemysłu Unii w rynku zmniejszył się z około 89 % w 2017 r. do 78 % w ODP. Ten spadek udziału w rynku związany jest ze wzrostem przywozu z państw trzecich, zwłaszcza od 2018 r. (motyw 161).

5.4.2.3.   Wzrost

(177)

Szereg wskaźników (produkcja, moce produkcyjne, sprzedaż, zatrudnienie) wskazuje na pozytywny wzrost przemysłu Unii w tym okresie. Wzrost ten jest jednak umiarkowany w porównaniu z rozwojem konsumpcji biodiesla w tym samym okresie. W rzeczywistości udział przemysłu Unii w rynku zmniejszył się w okresie odniesienia.

5.4.2.4.   Zatrudnienie i wydajność

(178)

Zatrudnienie i wydajność kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 7

Zatrudnienie i wydajność

 

2017

2018

2019

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Liczba zatrudnionych

2 643

3 126

3 527

3 909

Indeks

100

118

133

148

Wydajność (w tonach na pracownika)

4 782

4 211

3 950

3 577

Indeks

100

88

83

75

Źródło: Informacje przekazane przez wnioskodawcę oraz objętych próbą producentów unijnych.

(179)

W okresie badanym zatrudnienie wzrosło z 2 643 do 3 909, co stanowi wzrost o 48 %.

(180)

Ponieważ produkcja wzrosła w mniejszym stopniu (+11 %), przełożyło się to na spadek wydajności (-25 %).

5.4.2.5.   Wielkość kwoty subsydiowania i zwrot z subsydiowania

(181)

Jak wyjaśniono w motywie 156, po wprowadzeniu środków wyrównawczych przywóz biodiesla praktycznie ustał, a subsydiowany przywóz z USA praktycznie nie występował podczas okresu objętego dochodzeniem przeglądowym. W związku z tym nie można było ocenić skali subsydiowania na podstawie faktycznych danych, dlatego też oszacowano ją jako nadal znacznie powyżej poziomu de minimis. W dochodzeniu skupiono się zatem na prawdopodobieństwie ponownego wystąpienia subsydiowania w przypadku uchylenia środków wyrównawczych.

(182)

W poprzednim przeglądzie wygaśnięcia przemysł unijny wykazywał oznaki poprawy po wcześniejszym subsydiowaniu. W okresie badanym bieżącego przeglądu wygaśnięcia nadal miał miejsce proces poprawy sytuacji, co wykazują korzystne dla przemysłu Unii tendencje pod względem głównych wskaźników szkody.

5.4.3.   Wskaźniki mikroekonomiczne (47)

5.4.3.1.   Ceny i czynniki wpływające na ceny

(183)

Średnie ważone jednostkowe ceny sprzedaży stosowane przez objętych próbą producentów unijnych wobec niepowiązanych klientów w Unii kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 8

Ceny sprzedaży w Unii

 

2017

2018

2019

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Średnia jednostkowa cena sprzedaży w Unii na rynku całkowitym (w EUR/t)

834

801

771

771

Indeks

100

96

92

92

Średnia cena olejów roślinnych (indeks)

100

86

81

86

Jednostkowy koszt produkcji (EUR/t)

828

778

760

755

Indeks

100

94

92

91

Źródło: Przedsiębiorstwa objęte próbą, FAO dla indeksu cen oleju roślinnego.

(184)

W okresie badanym koszty produkcji spadły o 9 % (z 828 EUR/t do 755 EUR/t). Wynika to częściowo ze spadku cen olejów roślinnych, które w tym okresie wykazywały tendencję spadkową. Chociaż nie wszystkie biopaliwa produkuje się z olejów roślinnych, cena olejów roślinnych jest dobrym wskaźnikiem zastępczym dla ceny głównego produktu do produkcji biodiesla.

(185)

Średnia cena sprzedaży spadła o 8 %, z 834 EUR/t w 2017 r. do 771 EUR/t w ODP. Można to powiązać ze spadkiem odnotowanym w cenie produkcji (zob. motywy 180 i 181).

5.4.3.2.   Koszty pracy

(186)

Średnie koszty pracy objętych próbą producentów unijnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 9

Średnie koszty pracy na pracownika

 

2017

2018

2019

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Średnie koszty pracy na pracownika (EUR)

63 785

70 533

72 306

72 533

Indeks

100

111

113

114

Źródło: Przedsiębiorstwa objęte próbą.

(187)

Średnie koszty pracy w przedsiębiorstwach objętych próbą wzrosły o 14 % w ODP. Wpływ tego zróżnicowania jest raczej niewielki, biorąc pod uwagę, że koszty pracy stanowią jedynie około 3 % całkowitych kosztów produkcji.

5.4.3.3.   Zapasy

(188)

Stan zapasów objętych próbą producentów unijnych kształtował się w okresie badanym następująco:

Tabela 10

Zapasy

 

2017

2018

2019

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego (w tonach)

99 868

126 345

124 567

114 216

Indeks

100

127

125

114

Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego jako odsetek produkcji

0,8 %

1,0 %

0,9 %

0,8 %

Indeks

100

121

113

103

Źródło: Przedsiębiorstwa objęte próbą.

(189)

Poziom zapasów utrzymywał się na stałym poziomie około 1 % produkcji. Jest to bardzo niski wskaźnik sugerujący, że przemysł jest w stanie pracować na wezwanie i „dokładnie na czas” oraz ograniczać zapasy. Jest to również konieczne, aby uniknąć degradacji biodiesla.

5.4.3.4.   Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskania kapitału

(190)

Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje i zwrot z inwestycji objętych próbą producentów unijnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 11

Rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje i zwrot z inwestycji

 

2017

2018

2019

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Rentowność sprzedaży klientom niepowiązanym w Unii (w % obrotu ze sprzedaży)

0,96 %

2,13 %

1,78 %

2,84 %

Indeks

100

223

186

297

Przepływy środków pieniężnych (w EUR)

45 139 254

10 723 312

54 431 877

58 021 678

Indeks

100

24

121

129

Inwestycje (EUR)

40 430 425

20 634 073

34 169 705

17 028 015

Indeks

100

51

85

42

Zwrot z inwestycji

22 %

29 %

25 %

44 %

Indeks

100

128

112

198

Źródło: Przedsiębiorstwa objęte próbą.

(191)

Komisja określiła rentowność producentów unijnych włączonych do próby, wyrażając zysk netto przed opodatkowaniem ze sprzedaży produktu podobnego klientom niepowiązanym w Unii jako odsetek obrotów z tej sprzedaży. Rentowność pozostała na niskim poziomie. Wykazywała ona jednak nieznacznie pozytywną tendencję w okresie badanym, wzrastając z 1 % do 3 %. Było to związane z malejącymi kosztami produkcji w przedsiębiorstwach objętych próbą (-9 %). Za tą średnią kryje się jednak duża rozbieżność wśród producentów unijnych objętych próbą, przy czym niektóre przedsiębiorstwa w ogóle nie odnotowały zysku.

(192)

Przepływy środków pieniężnych netto to zdolność producentów unijnych do samofinansowania swojej działalności. Pod koniec okresu badanego (w 2019 r. i w pierwszej połowie 2020 r.) zaobserwowano pozytywną tendencję w zakresie przepływów środków pieniężnych netto, ale w 2018 r. odnotowano gwałtowny spadek przepływów środków pieniężnych. Na spadek w 2018 r. miała wpływ głównie szczególna sytuacja tylko jednego z przedsiębiorstw objętych próbą, które ma szczególny model biznesowy, podczas gdy w przypadku dwóch pozostałych przedsiębiorstw objętych próbą tendencja była raczej stabilna.

(193)

Inwestycje w przedsiębiorstwach objętych próbą nie wykazywały wyraźnej tendencji w okresie badanym. Inwestycje jednego lub drugiego przedsiębiorstwa objętego próbą lub ich brak mogą spowodować wzrost lub spadek poziomu inwestycji rok do roku. Inwestycje stanowiły około 1–2 % obrotu w okresie badanym; jest to ograniczona wartość.

(194)

Zwroty z inwestycji kapitałowych to procentowy stosunek zysku do wartości księgowej netto inwestycji. Jego rozwój był pozytywny w okresie badanym i utrzymywał się na wysokim poziomie w ODP. Ten wysoki zwrot z inwestycji jest jednak związany głównie z niską wartością księgową netto inwestycji, a nie z dużym zyskiem.

5.4.4.   Wnioski dotyczące szkody

(195)

W okresie badanym w kontekście niemal nieistniejącego przywozu z USA wielkość przywozu z państw trzecich znacznie wzrosła (o 145 %), ale wzrósł również poziom cen tego przywozu (o 11 %). W tym samym czasie ceny przemysłu Unii spadły (o 8 %) wraz ze spadkiem kosztów produkcji (o 9 %). W rezultacie różnica cen między eksporterami z państw trzecich a objętymi próbą producentami unijnymi zmniejszyła się, co zwiększyło konkurencyjność przemysłu Unii.

(196)

Ogólnie rzecz biorąc, wskaźniki szkody wykazują pozytywną tendencję w okresie badanym, w szczególności w odniesieniu do produkcji (+11 %), mocy produkcyjnych (+9 %) i sprzedaży (+7 %), oraz pokazują, że unijny przemysł biodiesla powoli nadrabia straty spowodowane wcześniejszą szkodą. W ramach analizy wskaźników szkody wykazano, że przemysł Unii nie ponosi obecnie istotnej szkody. Niektóre wskaźniki, w szczególności niska rentowność (≤3 %) wskazują jednak, że jego warunki ekonomiczne są nadal niestabilne.

(197)

W związku z powyższym Komisja stwierdziła, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przemysł Unii nie poniósł istotnej szkody w rozumieniu art. 8 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

6.   PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY

(198)

W związku z tym Komisja oceniła, zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, czy istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody spowodowanej pierwotnie przez subsydiowany przywóz z USA w przypadku wygaśnięcia środków.

(199)

W tym względzie Komisja zbadała moce produkcyjne i wolne moce produkcyjne w USA, prawdopodobny poziom cen przywozu z USA przy braku środków wyrównawczych oraz ich wpływ na przemysł Unii, w tym podcięcie cenowe przy braku środków wyrównawczych.

6.1.   Moce produkcyjne i wolne moce produkcyjne w USA

(200)

Jak opisano w sekcji 4.5.1 powyżej, ilości, które mogliby wywieźć producenci biodiesla z USA, są znaczne w porównaniu z wielkością rynku unijnego. Wolne moce produkcyjne stanowią 18 % konsumpcji w Unii w ODP. W związku z tym Komisja stwierdziła, że dostępne wolne moce produkcyjne są znaczne.

6.2.   Prawdopodobne poziomy cen przywozu z USA przy braku środków wyrównawczych

(201)

Jak opisano w sekcji 4.5.3 powyżej, z bieżących zachowań cenowych na rynkach eksportowych państw trzecich wynika, że producenci z USA dokonywali wywozu na swoje główne rynki państw trzecich po cenach niższych niż ceny krajowe w USA. Ponadto, jak wskazano w motywach 158–159 powyżej, ceny te podcinają także ceny przemysłu Unii na rynku unijnym średnio o 6,4 %. Dlatego też, biorąc pod uwagę poziom cen wywozu z USA na inne rynki państw trzecich, wywóz do Unii jest potencjalnie znacznie bardziej atrakcyjny dla amerykańskich eksporterów. Ponadto, jak wskazano w sekcji 4.5.3 powyżej, rynek unijny jest bardzo atrakcyjny, ponieważ jest największy na świecie, a ponadto istnieją znaczne unijne i krajowe środki zachęcające do konsumpcji biodiesla.

6.3.   Prawdopodobny wpływ na przemysł Unii

(202)

Jeżeli zezwolono by zatem na wygaśnięcie środków, znaczne ilości subsydiowanego biodiesla z USA wywarłyby bardzo silną presję na spadek cen unijnych oraz miałyby znaczący wpływ na warunki ekonomiczne przemysłu Unii. W związku z tym prawdopodobne jest, że wielkość produkcji i sprzedaży przemysłu Unii zmniejszyłaby się, a niewielkie zyski osiągane obecnie przez przemysł zamieniłyby się w straty.

(203)

Komisja dokonała dalszej oceny możliwego wpływu przywozu, tworząc model dwóch możliwych scenariuszy w przypadku wygaśnięcia środków, a mianowicie: 1) wzrostu przywozu z USA; oraz 2) spadku cen w UE spowodowanego zwiększoną konkurencją, przy założeniu, że wszystkie pozostałe czynniki pozostaną takie same.

(204)

W pierwszym scenariuszu Komisja modelowała dwa możliwe poziomy przywozu z USA. W przypadku pierwszego wariantu założono, że przywóz z USA osiągnie wielkość historyczną (w początkowym OD (48)), tj. 1,1 mln ton. W wyniku wzrostu przywozu z USA i związanego z tym spadku sprzedaży przemysłu UE rentowność przemysłu UE spadłaby o 0,14 %, tj. z +2,84 % do +2,70 %. W przypadku drugiego wariantu uwzględniono bardzo znaczący wzrost wielkości rynku UE z 6,6 mln ton w początkowym OD do 17 mln ton w ODP (+158 %). W tym kontekście Komisja modelowała wzrost przywozu odpowiadający temu samemu udziałowi USA w rynku – wynoszącemu 17,2 % – co w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem. W rezultacie rentowność przemysłu Unii spadłaby o 0,41 % z +2,84 % do +2,43 %. W obu przypadkach wpływ gwałtownego wzrostu przywozu z USA po stałych cenach można opisać jako stosunkowo umiarkowany. Ma to związek z wysokim udziałem kosztów zmiennych w przemyśle biodiesla.

(205)

W drugim scenariuszu określono potencjalnie dużą szkodliwość wpływu spadku cen. W przypadku spadku cen unijnych do poziomu cen eksportowych USA stosowanych wobec państw trzecich (721 EUR/t) zysk spadłby z +2,84 % do -3,88 %. W przypadku spadku cen unijnych o 10 %, tj. z 771 EUR/t do 694 EUR/t, zysk zmniejszyłby się z +2,84 % do -7,94 %. W każdym razie dowolny spadek cen wyższy niż -2,9 % zniwelowałby zysk przemysłu Unii.

(206)

W rzeczywistości, gdyby dopuszczono do wygaśnięcia środków, bardzo prawdopodobne jest, że na rynku wystąpiłoby połączenie dwóch powyższych scenariuszy. W szczególności można oczekiwać, że znaczne ilości biodiesla pochodzącego z USA weszłyby na rynek unijny po niższych cenach niż ceny przemysłu Unii. W rezultacie udział przemysłu Unii w rynku zmniejszyłby się, podobnie jak spadłyby jego ceny. Spowodowałoby to znaczne straty dla przemysłu Unii.

6.4.   Wnioski w sprawie prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody

(207)

Na tej podstawie, a także uwzględniając obecną trudną sytuację przemysłu Unii, Komisja stwierdziła, że brak środków najprawdopodobniej doprowadziłby do znacznego wzrostu przywozu towarów z USA po wyrządzających szkodę cenach subsydiowanych i najpewniej ponownie doszłoby do wystąpienia istotnej szkody.

7.   INTERES UNII

(208)

Zgodnie z art. 31 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy utrzymanie istniejących środków wyrównawczych nie zaszkodzi interesom Unii jako całości. Interes Unii określono na podstawie oceny wszystkich różnorodnych interesów, których dotyczy sprawa, w tym interesu przemysłu Unii, importerów i użytkowników.

7.1.   Interes przemysłu unijnego

(209)

Gdyby dopuszczono do wygaśnięcia obowiązujących środków, przemysł Unii z pewnością musiałby zmierzyć się z rosnącą nieuczciwą konkurencją ze strony producentów biodiesla z USA, co najprawdopodobniej gwałtownie zatrzymałoby trwającą obecnie poprawę sytuacji przemysłu Unii.

(210)

Komisja stwierdziła, że kontynuacja obowiązujących środków leży w interesie przemysłu Unii.

7.2.   Interes importerów niepowiązanych

(211)

Żaden importer nie sprzeciwił się przedłużeniu obowiązywania środków.

(212)

Shell Trading Rotterdam twierdził, że środki poprzez ograniczanie podaży na rynku unijnym prowadzą do wzrostu cen. Odnotował on również dostępność biodiesla na innych rynkach.

(213)

Wydaje się, że środki nie mają znaczącego wpływu na importerów, ponieważ dostępne są alternatywne źródła zaopatrzenia. Świadczy o tym znaczący udział przywozu z państw trzecich w rynku.

(214)

Komisja stwierdziła zatem, że dalsze stosowanie środków nie będzie szkodliwe dla interesu importerów.

7.3.   Interes użytkowników

(215)

Udział użytkowników w dochodzeniu był ograniczony.

(216)

Dwóch użytkowników, Preem, największe przedsiębiorstwo paliwowe w Szwecji, oraz Valero Energy Ltd Ireland, twierdziło, że przedłużenie obowiązywania środków będzie bezpośrednią przeszkodą dla ekologicznego rozwoju sektora transportu w Europie. Preem i Valero Energy Ltd Ireland wnioskowały w szczególności o wyłączenie hydrorafinowanego oleju roślinnego z obecnego zakresu produktu, ponieważ spodziewają się jego niedoboru w nadchodzących latach. Przedsiębiorstwo Valero Energy Ltd Ireland odniosło się konkretnie do celów UE w zakresie energii ze źródeł odnawialnych na 2030 r., twierdząc, że cele te nie zostaną osiągnięte z uwagi na obecną produkcję w UE.

(217)

Komisja zauważyła, że producenci unijni mają wystarczające moce produkcyjne, aby zaspokoić obecny popyt, a nawet wolne moce produkcyjne, aby w razie potrzeby zaspokoić przyszły wzrost i wywóz. Ponadto było zbyt wcześnie, aby móc z całą pewnością ocenić, czy w 2030 r. mogą wystąpić niedobory, w szczególności biorąc pod uwagę niedawne zwiększenie zdolności produkcyjnych UE. W związku z tym Komisja może być w stanie lepiej ocenić sytuację, jeżeli zostanie poproszona o przeprowadzenie przeglądu wygaśnięcia za pięć lat. W związku z tym twierdzenie to odrzucono.

(218)

Nic nie wskazuje na to, że obowiązujące środki wywarły negatywny wpływ na unijnych użytkowników biodiesla, a w szczególności nie ma dowodów na to, że istniejące środki miały negatywny wpływ na rentowność tych użytkowników.

(219)

Komisja stwierdziła zatem, że dalsze stosowanie środków nie będzie szkodliwe dla interesu użytkowników.

7.4.   Wnioski dotyczące interesu Unii

(220)

W związku z powyższym Komisja ustaliła, że nie ma przekonujących powodów, aby stwierdzić, że utrzymanie istniejących środków w odniesieniu do przywozu biodiesla pochodzącego z USA nie leży w interesie Unii.

8.   ŚRODKI WYRÓWNAWCZE

(221)

Z wniosków odnośnie do prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia subsydiowania i szkody wynika zatem, że zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego cła wyrównawcze obowiązujące wobec przywozu biodiesla pochodzącego z USA, wprowadzone rozporządzeniem (UE) 2015/1519, z późniejszymi zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (UE) 2016/675 (49), powinny zostać utrzymane na dodatkowy okres pięciu lat.

(222)

Jak określono w motywie 2 powyżej, obowiązujące cła wyrównawcze na przywóz biodiesla z USA zostały rozszerzone również na przywóz biodiesla wysyłanego z Kanady, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Kanady, jak również na przywóz biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo 20 % lub mniej monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, pochodzących z USA.

(223)

Cła wyrównawcze, które mają zostać utrzymane, w dalszym ciągu powinny być rozszerzone na przywóz biodiesla wysyłanego z Kanady, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Kanady, jak również biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo 20 % lub mniej monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, pochodzących z USA.

(224)

Producenci eksportujący z Kanady, których zwolniono ze środków rozszerzonych rozporządzeniem (UE) 2015/1519 zmienionym rozporządzeniem (UE) 2016/675, są również zwolnieni ze środków wprowadzonych niniejszym rozporządzeniem.

(225)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/1036 (50).

(226)

Zgodnie z art. 109 rozporządzenia 2018/1046 (51), gdy kwotę należy zwrócić w następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, należnymi odsetkami powinna być stopa stosowana przez Europejski Bank Centralny w odniesieniu do jego podstawowych operacji refinansujących, opublikowana w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, obowiązująca pierwszego kalendarzowego dnia każdego miesiąca,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Nakłada się ostateczne cło wyrównawcze na przywóz monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywanych „biodieslem”, w formie czystej lub w postaci mieszanki, zawierających wagowo ponad 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, pochodzących z USA, objętych obecnie kodami CN ex 1516 20 98 (kod TARIC 1516209829), ex 1518 00 91 (kod TARIC 1518009129), ex 1518 00 99 (kod TARIC 1518009929), ex 2710 19 43 (kod TARIC 2710194329), ex 2710 19 46 (kod TARIC 2710194629), ex 2710 19 47 (kod TARIC 2710194729), ex 2710 20 11 (kod TARIC 2710201129), ex 2710 20 16 (kod TARIC 2710201629), ex 3824 99 92 (kod TARIC 3824999212), ex 3826 00 10 (kod TARIC 3826001029, 3826001059, 3826001099) oraz ex 3826 00 90 (kod TARIC 3826009019).

2.   Stawki ostatecznego cła wyrównawczego mające zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, mają stałą wartość dla produktu opisanego w ust. 1 i wytworzonego przez poniższe przedsiębiorstwa oraz wynoszą:

Przedsiębiorstwo

Stawka cła wyrównawczego, w EUR za tonę netto

Dodatkowy kod TARIC

Archer Daniels Midland Company, Decatur

237,0

A933

Cargill Inc., Wayzata

213,8

A934

Green Earth Fuels of Houston LLC, Houston

213,4

A935

Imperium Renewables Inc., Seattle

216,8

A936

Peter Cremer North America LP, Cincinnati

211,2

A937

Vinmar Overseas Limited, Houston

211,2

A938

World Energy Alternatives LLC, Boston

211,2

A939

Przedsiębiorstwa wymienione w załączniku I

219,4

Zob. załącznik I

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

237,0

A999

Cło wyrównawcze nałożone na mieszanki ma zastosowanie, w stosunku wagowym, do łącznej zawartości monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym (zawartości biodiesla) w mieszance.

3.   Stosowanie indywidualnej stawki celnej ustalonej dla przedsiębiorstw wymienionych w ust. 2 jest uwarunkowane przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która jest zgodna z wymogami określonymi w załączniku II. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury obowiązuje stawka celna mająca zastosowanie do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw.

Artykuł 2

1.   Ostateczne cło wyrównawcze mające zastosowanie do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw” zgodnie z art. 1 ust. 2 zostaje rozszerzone na przywóz monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywanych „biodieslem”, w formie czystej lub w postaci mieszanki, zawierających wagowo ponad 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, wysyłanych z Kanady, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Kanady, objętych obecnie kodami CN ex 1516 20 98 (kod TARIC 1516209821), ex 1518 00 91 (kod TARIC 1518009121), ex 1518 00 99 (kod TARIC 1518009921), ex 2710 19 43 (kod TARIC 2710194321), ex 2710 19 46 (kod TARIC 2710194621), ex 2710 19 47 (kod TARIC 2710194721), ex 2710 20 11 (kod TARIC 2710201121), ex 2710 20 16 (kod TARIC 2710201621), ex 3824 99 92 (kod TARIC 3824999210), ex 3826 00 10 (kod TARICs 3826001020, 3826001050, 3826001089) oraz ex 3826 00 90 (kod TARIC 3826009011), z wyjątkiem produktów wyprodukowanych przez wymienione poniżej przedsiębiorstwa:

Państwo

Przedsiębiorstwo

Dodatkowy kod TARIC

Kanada

BIOX Corporation, Oakville, Ontario, Kanada

B107

Kanada

DSM Nutritional Products Canada Inc., Dartmouth, Nowa Szkocja, Kanada

C114

Kanada

Rothsay Biodiesel, Guelph, Ontario, Kanada

B108

Cłem, które ma podlegać rozszerzeniu, jest cło ustanowione dla „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw” w art. 1 ust. 2, które jest ostatecznym cłem wyrównawczym w wysokości 237 EUR na tonę netto.

Cło wyrównawcze nałożone na mieszanki ma zastosowanie, w stosunku wagowym, do łącznej zawartości monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym (zawartości biodiesla) w mieszance.

2.   Stosowanie zwolnień przyznanych przedsiębiorstwom wymienionym w ust. 1 lub upoważnionym przez Komisję zgodnie z art. 4 ust. 2 jest uwarunkowane przedstawieniem organom celnym państwa członkowskiego ważnej faktury handlowej, która jest zgodna z wymogami określonymi w załączniku II. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury stosuje się cło wyrównawcze nałożone na podstawie ust. 1.

Artykuł 3

1.   Ostateczne cło wyrównawcze określone w art. 1 ust. 2 zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywanych „biodieslem”, w postaci mieszanki zawierającej wagowo 20 % lub mniej monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, pochodzących z USA, objętych obecnie kodami CN ex 1516 20 98 (kod TARIC 1516209830), ex 1518 00 91 (kod TARIC 1518009130), ex 1518 00 99 (kod TARIC 1518009930), ex 2710 19 43 (kod TARIC 2710194330), ex 2710 19 46 (kod TARIC 2710194630), ex 2710 19 47 (kod TARIC 2710194730), ex 2710 20 11 (kod TARIC 2710201130), ex 2710 20 16 (kod TARIC 2710201630), ex 3824 99 92 (kod TARIC 3824999220) oraz ex 3826 00 90 (kod TARIC 3826009030).

Cło wyrównawcze nałożone na mieszanki ma zastosowanie, w stosunku wagowym, do łącznej zawartości monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym (zawartości biodiesla) w mieszance.

2.   Stosowanie indywidualnej stawki celnej ustalonej dla przedsiębiorstw wymienionych w art. 1 ust. 2 jest uwarunkowane przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która jest zgodna z wymogami określonymi w załączniku III. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury obowiązuje stawka celna mająca zastosowanie do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw na podstawie art. 1 ust. 2.

Artykuł 4

1.   Wnioski o zwolnienie z cła rozszerzonego na mocy art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 składa się na piśmie w jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej; wnioski muszą być podpisane przez osobę upoważnioną do reprezentowania podmiotu wnoszącego o zwolnienie. Wnioski należy przesyłać na następujący adres:

European Commission

Directorate-General for Trade

Directorate G

Office: Rue de la loi 170, CHAR 04/034

1049 1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

E-mail: TRADE-TDI-INFORMATION@ec.europa.eu

2.   Zgodnie z art. 23 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2016/1037 Komisja, po konsultacji z komitetem doradczym, może zezwolić, na mocy decyzji, na zwolnienie przywozu przedsiębiorstw, które nie obchodzą środków wyrównawczych wprowadzonych na podstawie art. 1, z cła rozszerzonego na mocy art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1.

Artykuł 5

W przypadkach gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu i dlatego cena faktycznie zapłacona lub należna jest ustalana w drodze proporcjonalnego podziału w celu określenia wartości celnej na mocy art. 131 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 (52), wysokość cła antydumpingowego wyrównawczego określoną w art. 1, 2 i 3 powyżej pomniejsza się o odsetek, który odpowiada proporcjonalnemu podziałowi