(1)

Zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wniosek Włoch o rejestrację nazwy „Rucola della Piana del Sele” został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2).

(2)

Do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, należy zatem zarejestrować nazwę „Rucola della Piana del Sele”.

(1)

Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1484/95 (3) ustanowiono szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności przywozowych oraz ustalono ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.

(2)

Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika, że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów, uwzględniając wahania cen w zależności od pochodzenia tych produktów.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1484/95.

(4)

Ze względu na konieczność zagwarantowania, że środek ten będzie mieć zastosowanie możliwie jak najszybciej po udostępnieniu aktualnych danych, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania,

(1)

Zgodnie z art. 12 ust. 2 akapit pierwszy lit. d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 (2) środki, na które nie zaciągnięto zobowiązań, odnoszące się do działań finansowanych przez Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG), o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, mogą zostać przeniesione na kolejny rok budżetowy. Przeniesienie takie jest ograniczone do wysokości 2 % pierwotnych środków przyjętych w głosowaniu przez Parlament Europejski i Radę oraz nie przekracza kwoty dostosowania płatności bezpośrednich, o którym mowa w art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 (3), zastosowanego w poprzednim roku budżetowym.

(2)

Zgodnie z art. 26 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, na zasadzie odstępstwa od art. 12 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046, państwa członkowskie zobowiązane są zwrócić przeniesione środki, o których mowa w art. 12 ust. 2 akapit pierwszy lit. d) rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046, odbiorcom końcowym, w odniesieniu do których w roku budżetowym, na który przeniesiono środki, zastosowano współczynnik korygujący. Zwrot ten stosuje się jedynie wobec beneficjentów końcowych w tych państwach członkowskich, w których w poprzednim roku budżetowym stosowano dyscyplinę finansową (4).

(3)

Przy ustalaniu kwoty przeniesienia, która ma być zwrócona, zgodnie z art. 26 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 należy uwzględnić kwoty rezerwy na wypadek kryzysów w sektorze rolnym, o której mowa w art. 25 tego rozporządzenia, nieudostępnione na środki kryzysowe do końca roku budżetowego.

(4)

Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1928 (5) dyscyplina finansowa jest stosowana do płatności bezpośrednich w odniesieniu do roku kalendarzowego 2019, aby stworzyć rezerwę na wypadek kryzysów. W roku budżetowym 2020 nie skorzystano z rezerwy na wypadek kryzysów.

(5)

W celu zapewnienia, by zwrot niewykorzystanych środków na rzecz odbiorców końcowych w wyniku zastosowania dyscypliny finansowej był proporcjonalny do kwoty dostosowania w ramach dyscypliny finansowej, Komisja powinna określić kwoty dostępne dla państw członkowskich na potrzeby zwrotu.

(6)

Aby państwa członkowskie nie musiały dokonywać dodatkowej płatności z tytułu tego zwrotu, niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od dnia 1 grudnia 2020 r. W związku z powyższym kwoty określone niniejszym rozporządzeniem są ostateczne i, bez uszczerbku dla stosowania zmniejszeń zgodnie z art. 41 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, mają zastosowanie do wszelkich innych korekt uwzględnionych w decyzji w sprawie płatności miesięcznej dotyczącej wydatków poniesionych przez agencje płatnicze państw członkowskich w październiku 2020 r., zgodnie z art. 18 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, oraz do wszelkich potrąceń i płatności dodatkowych, które mają być dokonane zgodnie z art. 18 ust. 4 tego rozporządzenia, lub do wszelkich decyzji, które zostaną podjęte w ramach procedury rozliczania rachunków.

(7)

Zgodnie z art. 12 ust. 2 formuła wprowadzająca rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046 środki, na które nie zaciągnięto zobowiązań, mogą zostać przeniesione jedynie na kolejny rok budżetowy. Komisja powinna zatem określić terminy kwalifikowalności wydatków państw członkowskich w związku ze zwrotem zgodnie z art. 26 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, z uwzględnieniem rolniczego roku budżetowego określonego w art. 39 tego rozporządzenia.

(8)

Ponieważ kwoty, które mają zostać przeniesione i udostępnione, dotyczą budżetu na 2021 r., z art. 135 ust. 1 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej wynika, że w niniejszym rozporządzeniu nie ma potrzeby ustalania kwoty w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa.

(9)

Ze względu na niewielki odstęp czasu między przekazaniem informacji o wykonaniu środków EFRG z 2020 r. w ramach zarządzania dzielonego za okres od dnia 16 października 2019 r. do dnia 15 października 2020 r. przez państwa członkowskie a koniecznością rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia od dnia 1 grudnia 2020 r., niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(1)

W rozporządzeniu (UE) 2016/2031 ustanowiono przepisy dotyczące treści i formatu paszportu roślin wymaganego do przemieszczania na terytorium Unii oraz do i w obrębie stref chronionych niektórych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów.

(2)

Paszport roślin przeznaczony do przemieszczania na terytorium Unii zawiera kod identyfikacyjny, z wyjątkiem niektórych roślin przeznaczonych do sadzenia, które są gotowe do sprzedaży użytkownikom ostatecznym. Wyjątek ten nie ma zastosowania do rodzajów i gatunków roślin przeznaczonych do sadzenia, które mają być wymienione przez Komisję.

(3)

Niektóre rośliny przeznaczone do sadzenia podlegają środkom unijnym przyjętym na podstawie art. 28 lub art. 30 rozporządzenia (UE) 2016/2031 w odniesieniu do określonych agrofagów. Niektóre z tych roślin przeznaczonych do sadzenia, w szczególności te, co do których wiadomo, że są bardziej narażone na porażenie lub zakażenie tymi konkretnymi agrofagami lub które zostały przechwycone na rynku wewnętrznym z powodu porażenia lub zakażenia tymi konkretnymi agrofagami, mogą przyczyniać się do rozprzestrzeniania się tych agrofagów w Unii, a tym samym zwiększać potencjał tych agrofagów w zakresie wywoływania poważnego i długotrwałego negatywnego wpływu na te rośliny przeznaczone do sadzenia.

(4)

Niektóre rośliny przeznaczone do sadzenia pochodzące z Unii podlegają szczególnym wymogom określonym w odniesieniu do niektórych agrofagów kwarantannowych dla Unii zgodnie z art. 41 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/2031 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/2072 (2). Te rośliny przeznaczone do sadzenia mogą przyczyniać się do rozprzestrzeniania się tych agrofagów w Unii, a tym samym zwiększać potencjał tych agrofagów w zakresie wywoływania poważnego i długotrwałego negatywnego wpływu na te rośliny przeznaczone do sadzenia.

(5)

Niektóre z tych roślin przeznaczonych do sadzenia zostały przechwycone podczas ich przemieszczania w obrębie Unii, ponieważ były żywicielami agrofagów kwarantannowych dla Unii.

(6)

Należy zatem wprowadzić wymóg kodu identyfikacyjnego dla wszystkich przypadków paszportów roślin wydawanych dla tych roślin przeznaczonych do sadzenia w celu zwiększenia szybkiej identyfikowalności tych roślin.

(7)

Rozporządzenie (UE) 2016/2031, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2313 (3) i niniejsze rozporządzenie ustanawiają zbiór nowych przepisów dotyczących stosowania i treści paszportów roślin. Z tego powodu dyrektywa Komisji 92/105/EWG (4) staje się nieaktualna i powinna zostać uchylona.

(8)

Aby podmioty profesjonalne i właściwe organy miały wystarczająco dużo czasu na dostosowanie się do tych wymogów, niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie od dnia 31 grudnia 2021 r.

(9)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

(1)

W rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1062/2014 (2) ustanowiono wykaz istniejących substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie na potrzeby ich ewentualnego zatwierdzenia do stosowania w produktach biobójczych. Wykaz ten obejmuje kwas peroksyoktanowy, którego nazwa ma w wyniku jego oceny zostać zmieniona na masę reakcji kwasu nadoctowego i kwasu peroksyoktanowego.

(2)

Masa reakcji kwasu nadoctowego i kwasu peroksyoktanowego została oceniona pod kątem stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 2 (środki dezynfekcyjne lub glonobójcze nieprzeznaczone do bezpośredniego stosowania wobec ludzi ani zwierząt), grupy produktowej 3 (higiena weterynaryjna) i grupy produktowej 4 (dziedzina żywności i pasz), zgodnie z opisem w załączniku V do rozporządzenia (UE) nr 528/2012.

(3)

Jako państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy wyznaczono Francję, a w dniu 2 stycznia 2019 r. jej właściwy organ oceniający przedstawił Europejskiej Agencji Chemikaliów („Agencja”) sprawozdanie z oceny wraz z wnioskami.

(4)

Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1062/2014 w dniu 4 marca 2020 r. Komitet ds. Produktów Biobójczych przyjął opinie Agencji (3), uwzględniając wnioski właściwego organu oceniającego.

(5)

Zgodnie z tymi opiniami produkty biobójcze należące do grup produktowych 2, 3 i 4 zawierające masę reakcji kwasu nadoctowego i kwasu peroksyoktanowego mają szanse spełnić kryteria określone w art. 19 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 528/2012, o ile przestrzegane są określone specyfikacje i warunki dotyczące ich stosowania.

(6)

Uwzględniając opinie Agencji, należy zatwierdzić masę reakcji kwasu nadoctowego i kwasu peroksyoktanowego do stosowania w produktach biobójczych należących do grup produktowych 2, 3 i 4, z zastrzeżeniem spełnienia określonych specyfikacji i warunków.

(7)

Należy przewidzieć odpowiednią ilość czasu, zanim substancja czynna zostanie zatwierdzona, aby umożliwić zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów.

(8)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,

(1)

W rozporządzeniu (UE) 2015/2283 określono zasady wprowadzania do obrotu i stosowania nowej żywności w Unii.

(2)

W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2017/2469 (2) ustanowiono wymogi administracyjne i naukowe dotyczące wniosków, o których mowa w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2015/2283.

(3)

Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1381 (3) zmieniono rozporządzenie (WE) nr 178/2002 (4) oraz rozporządzenie (UE) 2015/2283. Zmiany te mają na celu zwiększenie przejrzystości i zrównoważonego charakteru unijnej oceny ryzyka we wszystkich elementach łańcucha żywnościowego, co do których Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) przedstawia naukową ocenę ryzyka, w tym w dziedzinie nowej żywności.

(4)

W odniesieniu do wprowadzania do obrotu nowej żywności zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 wprowadziły nowe przepisy, które dotyczą między innymi: ogólnej porady na etapie poprzedzającym złożenie wniosku lub zgłoszenia, udzielanej przez pracowników Urzędu na prośbę potencjalnego wnioskodawcy, oraz obowiązku badań zleconych lub przeprowadzonych przez podmioty gospodarcze w celu uzasadnienia wniosku lub zgłoszenia, a także konsekwencji nieprzestrzegania tego obowiązku. Wprowadzono również przepisy dotyczące upubliczniania przez Urząd wszystkich danych naukowych, badań i innych informacji stanowiących uzasadnienie wniosków, z wyjątkiem informacji poufnych, na wczesnym etapie procesu oceny ryzyka, a następnie przeprowadzania konsultacji ze stronami trzecimi. Ponadto zmiany wprowadziły szczegółowe wymogi proceduralne dotyczące składania wniosków o zachowanie poufności i ich oceny przez Urząd w odniesieniu do informacji przedłożonych przez wnioskodawcę, w przypadku gdy Komisja zwraca się do Urzędu o wydanie opinii.

(5)

Rozporządzeniem (UE) 2019/1381 zmieniono również rozporządzenie (UE) 2015/2283, aby uwzględnić przepisy, które zapewniają spójność z dostosowaniami rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i uwzględniają specyfikę sektora w odniesieniu do informacji poufnych.

(6)

Ze względu na zakres i stosowanie wszystkich tych zmian należy dostosować rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/2469, aby uwzględnić zmiany dotyczące treści, sporządzania i składania wniosków, o których mowa w art. 10 rozporządzenia (UE) 2015/2283, oraz sposobu weryfikacji ważności wniosków, jak również zmiany dotyczące informacji, które mają być zawarte w opinii Urzędu. W szczególności w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2017/2469 należy odnieść się do standardowych formatów danych i wprowadzić wymóg, aby wnioski zawierały informacje wykazujące zgodność z wymogiem powiadamiania, który ustanowiono w art. 32b rozporządzenia (WE) nr 178/2002. Należy również sprecyzować, że ocena zgodności z wymogiem powiadamiania stanowi część weryfikacji ważności wniosku.

(7)

Ponadto, biorąc pod uwagę fakt, że Urząd odpowiada za zarządzanie bazą danych dotyczącą badań zgodnie z art. 32b rozporządzenia (WE) nr 178/2002, należy również umożliwić Komisji konsultowanie się z Urzędem w ramach weryfikacji ważności wniosków w celu upewnienia się, czy wniosek spełnia odpowiednie wymogi określone we wspomnianym artykule.

(8)

Jeżeli w trakcie oceny ryzyka przeprowadza się konsultacje publiczne zgodnie z art. 32c ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, opinia Urzędu powinna również zawierać wyniki tych konsultacji, zgodnie z wymogami przejrzystości, którym podlega Urząd.

(9)

Niniejsze rozporządzenie należy stosować od dnia 27 marca 2021 r. oraz w odniesieniu do wniosków złożonych od tego dnia, tj. od daty rozpoczęcia stosowania rozporządzenia (UE) 2019/1381.

(10)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

1)

w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

2)

art. 4 otrzymuje brzmienie:

3)

art. 6 otrzymuje brzmienie:

4)

w art. 7 ust. 1 dodaje się lit. n) w brzmieniu:

5)

załącznik I zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia;

6)

uchyla się załącznik II.

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 429/2008 (2) określa szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 w zakresie sporządzania i przedstawiania wniosków o zezwolenie na dodatki paszowe oraz w zakresie oceny takich wniosków.

(2)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1381 (3) ma na celu zwiększenie przejrzystości i zrównoważonego charakteru unijnej oceny ryzyka w łańcuchu żywnościowym. Z tego względu zmienia ono rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) oraz rozporządzenie (WE) nr 1831/2003, aby zwiększyć przejrzystość procedur dotyczących udzielania zezwoleń na dodatki paszowe.

(3)

Aby uwzględnić specyfikę sektora, rozporządzenie (UE) 2019/1381 zmienia przepisy dotyczące przejrzystości i poufności ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003.

(4)

Jeżeli chodzi o udzielanie zezwoleń na dodatki paszowe, zmiany wprowadzone do rozporządzenia (WE) nr 178/2002 rozporządzeniem (UE) 2019/1381 mają również bezpośredni wpływ na wymogi określone w rozporządzeniu (WE) nr 429/2008 w odniesieniu do sporządzania i przedstawiania dokumentacji wniosków, co wymaga dostosowania tych wymogów ze względu na spójność i pewność prawa. Należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 429/2008, aby ustanowić niezbędne przepisy dodatkowe dotyczące sporządzania i przedstawiania dokumentacji wniosków.

(5)

W szczególności należy dostosować przepisy rozporządzenia (WE) nr 429/2008 w zakresie: wniosków o zachowanie poufności; formatu informacji i danych stanowiących uzasadnienie wniosków, który to format powinien być elektroniczny i zgodny ze standardowymi formatami danych; pojęcia streszczenia dokumentacji związanego z zasadą przejrzystości określoną w rozporządzeniu (UE) 2019/1381; oraz odniesienia do badań, o których należy powiadamiać zgodnie z art. 32b rozporządzenia (WE) nr 178/2002.

(6)

Niniejsze rozporządzenie należy stosować od dnia 27 marca 2021 r. oraz w odniesieniu do wniosków i dokumentacji złożonych od tego dnia, tj. od daty rozpoczęcia stosowania rozporządzenia (UE) 2019/1381.

(7)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 429/2008.

(8)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

1)

art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

(*1)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1).”;"

2)

w załącznikach I i II wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

(1)

Zgodnie z art. 8 ust. 1 decyzji (WPZiB) 2019/2110 Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) jest upoważniony, zgodnie z art. 38 Traktatu o Unii Europejskiej, do podejmowania stosownych decyzji w celu sprawowania kontroli politycznej i kierownictwa strategicznego nad misją doradczą Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Republice Środkowoafrykańskiej (EUAM RCA), w tym decyzji w sprawie mianowania szefa misji.

(2)

W dniu 17 grudnia 2019 r. KPiB przyjął decyzję (WPZiB) 2019/2189 (2) w sprawie mianowania Paula SOARESA szefem misji EUAM RCA od dnia 9 grudnia 2019 r. do dnia 8 grudnia 2020 r.

(3)

W dniu 30 lipca 2020 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2020/1131 (3), którą został uruchomiony EUAM RCA od dnia 9 sierpnia 2020 r.

(4)

Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zaproponował przedłużenie mandatu Paula SOARESA jako szefa misji EUAM RCA od dnia 9 grudnia 2020 r. do dnia 8 grudnia 2021 r.,

(1)

Załącznik I do rozporządzenia (UE) nr 528/2012 zawiera substancje czynne o korzystniejszym profilu dla środowiska lub zdrowia ludzi lub zwierząt. Produkty zawierające te substancje czynne mogą zatem uzyskać pozwolenie w ramach procedury uproszczonej. Azot figuruje w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 528/2012 z zastrzeżeniem, że jest on wyłącznie do użytku w ograniczonych ilościach w pojemnikach gotowych do użycia.

(2)

Na podstawie art. 86 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 azot jest zatwierdzony jako substancja czynna przeznaczona do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 18 „insektycydy” (2). Zatwierdzone produkty biobójcze składające się z azotu uzyskały pozwolenie w kilku państwach członkowskich i są dostarczane w butlach gazowych (3).

(3)

Azot można również wytwarzać in situ z powietrza atmosferycznego. Azot wytwarzany in situ nie jest obecnie zatwierdzony do stosowania w Unii i nie jest wymieniony w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 528/2012 ani umieszczony w wykazie substancji czynnych włączonych do programu przeglądu istniejących substancji czynnych w produktach biobójczych w załączniku II do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1062/2014 (4).

(4)

Zgodnie z art. 55 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w dniu 9 lipca 2020 r. Niderlandy przedłożyły Komisji wniosek o odstępstwo od art. 19 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, w którym to wniosku zwróciły się o zezwolenie na udzielanie pozwoleń na produkty biobójcze składające się z azotu wytwarzanego in situ z powietrza atmosferycznego w celu ochrony dziedzictwa kulturowego („wniosek”).

(5)

Wiele organizmów szkodliwych, od owadów po mikroorganizmy, może niszczyć dziedzictwo kulturowe. Występowanie tych organizmów nie tylko może prowadzić do utraty danego dobra kultury, lecz również grozi rozprzestrzenieniem się tych organizmów na inne obiekty znajdujące się w pobliżu. Bez odpowiednich zabiegów obiekty mogą zostać nieodwracalnie uszkodzone, co naraża dziedzictwo kulturowe na znaczne ryzyko.

(6)

Azot wytwarzany in situ wykorzystuje się do stworzenia kontrolowanej atmosfery o bardzo niskim stężeniu tlenu (anoksja) w stałych lub tymczasowych szczelnych namiotach lub komorach przeznaczonych do zwalczania organizmów szkodliwych występujących na obiektach dziedzictwa kulturowego. Azot jest oddzielany od powietrza atmosferycznego i jest pompowany do specjalnego namiotu lub komory, w których zawartość azotu zwiększa się do 99 %, a wskutek tego tlen zostaje niemal całkowicie wyparty. Wilgotność azotu wpompowanego do miejsca zabiegu ustala się w zależności od wymogów dla danego obiektu poddawanego zabiegowi. Organizmy szkodliwe nie mogą przetrwać w warunkach stworzonych w namiocie lub komorze.

(7)

Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niderlandy stosowanie azotu wytwarzanego in situ wydaje się jedyną skuteczną techniką zwalczania organizmów szkodliwych, która może być wykorzystywana we wszystkich rodzajach materiałów i kombinacji materiałów występujących w instytucjach kultury bez niszczenia tych materiałów i jest skuteczna przeciwko wszystkim stadiom rozwoju organizmów szkodliwych występującym w dziedzictwie kulturowym.

(8)

Jak stwierdzono we wniosku, od ponad 25 lat instytucje dziedzictwa kulturowego w Niderlandach wdrażają strategie w zakresie zintegrowanego zarządzania ochroną przed szkodnikami, przechodząc na podejścia niskotoksyczne i odchodząc od stosowania substancji wysoce toksycznych stosowanych wcześniej.

(9)

Metoda anoksji, określana też jako metoda modyfikowanej lub kontrolowanej atmosfery, jest wymieniona w normie EN 16790:2016 „Ochrona dziedzictwa kulturowego – zintegrowane zarządzanie ochroną przed szkodnikami (IPM) w celu ochrony dziedzictwa kulturowego”, a azot jest opisany w tej normie jako „najczęściej stosowany” do wytworzenia anoksji.

(10)

Dostępne są inne techniki zwalczania organizmów szkodliwych, takie jak techniki wstrząsu termicznego (wysokie lub niskie temperatury) czy promieniowanie gamma. Ponadto w tym celu można wykorzystać produkty biobójcze zawierające inne substancje czynne. Według Niderlandów każda z tych technik ma jednak ograniczenia, jeśli chodzi o uszkodzenia, jakim mogą ulec niektóre materiały podczas zabiegu.

(11)

Zgodnie z informacjami zawartymi we wniosku procesy szoku termicznego (zabiegi mrożenia lub podgrzewania) mają niepożądany wpływ na szereg materiałów. Zabiegi z wykorzystaniem niskiej temperatury nie są odpowiednie w przypadku obiektów o warstwowej strukturze lub wykonanych z materiałów anizotropowych ze względu na różnicę współczynników rozszerzalności między materiałami lub rozszerzalności w różnych kierunkach prowadzącą do naprężeń i rozwarstwiania (na przykład obrazy, meble z okleiną lub intarsjami, instrumenty muzyczne) oraz w przypadku obiektów zawierających olej, smar lub wosk, które mogą krystalizować i tworzyć biały wykwit na powierzchni obiektów.

(12)

Zabiegi z wykorzystaniem wysokiej temperatury mogą powodować migrację żywic i zmianę barwy drewna, zmiękczenie lakierów i zmiany rozkładu wilgoci w materiałach. Takie zabiegi nie są odpowiednie w przypadku obiektów o warstwowej strukturze lub wykonanych z materiałów anizotropowych (na przykład obrazy, meble z okleiną lub intarsjami, instrumenty muzyczne), skóry, materiałów, które ulegają zmiękczeniu, odkształceniu lub topnieniu w podwyższonych temperaturach (na przykład farby, lakiery, obiekty złożone zawierające tworzywa sztuczne, woski, żywice, niektóre kleje), okazów z dziedziny historii naturalnej, a także obiektów, które w przeszłości były poddawane zabiegom z wykorzystaniem produktów biobójczych zawierających niektóre substancje czynne takie jak dichlorodifenylotrichloroetan (DDT) lub lindan, ponieważ ciepło powoduje parowanie pozostałości.

(13)

Jak stwierdzono we wniosku, inne substancje czynne są rzadko wykorzystywane w instytucjach kultury ze względu na ich profil zagrożenia. Po zabiegach z wykorzystaniem tych substancji pozostałości na poddanych zabiegom obiektach mogą być stopniowo uwalniane do środowiska, co stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi. Ponadto substancje te mogą reagować z materiałami obiektów dziedzictwa, powodując niedopuszczalne zmiany, takie jak odbarwianie i barwienie.

(14)

Zgodnie z wnioskiem stosowanie promieniowania gamma może powodować niepożądane reakcje i zwiększoną degradację materiałów celulozowych takich jak papier, materiałów białkowych takich jak skóra oraz polimerów syntetycznych takich jak tworzywa sztuczne. Ponadto wymaga ono przewiezienia obiektów i kolekcji do specjalnych obiektów w celu poddania ich zabiegowi.

(15)

Zgodnie z informacjami zawartymi we wniosku azot w butlach nie stanowi właściwego zamiennika w przypadku instytucji kultury, ponieważ stwarza trudności praktyczne. Z uwagi na to, że butle mają ograniczoną pojemność, konieczne jest ich częste dowożenie i składowanie w oddzielnym magazynie. Zabiegi z wykorzystaniem azotu w butlach powodowałyby również wysokie koszty dla instytucji kulturalnych.

(16)

Jak stwierdzono we wniosku, w ostatnich dziesięcioleciach szereg instytucji kultury zainwestowało w budowę komór do zabiegów oraz zakup generatorów azotu. Z uwagi na swą wszechstronność i przydatność do zabiegów w przypadku wszystkich materiałów anoksja na bazie azotu wytwarzanego in situ jest bardzo powszechnie stosowana w ochronie dziedzictwa kulturowego.

(17)

Wymóg, aby w instytucjach kultury stosowano kilka różnych technik zwalczania organizmów szkodliwych – dostosowanych do poszczególnych materiałów i obiektów – zamiast stosować jedną technikę już znaną i odpowiednią do wszystkich materiałów, wiązałby się z dodatkowymi kosztami dla instytucji kultury oraz utrudniałby im osiągnięcie celu, jakim jest odchodzenie od stosowania bardziej niebezpiecznych substancji czynnych w swoim zintegrowanym zarządzaniu ochroną przed szkodnikami. Ponadto rezygnacja z obiektów i sprzętu, które pozyskano w celu wytwarzania anoksji na bazie azotu wytwarzanego in situ, stanowiłaby stratę z wcześniejszych inwestycji.

(18)

Dyskusje dotyczące ewentualnego odstępstwa na podstawie art. 55 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w odniesieniu do azotu wytwarzanego in situ odbyły się podczas kilku posiedzeń (5) grupy ekspertów Komisji z właściwych organów ds. produktów biobójczych w 2019 r.

(19)

Ponadto na prośbę Komisji, po pierwszym podobnym wniosku Austrii o odstępstwo dla produktów składających się z azotu wytworzonego in situ, Europejska Agencja Chemikaliów przeprowadziła konsultacje publiczne w sprawie tego wniosku, umożliwiając wszystkim zainteresowanym stronom przedstawienie swoich opinii. Znaczna większość z 1487 otrzymanych uwag była przychylna temu odstępstwu. Wielu uczestników przedstawiło wady dostępnych technik alternatywnych: zabiegi termiczne mogą uszkodzić niektóre materiały; przy stosowaniu innych substancji czynnych na artefaktach zostają toksyczne pozostałości, które są stopniowo uwalniane do środowiska; stosowanie azotu w butlach nie pozwala na kontrolę wilgotności względnej w miejscu zabiegu, która to kontrola jest konieczna w zabiegach na niektórych materiałach.

(20)

Dwie międzynarodowe organizacje reprezentujące muzea i miejsca stanowiące dziedzictwo kulturowe – Międzynarodowa Rada Muzeów i Międzynarodowa Rada Ochrony Zabytków – wyraziły zamiar złożenia wniosku o włączenie azotu wytwarzanego in situ do załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 528/2012, co umożliwiłoby państwom członkowskim wydawanie pozwoleń na produkty składające się z azotu wytwarzanego in situ bez konieczności zastosowania odstępstwa zgodnie z art. 55 ust. 3 tego rozporządzenia. Przeprowadzenie oceny takiego wniosku, włączenie tej substancji do załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 528/2012 i uzyskanie pozwoleń na produkt wymagają jednak czasu.

(21)

We wniosku wykazano, że obecnie w Niderlandach nie są dostępne żadne odpowiednie zamienniki, ponieważ wszystkie dostępne obecnie alternatywne techniki mają wady z powodu nieprzydatności do zabiegów na wszystkich materiałach albo trudności praktycznych.

(22)

W oparciu o wszystkie te argumenty należy stwierdzić, że azot wytwarzany in situ ma zasadnicze znaczenie dla ochrony dziedzictwa kulturowego w Niderlandach i że nie są dostępne odpowiednie zamienniki. Należy zatem zezwolić Niderlandom na udzielanie pozwoleń na udostępnianie na rynku i stosowanie produktów biobójczych składających się z azotu wytwarzanego in situ w celu ochrony dziedzictwa kulturowego.

(23)

Ewentualne włączenie azotu wytwarzanego in situ do załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 528/2012 oraz późniejsze udzielanie pozwoleń przez państwa członkowskie na produkty składające się z azotu wytwarzanego in situ wymaga czasu. Należy zatem zezwolić na odstępstwo na okres, który umożliwiłby zakończenie wymaganych procedur,