(1)

W rozporządzeniu Rady (UE) nr 904/2010 (3) określono zasady wymiany informacji między państwami członkowskimi i przechowywania przez nie informacji w celu ustalenia procedur szczególnych przewidzianych w tytule XII rozdział 6 dyrektywy Rady 2006/112/WE (4).

(2)

Rozporządzenie Rady (UE) 2017/2454 (5) zmienia te przepisy w celu rozszerzenia zakresu tych procedur szczególnych i wprowadzenia nowej procedury. Zmiany te mają być stosowane od dnia 1 stycznia 2021 r.

(3)

W dniu 30 stycznia 2020 r. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) uznała epidemię COVID-19 za stan zagrożenia zdrowia publicznego o zasięgu międzynarodowym. W dniu 11 marca 2020 r. WHO uznała epidemię COVID-19 za pandemię. Pandemia COVID-19 dotknęła wszystkie państwa członkowskie. W związku z niepokojącym wzrostem liczby przypadków i brakiem skutecznych natychmiastowo dostępnych środków służących zwalczaniu pandemii COVID-19 wiele państw członkowskich ogłosiło stan wyjątkowy.

(4)

Wybuch kryzysu związanego z pandemią COVID-19 doprowadził do niespodziewanej i bezprecedensowej sytuacji wyjątkowej, która ma głęboki wpływ na wszystkie państwa członkowskie i wymaga od nich podejmowania natychmiastowych działań na szczeblu krajowym w celu uporania się z trwającym kryzysem w trybie priorytetowym, poprzez realokację zasobów zarezerwowanych na inne kwestie. Ze względu na ten kryzys szereg państw członkowskich ma trudności z ukończeniem opracowywania systemów informatycznych niezbędnych do rozpoczęcia stosowania rozporządzenia (UE) 2017/2454 od dnia 1 stycznia 2021 r. W związku z tym kilka państw członkowskich zwróciło się o odroczenie dat rozpoczęcia stosowania rozporządzenia (UE) 2017/2454.

(5)

Biorąc pod uwagę wyzwania, przed którymi stoją państwa członkowskie w obliczu kryzysu związanego z COVID-19, oraz fakt, że nowe przepisy opierają się na zasadzie, zgodnie z którą wszystkie państwa członkowskie muszą zaktualizować swoje systemy informatyczne, aby móc stosować rozporządzenie (UE) 2017/2454 i zapewnić w ten sposób gromadzenie i przekazywanie informacji oraz płatności w ramach zmienionych procedur, konieczne jest odroczenie dat rozpoczęcia stosowania tego rozporządzenia o sześć miesięcy. Odroczenie o sześć miesięcy jest właściwe, ponieważ należy zachować jak najkrótsze opóźnienie, aby zminimalizować dodatkowe straty budżetowe dla państw członkowskich.

(6)

Ze względu na znaczny wpływ zakłóceń gospodarczych i możliwe dodatkowe trudności wynikające z pandemii COVID-19 oraz aby wspierać prawidłowe i terminowe stosowanie nowych przepisów dotyczących VAT w handlu elektronicznym, Komisja mogłaby ściśle współpracować z zainteresowanymi państwami członkowskimi w celu monitorowania dostosowywania krajowych systemów informatycznych oraz udzielania pomocy technicznej w razie potrzeby.

(7)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) 2017/2454,

1)

w art. 1 pkt 7) wprowadza się następujące zmiany:

2)

art. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2021 r. ”.

(1)

Dyrektywa Rady 2006/112/WE (3) została zmieniona dyrektywami Rady (UE) 2017/2455 (4) i (UE) 2019/1995 (5) w celu modernizacji uregulowań dotyczących podatku od wartości dodanej (VAT) w odniesieniu do transgranicznego handlu elektronicznego między przedsiębiorstwami a konsumentami (B2C). Większość tych nowych przepisów ma być stosowana od dnia 1 stycznia 2021 r.

(2)

W dniu 30 stycznia 2020 r. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) uznała epidemię COVID-19 za stan zagrożenia zdrowia publicznego o zasięgu międzynarodowym. W dniu 11 marca 2020 r. WHO uznała epidemię COVID-19 za pandemię. Pandemia COVID-19 dotknęła wszystkie państwa członkowskie. W związku z niepokojącym wzrostem liczby przypadków i brakiem skutecznych natychmiastowo dostępnych środków służących zwalczaniu pandemii COVID-19 wiele państw członkowskich ogłosiło stan wyjątkowy.

(3)

Pandemia COVID-19 doprowadziła do nieoczekiwanej i bezprecedensowej sytuacji wyjątkowej, która ma głęboki wpływ na wszystkie państwa członkowskie i wymaga od nich podejmowania natychmiastowych działań na szczeblu krajowym w celu uporania się z trwającym kryzysem w trybie priorytetowym, poprzez realokację zasobów zarezerwowanych na inne kwestie. W wyniku tego kryzysu szereg państw członkowskich ma trudności z ukończeniem do dnia 31 grudnia 2020 r. opracowywania systemów informatycznych niezbędnych do rozpoczęcia stosowania przepisów dyrektyw (UE) 2017/2455 i (UE) 2019/1995 od dnia 1 stycznia 2021 r. W związku z tym kilka państw członkowskich, jak również operatorów pocztowych i podmiotów świadczących usługi kurierskie, zwróciło się o odroczenie dat rozpoczęcia stosowania obu dyrektyw (UE) 2017/2455 i (UE) 2019/1995.

(4)

Biorąc pod uwagę wyzwania, przed którymi stoją państwa członkowskie w obliczu kryzysu związanego z COVID-19, oraz fakt, że nowe przepisy opierają się na zasadzie, zgodnie z którą wszystkie państwa członkowskie muszą zaktualizować swoje systemy informatyczne, aby móc stosować przepisy dyrektyw (UE) 2017/2455 i (UE) 2019/1995 oraz zapewnić gromadzenie i przekazywanie informacji i płatności w ramach zmienionych procedur, konieczne jest odroczenie terminów transpozycji i rozpoczęcia stosowania tych dyrektyw o sześć miesięcy. Odroczenie o sześć miesięcy jest właściwe, ponieważ należy zapewnić jak najkrótsze opóźnienie, aby zminimalizować dodatkowe straty budżetowe dla państw członkowskich.

(5)

Ze względu na znaczny wpływ zakłóceń gospodarczych i możliwe dodatkowe trudności wynikające z pandemii COVID-19 oraz aby wspierać prawidłowe i terminowe stosowanie nowych przepisów dotyczących VAT w handlu elektronicznym, Komisja mogłaby ściśle współpracować z zainteresowanymi państwami członkowskimi w celu monitorowania dostosowywania krajowych systemów informatycznych oraz udzielania pomocy technicznej w razie potrzeby.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy (UE) 2017/2455 i (UE) 2019/1995,

1)

w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

2)

art. 3 otrzymuje brzmienie:

3)

w art. 4 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(1)

W imieniu Wspólnoty Europejskiej i państw członkowskich Komisja wynegocjowała Umowę o transporcie lotniczym między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z drugiej strony (zwaną dalej „Umową”) zgodnie z decyzją Rady upoważniającą Komisję do rozpoczęcia negocjacji.

(2)

Umowę podpisano w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r. i stosuje się ją tymczasowo od dnia 30 marca 2008 r.

(3)

Umowa została ratyfikowana przez wszystkie państwa członkowskie. Chorwacja ma przystąpić do umowy zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia załączonego do Traktatu o przystąpieniu z dnia 5 grudnia 2011 r.

(4)

Umowę należy zatwierdzić.

(5)

Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii we wspólnym komitecie ustanowionym na mocy art. 18 Umowy w odniesieniu do kwestii wchodzących w zakres kompetencji Unii, należy ustalić oddzielnie dla każdego przypadku, zgodnie z mającymi zastosowanie postanowieniami Traktatu.

(6)

Z uwagi na fakt, że Unia i jej państwa członkowskie są wspólnie stroną Umowy, kluczowe znaczenie ma współpraca między nimi. Aby zapewnić taką współpracę i jednolitą reprezentację we wspólnym komitecie – oraz bez uszczerbku dla postanowień Traktatów, w szczególności art. 16 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – stanowiska, jakie mają zostać zajęte w imieniu Unii i państw członkowskich we wspólnym komitecie w odniesieniu do kwestii objętych kompetencjami zarówno Unii jak i państw członkowskich powinny być koordynowane przed każdym posiedzeniem wspólnego komitetu, na którym ma on się zajmować taką kwestią.

(7)

Art. 3–6 decyzji Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie 2007/339/WE (2) oraz art. 2, 3 i 4 decyzji Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie 2010/465/UE (3) zawierają przepisy dotyczące podejmowania decyzji przez Radę w odniesieniu do różnych kwestii określonych w Umowie zmienionej Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisanym 25 i 30 kwietnia 2007 r., jak również w odniesieniu do określania stanowisk, jakie mają zostać przyjęte we wspólnym komitecie, oraz określające obowiązki państw członkowskich w zakresie informowania; przepisy te dotyczą okresu tymczasowego stosowania Umowy. Ponieważ przepisy dotyczące podejmowania decyzji przez Radę, które są określone w Traktatach, oraz przepisy określające obowiązki państw członkowskich w zakresie informowania nie są już konieczne, powinny one utracić moc z dniem wejścia w życie niniejszej decyzji. W związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie C-28/12 (4) przepisy dotyczące określania stanowisk, jakie mają zostać przyjęte w ramach wspólnego komitetu powinny również przestać obowiązywać z dniem wejścia w życie niniejszej decyzji,

(1)

W dniu 10 września 2010 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z rządem Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie umowy o współpracy w zakresie oznaczeń geograficznych i ich ochrony. Negocjacje zostały pomyślnie zakończone parafowaniem umowy między Unią Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie współpracy w zakresie oznaczeń geograficznych i ich ochrony (zwanej dalej „umową”).

(2)

Umowa ma na celu uzyskanie jak najwyższego poziomu ochrony oznaczeń geograficznych i zapewnienie instrumentów służących przeciwdziałaniu oszukańczym praktykom i bezprawnemu używaniu oznaczeń geograficznych.

(3)

Należy podpisać umowę w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie,

(1)

Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 (2) zawiera szczegółowe przepisy dotyczące procedur szczególnych w odniesieniu do podatników świadczących określone usługi na rzecz osób niebędących podatnikami.

(2)

Rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2019/2026 (3) zmieniono te przepisy, aby rozszerzyć zakres istniejących procedur szczególnych i wprowadzić nową procedurę w celu modernizacji uregulowań unijnych dotyczących podatku od wartości dodanej (VAT) w odniesieniu do transgranicznego handlu elektronicznego między przedsiębiorstwami a konsumentami (B2C). Zmiany te mają być stosowane od dnia 1 stycznia 2021 r.

(3)

W dniu 30 stycznia 2020 r. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) uznała epidemię COVID-19 za stan zagrożenia zdrowia publicznego o zasięgu międzynarodowym. W dniu 11 marca 2020 r. WHO uznała epidemię COVID-19 za pandemię. Pandemia COVID-19 dotknęła wszystkie państwa członkowskie. W związku z niepokojącym wzrostem liczby przypadków i brakiem skutecznych natychmiastowo dostępnych środków służących zwalczaniu pandemii COVID-19 wiele państw członkowskich ogłosiło stan wyjątkowy.

(4)

Pandemia COVID-19 doprowadziła do niespodziewanej i bezprecedensowej sytuacji wyjątkowej, która ma głęboki wpływ na wszystkie państwa członkowskie i wymaga od nich podejmowania natychmiastowych działań na szczeblu krajowym w celu uporania się z trwającym kryzysem w trybie priorytetowym, poprzez realokację zasobów zarezerwowanych na inne kwestie. Skutkiem tego kryzysu szereg państw członkowskich ma trudności z ukończeniem opracowywania systemów informatycznych niezbędnych do rozpoczęcia stosowania rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/2026 od dnia 1 stycznia 2021 r. W związku z tym kilka państw członkowskich, jak również operatorów pocztowych i podmiotów świadczących usługi kurierskie, zwróciło się o odroczenie dat rozpoczęcia stosowania rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/2026.

(5)

Biorąc pod uwagę wyzwania, przed którymi stoją państwa członkowskie w obliczu kryzysu związanego z COVID-19, oraz fakt, że nowe przepisy opierają się na zasadzie, zgodnie z którą wszystkie państwa członkowskie muszą zaktualizować swoje systemy informatyczne, aby móc stosować rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/2026 i zapewnić gromadzenie i przekazywanie informacji oraz płatności w ramach zmienionych procedur, konieczne jest odroczenie dat rozpoczęcia stosowania tego rozporządzenia wykonawczego o sześć miesięcy. Odroczenie o sześć miesięcy jest właściwe, ponieważ należy zachować jak najkrótsze opóźnienie, aby zminimalizować dodatkowe straty budżetowe dla państw członkowskich.

(6)

Ze względu na znaczny wpływ zakłóceń gospodarczych i możliwe dodatkowe trudności wynikające z pandemii COVID-19 oraz po to, by wspierać prawidłowe i terminowe stosowanie nowych przepisów dotyczących VAT w handlu elektronicznym, Komisja mogłaby ściśle współpracować z zainteresowanymi państwami członkowskimi w celu monitorowania dostosowywania krajowych systemów informatycznych oraz udzielania pomocy technicznej w razie potrzeby.

(7)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/2026,

1)

w art. 1 pkt 5) nowy art. 61 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 282/2011 otrzymuje brzmienie:

2)

w art. 2 akapity drugi i trzeci otrzymują brzmienie:

„Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2021 r.

Od dnia 1 kwietnia 2021 r. państwa członkowskie zezwalają jednak podatnikom i pośrednikom działającym na ich rzecz na przedkładanie informacji wymaganych na podstawie art. 360, 369c lub 369o dyrektywy 2006/112/WE do celów rejestracji w ramach procedur szczególnych.”.

(1)

Wstępna umowa o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (1) (zwana dalej „Umową”) została podpisana przez Unię i jej państwa członkowskie w dniu 28 lipca 2016 r. Była ona tymczasowo stosowana między Unią, z jednej strony, a Ghaną, z drugiej strony, od dnia 15 grudnia 2016 r. (2)

(2)

Zgodnie z art. 73 ust. 3 Umowy Komitet umowy o partnerstwie gospodarczym (zwanej dalej „UPG”) odpowiedzialny jest za zarządzanie wszystkimi dziedzinami objętymi Umową i realizację wszystkich zadań, o których w niej mowa. Zgodnie z art. 73 ust. 2 Komitet UPG określi zasady dotyczące swojej organizacji i funkcjonowania.

(3)

Komitet UPG ma przyjąć decyzję w sprawie swojego regulaminu w 2020 r.

(4)

Należy ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu UPG, ponieważ planowana decyzja Komitetu UPG ustanowi prawnie wiążące zasady funkcjonowania Komitetu UPG.

(5)

UPG są elementem ogólnych stosunków między Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a państwami AKP, z drugiej strony, jak określono w Umowie o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony (3), z późniejszymi zmianami (zwanej dalej „umową o partnerstwie z Kotonu”) oraz – z chwilą rozpoczęcia jej stosowania – w umowie ją zastępującej. Zgodnie z art. 34 ust. 1 umowy o partnerstwie z Kotonu współpraca gospodarcza i handlowa między Stronami ma na celu sprzyjanie sprawnemu i stopniowemu włączaniu państw AKP w gospodarkę światową przy należytym uwzględnieniu ich wyborów politycznych i priorytetów rozwoju, wspierając ich zrównoważony rozwój i przyczyniając się do wyeliminowania ubóstwa w państwach AKP. W tym kontekście można uznać, że UPG są instrumentami na rzecz rozwoju, zgodnie z art. 36 ust. 2 umowy o partnerstwie z Kotonu. W Umowie uwzględniono zatem różne poziomy rozwoju Stron, a także szczególne ograniczenia gospodarcze i społeczne w Ghanie oraz jej zdolność do wprowadzania zmian i dostosowywania jej gospodarki do procesu liberalizacji. Ponadto decyzja (UE) 2016/1850 dotycząca podpisania i tymczasowego stosowania Umowy, która jest umową mieszaną i zawiera tytuł poświęcony partnerstwu na rzecz rozwoju, została oparta zarówno na podstawie prawnej w zakresie handlu, jak i na podstawie prawnej w zakresie współpracy na rzecz rozwoju. Powinno to znaleźć odzwierciedlenie również w niniejszej decyzji,

(1)

Kolegium Eurojustu (zwane dalej „kolegium”) może dokonać zmiany w regulaminie wewnętrznym Eurojustu (zwanym dalej „regulaminem wewnętrznym”) zgodnie z tą samą procedurą co w przypadku jego przyjęcia i na wniosek zarządu lub jednej trzeciej członków kolegium, zgodnie z art. 5 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2018/1727 i art. 18 regulaminu wewnętrznego. Takie zmiany w regulaminie wewnętrznym są zatwierdzane przez Radę w drodze aktów wykonawczych.

(2)

W dniu 14 lipca 2020 r. kolegium zatwierdziło projekt zmian w regulaminie wewnętrznym zgodnie z art. 5 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2018/1727.

(3)

Zmiany w regulaminie wewnętrznym powinny zostać zatwierdzone przez Radę.

(4)

Dania nie jest związana rozporządzeniem (UE) 2018/1727, zatem nie bierze udziału w przyjęciu ani stosowaniu niniejszej decyzji, która wykonuje rozporządzenie (UE) 2018/1727.

(5)

Irlandia jest związana rozporządzeniem (UE) 2018/1727, zatem bierze udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji, która wykonuje rozporządzenie (UE) 2018/1727,

(1)

Umowa między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych, z drugiej strony (zwana dalej „Umową”) została zawarta przez Wspólnotę Europejską w drodze decyzji Rady 97/126/WE (1) i weszła w życie dnia 1 stycznia 1997 r.

(2)

Zgodnie z art. 34 Umowy Wspólny Komitet ustanowiony na podstawie art. 31 umowy (zwany dalej „Wspólnym Komitetem”) może zmieniać postanowienia protokołów do umowy.

(3)

Po przeprowadzeniu negocjacji Unia i Rząd Lokalny Wysp Owczych uzgodniły zmianę niektórych postanowień protokołów do Umowy, a mianowicie protokołu 1 dotyczącego systemu taryfowego i zasad stosowanych do niektórych gatunków ryb i produktów rybołówstwa dopuszczonych do swobodnego obrotu we Wspólnocie lub przywożonych na Wyspy Owcze i protokołu 4 dotyczącego postanowień szczególnych stosowanych do przywozu niektórych produktów rolnych, innych niż te wymienione w protokole 1. Zmiany te mają na celu rozszerzenie zakresu dostępu obu Stron do rynku w odniesieniu do wybranych produktów.

(4)

Wspólny Komitet ma przyjąć decyzję dotyczącą zmian protokołów 1 i 4.

(5)

Należy ustalić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie, w odniesieniu do przyjęcia zmian protokołów 1 i 4, ponieważ decyzja zmieniająca te protokoły będzie wiążąca dla Unii,

(1)

Kadencja Oskara HERICSA zakończyła się w dniu 29 lutego 2020 r.

(2)

Należy w związku z tym mianować nowego członka Trybunału Obrachunkowego,

(1)

Prokuratura Europejska została ustanowiona rozporządzeniem (UE) 2017/1939. Komisja odpowiada za ustanowienie i początkowe administracyjne funkcjonowanie Prokuratury Europejskiej do czasu, aż uzyska ona zdolność do wykonywania swojego budżetu.

(2)

Prokuratorzy europejscy mają za zadanie nadzór nad postępowaniami przygotowawczymi oraz wnoszeniem i popieraniem oskarżeń zgodnie z art. 12 rozporządzenia (UE) 2017/1939.

(3)

Zgodnie z art. 120 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (UE) 2017/1939 Prokuratura Europejska ma podejmować zadania związane z prowadzeniem postępowań przygotowawczych oraz z wnoszeniem i popieraniem oskarżeń powierzone jej na mocy tego rozporządzenia, począwszy od daty, która zostanie określona decyzją Komisji na wniosek Europejskiego Prokuratora Generalnego, po tym jak zostanie ustanowiona Prokuratura Europejska.

(4)

Europejski Prokurator Generalny został powołany decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1798 (5). Aby utworzyć Kolegium Prokuratury Europejskiej, w skład którego wchodzi Europejski Prokurator Generalny i jeden prokurator europejski z każdego uczestniczącego państwa członkowskiego, konieczne jest, by Rada powołała prokuratorów europejskich.

(5)

Decyzja wykonawcza (UE) 2018/1696 określa zasady działalności komisji selekcyjnej przewidzianej w art. 14 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1939 (zwane dalej „zasadami działalności komisji selekcyjnej”).

(6)

Zgodnie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1939 każde uczestniczące państwo członkowskie ma wskazać trzech kandydatów na stanowisko Prokuratora Europejskiego spośród kandydatów, którzy są aktywnymi członkami prokuratury lub sądownictwa tego państwa członkowskiego, którzy odznaczają się niekwestionowaną niezależnością oraz posiadają kwalifikacje wymagane do powołania na wysokie stanowisko prokuratorskie lub sędziowskie w swoich odpowiednich państwach członkowskich oraz mają odpowiednie doświadczenie praktyczne w działaniu krajowych systemów prawnych, w dochodzeniach finansowych i w międzynarodowej współpracy w zakresie wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych.

(7)

Komisja selekcyjna sporządziła uzasadnione opinie i ranking w odniesieniu do każdego ze wskazanych kandydatów, którzy spełniali warunki określone w art 16 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1939, i przedłożyła je Radzie, która otrzymała je w dniach 29 maja, 20 czerwca, 11 października, 18 listopada i 10 grudnia 2019 r. oraz w dniu 16 lipca 2020 r.

(8)

Zgodnie z akapitem czwartym zasad działalności komisji selekcyjnej VII.2, komisja selekcyjna sporządziła ranking kandydatów na podstawie ich kwalifikacji i doświadczenia. W rankingu komisja wskazuje preferowaną kolejność kandydatur, jednak ranking ten nie jest wiążący dla Rady.

(9)

Zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1939, po otrzymaniu uzasadnionych opinii komisji selekcyjnej, Rada ma wybrać i powołać jednego z kandydatów na stanowisko Prokuratora Europejskiego danego uczestniczącego państwa członkowskiego.

(10)

Zgodnie z art. 16 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1939 Rada, stanowiąc zwykłą większością głosów, ma wybrać i powołać prokuratorów europejskich na nieodnawialną sześcioletnią kadencję. Rada może podjąć decyzję o przedłużeniu tej kadencji o nie więcej niż trzy lata od momentu zakończeniu tego sześcioletniego okresu.

(11)

Decyzja wykonawcza (UE) 2019/598 określa przepisy przejściowe dotyczące powoływania prokuratorów europejskich na pierwszą kadencję po wejściu w życie rozporządzenia (UE) 2017/1939 i podczas trwania tej pierwszej kadencji. Zgodnie z art. 2 ust. 1 decyzji wykonawczej (UE) 2019/598, przed powołaniem prokuratorów europejskich, w drodze losowania zostanie utworzona grupa składająca się z jednej trzeciej liczby uczestniczących państw członkowskich w momencie stosowania tych przepisów przejściowych. Losowanie odbyło się w dniu 20 maja 2019 r., a państwa członkowskie wchodzące w skład tej grupy to Grecja, Hiszpania, Włochy, Cypr, Litwa, Niderlandy, Austria i Portugalia. Artykuł 3 decyzji wykonawczej stanowi, że kadencja prokuratorów europejskich z państw członkowskich wchodzących w skład tej grupy wynosi trzy lata i nie jest odnawialna.

(12)

Rada oceniła odpowiednie cechy kandydatów, uwzględniając uzasadnione opinie przedłożone przez komisję selekcyjną. W odniesieniu do uzasadnionej opinii dotyczącej kandydatów wskazanych przez Maltę, powody przedstawione przez komisję selekcyjną wykazują w sposób wystarczający, że przy uwzględnieniu wyjątkowych okoliczności, jakie napotkały to państwo członkowskie, obiektywnie rzecz biorąc, to państwo członkowskie nie ma możliwości znalezienia kolejnych kwalifikujących się kandydatów w rozsądnym terminie, mimo podjęcia wszelkich niezbędnych starań w tym kierunku. W związku z tym warunki zawarte w akapicie trzecim pkt VII.2 zasad działalności komisji selekcyjnej zostały spełnione. W świetle wspomianych powyżej wyjątkowych okoliczności Rada uznała, że uzasadniona opinia przedłożona w odniesieniu do kandydatów wskazanych przez Maltę przedstawiła jej wystarczający wybór kwalifikujący się kandydatów, a jakiekolwiek dalsze opóźnienie w powołaniu prokuratorów europejskich miałoby niekorzystne konsekwencja dla skuteczności prawa Unii Europejskiej, zdecydowała o procedowaniu na tej podstawie.

(13)

W wyniku tej oceny Rada zastosowała się do niewiążącej kolejności preferencji wskazanej przez komisję selekcyjną odnoszącej się do kandydatów wskazanych przez Czechy, Niemcy, Estonię, Grecję, Hiszpanię, Francję, Chorwację, Włochy, Cypr, Łotwę, Litwę, Luksemburg, Maltę, Niderlandy, Austrię, Rumunię, Słowenię, Słowację oraz Finlandię. Jeżeli chodzi o kandydatów wskazanych przez Belgię, Bułgarię i Portugalię, Rada nie zastosowała się do niewiążącej kolejności preferencji wskazanej przez komisję selekcyjną; Rada uczyniła to na podstawie innej oceny cech kandydatów, przeprowadzonej przez odnośne organy przygotowawcze Rady,

Yves VAN DEN BERGE (6)

Teodora GEORGIEVA (7)

Petr KLEMENT (8)

Andrés RITTER (9)

Kristel SIITAM-NYIRI (10)

Frédéric BAAB (11)

Tamara LAPTOŠ (12)

Gatis DONIKS (13)

Gabriel SEIXAS (14)

Yvonne FARRUGIA (15)

Cătălin- Laurențiu BORCOMAN (16)

Jaka BREZIGAR (17)

Juraj NOVOCKÝ (18)

Harri TIESMAA (19)

Dimitrios ZIMIANITIS (20)

María Concepción SABADELL CARNICERO (21)

Danilo CECCARELLI (22)

Katerina LOIZOU (23)

Tomas KRUŠNA (24)

Daniëlle GOUDRIAAN (25)

Ingrid MASCHL-CLAUSEN (26)

José Eduardo MOREIRA ALVES D'OLIVEIRA GUERRA (27)