ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 140

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Rocznik 63
4 maja 2020


Spis treści

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2020/591 z dnia 30 kwietnia 2020 r. wprowadzające tymczasowy nadzwyczajny system dopłat do prywatnego przechowywania niektórych serów oraz ustalające z góry stawkę dopłat

1

 

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2020/592 z dnia 30 kwietnia 2020 r. w sprawie tymczasowych nadzwyczajnych środków stanowiących odstępstwo od niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 służących przeciwdziałaniu zakłóceniom na rynku w sektorach owoców i warzyw oraz wina spowodowanym pandemią COVID-19 i wprowadzonymi w związku z nią środkami

6

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/593 z dnia 30 kwietnia 2020 r. zezwalające na zawieranie porozumień i wydawanie decyzji w zakresie środków stabilizacji rynku w sektorze ziemniaków

13

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/594 z dnia 30 kwietnia 2020 r. zezwalające na zawieranie porozumień i wydawanie decyzji w zakresie środków stabilizacji rynku w sektorze drzew żywych i pozostałych roślin, bulw, korzeni i podobnych, kwiatów ciętych i liści ozdobnych

17

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/595 z dnia 30 kwietnia 2020 r. przyznające dopłaty do prywatnego przechowywania mięsa baraniego i koziego oraz ustalające z góry kwotę tych dopłat

21

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/596 z dnia 30 kwietnia 2020 r. przyznające dopłaty do prywatnego przechowywania świeżego i schłodzonego mięsa z bydła w wieku ośmiu miesięcy lub więcej i ustalające z góry stawkę dopłat

26

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/597 z dnia 30 kwietnia 2020 r. przyznające dopłaty do prywatnego przechowywania masła oraz ustalające z góry kwotę tych dopłat

31

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/598 z dnia 30 kwietnia 2020 r. przyznające dopłaty do prywatnego przechowywania odtłuszczonego mleka w proszku oraz ustalające z góry kwotę tych dopłat

34

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/599 z dnia 30 kwietnia 2020 r. zezwalające na zawieranie porozumień i wydawanie decyzji w zakresie planowania produkcji w sektorze mleka i przetworów mlecznych

37

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/600 z dnia 30 kwietnia 2020 r. wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892, rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1150, rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 615/2014, rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/1368 i rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/39 w odniesieniu do niektórych środków w celu przeciwdziałania kryzysowi spowodowanemu pandemią COVID-19

40

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/601 z dnia 30 kwietnia 2020 r. w sprawie środków nadzwyczajnych stanowiących odstępstwo od art. 62 i 66 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do ważności zezwoleń na nasadzenia winorośli i karczowania w przypadku wcześniejszego ponownego nasadzenia

46

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

4.5.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 140/1


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2020/591

z dnia 30 kwietnia 2020 r.

wprowadzające tymczasowy nadzwyczajny system dopłat do prywatnego przechowywania niektórych serów oraz ustalające z góry stawkę dopłat

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 219 ust. 1 w związku z art. 228,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (2), w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. b),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Ze względu na obecną pandemię COVID-19 i daleko idące ograniczenia w przemieszczaniu się wprowadzone w państwach członkowskich spadł popyt na niektóre produkty w sektorze mleka i przetworów mlecznych, w szczególności na sery. Rozprzestrzenianie się choroby oraz wprowadzone środki ograniczają dostępność siły roboczej, co upośledza w szczególności etapy produkcji, skupu i przetwarzania mleka. Ponadto obowiązkowe zamknięcie sklepów, targowisk pod gołym niebem, restauracji i innych placówek branży hotelarsko-gastronomicznej skutkuje zahamowaniem działalności tej branży, co prowadzi do istotnych zmian w strukturze popytu na mleko i przetwory mleczne. Branża hotelarsko-gastronomiczna odpowiada za około 15 % unijnego wewnętrznego popytu na sery. Ponadto nabywcy w Unii i na rynku światowym unieważniają umowy i opóźniają zawarcie nowych umów w oczekiwaniu na dalszy spadek cen. Wywóz serów do państw trzecich stanowi 8 % całkowitej produkcji serów w Unii.

(2)

W rezultacie przetwarzanie surowego mleka jest częściowo zastępowane wytwarzaniem produktów sprzedawanych luzem, produktów o długim okresie trwałości, zdatnych do przechowywania, które wymagają mniejszych nakładów pracy, takich jak odtłuszczone mleko w proszku i masło. Jednak wiele zakładów produkujących sery w Unii nie ma możliwości przetwarzania mleka na różne przetwory i musi nadal produkować sery, na które gwałtownie spadł popyt.

(3)

Sektor serów boryka się zatem obecnie z problemem zakłóceń na rynku z powodu silnej światowej nierównowagi między podażą a popytem. W konsekwencji bez wprowadzenia środków przeciwdziałających zakłóceniom na rynku przewiduje się, że ceny serów w Unii spadną, a presja wywierana na spadek cen może trwać nadal.

(4)

Środki interwencji rynkowej dostępne na mocy rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 wydają się być niewystarczające, aby przeciwdziałać zakłóceniom na rynku, ponieważ dotyczą innych produktów, takich jak masło lub odtłuszczone mleko w proszku, lub ograniczają się do serów z chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym.

(5)

Zakłóceniom na rynku serów można zaradzić dzięki przechowywaniu. Należy zatem przyznać dopłaty do prywatnego przechowywania serów.

(6)

Art. 17 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 przewiduje przyznawanie dopłat do prywatnego przechowywania wyłącznie serów objętych chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (3). Jednakże sery objęte chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym stanowią jedynie niewielką część całkowitej unijnej produkcji serów. Ze względu na skuteczność operacyjną i administracyjną należy ustanowić jednolity system dopłat do prywatnego przechowywania obejmujący wszystkie rodzaje serów.

(7)

Należy z systemu wyłączyć sery, które nie nadają się do przechowywania.

(8)

Konieczne jest określenie maksymalnej ilości, która może zostać objęta systemem, oraz ustanowienie podziału całkowitej ilości w rozbiciu na państwa członkowskie na podstawie ich produkcji serów.

(9)

W rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2016/1238 (4) i rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2016/1240 (5) ustanowiono przepisy dotyczące wdrażania systemu dopłat do prywatnego przechowywania. O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, należy przewidzieć stosowanie, odpowiednio, przepisów rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1238 i rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240, które mają zastosowanie do prywatnego przechowywania serów z chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym, do jednolitego systemu dopłat do prywatnego przechowywania ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu.

(10)

Kwotę dopłat należy ustalić z góry, aby umożliwić szybki i elastyczny system operacyjny. Kwota dopłat powinna opierać się na kosztach przechowywania lub na innych odpowiednich czynnikach rynkowych. Należy ustalić dopłaty na pokrycie stałych kosztów przechowywania dotyczących przyjęcia do magazynu i wydania z magazynu określonych produktów oraz dopłaty na dzień przechowywania na pokrycie kosztów przechowywania i finansowania.

(11)

Ze względu na skuteczność administracyjną i uproszczenie wnioski powinny dotyczyć wyłącznie serów, które są już przechowywane, a zabezpieczenia nie należy wymagać.

(12)

Ze względu na skuteczność administracyjną i uproszczenie należy ustalić minimalną ilość produktów objętych każdym wnioskiem.

(13)

Środki wprowadzone w celu rozwiązania problemu pandemii COVID-19 mogą mieć wpływ na zgodność z wymogami w zakresie kontroli na miejscu dotyczącymi dopłat do prywatnego przechowywania zgodnie z art. 60 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240. Należy zapewnić elastyczność państwom członkowskim, których dotyczą te środki, poprzez umożliwienie przeprowadzania kontroli bezpośrednich tylko na reprezentatywnej próbie statystycznej, poprzez przedłużenie okresu kontroli przyjmowania do magazynu lub zastąpienie ich wykorzystaniem innych istotnych dowodów, a także poprzez niestosowanie wymogu przeprowadzania niezapowiedzianych kontroli. Do celów niniejszego rozporządzenia należy zatem odstąpić od niektórych przepisów rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240.

(14)

W celu wywarcia natychmiastowego wpływu na rynek i przyczynienia się do ustabilizowania cen środek tymczasowy przewidziany w niniejszym rozporządzeniu powinien wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1.   Niniejsze rozporządzenie przewiduje tymczasowy nadzwyczajny system dopłat do prywatnego przechowywania serów objętych kodem CN 0406, z wyjątkiem serów, które nie nadają się do dalszego przechowywania po okresie dojrzewania, o którym mowa w art. 2.

2.   Maksymalna ilość produktu na państwo członkowskie objęta systemem dopłat do prywatnego przechowywania, o którym mowa w ust. 1, jest określona w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Państwa członkowskie zapewniają stosowanie systemu w oparciu o obiektywne i niedyskryminacyjne kryteria, tak by maksymalne przydzielone ilości nie były przekraczane.

3.   O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, przewiduje się stosowanie, odpowiednio, przepisów rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1238 i rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240, które mają zastosowanie do prywatnego przechowywania serów z chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym, do jednolitego systemu dopłat do prywatnego przechowywania przewidzianego w ust. 1.

Artykuł 2

Kwalifikujące się produkty

Aby kwalifikować się do dopłat w ramach systemu dopłat do prywatnego przechowywania, o którym mowa w art. 1 ust. 1, zwanych dalej „dopłatami”, sery mają solidną i właściwą jakość handlową oraz pochodzenie unijne. W dniu rozpoczęcia obowiązywania umowy o przechowywanie sery mają minimalny wiek, który odpowiada, w przypadku serów z chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym na mocy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, okresowi dojrzewania określonemu w specyfikacji produktu oraz w przypadku innych serów – normalnemu okresowi dojrzewania określonemu przez państwa członkowskie.

Artykuł 3

Składanie wniosków i ich dopuszczalność

1.   Wnioski o dopłaty można składać od dnia 7 maja 2020 r. Wnioski należy złożyć najpóźniej w dniu 30 czerwca 2020 r.

2.   Wnioski odnoszą się do produktów, które zostały już wprowadzone do przechowywania.

3.   Minimalna ilość na każdy wniosek wynosi 0,5 tony.

Artykuł 4

Kwota dopłat i okres przechowywania

1.   Kwotę dopłat ustala się następująco:

15,57 EUR za tonę przechowywanych produktów w odniesieniu do stałych kosztów przechowywania,

0,40 EUR za tonę przechowywanych produktów na dzień w odniesieniu do przechowywania objętego umową.

2.   Przechowywanie objęte umową kończy się w dniu poprzedzającym wydanie z magazynu.

3.   Dopłaty mogą być przyznane wyłącznie, jeśli okres przechowywania objętego umową wynosi od 60 do 180 dni.

Artykuł 5

Kontrole

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240, jeżeli w związku ze środkami wprowadzonymi w celu walki z pandemią COVID-19, zwanymi dalej „środkami”, agencja płatnicza nie ma możliwości przeprowadzenia w odpowiednim czasie kontroli, o których mowa w art. 60 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, zainteresowane państwo członkowskie może:

a)

przedłużyć okres, o którym mowa w art. 60 ust. 1 akapit pierwszy, przeznaczony na przeprowadzenie tych kontroli maksymalnie do 30 dni po zakończeniu stosowania środków; lub

b)

w zastępstwie kontroli przeprowadzanych w okresie, w którym środki mają zastosowanie, wykorzystać stosowne dowody, w tym zdjęcia geotagowane lub inne dowody w postaci elektronicznej.

2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 60 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240 kontrole bezpośrednie w celu zweryfikowania ilości objętej umową przeprowadza się na reprezentatywnej próbie statystycznej obejmującej co najmniej 5 % partii odpowiadających co najmniej 5 % całkowitych przechowywanych ilości.

3.   Na zasadzie odstępstwa od art. 60 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240, jeżeli w związku z wprowadzonymi środkami agencja płatnicza nie ma możliwości przeprowadzenia niezapowiedzianych kontroli na miejscu, nie jest ona zobowiązana do przeprowadzania niezapowiedzianych kontroli w okresie stosowania środków.

Artykuł 6

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 kwietnia 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549.

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).

(4)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1238 z dnia 18 maja 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do interwencji publicznej i dopłat do prywatnego przechowywania (Dz.U. L 206 z 30.7.2016, s. 15).

(5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1240 z dnia 18 maja 2016 r. ustalające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do interwencji publicznej i dopłat do prywatnego przechowywania (Dz.U. L 206 z 30.7.2016, s. 71).


ZAŁĄCZNIK

Państwo członkowskie

Maksymalna ilość (w tonach)

Belgia

1 130

Bułgaria

889

Czechy

1 265

Dania

4 373

Niemcy

21 726

Estonia

434

Irlandia

2 180

Grecja

2 121

Hiszpania

4 592

Francja

18 394

Chorwacja

300

Włochy

12 654

Cypr

270

Łotwa

459

Litwa

978

Luksemburg

27

Węgry

809

Malta

28

Niderlandy

8 726

Austria

1 959

Polska

8 277

Portugalia

775

Rumunia

931

Słowenia

157

Słowacja

413

Finlandia

843

Szwecja

792

Zjednoczone Królestwo

4 499


4.5.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 140/6


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2020/592

z dnia 30 kwietnia 2020 r.

w sprawie tymczasowych nadzwyczajnych środków stanowiących odstępstwo od niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 służących przeciwdziałaniu zakłóceniom na rynku w sektorach owoców i warzyw oraz wina spowodowanym pandemią COVID-19 i wprowadzonymi w związku z nią środkami

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 219 ust. 1 w związku z art. 228,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Pandemia COVID-19 powoduje znaczące zakłócenia na rynku owoców i warzyw oraz rynku wina w całej Unii. Wprowadzone przez państwa członkowskie środki walki z pandemią COVID-19, a w szczególności daleko idące ograniczenia w przemieszczaniu się i ograniczenie kontaktów personalnych, doprowadziły do zakłóceń w łańcuchach dostaw, tymczasowego zamknięcia ważnych rynków zbytu produktów sektora owoców i warzyw oraz sektora wina, odpowiednio na poziomie hurtowym i detalicznym oraz w sektorze gastronomicznym, takich jak zamknięcie restauracji, stołówek, barów i hoteli. Środki wprowadzone w związku z COVID-19 powodują również problemy logistyczne, szczególnie poważne w przypadku łatwo psujących się owoców i warzyw oraz produktów sektora wina. Środki wprowadzone w związku z COVID-19 prowadzą także do trudności ze zbiorem owoców i warzyw, ze wszystkimi czynnościami związanymi z produkcją wina ze względu na niedobór siły roboczej i z docieraniem do konsumentów w kontekście zakłóceń w łańcuchach dostaw, problemów logistycznych i tymczasowego zamknięcia ważnych punktów sprzedaży. Okoliczności te powodują poważne zakłócenia w sektorze owoców i warzyw oraz w sektorze wina w Unii. Rolnicy w tych sektorach borykają się z trudnościami finansowymi i problemami z płynnością finansową.

(2)

Z uwagi na czas trwania ograniczeń nałożonych przez państwa członkowskie w celu zwalczania pandemii COVID-19 oraz prawdopodobieństwo ich kontynuacji, długoterminowe zakłócenia logistyki i łańcuchów dostaw, a także poważne skutki gospodarcze na głównych rynkach zbytu produktów sektora owoców i warzyw oraz sektora wina, odpowiednio na poziomie hurtowym i detalicznym oraz w sektorze gastronomicznym, poważne zakłócenia na obu rynkach i ich skutki prawdopodobnie utrzymają się, a nawet mogą się pogłębiać.

(3)

Ze względu na te zakłócenia na rynku i bezprecedensowy splot okoliczności rolnicy we wszystkich państwach członkowskich zmagają się z wyjątkowymi trudnościami w zakresie planowania, wdrażania i realizacji programów pomocy określonych w art. 32–38 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz w art. 39–54 tego rozporządzenia w odniesieniu do sektora wina. Należy zatem złagodzić te trudności wprowadzając odstępstwa od niektórych z tych przepisów.

(4)

W ramach swoich zatwierdzonych programów operacyjnych uznane organizacje producentów i zrzeszenia organizacji producentów w sektorze owoców i warzyw mogą wdrażać środki zapobiegania sytuacjom kryzysowym i zarządzania kryzysowego, których celem jest zwiększenie odporności na zakłócenia na rynku. Zgodnie z art. 33 ust. 3 akapit czwarty rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 środki zapobiegania sytuacjom kryzysowym i zarządzania kryzysowego nie mogą jednak obejmować więcej niż jednej trzeciej wydatków w ramach programu operacyjnego. Aby zapewnić tym organizacjom producentów większą elastyczność i umożliwić im skoncentrowanie zasobów z programów operacyjnych na łagodzenie zakłóceń na rynku spowodowanych środkami związanymi z pandemią COVID-19, zasada ta nie powinna mieć zastosowania w 2020 r.

(5)

Szacuje się, że zamknięcie hoteli, barów i restauracji ma bezpośredni wpływ na 30 % ilości i 50 % wartości wina spożywanego w Unii. Stwierdzono również, że spożycie wina w domu nie kompensuje spadku konsumpcji poza domem. Nie można ponadto organizować zwyczajowych uroczystości i spotkań, podczas których spożywa się wino, takich jak urodziny lub święta państwowe. Co więcej, istnieje ryzyko, że działalność turystyczna i turystyka winiarska w sezonie letnim nie będą możliwe. W związku z tym nadwyżki wina na rynku rosną. Ponadto niedobór siły roboczej, również wynikający z pandemii, oraz spowodowane pandemią trudności logistyczne wywierają presję na plantatorów winorośli i cały sektor wina. Plantatorzy winorośli napotykają coraz większe problemy w związku z nadchodzącymi zbiorami: niskie ceny, ograniczoną konsumpcję, trudności z transportem i sprzedażą.

(6)

Jednocześnie przez cały 2019 r. unijny rynek wina już działał w utrudnionych warunkach, a zapasy wina są na najwyższym poziomie od 2009 r. Sytuacja ta jest przede wszystkim wynikiem połączenia rekordowych zbiorów w 2018 r. i ogólnego spadku konsumpcji wina w Unii. Co więcej, Stany Zjednoczone Ameryki, które są głównym unijnym rynkiem eksportowym wina, nałożyły dodatkowe cła przywozowe na wina z Unii, co ograniczyło wywóz. Pandemia COVID-19 stanowi kolejny cios dla tego wrażliwego sektora, który nie jest w stanie skutecznie wprowadzać do obrotu lub dokonywać dystrybucji swoich produktów, przede wszystkim ze względu na zamknięcie głównych rynków eksportowych oraz środki wprowadzone w celu zapewnienia prawidłowej izolacji i blokady, obejmujące w szczególności przerwanie wszelkiej działalności gastronomicznej oraz brak możliwości zaopatrywania tradycyjnych klientów. Ponadto trudności z zaopatrzeniem w niezbędne komponenty, takie jak butelki i korki potrzebne do produkcji wina, utrudniają działalność podmiotów sektora wina, uniemożliwiając im wprowadzanie do obrotu wina gotowego do sprzedaży.

(7)

Usunięcie z unijnego rynku pewnych ilości wina, które nie zostały wprowadzone do obrotu i których nie można przechować, powinno złagodzić poważne zakłócenia na rynku w sektorze wina. W związku z tym destylację wina z przyczyn związanych z kryzysem spowodowanym pandemią COVID-19 należy tymczasowo uznać za środek kwalifikujący się do finansowania w ramach programów wsparcia w sektorze wina, aby pomóc producentom wina poprawić wynik gospodarczy. Aby uniknąć zakłóceń konkurencji, należy wykluczyć stosowanie uzyskanego alkoholu w przemyśle spożywczym i ograniczać je do celów przemysłowych, w tym do celów dezynfekcyjnych i farmaceutycznych oraz do celów energetycznych.

(8)

Dopłaty do kryzysowego przechowywania to kolejny środek, który powinien pozwolić tymczasowo usunąć z rynku pewne ilości wina i przyczynić się do stopniowego powrotu do bardziej opłacalnej ekonomicznie sytuacji na rynku. W związku z tym dopłaty do kryzysowego przechowywania wina powinny być tymczasowo kwalifikowalne do finansowania w ramach programów wsparcia w sektorze wina. Aby uniknąć sytuacji, w której wsparcia udzielono by dwukrotnie w odniesieniu do tej samej ilości wina wycofanej z rynku, beneficjenci dopłat do kryzysowego przechowywania wina nie powinni otrzymywać dopłat na destylację wina w sytuacji kryzysowej w ramach programów wsparcia dla sektora wina ani płatności krajowej na rzecz destylacji wina w sytuacji kryzysowej.

(9)

Aby pomóc podmiotom gospodarczym reagować na obecne wyjątkowe okoliczności i zaradzić tej nieprzewidywalnej i niestabilnej sytuacji, należy pozwolić na większą elastyczność we wdrażaniu niektórych środków na mocy rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

(10)

W szczególności, aby umożliwić państwom członkowskim wsparcie producentów poważnie dotkniętych kryzysem, należy wprowadzić odstępstwo od art. 44 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do środka dotyczącego funduszy wspólnego inwestowania, o którym mowa w art. 48 tego rozporządzenia, aby traktować jako kwalifikowalne wydatki poniesione na operacje, których czwarty rok realizacji przypada w 2020 r., nawet jeśli zostaną poniesione przed przedłożeniem przez państwo członkowskie odpowiedniego projektu programu wsparcia. Umożliwi to państwom członkowskim przyznanie dodatkowych dopłat na pokrycie kosztów administracyjnych już ustanowionych funduszy wspólnego inwestowania przez kolejne 12 miesięcy w roku budżetowym 2020. Aby wsparcie było ekonomicznie dostateczne oraz na zasadzie odstępstwa od art. 48 ust. 2, przyznane dopłaty nie powinny być degresywne, lecz odpowiadać finansowaniu przyznanemu w trzecim roku realizacji.

(11)

Należy ponadto, jako nadzwyczajny środek, wprowadzić odstępstwo od przepisów art. 46 ust. 6, art. 47 ust. 1 i 3, art. 49 ust. 2 i art. 50 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 i tymczasowo zwiększyć maksymalny wkład Unii na środki dotyczące restrukturyzacji i przekształcania winnic, zielonych zbiorów, ubezpieczenia zbiorów i inwestycji. Te tymczasowe środki są niezbędne, gdyż z powodu pandemii COVID-19 podmioty gospodarcze ponoszą i będą nadal ponosić znaczne straty w dochodach oraz dodatkowe koszty wynikające z zakłóceń na rynku i w produkcji. Zwiększenie wkładu Unii na przedmiotowe środki i wynikające z niego zmniejszenie wkładu beneficjentów będzie stanowić dla beneficjentów pewną ulgę finansową.

(12)

Elastyczność wprowadzona przez zwiększenie wkładu Unii stanowi formę wsparcia finansowego, które jednak nie wymaga dodatkowego finansowania ze strony Unii, ponieważ nadal mają zastosowanie limity budżetowe dla krajowych programów wsparcia dla sektora wina, określone w załączniku VI do rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Państwa członkowskie mogą zatem podjąć decyzję o przeznaczeniu na przedmiotowe środki wyższych kwot jedynie w ramach rocznego budżetu przewidzianego w tym załączniku. Środek ten ma zatem na celu zapewnienie wsparcia dla tego sektora w kontekście niestabilnej sytuacji na rynku bez konieczności uruchamiania dodatkowego finansowania.

(13)

Instrument prewencyjny w postaci ubezpieczenia zbiorów uznano za kwalifikowalny do wsparcia w ramach programów wsparcia dla sektora wina, by zachęcać do odpowiedzialnego podejścia do sytuacji kryzysowych. Art. 49 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 stanowi, że wsparcie na rzecz ubezpieczenia zbiorów przyczynia się do zabezpieczenia dochodów producentów, którzy ponieśli straty w wyniku klęsk żywiołowych, niekorzystnych zjawisk klimatycznych, chorób lub epidemii szkodników. Ze względu na drastyczny wpływ pandemii COVID-19 na dochody producentów wina, wynikające po części z niemożliwych do pokonania trudności powstałych na wszystkich etapach produkcji i wprowadzania do obrotu wina, wsparcie Unii należy rozszerzyć na ubezpieczenie zbiorów w przypadku, gdy straty są spowodowane przez pandemię wśród ludzi. W takich przypadkach należy również tymczasowo zwiększyć stawki wsparcia Unii do 60 %, aby zapewnić plantatorom winorośli pewną ulgę finansową.

(14)

Zielone zbiory, przewidziane w art. 47 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, stosuje się jako środek zarządzania rynkiem, gdy spodziewana jest nadmierna produkcja winogron. Artykuł ten wymaga zniszczenia lub usunięcia kiści winogron w całym gospodarstwie w celu skorzystania ze wsparcia Unii. W obecnych okolicznościach plantatorzy winorośli napotykają bezprecedensowe trudności w mobilizacji siły roboczej niezbędnej do przeprowadzenia tak dużej operacji. Należy zatem wprowadzić odstępstwo od tego obowiązku i umożliwić zniszczenie lub usunięcie niedojrzałych kiści winogron w części gospodarstwa, pod warunkiem przeprowadzenia tego zabiegu na całych działkach.

(15)

Ze względu na szczególnie pilną potrzebę, w szczególności biorąc pod uwagę trwające zakłócenia na rynku spowodowane pandemią COVID-19, jej poważne skutki dla sektora owoców i warzyw oraz sektora wina, a także jej kontynuację i prawdopodobieństwo zaostrzenia, należy natychmiast podjąć działania i pilnie wprowadzić środki służące złagodzeniu jej negatywnych skutków. Opóźnienie podjęcia działań służących przeciwdziałaniu zakłóceniom na rynku groziłoby pogorszeniem sytuacji na rynku w obu sektorach i w obu odbiłoby się niekorzystnie na warunkach produkcji i warunkach rynkowych. Z tego względu niniejsze rozporządzenie należy przyjąć w trybie pilnym, określonym w art. 228 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

(16)

Wobec konieczności natychmiastowego działania niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

OWOCE I WARZYWA

Artykuł 1

Tymczasowe odstępstwo od przepisów art. 33 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013

Na zasadzie odstępstwa od art. 33 ust. 3 akapit czwarty rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 limit jednej trzeciej wydatków na środki zapobiegania sytuacjom kryzysowym i zarządzania kryzysowego w ramach programu operacyjnego, o którym mowa w tym przepisie, nie ma zastosowania w roku 2020.

ROZDZIAŁ II

WINO

SEKCJA 1

Środki wsparcia w sytuacji kryzysowej

Artykuł 2

Odstępstwo od przepisów art. 43 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013

Na zasadzie odstępstwa od art. 43 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 środki określone w art. 3 i 4 niniejszego rozporządzenia można finansować w ramach programów wsparcia dla sektora wina w roku budżetowym 2020.

Artykuł 3

Destylacja wina w sytuacji kryzysowej

1.   Wsparcie na destylację wina można przyznać zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym artykule. Przyznawane wsparcie jest proporcjonalne.

2.   Aby uniknąć zakłóceń konkurencji, alkohol będący wynikiem destylacji, o której mowa w ust. 1, wykorzystuje się wyłącznie do celów przemysłowych, w tym do celów dezynfekcyjnych lub farmaceutycznych albo do celów energetycznych.

3.   Beneficjentami wsparcia, o którym mowa w ust. 1, są przedsiębiorstwa winiarskie produkujące lub wprowadzające do obrotu produkty, o których mowa w części II załącznika VII do rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, organizacje producentów wina, stowarzyszenia przynajmniej dwóch producentów, organizacje międzybranżowe lub destylarnie przetwarzające produkty sektora wina.

4.   Do wsparcia kwalifikują się wyłącznie koszty dostawy wina do destylarni i koszty destylacji tego wina.

5.   Państwa członkowskie mogą ustanowić kryteria pierwszeństwa, wykazując je w programie wsparcia. Takie kryteria pierwszeństwa opierają się na konkretnych strategiach i celach określonych w programie wsparcia, są obiektywne i niedyskryminacyjne.

6.   Państwa członkowskie ustanawiają przepisy w zakresie procedury składania wniosków o przyznanie wsparcia, o którym mowa w ust. 1, które to przepisy regulują:

a)

osoby fizyczne lub prawne, które mogą przedstawiać wnioski;

b)

składanie i wybór wniosków, w tym co najmniej terminy składania wniosków, oceny odpowiedniości każdego z proponowanych działań oraz powiadomienia danych podmiotów o wynikach procedury wyboru;

c)

weryfikację zgodności z przepisami dotyczącymi kwalifikowalnych działań i kosztów, o których mowa w pkt 4, oraz z kryteriami pierwszeństwa w przypadku ich zastosowania;

d)

wybór wniosków, w tym co najmniej wagę przypisaną każdemu kryterium pierwszeństwa, w przypadku ich zastosowania;

e)

ustalenia dotyczące płatności zaliczek i zapewnienia zabezpieczeń.

7.   Państwa członkowskie ustalają kwotę wsparcia dla beneficjentów na podstawie obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriów.

8.   Na zasadzie odstępstwa od art. 44 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 państwa członkowskie mogą przyznawać płatności krajowe zgodnie z przepisami unijnymi dotyczącymi pomocy państwa na środki, o których mowa w niniejszym artykule.

9.   Do destylacji wina w sytuacji kryzysowej stosuje się odpowiednio art. 1 i 2, art. 43 oraz art. 48–54 i art. 56 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/1149 (2) oraz art. 1, 2 i 3, art. 19–23, art. 25–31, art. 32 ust. 1 akapit drugi oraz art. 33–40 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1150 (3).

Artykuł 4

Dopłaty do kryzysowego przechowywania wina

1.   Dopłaty do kryzysowego przechowywania wina można przyznać zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym artykule.

2.   Aby uniknąć sytuacji, w której wsparcia udzielono by dwukrotnie w odniesieniu do tej samej ilości wina wycofanej z rynku, beneficjenci otrzymujący dopłaty do kryzysowego przechowywania wina nie mogą otrzymywać dopłat na destylację wina w sytuacji kryzysowej na podstawie art. 3 niniejszego rozporządzenia ani płatności krajowej na rzecz destylacji wina w sytuacji kryzysowej na podstawie art. 216 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

3.   Beneficjentami dopłat, o których mowa w ust. 1, są przedsiębiorstwa winiarskie produkujące lub wprowadzające do obrotu produkty, o których mowa w części II załącznika VII do rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, organizacje producentów wina, stowarzyszenia przynajmniej dwóch producentów lub organizacje międzybranżowe.

4.   Państwa członkowskie ustanawiają przepisy w zakresie procedury składania wniosków o przyznanie dopłat, o których mowa w ust. 1, które to przepisy regulują:

a)

osoby fizyczne lub prawne, które mogą przedstawiać wnioski;

b)

składanie i wybór wniosków, w tym co najmniej terminy składania wniosków, oceny odpowiedniości każdego z proponowanych działań oraz powiadomienia danych podmiotów o wynikach procedury wyboru;

c)

weryfikację zgodności z warunkami wsparcia określonymi w niniejszym artykule oraz z przepisami dotyczącymi kryteriów pierwszeństwa w przypadku ich zastosowania;

d)

wybór wniosków, w tym co najmniej wagę przypisaną każdemu kryterium pierwszeństwa, w przypadku ich zastosowania;

e)

ustalenia dotyczące płatności zaliczek i zapewnienia zabezpieczeń.

5.   Aby dać pierwszeństwo niektórym beneficjentom, państwa członkowskie mogą ustanowić kryteria pierwszeństwa, wykazując je w programie wsparcia. Takie kryteria pierwszeństwa opierają się na konkretnych strategiach i celach określonych w programie wsparcia, są obiektywne i niedyskryminacyjne.

6.   Państwa członkowskie rozpatrują wnioski pod kątem szczegółowego opisu proponowanych przez wnioskodawcę działań i proponowanych terminów ich realizacji.

7.   Na zasadzie odstępstwa od art. 44 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 państwa członkowskie mogą przyznawać płatności krajowe zgodnie z przepisami unijnymi dotyczącymi pomocy państwa na środki, o których mowa w niniejszym artykule.

8.   Do dopłat do kryzysowego przechowywania wina stosuje się odpowiednio art. 1 i 2, art. 43 oraz art. 48–54 i art. 56 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/1149 oraz art. 1, 2 i 3, art. 19–23, art. 25–31, art. 32 ust. 1 akapit drugi oraz art. 33–40 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1150.

SEKCJA 2

Odstępstwa dotyczące konkretnych środków wsparcia

Artykuł 5

Odstępstwo od przepisów art. 44 ust. 2 i art. 48 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 44 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w roku budżetowym 2020 wsparcia na rzecz ustanowienia funduszy wspólnego inwestowania, o których mowa w art. 48 tego rozporządzenia, można udzielać w odniesieniu do wydatków poniesionych przed przedłożeniem odpowiednich projektów programów wsparcia w związku z operacjami, których trzeci rok realizacji zakończono w 2019 r.

2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 48 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 wsparcia na rzecz ustanowienia funduszy wspólnego inwestowania dotyczących operacji, których trzeci rok realizacji zakończono w 2019 r., można udzielać w postaci niedegresywnych dopłat na pokrycie kosztów administracyjnych funduszy i w wysokości równej finansowaniu przyznanemu w trzecim roku realizacji.

Artykuł 6

Odstępstwo od przepisów art. 46 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013

Na zasadzie odstępstwa od art. 46 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 wkład Unii w faktyczne koszty restrukturyzacji i przekształcenia winnic nie może przekraczać 60 %. W regionach słabiej rozwiniętych wkład Unii w koszty restrukturyzacji i przekształcania nie może przekroczyć 80 %.

Artykuł 7

Odstępstwo od przepisów art. 47 ust. 1 i 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 47 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w roku 2020 „zielone zbiory” oznaczają całkowite zniszczenie lub usunięcie jeszcze niedojrzałych kiści winogron w całym gospodarstwie lub w części gospodarstwa, pod warunkiem że zielone zbiory przeprowadza się na całych działkach.

2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 47 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 wsparcie udzielone na zielone zbiory nie może przekroczyć 60 % sumy bezpośrednich kosztów zniszczenia lub usunięcia kiści winogron i związanego z tym zniszczeniem lub usunięciem uszczuplenia dochodów.

Artykuł 8

Odstępstwo od przepisów art. 49 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013

Na zasadzie odstępstwa od art. 49 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 wkład finansowy Unii we wsparciu na rzecz ubezpieczenia zbiorów nie przekracza 60 % kosztów składek ubezpieczeniowych opłaconych przez producentów tytułem ubezpieczenia:

a)

od strat, o których mowa w art. 49 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, oraz innych strat spowodowanych niekorzystnymi zjawiskami klimatycznymi;

b)

od strat spowodowanych przez zwierzęta, choroby roślin lub inwazje szkodników;

c)

od strat spowodowanych przez pandemię wśród ludzi.

Artykuł 9

Odstępstwo od przepisów art. 50 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013

Na zasadzie odstępstwa od art. 50 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 do wkładu Unii mają zastosowanie następujące maksymalne stawki pomocy związane z kosztami kwalifikowalnymi inwestycji:

a)

60 % w regionach słabiej rozwiniętych;

b)

50 % w regionach innych niż regiony słabiej rozwinięte;

c)

80 % w regionach najbardziej oddalonych, o których mowa w art. 349 Traktatu;

d)

75 % na mniejszych wyspach Morza Egejskiego w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 229/2013 (4);

Artykuł 10

Zastosowanie tymczasowo zwiększonego wkładu Unii

Art. 6, art. 7 ust. 2, art. 8 i 9 mają zastosowanie do operacji wybranych przez właściwe organy państw członkowskich od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, ale nie później niż do dnia 15 października 2020 r.

ROZDZIAŁ III

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 11

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 kwietnia 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1149 z dnia 15 kwietnia 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do krajowych programów wsparcia w sektorze wina oraz zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 555/2008 (Dz.U. L 190 z 15.7.2016, s. 1).

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1150 z dnia 15 kwietnia 2016 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do krajowych programów wsparcia w sektorze wina (Dz.U. L 190 z 15.7.2016, s. 23).

(4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 229/2013 z dnia 13 marca 2013 r. ustanawiające szczególne środki dotyczące rolnictwa dla mniejszych wysp Morza Egejskiego i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1405/2006 (Dz.U. L 78 z 20.3.2013, s. 41).


4.5.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 140/13


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/593

z dnia 30 kwietnia 2020 r.

zezwalające na zawieranie porozumień i wydawanie decyzji w zakresie środków stabilizacji rynku w sektorze ziemniaków

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 222,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Sektor ziemniaków można podzielić na ziemniaki świeże, które są kupowane głównie na potrzeby konsumpcji domowej, oraz ziemniaki do przetwórstwa, wykorzystywane w żywieniu zwierząt i w przetworzonych produktach spożywczych, takie jak ziemniaki mrożone (w tym frytki mrożone), ziemniaki suszone, ziemniaki przetworzone lub zakonserwowane.

(2)

Produkcja ziemniaków w Unii wynosi około 52 mln ton, z czego 19,5 mln ton przypada na ziemniaki do przetwórstwa. Największymi unijnymi producentami ziemniaków do przetwórstwa są Belgia, Niemcy, Francja, Włochy i Niderlandy. Szacuje się, że produkcja mrożonych frytek stanowi około 41 % produkcji ziemniaków do przetwórstwa.

(3)

Unia jest eksporterem netto przetworzonych ziemniaków. Szacuje się, że w ciągu ostatnich 5 lat co najmniej 4 mln ton ziemniaków przeznaczonych do przetwórstwa trafiło do państw trzecich w ramach wywozu z Belgii, Niemiec, Francji, Włoch i Niderlandów w postaci przetworzonych produktów z ziemniaków. W normalnych warunkach rynkowych szczególnie duża jest proporcja wywozu ziemniaków mrożonych, przede wszystkim mrożonych frytek. 64 % mrożonych ziemniaków w światowym wywozie pochodzi z Unii, a wartość wywozu mrożonych frytek z Unii do państw trzecich w 2019 r. oszacowano na 1,85 mld EUR.

(4)

Ze względu na obecną pandemię COVID-19 oraz znaczne ograniczenia przemieszczania się osób, jakie wprowadzono w państwach członkowskich, producenci ziemniaków do przetwórstwa doświadczają zakłóceń gospodarczych, prowadzących do trudności finansowych i problemów z płynnością finansową.

(5)

Rozprzestrzenianie się choroby oraz wprowadzone środki ograniczają dostępność siły roboczej, co upośledza w szczególności etapy produkcji, przetwarzania i transportu ziemniaków do przetwórstwa.

(6)

Obowiązkowe zamknięcie restauracji i innych placówek branży hotelarsko-gastronomicznej, takich jak stołówki szkolne i pracownicze, jak również odwołanie imprez sportowych i rozrywkowych, takich jak festiwale kulturalne i imprezy plenerowe oraz zawody sportowe, w Unii i w państwach trzecich, również skutkuje zahamowaniem działalności tej branży, co prowadzi do istotnych zmian w strukturze popytu na produkty z ziemniaków. W związku z tym, że konsumenci nie spożywają już posiłków poza domem i kupują znacznie mniej żywności typu „fast food”, popyt konsumpcyjny przesunął się na ziemniaki świeże do przygotowania w domu. Co więcej, mimo iż wzrosła konsumpcja niektórych przetworzonych produktów z ziemniaków, takich jak chipsy i purée w proszku, nie może ona zrekompensować spadku popytu w branży hotelarsko-gastronomicznej.

(7)

Ponadto nabywcy w Unii i na rynku światowym unieważniają umowy i opóźniają zawarcie nowych umów w oczekiwaniu na dalszy spadek cen. Na wywóz mają również wpływ wyzwania logistyczne, ponieważ początek pandemii COVID-19 w Chinach doprowadził do znacznych zatorów w portach w tym kraju i w innych miejscach. Oczekuje się, że okres zwiększonej liczby odwołanych kursów (ang. blank sailing) będzie trwał co najmniej do czerwca 2020 r., co doprowadzi do stopniowego zmniejszania się liczby kontenerów (w szczególności kontenerów ze świeżymi i mrożonymi towarami), znacznego wzrostu stawek i opóźniania wysyłki eksportowanych towarów. Od czwartego tygodnia marca 2020 r. unijni producenci ziemniaków do przetwórstwa zgłosili spadek liczby transakcji między państwami członkowskimi w przedziale od 25 do 47 %, a w odniesieniu do wywozu do państw trzecich – w przedziale 30 do 65 %.

(8)

W związku z tym na obecnym etapie popyt na ziemniaki świeże wzrósł, ale nastąpił gwałtowny spadek popytu na ziemniaki do przetwórstwa, co miało natychmiastowy i poważny wpływ na rynek. Gwałtowny spadek popytu dotyczy w szczególności, choć nie wyłącznie, ziemniaków do przetwórstwa wykorzystywanych w produkcji mrożonych frytek, innych ziemniaków ciętych i produktów pakowanych próżniowo, które są zwykle spożywane w punktach sprzedaży żywności typu „fast food” i w restauracjach. Ze względu na różne właściwości ziemniaków świeżych i ziemniaków do przetwórstwa ziemniaki przeznaczone do przekształcenia nie mogą być sprzedawane na rynku ziemniaków świeżych. W związku z tym, ze względu na brak obrotu, ceny na rynkach terminowych znacznie spadły – w kwietniu 2020 r. były o 90 % niższe w porównaniu z notowaniami w styczniu 2020 r. W wyniku wstrzymania obrotu w niektórych państwach członkowskich będących producentami, takich jak Belgia i Francja, nie ma już notowań cen w odniesieniu do niektórych ziemniaków do przetwórstwa, co jest oznaką ostrego spadku wielkości i wartości transakcji. W innych państwach członkowskich, takich jak Niemcy i Niderlandy, odnotowano spadek cen ziemniaków do przetwórstwa o 90 %.

(9)

Ponadto duże ilości ziemniaków do przetwórstwa są obecnie przechowywane. Szacuje się, że co najmniej 2 650 000 ton ziemniaków do przetwórstwa (o wartości 400 mln EUR) pochodzących z kampanii 2019 będzie nadal przechowywane przed końcem kampanii 2020 – w lipcu 2020 r. Ziemniaki do przetwórstwa, które zostały zebrane w październiku/listopadzie 2019 r. i są nadal przechowywane, staną się wkrótce niezdatne do wykorzystania z powodu pogorszenia ich jakości. Aby zwolnić miejsce dla ziemniaków do przetwórstwa pochodzących z kampanii 2020, producenci będą musieli zniszczyć część pozostałych zapasów, których nie można przetworzyć we właściwym czasie. Istnieje ryzyko, że w ostateczności producenci, którzy musieliby ponieść koszty transportu i zniszczenia produkcji, rozrzucą ziemniaki do przetwórstwa po polach. Rozrzucenie ziemniaków do przetwórstwa na polach stworzy ryzyko długotrwałych skutków dla środowiska i skutków fitosanitarnych, ponieważ ziemniaki te będą kiełkowały na kolejnych uprawach i mogłyby zostać dotknięte chorobami, powodując długotrwałe zanieczyszczenie gleby i w sposób trwały szkodząc młodym sadzonkom.

(10)

Powyższe okoliczności prowadzą do zakwalifikowania tych zdarzeń jako okresu poważnych zakłóceń równowagi na rynku.

(11)

W celu wsparcia producentów ziemniaków w tym okresie poważnych zakłóceń równowagi na rynku należy umożliwić rolnikom, zrzeszeniom rolników lub związkom takich zrzeszeń, uznanym organizacjom producentów, zrzeszeniom uznanych organizacji producentów i uznanym organizacjom międzybranżowym zawieranie porozumień i wydawanie decyzji dotyczących ziemniaków do przetwórstwa na zasadzie tymczasowości na okres 6 miesięcy. Środki te obejmują: (i) wycofanie z obrotu i bezpłatną dystrybucję; (ii) przekształcanie i przetwarzanie; (iii) przechowywanie; (iv) wspólną promocję; oraz (v) tymczasowe planowanie produkcji.

(12)

Takie porozumienia i decyzje dotyczące ziemniaków do przetwórstwa mogłyby obejmować: (i) wycofanie ziemniaków z obrotu w celu kontrolowanego zniszczenia produktu lub bezpłatnej dystrybucji na rzecz banków żywności lub instytucji publicznych; (ii) przetwarzanie ziemniaków do innych celów, takich jak pasza dla zwierząt, wykorzystanie produkcji na potrzeby metanizacji; (iii) tworzenie i poszukiwanie możliwości przechowywania oraz przygotowanie ziemniaków do przechowywania przez dłuższy okres; (iv) promowanie konsumpcji produktów z przetworzonych ziemniaków; oraz (v) planowanie środków zmniejszenia wielkości przyszłych nasadzeń oraz dostosowanie istniejących umów dotyczących ziemniaków w ramach kampanii w 2020 r.

(13)

Należy tymczasowo zezwolić na zawieranie porozumień i wydawanie decyzji dotyczących ziemniaków do przetwórstwa przez okres 6 miesięcy. Ponieważ jest to okres, w którym należy zagospodarować zapasy ziemniaków pochodzące z kampanii 2019, a ziemniaki z kampanii 2020 zostaną zebrane od tego lata, oczekuje się, że w okresie tym środki będą miały największy wpływ.

(14)

Zgodnie z art. 222 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 zezwolenia udziela się, jeśli nie zakłóca ono funkcjonowania rynku wewnętrznego i jeśli te porozumienia i decyzje mają na celu wyłącznie ustabilizowanie danego sektora. Te szczególne warunki wykluczają porozumienia i decyzje, które bezpośrednio lub pośrednio prowadzą do podziału rynków, dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub do ustalania cen. Jeżeli porozumienia i decyzje nie spełniają tych warunków lub przestały spełniać te warunki, ma do nich zastosowanie art. 101 ust. 1 Traktatu.

(15)

Zezwolenie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinno obejmować swoim zasięgiem terytorium Unii, gdyż poważne zakłócenia równowagi na rynku występują w całej Unii.

(16)

Aby państwa członkowskie były w stanie ocenić, czy porozumienia i decyzje dotyczące ziemniaków do przetwórstwa nie zakłócają funkcjonowania rynku wewnętrznego i mają na celu wyłącznie ustabilizowanie sektora ziemniaków, właściwym organom państwa członkowskiego mającego największy udział w szacowanej wielkości produkcji ziemniaków objętej tymi porozumieniami lub decyzjami, w tym organom ochrony konkurencji tego państwa, należy przekazywać informacje na temat zawartych porozumień i wydanych decyzji oraz na temat objętej nimi wielkości produkcji i okresu, którego dotyczą.

(17)

Ze względu na poważne zakłócenia równowagi na rynku, konieczność pilnego zagospodarowania pozostałych zapasów ziemniaków oraz bliskość okresu, w którym ziemniaki są zwykle zbierane, przechowywane i przekształcane, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu.

(18)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Nie naruszając przepisów art. 152 ust. 1a, art. 209 ust. 1 oraz art. 210 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, niniejszym zezwala się rolnikom, zrzeszeniom rolników lub związkom takich zrzeszeń, uznanym organizacjom producentów, zrzeszeniom uznanych organizacji producentów i uznanym organizacjom międzybranżowym na zawieranie porozumień dotyczących ziemniaków do przetwórstwa oraz wydawanie wspólnych decyzji dotyczących ziemniaków do przetwórstwa w zakresie wycofania z obrotu oraz bezpłatnej dystrybucji, przekształcania i przetwarzania, przechowywania, wspólnej promocji i tymczasowego planowania produkcji przez 6 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Państwa członkowskie wprowadzają niezbędne środki w celu zapewnienia, aby porozumienia i decyzje, o których mowa w art. 1, nie zakłócały właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego i miały na celu wyłącznie ustabilizowanie sektora ziemniaków.

Artykuł 3

Zasięg geograficzny niniejszego zezwolenia obejmuje terytorium Unii.

Artykuł 4

1.   Niezwłocznie po zawarciu porozumień lub wydaniu decyzji, o których mowa w art. 1, rolnicy, zrzeszenia rolników lub związki takich zrzeszeń, uznane organizacje producentów, zrzeszenia uznanych organizacji producentów i uznane organizacje międzybranżowe, których to dotyczy, informują o tych porozumieniach lub decyzjach właściwe organy państwa członkowskiego, które ma największy udział w szacowanej wielkości produkcji ziemniaków objętej tymi porozumieniami lub decyzjami, podając następujące dane:

a)

szacowaną wielkość produkcji objętą porozumieniem lub decyzją;

b)

planowany okres wdrożenia porozumienia lub decyzji.

2.   Nie później niż 25 dni od zakończenia okresu 6 miesięcy, o którym mowa w art. 1, rolnicy, zrzeszenia rolników lub związki takich zrzeszeń, uznane organizacje producentów, zrzeszenia uznanych organizacji producentów i uznane organizacje międzybranżowe, których to dotyczy, informują właściwe organy, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, o wielkości produkcji ziemniaków faktycznie objętej porozumieniami lub decyzjami.

3.   Zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/1185 (2) państwa członkowskie przekazują Komisji:

a)

nie później niż 5 dni od zakończenia każdego okresu jednego miesiąca – informacje o porozumieniach i decyzjach, o których w tym samym okresie zostały poinformowane zgodnie z ust. 1;

b)

nie później niż 30 dni od zakończenia okresu 6 miesięcy, o którym mowa w art. 1 – przegląd porozumień i decyzji wdrożonych w tym okresie.

Artykuł 5

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 kwietnia 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1185 z dnia 20 kwietnia 2017 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 i (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do przekazywanych Komisji powiadomień o informacjach i dokumentach oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia Komisji (Dz.U. L 171 z 4.7.2017, s. 113).


4.5.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 140/17


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/594

z dnia 30 kwietnia 2020 r.

zezwalające na zawieranie porozumień i wydawanie decyzji w zakresie środków stabilizacji rynku w sektorze drzew żywych i pozostałych roślin, bulw, korzeni i podobnych, kwiatów ciętych i liści ozdobnych

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 222,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Unia jest czołowym producentem drzew żywych i pozostałych roślin, bulw, korzeni i podobnych, kwiatów ciętych i liści ozdobnych (zwanych dalej „żywymi roślinami i kwiatami”). Całkowita unijna wartość produkcji w 2019 r. wyniosła 20 mld EUR.

(2)

Około 85 % unijnej produkcji żywych roślin i kwiatów jest przeznaczone na rynek wewnętrzny, a pozostałe 15 % jest wywożone do państw trzecich.

(3)

Łańcuch dostaw w sektorze żywych roślin i kwiatów jest pełen wewnętrznych powiązań, a sprawnie funkcjonujący system rynkowy dla produktów, które w większości łatwo się psują, zależy od sprawnej i efektywnej logistyki.

(4)

Ponadto produkcja i sprzedaż żywych roślin i kwiatów charakteryzuje się sezonowością. Większość żywych roślin i kwiatów produkuje się wiosną na konkretne okazje, takie jak Dzień Matki lub Wielkanoc, a rośliny domowe są specjalnie produkowane w mniejszych doniczkach w celu dostosowania się do zapotrzebowania sezonowego. Szczyt sprzedaży zazwyczaj ma miejsce wiosną. W przypadku niektórych podsektorów, takich jak sektory rocznych roślin rabatowych i kwiatów ciętych, 40 % do 80 % sprzedaży ma miejsce od marca do czerwca.

(5)

Ze względu na obecną pandemię COVID-19 oraz znaczne ograniczenia przemieszczania się osób, jakie wprowadzono w państwach członkowskich, w sektorze żywych roślin i kwiatów występują zakłócenia gospodarcze prowadzące do trudności finansowych i problemów z płynnością finansową u producentów.

(6)

Rozprzestrzenianie się choroby oraz wprowadzone środki ograniczają dostępność siły roboczej, szczególnie w obszarze transportu, co upośledza w szczególności etapy produkcji, skupu, wystawiania na giełdzie i sprzedaży żywych roślin i kwiatów.

(7)

Obowiązkowe zamknięcie targowisk pod gołym niebem, centrów ogrodniczych i wyspecjalizowanych sklepów detalicznych, jak również zamknięcie placówek branży hotelarsko-gastronomicznej oraz anulowanie wydarzeń i świąt również skutkuje zahamowaniem działalności sektora żywych roślin i kwiatów. Oczekuje się, że częściowe ponowne otwarcie centrów ogrodniczych i wyspecjalizowanych sklepów detalicznych w niektórych państwach członkowskich zasadniczo nie zmieni tej sytuacji, ponieważ łańcuch dostaw jest pełen wewnętrznych powiązań i zależy od sprawnej logistyki oraz ograniczonej możliwości przechowywania. Oczekuje się, że ograniczenie kontaktów personalnych będzie kontynuowane w nadchodzących miesiącach i będzie nadal wpływać na logistykę transportu i sprzedaż, ponieważ mniejsza liczba konsumentów będzie mogła wchodzić do sklepów. Anulowano już duże wydarzenia zaplanowane na nadchodzące miesiące, takie jak coroczne wystawy ogrodnicze, odwoływane są także inne wydarzenia towarzyskie, które zazwyczaj wymagają dekoracji kwiatowych, takie jak wesela.

(8)

Ponadto nabywcy w Unii i na rynku światowym unieważniają umowy i opóźniają zawarcie nowych umów w oczekiwaniu na dalszy spadek cen. Na wywóz mają również wpływ wyzwania logistyczne, ponieważ początek pandemii COVID-19 w Chinach doprowadził do znacznych zatorów w portach w tym kraju i w innych miejscach. Oczekuje się, że okres zwiększonej liczby odwołanych kursów (ang. blank sailing) będzie trwał co najmniej do czerwca 2020 r., co doprowadzi do stopniowego zmniejszania się liczby kontenerów, znacznego wzrostu stawek i opóźniania wysyłki eksportowanych towarów.

(9)

To zakłócenie równowagi między podażą a popytem powoduje zakłócenia gospodarcze w sektorze żywych roślin i kwiatów. W wyniku tego zakłócenia równowagi nastąpił gwałtowny spadek popytu na żywe rośliny i kwiaty, co miało natychmiastowy i poważny wpływ na rynek. Ogólny popyt na żywe rośliny i kwiaty na rynku unijnym spadł o 80 %. Negatywne skutki tej sytuacji wystąpiły również w handlu na giełdach. Niderlandzka giełda, przez którą przepływa 35 % całej sprzedaży unijnej, w połowie marca 2020 r. odnotowała spadek obrotu o 85 %. Chociaż na niderlandzkiej giełdzie nastąpiła pewna odbudowa, obrót wciąż jest o 30 % niższy niż w połowie kwietnia 2019 r. W innych państwach członkowskich, takich jak Belgia i Francja, giełdy i rynki hurtowe zostały zamknięte. Ponadto w niektórych państwach członkowskich, na przykład w Niderlandach, odnotowano niszczenie na dużą skalę roślin rabatowych, których nie można przechowywać, oraz ciętych kwiatów, które są towarem łatwo psującym się i sezonowym. Doprowadziło to do gwałtownego spadku cen na niderlandzkich giełdach. W tygodniu 16–22 marca 2020 r., kiedy doszło do załamania rynku, ceny były o prawie 60 % niższe niż w tym samym tygodniu w 2019 r. Ponadto w tygodniach 23–29 marca, 30 marca–5 kwietnia i 6–12 kwietnia 2020 r. ceny były nadal o 36 % do 23 % niższe niż w tych samych tygodniach w 2019 r.

(10)

Powyższe okoliczności prowadzą do zakwalifikowania tych zdarzeń jako okresu poważnych zakłóceń równowagi na rynku.

(11)

W celu wsparcia sektora żywych roślin i kwiatów w tym okresie poważnych zakłóceń równowagi na rynku należy umożliwić zawieranie porozumień i wydawanie decyzji przez rolników, zrzeszenia rolników lub związki takich zrzeszeń, uznane organizacje producentów, zrzeszenia uznanych organizacji producentów i uznane organizacje międzybranżowe w sektorze żywych roślin i kwiatów na okres 6 miesięcy. Środki te obejmują: (i) wycofanie z obrotu lub bezpłatną dystrybucję; (ii) wspólną promocję; oraz (iii) tymczasowe planowanie produkcji.

(12)

Takie porozumienia i decyzje mogą obejmować: (i) zbiorowe wycofanie z obrotu w celu kontrolowanego zniszczenia żywych roślin i kwiatów; (ii) środki promocyjne zachęcające konsumentów do zakupu żywych roślin i kwiatów; oraz (iii) wspólne planowanie produkcji w celu koordynacji sadzenia żywych roślin i kwiatów w kontekście przyszłego zniesienia ograniczeń.

(13)

Należy tymczasowo zezwolić na zawieranie porozumień i wydawanie decyzji na okres 6 miesięcy. Ponieważ jest to okres, w którym większość żywych roślin i kwiatów zostanie zebrana i wprowadzona do obrotu, oczekuje się, że w okresie tym środki będą miały największy wpływ.

(14)

Zgodnie z art. 222 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 zezwolenia udziela się, jeśli nie zakłóca ono funkcjonowania rynku wewnętrznego i jeśli te porozumienia i decyzje mają na celu wyłącznie ustabilizowanie danego sektora. Te szczególne warunki wykluczają porozumienia i decyzje, które bezpośrednio lub pośrednio prowadzą do podziału rynków, dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub do ustalania cen. Jeżeli porozumienia i decyzje nie spełniają tych warunków lub przestały spełniać te warunki, ma do nich zastosowanie art. 101 ust. 1 Traktatu.

(15)

Zezwolenie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinno obejmować swoim zasięgiem terytorium Unii, gdyż poważne zakłócenia równowagi na rynku występują w całej Unii.

(16)

Aby państwa członkowskie były w stanie ocenić, czy te porozumienia i decyzje nie zakłócają funkcjonowania rynku wewnętrznego i mają na celu wyłącznie ustabilizowanie sektora żywych roślin i kwiatów, właściwym organom państwa członkowskiego mającego największy udział w szacowanej wielkości produkcji żywych roślin i kwiatów objętej tymi porozumieniami lub decyzjami, w tym organom ochrony konkurencji tego państwa, należy przekazywać informacje na temat zawartych porozumień i wydanych decyzji oraz na temat objętej nimi wielkości produkcji i okresu, którego dotyczą.

(17)

Zważywszy na poważne zakłócenia równowagi na rynku w okresie, w którym odbywa się większość sprzedaży w sektorze żywych roślin i kwiatów, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu.

(18)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Nie naruszając przepisów art. 152 ust. 1a, art. 209 ust. 1 oraz art. 210 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, niniejszym zezwala się rolnikom, zrzeszeniom rolników lub związkom takich zrzeszeń, uznanym organizacjom producentów, zrzeszeniom uznanych organizacji producentów i uznanym organizacjom międzybranżowym w sektorze drzew żywych i pozostałych roślin, bulw, korzeni i podobnych, kwiatów ciętych i liści ozdobnych, zwanym dalej „sektorem żywych roślin i kwiatów”, na zawieranie porozumień oraz wydawanie wspólnych decyzji w zakresie wycofania z obrotu i bezpłatnej dystrybucji, wspólnej promocji i tymczasowego planowania produkcji przez 6 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Państwa członkowskie wprowadzają niezbędne środki w celu zapewnienia, aby porozumienia i decyzje, o których mowa w art. 1, nie zakłócały właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego i miały na celu wyłącznie ustabilizowanie sektora żywych roślin i kwiatów.

Artykuł 3

Zasięg geograficzny niniejszego zezwolenia obejmuje terytorium Unii.

Artykuł 4

1.   Niezwłocznie po zawarciu porozumień lub wydaniu decyzji, o których mowa w art. 1, rolnicy, zrzeszenia rolników lub związki takich zrzeszeń, uznane organizacje producentów, zrzeszenia uznanych organizacji producentów i uznane organizacje międzybranżowe, których to dotyczy, informują o tych porozumieniach lub decyzjach właściwe organy państwa członkowskiego, które ma największy udział w szacowanej wielkości produkcji żywych roślin i kwiatów objętej tymi porozumieniami lub decyzjami, podając następujące dane:

a)

szacowaną wielkość produkcji objętą porozumieniem lub decyzją;

b)

planowany okres wdrożenia porozumienia lub decyzji.

2.   Nie później niż 25 dni od zakończenia okresu 6 miesięcy, o którym mowa w art. 1, rolnicy, zrzeszenia rolników lub związki takich zrzeszeń, uznane organizacje producentów, zrzeszenia uznanych organizacji producentów i uznane organizacje międzybranżowe, których to dotyczy, informują właściwe organy, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, o wielkości produkcji żywych roślin i kwiatów faktycznie objętej porozumieniami lub decyzjami.

3.   Zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/1185 (2) państwa członkowskie przekazują Komisji:

a)

nie później niż 5 dni od zakończenia każdego okresu jednego miesiąca – informacje o porozumieniach i decyzjach, o których w tym samym okresie zostały poinformowane zgodnie z ust. 1;

b)

nie później niż 30 dni od zakończenia okresu 6 miesięcy, o którym mowa w art. 1 – przegląd porozumień i decyzji wdrożonych w tym okresie.

Artykuł 5

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 kwietnia 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1185 z dnia 20 kwietnia 2017 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 i (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do przekazywanych Komisji powiadomień o informacjach i dokumentach oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia Komisji (Dz.U. L 171 z 4.7.2017, s. 113).


4.5.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 140/21


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/595

z dnia 30 kwietnia 2020 r.

przyznające dopłaty do prywatnego przechowywania mięsa baraniego i koziego oraz ustalające z góry kwotę tych dopłat

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 18 ust. 2 i art. 223 ust. 3 lit. c),

uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1370/2013 z dnia 16 grudnia 2013 r. określające środki dotyczące ustalania niektórych dopłat i refundacji związanych ze wspólną organizacją rynków produktów rolnych (2), w szczególności jego art. 4 ust. 2 lit. b),

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (3), w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. b),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Ze względu na daleko idące ograniczenia w przemieszczaniu się wprowadzone w państwach członkowskich w celu zaradzenia obecnej pandemii COVID-19 poważnie ucierpiała sprzedaż niektórych kategorii produktów z mięsa baraniego i koziego, takich jak tusze jagnięce i kozie pochodzące ze zwierząt w wieku poniżej dwunastu miesięcy, których odbiorcą jest branża hotelarsko-gastronomiczna.

(2)

W rezultacie odnotowano gwałtowny spadek popytu na niektóre produkty z mięsa baraniego i koziego. W związku z tym branża hodowli owiec i kóz stoi w obliczu zakłóceń na rynku ze względu na zaburzenie równowagi między podażą a popytem. Ma to znaczny negatywny wpływ na marże w tym sektorze i zagraża rentowności unijnych gospodarstw rolnych. Przewiduje się, że bez środków przeciwdziałających zakłóceniom na rynku, ceny produktów z mięsa baraniego i koziego w Unii ulegną obniżeniu i prawdopodobnie ta tendencja spadkowa będzie się utrzymywać.

(3)

Obecna nierównowaga między podażą a popytem na rynkach mięsa baraniego i koziego może zostać złagodzona poprzez przechowywanie tusz owiec i kóz w wieku poniżej dwunastu miesięcy, które w innym przypadku byłyby w większości przeznaczone dla branży hotelarsko-gastronomicznej.

(4)

Daleko idące ograniczenia w przemieszczaniu się wprowadzone w państwach członkowskich w celu zaradzenia obecnej pandemii COVID-19 wpłynęły również na dostępność siły roboczej w rzeźniach i w przetwórstwie spożywczym oraz zmniejszyły zdolności transportowe i logistyczne.

(5)

W celu zmniejszenia obecnych trudności, a w szczególności obecnej nierównowagi między podażą a popytem, która z kolei wywołuje spadek cen wszystkich produktów z mięsa baraniego i koziego, oraz w celu poprawy tych trudnych warunków rynkowych, należy przyznać dopłaty do prywatnego przechowywania świeżego lub schłodzonego mięsa z owiec i kóz w wieku poniżej dwunastu miesięcy.

(6)

W rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2016/1238 (4) i rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2016/1240 (5) ustanowiono przepisy dotyczące realizacji dopłat do prywatnego przechowywania. O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, przepisy rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1238 i rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240 powinny mieć zastosowanie do dopłat do prywatnego przechowywania świeżego lub schłodzonego mięsa z owiec i kóz w wieku poniżej dwunastu miesięcy.

(7)

Kwotę dopłaty należy ustalić z góry, aby możliwe było utworzenie szybkiego i elastycznego systemu operacyjnego. Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (UE) nr 1370/2013 dopłatę do prywatnego przechowywania ustalaną z wyprzedzeniem należy określać na podstawie kosztów przechowywania i innych odpowiednich czynników rynkowych. Należy ustalić dopłatę na cały okres przechowywania w oparciu o koszty wprowadzenia do przechowywania i wydania z magazynu, koszty za dzień przechowywania w chłodni oraz częściową rekompensatę za utratę wartości produktu ze świeżego lub schłodzonego mięsa baraniego i koziego, w przypadku gdy zostanie zamrożone.

(8)

Aby dopłata do prywatnego przechowywania była skuteczna i wywierała rzeczywisty wpływ na rynek, powinna być przyznawana wyłącznie w odniesieniu do produktów, które nie zostały jeszcze wprowadzone do przechowywania. W związku z tym należy ustalić okres przechowywania.

(9)

Ze względu na skuteczność administracyjną i uproszczenie procedury należy ustalić minimalną ilość produktów, którą musi obejmować każdy wniosek.

(10)

Należy ustalić zabezpieczenie w celu uzyskania gwarancji intencji wnioskodawcy oraz zapewnienia, by środek wywarł pożądany wpływ na rynek.

(11)

Środki wprowadzone w celu zaradzenia pandemii COVID-19 mogą mieć wpływ na zgodność z wymogami dotyczącymi kontroli na miejscu w odniesieniu do dopłat do prywatnego przechowywania zgodnie z art. 60 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240. Należy zapewnić elastyczność państwom członkowskim, których dotyczą te środki, poprzez przedłużenie okresu kontroli wprowadzenia do przechowywania lub zastąpienie ich wykorzystaniem innych istotnych dowodów, a także poprzez niestosowanie wymogu przeprowadzania niezapowiedzianych kontroli. Do celów niniejszego rozporządzenia należy zatem odstąpić od niektórych przepisów rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240.

(12)

Art. 42 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240 stanowi, że państwa członkowskie powinny powiadamiać Komisję o ważnych wnioskach raz w tygodniu. W celu zapewnienia przejrzystości, monitorowania kwot dostępnych do celów pomocy i właściwego zarządzania nimi, częstsze powiadomienia są niezbędne do skutecznego zarządzania programem.

(13)

Aby niniejsze rozporządzenie wywarło natychmiastowy wpływ na rynek i przyczyniło się do ustabilizowania cen, powinno ono wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(14)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1.   W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się dopłaty do prywatnego przechowywania świeżego lub schłodzonego mięsa baraniego i koziego pochodzącego ze zwierząt w wieku poniżej dwunastu miesięcy, o których mowa w art. 17 akapit pierwszy lit. i) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, zwane dalej „dopłatami”.

2.   O ile przepisy niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej, stosuje się rozporządzenie delegowane (UE) 2016/1238 i rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1240.

Artykuł 2

Kwalifikujące się produkty

1.   Wykaz produktów kwalifikujących się do objęcia dopłatami jest określony w załączniku.

2.   Aby kwalifikować się do objęcia dopłatami, mięso musi być solidnej i właściwej jakości handlowej i pochodzić z Unii. Produkt spełnia wymogi określone w sekcji III załącznika VI do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1238.

3.   Dopłaty przyznaje się wyłącznie w odniesieniu do ilości świeżego lub schłodzonego mięsa, które nie zostały jeszcze wprowadzone do przechowywania.

Artykuł 3

Składanie wniosków i ich dopuszczalność

1.   Wnioski o dopłaty można składać od dnia 7 maja 2020 r.

2.   Każdy wniosek odnosi się do produktów wymienionych w załączniku, ze wskazaniem odpowiedniego kodu CN.

3.   Minimalna kwalifikująca się ilość dla jednego wniosku wynosi 5 ton.

Artykuł 4

Kwota dopłaty i okres przechowywania

1.   Odpowiednie kwoty dopłat za okres przechowywania są określone w załączniku.

2.   Przechowywanie objęte umową kończy się w dniu poprzedzającym wydanie z magazynu.

3.   Dopłaty mogą być przyznane tylko w przypadku, gdy okres przechowywania wynosi 90, 120 lub 150 dni.

Artykuł 5

Zabezpieczenie

Przy składaniu wniosku o przyznanie dopłaty na produkty kwalifikujące się do objęcia dopłatami, wysokość zabezpieczenia wymaganego zgodnie z art. 4 lit. b) rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1238 wynosi 100 EUR za tonę.

Artykuł 6

Kontrole

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240, jeżeli w wyniku środków wprowadzonych w związku z pandemią COVID-19, zwanych dalej „środkami”, agencja płatnicza nie ma możliwości przeprowadzenia w odpowiednim czasie kontroli, o których mowa w art. 60 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, zainteresowane państwo członkowskie może:

a)

przedłużyć okres, o którym mowa w art. 60 ust. 1 akapit pierwszy, w celu przeprowadzenia tych kontroli najpóźniej 30 dni po zakończeniu stosowania środków; lub

b)

w zastępstwie kontroli przeprowadzanych w okresie, w którym środki mają zastosowanie, wykorzystać stosowne dowody, w tym zdjęcia geotagowane lub inne dowody w postaci elektronicznej.

2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 60 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240, jeżeli ze względu na wprowadzone środki agencja płatnicza nie ma możliwości przeprowadzenia niezapowiedzianych kontroli na miejscu, nie jest ona zobowiązana do przeprowadzania niezapowiedzianych kontroli w okresie stosowania środków.

Artykuł 7

Powiadomienia o ilościach, w odniesieniu do których złożono wnioski

Na zasadzie odstępstwa od art. 42 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240 państwa członkowskie powiadamiają Komisję o ilościach produktów, które zostały objęte ważnym wnioskiem, oraz przekazują stosowne informacje w następujący sposób:

a)

w każdy poniedziałek nie później niż do godz. 12.00 (czasu obowiązującego w Brukseli) - ilości produktów objętych ważnym wnioskiem złożonym w czwartek i piątek poprzedniego tygodnia;

b)

w każdy czwartek nie później niż do godz. 12.00 (czasu obowiązującego w Brukseli) - ilości produktów objętych ważnym wnioskiem złożonym w poniedziałek, wtorek i środę tego samego tygodnia.

Artykuł 8

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 kwietnia 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Dz.U. L 346 z 20.12.2013, s. 12.

(3)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549.

(4)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1238 z dnia 18 maja 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do interwencji publicznej i dopłat do prywatnego przechowywania (Dz.U. L 206 z 30.7.2016, s. 15).

(5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1240 z dnia 18 maja 2016 r. ustalające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do interwencji publicznej i dopłat do prywatnego przechowywania (Dz.U. L 206 z 30.7.2016, s. 71).


ZAŁĄCZNIK

Wykaz produktów kwalifikujących się do objęcia dopłatami, o których mowa w art. 2 ust. 1, oraz odpowiednich kwot dopłat za okres przechowywania, o których mowa w art. 4 ust. 1

Kod nomenklatury celnej (kod CN) produktu

Opis produktu

Kwota dopłaty za okres przechowywania

(EUR/t)

90 dni

120 dni

150 dni

1

2

3

4

5

ex 0204 10 00

Tusze i półtusze z jagniąt, w wieku poniżej dwunastu miesięcy, świeże lub schłodzone

866

890

915

ex 0204 50 11

Tusze i półtusze z koźląt, w wieku poniżej dwunastu miesięcy, świeże lub schłodzone


4.5.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 140/26


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/596

z dnia 30 kwietnia 2020 r.

przyznające dopłaty do prywatnego przechowywania świeżego i schłodzonego mięsa z bydła w wieku ośmiu miesięcy lub więcej i ustalające z góry stawkę dopłat

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 18 ust. 2 i art. 223 ust. 3 lit. c),

uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1370/2013 z dnia 16 grudnia 2013 r. określające środki dotyczące ustalania niektórych dopłat i refundacji związanych ze wspólną organizacją rynków produktów rolnych (2), w szczególności jego art. 4 ust. 2 lit. b),

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (3), w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. b),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Ze względu na daleko idące ograniczenia w przemieszczaniu się wprowadzone w państwach członkowskich w celu zaradzenia obecnej pandemii COVID-19 poważnie ucierpiała sprzedaż niektórych kategorii produktów z wołowiny, takich jak ćwierćtusze tylne przeznaczone do produkcji różnych elementów stekowych, których odbiorcą jest branża hotelarsko-gastronomiczna. Na branżę hotelarsko-gastronomiczną przypada około 70 % unijnego popytu wewnętrznego na różne elementy stekowe produkowane z ćwierćtuszy tylnych. W związku z tym ćwierćtusze tylne są obecnie kierowane do produkcji innych produktów z mięsa wołowego i w konsekwencji ich ceny już spadły.

(2)

Na skutek zmiany modelu konsumpcji wołowiny odnotowano gwałtowny spadek popytu na niektóre produkty z wołowiny. Sektor wołowiny boryka się zatem z problemem zakłóceń na rynku z powodu nierównowagi między podażą a popytem. Ma to znaczny negatywny wpływ na marże w tym sektorze i zagraża rentowności unijnych gospodarstw rolnych. Przewiduje się, że bez środków przeciwdziałających zakłóceniom na rynku ceny produktów z wołowiny w Unii ulegną obniżeniu i prawdopodobnie ta tendencja spadkowa będzie się utrzymywać.

(3)

Daleko idące ograniczenia w przemieszczaniu się wpłynęły również na dostępność siły roboczej w rzeźniach i w przetwórstwie spożywczym oraz zmniejszyły zdolności transportowe i logistyczne.

(4)

Obecne trudności, a w szczególności brak równowagi między podażą a popytem na rynku mięsa wołowego, mogą zostać złagodzone poprzez przechowywanie ćwierćtusz tylnych przeznaczonych do wytwarzania produktów, które byłyby w większości przeznaczone dla branży hotelarsko-gastronomicznej.

(5)

W celu zmniejszenia obecnej nierównowagi między podażą a popytem, która z kolei wywołuje spadek cen wszystkich produktów z mięsa wołowego, oraz w celu poprawy tych trudnych warunków rynkowych, należy przyznać dopłaty do prywatnego przechowywania świeżego lub schłodzonego mięsa z bydła w wieku ośmiu miesięcy lub więcej.

(6)

W rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2016/1238 (4) i rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2016/1240 (5) ustanowiono przepisy dotyczące realizacji dopłat do prywatnego przechowywania. O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, przepisy rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1238 i rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240 powinny mieć zastosowanie do dopłat do prywatnego przechowywania świeżego lub schłodzonego mięsa z bydła w wieku ośmiu miesięcy lub więcej.

(7)

Kwotę dopłaty należy ustalić z góry, aby umożliwić utworzenie szybkiego i elastycznego systemu operacyjnego. Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (UE) nr 1370/2013 dopłatę do prywatnego przechowywania ustalaną z wyprzedzeniem należy określać na podstawie kosztów przechowywania i innych odpowiednich czynników rynkowych. Należy ustalić dopłatę na cały okres przechowywania w oparciu o koszty wprowadzenia do przechowywania i wydania z magazynu, koszty za dzień przechowywania w chłodni oraz częściową rekompensatę za utratę wartości świeżej lub schłodzonej wołowiny, która została zamrożona.

(8)

Aby dopłata do prywatnego przechowywania była skuteczna i wywierała rzeczywisty wpływ na rynek, powinna być przyznawana wyłącznie w odniesieniu do produktów, które nie zostały jeszcze wprowadzone do przechowywania. W związku z tym należy ustalić okres przechowywania.

(9)

Ze względu na skuteczność administracyjną i uproszczenie procedury należy ustalić minimalną ilość produktów, którą musi obejmować każdy wniosek.

(10)

Należy ustalić zabezpieczenie w celu uzyskania gwarancji intencji wnioskodawcy oraz zapewnienia, by środek wywarł pożądany wpływ na rynek.

(11)

Środki wprowadzone w celu zaradzenia pandemii COVID-19 mogą mieć wpływ na zgodność z wymogami dotyczącymi kontroli na miejscu w odniesieniu do dopłat do prywatnego przechowywania zgodnie z art. 60 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240. Należy zapewnić elastyczność państwom członkowskim, których dotyczą te środki, poprzez przedłużenie okresu kontroli wprowadzenia do przechowywania lub zastąpienie ich wykorzystaniem innych istotnych dowodów, a także poprzez niestosowanie wymogu przeprowadzania niezapowiedzianych kontroli. Do celów niniejszego rozporządzenia należy zatem odstąpić od niektórych przepisów rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240.

(12)

Art. 42 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240 stanowi, że państwa członkowskie powinny powiadamiać Komisję o ważnych wnioskach raz w tygodniu. W celu zapewnienia przejrzystości, monitorowania kwot dostępnych do celów pomocy i właściwego zarządzania nimi, częstsze powiadomienia są niezbędne do skutecznego zarządzania programem.

(13)

Aby niniejsze rozporządzenie wywarło natychmiastowy wpływ na rynek i przyczyniło się do ustabilizowania cen, powinno ono wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(14)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1.   W niniejszym rozporządzeniu ustanowiono dopłaty do prywatnego przechowywania świeżego lub schłodzonego mięsa z bydła w wieku ośmiu miesięcy lub więcej, o których mowa w art. 17 akapit pierwszy lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, zwane dalej „dopłatami”.

2.   O ile przepisy niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej, stosuje się rozporządzenie delegowane (UE) 2016/1238 i rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1240.

Artykuł 2

Kwalifikujące się produkty

1.   Wykaz produktów kwalifikujących się do objęcia dopłatami jest określony w załączniku.

2.   Aby kwalifikować się do objęcia dopłatami, mięso musi być solidnej i właściwej jakości handlowej i pochodzić z Unii. Produkt spełnia wymogi określone w sekcji III załącznika VI do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1238.

3.   Dopłaty przyznaje się wyłącznie w odniesieniu do ilości świeżego lub schłodzonego mięsa z bydła w wieku ośmiu miesięcy lub więcej, które nie zostały jeszcze wprowadzone do przechowywania.

Artykuł 3

Składanie wniosków i ich dopuszczalność

1.   Wnioski o dopłaty można składać od dnia 7 maja 2020 r.

2.   Każdy wniosek odnosi się do produktów wymienionych w załączniku, ze wskazaniem odpowiedniej klasy uformowania.

3.   Minimalna kwalifikująca się ilość dla jednego wniosku wynosi 10 ton.

Artykuł 4

Kwota dopłaty i okres przechowywania

1.   Odpowiednie kwoty dopłat za okres przechowywania są określone w załączniku.

2.   Przechowywanie objęte umową kończy się w dniu poprzedzającym wydanie z magazynu.

3.   Dopłaty mogą być przyznane tylko w przypadku, gdy okres przechowywania wynosi 90, 120 lub 150 dni.

Artykuł 5

Zabezpieczenie

Przy składaniu wniosku o przyznanie dopłaty na produkty kwalifikujące się do objęcia dopłatami, wysokość zabezpieczenia wymaganego zgodnie z art. 4 lit. b) rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1238 wynosi 100 EUR za tonę.

Artykuł 6

Kontrole

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240, jeżeli w wyniku środków wprowadzonych w związku z pandemią COVID-19, zwanych dalej „środkami”, agencja płatnicza nie ma możliwości przeprowadzenia w odpowiednim czasie kontroli, o których mowa w art. 60 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, zainteresowane państwo członkowskie może:

a)

przedłużyć okres, o którym mowa w art. 60 ust. 1 akapit pierwszy, w celu przeprowadzenia tych kontroli najpóźniej 30 dni po zakończeniu stosowania środków; lub

b)

w zastępstwie kontroli przeprowadzanych w okresie, w którym środki mają zastosowanie, wykorzystać stosowne dowody, w tym zdjęcia geotagowane lub inne dowody w postaci elektronicznej.

2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 60 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240, jeżeli ze względu na wprowadzone środki agencja płatnicza nie ma możliwości przeprowadzenia niezapowiedzianych kontroli na miejscu, nie jest ona zobowiązana do przeprowadzania niezapowiedzianych kontroli w okresie stosowania środków.

Artykuł 7

Powiadomienia o ilościach, w odniesieniu do których złożono wnioski

Na zasadzie odstępstwa od art. 42 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240 państwa członkowskie powiadamiają Komisję o ilościach produktów, które zostały objęte ważnym wnioskiem, oraz przekazują stosowne informacje w następujący sposób:

a)

w każdy poniedziałek nie później niż do godz. 12.00 (czasu obowiązującego w Brukseli) - ilości produktów objętych ważnym wnioskiem złożonym w czwartek i piątek poprzedniego tygodnia;

b)

w każdy czwartek nie później niż do godz. 12.00 (czasu obowiązującego w Brukseli) - ilości produktów objętych ważnym wnioskiem złożonym w poniedziałek, wtorek i środę tego samego tygodnia.

Artykuł 8

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 kwietnia 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Dz.U. L 346 z 20.12.2013, s. 12.

(3)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549.

(4)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1238 z dnia 18 maja 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do interwencji publicznej i dopłat do prywatnego przechowywania (Dz.U. L 206 z 30.7.2016, s. 15).

(5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1240 z dnia 18 maja 2016 r. ustalające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do interwencji publicznej i dopłat do prywatnego przechowywania (Dz.U. L 206 z 30.7.2016, s. 71).


ZAŁĄCZNIK

Wykaz produktów kwalifikujących się do objęcia dopłatami, o których mowa w art. 2 ust. 1, oraz odpowiednich kwot dopłat za okres przechowywania, o których mowa w art. 4 ust. 1

Kod nomenklatury celnej (kod CN) produktu

Opis produktu

Klasa uformowania produktu przewidziana w sekcji III załącznika IV do rozporządzenia (UE) nr 1308/2013

Kwota dopłaty za okres przechowywania

(EUR/t)

90 dni

120 dni

150 dni

1

2

3

4

5

6

ex 0201 20 50

Rozdzielone ćwierci tylne: są to tylne części półtuszy posiadające wszystkie kości, udo i krzyżową włącznie z polędwicą, z minimalnie trzema całymi lub przeciętymi żebrami, z goleniem lub bez oraz z cienką pachwiną lub bez

S: Superior (najwyższa)

E: Excellent (doskonała)

U: Very good (bardzo dobra)

R: Good (dobra)

O: Fair (dostateczna)

1 008

1 033

1 058


4.5.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 140/31


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/597

z dnia 30 kwietnia 2020 r.

przyznające dopłaty do prywatnego przechowywania masła oraz ustalające z góry kwotę tych dopłat

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 18 ust. 2,

uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1370/2013 z dnia 16 grudnia 2013 r. określające środki dotyczące ustalania niektórych dopłat i refundacji związanych ze wspólną organizacją rynków produktów rolnych (2), w szczególności jego art. 4 ust. 2 lit. b),

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (3), w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. b),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Ze względu na obecną pandemię COVID-19 i na daleko idące ograniczenia w przemieszczaniu się wprowadzone w państwach członkowskich nastąpił spadek popytu na niektóre produkty w sektorze mleczarskim. Rozprzestrzenianie się choroby oraz wprowadzone środki ograniczają dostępność siły roboczej, co upośledza w szczególności etapy produkcji, skupu i przetwarzania mleka. Ponadto obowiązkowe zamknięcie sklepów, targowisk pod gołym niebem, restauracji i innych placówek branży hotelarsko-gastronomicznej skutkuje zahamowaniem działalności tej branży, co prowadzi do istotnych zmian w strukturze popytu na mleko i przetwory mleczne. Sektor hotelarsko-gastronomiczny tradycyjnie odpowiada za konsumpcję od ok.10 do 20 % (w zależności od produktu) unijnej produkcji mleka i przetworów mlecznych. Ponadto nabywcy w Unii i na rynku światowym unieważniają umowy i opóźniają zawarcie nowych umów w oczekiwaniu na dalszy spadek cen.

(2)

W rezultacie przetwarzanie mleka surowego jest częściowo zastępowane wytwarzaniem produktów sprzedawanych luzem, mających długi okres trwałości i zdatnych do przechowywania, które wymagają mniejszych nakładów pracy, takich jak odtłuszczone mleko w proszku i masło, przekraczającym zwykły popyt rynkowy.

(3)

W celu zmniejszenia wynikającej z tego nierównowagi między podażą a popytem, należy przyznać dopłaty do prywatnego przechowywania masła.

(4)

W rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2016/1238 (4) i rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2016/1240 (5) ustanowiono przepisy dotyczące wdrażania dopłat do prywatnego przechowywania. O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, do dopłat do prywatnego przechowywania masła powinny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1238 i rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240.

(5)

Kwotę dopłat należy ustalić z góry, aby możliwe było utworzenie szybkiego i elastycznego systemu operacyjnego. Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (UE) nr 1370/2013 wysokość dopłat do prywatnego przechowywania ustalaną z wyprzedzeniem należy określać na podstawie kosztów przechowywania lub innych odpowiednich czynników rynkowych. Należy ustalić dopłaty na pokrycie stałych kosztów przechowywania związanych z przyjęciem do magazynu i wydaniem z magazynu określonych produktów oraz dopłaty na dzień przechowywania na pokrycie kosztów przechowywania i finansowania.

(6)

Ze względu na skuteczność administracyjną i uproszczenie procedury, wnioski powinny odnosić się wyłącznie do masła już przechowywanego i nie należy wymagać zabezpieczenia. W związku z tym należy ustalić okres przechowywania.

(7)

Z myślą o skuteczności administracyjnej i uproszczeniu procedury, należy ustalić minimalną ilość produktów objętych każdym wnioskiem.

(8)

Środki wprowadzone w związku z pandemią COVID-19 mogą mieć wpływ na zgodność z wymogami dotyczącymi kontroli na miejscu dotyczących dopłat do prywatnego przechowywania na podstawie art. 60 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240. Państwom członkowskim, których dotyczą te środki, należy umożliwić elastyczność, przedłużając okres przeprowadzania kontroli przyjmowania do magazynu lub w zastępstwie kontroli przyjmując inne stosowne dowody, a także nie wymagając przeprowadzania niezapowiedzianych kontroli. Do celów niniejszego rozporządzenia należy zatem odstąpić od niektórych przepisów rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240.

(9)

Aby niniejsze rozporządzenie mogło wywrzeć natychmiastowy wpływ na rynek oraz pomogło w stabilizacji cen, powinno ono wejść w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(10)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1.   Niniejszym rozporządzeniem ustanawia się dopłaty do prywatnego przechowywania masła, o którym mowa w art. 17 lit. e) akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, zwane dalej „dopłatami”.

2.   O ile przepisy niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej, zastosowanie ma rozporządzenie delegowane (UE) 2016/1238 oraz rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1240.

Artykuł 2

Kwalifikujące się produkty

Aby kwalifikować się do otrzymania dopłat, masło musi być solidnej i właściwej jakości handlowej oraz musi pochodzić z Unii. Produkt musi spełniać wymogi określone w sekcji IV załącznika VI do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1238.

Artykuł 3

Składanie i dopuszczalność wniosków

1.   Wnioski o dopłaty można składać od dnia 7 maja 2020 r. Wnioski należy złożyć najpóźniej w dniu 30 czerwca 2020 r.

2.   Wnioski odnoszą się do produktów, które zostały już wprowadzone do przechowywania.

3.   Minimalna ilość, jakiej może dotyczyć wniosek, wynosi 10 ton.

Artykuł 4

Kwota dopłat i okres przechowywania

1.   Kwotę dopłat wyznacza się w sposób następujący:

a)

9,83 EUR na tonę przechowywanych produktów w odniesieniu do stałych kosztów przechowywania,

b)

0,43 EUR na tonę przechowywanych produktów i na dzień w odniesieniu do przechowywania objętego umową.

2.   Przechowywanie objęte umową kończy się w dniu poprzedzającym wydanie z magazynu.

3.   Dopłaty można przyznać tylko w przypadku, gdy okres przechowywania objętego umową wynosi od 90 do 180 dni.

Artykuł 5

Kontrole

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240, jeżeli w wyniku środków wprowadzonych w związku z pandemią COVID-19, zwanych dalej „środkami”, agencja płatnicza nie ma możliwości przeprowadzenia w odpowiednim czasie kontroli, o których mowa w art. 60 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, zainteresowane państwo członkowskie może:

a)

przedłużyć okres, o którym mowa w art. 60 ust. 1 akapit pierwszy, w celu przeprowadzenia tych kontroli najpóźniej 30 dni po zakończeniu stosowania środków; lub

b)

w zastępstwie kontroli przeprowadzanych w okresie, w którym środki mają zastosowanie, wykorzystać stosowne dowody, w tym zdjęcia geotagowane lub inne dowody w postaci elektronicznej.

2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 60 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240, jeżeli ze względu na wprowadzone środki agencja płatnicza nie ma możliwości przeprowadzenia niezapowiedzianych kontroli na miejscu, nie jest ona zobowiązana do przeprowadzania niezapowiedzianych kontroli w okresie stosowania środków.

Artykuł 6

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 kwietnia 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Dz.U. L 346 z 20.12.2013, s. 12.

(3)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549.

(4)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1238 z dnia 18 maja 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do interwencji publicznej i dopłat do prywatnego przechowywania (Dz.U. L 206 z 30.7.2016, s. 15).

(5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1240 z dnia 18 maja 2016 r. ustalające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do interwencji publicznej i dopłat do prywatnego przechowywania (Dz.U. L 206 z 30.7.2016, s. 71).


4.5.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 140/34


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/598

z dnia 30 kwietnia 2020 r.

przyznające dopłaty do prywatnego przechowywania odtłuszczonego mleka w proszku oraz ustalające z góry kwotę tych dopłat

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 18 ust. 2,

uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1370/2013 z dnia 16 grudnia 2013 r. określające środki dotyczące ustalania niektórych dopłat i refundacji związanych ze wspólną organizacją rynków produktów rolnych (2), w szczególności jego art. 4 ust. 2 lit. b),

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (3), w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. b),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Ze względu na obecną pandemię COVID-19 i na daleko idące ograniczenia w przemieszczaniu się wprowadzone w państwach członkowskich nastąpił spadek popytu na niektóre produkty w sektorze mleczarskim. Rozprzestrzenianie się choroby oraz wprowadzone środki ograniczają dostępność siły roboczej, co upośledza w szczególności etapy produkcji, skupu i przetwarzania mleka. Ponadto obowiązkowe zamknięcie sklepów, targowisk pod gołym niebem, restauracji i innych placówek branży hotelarsko-gastronomicznej skutkuje zahamowaniem działalności tej branży, co prowadzi do istotnych zmian w strukturze popytu na mleko i przetwory mleczne. Sektor hotelarsko-gastronomiczny tradycyjnie odpowiada za konsumpcję od ok.10 do 20 % (w zależności od produktu) unijnej produkcji mleka i przetworów mlecznych. Ponadto nabywcy w Unii i na rynku światowym unieważniają umowy i opóźniają zawarcie nowych umów w oczekiwaniu na dalszy spadek cen.

(2)

W rezultacie przetwarzanie mleka surowego jest częściowo zastępowane wytwarzaniem produktów sprzedawanych luzem, mających długi okres trwałości i zdatnych do przechowywania, które wymagają mniejszych nakładów pracy, takich jak odtłuszczone mleko w proszku i masło, przekraczającym zwykły popyt rynkowy.

(3)

W celu zmniejszenia wynikającej z tego nierównowagi między podażą a popytem, należy przyznać dopłaty do prywatnego przechowywania odtłuszczonego mleka w proszku.

(4)

W rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2016/1238 (4) i rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2016/1240 (5) ustanowiono przepisy dotyczące wdrażania dopłat do prywatnego przechowywania. O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, do dopłat do prywatnego przechowywania odtłuszczonego mleka w proszku powinny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1238 i rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240.

(5)

Kwotę dopłat należy ustalić z góry, aby możliwe było utworzenie szybkiego i elastycznego systemu operacyjnego. Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (UE) nr 1370/2013 wysokość dopłat do prywatnego przechowywania ustalaną z wyprzedzeniem należy określać na podstawie kosztów przechowywania lub innych odpowiednich czynników rynkowych. Należy ustalić dopłaty na pokrycie stałych kosztów przechowywania związanych z przyjęciem do magazynu i wydaniem z magazynu określonych produktów oraz dopłaty na dzień przechowywania na pokrycie kosztów przechowywania i finansowania.

(6)

Ze względu na skuteczność administracyjną i uproszczenie procedury, wnioski powinny odnosić się wyłącznie do odtłuszczonego mleka w proszku już przechowywanego i nie należy wymagać zabezpieczenia. W związku z tym należy ustalić okres przechowywania.

(7)

Z myślą o skuteczności administracyjnej i uproszczeniu procedury, należy ustalić minimalną ilość produktów objętych każdym wnioskiem.

(8)

Środki wprowadzone w związku z pandemią COVID-19 mogą mieć wpływ na zgodność z wymogami dotyczącymi kontroli na miejscu dotyczących dopłat do prywatnego przechowywania na podstawie art. 60 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240. Państwom członkowskim, których dotyczą te środki, należy umożliwić elastyczność, przedłużając okres przeprowadzania kontroli przyjmowania do magazynu lub w zastępstwie kontroli przyjmując inne stosowne dowody, a także nie wymagając przeprowadzania niezapowiedzianych kontroli. Do celów niniejszego rozporządzenia należy zatem odstąpić od niektórych przepisów rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240.

(9)

Aby niniejsze rozporządzenie mogło wywrzeć natychmiastowy wpływ na rynek oraz pomogło w stabilizacji cen, powinno ono wejść w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(10)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1.   Niniejszym rozporządzeniem ustanawia się dopłaty do prywatnego przechowywania odtłuszczonego mleka w proszku, o którym mowa w art. 17 lit. g) akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, zwane dalej „dopłatami”.

2.   O ile przepisy niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej, zastosowanie ma rozporządzenie delegowane (UE) 2016/1238 oraz rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1240.

Artykuł 2

Kwalifikujące się produkty

Aby kwalifikować się do otrzymania dopłat, odtłuszczone mleko w proszku musi być solidnej i właściwej jakości handlowej oraz musi pochodzić z Unii. Produkt musi spełniać wymogi określone w sekcji VI załącznika VI do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/1238.

Artykuł 3

Składanie i dopuszczalność wniosków

1.   Wnioski o dopłaty można składać od dnia 7 maja 2020 r. Wnioski należy złożyć najpóźniej w dniu 30 czerwca 2020 r.

2.   Wnioski odnoszą się do produktów, które zostały już wprowadzone do przechowywania.

3.   Minimalna ilość, jakiej może dotyczyć wniosek, wynosi 10 ton.

Artykuł 4

Kwota dopłat i okres przechowywania

1.   Kwotę dopłat wyznacza się w sposób następujący:

a)

5,11 EUR na tonę przechowywanych produktów w odniesieniu do stałych kosztów przechowywania,

b)

0,13 EUR na tonę przechowywanych produktów i na dzień w odniesieniu do przechowywania objętego umową.

2.   Przechowywanie objęte umową kończy się w dniu poprzedzającym wydanie z magazynu.

3.   Dopłaty można przyznać tylko w przypadku, gdy okres przechowywania objętego umową wynosi od 90 do 180 dni.

Artykuł 5

Kontrole

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240, jeżeli w wyniku środków wprowadzonych w związku z pandemią COVID-19, zwanych dalej „środkami”, agencja płatnicza nie ma możliwości przeprowadzenia w odpowiednim czasie kontroli, o których mowa w art. 60 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, zainteresowane państwo członkowskie może:

a)

przedłużyć okres, o którym mowa w art. 60 ust. 1 akapit pierwszy, w celu przeprowadzenia tych kontroli najpóźniej 30 dni po zakończeniu stosowania środków; lub

b)

w zastępstwie kontroli przeprowadzanych w okresie, w którym środki mają zastosowanie, wykorzystać stosowne dowody, w tym zdjęcia geotagowane lub inne dowody w postaci elektronicznej.

2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 60 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240, jeżeli ze względu na wprowadzone środki agencja płatnicza nie ma możliwości przeprowadzenia niezapowiedzianych kontroli na miejscu, nie jest ona zobowiązana do przeprowadzania niezapowiedzianych kontroli w okresie stosowania środków.

Artykuł 6

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 kwietnia 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Dz.U. L 346 z 20.12.2013, s. 12.

(3)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549.

(4)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1238 z dnia 18 maja 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do interwencji publicznej i dopłat do prywatnego przechowywania (Dz.U. L 206 z 30.7.2016, s. 15).

(5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1240 z dnia 18 maja 2016 r. ustalające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do interwencji publicznej i dopłat do prywatnego przechowywania (Dz.U. L 206 z 30.7.2016, s. 71).


4.5.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 140/37


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/599

z dnia 30 kwietnia 2020 r.

zezwalające na zawieranie porozumień i wydawanie decyzji w zakresie planowania produkcji w sektorze mleka i przetworów mlecznych

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 222,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Ze względu na obecną pandemię COVID-19 oraz znaczne ograniczenia przemieszczania się osób, jakie wprowadzono w państwach członkowskich, w sektorze mleka i przetworów mlecznych występują zakłócenia gospodarcze prowadzące do trudności finansowych i problemów z płynnością finansową dotyczących rolników.

(2)

Rozprzestrzenianie się choroby oraz wprowadzone środki ograniczają dostępność siły roboczej, co upośledza w szczególności etapy produkcji, skupu i przetwarzania mleka. Zwiększa to trudności tego sektora, ponieważ przemysł przetwórczy musi znaleźć alternatywne rozwiązania dotyczące skupu stale napływającego mleka surowego, borykając się z trudnościami w swoich fabrykach.

(3)

Obowiązkowe zamknięcie sklepów, targowisk pod gołym niebem, restauracji i innych placówek branży hotelarsko-gastronomicznej skutkuje zahamowaniem działalności tej branży, co prowadzi do istotnych zmian w strukturze popytu na mleko i przetwory mleczne. Popyt konsumpcyjny przesunął się w kierunku podstawowych środków spożywczych ze szkodą dla przetworów mlecznych należących do kategorii specjalności. Sektor hotelarsko-gastronomiczny tradycyjnie odpowiada za konsumpcję w przybliżeniu, w zależności od produktu, od 10 do 20 % unijnej produkcji mleka i przetworów mlecznych. W rezultacie nastąpił spadek popytu na niektóre produkty w sektorze mleka i przetworów mlecznych sprzedawane w branży hotelarsko-gastronomicznej. Na przykład ponad połowa unijnej produkcji sera mozzarella jest przeznaczona dla sektora usług gastronomicznych. Wzrost konsumpcji niektórych przetworów mlecznych w sektorze detalicznym nie zrekompensował spadku popytu w branży hotelarsko-gastronomicznej.

(4)

Ponadto nabywcy mleka i przetworów mlecznych w Unii i na rynku światowym unieważniają umowy i opóźniają zawarcie nowych umów w oczekiwaniu na dalszy spadek cen. Co więcej, na wywóz mleka i przetworów mlecznych mają wpływ wyzwania logistyczne, ponieważ początek pandemii COVID-19 w Chinach doprowadził do znacznych zatorów w portach w tym kraju i w innych miejscach. Oczekuje się, że okres zwiększonej liczby odwołanych kursów (ang. blank sailing) będzie trwał co najmniej do czerwca 2020 r., co doprowadzi do coraz mniejszej ilości kontenerów, znacznego wzrostu stawek i opóźnienia wysyłki eksportowanych towarów. Wywóz do państw trzecich stanowi ilościowo około 15 % łącznej unijnej produkcji mleka i przetworów mlecznych.

(5)

W rezultacie przetwarzanie mleka surowego jest częściowo zastępowane wytwarzaniem produktów sprzedawanych luzem, mających długi okres trwałości i zdatnych do przechowywania, które wymagają mniejszych nakładów pracy, takich jak odtłuszczone mleko w proszku i masło, ponad regularny popyt rynkowy. Jednak wiele zakładów produkcyjnych w Unii nie ma możliwości przetwarzania mleka na różne przetwory i musi nadal produkować przetwory mleczne, na które gwałtownie spadł popyt.

(6)

To zakłócenie równowagi między podażą a popytem powoduje zakłócenia gospodarcze w sektorze mleka i przetworów mlecznych. W wyniku tego zakłócenia równowagi ceny hurtowe mleka i przetworów mlecznych znacznie spadły, zwłaszcza od początku marca 2020 r.: o 19 % w przypadku odtłuszczonego mleka w proszku i 14 % w przypadku masła. Ceny odtłuszczonego mleka w proszku i masła pierwsze odnotowały znaczny spadek, ponieważ są produktami, na które przetwarza się nadwyżki mleka surowego, gdy jego podaż przekracza popyt. Na podstawie cen odtłuszczonego mleka w proszku i masła szacuje się, że cena hurtowa ekwiwalentu mleka surowego spadła o 24 % między początkiem lutego a pierwszym tygodniem kwietnia. Spadek cen tej wiosny jest wyjątkowy, ponieważ jest spowodowany jednoczesnym wystąpieniem zmian popytu związanych z ograniczeniami przemieszczania się oraz sezonowego szczytu produkcji mleka. Oczekuje się dalszego spadku cen mleka i przetworów mlecznych, ponieważ produkcja mleka wzrośnie wiosną i latem, jako że jest to sezon intensywnej produkcji w sektorze mleka i przetworów mlecznych.

(7)

Powyższe okoliczności prowadzą do zakwalifikowania tych zdarzeń jako okresu poważnych zakłóceń równowagi na rynku.

(8)

W celu wsparcia sektora mleka i przetworów mlecznych w tym okresie poważnych zakłóceń równowagi na rynku należy umożliwić zawieranie porozumień i wydawanie decyzji przez rolników, zrzeszenia rolników lub związki takich zrzeszeń, uznane organizacje producentów, zrzeszenia uznanych organizacji producentów i uznane organizacje międzybranżowe. Takie porozumienia i decyzje mogłyby obejmować zbiorowy wysiłek podmiotów w celu zaplanowania produkcji mleka surowego zgodnie ze zmieniającymi się modelami popytu.

(9)

Należy tymczasowo zezwolić na zawieranie porozumień i wydawanie decyzji w zakresie planowania produkcji na okres 6 miesięcy, przypadających wiosną i latem, kiedy to w sektorze mleka i przetworów mlecznych przypada sezon intensywnej produkcji, a zatem w okresie, kiedy takie porozumienia i decyzje powinny mieć największy wpływ.

(10)

Biorąc pod uwagę, że poważne zakłócenia równowagi na rynku występują od początku kwietnia 2020 r., okres 6 miesięcy powinien zaczynać się od dnia 1 kwietnia 2020 r.

(11)

Zgodnie z art. 222 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 zezwolenia udziela się, jeśli nie zakłóca ono funkcjonowania rynku wewnętrznego i jeśli te porozumienia i decyzje mają na celu wyłącznie ustabilizowanie danego sektora. Te szczególne warunki wykluczają porozumienia i decyzje, które bezpośrednio lub pośrednio prowadzą do podziału rynków, dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub do ustalania cen. Jeżeli porozumienia i decyzje nie spełniają tych warunków lub przestały spełniać te warunki, ma do nich zastosowanie art. 101 ust. 1 Traktatu.

(12)

Zezwolenie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinno obejmować swoim zasięgiem terytorium Unii, gdyż poważne zakłócenia równowagi na rynku występują w całej Unii.

(13)

Aby państwa członkowskie były w stanie ocenić, czy te porozumienia i decyzje nie zakłócają funkcjonowania rynku wewnętrznego i mają na celu wyłącznie ustabilizowanie sektora mleka i przetworów mlecznych, właściwym organom państwa członkowskiego mającego największy udział w szacowanej wielkości produkcji mleka objętej tymi porozumieniami lub decyzjami, w tym organom ochrony konkurencji tego państwa, należy przekazywać informacje na temat zawartych porozumień i wydanych decyzji oraz na temat objętej nimi wielkości produkcji i okresu, którego dotyczą.

(14)

Z uwagi na poważne zakłócenia równowagi na rynku oraz nadchodzący szczyt sezonu niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu.

(15)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Nie naruszając przepisów art. 152 ust. 1a, art. 209 ust. 1 oraz art. 210 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, niniejszym zezwala się – przez okres 6 miesięcy rozpoczynający się w dniu 1 kwietnia 2020 r. – rolnikom, zrzeszeniom rolników lub związkom takich zrzeszeń, uznanym organizacjom producentów, zrzeszeniom uznanych organizacji producentów i uznanym organizacjom międzybranżowym w sektorze mleka i przetworów mlecznych na zawieranie porozumień oraz wydawanie wspólnych decyzji w zakresie planowania wielkości produkcji mleka surowego.

Artykuł 2

Państwa członkowskie wprowadzają niezbędne środki w celu zapewnienia, aby porozumienia i decyzje, o których mowa w art. 1, nie zakłócały właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego i miały na celu wyłącznie ustabilizowanie sektora mleka i przetworów mlecznych.

Artykuł 3

Zasięg geograficzny niniejszego zezwolenia obejmuje terytorium Unii.

Artykuł 4

1.   Niezwłocznie po zawarciu porozumień lub wydaniu decyzji, o których mowa w art. 1, rolnicy, zrzeszenia rolników lub związki takich zrzeszeń, uznane organizacje producentów, zrzeszenia uznanych organizacji producentów i uznane organizacje międzybranżowe, których to dotyczy, informują o tych porozumieniach lub decyzjach właściwe organy państwa członkowskiego, które ma największy udział w szacowanej wielkości produkcji mleka objętej tymi porozumieniami lub decyzjami, podając następujące dane:

a)

szacowaną wielkość produkcji objętą porozumieniem lub decyzją;

b)

planowany okres wdrożenia porozumienia lub decyzji.

2.   Nie później niż 25 dni od zakończenia okresu 6 miesięcy, o którym mowa w art. 1, rolnicy, zrzeszenia rolników lub związki takich zrzeszeń, uznane organizacje producentów, zrzeszenia uznanych organizacji producentów i uznane organizacje międzybranżowe, których to dotyczy, informują właściwe organy, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, o wielkości produkcji faktycznie objętej porozumieniami lub decyzjami.

3.   Zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/1185 (2) państwa członkowskie przekazują Komisji:

a)

nie później niż 5 dni od zakończenia każdego okresu jednego miesiąca – informacje o porozumieniach i decyzjach, o których w tym samym okresie zostały poinformowane zgodnie z ust. 1;

b)

nie później niż 30 dni od zakończenia okresu 6 miesięcy, o którym mowa w art. 1 – przegląd porozumień i decyzji wdrożonych w tym okresie.

Artykuł 5

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 kwietnia 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1185 z dnia 20 kwietnia 2017 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 i (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do przekazywanych Komisji powiadomień o informacjach i dokumentach oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia Komisji (Dz.U. L 171 z 4.7.2017, s. 113).


4.5.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 140/40


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/600

z dnia 30 kwietnia 2020 r.

wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892, rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1150, rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 615/2014, rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/1368 i rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/39 w odniesieniu do niektórych środków w celu przeciwdziałania kryzysowi spowodowanemu pandemią COVID-19

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 25, 31, 38 i 54 i 57,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Ze względu na obecną pandemię COVID-19 i wynikające z niej daleko idące ograniczenia w przemieszczaniu się rolnicy, plantatorzy winorośli, producenci oliwy z oliwek i pszczelarze we wszystkich państwach członkowskich napotykają wyjątkowe trudności. Problemy logistyczne i niedobór siły roboczej sprawiły, że są oni narażeni na zakłócenia gospodarcze spowodowane pandemią. W szczególności borykają się z trudnościami finansowymi oraz problemami z płynnością finansową. Ze względu na bezprecedensowy charakter tych połączonych okoliczności należy złagodzić te trudności poprzez wprowadzenie odstępstw od niektórych przepisów różnych rozporządzeń wykonawczych mających zastosowanie w dziedzinie wspólnej polityki rolnej.

(2)

Na podstawie art. 9 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/892 (2) do dnia 15 lutego roku następującego po roku, dla którego wnioskowana jest pomoc, organizacje producentów składają do właściwego organu państwa członkowskiego wnioski o przyznanie pomocy lub o jej wyrównanie, w odniesieniu do każdego programu operacyjnego będącego przedmiotem wniosku o pomoc. Na podstawie art. 9 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia wnioski o przyznanie pomocy mogą obejmować wydatki ujęte w programie, lecz nieponiesione, w przypadku udowodnienia, że: danych operacji nie można było przeprowadzić do dnia 31 grudnia roku realizacji przedmiotowego programu operacyjnego z przyczyn niezależnych od danej organizacji producentów oraz że operacje te można przeprowadzić do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku, dla którego wnioskowana jest pomoc. W związku z pandemią COVID-19 należy odstąpić od art. 9 ust. 3 lit. b) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892 i przewidzieć, że wnioski o przyznanie pomocy, które mają zostać złożone do dnia 15 lutego 2021 r., mogą obejmować wydatki na operacje zaplanowane na rok 2020, ale nieprzeprowadzone do dnia 31 grudnia 2020 r., jeżeli takie operacje można przeprowadzić do dnia 15 sierpnia 2021 r. Z tych samych przyczyn należy odstąpić od art. 9 ust. 3 lit. b) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892 i przewidzieć, że wnioski o przyznanie pomocy, które mają zostać złożone do dnia 15 lutego 2020 r., mogą obejmować wydatki na operacje zaplanowane na rok 2019, ale nieprzeprowadzone do dnia 31 grudnia 2019 r., jeżeli takie operacje można przeprowadzić do dnia 15 sierpnia 2020 r.

(3)

Środki wprowadzone w ciągu ostatnich miesięcy przez rządy w celu przeciwdziałania kryzysowi wywołanemu pandemią COVID-19 – zwłaszcza zamknięcie hoteli, barów i restauracji, ograniczenia przepływu osób i towarów do niezbędnego minimum, zamknięcie niektórych granic w Unii – mają negatywny wpływ na unijny sektor wina. Szacuje się, że zamknięcie hoteli, barów i restauracji ma bezpośredni wpływ na 30 % ilości i 50 % wartości wina spożywanego w Unii. Ponadto niedobór siły roboczej i trudności logistyczne spowodowane pandemią wywierają presję na plantatorów winorośli i cały sektor wina. Plantatorzy winorośli napotykają coraz większe problemy w związku z nadchodzącymi zbiorami: niskie ceny, ograniczoną konsumpcję oraz trudności z transportem i sprzedażą.

(4)

Ponadto przez cały 2019 r. unijny rynek wina już działał w utrudnionych warunkach, a zapasy wina są na najwyższym poziomie od 2009 r. Sytuacja ta jest przede wszystkim wynikiem połączenia rekordowych zbiorów w 2018 r. i ogólnego spadku konsumpcji wina w Unii. Co więcej, Stany Zjednoczone Ameryki, które są głównym unijnym rynkiem eksportowym wina, nałożyły dodatkowe cła przywozowe na wina z Unii, co wpłynęło na wywóz. Pandemia COVID-19 stanowi kolejny cios dla tego wrażliwego sektora, który nie jest w stanie skutecznie wprowadzać do obrotu lub dokonywać dystrybucji swoich produktów, przede wszystkim ze względu na zamknięcie głównych rynków eksportowych oraz środki wprowadzone w celu zapewnienia prawidłowej izolacji i blokady, obejmujące w szczególności przerwanie wszelkiej działalności gastronomicznej oraz brak możliwości zaopatrywania tradycyjnych klientów. Wszystko to prowadzi do utraty dochodów przez wszystkie podmioty sektora wina. Niepewność dotycząca okresu obowiązywania środków wprowadzonych w celu zwalczania pandemii oraz ich wpływu na ceny, modele konsumpcji i dochody powoduje dodatkową presję na unijny sektor wina.

(5)

W tym kontekście konieczne jest zatem pilne wprowadzenie środków zaradczych, polegających na zwiększeniu elastyczności we wdrażaniu niektórych środków wsparcia na podstawie art. 43 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 poprzez wprowadzenie odstępstwa od kilku przepisów rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1150 (3).

(6)

Art. 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1150 stanowi, że zmiany wprowadzane do stosowanych programów wsparcia, o których to zmianach mowa w art. 41 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, przedkłada się najwyżej dwa razy w ciągu roku budżetowego. Aby umożliwić państwom członkowskim szybkie dostosowanie krajowych programów wsparcia ze względów związanych z kryzysem spowodowanym pandemią COVID-19, należy zezwolić na przedkładanie takich zmian częściej niż dwa razy w roku budżetowym, o ile zmiany te zostaną przedłożone przed dniem 15 października 2020 r. Państwa członkowskie powinny być w stanie szybko reagować na wyjątkowe okoliczności związane z kryzysem spowodowanym pandemią COVID-19 i przedstawiać zmiany do swoich programów tak wcześnie i tak często, jak uznaje się to za konieczne. Taka elastyczność umożliwiłaby państwom członkowskim optymalizację już wprowadzonych środków, zwiększenie liczby interwencji i częstsze wprowadzanie korekt z uwzględnieniem sytuacji rynkowej. Ponadto państwa członkowskie, które chcą włączyć kolejne środki do swojego krajowego programu wsparcia, mogłyby dzięki temu uczynić to natychmiast po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, zamiast czekać na następny termin przedkładania zmian. Dzięki tej zwiększonej elastyczności operatorom, w tym nowym podmiotom, udostępniono by więcej możliwości składania wniosków o wsparcie. Ma to na celu udzielenie pomocy sektorowi wina i zapewnienie niezbędnej elastyczności w obliczu skutków kryzysu spowodowanego pandemią COVID-19.

(7)

W związku z tym konieczne jest tymczasowe odstępstwo od art. 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1150, aby umożliwić zmiany krajowych programów wsparcia, gdy jest to konieczne, również w odniesieniu do środków, o których mowa w art. 45 ust. 1 lit. a) i art. 46–52 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Jeśli chodzi o środek promocyjny, o którym mowa w art. 45 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/133 (4) zezwala państwom członkowskim na wprowadzanie w razie konieczności zmian w krajowych programach wsparcia.

(8)

Z uwagi na kryzys spowodowany przez pandemię COVID-19 oraz wynikający z tego brak zasobów ludzkich producenci nie mają możliwości przeprowadzenia planowanych operacji związanych z zielonymi zbiorami. Należy zatem przesunąć na 2020 r. termin składania wniosków o wsparcie na rzecz zielonych zbiorów, a także termin przeprowadzenia takich operacji, które to terminy określono odpowiednio w art. 8 lit. b) i d) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1150. Powinno to zapewnić producentom dodatkowy czas na zaplanowanie i znalezienie siły roboczej niezbędnej do przeprowadzenia takich operacji.

(9)

Ponadto, w obliczu kryzysu spowodowanego przez pandemię COVID-19 i wynikających z tego rosnących nadwyżek wina na rynku, wymóg przedstawiania przez państwa członkowskie szczegółowego uzasadnienia dla zastosowania zielonych zbiorów wydaje się nieaktualny. W związku z tym należy wprowadzić odstępstwo od art. 8 lit. c) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1150 i tymczasowo zawiesić na 2020 r. wymóg, zgodnie z którym państwa członkowskie określają przewidywaną sytuację rynkową uzasadniającą zastosowanie zielonych zbiorów w celu przywrócenia równowagi rynkowej i niedopuszczenia do kryzysu.

(10)

Art. 29 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 ustanawia zasady dotyczące trzyletnich programów prac opracowywanych przez organizacje producentów w celu wsparcia sektora oliwy z oliwek i oliwek stołowych. Obecny kryzys związany z pandemią COVID-19 stanowi wyjątkowe i bezprecedensowe wyzwanie pod względem zdolności beneficjentów do realizacji zaplanowanych działań w drugim i trzecim roku wdrażania programów trzyletnich mających na celu wsparcie sektora oliwy z oliwek i oliwek stołowych. W związku z tym w drodze wyjątku należy zapewnić beneficjentom elastyczność przez umożliwienie, pod pewnymi warunkami, zmiany tych działań. Należy zatem wprowadzić odstępstwo od niektórych przepisów rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 615/2014 (5), aby umożliwić tę elastyczność, która jednak nie będzie miała wpływu na termin wypłaty unijnego finansowania.

(11)

Przepisy dotyczące programów pszczelarskich zostały określone w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2015/1368 (6) odnoszącym się do pomocy w tym sektorze. Zgodnie z art. 2 tego rozporządzenia rok pszczelarski oznacza okres 12 kolejnych miesięcy od dnia 1 sierpnia do dnia 31 lipca. W związku z tym rok pszczelarski 2020 trwa od dnia 1 sierpnia 2019 r. do dnia 31 lipca 2020 r. Zgodnie z art. 3 tego rozporządzenia każde państwo członkowskie zgłasza swój wniosek dotyczący jednego programu pszczelarskiego dla całego swojego terytorium. Zgodnie z art. 6 tego rozporządzenia państwa członkowskie mogą zmieniać środki zawarte w programach pszczelarskich podczas roku pszczelarskiego. Nie należy jednak przekraczać ogólnego pułapu wydatków planowanych na dany rok. Należy zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1368, aby umożliwić państwom członkowskim realizację środków planowanych na rok pszczelarski 2020, nawet po 31 lipca 2020 r. Taka zmiana nie powinna mieć żadnego wpływu na okres płatności. Zgodnie z art. 55 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 programy pszczelarskie opracowuje się we współpracy z reprezentatywnymi organizacjami z sektora pszczelarstwa. Przed wystąpieniem o jakiekolwiek zmiany w programach pszczelarskich państwa członkowskie powinny konsultować się z zainteresowanymi organizacjami.

(12)

W art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/39 (7) ustanowiono definicję „roku szkolnego” do celów programu pomocy, o którym mowa w art. 23 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 („program dla szkół”). Środki wprowadzone przez państwa członkowskie w celu walki z pandemią COVID-19, które obejmują tymczasowe zamknięcie placówek oświatowych, zakłóciły wdrażanie programu dla szkół w roku szkolnym 2019/2020. Środki te tymczasowo uniemożliwiły dystrybucję owoców, warzyw i mleka w placówkach oświatowych oraz realizację towarzyszących środków edukacyjnych oraz działań w zakresie reklamy, monitorowania i oceny. Należy zatem przewidzieć odstępstwo od art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/39, przedłużając rok szkolny 2019/2020, tak aby państwa członkowskie mogły nadal prowadzić działania przewidziane na ten rok szkolny do dnia 30 września 2020 r.

(13)

W art. 4 ust. 3, 4 i 5 oraz art. 5 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/39 wyznaczono okres, który mogą obejmować wnioski o przyznanie pomocy dotyczące dostarczania i dystrybucji produktów oraz towarzyszących im środków edukacyjnych, a także termin składania wniosków o przyznanie pomocy oraz termin wypłaty pomocy w ramach programu dla szkół. Z uwagi na przedłużenie roku szkolnego 2019/2020 należy przewidzieć odstępstwo od art. 4 ust. 3, 4 i 5 oraz art. 5 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/39 w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy dotyczących działań w ramach programu dla szkół przeprowadzanych po dniu 31 lipca 2020 r., tak aby mogły one obejmować okresy krótsze niż dwa tygodnie, oraz ustanowić terminy składania wniosków o przyznanie pomocy i terminy wypłaty pomocy.

(14)

Art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/39 ustanawia przepisy dotyczące ponownego rozdziału pomocy unijnej, o którą nie wnioskowano, między tymi państwami członkowskimi uczestniczącymi w programie dla szkół, które zgłosiły chęć wykorzystania ilości większej niż obejmuje ich orientacyjny przydział. Kwotę orientacyjnego przydziału, którą można przyznać innemu państwu członkowskiemu w ramach ponownego rozdziału, określa się w oparciu o poziom wykorzystania w poprzednim roku szkolnym ostatecznego przydziału pomocy unijnej przez to państwo członkowskie. Przepisy dotyczące izolacji wprowadzone przez państwa członkowskie w celu walki z pandemią COVID-19, które obejmują tymczasowe zamknięcie placówek oświatowych, mogą prowadzić do mniejszego poziomu wykorzystania pomocy unijnej w roku szkolnym 2019/2020. Należy zatem przewidzieć odstępstwo od art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/39, aby nie uwzględniać poziomu wykorzystania pomocy unijnej w roku szkolnym 2019/2020 w odniesieniu do ponownego rozdziału pomocy unijnej, o którą nie wnioskowano, między państwami członkowskimi uczestniczącymi w programie dla szkół w roku szkolnym 2021/2022.

(15)

Z uwagi na konieczność podjęcia natychmiastowych działań niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(16)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

TYTUŁ I

OWOCE I WARZYWA

Artykuł 1

Odstępstwa od rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 9 ust. 3 lit. b) wnioski o przyznanie pomocy złożone do dnia 15 lutego 2020 r. mogą obejmować wydatki na operacje zaplanowane na rok 2019, ale nieprzeprowadzone do dnia 31 grudnia 2019 r., jeżeli takie operacje można przeprowadzić do dnia 15 sierpnia 2020 r.

2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 9 ust. 3 lit. b) wnioski o przyznanie pomocy, które mają zostać złożone do dnia 15 lutego 2021 r., mogą obejmować wydatki na operacje zaplanowane na rok 2020, ale nieprzeprowadzone do dnia 31 grudnia 2020 r., jeżeli takie operacje można przeprowadzić do dnia 15 sierpnia 2021 r.

TYTUŁ II

WINO

Artykuł 2

Odstępstwa od rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1150

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1150 państwa członkowskie mogą w razie konieczności w dowolnym momencie w ciągu roku budżetowego 2020, ale nie później niż do dnia 15 października 2020 r. wprowadzać w odniesieniu do środków, o których mowa w art. 45 ust. 1 lit. a) i art. 46–52 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, zmiany do krajowych programów wsparcia w sektorze wina, o których mowa w art. 41 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 8 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1150 w roku budżetowym 2020 państwa członkowskie mogą:

a)

ustalić termin składania wniosków o wsparcie na rzecz zielonych zbiorów, o którym mowa w lit. b) tego artykułu, na okres między 15 kwietnia a 30 czerwca;

b)

podjąć decyzję o nieokreślaniu przewidywanej sytuacji rynkowej uzasadniającej zastosowanie zielonych zbiorów, o czym mowa w lit. c) tego artykułu;

c)

ustanowić do dnia 30 czerwca termin przeprowadzania operacji zielonych zbiorów zgodnie z wymogami określonymi w art. 47 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, przypadający po terminie składania wniosków o wsparcie zielonych zbiorów, jak określono w lit. a) niniejszego artykułu. Termin ten ustala się przed normalnym czasem zbioru (etap N Baggiolini, etap 89 BBCH) na danym obszarze.

TYTUŁ III

OLIWA Z OLIWEK I OLIWKI STOŁOWE

Artykuł 3

Odstępstwa od rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 615/2014

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 2 ust. 2 i 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 615/2014 właściwy organ może przyjąć zmiany do programu prac, pod warunkiem że:

a)

proponowane zmiany mają na celu zmianę działań w drugim roku wdrażania trzyletniego programu prac, który rozpoczął się w dniu 1 kwietnia 2018 r., oraz ich harmonogramu na okres po dniu 31 marca 2020 r.;

b)

przedmiotowe działania nie miały miejsca w odpowiednim czasie z powodu przeszkód wynikających z pandemii COVID-19;

c)

do dnia 30 czerwca 2020 r. organizacja otrzymująca finansowanie składa wniosek o płatność częściową, o której mowa w art. 5a rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 615/2014, odpowiadającą działaniom w drugim roku wdrażania, które miały miejsce przed dniem 1 kwietnia 2020 r.;

d)

unijne finansowanie odnośnych działań odbywa się w ramach drugiego roku wdrażania zgodnie z art. 5 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 615/2014.

Art. 5 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 615/2014 nie ma zastosowania do programów prac zmienionych zgodnie z lit. d) akapit pierwszy niniejszego artykułu.

2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 2 ust. 6 lit. a) rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 615/2014 dwumiesięczny termin zgłaszania zmian do programu prac nie ma zastosowania, pod warunkiem że:

a)

proponowane zmiany dotyczą działań w trzecim roku wdrażania trzyletniego programu prac, który rozpoczął się w dniu 1 kwietnia 2018 r.;

b)

pierwotnie planowane działanie nie zostało lub nie może zostać w całości lub w części zrealizowane z powodu przeszkód wynikających z pandemii COVID-19;

c)

zmienione działanie jest realizowane po jego zaakceptowaniu przez właściwy organ.

TYTUŁ IV

KRAJOWE PROGRAMY PSZCZELARSKIE

Artykuł 4

Odstępstwa od rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/1368

Na zasadzie odstępstwa od art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/1368 państwa członkowskie mogą zmieniać swoje programy pszczelarskie, tak aby środki planowane na rok pszczelarski 2020 mogły być realizowane po dniu 31 lipca 2020 r., lecz nie później niż do dnia 15 września 2020 r. Uznaje się, że środki te zostały zrealizowane w odniesieniu do roku pszczelarskiego 2020.

Państwo członkowskie powiadamia Komisję o takich zmianach, a Komisja zatwierdza je przed ich wdrożeniem. Składanie wniosków o takie zmiany i ich zatwierdzanie odbywa się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia.

TYTUŁ V

PROGRAM DLA SZKÓŁ

Artykuł 5

Odstępstwa od rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/39

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/39 rok szkolny 2019/2020 zostaje przedłużony do dnia 30 września 2020 r.

2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/39 wnioski o przyznanie pomocy odnoszące się do działań w roku szkolnym 2019/2020, które mają miejsce po dniu 31 lipca 2020 r., mogą obejmować okres krótszy niż 2 tygodnie.

3.   Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 4 i 5 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/39 wnioski o przyznanie pomocy odnoszące się do działań w roku szkolnym 2019/2020, które mają miejsce po dniu 31 lipca 2020 r., składa się do dnia 30 września 2020 r. W przypadku przekroczenia tego terminu pomoc nie jest wypłacana.

4.   Na zasadzie odstępstwa od art. 5 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/39 pomoc odnosząca się do działań w roku szkolnym 2019/2020, które mają miejsce po dniu 31 lipca 2020 r., jest wypłacana przez właściwe organy do dnia 15 października 2020 r.

5.   Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/39 obliczenia opisane w tym akapicie nie mają zastosowania do obliczania ostatecznego przydziału pomocy unijnej na rok szkolny 2021/2022.

Artykuł 6

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 kwietnia 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/892 z dnia 13 marca 2017 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U. L 138 z 25.5.2017, s. 57).

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1150 z dnia 15 kwietnia 2016 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do krajowych programów wsparcia w sektorze wina (Dz.U. L 190 z 15.7.2016, s. 23).

(4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/133 z dnia 30 stycznia 2020 r. wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1150 ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do krajowych programów wsparcia w sektorze wina (Dz.U. L 27 z 31.1.2020, s. 24).

(5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 615/2014 z dnia 6 czerwca 2014 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do programów prac w celu wsparcia sektorów oliwy z oliwek i oliwek stołowych (Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 95).

(6)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1368 z dnia 6 sierpnia 2015 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do pomocy w sektorze pszczelarskim (Dz.U. L 211 z 8.8.2015, s. 9).

(7)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/39 z dnia 3 listopada 2016 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do pomocy unijnej na dostarczanie owoców i warzyw, bananów oraz mleka do placówek oświatowych (Dz.U. L 5 z 10.1.2017, s. 1).


4.5.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 140/46


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/601

z dnia 30 kwietnia 2020 r.

w sprawie środków nadzwyczajnych stanowiących odstępstwo od art. 62 i 66 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do ważności zezwoleń na nasadzenia winorośli i karczowania w przypadku wcześniejszego ponownego nasadzenia

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 221 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Ze względu na obecną pandemię COVID-19 oraz wprowadzone w państwach członkowskich znaczne ograniczenia w przemieszczaniu się plantatorzy winorośli we wszystkich państwach członkowskich borykają się z wyjątkowymi trudnościami. W szczególności plantatorzy winorośli doświadczają problemów logistycznych i niedoboru siły roboczej, które mają wpływ na pracochłonne uprawy takie jak winorośl, w przypadku których w całym sezonie wegetacyjnym, zwłaszcza wiosną, kiedy zazwyczaj dokonuje się nowych nasadzeń winorośli, konieczne są liczne interwencje ręczne w winnicy. Ze względu na obecne ograniczenia plantatorzy winorośli napotykają bezprecedensowe trudności ze zmobilizowaniem siły roboczej potrzebnej do wykonania codziennych czynności w winnicach, a sytuacja jest jeszcze gorsza, jeśli chodzi o zorganizowanie dodatkowej siły roboczej potrzebnej do nasadzenia nowych winnic.

(2)

Art. 62 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 stanowi, że zezwolenia na nasadzenia winorośli są ważne przez 3 lata od daty udzielenia. Zgodnie z art. 7 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/274 (2) zezwoleń na nasadzenia udziela się wybranym wnioskodawcom nie później niż dnia 1 sierpnia. Dzięki temu plantatorzy winorośli mogą przygotowywać glebę jesienią i zaopatrywać się w nowe krzewy winorośli, które sadzi się zazwyczaj wiosną. Wiosna jest najkorzystniejszą porą roku do sadzenia winorośli, ponieważ wraz z rosnącą temperaturą i nadejściem lata gleba staje się sucha, więc rośliny sadzone w tym czasie cierpią i mogą się nie ukorzenić.

(3)

W związku z kryzysem spowodowanym pandemią COVID-19 plantatorzy winorośli, których zezwolenia na nasadzenia wygasają najpóźniej dnia 1 sierpnia 2020 r., są obecnie pozbawieni możliwości korzystania z tych zezwoleń zgodnie z planem w ostatnim roku ważności. Ze względu na niepewność co do długości okresu obowiązywania wprowadzonych środków walki z pandemią nie jest pewne, czy plantatorzy winorośli będą mieli możliwość korzystania ze swoich zezwoleń na nasadzenia przed dniem 1 sierpnia. Nawet w przypadku gdy pandemia COVID-19 przyjmie pozytywny obrót, a ograniczenia zostaną zniesione przed latem, plantatorzy winorośli będą jednak musieli sadzić winorośl w sezonie upałów, czyli w najmniej odpowiednim momencie cyklu wegetacyjnego, w trudnych warunkach i przy dodatkowych kosztach, i to w sytuacji gdy sektor wina już boryka się z niekorzystnymi warunkami rynkowymi.

(4)

W związku z powyższym oraz w celu uniknięcia utraty zezwolenia na nasadzenia lub szybkiego pogorszenia warunków, w jakich nasadzenia trzeba będzie wykonać, należy bezzwłocznie zezwolić na przedłużenie okresu ważności zezwoleń na nasadzenia, które wygasają w roku 2020. Ważność wszystkich zezwoleń wygasających w 2020 r. należy zatem przedłużyć o 12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, aby umożliwić plantatorom winorośli sadzenie winorośli w sprzyjających warunkach wiosną 2021 r.

(5)

Biorąc pod uwagę nieprzewidziane trudności praktyczne i gospodarcze, które plantatorzy winorośli napotykają w związku z pandemią COVID-19, powinni oni mieć możliwość zrezygnowania ze swoich zezwoleń na nasadzenia, które wygasają w roku 2020, bez ponoszenia kary administracyjnej, o której mowa w art. 89 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (3), jeżeli nie chcą już rozszerzać obszaru swych winnic.

(6)

W odniesieniu do plantatorów winorośli posiadających zezwolenia na ponowne nasadzenia przyznane przez państwa członkowskie z uwagi na to, że wykarczowali oni odpowiedni obszar, na którym uprawiano winorośl, zgodnie z art. 66 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, odstępstwo przyznane na podstawie niniejszego rozporządzenia powinno mieć zastosowanie w podobny sposób jak w odniesieniu do plantatorów, którzy otrzymali zezwolenia na nowe nasadzenia. Dzięki temu brak możliwości przeprowadzenia ponownego nasadzenia na wykarczowanym obszarze nie zmusiłby plantatorów do zmniejszenia obszaru ich winnic w kontekście nieprzewidzianych okoliczności i niedoboru siły roboczej wynikającego z ograniczeń w przemieszczaniu się w związku z pandemią COVID-19.

(7)

Jeżeli państwa członkowskie udzieliły zezwoleń na ponowne nasadzenia plantatorom winorośli, którzy zobowiązali się do wykarczowania obszaru obsadzonego winoroślą najpóźniej do końca czwartego roku od dnia nasadzenia nowej winorośli, plantatorzy mogą napotkać w roku 2020 szczególne problemy w związku z ograniczeniami w przemieszczaniu się i brakiem siły roboczej. Zatem jeżeli plantatorzy mogą wykazać, że karczowanie było w roku 2020 niemożliwe z powodów związanych z pandemią COVID-19, państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyznania tym plantatorom winorośli więcej czasu na przeprowadzenie karczowania, przedłużając termin o okres do 12 miesięcy od daty wejścia wejście w życie niniejszego rozporządzenia. W terminie 2 miesięcy od daty złożenia wniosku państwa członkowskie powinny podjąć decyzję, czy przedłużenie zostaje przyznane i na jaki okres, lub – w przypadku gdy wniosek zostanie odrzucony – powinny one poinformować wnioskodawcę o przyczynach odrzucenia. Jeżeli karczowanie nie zostanie przeprowadzone do końca przyznanego okresu przedłużenia, plantator winorośli powinien podlegać odpowiednim karom mającym zastosowanie zgodnie z art. 5 akapit drugi rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/273 (4).

(8)

Jeżeli plantatorzy winorośli mają prawo opóźnić karczowanie winnicy, w odniesieniu do której państwa członkowskie zezwoliły na wcześniejsze ponowne nasadzenia, ani stara winnica, która ma zostać wykarczowana, ani nowo zasadzona winnica nie powinny kwalifikować się do wsparcia z tytułu zielonych zbiorów, aby uniknąć podwójnego finansowania.

(9)

Wprowadzone ograniczenia w przemieszczaniu się oraz wynikające z nich problemy logistyczne i niedobór siły roboczej do wykonywania czynności ręcznych w winnicy, w szczególności sadzenia winorośli i karczowania, stanowią szczególny problem w rozumieniu art. 221 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Do rozwiązania tego problemu nie można stosować środków wprowadzonych na podstawie art. 219 lub 220 tego rozporządzenia. Po pierwsze nie jest on związany z już istniejącymi zakłóceniami na rynku ani z wystarczająco konkretnym zagrożeniem wystąpienia zakłóceń na rynku. Z drugiej strony ten szczególny problem nie jest związany ze środkami zwalczania rozprzestrzeniania się chorób zwierząt lub z utratą zaufania konsumentów spowodowaną zagrożeniami dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub zdrowia roślin oraz ryzykiem chorób zgodnie z art. 220 tego rozporządzenia.

(10)

Środek ten powinien być ściśle ograniczony do tego, co jest konieczne do zaradzenia obecnym trudnościom związanym z pandemią COVID-19, zarówno jeśli chodzi o zakres, jak i okres stosowania.

(11)

Środki te należy podjąć w trybie pilnym, aby uniknąć sytuacji, w której plantatorzy winorośli są pozbawieni zezwoleń na nasadzenia lub zostają ukarani za niewywiązanie się z obowiązku karczowania danego obszaru ze względu na nieprzewidziane problemy logistyczne i niedobór siły roboczej.

(12)

Środki nadzwyczajne przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny być ograniczone do maksymalnego okresu 12 miesięcy, począwszy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Okres ten jest niezbędny do zapewnienia plantatorom winorośli wystarczającej ilości czasu na nasadzenie nowej winorośli podczas odpowiedniej pory roku oraz na zapewnienie państwom członkowskim pewnej elastyczności w przypadkach, w których karczowanie nie jest możliwe z powodu pandemii COVID-19.

(13)

Z uwagi na konieczność podjęcia natychmiastowych działań, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(14)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedłużenie okresu ważności zezwoleń na nasadzenia i ponowne nasadzenia wygasających w roku 2020

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 62 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 okres ważności zezwoleń na nowe nasadzenia udzielonych zgodnie z art. 62 i 64 tego rozporządzenia, które wygasły lub wygasną w roku 2020, wygasa dopiero po upływie 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 62 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 plantatorzy winorośli, posiadający zezwolenia na nasadzenia, które wygasły lub wygasną w 2020 r., nie podlegają karze administracyjnej, o której mowa w art. 89 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, pod warunkiem że do dnia 31 grudnia 2020 r. poinformują właściwe organy, że nie zamierzają wykorzystać swoich zezwoleń ani skorzystać z przedłużenia okresu ważności zezwolenia, o którym mowa w niniejszym artykule ust. 1.

3.   Na zasadzie odstępstwa od art. 62 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 okres ważności zezwoleń na ponowne nasadzenia udzielonych zgodnie z art. 62 i art. 66 ust. 1 tego rozporządzenia, które wygasły lub wygasną w roku 2020, wygasa dopiero po upływie 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

4.   Na zasadzie odstępstwa od art. 62 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 plantatorzy winorośli, posiadający zezwolenia na ponowne nasadzenia, które wygasły lub wygasną w 2020 r., nie podlegają karze administracyjnej, o której mowa w art. 89 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, pod warunkiem że do dnia 31 grudnia 2020 r. poinformują właściwe organy, że nie zamierzają wykorzystać swoich zezwoleń ani skorzystać z przedłużenia okresu ważności zezwolenia, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu.

Artykuł 2

Przedłużenie terminu karczowania w przypadku wcześniejszego ponownego nasadzenia winnic

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 66 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, jeżeli państwa członkowskie udzieliły zezwoleń na wcześniejsze ponowne nasadzenia plantatorom winorośli, a karczowanie ma mieć miejsce najpóźniej w 2020 r., państwa członkowskie mogą przedłużyć termin karczowania o okres do 12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia w przypadkach, gdy ze względu na pandemię COVID-19 karczowanie było niemożliwe i na należycie uzasadniony wniosek plantatora winorośli.

2.   Państwa członkowskie informują wnioskodawcę w terminie 2 miesięcy od złożenia wniosku o przedłużenie terminu karczowania, o którym mowa w ust. 1, a jeżeli odrzucą wniosek informują wnioskodawcę o przyczynach odrzucenia.

3.   Jeżeli plantator winorośli nie przeprowadzi karczowania przed upływem okresu przedłużenia przyznanego na podstawie ust. 1 i 2, stosuje się art. 5 akapit drugi rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/273.

4.   Plantatorzy winorośli korzystający z przedłużenia, o którym mowa w ust. 1, nie kwalifikują się do wsparcia z tytułu zielonych zbiorów, o których mowa w art. 47 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, na nowo nasadzonym obszarze lub na obszarze, który ma zostać wykarczowany.

Artykuł 3

Wejście w życie i rozpoczęcie stosowania

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się przez 12 miesięcy od dnia jego wejścia w życie.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 kwietnia 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/274 z dnia 11 grudnia 2017 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli, certyfikacji, rejestru przychodów i rozchodów, obowiązkowych deklaracji i powiadomień dokumentów towarzyszących i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do odpowiednich kontroli i uchylające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/561 (Dz.U. L 58 z 28.2.2018, s. 60).

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549).

(4)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2018/273 z dnia 11 grudnia 2017 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli, rejestru winnic, dokumentów towarzyszących i świadectw, rejestru przychodów i rozchodów, obowiązkowych deklaracji, powiadomień i publikowania zgłoszonych informacji, oraz uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do odpowiednich kontroli i kar, zmieniające rozporządzenia Komisji (WE) nr 555/2008, (WE) nr 606/2009 i (WE) nr 607/2009 oraz uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 436/2009 i rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/560 (Dz.U. L 58 z 28.2.2018, s. 1).