ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 19

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Rocznik 63
24 stycznia 2020


Spis treści

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/103 z dnia 17 stycznia 2020 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 844/2012 w odniesieniu do zharmonizowanej klasyfikacji substancji czynnych ( 1 )

1

 

*

Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) 2020/104 z dnia 23 stycznia 2020 r. poddające rejestracji przywóz niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Tajwanu i Indonezji

5

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/105 z dnia 23 stycznia 2020 r. poddające rejestracji przywóz niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Indonezji

10

 

*

Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) 2020/106 z dnia 23 stycznia 2020 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie mrówczanu sodu jako dodatku paszowego dla wszystkich gatunków zwierząt ( 1 )

15

 

*

Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) 2020/107 z dnia 23 stycznia 2020 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie pąsu 4 R jako dodatku paszowego dla psów, kotów i ryb ozdobnych ( 1 )

18

 

 

DECYZJE

 

*

Decyzja Komisji (UE) 2020/108 z dnia 23 stycznia 2020 r. zmieniająca załącznik do Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Republiką San Marino

23

 

*

Decyzja Komisji (UE) 2020/109 z dnia 23 stycznia 2020 r. zmieniająca załącznik do Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Państwem Watykańskim

36

 

 

AKTY PRZYJĘTE PRZEZ ORGANY UTWORZONE NA MOCY UMÓW MIĘDZYNARODOWYCH

 

*

Regulamin nr 122 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) – Jednolite wymagania techniczne dotyczące homologacji pojazdów kategorii M, N i O w odniesieniu do ich układów ogrzewania [2020/110]

42

 

 

Sprostowania

 

*

Sprostowanie do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2126 z dnia 10 października 2019 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 w odniesieniu do przepisów dotyczących określonych kontroli urzędowych odnoszących się do niektórych kategorii zwierząt i towarów, środków stosowanych po przeprowadzeniu tych kontroli oraz niektórych kategorii zwierząt i towarów zwolnionych z kontroli urzędowych w punktach kontroli granicznej ( Dz.U. L 321 z 12.12.2019 )

66

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

24.1.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/1


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/103

z dnia 17 stycznia 2020 r.

zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 844/2012 w odniesieniu do zharmonizowanej klasyfikacji substancji czynnych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (1), w szczególności jego art. 19 i art. 78 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 844/2012 (2) określono przepisy niezbędne do wprowadzenia w życie procedury odnowienia dotyczącej substancji czynnych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1107/2009.

(2)

Zgodnie z art. 36 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 (3) substancje czynne w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 w typowych okolicznościach podlegają zharmonizowanej klasyfikacji i zharmonizowanemu oznakowaniu. Należy zatem ustanowić szczegółowe zasady dotyczące procedury składania wniosków do Europejskiej Agencji Chemikaliów („Agencja”) na podstawie art. 37 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy podczas odnawiania zatwierdzenia substancji czynnych na podstawie art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009.

(3)

W ramach procedury odnawiania dodatkowy czas należy zapewnić państwu członkowskiemu pełniącemu rolę sprawozdawcy – na przygotowanie projektu sprawozdania z oceny w sprawie odnowienia i dokumentacji składanej Agencji, a także Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) – na przygotowanie przez niego wniosków. Przewidziany dla wnioskodawców okres między złożeniem wniosku o odnowienie a złożeniem dodatkowej dokumentacji należy zatem skrócić o trzy miesiące, a przedmiotowy okres trzech miesięcy należy dodać do okresów, które przysługują państwu członkowskiemu pełniącemu rolę sprawozdawcy i Urzędowi.

(4)

Zasadniczo właściwe jest, aby państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przedkładało dokumentację zgodnie z art. 37 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 przynajmniej w odniesieniu do tych klas zagrożenia, które są istotne dla ustalenia, czy dana substancja czynna może zostać uznana za substancję czynną niskiego ryzyka zgodnie z art. 22 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 w związku z pkt 5.1.1 załącznika II do tego rozporządzenia, i które obejmują również klasy zagrożenia istotne dla kryteriów granicznych określonych w pkt 3.6.2–3.6.4 i pkt 3.7 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1107/2009. Państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy powinno należycie uzasadnić, dlaczego żadna zharmonizowana klasyfikacja i zharmonizowane oznakowanie nie są uzasadnione w odniesieniu do klas zagrożenia, w związku z którymi uznało, że kryteria zharmonizowanej klasyfikacji i etykietowania określone w rozporządzeniu (WE) nr 1272/2008 nie zostały spełnione.

(5)

Jeżeli jednak wniosek został już przedłożony Agencji, a jego ocena jest w toku, państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy powinno ograniczyć wniosek do którejkolwiek z tych klas zagrożenia, które nie są objęte oczekującym wnioskiem, chyba że uzna, że dostępne są nowe informacje, które nie stanowiły części oczekującej dokumentacji.

(6)

Ponadto w przypadku klas zagrożenia wymienionych w pkt 5.1.1 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, które są już objęte istniejącą opinią Komitetu ds. Oceny Ryzyka Agencji, wystarczające jest, aby państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy należycie uzasadniło ważność istniejącej opinii Komitetu ds. Oceny Ryzyka. Agencja może przedstawić swoje uwagi na temat informacji przedłożonych przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy.

(7)

Należy określić orientacyjny harmonogram, aby zapewnić udostępnienie opinii Komitetu ds. Oceny Ryzyka Agencji Urzędowi przed przyjęciem przez Urząd wniosków zgodnie z art. 13 rozporządzenia (UE) nr 844/2012.

(8)

Należy przewidzieć okres przejściowy, aby wnioskodawcy mogli wziąć pod uwagę skrócony okres przygotowania dokumentacji między złożeniem wniosku o przedłużenie a złożeniem dodatkowej dokumentacji. Nie powinno to mieć wpływu na procedury, w ramach których złożono już dodatkową dokumentację.

(9)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz.

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (UE) nr 844/2012 wprowadza się następujące zmiany:

1)

art. 6 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.   Dodatkową dokumentację składa się nie później niż 33 miesiące przed wygaśnięciem zatwierdzenia.”;

2)

art. 7 ust. 1 lit. j) otrzymuje brzmienie:

„j)

wniosek o klasyfikację, jeżeli uznaje się, że substancja wymaga klasyfikacji lub ponownej klasyfikacji zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 (*1)

(*1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1).”;"

3)

w art. 11 wprowadza się następujące zmiany:

a)

w ust. 1 słowa „12 miesięcy” zastępuje się słowami „13 miesięcy”;

b)

ust. 2 lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e)

propozycję klasyfikacji lub jej potwierdzenie, w stosownych przypadkach, lub propozycję ponownej klasyfikacji substancji czynnej zgodnie z kryteriami rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, jak określono w dokumentacji która ma być przedłożona na podstawie ust. 9, oraz zgodnie z tą dokumentacją;”;

c)

w ust. 5 zdanie drugie słowa „12 miesięcy” zastępuje się słowami „13 miesięcy”;

d)

w ust. 6 zdanie drugie słowa „12 miesięcy” zastępuje się słowami „13 miesięcy”;

e)

dodaje się ust. 9 w brzmieniu:

„9.   Państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy najpóźniej w momencie przedkładania projektu sprawozdania z oceny w sprawie odnowienia przedkłada wniosek Europejskiej Agencji Chemikaliów („Agencji”) na podstawie art. 37 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 i zgodnie z wymogami Agencji w celu uzyskania opinii w sprawie zharmonizowanej klasyfikacji substancji czynnej co najmniej w odniesieniu do następujących klas zagrożenia:

materiały wybuchowe,

toksyczność ostra,

działanie żrące/drażniące na skórę,

poważne uszkodzenie oczu/działanie drażniące na oczy,

działanie uczulające na drogi oddechowe lub skórę,

działanie mutagenne na komórki rozrodcze,

rakotwórczość,

działanie szkodliwe na rozrodczość,

działanie toksyczne na narządy docelowe – narażenie jednorazowe,

działanie toksyczne na narządy docelowe – powtarzane narażenie,

stwarzające zagrożenie dla środowiska wodnego.

Państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy należycie uzasadnia swoją opinię, że kryteria klasyfikacji w odniesieniu do co najmniej jednej z tych klas zagrożenia nie są spełnione.

W przypadku gdy wniosek o klasyfikację substancji czynnej został już przedłożony Agencji, a jego ocena jest w toku, państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przedkłada dodatkowy wniosek o klasyfikację, ograniczony do dowolnych wymienionych wyżej klas zagrożenia, które nie są objęte oczekującym wnioskiem, chyba że w związku z klasami zagrożenia wymienionymi powyżej dostępne staną się nowe informacje, które nie stanowiły części oczekującej dokumentacji.

W odniesieniu do klas zagrożenia, które są już objęte istniejącą opinią Komitetu ds. Oceny Ryzyka Agencji ustanowionego na podstawie art. 76 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, bez względu na to, czy opinia ta stanowiła podstawę decyzji dotyczącej wpisu do celów zharmonizowanej klasyfikacji i oznakowania substancji w załączniku VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, czy nie, wystarczające jest, aby państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przedłożyło Agencji należyte uzasadnienie, że istniejąca opinia lub – w przypadku gdy opinia ta jest już podstawą decyzji dotyczącej włączenia do załącznika VI – istniejąca klasyfikacja zachowują ważność w odniesieniu do klas zagrożenia wymienionych w akapicie pierwszym. Agencja może przedstawić swoje uwagi na temat informacji przedłożonych przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy.”;

4)

po art. 11a dodaje się art. 11b w brzmieniu:

Artykuł 11b

Komitet ds. Oceny Ryzyka dąży do przyjęcia opinii, o której mowa w art. 37 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, w terminie 13 miesięcy od przedłożenia, o którym mowa w art. 11 ust. 9.”;

5)

art. 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Urząd bada, czy projekt sprawozdania z oceny w sprawie odnowienia otrzymany od państwa członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy zawiera wszystkie istotne informacje w uzgodnionym formacie i przekazuje go wnioskodawcy oraz pozostałym państwom członkowskim najpóźniej trzy miesiące po jego otrzymaniu.”;

6)

art. 13 ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„W ciągu pięciu miesięcy od upłynięcia okresu, o którym mowa w art. 12 ust. 3, lub w ciągu dwóch tygodni od przyjęcia opinii Komitetu ds. Oceny Ryzyka, o której mowa w art. 37 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, jeżeli takowa zostanie przyjęta, w zależności od tego, co nastąpi później, Urząd, w świetle aktualnej wiedzy naukowej i technicznej oraz stosując wytyczne obowiązujące w dniu złożenia dodatkowej dokumentacji oraz w świetle opinii Komitetu ds. Oceny Ryzyka, przyjmuje wnioski dotyczące tego, czy można się spodziewać, że substancja czynna będzie spełniała kryteria zatwierdzania przewidziane w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009.”;

7)

art. 14 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„W sprawozdaniu z odnowienia i w projekcie rozporządzenia uwzględnia się projekt sprawozdania z oceny w sprawie odnowienia opracowany przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, uwagi, o których mowa w art. 12 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, oraz wnioski Urzędu, jeżeli wnioski takie zostały przedłożone, a także opinię Komitetu ds. Oceny Ryzyka, o której mowa w art. 37 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, o ile takową przyjęto.”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do procedur odnowienia dotyczących substancji czynnych, w odniesieniu do których okres zatwierdzenia upływa w dniu 13 maja 2023 r. lub po tym dniu.

Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się jednak do procedur odnowienia takich substancji czynnych, w odniesieniu do których złożono dodatkową dokumentację przed datą przyjęcia niniejszego rozporządzenia.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 stycznia 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 1.

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 844/2012 z dnia 18 września 2012 r. ustanawiające przepisy niezbędne do wprowadzenia w życie procedury odnowienia dotyczącej substancji czynnych, jak przewidziano w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 252 z 19.9.2012, s. 26).

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1).


24.1.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/5


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/104

z dnia 23 stycznia 2020 r.

poddające rejestracji przywóz niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Tajwanu i Indonezji

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 14 ust. 5,

po poinformowaniu państw członkowskich,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dniu 12 sierpnia 2019 r. Komisja Europejska („Komisja”) ogłosiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) („zawiadomienie o wszczęciu”) wszczęcie postępowania antydumpingowego (zwanego dalej „postępowaniem”) w odniesieniu do przywozu do Unii niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”), Tajwanu i Indonezji w następstwie skargi złożonej w dniu 28 czerwca 2019 r. przez Eurofer – Europejskie Stowarzyszenie Hutnictwa Stali („skarżący”) – w imieniu czterech producentów unijnych reprezentujących całą unijną produkcję niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej.

(2)

W dniu 10 października 2019 r. zgodnie z art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”) (3) Komisja ogłosiła wszczęcie dochodzenia antysubsydyjnego dotyczącego przywozu do Unii tego samego produktu pochodzącego z ChRL i Indonezji (4) („równoległe dochodzenie antysubsydyjne”).

1.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

(3)

Produktem podlegającym rejestracji („produkt objęty postępowaniem”) są wyroby walcowane płaskie ze stali nierdzewnej, nawet w zwojach (w tym wyroby cięte na wymiar i taśmy), nieobrobione więcej niż walcowane na gorąco, z wyłączeniem wyrobów, nie w zwojach, o szerokości 600 mm lub większej i grubości przekraczającej 10 mm. Produkty te są obecnie objęte kodami Systemu Zharmonizowanego 7219 11, 7219 12, 7219 13, 7219 14, 7219 22, 7219 23, 7219 24, 7220 11 i 7220 12. Wskazane kody Systemu Zharmonizowanego podano jedynie w celach informacyjnych.

2.   WNIOSEK

(4)

Skarżący zwrócił się w swojej skardze o rejestrację przywozu. W dniu 31 października 2019 r. skarżący przedłożył odrębny wniosek o rejestrację przywozu, który jest przedmiotem niniejszego postępowania, na podstawie art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Skarżący wnioskował o objęcie przywozu produktu objętego postępowaniem rejestracją, tak by można było następnie zastosować środki wobec tego przywozu począwszy od dnia takiej rejestracji. Dalsze informacje na poparcie tego wniosku zostały przekazane w dniach 22 listopada i 10 grudnia 2019 r.

(5)

W dniu 14 listopada 2019 r., przedsiębiorstwo Marcegaglia Specialties („Marcegaglia”), użytkownik produktu objętego postępowaniem, który współpracuje w ramach postępowania antydumpingowego, przedstawiło swoje uwagi w odniesieniu do wniosku skarżącego o rejestrację przywozu.

3.   PODSTAWY DO REJESTRACJI

(6)

Zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja może zlecić organom celnym podjęcie właściwych kroków w celu rejestracji przywozu, tak by można było następnie zastosować środki wobec tego przywozu od daty takiej rejestracji. Przywóz może podlegać rejestracji w wyniku wniosku przemysłu Unii zawierającego dostateczne dowody uzasadniające takie działanie.

(7)

Według skarżącego rejestracja jest uzasadniona, ponieważ produkt objęty postępowaniem pochodzący z ChRL, Tajwanu i Indonezji jest sprzedawany po cenach dumpingowych. Skarżący twierdził, że zwiększenie skali przywozu po niskich cenach powoduje znaczącą szkodę dla przemysłu Unii, osłabiając skutki naprawcze wszelkich ewentualnych ostatecznych ceł poprzez dopuszczenie do gromadzenia zapasów.

(8)

Komisja rozpatrzyła wniosek na podstawie art. 10 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Komisja sprawdziła, czy importerzy byli świadomi lub powinni byli być świadomi dumpingu w odniesieniu do jego wielkości oraz domniemanej bądź stwierdzonej szkody. Zbadała również, czy przywóz nadal znacznie rósł, co – biorąc pod uwagę moment, w którym miał on miejsce, jego wielkość oraz inne okoliczności – może znacznie osłabić skutki naprawcze ostatecznego cła antydumpingowego, które ma zostać wprowadzone.

3.1.   Świadomość importerów w kwestii istnienia dumpingu, jego wielkości oraz domniemanej szkody

(9)

W zawiadomieniu o wszczęciu przedmiotowego postępowania, opublikowanym w dniu 12 sierpnia 2019 r., podkreślono, że obliczone marginesy dumpingu są znaczne w odniesieniu do wszystkich państw. W perspektywie całościowej oraz biorąc pod uwagę zakres domniemanych marginesów dumpingu, sięgający od 15,1 % do 54,3 %, dowody przedstawione w skardze potwierdzają w wystarczającym stopniu na tym etapie, że wskazani producenci eksportujący stosują dumping.

(10)

W skardze przedstawiono również wystarczające dowody domniemanej szkody wyrządzonej przemysłowi Unii, w tym spadku udziału w rynku i negatywnego kształtowania się innych kluczowych wskaźników efektywności przemysłu unijnego.

(11)

Zawiadomienie o wszczęciu jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, toteż mają do niego dostęp wszyscy importerzy. Ponadto importerzy, jako zainteresowane strony w dochodzeniu, mają dostęp do jawnej wersji skargi oraz do dokumentacji nieopatrzonej klauzulą poufności. Na tej podstawie Komisja uznała, że importerzy, którzy są doświadczonymi profesjonalistami, byli świadomi lub powinni być świadomi domniemanej praktyki dumpingu, jego wielkości i domniemanej szkody (5).

(12)

Uznała ona zatem, że pierwsze kryterium dotyczące rejestracji zostało spełnione.

3.2.   Dalszy znaczny wzrost przywozu

(13)

Komisja przeanalizowała to kryterium na podstawie danych statystycznych dostępnych w bazie danych Surveillance 2 zgodnie z informacjami zebranymi dla produktu objętego postępowaniem. Podczas analizy wielkości przywozu w kontekście wniosku o rejestrację dostępne były pełne dane statystyczne obejmujące okres do końca listopada 2019 r. Komisja uznała, że należy uwzględnić poziom przywozu od sierpnia 2019 r., tj. od miesiąca, w którym wszczęto dochodzenie, do ostatniego okresu, tj. do listopada 2019 r. oraz, że te wielkości przywozu należy porównać z wielkością przywozu w okresie objętym dochodzeniem. Porównanie poziomu przywozu w okresie od sierpnia 2019 r. do listopada 2019 r. z poziomem przywozu w tym samym okresie w roku poprzednim uznano za niewłaściwe, ponieważ nic nie wskazywało na to, że przywóz niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej podlega wahaniom sezonowym. Przywóz z państw, których dotyczy postępowanie, kształtował się następująco:

Wielkość przywozu z państw, których dotyczy postępowanie (w tonach)

Pochodzenie

Dochodzenie Okres (OD)

Średnia miesięczna

Po wszczęciu (*1)

Średnia miesięczna

Δ

OD - po wszczęciu

ChRL

220 705

18 392

110 568

27 642

+ 50 %

Indonezja

107 107

8 926

9 011

2 253

-75 %

Tajwan

36 542

3 045

13 932

3 483

+ 14 %

Państwa, których dotyczy postępowanie

364 354

30 363

133 511

33 378

+ 10 %

(14)

Na podstawie tych danych statystycznych Komisja stwierdziła, że średnia miesięczna wielkość przywozu niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej z państw, których dotyczy postępowanie, do Unii w okresie od września 2019 r. do listopada 2019 r., tj. po wszczęciu postępowania, była o 10 % wyższa niż średnia miesięczna wielkość przywozu do Unii w okresie objętym dochodzeniem.

(15)

W przypadku dochodzeń dotyczących większej niż jedno liczby państw, których dotyczy postępowanie, to czy przywóz z tych państw zostanie skumulowany w celu przeprowadzenia analizy opisanej w powyższych motywach, zależy od tego, czy Komisja zdecyduje o skumulowaniu tego przywozu w stanowiącym jej podstawę dochodzeniu. Komisja zauważyła również, że w wyroku w sprawie Stemcor Sąd orzekł, iż „dalszy znaczny wzrost przywozu” w rozumieniu art. 10 ust. 4 lit. d) rozporządzenia podstawowego powinien - w celu ustalenia, czy ujęty łącznie przywóz może znacznie osłabić skutki naprawcze ceł ostatecznych, a zatem wyrządzić dodatkową szkodę przemysłowi Unii - być oceniany całościowo, bez uwzględnienia subiektywnej i indywidualnej sytuacji zainteresowanych importerów (6). Jak pokazuje powyższa tabela, nie ma wątpliwości, czy skumulowany przywóz z państw, których dotyczy postępowanie, odnotował dalszy znaczny wzrost.

(16)

Przedsiębiorstwo Marcegaglia stwierdziło, że dalszy znaczny wzrost przywozu nie został poparty dowodami w skardze skarżącego i jest mało prawdopodobny, ponieważ obowiązujące ochronne kontyngenty taryfowe na niektóre wyroby ze stali (7), które obejmują między innymi produkt objęty postępowaniem, są ustalane dla każdego z państw, których dotyczy postępowanie, na poziomie znacznie niższym niż wielkość wywozu odnotowana w okresie objętym dochodzeniem. Każda przywożona ilość przekraczająca te kontyngenty zostanie objęta cłem ochronnym w wysokości 25 %. Co za tym idzie, według przedsiębiorstwa Marcegaglia przywóz produktu objętego postępowaniem prawdopodobnie zmniejszy się do poziomu ustalonego w ramach kontyngentów, który jest o 25 % niższy od wielkości przywozu odnotowanej w okresie objętym dochodzeniem. Przedsiębiorstwo Marcegaglia dodało, że chociaż w lipcu i sierpniu 2019 r., lub ogólnie, w każdym miesiącu, wielkość przywozu (mogła) przekraczać te średnie miesięczne poziomy, nie powinno to uzasadniać wniosku, że istnieje prawdopodobieństwo wzrostu przywozu.

(17)

Komisja przypomina, że we wspomnianych kontyngentach taryfowych określono, iż każdy przywóz przekraczający ustalony w tych kontyngentach próg nie jest zakazany, lecz podlega dodatkowej stawce cła ad valorem w wysokości 25 %. Oznacza to, że importerzy mogą dokonywać przywozu w ilościach przekraczających obowiązujące progi, pod warunkiem uiszczenia cła ochronnego. W każdym razie fakt, że produkt objęty postępowaniem jest objęty kontyngentami taryfowymi, jest powiązany z koniecznością uniknięcia poważnej szkody dla przemysłu Unii. Taki sam wzrost przywozu po wszczęciu obecnego dochodzenia może doprowadzić do tego, że konieczne będzie pobranie ewentualnych ceł z mocą wsteczną z uwagi na stwierdzoną istotną szkodę oraz potrzebę skutecznego środka naprawczego. Ponadto, biorąc pod uwagę marginesy dumpingu i szkody oszacowane przez skarżącego (zob. motyw (30) poniżej), cło ochronne w wysokości 25 % może nie być wystarczające do pełnego usunięcia dumpingu i szkody. W związku z tym cło wynoszące 25 % najprawdopodobniej nie zniechęci importerów do przywozu dodatkowych ilości.

(18)

W odpowiedzi na uwagi przedsiębiorstwa Marcegaglia Komisja przypomina również, że niniejsze rozporządzenie dotyczy rejestracji przywozu i pozostaje bez uszczerbku dla decyzji o tym, czy cła antydumpingowe zostaną pobrane, czy też nie, która to decyzja zostanie podjęta dopiero na etapie środków ostatecznych.

(19)

W związku z tym, biorąc pod uwagę dalszy znaczny wzrost przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, Komisja stwierdziła, że spełnione zostało również drugie kryterium dotyczące rejestracji.

3.3.   Osłabianie skutków naprawczych cła

(20)

Na obecnym etapie Komisja dysponuje wystarczającymi dowodami na to, że dodatkowa szkoda została już wyrządzona przez stały wzrost przywozu po zmniejszających się cenach.

(21)

Jak ustalono w motywach (14) i (15), istnieją wystarczające dowody na znaczny wzrost przywozu produktu objętego postępowaniem.

(22)

Ponadto nie ma dowodów na to, że ceny importowe wzrosły od czasu wszczęcia dochodzenia. Przeciwnie, według publicznie dostępnej bazy danych Surveillance 2 średnia jednostkowa wartość przywozu produktu objętego postępowaniem z państw, których dotyczy postępowanie, była o 1 % niższa w okresie od sierpnia do listopada 2019 r. w porównaniu z wartością odnotowaną w okresie objętym dochodzeniem.

(23)

Ponadto w swoim wniosku o rejestrację skarżący wskazał na fakt, że wskazana w skardze szybko pogarszająca się sytuacja przemysłu Unii w drugiej połowie 2018 r. nadal utrzymywała się w pierwszej połowie 2019 r., przy czym nastąpił dalszy spadek poziomu produkcji i wzrost podcięcia cenowego przez przywóz. We wniosku przedstawiono również dowody na to, że od tego czasu sytuacja uległa pogorszeniu, między innymi wskazano na cztery istotne ogłoszenia o restrukturyzacji różnego rodzaju producentów unijnych, które wydano od lipca 2019 r. i które miały wpływ na miejsca pracy setek pracowników.

(24)

Na tej podstawie można uznać, że pojawienie się dalszego znacznego wzrostu przywozu, jak wyjaśniono w motywach (14) i (15), i tak już poważnie osłabia skutki naprawcze wszelkich ostatecznych ceł, chyba że cła te zostałyby zastosowane z mocą wsteczną.

(25)

W związku z tym Komisja uznała, że trzecie kryterium rejestracji w odniesieniu do części wniosku dotyczącej dumpingu również zostało spełnione.

4.   PROCEDURA

(26)

W związku z powyższym Komisja stwierdza, że istnieją wystarczające dowody, by uzasadnić poddanie rejestracji przywozu produktu objętego postępowaniem, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

(27)

Wszystkie zainteresowane strony wzywa się do przedstawienia opinii na piśmie, a także dostarczenia dowodów potwierdzających zgłaszane fakty. Ponadto Komisja może przesłuchać zainteresowane strony, pod warunkiem że wystąpiły one z wnioskiem o przesłuchanie, wskazując szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane.

5.   REJESTRACJA

(28)

Zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przywóz produktu objętego postępowaniem powinien zostać poddany rejestracji, tak aby zagwarantować, w razie wprowadzenia ceł antydumpingowych lub wyrównawczych w wyniku dochodzenia, możliwość pobrania tych ceł od zarejestrowanego przywozu z mocą wsteczną, przy spełnieniu niezbędnych warunków, zgodnie z obowiązującymi przepisami.

(29)

Jakiekolwiek zobowiązania w przyszłości będą oparte na wynikach obecnego dochodzenia. Na tym etapie nie jest jeszcze możliwe oszacowanie kwoty ewentualnego zobowiązania.

(30)

W odniesieniu do przywozu z ChRL, w zarzutach zawartych w skardze wzywającej do wszczęcia dochodzenia antydumpingowego szacuje się, że średni margines dumpingu dla produktu objętego postępowaniem wynosi 54,3 %, a średni margines sprzedaży po zaniżonych cenach 29,1 %. Kwotę ewentualnego przyszłego zobowiązania można ustalić na niższym z tych poziomów, tj. 29,1 % wartości importowej CIF produktu objętego postępowaniem. Jeżeli jednak Komisja uzna, że spełnione są warunki określone w art. 7 ust. 2a i art. 7 ust. 2b rozporządzenia podstawowego, a mianowicie margines dumpingu odzwierciedla szkodę poniesioną przez przemysł Unii, kwotę ewentualnego przyszłego zobowiązania można ustalić na poziomie marginesu dumpingu w wysokości 54,3 %, zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W odniesieniu do przywozu z Indonezji, w zarzutach zawartych w skardze wzywającej do wszczęcia dochodzenia antydumpingowego szacuje się, że średni margines dumpingu dla produktu objętego postępowaniem wynosi 32,2 %, a średni margines sprzedaży po zaniżonych cenach 39,8 %. Kwotę ewentualnego przyszłego zobowiązania ustala się na niższym z tych poziomów, tj. 32,2 % wartości importowej CIF produktu objętego postępowaniem. Jeżeli Komisja uzna, że spełnione są warunki określone w art. 7 ust. 2a i art. 7 ust. 2b rozporządzenia podstawowego, a mianowicie margines dumpingu odzwierciedla szkodę poniesioną przez przemysł Unii, kwotę ewentualnego przyszłego zobowiązania można ustalić na poziomie marginesu dumpingu. W odniesieniu do przywozu z Tajwanu, w zarzutach zawartych w skardze wzywającej do wszczęcia dochodzenia antydumpingowego szacuje się, że średni margines dumpingu dla produktu objętego postępowaniem wynosi 15,1 %, a średni margines sprzedaży po zaniżonych cenach 20,7 %. Kwotę ewentualnego przyszłego zobowiązania ustala się na niższym z tych poziomów, tj. 15,1 % wartości importowej CIF produktu objętego postępowaniem.

6.   PRZETWARZANIE DANYCH OSOBOWYCH

(31)

Wszelkie dane osobowe zgromadzone w kontekście przedmiotowej rejestracji będą przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 (8),

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Niniejszym poleca się organom celnym podjęcie odpowiednich kroków, na podstawie art. 14 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2016/1036, w celu objęcia rejestracją przywozu do Unii wyrobów walcowanych płaskich ze stali nierdzewnej, nawet w zwojach (w tym wyrobów ciętych na wymiar i taśm), nieobrobionych więcej niż walcowanych na gorąco, z wyłączeniem wyrobów, nie w zwojach, o szerokości 600 mm lub większej i grubości przekraczającej 10 mm, obecnie objętych kodami Systemu Zharmonizowanego 7219 11, 7219 12, 7219 13, 7219 14, 7219 22, 7219 23, 7219 24, 7220 11 i 7220 12 i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Tajwanu i Indonezji.

Rejestracja wygasa po upływie dziewięciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Wszystkie zainteresowane strony wzywa się do przedstawienia opinii na piśmie, dostarczenia dowodów potwierdzających zgłaszane fakty lub zwrócenia się z wnioskiem o przesłuchanie w ciągu 21 dni od daty opublikowania niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 23 stycznia 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 176 z 30.6.2016, s. 21.

(2)  Zawiadomienie o wszczęciu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Tajwanu i Indonezji (2019/C 269 I/01), Dz.U. C 269 I z 12.8.2019 r., s. 1.

(3)  Dz.U. L 176 z 30.6.2016, s. 55.

(4)  Zawiadomienie o wszczęciu postępowania antysubsydyjnego dotyczącego przywozu niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Indonezji (2019/C 342/09), Dz.U. C 342 z 10.10.2019, s. 18.

(5)  Zob. wyrok Sądu (druga izba) z dnia 8 maja 2019 r. w sprawie T-749/16, Stemcor przeciwko Komisji Europejskiej, pkt 56.

(*1)  Sierpień 2019 r. – listopad 2019 r.

Źródło: Baza danych Surveillance 2.

(6)  Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 8 maja 2019 r. w sprawie T-749/16, Stemcor przeciwko Komisji Europejskiej, pkt 86.

(7)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/159 z dnia 31 stycznia 2019 r. nakładające ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali (Dz.U. L 31 z 1.2.2019, s. 27), zmienione rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2019/1590 (Dz.U. L 248 z 27.9.2019, s. 28).

(8)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 39).


24.1.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/10


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/105

z dnia 23 stycznia 2020 r.

poddające rejestracji przywóz niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Indonezji

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 24 ust. 5,

po poinformowaniu państw członkowskich,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dniu 10 października 2019 r. Komisja Europejska („Komisja”) ogłosiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) („zawiadomienie o wszczęciu”) wszczęcie postępowania antysubsydyjnego („postępowanie”) w odniesieniu do przywozu do Unii niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”) i Indonezji w następstwie skargi złożonej w dniu 26 sierpnia 2019 r. przez Eurofer, Europejskie Stowarzyszenie Hutnictwa Stali, („skarżący”) w imieniu czterech producentów unijnych reprezentujących całą unijną produkcję niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej.

(2)

W dniu 12 sierpnia 2019 r. Komisja ogłosiła już wszczęcie postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Unii tego samego produktu pochodzącego z ChRL, Tajwanu i Indonezji (3) („równoległe postępowanie antydumpingowe”) na podstawie art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 (4) („podstawowe rozporządzenie antydumpingowe”).

1.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

(3)

Produktem podlegającym rejestracji („produkt objęty postępowaniem”) są wyroby walcowane płaskie ze stali nierdzewnej, nawet w zwojach (w tym wyroby cięte na wymiar i taśmy), nieobrobione więcej niż walcowane na gorąco, z wyłączeniem wyrobów, nie w zwojach, o szerokości 600 mm lub większej i grubości przekraczającej 10 mm. Produkty te są obecnie objęte kodami Systemu Zharmonizowanego (HS) 7219 11, 7219 12, 7219 13, 7219 14, 7219 22, 7219 23, 7219 24, 7220 11 i 7220 12. Powyższe kody HS podano jedynie w celach informacyjnych.

2.   WNIOSEK

(4)

Skarżący zwrócił się już w swojej skardze o rejestrację przywozu. W dniu 31 października 2019 r. skarżący przedłożył na podstawie art. 24 ust. 5 rozporządzenia podstawowego odrębny wniosek o rejestrację w odniesieniu do przywozu, który jest przedmiotem niniejszego postępowania. Skarżący wnioskował o objęcie przywozu produktu objętego postępowaniem rejestracją, tak by można było następnie zastosować środki wobec tego przywozu począwszy od dnia takiej rejestracji. Dalsze informacje na poparcie tego wniosku zostały przekazane w dniach 22 listopada i 10 grudnia 2019 r.

(5)

W dniu 14 listopada 2019 r. przedsiębiorstwo Marcegaglia Specialties („Marcegaglia”), użytkownik produktu objętego postępowaniem, które współpracuje w ramach postępowania antysubsydyjnego, przedstawiło swoje uwagi w odniesieniu do wniosku skarżącego o rejestrację przywozu.

3.   PODSTAWY DO REJESTRACJI

(6)

Zgodnie z art. 24 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja może zlecić organom celnym podjęcie właściwych kroków w celu rejestracji przywozu, tak by można było następnie zastosować środki wobec tego przywozu od daty takiej rejestracji. Przywóz może podlegać rejestracji w wyniku wniosku przemysłu unijnego zawierającego dostateczne dowody uzasadniające takie działanie.

(7)

Według skarżącego rejestracja jest uzasadniona, jako że produkt objęty postępowaniem pochodzący z ChRL i Indonezji jest subsydiowany. Twierdził on, że zwiększenie przywozu po niskich cenach powoduje istotną, trudną do naprawienia szkodę dla przemysłu unijnego, osłabiając skutki naprawcze wszelkich ewentualnych ostatecznych ceł poprzez dopuszczenie do gromadzenia zapasów.

(8)

Komisja rozpatrzyła wniosek w świetle art. 16 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Komisja sprawdziła, czy występują krytyczne okoliczności, w których w przypadku przedmiotowego subsydiowanego produktu trudna do naprawienia szkoda jest spowodowana masowym przywozem w stosunkowo krótkim okresie produktu korzystającego z subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, oraz czy konieczne wydaje się dokonanie wstecznej oceny ceł wyrównawczych nałożonych na ten przywóz w celu wykluczenia ponownego wystąpienia takiej szkody.

3.1.   Subsydiowanie produktu objętego postępowaniem

(9)

Komisja dysponuje wystarczającymi dowodami na to, że przywóz produktu objętego postępowaniem z ChRL oraz z Indonezji jest subsydiowany.

(10)

W odniesieniu do ChRL domniemane praktyki subsydiowania obejmują: bezpośredni transfer środków pieniężnych, utracony lub niepobrany dochód władz publicznych oraz dostarczanie przez rząd towarów lub świadczenie usług po cenach niższych niż odpowiednie wynagrodzenie. Obejmuje to m.in. udzielanie pożyczek preferencyjnych i udostępnianie linii kredytowych przez państwowe banki; programy subsydiowania kredytów eksportowych; gwarancje eksportowe oraz ubezpieczenia i programy dotacji; ulgi podatkowe dla przedsiębiorstw wykorzystujących zaawansowane i nowe technologie; odliczenia od podatku na badania i rozwój; przyspieszoną amortyzację sprzętu używanego przez przedsiębiorstwa sektora zaawansowanych technologii do rozwoju i produkcji zaawansowanych technologii; zwolnienia z opodatkowania dywidend wypłacanych kwalifikującym się przedsiębiorstwom będącym rezydentami; wstrzymanie obniżenia podatku z tytułu dywidend od chińskich przedsiębiorstw z zagranicznym kapitałem na rzecz ich spółek dominujących spoza Chin; zwolnienia z podatku od użytkowania gruntów oraz ulgi w podatku eksportowym; oraz zapewnienie dostaw energii lub przyznawanie przez rząd gruntów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia.

(11)

W przypadku Indonezji domniemane praktyki subsydiowania obejmują bezpośredni transfer środków pieniężnych, utracony lub niepobrany dochód władz publicznych oraz dostarczanie przez rząd towarów lub świadczenie usług po cenach niższych niż odpowiednie wynagrodzenie. Obejmuje to m.in. udzielanie pożyczek preferencyjnych, korzyści podatkowe zgodnie z przepisami indonezyjskimi oraz zwolnienie z należności celnych przywozowych w odniesieniu do przywozu surowców i urządzeń produkcyjnych.

(12)

Zarzuca się, że wyżej wymienione środki stanowią subsydia, ponieważ obejmują wkład finansowy rządu ChRL, rządu Indonezji lub innych władz regionalnych i lokalnych (w tym instytucji publicznych) i przynoszą korzyści producentom eksportującym produktu objętego postępowaniem. Zarzuca się ponadto, że wyżej wymienione programy są zależne od wyników wywozu i od tego, czy wykorzystywane są produkty krajowe, a nie produkty pochodzące z przywozu, lub że są one ograniczone do niektórych sektorów lub typów przedsiębiorstw lub lokalizacji, i dlatego mają charakter szczególny oraz stanowią podstawę środków wyrównawczych.

(13)

Dowody na subsydiowanie zostały udostępnione w jawnej wersji skargi i zostały poddane dalszej analizie w memorandum w sprawie wystarczających dowodów.

(14)

W związku z powyższym na tym etapie dostępne dowody wskazują, że wywóz produktu objętego postępowaniem objęty jest subsydiami stanowiącymi podstawę środków wyrównawczych.

3.2.   Istnienie masowego przywozu w stosunkowo krótkim czasie

(15)

Dowody dotyczące wielkości przywozu zawarte w skardze i w kolejnych nadesłanych dokumentach związanych z wnioskiem o rejestrację wskazują na masowy wzrost przywozu w ujęciu bezwzględnym i pod względem udziału w rynku w okresie od 2015 r. do czerwca 2019 r. W szczególności dowody przedstawione w skardze wskazują, że chińscy i indonezyjscy eksporterzy w bardzo znacznym stopniu zwiększyli wielkość sprzedaży produktu objętego postępowaniem do Unii, co doprowadziło do gwałtownego wzrostu ich udziału w rynku do 28,7 % w drugiej połowie 2018 r.

(16)

Analiza zmian wielkości przywozu w całym okresie badanym oraz po wszczęciu postępowania, tj. dodanie do danych dotyczących skargi danych z bazy danych Surveillance 2 dotyczących przedmiotowego produktu objętego postępowaniem nie wskazuje na to, że masowy wzrost przywozu uległ zahamowaniu:

Wielkość przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie (w tonach)

Pochodzenie

2016

2017

2018

Dochodzenie Okres (OD)

Średnia miesięczna w OD

Średnia miesięczna po wszczęciu  (5)

ChRL

194 963

263 858

250 626

220 705

18 392

26 338

Indonezja

105

17

44 863

107 107

8 926

4 270

Państwa, których dotyczy postępowanie

195 068

263 874

295 489

327 812

27 318

30 607

Źródło:

2016–2018: skarga

OD i okres po OD: baza danych Surveillance 2

(17)

Komisja stwierdziła, że te dane statystyczne potwierdzają masowy przywóz z państw, których dotyczy postępowanie, nawet w okresie dwóch miesięcy po wszczęciu dochodzenia, tj. w październiku i listopadzie 2019 r., przy czym średnia miesięczna wielkość przywozu w tych miesiącach była o 12 % wyższa od wysokiego poziomu odnotowanego w okresie objętym dochodzeniem. Dane statystyczne, którymi dysponuje Komisja po wszczęciu dochodzenia, wskazują na wzrost wielkości przywozu z państw, których dotyczy postępowanie. Wzrosty te, wraz z odpowiednimi udziałami w rynku obu krajów eksportujących w całym okresie badanym, stanowią masowy przywóz w stosunkowo krótkim czasie w rozumieniu art. 16 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

3.3.   Przywóz ten powoduje szkody, które są trudne do naprawienia

(18)

Ponadto Komisja dysponuje dostatecznymi dowodami na to, że praktyki eksporterów związane z subsydiowaniem powodują istotną szkodę dla przemysłu unijnego. Wielkość i ceny przywozu produktu objętego postępowaniem miały negatywny wpływ na sprzedawane ilości, na poziom cen stosowanych na rynku unijnym i na udział przemysłu unijnego w rynku. Wywiera to znaczący niekorzystny wpływ na ogólne wyniki i sytuację finansową przemysłu unijnego. Dowody dotyczące czynników szkody przedstawionych w art. 8 ust. 4 rozporządzenia podstawowego obejmują dane zawarte w skardze i w kolejnych nadesłanych dokumentach dotyczących rejestracji oraz są poparte publicznie dostępnymi danymi Eurostatu. W skardze wykazano między innymi, że sprzedaż przemysłu unijnego niepowiązanym podmiotom spadła o 6 % w latach 2015–2018, że jego udział w rynku w tym okresie spadł o 4,3 %, a jego rentowność w 2018 r. była niska (niższa o ponad połowę od rentowności osiągniętej w 2017 r.). Ponadto w 2018 r. rentowność gwałtownie spadła i wyniosła zaledwie 2,2 % w drugiej połowie tego roku. W skardze wykazano również, że od 2015 r. zatrudnienie spadło o 3 %.

(19)

W swoim wniosku o rejestrację skarżący wskazał także na fakt, że opisana w skardze szybko pogarszająca się sytuacja przemysłu unijnego w drugiej połowie 2018 r. nadal miała miejsce w pierwszej połowie 2019 r., przy czym nastąpił dalszy spadek poziomu produkcji oraz wzrost podcięcia cenowego przez przywóz. W swoim wniosku o rejestrację skarżący przedstawił również dowody na to, że od tego czasu sytuacja uległa dalszemu pogorszeniu, przytaczając m.in. przykład ogłoszenia czterech znacznych restrukturyzacji o różnym charakterze przez producentów unijnych od lipca 2019 r., które mają wpływ na setki miejsc pracy. Dwie z tych restrukturyzacji miały miejsce w październiku 2019 r.

(20)

Ponadto Komisja oceniła na tym etapie, czy poniesiona szkoda jest trudna do naprawienia. Jeśli chińscy i indonezyjscy dostawcy zostaną włączeni w łańcuchy dostaw produktów dla klientów unijnych, klienci ci mogą nie być skłonni w przyszłości korzystać ponownie z dostaw producentów unijnych. Ponadto mało prawdopodobne jest, by klienci przemysłu unijnego byli skłonni zaakceptować wyższe ceny przemysłu unijnego, nawet jeżeli, hipotetycznie, Komisja nałożyłaby w przyszłości środki wyrównawcze bez mocy wstecznej. Takie zagrożenie trwałej utraty udziału w rynku lub obniżenia dochodów stanowi szkodę trudną do naprawienia.

3.4.   Przeciwdziałanie ponownemu wystąpieniu szkody

(21)

Biorąc pod uwagę dane i uwagi zawarte w sekcji 3.3 powyżej, Komisja uznała za konieczne przygotowanie ewentualnego wprowadzenia środków z mocą wsteczną przez objęcie obowiązkiem rejestracji w celu wykluczenia ponownego wystąpienia takiej szkody. Warunki na rynku w okresie po okresie objętym dochodzeniem potwierdzają bowiem, że sytuacja przemysłu krajowego pogarsza się ze względu na znaczny wzrost subsydiowanego przywozu po niskich cenach.

4.   PROCEDURA

(22)

W związku z powyższym Komisja stwierdziła, że istnieją wystarczające dowody, by uzasadnić poddanie rejestracji przywozu produktu objętego postępowaniem, zgodnie z art. 24 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

(23)

Wszystkie zainteresowane strony wzywa się do przedstawienia opinii na piśmie, a także dostarczenia dowodów potwierdzających zgłaszane fakty. Ponadto Komisja może przesłuchać zainteresowane strony, pod warunkiem że wystąpiły one z wnioskiem o przesłuchanie, wskazując szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane.

5.   REJESTRACJA

(24)

Zgodnie z art. 24 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przywóz produktu objętego postępowaniem powinien zostać poddany rejestracji, tak aby zagwarantować, w razie wprowadzenia ceł wyrównawczych w wyniku postępowania, możliwość pobrania tych ceł od zarejestrowanego przywozu z mocą wsteczną, przy spełnieniu niezbędnych warunków, zgodnie z obowiązującymi przepisami.

(25)

Jakiekolwiek zobowiązania w przyszłości oparte będą na wynikach dochodzenia antysubsydyjnego.

(26)

Na tym etapie dochodzenia nie jest jeszcze możliwe oszacowanie kwoty subsydiowania w ChRL i Indonezji. W skardze nie przedstawiono dokładnego oszacowania kwoty subsydiowania, która w normalnych warunkach powinna zostać wykorzystana jako podstawa ustalenia ceł wyrównawczych. Skarga zawiera jedynie oszacowanie poziomu usuwającego szkodę na poziomie 29,1 % w przypadku ChRL i 39,8 % w przypadku Indonezji. Zgodnie z art. 15 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia podstawowego ta szacunkowa kwota zobowiązań byłaby istotna jedynie w przypadku, gdyby cło ustalone na podstawie kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych było wyższe, a Komisja jasno stwierdziła, że nałożenie tego wyższego cła nie leży w interesie Unii.

6.   PRZETWARZANIE DANYCH OSOBOWYCH

(27)

Wszelkie dane osobowe zgromadzone w kontekście przedmiotowej rejestracji będą przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 (6),

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Niniejszym zleca się organom celnym, na podstawie art. 24 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2016/1037, podjęcie odpowiednich kroków w celu rejestrowania przywozu do Unii wyrobów walcowanych płaskich ze stali nierdzewnej, nawet w zwojach (w tym wyrobów ciętych na wymiar i taśm), nieobrobionych więcej niż walcowanych na gorąco, z wyłączeniem wyrobów, nie w zwojach, o szerokości 600 mm lub większej i grubości przekraczającej 10 mm, obecnie objętych kodami HS 7219 11, 7219 12, 7219 13, 7219 14, 7219 22, 7219 23, 7219 24, 7220 11 i 7220 12, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Indonezji.

Rejestracja wygasa po upływie dziewięciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Wszystkie zainteresowane strony wzywa się do przedstawienia opinii na piśmie, dostarczenia dowodów potwierdzających zgłaszane fakty lub zwrócenia się z wnioskiem o przesłuchanie w ciągu 21 dni od daty opublikowania niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 23 stycznia 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 176 z 30.6.2016, s. 55.

(2)  Zawiadomienie o wszczęciu postępowania antysubsydyjnego dotyczącego przywozu niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Indonezji (2019/C 342/09) (Dz.U. C 342 z 10.10.2019, s. 18).

(3)  Zawiadomienie o wszczęciu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Tajwanu i Indonezji (2019/C 269 I/01) (Dz.U. C 269 I z 12.8.2019, s. 1).

(4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. L 176 z 30.6.2016, s. 21).

(5)  Październik 2019 r. – listopad 2019 r.

(6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 39).


24.1.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/15


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/106

z dnia 23 stycznia 2020 r.

dotyczące zezwolenia na stosowanie mrówczanu sodu jako dodatku paszowego dla wszystkich gatunków zwierząt

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury udzielania takich zezwoleń.

(2)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożono wniosek o zezwolenie na stosowanie mrówczanu sodu. Do wniosku dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(3)

Wniosek ten dotyczy zezwolenia na stosowanie mrówczanu sodu jako dodatku paszowego dla wszystkich gatunków zwierząt, celem sklasyfikowania go w kategorii „dodatki technologiczne”.

(4)

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) w opiniach z dnia 30 kwietnia 2015 r. (2) i 26 lutego 2019 r. (3) stwierdził, że w proponowanych warunkach stosowania mrówczan sodu nie ma niekorzystnego wpływu na zdrowie zwierząt, bezpieczeństwo konsumentów ani na środowisko. Stwierdzono również, że substancja powoduje lekkie podrażnienie oczu i działa uczulająco na skórę. Ponadto, ponieważ uznaje się, że narażenie na mrówczan sodu przez drogi oddechowe stwarza zagrożenie dla pracowników bez środków ochronnych, którzy mają styczność z tym dodatkiem, rozsądne jest uznanie go za substancję podrażniającą drogi oddechowe. W związku z tym Komisja uważa, że należy zastosować odpowiednie środki ochronne, aby zapobiec negatywnym skutkom dla zdrowia ludzi, w szczególności w przypadku użytkowników dodatku. Urząd stwierdził ponadto, że mrówczan sodu w postaci płynnej może być skuteczny jako substancja polepszająca stan higieniczny paszy. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd zweryfikował również sprawozdanie dotyczące metod analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

(5)

Ocena mrówczanu sodu dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie mrówczanu sodu, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zezwolenie

Substancja wyszczególniona w załączniku, należąca do kategorii „dodatki technologiczne” i do grupy funkcjonalnej „substancje polepszające stan higieniczny”, zostaje dopuszczona jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt zgodnie z warunkami określonymi w załączniku.

Artykuł 2

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 23 stycznia 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

(2)  Dziennik EFSA 2015; 13(5):4113.

(3)  Dziennik EFSA 2019; 17(3):5645.


ZAŁĄCZNIK

Numer identyfikacyjny dodatku

Dodatek

Wzór chemiczny, opis, metoda analityczna

Gatunek lub kategoria zwierzęcia

Maksymalny wiek

Minimalna zawartość

Maksymalna zawartość

Pozostałe przepisy

Data ważności zezwolenia

mg kwasu mrówkowego/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %

Dodatki technologiczne: substancje polepszające stan higieniczny

1k237

Mrówczan sodu

Skład dodatku

Postać płynna

≥ 15 % mrówczanu sodu

≥ 75 % kwasu mrówkowego

≤ 25 % wody

Wszystkie gatunki zwierząt z wyjątkiem świń

10 000

(ekwiwalent kwasu mrówkowego)

1.

W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksu należy podać warunki przechowywania.

2.

W mieszance kwasu mrówkowego z różnych źródeł nie można przekraczać maksymalnej dozwolonej zawartości w mieszance paszowej pełnoporcjowej.

3.

Podmioty działające na rynku pasz określają dla użytkowników dodatku i premiksów procedury postępowania i środki organizacyjne, tak aby ograniczyć ewentualne zagrożenia wynikające ze stosowania. Jeżeli zagrożeń nie można wyeliminować ani maksymalnie ograniczyć za pomocą tych procedur i środków, dodatek i premiksy należy stosować przy użyciu środków ochrony indywidualnej, w tym środków ochrony dróg oddechowych oraz okularów i rękawic ochronnych.

13 lutego 2030 r.

Charakterystyka substancji czynnej

Mrówczan sodu ≥ 15 % (w postaci płynnej) Kwas mrówkowy ≤ 75 %

Substancja wytwarzana w procesie syntezy chemicznej

Świnie

12 000

(ekwiwalent kwasu mrówkowego)

Metoda analityczna  (1)

Oznaczanie sodu w dodatkach paszowych: EN ISO 6869: atomowa spektrometria absorpcyjna (AAS) lub EN 15510: atomowa spektrometria emisyjna ze wzbudzeniem w plazmie indukcyjnie sprzężonej (ICP-AES).

Oznaczanie całkowitej zawartości mrówczanu w dodatkach paszowych: EN 15909 metoda HPLC z odwróconymi fazami w połączeniu z detekcją UV (RP-HPLC-UV).

Oznaczanie całkowitej zawartości mrówczanu w premiksach i paszach: jonowykluczająca wysokosprawna chromatografia cieczowa z detekcją UV lub detekcją refraktometryczną (HPLC-UV/RI) lub chromatografia jonowa z detekcją konduktometryczną (IC-ECD).


(1)  Szczegóły dotyczące metod analitycznych można uzyskać pod następującym adresem laboratorium referencyjnego: https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/evaluation-reports.


24.1.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/18


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/107

z dnia 23 stycznia 2020 r.

dotyczące zezwolenia na stosowanie pąsu 4 R jako dodatku paszowego dla psów, kotów i ryb ozdobnych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury udzielania takich zezwoleń. W art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 przewidziano ponowną ocenę dodatków dopuszczonych na mocy dyrektywy Rady 70/524/EWG (2).

(2)

Zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG udzielono bezterminowego zezwolenia na stosowanie pąsu 4 R jako dodatku paszowego dla ryb ozdobnych należącego do grupy „barwniki wraz z pigmentami” pod nagłówkiem „pozostałe barwniki”. Udzielono również bezterminowego zezwolenia na stosowanie tej substancji jako dodatku paszowego dla psów i kotów należącego do grupy „barwniki wraz z pigmentami” pod nagłówkiem „substancje barwiące dopuszczone przepisami wspólnotowymi w celu barwienia środków spożywczych”. Dodatek ten został następnie wpisany do rejestru dodatków paszowych jako istniejący produkt zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(3)

Zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 w związku z jego art. 7 złożono wniosek o ponowną ocenę pąsu 4 R jako dodatku paszowego dla ryb ozdobnych oraz dla psów i kotów. Wnioskodawca wystąpił o sklasyfikowanie tego dodatku w kategorii „dodatki sensoryczne” i w grupie funkcjonalnej „barwniki”. Do wniosku dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(4)

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) stwierdził w opinii z dnia 6 marca 2018 r. (3), że w proponowanych warunkach stosowania pąs 4 R nie ma negatywnego wpływu na zdrowie zwierząt. Urząd stwierdził również, że narażenie związane z wdychaniem dodatku jest uważane za niebezpieczne dla użytkownika dodatku oraz że nie można wyciągnąć żadnych wniosków na temat potencjalnego działania drażniącego na skórę lub oczy oraz działania uczulającego na skórę. W związku z tym Komisja uważa, że należy zastosować odpowiednie środki ochronne, aby zapobiec negatywnym skutkom dla zdrowia ludzi, w szczególności w przypadku użytkowników dodatku. Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 429/2008 (4) w ramach fazy I oceny ryzyka dla środowiska ustalono, że pąs 4 R, jako dodatek przeznaczony dla zwierząt, od których ani z których nie pozyskuje się żywności, nie podlega dalszej ocenie ze względu na znikome prawdopodobieństwo wywierania znaczącego wpływu na środowisko, jako że w wyżej wymienionej opinii Urząd stwierdził, iż brak jest naukowych dowodów dających podstawy do obaw. Urząd stwierdził również, że w przypadku tego dodatku, który jest dopuszczony do stosowania w żywności, zaś funkcja, jaką spełnia on w żywności, jest taka sama jak w przypadku paszy, dalsze wykazywanie skuteczności nie musiałoby być konieczne. Ze względu na wielką różnorodność materiałów paszowych Urząd zażądał jednak dodatkowego wykazania skuteczności. Wnioskodawca wykazał skuteczność w typowej matrycy paszowej dla poziomu 50 mg/kg, lecz wskazał również, że dla innych matryc (barwa w karmie dla zwierząt domowych może się różnić, od prawie białej do ciemnobrązowej) można specjalnie stosować niższe poziomy w matrycach o jasnym zabarwieniu (w dokumentacji wnioskodawca przedstawił pewne dowody w odniesieniu do niższych poziomów). Ponieważ zalecany maksymalny poziom tego dodatku zaproponowany przez Urząd jest podobny do poziomów dopuszczonych dla żywności w postaci różnych produktów, Komisja uznała, że istnieją wystarczające dowody skuteczności tej substancji. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd zweryfikował również sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

(5)

Ocena pąsu 4 R dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie tego dodatku, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(6)

Ponieważ względy bezpieczeństwa nie wymagają natychmiastowego zastosowania zmian w warunkach zezwolenia na stosowanie przedmiotowej substancji, należy przewidzieć okres przejściowy, aby umożliwić zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z zezwolenia.

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zezwolenie

Substancja wyszczególniona w załączniku, należąca do kategorii „dodatki sensoryczne” i do grupy funkcjonalnej „barwniki”, zostaje dopuszczona jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt zgodnie z warunkami określonymi w załączniku.

Artykuł 2

Środki przejściowe

1.   Substancja wyszczególniona w załączniku oraz premiksy zawierające tę substancję, wyprodukowane i opatrzone etykietami przed dniem 13 sierpnia 2020 r. zgodnie z przepisami obowiązującymi przed dniem 13 lutego 2020 r., mogą być nadal wprowadzane do obrotu i stosowane aż do wyczerpania zapasów.

2.   Materiały paszowe i mieszanki paszowe zawierające substancję wyszczególnioną w załączniku, wyprodukowane i opatrzone etykietami przed dniem 13 lutego 2022 r. zgodnie z przepisami obowiązującymi przed dniem 13 lutego 2020 r., mogą być nadal wprowadzane do obrotu i stosowane aż do wyczerpania zapasów.

Artykuł 3

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 23 stycznia 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

(2)  Dyrektywa Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotycząca dodatków paszowych (Dz.U. L 270 z 14.12.1970, s. 1).

(3)  Dziennik EFSA 2018; 16(3):5222.

(4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 429/2008 z dnia 25 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie sporządzania i przedstawiania wniosków oraz oceny dodatków paszowych i udzielania zezwoleń na dodatki paszowe (Dz.U. L 133 z 22.5.2008, s. 1).


ZAŁĄCZNIK

Numer identyfikacyjny dodatku

Dodatek

Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna

Gatunek lub kategoria zwierzęcia

Maksymalny wiek

Minimalna zawartość

Maksymalna zawartość

Pozostałe przepisy

Data ważności zezwolenia

mg substancji czynnej/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %

Kategoria: Dodatki sensoryczne. Grupa funkcjonalna: Barwniki. (i) substancje, które nadają lub przywracają barwy paszom

2a124

Pąs 4 R

Skład dodatku

Pąs 4 R, opisany jako sól sodowa, jako główny składnik.

Postać stała (proszek lub granulki).

Koty

31

1.

W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksu należy podać warunki przechowywania oraz stabilność przy obróbce cieplnej.

2.

Podmioty działające na rynku pasz ustanawiają procedury postępowania i środki organizacyjne dla użytkowników dodatku i premiksów, tak aby ograniczyć ewentualne zagrożenia wynikające z ich stosowania. Jeżeli takich zagrożeń nie można wyeliminować lub ograniczyć do minimum za pomocą tych procedur i środków, dodatek i premiksy należy stosować przy użyciu środków ochrony indywidualnej, w tym środków ochrony oczu, skóry, ust. i dróg oddechowych.

13 lutego 2030 r.

Charakterystyka substancji czynnej jako soli sodowej

Pąs 4 R zawiera głównie 2-hydroksy-1-(4-sulfonato1-naftylazo)naftaleno-6,8-disulfonian trisodowy i dodatkowe substancje barwiące łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi.

Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Wzór chemiczny: C20H11N2O10S3Na3

Postać stała (proszek lub granulki) uzyskana w drodze syntezy chemicznej.

Nr CAS: 2611-82-7

Kryteria czystości

Substancje barwiące łącznie, obliczone jako sól sodowa, ≥ 80 % (oznaczenie zawartości),

dodatkowe substancje barwiące ≤ 1 %,

związki organiczne inne niż substancje barwiące ≤ 0,5 %,

niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne (obliczone jako anilina) ≤ 0,01 %.

Metoda analityczna (1)

Do oznaczania ilościowego łącznej zawartości substancji barwiących pąsu 4 R w dodatku paszowym:

spektrofotometria przy długości fali 505 nm i miareczkowanie chlorkiem tytanu, jak opisano w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 231/2012 zawierającym odniesienie do Wspólnego kompendium specyfikacji dodatków do żywności FAO JECFA (FAO JECFA Combined Compendium for Food Additive Specifications) (Metody analityczne tom 4) oraz w monografii nr 11 (2011) „Pąs 4 R”.

Do oznaczania ilościowego pąsu 4 R w materiałach paszowych:

wysokosprawna chromatografia cieczowa w połączeniu z tandemową spektrometrią mas (LC-MS/MS).

Psy

37

Kategoria: Dodatki sensoryczne. Grupa funkcjonalna: Barwniki. (iii) substancje, które korzystnie wpływają na ubarwienie ryb lub ptaków ozdobnych

2a124

Pąs 4 R

Skład dodatku

Pąs 4 R, opisany jako sól sodowa, jako główny składnik.

Postać stała (proszek lub granulki).

Ryby ozdobne

137

1.

W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksu należy podać warunki przechowywania oraz stabilność przy obróbce cieplnej.

2.

Podmioty działające na rynku pasz ustanawiają procedury postępowania i środki organizacyjne dla użytkowników dodatku i premiksów, tak aby ograniczyć ewentualne zagrożenia wynikające z ich stosowania. Jeżeli takich zagrożeń nie można wyeliminować lub ograniczyć do minimum za pomocą tych procedur i środków, dodatek i premiksy należy stosować przy użyciu środków ochrony indywidualnej, w tym środków ochrony oczu, skóry, ust. i dróg oddechowych.

13 lutego 2030 r.

Charakterystyka substancji czynnej jako soli sodowej

Pąs 4 R zawiera głównie 2-hydroksy-1-(4-sulfonato1-naftylazo)naftaleno-6,8-disulfonian trisodowy i dodatkowe substancje barwiące łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi.

Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Wzór chemiczny: C20H11N2O10S3Na3

Postać stała (proszek lub granulki) uzyskana w drodze syntezy chemicznej.

Nr CAS: 2611-82-7

Kryteria czystości

Substancje barwiące łącznie, obliczone jako sól sodowa, ≥ 80 % (oznaczenie zawartości),

dodatkowe substancje barwiące ≤ 1 %,

związki organiczne inne niż substancje barwiące ≤ 0,5 %,

niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne (obliczone jako anilina) ≤ 0,01 %.

Metoda analityczna  (1)

Do oznaczania ilościowego łącznej zawartości substancji barwiących pąsu 4 R w dodatku paszowym:

spektrofotometria przy długości fali 505 nm i miareczkowanie chlorkiem tytanu, jak opisano w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 231/2012 zawierającym odniesienie do Wspólnego kompendium specyfikacji dodatków do żywności FAO JECFA (FAO JECFA Combined Compendium for Food Additive Specifications) (Metody analityczne tom 4) oraz w monografii nr 11 (2011) „Pąs 4 R”.

Do oznaczania ilościowego pąsu 4 R w materiałach paszowych:

wysokosprawna chromatografia cieczowa w połączeniu z tandemową spektrometrią mas (LC-MS/MS).


(1)  Szczegóły dotyczące metod analitycznych można uzyskać pod następującym adresem laboratorium referencyjnego: https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/evaluation-reports.


DECYZJE

24.1.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/23


DECYZJA KOMISJI (UE) 2020/108

z dnia 23 stycznia 2020 r.

zmieniająca załącznik do Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Republiką San Marino

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając Układ monetarny pomiędzy Unią Europejską a Republiką San Marino z dnia 27 marca 2012 r. (1), w szczególności jego art. 8 ust. 5,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Art. 8 Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Republiką San Marino („układ monetarny”) zobowiązuje Republikę San Marino do wdrożenia unijnych aktów prawnych i przepisów dotyczących banknotów i monet euro, bankowości i finansów, zapobiegania praniu pieniędzy, oszustwom i fałszowaniu gotówkowych i bezgotówkowych środków płatniczych, medali i żetonów oraz wymogów sprawozdawczości statystycznej. Te akty prawne i przepisy wymieniono w załączniku do układu monetarnego.

(2)

Raz w roku lub w razie potrzeby częściej Komisja dokonuje zmiany załącznika do układu monetarnego w celu uwzględnienia nowych istotnych unijnych aktów prawnych i przepisów oraz zmian w obowiązujących przepisach.

(3)

Niektóre akty prawne i przepisy UE nie mają już zastosowania, należy je zatem skreślić z załącznika, natomiast niektóre odpowiednie nowe akty prawne i przepisy UE oraz zmiany obowiązujących aktów prawnych, które zostały przyjęte, powinny zostać dodane do załącznika.

(4)

W związku z tym należy odpowiednio zmienić załącznik do układu monetarnego,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Załącznik do Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Republiką San Marino zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 23 stycznia 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. C 121 z 26.4.2012, s. 5.


ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK

 

Przepisy wymagające wdrożenia

Termin wdrożenia

 

Przeciwdziałanie praniu pieniędzy

 

1

Decyzja Rady 2000/642/WSiSW z dnia 17 października 2000 r. dotycząca uzgodnień w sprawie współpracy pomiędzy jednostkami wywiadu finansowego Państw Członkowskich w odniesieniu do wymiany informacji (Dz.U. L 271 z 24.10.2000, s. 4).

1 września 2013 r.

2

Decyzja ramowa Rady 2001/500/WSiSW z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie prania brudnych pieniędzy oraz identyfikacji, wykrywania, zamrożenia, zajęcia i konfiskaty narzędzi oraz zysków pochodzących z przestępstwa (Dz.U. L 182 z 5.7.2001, s. 1).

 

3

Decyzja ramowa Rady 2005/212/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie konfiskaty korzyści, narzędzi i mienia pochodzących z przestępstwa (Dz.U. L 68 z 15.3.2005, s. 49).

1 października 2014 r. (1)

4

Decyzja Rady 2007/845/WSiSW z dnia 6 grudnia 2007 r. dotycząca współpracy pomiędzy biurami ds. odzyskiwania mienia w państwach członkowskich w dziedzinie wykrywania i identyfikacji korzyści pochodzących z przestępstwa lub innego mienia związanego z przestępstwem (Dz.U. L 332 z 18.12.2007, s. 103).

 

5

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej (Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 39).

1 listopada 2016 r. (2)

6

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1781/2006 (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 1).

1 października 2017 r. (3)

7

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73).

1 października 2017 r. (3)

 

zmieniona:

 

8

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/843 z dnia 30 maja 2018 r. zmieniającą dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz zmieniającą dyrektywy 2009/138/WE i 2013/36/UE (Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 43).

31 grudnia 2020 r. (6)

 

uzupełniona:

 

9

rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2016/1675 z dnia 14 lipca 2016 r. uzupełniającym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 przez wskazanie państw trzecich wysokiego ryzyka mających strategiczne braki (Dz.U. L 254 z 20.9.2016, s. 1).

1 października 2017 r. (5)

 

zmienionym:

 

10

rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2018/105 z dnia 27 października 2017 r. zmieniającym rozporządzenie delegowane (UE) 2016/1675 przez dodanie Etiopii do wykazu państw trzecich wysokiego ryzyka zawartego w tabeli w pkt I załącznika (Dz.U. L 19 z 24.1.2018, s. 1).

31 marca 2019 r. (6)

11

rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2018/212 z dnia 13 grudnia 2017 r. zmieniającym rozporządzenie delegowane (UE) 2016/1675 uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 przez dodanie Sri Lanki, Trynidadu i Tobago oraz Tunezji do tabeli w pkt I załącznika (Dz.U. L 41 z 14.2.2018, s. 4).

31 marca 2019 r. (6)

12

rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2018/1108 z dnia 7 maja 2018 r. uzupełniającym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 o regulacyjne standardy techniczne dotyczące kryteriów wyznaczania centralnych punktów kontaktowych przez dostawców usług płatniczych oraz emitentów pieniądza elektronicznego oraz o przepisy dotyczące funkcji pełnionych przez takie punkty (Dz.U. L 203 z 10.8.2018, s. 2).

31 grudnia 2020 r. (7)

13

rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2018/1467 z dnia 27 lipca 2018 r. zmieniającym rozporządzenie delegowane (UE) 2016/1675 uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 przez dodanie Pakistanu do tabeli w pkt I załącznika (Dz.U. L 246 z 2.10.2018, s. 1).

31 grudnia 2019 r. (7)

14

rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2019/758 z dnia 31 stycznia 2019 r. uzupełniającym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających minimalny zakres działań oraz rodzaj dodatkowych środków, które instytucje kredytowe i finansowe muszą wdrożyć, aby ograniczyć ryzyko związane z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu w niektórych państwach trzecich (Dz.U. L 125 z 14.5.2019, s. 4).

31 grudnia 2020 r. (7)

15

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1672 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Unii lub wywożonych z Unii oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1889/2005, Dz.U. L 284 z 12.11.2018, s. 6).

31 grudnia 2021 r. (7)

16

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1673 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie zwalczania prania pieniędzy za pomocą środków prawnokarnych (Dz.U. L 284 z 12.11.2018, s. 22).

31 grudnia 2021 r. (7)

 

Przeciwdziałanie oszustwom i fałszowaniu pieniędzy

 

17

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1338/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. ustanawiające środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem (Dz.U. L 181 z 4.7.2001, s. 6)

1 września 2013 r.

zmienione:

 

18

rozporządzeniem Rady (WE) nr 44/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1338/2001 ustanawiającym środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem (Dz.U. L 17 z 22.1.2009, s. 1).

 

19

Decyzja Rady 2001/887/WSiSW z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie ochrony euro przed fałszowaniem (Dz.U. L 329 z 14.12.2001, s. 1).

1 września 2013 r.

20

Decyzja Rady 2003/861/WE z dnia 8 grudnia 2003 r. dotycząca analizy technicznej i współpracy w odniesieniu do fałszywych monet euro (Dz.U. L 325 z 12.12.2003, s. 44).

1 września 2013 r.

21

Rozporządzenie Rady (WE) nr 2182/2004 z dnia 6 grudnia 2004 r. dotyczące medali i żetonów podobnych do monet euro (Dz.U. L 373 z 21.12.2004, s. 1).

1 września 2013 r.

 

zmienione:

 

22

rozporządzeniem Rady (WE) nr 46/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2182/2004 dotyczące medali i żetonów podobnych do monet euro (Dz.U. L 17 z 22.1.2009, s. 5).

 

23

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/62/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie prawnokarnych środków ochrony euro i innych walut przed fałszowaniem, zastępująca decyzję ramową Rady 2000/383/WSiSW (Dz.U. L 151 z 21.5.2014, s. 1).

1 lipca 2016 r. (2)

24

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/713 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie zwalczania fałszowania i oszustw związanych z bezgotówkowymi środkami płatniczymi, zastępująca decyzję ramową Rady 2001/413/WSiSW (Dz.U. L 123 z 10.5.2019, s. 18).

31 grudnia 2021 r. (7)

 

Przepisy dotyczące banknotów i monet euro

 

25

Rozporządzenie Rady (WE) nr 2532/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji (Dz.U. L 318 z 27.11.1998, s. 4).

1 września 2013 r.

26

Konkluzje Rady z dnia 10 maja 1999 r. w sprawie systemu zarządzania jakością w odniesieniu do monet euro

1 września 2013 r.

27

Komunikat Komisji 2001/C 318/03 z dnia 22 października 2001 r. w sprawie ochrony praw autorskich do projektów wspólnych stron monet euro (C(2001) 600 final) (Dz.U. C 318 z 13.11.2001, s. 3).

1 września 2013 r.

28

Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego EBC/2003/5 z dnia 20 marca 2003 r. w sprawie egzekwowania środków przeciwdziałających niedozwolonej reprodukcji banknotów euro oraz w sprawie wymiany i wycofywania z obiegu banknotów euro (Dz.U. L 78 z 25.3.2003, s. 20)

1 września 2013 r.

zmienione:

 

29

wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego EBC/2013/11 z dnia 19 kwietnia 2013 r. zmieniającymi wytyczne EBC/2003/5 w sprawie egzekwowania środków przeciwdziałających niedozwolonej reprodukcji banknotów euro oraz w sprawie wymiany i wycofywania z obiegu banknotów euro (Dz.U. L 118 z 30.4.2013, s. 43).

1 października 2013 r. (1)

30

Decyzja Europejskiego Banku Centralnego EBC/2010/14 z dnia 16 września 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności i jakości obiegowej oraz powtórnego wprowadzania do obiegu banknotów euro (Dz.U. L 267 z 9.10.2010, s. 1).

1 września 2013 r.

zmieniona:

 

31

decyzją Europejskiego Banku Centralnego EBC/2012/19 z dnia 7 września 2012 r. zmieniającą decyzję EBC/2010/14 w sprawie weryfikacji autentyczności i jakości obiegowej oraz powtórnego wprowadzania do obiegu banknotów euro (2012/507/UE) (Dz.U. L 253 z 20.9.2012, s. 19).

1 października 2013 r. (1)

32

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1210/2010 z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu (Dz.U. L 339 z 22.12.2010, s. 1).

1 września 2013 r.

33

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1214/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zawodowego, transgranicznego transportu drogowego gotówki euro między państwami członkowskimi należącymi do strefy euro (Dz.U. L 316 z 29.11.2011, s. 1)

1 października 2014 r. (1)

34

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 651/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie emisji monet euro (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 135).

1 października 2013 r. (1)

35

Decyzja EBC/2013/10 w sprawie nominałów, parametrów, reprodukcji, wymiany i wycofywania banknotów euro (ECB/2013/10) (Dz.U. L 118 z 30.4.2013, s. 37).

1 października 2013 r. (1)

zmieniona:

 

decyzją Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2019/669 z dnia 4 kwietnia 2019 r. zmieniającą decyzję EBC/2013/10 w sprawie nominałów, parametrów, reprodukcji, wymiany i wycofywania banknotów euro (Dz.U. L 113 z 29.4.2019, s. 6).

31 grudnia 2020 r. (7)

36

Rozporządzenie Rady (UE) nr 729/2014 z dnia 24 czerwca 2014 r. w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu (Dz.U. L 194 z 2.7.2014, s. 1).

1 października 2013 r. (1)

 

Prawodawstwo w dziedzinie bankowości i finansów

 

37

Dyrektywa Rady 86/635/EWG z dnia 8 grudnia 1986 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych (Dz.U. L 372 z 31.12.1986, s. 1).

1 września 2016 r.

zmieniona:

 

38

dyrektywą 2001/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. zmieniającą dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG oraz 86/635/EWG w zakresie zasad oceny rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, a także banków oraz innych instytucji finansowych (Dz.U. L 283 z 27.10.2001, s. 28).

 

39

dyrektywą 2003/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniającą dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG, 86/635/EWG i 91/674/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, banków i innych instytucji finansowych oraz zakładów ubezpieczeń (Dz.U. L 178 z 17.7.2003, s. 16).

 

40

dyrektywą 2006/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. zmieniającą dyrektywy Rady 78/660/EWG w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, 83/349/EWG w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych, 86/635/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych oraz 91/674/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń (Dz.U. L 224 z 16.8.2006, s. 1).

 

41

Dyrektywa Rady 89/117/EWG z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie obowiązków w zakresie publikacji odnoszących się do rocznych sprawozdań finansowych oddziałów, utworzonych w państwie członkowskim, instytucji kredytowych i instytucji finansowych mających swoją siedzibę poza tym państwem członkowskim (Dz.U. L 44 z 16.2.1989, s. 40).

1 września 2018 r.

42

Dyrektywa 97/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 marca 1997 r. w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów (Dz.U. L 84 z 26.3.1997, s. 22).

1 września 2018 r.

43

Dyrektywa 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych (Dz.U. L 166 z 11.6.1998, s. 45).

1 września 2018 r.

zmieniona:

 

44

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/44/WE z dnia 6 maja 2009 r. zmieniającą dyrektywę 98/26/WE w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych oraz dyrektywę 2002/47/WE w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w odniesieniu do systemów powiązanych i do wierzytelności kredytowych (Dz.U. L 146 z 10.6.2009, s. 37).

 

45

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/78/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie zmiany dyrektyw 98/26/WE, 2002/87/WE, 2003/6/WE, 2003/41/WE, 2003/71/WE, 2004/39/WE, 2004/109/WE, 2005/60/WE, 2006/48/WE, 2006/49/WE i 2009/65/WE w odniesieniu do uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 120).

 

46

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 1).

30 września 2019 r. (3)

47

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 909/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie usprawnienia rozrachunku papierów wartościowych w Unii Europejskiej i w sprawie centralnych depozytów papierów wartościowych, zmieniającym dyrektywy 98/26/WE i 2014/65/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 236/2012 (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 1).

1 września 2018 r.

48

Dyrektywa 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych (Dz.U. L 125 z 5.5.2001, s. 15)

1 września 2018 r.

zmieniona:

 

49

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającą ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190).

 

50

Dyrektywa 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych (Dz.U. L 168 z 27.6.2002, s. 43).

1 września 2018 r.

zmieniona:

 

51

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/44/WE z dnia 6 maja 2009 r. zmieniającą dyrektywę 98/26/WE w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych oraz dyrektywę 2002/47/WE w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w odniesieniu do systemów powiązanych i do wierzytelności kredytowych (Dz.U. L 146 z 10.6.2009, s. 37).

 

52

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającą ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190).

1 września 2018 r. (2)

53

Dyrektywa 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 35 z 11.2.2003, s. 1) oraz, w stosownych przypadkach, powiązane środki poziomu 2

1 września 2018 r.

zmieniona:

 

54

dyrektywą 2005/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2005 r. zmieniającą dyrektywy Rady 73/239/EWG, 85/611/EWG, 91/675/EWG, 92/49/EWG i 93/6/EWG oraz dyrektywy 94/19/WE, 98/78/WE, 2000/12/WE, 2001/34/WE, 2002/83/WE i 2002/87/WE w celu ustanowienia nowej struktury organizacyjnej komitetów w sektorze usług finansowych (Dz.U. L 79 z 24.3.2005, s. 9).

 

55

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/25/WE z dnia 11 marca 2008 r. zmieniającą dyrektywę 2002/87/WE w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. L 81 z 20.3.2008, s. 40).

 

56

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/78/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie zmiany dyrektyw 98/26/WE, 2002/87/WE, 2003/6/WE, 2003/41/WE, 2003/71/WE, 2004/39/WE, 2004/109/WE, 2005/60/WE, 2006/48/WE, 2006/49/WE i 2009/65/WE w odniesieniu do uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 120).

 

57

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/89/UE z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zmiany dyrektyw 98/78/WE, 2002/87/WE, 2006/48/WE i 2009/138/WE w odniesieniu do dodatkowego nadzoru nad podmiotami finansowymi konglomeratu finansowego (Dz.U. L 326 z 8.12.2011, s. 113).

 

58

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającą dyrektywę 2002/87/WE i uchylającą dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).

 

59

Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. L 145 z 30.4.2004, s. 1) oraz, w stosownych przypadkach, powiązane środki poziomu 2

1 września 2018 r.

zmieniona:

 

60

dyrektywą 2006/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. zmieniającą dyrektywę 2004/39/WE w sprawie rynków instrumentów finansowych w odniesieniu do niektórych terminów (Dz.U. L 114 z 27.4.2006, s. 60).

 

61

dyrektywą 2007/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. zmieniającą dyrektywę Rady 92/49/EWG oraz dyrektywy 2002/83/WE, 2004/39/WE, 2005/68/WE i 2006/48/WE w zakresie zasad proceduralnych i kryteriów oceny stosowanych w ramach oceny ostrożnościowej przypadków nabycia lub zwiększenia udziałów w podmiotach sektora finansowego (Dz.U. L 247 z 21.9.2007, s. 1).

 

62

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/10/WE z dnia 11 marca 2008 r. zmieniającą dyrektywę 2004/39/WE w sprawie rynków instrumentów finansowych w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. L 76 z 19.3.2008, s. 33).

 

63

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/78/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie zmiany dyrektyw 98/26/WE, 2002/87/WE, 2003/6/WE, 2003/41/WE, 2003/71/WE, 2004/39/WE, 2004/109/WE, 2005/60/WE, 2006/48/WE, 2006/49/WE i 2009/65/WE w odniesieniu do uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 120).

 

64

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 924/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie płatności transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2560/2001 (Dz.U. L 266 z 9.10.2009, s. 11).

1 września 2018 r.

zmienione:

 

65

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiającym wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 924/2009 (Dz.U. L 94 z 30.3.2012, s. 22).

1 września 2018 r. (1)

66

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością, zmieniająca dyrektywy 2005/60/WE i 2006/48/WE oraz uchylająca dyrektywę 2000/46/WE (Dz.U. L 267 z 10.10.2009, s. 7).

1 września 2016 r.

zmieniona:

 

67

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającą dyrektywę 2002/87/WE i uchylającą dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).

1 września 2017 r. (3)

68

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającą dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylającą dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 35).

30 września 2018 r. (4)

69

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12).

1 września 2016 r.

zmienione:

 

70

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1022/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego) w odniesieniu do powierzenia Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególnych zadań zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1024/2013 (Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 5).

 

71

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi i zmieniającą dyrektywy 2008/48/WE i 2013/36/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 34).

 

72

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającą ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190).

1 września 2018 r. (3)

73

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającą dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylającą dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 35).

30 września 2018 r. (4)

74

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84).

1 września 2016 r.

zmienione:

 

75

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 1).

 

76

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 258/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie ustanowienia unijnego programu wspierania określonych działań w dziedzinach sprawozdawczości finansowej i badania sprawozdań finansowych na lata 2014–2020 oraz uchylającym decyzję nr 716/2009/WE (Dz.U. L 105 z 8.4.2014, s. 1).

 

77

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/51/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniającą dyrektywy 2003/71/WE i 2009/138/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1060/2009, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010 w zakresie uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (Dz.U. L 153 z 22.5.2014, s. 1).

 

78

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiające wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 924/2009 (Dz.U. L 94 z 30.3.2012, s. 22).

1 kwietnia 2018 r. (2)

zmienione:

 

79

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 248/2014 z dnia 26 lutego 2014 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 260/2012 w odniesieniu do przejścia na ogólnounijne polecenia przelewu i polecenia zapłaty (Dz.U. L 84 z 20.3.2014, s. 1).

 

80

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 1) oraz, w stosownych przypadkach, powiązane środki poziomu 2

30 września 2019 r. (3)

zmienione:

 

81

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).

 

82

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającą ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190).

 

83

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 84).

31 grudnia 2020 r. (3)

84

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającą rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylającą dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73).

 

85

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2365 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie przejrzystości transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych i ponownego wykorzystania oraz zmiany rozporządzenia (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 1).

30 września 2019 r. (4)

86

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1) oraz, w stosownych przypadkach, powiązane środki poziomu 2

1 września 2017 r. (1)

zmienione:

 

87

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2395 z dnia 12 grudnia 2017 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do rozwiązań przejściowych dotyczących złagodzenia wpływu wprowadzenia MSSF 9 na fundusze własne oraz dotyczących traktowania jako duże ekspozycje niektórych ekspozycji wobec podmiotów sektora publicznego denominowanych w walucie krajowej dowolnego państwa członkowskiego (Dz.U. L 345 z 27.12.2017, s. 27).

30 czerwca 2019 r. (6)

88

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2401 z dnia 12 grudnia 2017 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych (Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 1).

31 marca 2020 r. (6)

89

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/630 z dnia 17 kwietnia 2019 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do minimalnego pokrycia strat z tytułu ekspozycji nieobsługiwanych (Dz.U. L 111 z 25.4.2019, s. 4).

31 grudnia 2020 r. (7)

90

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338) oraz, w stosownych przypadkach, powiązane środki poziomu 2

1 września 2017 r. (1)

zmieniona:

 

91

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającą ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190).

1 września 2018 r. (3)

92

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 1) oraz, w stosownych przypadkach, powiązane środki poziomu 2

30 września 2018 r. (4)

zmienione:

 

93

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1011 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych i zmieniającym dyrektywy 2008/48/WE i 2014/17/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 596/2014 (Dz.U. L 171 z 29.6.2016, s. 1).

1 marca 2020 r. (6)

94

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1033 z dnia 23 czerwca 2016 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 600/2014 w sprawie rynków instrumentów finansowych, rozporządzenie (UE) nr 596/2014 w sprawie nadużyć na rynku oraz rozporządzenie (UE) nr 909/2014 w sprawie usprawnienia rozrachunku papierów wartościowych w Unii Europejskiej i w sprawie centralnych depozytów papierów wartościowych (Dz.U. L 175 z 30.6.2016, s. 1).

30 września 2018 r. (5)

95

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 149).

1 września 2016 r. (2)

96

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/57/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie sankcji karnych za nadużycia na rynku (dyrektywa w sprawie nadużyć na rynku) (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 179).

30 września 2018 r. (4)

97

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190) oraz, w stosownych przypadkach, powiązane środki poziomu 2

1 września 2018 r. (2)

zmieniona:

 

98

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2399 z dnia 12 grudnia 2017 r. zmieniającą dyrektywę 2014/59/UE w odniesieniu do stopnia uprzywilejowania niezabezpieczonych instrumentów dłużnych w hierarchii roszczeń w postępowaniu upadłościowym (Dz.U. L 345 z 27.12.2017, s. 96).

31 października 2019 r. (6)

99

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniająca dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349) oraz, w stosownych przypadkach, powiązane środki poziomu 2

31 grudnia 2020 r. (3)

zmieniona:

 

100

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 909/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie usprawnienia rozrachunku papierów wartościowych w Unii Europejskiej i w sprawie centralnych depozytów papierów wartościowych, zmieniającym dyrektywy 98/26/WE i 2014/65/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 236/2012 (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 1).

31 grudnia 2020 r. (4)

101

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1034 z dnia 23 czerwca 2016 r. zmieniającą dyrektywę 2014/65/UE w sprawie rynków instrumentów finansowych (Dz.U. L 175 z 30.6.2016, s. 8).

31 grudnia 2021 r. (5)

102

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 84) oraz, w stosownych przypadkach, powiązane środki poziomu 2

31 grudnia 2020 r. (3)

zmienione:

 

103

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1033 z dnia 23 czerwca 2016 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 600/2014 w sprawie rynków instrumentów finansowych, rozporządzenie (UE) nr 596/2014 w sprawie nadużyć na rynku oraz rozporządzenie (UE) nr 909/2014 w sprawie usprawnienia rozrachunku papierów wartościowych w Unii Europejskiej i w sprawie centralnych depozytów papierów wartościowych (Dz.U. L 175 z 30.6.2016, s. 1).

31 grudnia 2020 r. (5)

104

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 909/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie usprawnienia rozrachunku papierów wartościowych w Unii Europejskiej i w sprawie centralnych depozytów papierów wartościowych, zmieniające dyrektywy 98/26/WE i 2014/65/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 236/2012 (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 1).

31 grudnia 2020 r. (4)

zmienione:

 

105

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1033 z dnia 23 czerwca 2016 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 600/2014 w sprawie rynków instrumentów finansowych, rozporządzenie (UE) nr 596/2014 w sprawie nadużyć na rynku oraz rozporządzenie (UE) nr 909/2014 w sprawie usprawnienia rozrachunku papierów wartościowych w Unii Europejskiej i w sprawie centralnych depozytów papierów wartościowych (Dz.U. L 175 z 30.6.2016, s. 1).

31 grudnia 2020 r. (6)

106

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2365 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie przejrzystości transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych i ponownego wykorzystania oraz zmiany rozporządzenia (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 1).

30 września 2019 r. (4)

107

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 35) oraz, w stosownych przypadkach, powiązane środki poziomu 2

30 września 2018 r. (4)

108

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1011 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych i zmieniające dyrektywy 2008/48/WE i 2014/17/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 596/2014 (Dz.U. L 171 z 29.6.2016, s. 1).

1 marca 2020 r. (6)

Prawodawstwo w dziedzinie gromadzenia informacji statystycznych  (*1)

 

109

Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego EBC/2013/24 z dnia 25 lipca 2013 r. w sprawie wymogów sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego w dziedzinie kwartalnych rachunków finansowych (Dz.U. L 2 z 7.1.2014, s. 34).

1 września 2016 r. (2)

zmienione:

 

110

wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/66 z dnia 26 listopada 2015 r. zmieniającymi wytyczne EBC/2013/24 w sprawie wymagań w zakresie sprawozdawczości statystycznej EBC w dziedzinie kwartalnych sprawozdań finansowych (EBC/2015/40) (Dz.U. L 14 z 21.1.2016, s. 36).

31 marca 2017 r. (4)

111

Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1071/2013 z dnia 24 września 2013 r. dotyczące bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych (EBC/2013/33) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 1).

1 września 2016 r. (2)

zmienione:

 

112

rozporządzeniem Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1375/2014 z dnia 10 grudnia 2014 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 1071/2013 dotyczące bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych (EBC/2013/33) (EBC/2014/51) (Dz.U. L 366 z 20.12.2014, s. 77).

 

113

Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1072/2013 z dnia 24 września 2013 r. w sprawie statystyki stóp procentowych stosowanych przez monetarne instytucje finansowe (EBC/2013/34) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 51).

1 września 2016 r. (2)

zmienione:

 

114

rozporządzeniem Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 756/2014 z dnia 8 lipca 2014 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 1072/2013 (EBC/2013/34) w sprawie statystyki stóp procentowych stosowanych przez monetarne instytucje finansowe (EBC/2014/30) (Dz.U. L 205 z 12.7.2014, s. 14).

 

115

Wytyczne EBC/2014/15 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 kwietnia 2014 r. w sprawie statystyki monetarnej i finansowej (Dz.U. L 340 z 26.11.2014, s. 1).

1 września 2016 r. (2)

zmienione:

 

116

wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/571 z dnia 6 listopada 2014 r. zmieniającymi wytyczne EBC/2014/15 w sprawie statystyki monetarnej i finansowej (EBC/2014/43) (Dz.U. L 93 z 9.4.2015, s. 82).

 

117

wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/450 z dnia 4 grudnia 2015 r. zmieniającymi wytyczne EBC/2014/15 w sprawie statystyki monetarnej i finansowej (EBC/2015/44) (Dz.U. L 86 z 1.4.2016, s. 42).

31 marca 2017 r. (4)

118

wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2017/148 z dnia 16 grudnia 2016 r. zmieniającymi wytyczne EBC/2014/15 w sprawie statystyki monetarnej i finansowej (EBC/2016/45) (Dz.U. L 26 z 31.1.2017, s. 1).

1 listopada 2017 r. (5)

119

wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2018/877 z dnia 1 czerwca 2018 r. zmieniającymi wytyczne EBC/2014/15 w sprawie statystyki monetarnej i finansowej (EBC/2018/17) (Dz.U. L 154 z 18.6.2018, s. 22).

1 października 2019 r. (6)


(1)  (1) W 2013 r. wspólny komitet uzgodnił te terminy zgodnie z art. 8 ust. 5 Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Republiką San Marino z dnia 27 marca 2012 r.

(2)  (2) W 2014 r. wspólny komitet uzgodnił te terminy zgodnie z art. 8 ust. 5 Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Republiką San Marino z dnia 27 marca 2012 r.

(3)  (3) W 2015 r. wspólny komitet uzgodnił te terminy zgodnie z art. 8 ust. 5 Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Republiką San Marino z dnia 27 marca 2012 r.

(4)  (4) W 2016 r. wspólny komitet uzgodnił te terminy zgodnie z art. 8 ust. 5 Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Republiką San Marino z dnia 27 marca 2012 r.

(5)  (5) W 2017 r. wspólny komitet uzgodnił te terminy zgodnie z art. 8 ust. 5 Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Republiką San Marino z dnia 27 marca 2012 r.

(6)  (6) W 2018 r. wspólny komitet uzgodnił te terminy zgodnie z art. 8 ust. 5 Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Republiką San Marino z dnia 27 marca 2012 r.

(7)  (7) W 2019 r. wspólny komitet uzgodnił te terminy zgodnie z art. 8 ust. 4 Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Republiką San Marino z dnia 27 marca 2012 r.

(*1)  * Zgodnie ze wzorem uproszczonej sprawozdawczości statystycznej.


24.1.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/36


DECYZJA KOMISJI (UE) 2020/109

z dnia 23 stycznia 2020 r.

zmieniająca załącznik do Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Państwem Watykańskim

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając Układ monetarny pomiędzy Unią Europejską a Państwem Watykańskim z dnia 17 grudnia 2009 r. (1), w szczególności jego art. 8 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Art. 8 ust. 1 Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Państwem Watykańskim („układ monetarny”) zobowiązuje Państwo Watykańskie do wdrożenia unijnych aktów prawnych i przepisów dotyczących banknotów i monet euro, zapobiegania praniu pieniędzy, oszustwom i fałszowaniu gotówkowych i bezgotówkowych środków płatniczych, medali i żetonów oraz wymogów sprawozdawczości statystycznej. Te akty prawne i przepisy wymieniono w załączniku do układu monetarnego.

(2)

Co roku Komisja dokonuje zmiany załącznika do układu monetarnego w celu uwzględnienia nowych istotnych unijnych aktów prawnych i przepisów oraz zmian w obowiązujących przepisach.

(3)

Niektóre akty prawne i przepisy UE nie mają już zastosowania, należy je zatem skreślić z załącznika, natomiast niektóre odpowiednie nowe akty prawne i przepisy UE oraz zmiany obowiązujących aktów prawnych, które zostały przyjęte, powinny zostać dodane do załącznika.

(4)

W związku z tym należy odpowiednio zmienić załącznik do układu monetarnego,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Załącznik do Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Państwem Watykańskim zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 23 stycznia 2020 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. C 28 z 4.2.2010, s. 13.


ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK

 

Przepisy wymagające wdrożenia

Termin wdrożenia

 

Przeciwdziałanie praniu pieniędzy

 

1

Decyzja ramowa Rady 2001/500/WSiSW z dnia 26 czerwca 2001 r.w sprawie prania brudnych pieniędzy oraz identyfikacji, wykrywania, zamrożenia, zajęcia i konfiskaty narzędzi oraz zysków pochodzących z przestępstwa (Dz.U. L 182 z 5.7.2001, s. 1)

 

2

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej (Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 39)

31 grudnia 2016 r. (2)

3

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1781/2006 (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 1)

31 grudnia 2017 r. (3)

4

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73)

31 grudnia 2017 r. (3)

 

zmieniona:

 

5

dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/843 z dnia 30 maja 2018 r. zmieniającą dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz zmieniającą dyrektywy 2009/138/WE i 2013/36/UE (Dz.U. L 156 z 19.6.2018, s. 43)

31 marca 2020 r. (6)

 

uzupełniona:

 

6

rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2016/1675 z dnia 14 lipca 2016 r. uzupełniającym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 przez wskazanie państw trzecich wysokiego ryzyka mających strategiczne braki (Dz.U. L 254 z 20.9.2016, s. 1)

31 grudnia 2017 r. (5)

 

zmienionym:

 

7

rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2018/105 z dnia 27 października 2017 r. zmieniającym rozporządzenie delegowane (UE) 2016/1675 przez dodanie Etiopii do wykazu państw trzecich wysokiego ryzyka zawartego w tabeli w pkt I załącznika (Dz.U. L 19 z 24.1.2018, s. 1)

31 marca 2019 r. (6)

8

rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2018/212 z dnia 13 grudnia 2017 r. zmieniającym rozporządzenie delegowane (UE) 2016/1675 uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 przez dodanie Sri Lanki, Trynidadu i Tobago oraz Tunezji do tabeli w pkt I załącznika (Dz.U. L 41 z 14.2.2018, s. 4)

31 marca 2019 r. (6)

9

rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2018/1108 z dnia 7 maja 2018 r. uzupełniającym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 o regulacyjne standardy techniczne dotyczące kryteriów wyznaczania centralnych punktów kontaktowych przez dostawców usług płatniczych oraz emitentów pieniądza elektronicznego oraz o przepisy dotyczące funkcji pełnionych przez takie punkty (Dz.U. L 203 z 10.8.2018, s. 2)

31 grudnia 2020 r. (7)

10

rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2018/1467 z dnia 27 lipca 2018 r. zmieniającym rozporządzenie delegowane (UE) 2016/1675 uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 przez dodanie Pakistanu do tabeli w pkt I załącznika (Dz.U. L 246 z 2.10.2018, s. 1)

31 grudnia 2019 r. (7)

11

rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2019/758 z dnia 31 stycznia 2019 r. uzupełniającym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających minimalny zakres działań oraz rodzaj dodatkowych środków, które instytucje kredytowe i finansowe muszą wdrożyć, aby ograniczyć ryzyko związane z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu w niektórych państwach trzecich (Dz.U. L 125 z 14.5.2019, s. 4)

31 grudnia 2020 r. (7)

12

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1672 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Unii lub wywożonych z Unii oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 (Dz.U. L 284 z 12.11.2018, s. 6)

31 grudnia 2021 r. (7)

13

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1673 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie zwalczania prania pieniędzy za pomocą środków prawnokarnych (Dz.U. L 284 z 12.11.2018, s. 22)

31 grudnia 2021 r. (7)

 

Przeciwdziałanie oszustwom i fałszowaniu pieniędzy

 

14

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1338/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. ustanawiające środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem (Dz.U. L 181 z 4.7.2001, s. 6)

31 grudnia 2010 r.

 

zmienione:

 

15

rozporządzeniem Rady (WE) nr 44/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1338/2001 ustanawiające środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem (Dz.U. L 17 z 22.1.2009, s. 1)

 

16

Rozporządzenie Rady (WE) nr 2182/2004 z dnia 6 grudnia 2004 r. dotyczące medali i żetonów podobnych do monet euro (Dz.U. L 373 z 21.12.2004, s. 1)

31 grudnia 2010 r.

 

zmienione:

 

17

rozporządzeniem Rady (WE) nr 46/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2182/2004 dotyczące medali i żetonów podobnych do monet euro (Dz.U. L 17 z 22.1.2009, s. 5)

 

18

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/62/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie prawnokarnych środków ochrony euro i innych walut przed fałszowaniem, zastępująca decyzję ramową Rady 2000/383/WSiSW (Dz.U. L 151 z 21.5.2014, s. 1)

31 grudnia 2016 r. (2)

19

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/713 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie zwalczania fałszowania i oszustw związanych z bezgotówkowymi środkami płatniczymi, zastępująca decyzję ramową Rady 2001/413/WSiSW (Dz.U. L 123 z 10.5.2019, s. 18)

31 grudnia 2021 r. (7)

 

Przepisy dotyczące banknotów i monet euro

 

20

Konkluzje Rady z dnia 10 maja 1999 r. w sprawie systemu zarządzania jakością w odniesieniu do monet euro

31 grudnia 2010 r.

21

Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego EBC/2003/5 z dnia 20 marca 2003 r. w sprawie egzekwowania środków przeciwdziałających niedozwolonej reprodukcji banknotów euro oraz w sprawie wymiany i wycofywania z obiegu banknotów euro (Dz.U. L 78 z 25.3.2003, s. 20)

31 grudnia 2010 r.

 

zmienione:

 

22

wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego EBC/2013/11 z dnia 19 kwietnia 2013 r. zmieniającymi wytyczne EBC/2003/5 w sprawie egzekwowania środków przeciwdziałających niedozwolonej reprodukcji banknotów euro oraz w sprawie wymiany i wycofywania z obiegu banknotów euro (Dz.U. L 118 z 30.4.2013, s. 43)

31 grudnia 2014 r. (1)

23

Decyzja Europejskiego Banku Centralnego EBC/2010/14 z dnia 16 września 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności i jakości obiegowej oraz powtórnego wprowadzania do obiegu banknotów euro (Dz.U. L 267 z 9.10.2010, s. 1)

31 grudnia 2012 r.

 

zmieniona:

 

24

decyzją Europejskiego Banku Centralnego EBC/2012/19 z dnia 7 września 2012 r. (Dz.U. L 253 z 20.9.2012, s. 19)

31 grudnia 2013 r. (1)

25

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1210/2010 z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu (Dz.U. L 339 z 22.12.2010, s. 1)

31 grudnia 2012 r.

26

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 651/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie emisji monet euro (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 135)

31 grudnia 2013 r. (1)

27

Decyzja Europejskiego Banku Centralnego EBC/2013/10 z dnia 19 kwietnia 2013 r. w sprawie nominałów, parametrów, reprodukcji, wymiany i wycofywania banknotów euro (Dz.U. L 118 z 30.4.2013, s. 37)

31 grudnia 2014 r. (1)

 

zmieniona:

 

28

decyzją Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2019/669 z dnia 4 kwietnia 2019 r. zmieniającą decyzję EBC/2013/10 w sprawie nominałów, parametrów, reprodukcji, wymiany i wycofywania banknotów euro (Dz.U. L 113 z 29.4.2019, s. 6)

31 grudnia 2020 r. (7)

29

Rozporządzenie Rady (UE) nr 729/2014 z dnia 24 czerwca 2014 r. w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu (Dz.U. L 194 z 2.7.2014, s. 1)

31 grudnia 2013 r. (2)

Sekcja załącznika do układu monetarnego zgodnie z doraźnym uzgodnieniem wspólnego komitetu na wniosek Stolicy Apostolskiej oraz Państwa Watykańskiego o włączenie odpowiednich przepisów mających zastosowanie do podmiotów prowadzących profesjonalną działalność finansową

 

Odpowiednie części następujących aktów prawnych

Termin wdrożenia

30

Dyrektywa Rady 86/635/EWG z dnia 8 grudnia 1986 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych (Dz.U. L 372 z 31.12.1986, s. 1)

31 grudnia 2016 r. (2)

 

zmieniona:

 

31

dyrektywą 2001/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. (Dz.U. L 283 z 27.10.2001, s. 28)

 

32

dyrektywą 2003/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2003 r. (Dz.U. L 178 z 17.7.2003, s. 16)

 

33

dyrektywą 2006/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. (Dz.U. L 224 z 16.8.2006, s. 1)

 

34

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338)

31 grudnia 2017 r. (2)

35

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1) oraz, w stosownych przypadkach, powiązane środki poziomu 2

31 grudnia 2017 r. (2)

 

zmienione:

 

36

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2395 z dnia 12 grudnia 2017 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do rozwiązań przejściowych dotyczących złagodzenia wpływu wprowadzenia MSSF 9 na fundusze własne oraz dotyczących traktowania jako duże ekspozycje niektórych ekspozycji wobec podmiotów sektora publicznego denominowanych w walucie krajowej dowolnego państwa członkowskiego (Dz.U. L 345 z 27.12.2017, s. 27)

30 czerwca 2019 r. (6)

37

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2401 z dnia 12 grudnia 2017 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych (Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 1).

31 marca 2020 r. (6)

38

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/630 z dnia 17 kwietnia 2019 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do minimalnego pokrycia strat z tytułu ekspozycji nieobsługiwanych (Dz.U. L 111 z 25.4.2019, s. 4)

31 grudnia 2020 r. (7)

39

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 1) oraz, w stosownych przypadkach, powiązane środki poziomu 2

30 września 2018 r. (4)

 

zmienione:

 

40

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1033 z dnia 23 czerwca 2016 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 600/2014 w sprawie rynków instrumentów finansowych, rozporządzenie (UE) nr 596/2014 w sprawie nadużyć na rynku oraz rozporządzenie (UE) nr 909/2014 w sprawie usprawnienia rozrachunku papierów wartościowych w Unii Europejskiej i w sprawie centralnych depozytów papierów wartościowych (Dz.U. L 175 z 30.6.2016, s. 1)

30 września 2018 r. (5)

41

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/57/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie sankcji karnych za nadużycia na rynku (dyrektywa w sprawie nadużyć na rynku) (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 179)

30 września 2018 r. (4)

 

Prawodawstwo w dziedzinie gromadzenia informacji statystycznych (*1)

 

42

Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego EBC/2013/24 z dnia 25 lipca 2013 r. w sprawie wymogów sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego w dziedzinie kwartalnych rachunków finansowych (Dz.U. L 2 z 7.1.2014, s. 34)

31 grudnia 2016 r. (2)

 

zmienione:

 

43

wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/66 z dnia 26 listopada 2015 r. zmieniającymi wytyczne EBC/2013/24 w sprawie wymogów sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego w dziedzinie kwartalnych rachunków finansowych (EBC/2015/40) (Dz.U. L 14 z 21.1.2016, s. 36)

31 marca 2017 r. (4)

44

Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1071/2013 z dnia 24 września 2013 r. dotyczące bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych (EBC/2013/33) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 1)

31 grudnia 2016 r. (2)

 

zmienione:

 

45

rozporządzeniem Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1375/2014 z dnia 10 grudnia 2014 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 1071/2013 dotyczące bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych (EBC/2013/33) (EBC/2014/51) (Dz.U. L 366 z 20.12.2014, s. 77)

 

46

Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1072/2013 z dnia 24 września 2013 r. w sprawie statystyki stóp procentowych stosowanych przez monetarne instytucje finansowe (EBC/2013/34) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 51)

31 grudnia 2016 r. (2)

 

zmienione:

 

47

rozporządzeniem Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 756/2014 z dnia 8 lipca 2014 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 1072/2013 (EBC/2013/34) w sprawie statystyki stóp procentowych stosowanych przez monetarne instytucje finansowe (EBC/2014/30) (Dz.U. L 205 z 12.7.2014, s. 14)

 

48

Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego EBC/2014/15 z dnia 4 kwietnia 2014 r. w sprawie statystyki monetarnej i finansowej (Dz.U. L 340 z 26.11.2014, s. 1)

31 grudnia 2016 r. (2)

 

zmienione:

 

49

wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/571 z dnia 6 listopada 2014 r. zmieniającymi wytyczne EBC/2014/15 w sprawie statystyki monetarnej i finansowej (EBC/2014/43) (Dz.U. L 93 z 9.4.2015, s. 82)

 

50

wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/450 z dnia 4 grudnia 2015 r. zmieniającymi wytyczne EBC/2014/15 w sprawie statystyki monetarnej i finansowej (EBC/2015/44) (Dz.U. L 86 z 1.4.2016, s. 42)

31 marca 2017 r. (4)

51

wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2017/148 z dnia 16 grudnia 2016 r. zmieniającymi wytyczne EBC/2014/15 w sprawie statystyki monetarnej i finansowej (EBC/2016/45) (Dz.U. L 26 z 31.1.2017, s. 1)

1 listopada 2017 r. (5)

52

wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2018/877 z dnia 1 czerwca 2018 r. zmieniającymi wytyczne EBC/2014/15 w sprawie statystyki monetarnej i finansowej (EBC/2018/17) (Dz.U. L 154 z 18.6.2018, s. 22)

1 października 2019 r. (6)


(1)  Terminy te uzgodnił wspólny komitet w 2013 r.

(2)  Terminy te uzgodnił wspólny komitet w 2014 r.

(3)  Terminy te uzgodnił wspólny komitet w 2015 r.

(4)  Terminy te uzgodnił wspólny komitet w 2016 r.

(5)  Terminy te uzgodnił wspólny komitet w 2017 r.

(6)  Terminy te uzgodnił wspólny komitet w 2018 r.

(7)  Terminy te uzgodnił wspólny komitet w 2019 r.

(*1)  Zgodnie ze wzorem uproszczonej sprawozdawczości statystycznej.


AKTY PRZYJĘTE PRZEZ ORGANY UTWORZONE NA MOCY UMÓW MIĘDZYNARODOWYCH

24.1.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/42


Jedynie oryginalne teksty EKG ONZ mają skutek prawny w świetle międzynarodowego prawa publicznego. Status i datę wejścia w życie niniejszego regulaminu należy sprawdzać w najnowszej wersji dokumentu EKG ONZ dotyczącego statusu TRANS/WP.29/343, dostępnej pod adresem: http://www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29fdocstts.html

Regulamin nr 122 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) – Jednolite wymagania techniczne dotyczące homologacji pojazdów kategorii M, N i O w odniesieniu do ich układów ogrzewania [2020/110]

Obejmujący wszystkie obowiązujące teksty, w tym:

 

Suplement nr 5 do pierwotnej wersji regulaminu – data wejścia w życie: 15 października 2019 r.

SPIS TREŚCI

REGULAMIN

1.   Zakres

2.   Definicje: Ogólne

3.   Wystąpienie o homologację

4.   Homologacja

5.   Część I: Homologacja typu pojazdu w odniesieniu do jego układu ogrzewania

6.   Część II: Homologacja układu ogrzewania w odniesieniu do bezpieczeństwa jego eksploatacji

7.   Zmiana i rozszerzenie homologacji typu pojazdu lub części

8.   Zgodność produkcji

9.   Sankcje z tytułu niezgodności produkcji

10.   Ostateczne zaniechanie produkcji

11.   Nazwy i adresy upoważnionych placówek technicznych wykonujących badania homologacyjne oraz nazwy i adresy organów udzielających homologacji typu

ZAŁĄCZNIKI

Załącznik 1 -   Dokumenty informacyjne i formularze zawiadomień

Załącznik 2 -   Układy znaków homologacji

Załącznik 3 -   Wymogi dla systemów ogrzewania wykorzystujących ciepło odzyskane – powietrze

Załącznik 4 -   Procedura badania jakości powietrza

Załącznik 5 -   Procedura badania temperatury

Załącznik 6 -   Procedura badania emisji spalin z grzejników spalinowych

Załącznik 7 -   Dodatkowe wymogi dotyczące grzejników spalinowych

Załącznik 8 -   Wymogi bezpieczeństwa dotyczące grzejników spalinowych zasilanych LPG oraz układów ogrzewania zasilanych LPG

Załącznik 9 -   Przepisy dodatkowe obowiązujące w odniesieniu do określonych pojazdów ujętych w umowie ADR

1.   ZAKRES

1.1.

Niniejszy regulamin stosuje się do wszelkich pojazdów kategorii M, N oraz O (1) wyposażonych w układ ogrzewania.

Homologacje typu udzielane są zgodnie z:

1.2.

Częścią I – Homologacja typu pojazdu w odniesieniu do jego układu ogrzewania

1.3.

Częścią II – Homologacja układu ogrzewania w odniesieniu do bezpieczeństwa jego eksploatacji

2.   DEFINICJE: OGÓLNE

Do celów niniejszego regulaminu:

2.1.

„Pojazd” oznacza pojazd kategorii M, N lub O1 wyposażony w układ ogrzewania.

2.2.

„Producent” oznacza osobę lub podmiot odpowiedzialny wobec organu udzielającego homologacji za wszystkie aspekty procesu homologacji typu oraz za zapewnienie zgodności produkcji. Nie jest istotne, czy osoba lub jednostka bezpośrednio uczestniczy we wszystkich etapach wytwarzania pojazdu lub części podlegających procesowi homologacji.

2.3.

„Wnętrze” oznacza zamknięte części pojazdu przeznaczone dla użytkowników pojazdu lub do umieszczania w nim ładunku.

2.4.

„Układ ogrzewania przedziału pasażerskiego” oznacza wszelkie urządzenia zaprojektowane do podwyższania temperatury w przedziale pasażerskim.

2.5.

„Układ ogrzewania przestrzeni ładunkowej” oznacza wszelkie urządzenia zaprojektowane do podwyższania temperatury w przestrzeni ładunkowej.

2.6.

„Przestrzeń ładunkowa” oznacza wewnętrzną część pojazdu wykorzystywaną do umieszczania wszelkiego ładunku oprócz pasażerów.

2.7.

„Przedział pasażerski” oznacza wewnętrzną część pojazdu wykorzystywaną do pomieszczenia kierowcy oraz wszelkich pasażerów.

2.8.

„Paliwo gazowe” obejmuje paliwa, które są w stanie gazowym w temperaturze normalnej i przy ciśnieniu normalnym (288,2 K oraz 101,33 kPa), takie jak gaz płynny (LPG) oraz sprężony gaz ziemny (CNG).

2.9.

„Przegrzanie” oznacza warunki, które występują, gdy wlot powietrza grzewczego do grzejnika spalinowego zostaje całkowicie zablokowany.

3.   WYSTĄPIENIE O HOMOLOGACJĘ

3.1.   Wystąpienie o homologację typu pojazdu w odniesieniu do jego układu ogrzewania

3.1.1.

Wystąpienia o homologację typu pojazdu w odniesieniu do jego układu ogrzewania dokonuje producent pojazdu lub jego należycie upoważniony przedstawiciel.

3.1.2.

Do wniosku należy dołączyć wymienione poniżej dokumenty w trzech egzemplarzach oraz następujące dane:

3.1.2.1.

szczegółowy opis typu pojazdu pod względem jego konstrukcji, wymiarów, konfiguracji i materiałów składowych;

3.1.2.2.

rysunki układu ogrzewania i jego ogólnego rozplanowania.

3.1.3.

Wzór dokumentu informacyjnego podany jest w załączniku 1, część 1, dodatek 1.

3.1.4.

Pojazd reprezentatywny dla typu zgłoszonego do homologacji należy przedstawić placówce technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzenie badań homologacyjnych.

3.1.5.

Jeśli pojazd zgłoszony do homologacji jest wyposażony w grzejnik posiadający homologację typu EKG ONZ, numer homologacji typu oraz stosowane przez wytwórcę oznaczenia typu odnoszące się do tego typu grzejnika dołącza się do wniosku o homologację typu pojazdu.

3.1.6.

Jeśli pojazd zgłoszony do homologacji jest wyposażony w grzejnik nieposiadający homologacji typu EKG ONZ, upoważnionej placówce technicznej przedstawia się jeden wzorzec pojazdu reprezentatywnego dla typu zgłoszonego do homologacji.

3.2.   Wystąpienie o homologację typu grzejnika

3.2.1.

Wystąpienia o homologację typu grzejnika jako części dokonuje producent układu ogrzewania.

3.2.2.

Do wniosku należy dołączyć wymienione poniżej dokumenty w trzech egzemplarzach oraz następujące dane:

3.2.2.1.

szczegółowy opis typu układu ogrzewania pod względem jego konstrukcji, wymiarów, konfiguracji i materiałów składowych;

3.2.2.2.

rysunki układu ogrzewania i jego ogólnego rozplanowania.

3.2.3.

Wzór dokumentu informacyjnego podany jest w załączniku 1, część 1, dodatek 2.

3.2.4.

Upoważnionej placówce technicznej przedstawia się jedną próbkę grzejnika reprezentatywnego dla typu zgłoszonego do homologacji.

3.2.5.

Próbka musi być wyraźnie i w sposób trwały opatrzona nazwą handlową lub znakiem towarowym wnioskodawcy oraz oznaczeniem typu.

4.   HOMOLOGACJA

4.1.

Homologacji typu udziela się, jeżeli typ przedstawiony do homologacji na podstawie niniejszego regulaminu spełnia wymogi określone w odpowiedniej części (odpowiednich częściach) niniejszego regulaminu.

4.2.

Każdemu homologowanemu typowi nadaje się numer homologacji. Dwie pierwsze jego cyfry (obecnie są to cyfry 00 według pierwotnej wersji regulaminu) muszą wskazywać serię poprawek uwzględniających najbardziej aktualne główne zmiany techniczne wprowadzone do niniejszego regulaminu, obowiązujących w chwili udzielania homologacji. Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru innemu typowi pojazdu lub układu ogrzewania, zdefiniowanemu zgodnie z niniejszym regulaminem.

4.3.

Zawiadomienie o udzieleniu lub rozszerzeniu homologacji typu zgodnie z niniejszym regulaminem przekazuje się Umawiającym się Stronom Porozumienia stosującym niniejszy regulamin w postaci jednego z formularzy zgodnych, w stosownych przypadkach, ze wzorami przedstawionymi w załączniku 1, część 2, do niniejszego regulaminu.

4.4.

Na każdym pojeździe zgodnym z typem homologowanym zgodnie z niniejszym regulaminem oraz na każdej dostarczanej osobno części zgodnej z typem homologowanym zgodnie z niniejszym regulaminem, w widocznym i łatwo dostępnym miejscu określonym w formularzu homologacji, umieszcza się okrąg otaczający literę „E”, po której następuje numer wyróżniający kraju, który udzielił homologacji typu (2).

4.5.

W przypadku homologacji typu części podaje się numer niniejszego regulaminu, po którym następuje litera „R”, myślnik i numer homologacji zgodnie z pkt 4.2.

4.6.

Jeżeli typ jest zgodny z typem homologowanym zgodnie z jednym lub większą liczbą regulaminów stanowiących załączniki do Porozumienia w kraju, który udzielił homologacji na podstawie niniejszego regulaminu, symbol podany w pkt 4.2 nie musi być powtarzany. W takim przypadku w kolumnach po prawej stronie symbolu opisanego w pkt 4.2 należy umieścić numer regulaminów, zgodnie z którymi uzyskano homologację w kraju, który udzielił homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem.

4.7.

Znak homologacji musi być czytelny i nieusuwalny.

4.8.

W przypadku pojazdu znak homologacji umieszcza się na tabliczce znamionowej pojazdu zamontowanej przez producenta lub w jej pobliżu.

4.9.

Przykładowe układy znaków homologacji przedstawiono w załączniku 2 do niniejszego regulaminu.

5.   CZĘŚĆ I: HOMOLOGACJA TYPU POJAZDU W ODNIESIENIU DO JEGO UKŁADU OGRZEWANIA

5.1.   Definicja

Do celów części I niniejszego regulaminu:

5.1.1.

„Typ pojazdu ze względu na układ ogrzewania” oznacza pojazdy, które nie różnią się pod takimi zasadniczymi względami jak zasada(-y) funkcjonowania układu ogrzewania.

5.2.   Specyfikacje

5.2.1.

Przedział pasażerski każdego pojazdu wyposażony jest w układ ogrzewania. Jeśli pojazd posiada układ ogrzewania przestrzeni ładunkowej, układ ten odpowiada wymogom niniejszego regulaminu.

5.2.2.

Układ ogrzewania pojazdu zgłoszonego do homologacji typu spełnia wymogi techniczne części II niniejszego regulaminu.

5.3.   Wymogi dotyczące instalacji w pojeździe grzejników spalinowych, grzejników elektrycznych i układów ogrzewania z pompą ciepła

5.3.1.   Zakres

5.3.1.1.

Z zastrzeżeniem pkt 5.3.1.2, grzejniki instaluje się zgodnie z wymogami określonymi w pkt 5.3.

5.3.1.2.

Uznaje się, że pojazdy kategorii O wyposażone w grzejniki na paliwo płynne spełniają wymogi określone w pkt 5.3.

5.3.2.   Umiejscowienie grzejnika

5.3.2.1.

Części karoserii oraz wszelkie inne części w sąsiedztwie grzejnika muszą być chronione przed nadmiernym ogrzewaniem oraz możliwym zanieczyszczeniem paliwem lub olejem.

5.3.2.2.

Grzejnik nie może stanowić zagrożenia pożarowego nawet w przypadkach przegrzania. Wymóg ten uznaje się za spełniony, jeżeli instalacja zapewnia wystarczającą odległość wszystkich części i odpowiednią wentylację, dzięki wykorzystaniu materiałów ognioodpornych lub osłon termicznych.

5.3.2.3.

W przypadku pojazdów kategorii M2 i M3 grzejnik spalinowy nie może być umiejscowiony w przedziale pasażerskim. Dopuszcza się jednak montaż w skutecznie uszczelnionej obudowie, która również spełnia wymogi określone w pkt 5.3.2.2.

5.3.2.4.

Etykieta, o której mowa w załączniku 7 pkt 4, lub jej duplikat, musi być tak umieszczona, by można ją było łatwo odczytać po zainstalowaniu grzejnika spalinowego w pojeździe.

5.3.2.5.

Ustalając miejsca montażu grzejnika, należy zastosować wszelkie odpowiednie środki ostrożności w celu zmniejszenia ryzyka obrażeń oraz zniszczenia własności prywatnej.

5.3.3.   Dopływ paliwa w grzejnikach spalinowych

5.3.3.1.

Wlew paliwa nie może być umieszczony w przedziale pasażerskim i musi być zaopatrzony w skuteczne zamknięcie zapobiegające wyciekowi paliwa.

5.3.3.2.

W przypadku grzejników na paliwo płynne posiadających oddzielne w stosunku do zasilania pojazdu zasilanie paliwem, rodzaj paliwa i umiejscowienie jego wlewu muszą być wyraźnie oznaczone.

5.3.3.3.

Ostrzeżenie informujące, że grzejnik musi być wyłączony przed uzupełnieniem paliwa, musi być przymocowane w miejscu, w którym usytuowany jest wlew paliwa. Stosowna instrukcja postępowania musi być dodatkowo umieszczona w fabrycznej instrukcji obsługi.

5.3.4.   Układ wydechowy grzejników spalinowych

5.3.4.1.

Wylot przewodu wydechowego musi być tak umiejscowiony, by zapobiec wwiewaniu spalin do pojazdu przez wentylatory, wloty powietrza ogrzanego lub otwarte okna.

5.3.5.   Wlot powietrza do spalania w grzejnikach spalinowych

5.3.5.1.

Powietrze do komory spalania grzejnika nie może pochodzić z przedziału pasażerskiego pojazdu.

5.3.5.2.

Wlot powietrza musi być tak umiejscowiony lub zabezpieczony, by mało prawdopodobne było zablokowanie go przez śmieci lub bagaże.

5.3.6.   Wlot powietrza grzewczego

5.3.6.1.

Powietrze grzewcze, którym może być powietrze świeże lub obiegowe, musi być pobierane z czystej przestrzeni, która nie jest skażona gazami wydechowymi pochodzącymi z silnika napędowego, grzejnika spalinowego lub innego źródła w pojeździe.

5.3.6.2.

Przewody wlotowe muszą być zabezpieczone za pomocą siatki lub innych odpowiednich środków.

5.3.7.   Wylot powietrza grzewczego

5.3.7.1.

Wszelkie przewody wykorzystywane do rozprowadzania ciepłego powietrza wewnątrz pojazdu muszą być tak umieszczone lub zabezpieczone, by nie mogły spowodować obrażeń lub uszkodzeń w przypadku ich dotknięcia.

5.3.7.2.

Wylot powietrza musi być tak umiejscowiony lub zabezpieczony, by mało prawdopodobne było zablokowanie go przez śmieci lub bagaże.

5.3.8.   Automatyczna kontrola spalinowego układu ogrzewania

5.3.8.1.

Układ ogrzewania musi wyłączać się automatycznie, a dopływ paliwa musi się zatrzymywać w ciągu pięciu sekund od wyłączenia silnika pojazdu. Jeżeli urządzenie ręczne zostało już włączone, układ ogrzewania może nadal działać.

6.   CZĘŚĆ II: HOMOLOGACJA UKŁADU OGRZEWANIA W ODNIESIENIU DO BEZPIECZEŃSTWA JEGO EKSPLOATACJI

6.1.   Definicje

Do celów części II niniejszego regulaminu:

6.1.1.

„Układ ogrzewania” oznacza urządzenia wszelkiego typu, które zostały zaprojektowane do podwyższania temperatury wnętrza pojazdu, łącznie z przestrzenią ładunkową.

6.1.2.

„Grzejnik spalinowy” oznacza urządzenie bezpośrednio wykorzystujące płynne lub gazowe paliwo oraz niewykorzystujące ciepła odzyskanego z silnika stosowanego do napędzania pojazdu.

6.1.3.

„Typ układów ogrzewania” oznacza urządzenia, które nie różnią się pod takimi zasadniczymi względami jak:

zaopatrzenie w energię (np. paliwo ciekłe lub energię elektryczną),

czynnik pośredniczący (np. powietrze lub woda),

umiejscowienie w pojeździe (np. w przedziale pasażerskim lub przestrzeni ładunkowej).

6.1.4.

„Układ ogrzewania wykorzystujący ciepło odzyskane” oznacza urządzenia wszelkiego typu wykorzystujące do podwyższenia temperatury wnętrza pojazdu ciepło odzyskane z silnika stosowanego do napędzania pojazdu, z możliwością zastosowania wody, oleju lub powietrza jako czynnika pośredniczącego.

6.1.5.

„Grzejnik elektryczny” oznacza urządzenie wykorzystujące energię elektryczną z pokładowego lub zewnętrznego źródła w celu podwyższenia temperatury wnętrza pojazdu. Urządzeń elektrycznych zainstalowanych jako uzupełnienie głównego układu ogrzewania i których główną funkcją nie jest ogrzanie wnętrza pojazdu nie uznaje się za grzejniki elektryczne zgodnie z niniejszym regulaminem. Przykładowo urządzeń elektrycznych zainstalowanych w częściach wyłącznie w celu ogrzewania tych części nie uznaje się za grzejniki elektryczne zgodnie z niniejszym regulaminem.

6.1.6.

„Układ ogrzewania z pompą ciepła” oznacza każdy typ termodynamicznego urządzenia grzewczego, który uznaje się za wykorzystujący energię ze źródeł odnawialnych, czerpiącą kalorie z jednego środowiska (powietrza lub wody) w celu ich przekazania do innego środowiska, tak aby podnieść temperaturę wnętrza pojazdu. Układów ogrzewania z pompą ciepła zainstalowanych jako uzupełnienie głównego układu ogrzewania i których główną funkcją nie jest ogrzanie wnętrza pojazdu nie uznaje się za układy ogrzewania z pompą ciepła zgodnie z niniejszym regulaminem.

6.2.   Specyfikacje: Ogólne

Wymogi dotyczące układów ogrzewania są następujące:

ogrzane powietrze dostające się do przedziału pasażerskiego nie może być bardziej zanieczyszczone niż powietrze w miejscu wlotu do pojazdu,

kierowca i pasażerowie podczas poruszania się pojazdu po drogach nie mogą mieć możliwości wejścia w kontakt z częściami pojazdu lub powietrzem ogrzanym, mogącymi spowodować oparzenia,

emisja spalin z grzejników spalinowych mieści się w akceptowalnych granicach.

Procedury badania dla weryfikacji każdego z tych wymogów określono w załącznikach 4, 5 i 6.

6.2.1.

W poniższej tabeli wskazano, które załączniki stosuje się dla każdego z typów układów ogrzewania w obrębie każdej kategorii pojazdu:

Układ ogrzewania

Kategoria pojazdu

Załącznik 4

Jakość powietrza

Załącznik 5

Temperatura

Załącznik 6

Wydech

Załącznik 8

Bezpieczeństwo LPG

Ciepło odzyskane z silnika – woda

M

 

 

 

 

N

 

 

 

 

O

 

 

 

 

Ciepło odzyskane z silnika – powietrze

Zob. uwaga 1.

M

Tak

Tak

 

 

N

Tak

Tak

 

 

O

 

 

 

 

Ciepło odzyskane z silnika – olej

M

Tak

Tak

 

 

N

Tak

Tak

 

 

O

 

 

 

 

Grzejnik na paliwo gazowe

Zob. uwaga 2.

M

Tak

Tak

Tak

Tak

N

Tak

Tak

Tak

Tak

O

Tak

Tak

Tak

Tak

Grzejnik na paliwo ciekłe

Zob. uwaga 2.

M

Tak

Tak

Tak

 

N

Tak

Tak

Tak

 

O

Tak

Tak

Tak

 

Grzejnik elektryczny

Zob. uwaga 2.

M

 

Tak

 

 

N

 

Tak

 

 

O

 

Tak

 

 

Pompa ciepła

M

Tak

Tak

 

 

 

N

Tak

Tak

 

 

 

O

Tak

Tak

 

 

Uwaga 1: Układy ogrzewania, które spełniają wymogi załącznika 3, są wyłączone z tych wymogów dotyczących badań.

Uwaga 2: Uznaje się, że grzejniki umieszczone na zewnątrz przedziału pasażerskiego, wykorzystujące wodę jako czynnik pośredniczący, spełniają wymogi załącznika 4 i 5.

6.3.   Specyfikacje: Grzejniki spalinowe

Dodatkowe wymogi dotyczące grzejników spalinowych określono w załączniku 7.

7.   ZMIANA I ROZSZERZENIE HOMOLOGACJI TYPU POJAZDU LUB CZĘŚCI

7.1.

O każdej zmianie typu należy powiadomić organ udzielający homologacji typu, który udzielił homologacji typu. Organ ten może wówczas:

7.1.1.

uznać za mało prawdopodobne, aby dokonane zmiany miały istotne negatywne skutki, i uznać, że w każdym wypadku dany pojazd lub część nadal spełnia odpowiednie wymogi; lub

7.1.2.

zażądać kolejnego sprawozdania z badań od placówki technicznej odpowiedzialnej za ich przeprowadzenie.

7.2.

Potwierdzenie lub odmowę udzielenia homologacji, wraz z wyszczególnieniem zmian, należy przekazać Umawiającym się Stronom Porozumienia stosującym niniejszy regulamin zgodnie z procedurą określoną w pkt 4.3.

7.3.

Właściwy organ udzielający rozszerzenia homologacji przydziela numer seryjny dla takiego rozszerzenia oraz informuje o nim, za pomocą formularza zawiadomienia zgodnego ze wzorem w załączniku 1 do niniejszego regulaminu, w części 2, w dodatku odpowiednio 1 lub 2, pozostałe Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin.

8.   ZGODNOŚĆ PRODUKCJI

Procedury zgodności produkcji muszą być zgodne z procedurami określonymi w dodatku 2 do Porozumienia (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2) i następującymi wymogami:

8.1.

Pojazdy i części homologowane zgodnie z niniejszym regulaminem muszą być tak wytwarzane, aby spełniając wymogi określone w pkt 5 i 6 powyżej, odpowiadały homologowanemu typowi.

8.2.

Właściwy organ, który udzielił homologacji typu, może w dowolnym czasie zweryfikować metody kontroli zgodności stosowane w każdym z obiektów produkcyjnych. Weryfikacje takie przeprowadza się zazwyczaj co dwa lata.

9.   SANKCJE Z TYTUŁU NIEZGODNOŚCI PRODUKCJI

9.1.

Homologacja udzielona, zgodnie z niniejszym regulaminem, w odniesieniu do typu pojazdu może zostać cofnięta w razie niespełnienia wymogów określonych w pkt 5 i 6 powyżej.

9.2.

Jeżeli Umawiająca się Strona Porozumienia stosująca niniejszy regulamin cofnie uprzednio przez siebie udzieloną homologację, niezwłocznie powiadamia o tym fakcie, za pomocą formularza zawiadomienia zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu, w części 2 w dodatku 1 lub 2, pozostałe Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin.

10.   OSTATECZNE ZANIECHANIE PRODUKCJI

Jeżeli posiadacz homologacji całkowicie zaprzestaje wytwarzać typ pojazdu lub części homologowany zgodnie z niniejszym regulaminem, informuje o tym organ, który udzielił homologacji. Po otrzymaniu odpowiedniego zawiadomienia organ ten informuje o tym pozostałe Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin, wykorzystując w tym celu formularz zawiadomienia zgodny z wzorem w załączniku 1 do niniejszego regulaminu, w części 2 w dodatku 1 lub 2.

11.   NAZWY I ADRESY UPOWAŻNIONYCH PLACÓWEK TECHNICZNYCH WYKONUJĄCYCH BADANIA HOMOLOGACYJNE ORAZ NAZWY I ADRESY ORGANÓW UDZIELAJĄCYCH HOMOLOGACJI TYPU

Umawiające się Strony Porozumienia stosujące niniejszy regulamin przekazują Sekretariatowi Organizacji Narodów Zjednoczonych nazwy i adresy placówek technicznych odpowiedzialnych za przeprowadzanie badań homologacyjnych oraz organów udzielających homologacji typu, którym należy przesyłać wydane w innych państwach formularze poświadczające udzielenie, rozszerzenie, odmowę udzielenia lub cofnięcie homologacji.


(1)  Zgodnie z definicją zawartą w ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3), dokument ECE/TRANS/WP.29/78/Rev.6, pkt 2. –

http://www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29resolutions.html

(2)  Numery identyfikujące Umawiające się Strony Porozumienia z 1958 r. podano w załączniku 3 do ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3), dokument ECE/TRANS/WP.29/78/Rev. 6, załącznik 3 –

http://www.unece.org/trans/main/wp29/wp29wgs/wp29gen/wp29resolutions.html


ZAŁĄCZNIK 1

CZĘŚĆ 1

DODATEK 1

WZÓR DOKUMENTU INFORMACYJNEGO

(dla typu pojazdu zgodnie z pkt 4.3 regulaminu dotyczącego homologacji typu EKG ONZ układu ogrzewania oraz pojazdu w odniesieniu do jego układu ogrzewania)

Jeśli układ ogrzewania lub jego części składowe są sterowane elektroniczne, należy przedstawić informacje dotyczące ich działania.

0.   OGÓLNE

0.1.

Marka (nazwa handlowa producenta):: …

0.2.

Typ i ogólny opis handlowy:: …

0.3.

Oznaczenie identyfikacyjne typu, jeżeli jest umieszczone na pojeździe:: …

0.4.

Umiejscowienie takiego oznaczenia:: …

0.5.

Kategoria pojazdu (1): …

0.6.

Nazwa i adres producenta: …

0.7.

Adresy zakładów montujących: …

1.   OGÓLNE CECHY KONSTRUKCYJNE POJAZDU

1.1.

Fotografie lub rysunki egzemplarza typu pojazdu:

2.   ZESPÓŁ NAPĘDOWY

2.1.

Kod silnika nadany przez producenta: …

(oznaczony na silniku, lub inne środki identyfikacji)

2.2.

Zasada działania: zapłon iskrowy/zapłon samoczynny, czterosuwowy/dwusuwowy (2)

2.3.

Liczba i układ cylindrów:…

2.4.

Maksymalna moc netto: … kW przy … min-1

(wartość deklarowana przez producenta)

2.5.

Układ chłodzenia (ciecz/powietrze) (2)

2.6.

Znamionowe ustawienie mechanizmu kontroli temperatury silnika: …

2.7.

Sprężarka doładowująca: tak/nie (2)

2.7.1.

Typ(-y) …

2.7.2.

Opis układu (np. maksymalne ciśnienie doładowania: … kPa, zawór upustowy, o ile występuje)

3.   NADWOZIE

3.1.

Krótki opis pojazdu w odniesieniu do układu ogrzewania, jeżeli układ ogrzewania wykorzystuje ciepło cieczy chłodzącej silnik …

3.2.

Krótki opis typu pojazdu w odniesieniu do układu ogrzewania, jeżeli jako źródło ciepła wykorzystywane jest powietrze chłodzące lub gazy spalinowe silnika, w tym: …

3.2.1.

Schemat układu ogrzewania przedstawiający jego umiejscowienie w pojeździe: …

3.2.2.

Schemat wymiennika ciepła dla układów ogrzewania wykorzystujących do ogrzewania gazy spalinowe lub schemat części, w których zachodzi wymiana ciepła (dla układów ogrzewania wykorzystujących do ogrzewania powietrze chłodzące silnik): …

3.2.3.

Widok w przekroju odpowiednio wymiennika ciepła lub części, w których zachodzi wymiana ciepła, wskazujący grubość ścianki, zastosowane materiały i właściwości powierzchni: …

3.2.4.

Należy podać informacje dotyczące pozostałych ważnych części układu ogrzewania, takich jak np. dmuchawa, w zakresie sposobu ich wykonania oraz danych technicznych …

3.3.

Krótki opis typu pojazdu w odniesieniu do spalinowego systemu grzewczego oraz kontroli automatycznej: …

3.3.1.

Schemat grzejnika spalinowego, układu wlotu powietrza, układu wydechowego, zbiornika paliwa, układu zasilania paliwem (w tym zawory) oraz połączeń elektrycznych ze wskazaniem ich umiejscowienia w pojeździe.

3.4.

Maksymalny pobór mocy prądu elektrycznego: … kW

DODATEK 2

Wzór dokumentu informacyjnego

(dla typu układu ogrzewania zgodnie z pkt 4.3 regulaminu dotyczącego homologacji typu EKG ONZ układu ogrzewania w odniesieniu do bezpieczeństwa jego eksploatacji)

Jeśli układ ogrzewania lub jego części składowe są sterowane elektroniczne, należy przedstawić informacje dotyczące ich działania.

1.   Ogólne

1.1.

Marka (nazwa handlowa producenta): …

1.2.

Typ i ogólny opis handlowy: …

1.3.

Nazwa i adres producenta: …

1.4.

W przypadku części, umiejscowienie oraz sposób przymocowania znaku homologacji EKG: …

1.5.

Adresy zakładów montujących: …

2.   Grzejnik spalinowy (jeśli występuje)

2.1.

Marka (nazwa handlowa producenta): …

2.2.

Typ i ogólny opis handlowy: …

2.3.

Oznaczenia identyfikujące typ, jeżeli występują na układzie ogrzewania: …

2.4.

Umiejscowienie takiego oznaczenia: …

2.5.

Nazwa i adres producenta: …

2.6.

Adresy zakładów montujących: …

2.7.

Ciśnienie próbne (w przypadku grzejnika spalinowego zasilanego gazem płynnym lub podobnym paliwem, ciśnienie stosowane w złączu doprowadzającym gaz do grzejnika): …

2.8.

Szczegółowy opis, schematy i opis montażu grzejnika spalinowego i wszystkich jego części: …

CZĘŚĆ 2

DODATEK 1

ZAWIADOMIENIE

(maksymalny format: A4 (210 × 297 mm))

Image 1

 (3)

wydane przez:

Nazwa organu administracji:


dotyczące (4):

udzielenia homologacji

 

rozszerzenia homologacji

 

odmowy udzielenia homologacji

 

cofnięcia homologacji

 

ostatecznego zaniechania produkcji

typu pojazdu zgodnie z regulaminem nr 122

Nr homologacji: …

Nr rozszerzenia: …

Powód rozszerzenia: …

SEKCJA I

DANE OGÓLNE

1.1.

Marka (nazwa handlowa producenta): …

1.2.

Typ: …

1.3.

Oznaczenia identyfikujące typ, jeżeli występują na pojeździe/części/oddzielnym zespole technicznym (4) (5): …

1.3.1.

Umiejscowienie takiego oznaczenia: …

1.4.

Kategoria pojazdu (6): …

1.5.

Nazwa i adres producenta: …

1.6.

Umiejscowienie znaku homologacji EKG: …

1.7.

Adresy zakładów montujących: …

SEKCJA II

1.

Informacje dodatkowe (w stosownych przypadkach):

2.

Upoważniona placówka techniczna odpowiedzialna za przeprowadzenie badań:

3.

Data sprawozdania z badań: …

4.

Numer sprawozdania z badań: …

5.

Ewentualne uwagi: …

6.

Miejscowość: …

7.

Data: …

8.

Podpis: …

9.

W załączeniu znajduje się spis treści pakietu informacyjnego, który przekazano organowi udzielającemu homologacji i który może być udostępniony na wniosek.

10.

Pojazd jest homologowany zgodnie z wymogami załącznika 9 (ADR): tak/nie (4).

DODATEK 2

ZAWIADOMIENIE

(maksymalny format: A4 (210 mm × 297 mm))

Image 2

 (7)

wydane przez:

Nazwa organu administracji:


dotyczące (8):

udzielenia homologacji

 

rozszerzenia homologacji

 

odmowy udzielenia homologacji

 

cofnięcia homologacji

 

ostatecznego zaniechania produkcji

typu części zgodnie z regulaminem nr 122

Nr homologacji: …

Nr rozszerzenia: …

Powód rozszerzenia: …

SEKCJA I

DANE OGÓLNE

1.1.

Marka (nazwa handlowa producenta): …

1.2.

Typ: …

1.3.

Oznaczenie identyfikacyjne typu, jeżeli jest umieszczone na urządzeniu (9): …

1.3.1.

Umiejscowienie takiego oznaczenia: …

1.4.

Nazwa i adres producenta: …

1.5.

Umiejscowienie znaku homologacji EKG: …

1.6.

Adresy zakładów montujących: …

SEKCJA II

1.

Informacje dodatkowe (w stosownych przypadkach):

2.

Upoważniona placówka techniczna odpowiedzialna za przeprowadzenie badań: …

3.

Data sprawozdania z badań: …

4.

Numer sprawozdania z badań: …

5.

Ewentualne uwagi: …

6.

Miejscowość: …

7.

Data: …

8.

Podpis: …

9.

W załączeniu znajduje się spis treści pakietu informacyjnego, który przekazano organowi udzielającemu homologacji i który może być udostępniony na wniosek.

(1)  Zgodnie z definicją zawartą w ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3), dokument ECE/TRANS/WP.29/78/Rev.6, pkt 2.

(2)  Niepotrzebne skreślić.

(3)  Numer identyfikujący państwo, które udzieliło homologacji, rozszerzyło homologację, odmówiło udzielenia homologacji, cofnęło homologację (zob. przepisy dotyczące homologacji w niniejszym regulaminie).

(4)  Niepotrzebne skreślić.

(5)  Jeżeli oznaczenia identyfikujące typ zawierają znaki niezwiązane z opisem pojazdu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, których dotyczy niniejszy dokument informacyjny, znaki te przedstawia się w dokumentacji symbolem „?” (np. ABC??123??).

(6)  Zgodnie z definicją zawartą w ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3), dokument ECE/TRANS/WP.29/78/Rev.6, pkt 2

(7)  Numer identyfikujący państwo, które udzieliło homologacji, rozszerzyło homologację, odmówiło udzielenia homologacji, cofnęło homologację (zob. przepisy dotyczące homologacji w niniejszym regulaminie).

(8)  Niepotrzebne skreślić.

(9)  Jeżeli oznaczenia identyfikujące typ zawierają znaki niezwiązane z opisem pojazdu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, których dotyczy niniejszy dokument informacyjny, znaki te przedstawia się w dokumentacji symbolem „?” (np. ABC??123??).


ZAŁĄCZNIK 2

UKŁADY ZNAKÓW HOMOLOGACJI

WZÓR A

(zob. pkt 4.5 niniejszego regulaminu)

Image 3

a = min. 8 mm

Powyższy znak homologacji umieszczony na układzie ogrzewania wskazuje, że dany typ części został w odniesieniu do jego cech konstrukcyjnych homologowany w Niderlandach (E 4) na podstawie regulaminu nr 122 pod numerem homologacji 002439. Numer homologacji wskazuje, że homologacji udzielono zgodnie z wymogami regulaminu nr 122 w jego wersji pierwotnej.

WZÓR B

(zob. pkt 4.4 niniejszego regulaminu)

Image 4

a = min. 8 mm

Powyższy znak homologacji umieszczony na pojeździe wskazuje, że dany typ pojazdu został w odniesieniu do jego układu(-ów) ogrzewania homologowany w Niderlandach (E 4), dla klasy III, na podstawie regulaminu nr 122. Cyfry 00 wskazują, że homologacji udzielono zgodnie z wymogami regulaminu nr 122 w jego wersji pierwotnej.

WZÓR C

(zob. pkt 4.6 niniejszego regulaminu)

Image 5

a = min. 8 mm

Powyższy znak homologacji umieszczony na pojeździe wskazuje, że dany typ pojazdu został homologowany w Niderlandach (E 4) na podstawie regulaminów nr 122 i nr 33 (*1). Cyfry 00 wskazują, że w czasie, gdy wymienione homologacje zostały udzielone, oba regulaminy obowiązywały w swych wersjach pierwotnych.


(*1)  Ten numer podano jedynie jako przykład.


ZAŁĄCZNIK 3

WYMOGI DLA SYSTEMÓW OGRZEWANIA WYKORZYSTUJĄCYCH CIEPŁO ODZYSKANE – POWIETRZE

1.   

Wymogi określone w pkt 6.2 niniejszego regulaminu uważa się za spełnione w odniesieniu do układów ogrzewania zawierających wymiennik ciepła, przez którego obieg podstawowy przechodzą gazy spalinowe lub zanieczyszczone powietrze, jeżeli spełnione są następujące warunki:

2.   

ścianki obiegu podstawowego wymiennika ciepła muszą być szczelne pod ciśnieniem do 2 barów włącznie;

3.   

ścianki obiegu podstawowego wymiennika ciepła nie mogą zawierać odłączanych części;

4.   

ścianka wymiennika ciepła, gdzie następuje wymiana ciepła, musi mieć grubość co najmniej 2 mm, jeśli jest wykonana ze stali niestopowej;

4.1.   

w przypadkach gdy wykorzystywane są inne materiały (włączając materiały kompozytowe lub powlekane), grubość ścianki musi być taka, by zapewniała taki sam okres eksploatacji wymiennika ciepła jak w przypadku, o którym mowa w pkt 4;

4.2.   

jeżeli ścianka wymiennika ciepła, gdzie następuje wymiana ciepła, jest emaliowana, ścianka, na której zastosowano taką powłokę, musi mieć grubość co najmniej 1 mm, a emalia musi być trwała, szczelna i nieporowata;

5.   

rury odprowadzające gazy spalinowe muszą mieć strefę badania korozji o długości co najmniej 30 mm, która powinna być umieszczona bezpośrednio za wylotem wymiennika ciepła, nieosłonięta i łatwo dostępna;

5.1.   

ścianka strefy badania korozji nie może być grubsza niż ścianki rur odprowadzających gazy spalinowe, umieszczonych wewnątrz wymiennika ciepła, a materiały oraz właściwości powierzchni tej strefy muszą być porównywalne z materiałami i właściwościami powierzchni w tych rurach;

5.2.   

jeżeli wymiennik ciepła stanowi jeden zespół z tłumikiem pojazdu, to zewnętrzna ścianka tłumika musi być traktowana jako strefa narażona na korozję i powinna spełniać wymogi określone w pkt 5.1.

6.   

W przypadku układów ogrzewania wykorzystujących ciepło odzyskane, w których powietrze chłodzące silnik używane jest do celów ogrzewania, warunki określone w pkt 6.2 niniejszego regulaminu uważa się za spełnione bez stosowania wymiennika ciepła, jeżeli spełnione są następujące warunki:

6.1.   

powietrze chłodzące, które jest wykorzystywane do celów ogrzewania, wchodzi w kontakt wyłącznie z powierzchnią silnika, która nie zawiera żadnych odłączanych elementów; oraz

6.2.   

połączenia między ściankami obwodu powietrza chłodzącego oraz powierzchniami wykorzystywanymi do wymiany ciepła są gazoszczelne i olejoodporne.

Uważa się, że warunki te są spełnione, gdy na przykład:

osłona wokół każdej świecy zapłonowej odprowadza wszelkie ulatniające się gazy na zewnątrz obwodu powietrza grzewczego,

łącznik między głowicą cylindra i kolektorem spalin jest umiejscowiony na zewnątrz obwodu powietrza grzewczego,

stosowana jest podwójna ochrona dla zapobieżenia nieszczelnościom między głowicą cylindra a cylindrem, a wszelkie wycieki z pierwszego łącznika są odprowadzane na zewnątrz obwodu powietrza grzewczego, lub

ochrona przeciwko nieszczelnościom między głowicą cylindra a cylindrem jest nadal zachowana, gdy śruby na głowicy cylindra są dokręcone na zimno przy użyciu jednej trzeciej znamionowego momentu obrotowego ustalonego przez producenta, lub

obszar, gdzie głowica cylindra łączy się z cylindrem, jest umiejscowiony na zewnątrz obwodu powietrza grzewczego.


ZAŁĄCZNIK 4

PROCEDURA BADANIA JAKOŚCI POWIETRZA

1.   

W przypadku homologacji typu pojazdu należy przeprowadzić następujące badanie:

1.1.   

Uruchomić grzejnik na jedną godzinę na pełną moc w warunkach nieruchomego powietrza (prędkość wiatru ≤ 2 m/s) przy zamkniętych wszystkich oknach oraz w przypadku grzejników spalinowych przy wyłączonym silniku napędowym. Jednakże w przypadku, gdy po ustawieniu na pełną moc grzejnik wyłącza się automatycznie przed upływem godziny, pomiary mogą być przeprowadzone przed wyłączeniem.

1.2.   

Zawartość CO w otaczającym powietrzu należy mierzyć na podstawie próbek pobranych z:

1.2.1.   

punktu na zewnątrz pojazdu, możliwie jak najbliżej wlotu powietrza grzewczego; oraz z

1.2.2.   

punktu wewnątrz pojazdu położonego w odległości mniejszej niż 1 m od wylotu powietrza ogrzewanego.

1.3.   

Odczytów należy dokonać dla reprezentatywnego okresu 10 minut.

1.4.   

Wartość odczytana z miejsca opisanego w pkt 1.2.2 może być wyższa jedynie o mniej niż 20 ppm CO niż wartość odczytana z miejsca opisanego w pkt 1.2.1.

2.   

W przypadku homologacji typu grzejników spalinowych jako części, po przeprowadzeniu badań opisanych w załącznikach 5, 6 oraz w pkt 1.3 załącznika 7 należy przeprowadzić następujące badanie:

2.1.   

Obieg podstawowy wymiennika ciepła należy poddać badaniu na szczelność w celu upewnienia się, że zanieczyszczone powietrze nie może zmieszać się z powietrzem ogrzanym przeznaczonym dla przedziału pasażerskiego.

2.2.   

Wymóg ten uważa się za spełniony, jeżeli przy ciśnieniu pomiarowym wynoszącym 0,5 hPa współczynnik szczelności wymiennika ciepła jest mniejszy lub równy 30 dm3/h.


ZAŁĄCZNIK 5

PROCEDURA BADANIA TEMPERATURY

1.   

Uruchomić grzejnik na jedną godzinę na pełną moc w warunkach nieruchomego powietrza (prędkość wiatru ≤ 2 m/s) przy zamkniętych wszystkich oknach. Jednakże w przypadku, gdy po ustawieniu na pełną moc grzejnik wyłącza się automatycznie przed upływem godziny, pomiary mogą być przeprowadzone przed wyłączeniem. Jeżeli ogrzewane powietrze jest pobierane z zewnątrz pojazdu, badanie należy przeprowadzić przy temperaturze otoczenia nie niższej niż 15 °C.

2.   

Temperaturę powierzchni wszelkich części układu ogrzewania, które mogą mieć styczność z jakąkolwiek osobą kierującą pojazdem w normalnych warunkach drogowych, należy mierzyć za pomocą termometru stykowego. Temperatura żadnej z takich części nie może przekraczać wartości 70 °C dla nieosłoniętego metalu lub 80 °C dla innych materiałów.

2.1.   

W przypadku części układu ogrzewania umiejscowionych za siedzeniem kierowcy oraz w przypadku przegrzania temperatura nie może przekraczać 110 °C.

2.2.   

W przypadku pojazdów kategorii M1 i N żadna z części układu, która może wejść w kontakt z siedzącymi pasażerami w trakcie normalnego użytku drogowego, z wyjątkiem wylotowej kratki wentylacyjnej, nie może mieć temperatury wyższej niż 110 °C.

2.3.   

W przypadku pojazdów kategorii M2 i M3 żadna z części układu, która może wejść w kontakt z siedzącymi pasażerami w trakcie normalnego użytku drogowego nie może mieć temperatury wyższej niż 70 °C dla nieosłoniętego metalu lub 80 °C dla innych materiałów.

3.   

W przypadku odkrytych części układu ogrzewania umiejscowionych poza przedziałem pasażerskim oraz w przypadku przegrzania temperatura nie może przekraczać 110 °C.

Temperatura ogrzewanego powietrza przedostającego się do przedziału pasażerskiego mierzona w centralnym punkcie wylotu nie może przekraczać 150 °C.


ZAŁĄCZNIK 6

PROCEDURA BADANIA EMISJI SPALIN Z GRZEJNIKÓW SPALINOWYCH

1.   

Uruchomić grzejnik na jedną godzinę na pełną moc w warunkach nieruchomego powietrza (prędkość wiatru ≤ 2 m/s) i średniej temperaturze otoczenia 20 ± 10 °C. Jednakże w przypadku, gdy po ustawieniu na pełną moc grzejnik wyłącza się automatycznie przed upływem godziny, pomiary mogą być przeprowadzone przed wyłączeniem.

2.   

Emisja spalin, w postaci suchej i nierozrzedzonej, mierzona za pomocą odpowiedniego narzędzia pomiarowego, nie może przekraczać wartości podanych w poniższej tabeli:

Parametr

Grzejniki na paliwa gazowe

Grzejniki na paliwa ciekłe

CO

0,1 % objętości

0,1 % objętości

NOx

200 ppm

200 ppm

HC

100 ppm

100 ppm

Jednostka odniesienia „Bacharach” (1)

1

4

3.   

Badanie należy powtórzyć w warunkach odpowiadających prędkości pojazdu wynoszącej 100 km/h (lub maksymalnej prędkości konstrukcyjnej pojazdu, jeśli jego prędkość maksymalna wynosi mniej niż 100 km/h). W tych warunkach wartość emisji CO nie może przekroczyć 0,2 % objętości. Jeżeli badanie przeprowadzono dla grzejnika jako części, nie trzeba go powtarzać dla typu pojazdu, w którym grzejnik jest zainstalowany.


(1)  Wykorzystuje się jednostkę odniesienia „Bacharach” ASTM D 2156.


ZAŁĄCZNIK 7

DODATKOWE WYMOGI DOTYCZĄCE GRZEJNIKÓW SPALINOWYCH

1.   

Z każdym grzejnikiem należy dostarczyć instrukcję użytkownika oraz instrukcję konserwacji, a w przypadku grzejników przeznaczonych na rynek części zamiennych należy również dostarczyć instrukcję montażu.

2.   

Należy zainstalować wyposażenie zabezpieczające (jako część grzejnika spalinowego lub jako część pojazdu) w celu kontrolowania działania każdego grzejnika spalinowego w sytuacjach awaryjnych. Musi być ono tak skonstruowane, by w przypadku niezapalenia się płomienia przy rozruchu lub w razie jego zgaśnięcia w trakcie działania czas zapłonu i włączenia dopływu paliwa nie przekraczał czterech minut w przypadku grzejników na paliwo płynne lub też, w przypadku grzejników na paliwo gazowe, jednej minuty, jeżeli urządzenie kontrolujące płomień jest termoelektryczne, lub 10 sekund w przypadku urządzeń automatycznych.

3.   

Komora spalania oraz wymiennik ciepła grzejników wykorzystujących wodę jako czynnik przewodzący muszą być w stanie wytrzymać ciśnienie dwukrotnie przekraczające normalne ciśnienie eksploatacyjne lub ciśnienie 2 barów (na manometrze), w zależności od tego, która wartość jest większa. Ciśnienie próbne należy odnotować w dokumencie informacyjnym.

4.   

Grzejnik musi posiadać etykietę producenta zawierającą nazwę producenta, numer oraz typ modelu wraz z mocą znamionową w kilowatach. Musi być również podany rodzaj paliwa oraz, tam gdzie ma to zastosowanie, napięcie robocze oraz ciśnienie gazu.

5.   

Opóźnione wyłączanie spalinowych dmuchaw powietrznych

5.1.   

W przypadku wyposażenia pojazdu w spalinowe dmuchawy powietrzne, ich opóźnione wyłączanie musi być zapewnione nawet w przypadku przegrzania oraz w przypadku przerwy w dopływie paliwa.

5.2.   

Można stosować inne środki mające na celu zapobieżenie zniszczeniu spowodowanemu przez deflagrację oraz korozję wydechu, jeżeli producent dostarczy dowody równorzędnych wyników ich działania, które to dowody organ udzielający homologacji uzna za zadowalające.

6.   

Wymogi dotyczące zasilania elektrycznego

6.1.   

Wszystkie wymogi techniczne związane z napięciem elektrycznym muszą być przestrzegane z zachowaniem zakresu napięcia nieprzekraczającego wartości znamionowej o więcej niż ± 16 %. Jednakże gdy w wyposażeniu znajduje się zabezpieczenie przeciwko zbyt małemu lub zbyt wysokiemu napięciu, wymogi muszą być spełnione przy wartości znamionowej napięcia oraz w bezpośrednim sąsiedztwie punktów wyłączenia.

7.   

Światło ostrzegawcze

7.1.   

Wyraźnie widoczne urządzenie ostrzegawcze w polu widzenia użytkownika musi informować, że grzejnik spalinowy jest włączony lub wyłączony.


ZAŁĄCZNIK 8

WYMOGI BEZPIECZEŃSTWA DOTYCZĄCE GRZEJNIKÓW SPALINOWYCH ZASILANYCH LPG ORAZ UKŁADÓW OGRZEWANIA ZASILANYCH LPG

1.   UKŁADY OGRZEWANIA ZASILANE LPG DO UŻYTKU DROGOWEGO W POJAZDACH SILNIKOWYCH I ICH PRZYCZEPACH

1.1.

Jeśli układ ogrzewania zasilany LPG w pojeździe silnikowym lub przyczepie może być wykorzystywany również gdy pojazd jest w ruchu, grzejnik spalinowy zasilany LPG i jego układ zasilania muszą spełniać następujące wymogi:

1.1.1.

Grzejnik spalinowy zasilany LPG musi spełniać wymagania zharmonizowanej normy EN 624:2011 (Wymagania dotyczące specjalizowanych urządzeń zasilanych skroplonymi gazami węglowodorowymi C3–C4. Ogrzewacze pomieszczeń z zamkniętym spalaniem przeznaczone do pojazdów i łodzi).

1.1.2.

W przypadku zamontowanego na stałe zbiornika LPG wszystkie części układu, które stykają się z LPG w fazie ciekłej (tj. wszystkie części od układu napełniania do parownika/regulatora ciśnienia) oraz sprzężona instalacja fazy ciekłej muszą spełniać wymogi techniczne określone w regulaminie nr 67 w części I i II oraz w załącznikach 3–10, 13 i 15–17. Instalacja zbiornika LPG w pojazdach kategorii O musi jednak spełniać wymogi techniczne zharmonizowanej normy EN 1949:2011.

1.1.3.

Instalacja fazy gazowej układu ogrzewania zasilanego LPG musi spełniać wymogi zharmonizowanej normy EN 1949: 20111. (Wymagania dotyczące instalacji w pojazdach kempingowych i innych pojazdach drogowych układów skroplonego gazu węglowodorowego C3–C4, przeznaczonych do celów mieszkalnych).

1.1.4.

Układ zasilania LPG musi być tak skonstruowany, by LPG był dostarczany do zamontowanego grzejnika spalinowego zasilanego LPG pod wymaganym ciśnieniem i we właściwej fazie. Zezwala się na pobieranie LPG jednocześnie w fazie gazowej i ciekłej z zamontowanego na stałe zbiornika LPG. Nie można łączyć instalacji gazowej między pojazdem silnikowym i przyczepą.

1.1.5.

Otwór wylotowy z zamontowanego na stałe zbiornika LPG służący do zasilania grzejnika płynnym LPG musi być zaopatrzony w zdalnie sterowany zawór roboczy z zaworem ograniczającym przepływ, zgodnie z wymogami określonymi w pkt 17.6.1.1 regulaminu nr 67. Zdalnie sterowany zawór roboczy z zaworem ograniczającym przepływ musi być sterowany w taki sposób, że w ciągu pięciu sekund od zatrzymania silnika pojazdu następuje jego automatyczne zamknięcie, niezależnie od pozycji wyłącznika zapłonu. Jeśli w ciągu tych pięciu sekund zostanie uruchomiony włącznik grzejnika lub układ zasilania LPG, układ ogrzewania może nadal działać. Ogrzewanie można zawsze ponownie włączyć. Niniejszy punkt nie ma zastosowania do przyczep. Przyczepy muszą posiadać w pobliżu wlewu etykietę, w której nakazuje się wyłączenie grzejnika podczas ponownego napełniania zamontowanego na stałe zbiornika LPG.

1.1.6.

Jeśli LPG jest dostarczany w fazie gazowej z zamontowanego na stałe zbiornika LPG lub z oddzielnej(-ych) przenośnej(-ych) butli LPG, należy zastosować odpowiednie środki, by zagwarantować, że:

1.1.6.1.

płynny LPG nie dostanie się do regulatora ciśnienia ani do grzejnika spalinowego zasilanego LPG. Można stosować separator, oraz

1.1.6.2.

nie dojdzie do niekontrolowanego wycieku wywołanego przypadkowym rozłączeniem instalacji. Należy uniemożliwić wypływ LPG, montując urządzenie bezpośrednio za regulatorem lub w regulatorze umocowanym na butli lub zbiorniku. Jeżeli regulator jest zamocowany w oddaleniu od butli lub zbiornika, urządzenie należy zamontować bezpośrednio przed wężem lub rurką wychodzącą z butli lub zbiornika (zabezpieczenie wysokiego ciśnienia), a dodatkowe urządzenie należy zamontować w regulatorze lub za nim, jeżeli jest wymagane w celu zabezpieczenia części instalacji działającej pod niskim ciśnieniem (zabezpieczenie niskiego ciśnienia).

1.1.7.

Jeśli LPG jest dostarczany w fazie ciekłej, zespół parownika i regulatora ciśnienia musi być odpowiednio ogrzewany przez odpowiednie źródło ciepła.

1.1.8.

W pojazdach silnikowych, w których układzie napędowym wykorzystywany jest LPG, grzejnik spalinowy zasilany LPG może być podłączony do tego samego zainstalowanego na stałe zbiornika LPG, z którego zasilany jest silnik, pod warunkiem że spełnione są wymogi bezpieczeństwa dotyczące układu napędowego. Jeśli do ogrzewania wykorzystywany jest odrębny zbiornik LPG, musi on posiadać własny układ napełniania.

2.   UKŁADY OGRZEWANIA ZASILANE LPG DO UŻYTKU WYŁĄCZNIE PODCZAS POSTOJU W POJAZDACH SILNIKOWYCH I ICH PRZYCZEPACH

2.1.

Grzejnik spalinowy zasilany LPG i jego układ zasilania, należące do układu ogrzewania zasilanego LPG, który jest przeznaczony do użytku wyłącznie podczas postoju pojazdu, muszą spełniać następujące wymogi:

2.1.1.

Na przedziale, w którym przechowywane są przenośne butle LPG, oraz w bezpośrednim sąsiedztwie urządzenia sterującego układem ogrzewania należy umieścić trwałe etykiety zawierające instrukcje, zgodnie z którymi grzejnik zasilany LPG nie może działać, a zawór przenośnej butli LPG musi być zamknięty, gdy pojazd jest w ruchu.

2.1.2.

Grzejnik spalinowy zasilany LPG musi spełniać wymogi określone powyżej w pkt 1.1.1.

2.1.3.

Instalacja fazy gazowej układu ogrzewania zasilanego LPG musi spełniać wymogi określone powyżej w pkt 1.1.3.

ZAŁĄCZNIK 9

PRZEPISY DODATKOWE OBOWIĄZUJĄCE W ODNIESIENIU DO OKREŚLONYCH POJAZDÓW UJĘTYCH W UMOWIE ADR

1.   ZAKRES

Niniejszy załącznik stosuje się do określonych pojazdów, w odniesieniu do których Umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) zawiera szczegółowe wymogi w zakresie grzejników spalinowych oraz ich montażu.

2.   DEFINICJE

Do celów niniejszego załącznika oznaczenia pojazdów EX/II, EX/III, AT, FL, OX i MEMU są zgodne z definicjami w rozdziale 9.1 umowy ADR.

Pojazdy homologowane jako zgodne z wymogami obowiązującymi w odniesieniu do pojazdów EX/III zgodnie z niniejszym załącznikiem uznaje się za spełniające wymogi obowiązujące w odniesieniu do pojazdów MEMU.

3.   PRZEPISY TECHNICZNE

3.1.   Ogólne (pojazdy EX/II, EX/III, AT, FL, OX i MEMU)

3.1.1. (1)

Grzejniki spalinowe oraz ich przewody odprowadzające gazy spalinowe muszą być skonstruowane, usytuowane i zabezpieczone lub przykryte w sposób zapobiegający wszelkiemu niedopuszczalnemu zagrożeniu przegrzaniem lub zapaleniem się ładunku. Wymóg ten uznaje się za spełniony, jeśli zbiornik paliwa i układ wydechowy urządzenia odpowiadają następującym wymaganiom:

Wszelkie zbiorniki paliwa zasilające urządzenie muszą spełniać następujące wymogi:

a)

w przypadku wycieku paliwo musi spływać na podłoże, bez możliwości kontaktu z nagrzanymi częściami pojazdu lub z ładunkiem;

b)

zbiorniki zawierające benzynę muszą być wyposażone w skuteczny przerywacz płomienia przy otworze wlewowym lub w urządzenie pozwalające na hermetyczne zamknięcie tego otworu,

Układ wydechowy łącznie z rurami wydechowymi musi być skierowany lub zabezpieczony w sposób pozwalający uniknąć wszelkiego niebezpieczeństwa związanego z nagrzaniem lub zapaleniem ładunku. Części układu wydechowego znajdujące się bezpośrednio pod zbiornikiem paliwa (olej napędowy) muszą być umieszczone w odległości nie mniejszej niż 100 mm lub zabezpieczone osłoną termiczną.

3.1.2.

Grzejnik spalinowy musi być uruchamiany ręcznie. Zakazane jest stosowanie urządzeń programujących.

3.2.   Pojazdy EX/II, EX/III i MEMU

Niedozwolone jest stosowanie grzejników spalinowych, w których wykorzystywane są paliwa gazowe.

3.3.   Pojazdy FL

3.3.1.

Grzejniki spalinowe można zgasić co najmniej przy użyciu następujących sposobów:

a)

celowego ręcznego wyłączenia z kabiny kierowcy;

b)

zatrzymania silnika pojazdu; w tym przypadku kierowca może ponownie ręcznie uruchomić urządzenie grzewcze;

c)

wskutek uruchomienia pompy zasilającej pojazdu silnikowego przeznaczonego do przewozu towarów niebezpiecznych.

3.3.2.

Dopuszcza się występowanie wybiegu po zgaszeniu grzejników spalinowych. W przypadku sposobów określonych w pkt 3.3.1 lit. b) i c) dopływ powietrza do spalania musi zostać przerwany odpowiednimi środkami po cyklu wybiegu nie dłuższym niż 40 sekund. Można używać wyłącznie takich grzejników, w odniesieniu do których wykazano, że ich wymiennik ciepła, w normalnym okresie użytkowania, jest odporny na ograniczenie cyklu wybiegu do 40 sekund.

(1)  Zgodność z wymogami określonymi w niniejszym punkcie weryfikuje się na pojeździe skompletowanym.


Sprostowania

24.1.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 19/66


Sprostowanie do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2126 z dnia 10 października 2019 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 w odniesieniu do przepisów dotyczących określonych kontroli urzędowych odnoszących się do niektórych kategorii zwierząt i towarów, środków stosowanych po przeprowadzeniu tych kontroli oraz niektórych kategorii zwierząt i towarów zwolnionych z kontroli urzędowych w punktach kontroli granicznej

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 321 z dnia 12 grudnia 2019 r. )

Strona 106, art. 5 lit. a):

zamiast:

„a)

kontrole urzędowe przeprowadzane są przez właściwy organ w najbliższym punkcie kontroli granicznej;”,

powinno być:

„a)

kontrole urzędowe przeprowadzane są przez właściwy organ najbliższego punktu kontroli granicznej;”.