ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 130

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Rocznik 62
17 maja 2019


Spis treści

 

I   Akty ustawodawcze

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/787 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych, stosowania nazw napojów spirytusowych w prezentacji i etykietowaniu innych środków spożywczych, ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych, wykorzystywania alkoholu etylowego i destylatów pochodzenia rolniczego w napojach alkoholowych, a także uchylające rozporządzenie (WE) nr 110/2008

1

 

*

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/788 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie europejskiej inicjatywy obywatelskiej ( 1 )

55

 

 

DYREKTYWY

 

*

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/789 z dnia 17 kwietnia 2019 r. ustanawiająca przepisy dotyczące wykonywania praw autorskich i praw pokrewnych mające zastosowanie do niektórych transmisji online prowadzonych przez organizacje radiowe i telewizyjne oraz do reemisji programów telewizyjnych i radiowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 93/83/EWG ( 1 )

82

 

*

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/790 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie prawa autorskiego i praw pokrewnych na jednolitym rynku cyfrowym oraz zmiany dyrektyw 96/9/WE i 2001/29/WE ( 1 )

92

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


I Akty ustawodawcze

ROZPORZĄDZENIA

17.5.2019   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 130/1


ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/787

z dnia 17 kwietnia 2019 r.

w sprawie definicji, opisu, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych, stosowania nazw napojów spirytusowych w prezentacji i etykietowaniu innych środków spożywczych, ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych, wykorzystywania alkoholu etylowego i destylatów pochodzenia rolniczego w napojach alkoholowych, a także uchylające rozporządzenie (WE) nr 110/2008

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 i art. 114 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 (3) okazało się skuteczne w zakresie regulacji sektora napojów spirytusowych. Jednakże w świetle najnowszych doświadczeń i innowacji technologicznych, rozwoju rynku i zmieniających się oczekiwań konsumentów konieczna jest aktualizacja przepisów dotyczących definicji, opisu, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych, a także przegląd trybu rejestracji i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych.

(2)

Przepisy mające zastosowanie do napojów spirytusowych powinny przyczyniać się do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony konsumentów, usunięcia asymetrii informacji, zapobiegania nieuczciwym praktykom oraz osiągnięcia przejrzystości rynku i uczciwej konkurencji. Przepisy te powinny chronić renomę, jaką unijne napoje spirytusowe zyskały na rynku unijnym i światowym, nadal uwzględniając tradycyjne praktyki stosowane przy produkcji napojów spirytusowych, a także zwiększenie potrzeb w zakresie ochrony i informowania konsumenta. Należy również uwzględnić innowacje technologiczne w odniesieniu do napojów spirytusowych, w przypadku gdy służy to poprawie jakości, nie naruszając tradycyjnego charakteru danych napojów spirytusowych.

(3)

Napoje spirytusowe stanowią ważny rynek zbytu dla unijnego sektora rolnictwa, a produkcja napojów spirytusowych jest silnie związana z tym sektorem. Powiązania te determinują jakość, bezpieczeństwo i renomę napojów spirytusowych wytwarzanych w Unii. W ramach regulacyjnych należy zatem podkreślić ten silny związek z sektorem rolno-spożywczym.

(4)

Przepisy mające zastosowanie do napojów spirytusowych stanowią przypadek szczególny w porównaniu z ogólnymi zasadami ustanowionymi w sektorze rolno-spożywczym, a także powinny uwzględniać tradycyjne metody produkcji stosowane w różnych państwach członkowskich.

(5)

Niniejsze rozporządzenie powinno jasno określić kryteria dotyczące definicji, opisu, prezentowania i etykietowania napojów spirytusowych, a także ochrony oznaczeń geograficznych, oraz powinno pozostawać bez uszczerbku dla różnorodności języków urzędowych i alfabetów w Unii. Powinno ono również określić zasady wykorzystywania alkoholu etylowego i destylatów pochodzenia rolniczego do produkcji napojów alkoholowych oraz stosowania nazw prawnych napojów spirytusowych w prezentacji i etykietowaniu środków spożywczych.

(6)

Aby spełnić oczekiwania konsumentów i zapewnić zgodność z tradycyjnymi praktykami, do produkcji napojów spirytusowych należy wykorzystywać wyłącznie alkohol etylowy i destylaty pochodzenia rolniczego.

(7)

W interesie konsumentów niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do wszystkich napojów spirytusowych wprowadzanych do obrotu w Unii, niezależnie od tego, czy zostały one wytworzone w państwach członkowskich czy w państwach trzecich. W celu utrzymania i zwiększenia renomy na rynku światowym napojów spirytusowych wytwarzanych w Unii niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane również do napojów spirytusowych wytwarzanych w Unii i przeznaczonych do wywozu.

(8)

Definicje i wymogi techniczne dotyczące napojów spirytusowych oraz przypisanie napojów spirytusowych do poszczególnych kategorii powinny nadal uwzględniać tradycyjne praktyki. Należy również określić szczegółowe przepisy dotyczące niektórych napojów spirytusowych, których nie ujęto w wykazie kategorii.

(9)

Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 (4) oraz (WE) nr 1334/2008 (5) również mają zastosowanie do napojów spirytusowych. Konieczne jest jednak ustanowienie dodatkowych przepisów dotyczących barwników i środków aromatyzujących, które powinny mieć zastosowanie wyłącznie do napojów spirytusowych. Konieczne jest również ustanowienie dodatkowych przepisów dotyczących rozcieńczania i rozpuszczania środków aromatyzujących, barwników i innych dozwolonych składników, które powinny mieć zastosowanie wyłącznie do produkcji napojów alkoholowych.

(10)

Należy ustanowić przepisy dotyczące nazw prawnych napojów spirytusowych wprowadzanych do obrotu w Unii w celu zapewnienia zharmonizowanego stosowania takich nazw prawnych w całej Unii oraz zagwarantowania przejrzystości informacji dla konsumentów.

(11)

Mając na uwadze znaczenie i złożoność sektora napojów spirytusowych należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące opisu, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych, w szczególności w odniesieniu do stosowania nazw prawnych, oznaczeń geograficznych, wyrażeń złożonych i odniesień w opisie, prezentacji i etykietowaniu.

(12)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 (6) powinno mieć zastosowanie do opisu, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych, o ile w niniejszym rozporządzeniu nie przewidziano inaczej. W związku z tym, mając na uwadze znaczenie i złożoność sektora napojów spirytusowych, należy ustanowić w niniejszym rozporządzeniu szczegółowe przepisy dotyczące opisu, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych wykraczające poza rozporządzenie (UE) nr 1169/2011. Te szczegółowe przepisy powinny również zapobiegać niewłaściwemu wykorzystywaniu określenia „napój spirytusowy” i nazw prawnych napojów spirytusowych w odniesieniu do wyrobów, które nie odpowiadają definicjom i wymogom ustanowionym w niniejszym rozporządzeniu.

(13)

W celu zapewnienia jednolitego stosowania w państwach członkowskich wyrażeń złożonych i odniesień oraz aby zapewnić konsumentom odpowiednie informacje, i tym samym chronić ich przed wprowadzeniem w błąd, konieczne jest ustanowienie przepisów dotyczących wykorzystywania takich wyrażeń i odniesień do prezentacji napojów spirytusowych i innych środków spożywczych. Celem takich przepisów jest również ochrona renomy napojów spirytusowych używanych w tym kontekście.

(14)

W celu zapewnienia konsumentom odpowiednich informacji należy ustanowić przepisy dotyczące opisu, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych, które kwalifikują się do mieszanin lub napojów spirytusowych poddanych kupażowaniu.

(15)

Mimo, iż duże znaczenie ma zapewnienie, aby na ogół okres leżakowania lub wiek podany w opisie, prezentacji lub etykietowaniu napojów spirytusowych odnosił się wyłącznie do najmłodszego składnika alkoholowego, aby uwzględnić tradycyjne procesy dojrzewania w państwach członkowskich, należy jednak przewidzieć możliwość wprowadzenia – w drodze aktów delegowanych – odstępstwa od tej ogólnej zasady oraz odpowiednie mechanizmy kontroli w odniesieniu do brandy wyprodukowanej z zastosowaniem tradycyjnego dynamicznego procesu dojrzewania zwanego systemem „criaderas y solera” lub systemem „solera e criaderas”.

(16)

Mając na uwadze pewność prawa oraz w celu zapewnienia konsumentom dostępu do odpowiednich informacji, używanie nazw surowców lub przymiotników jako nazw prawnych niektórych napojów spirytusowych nie powinno wykluczać stosowania nazw takich surowców lub przymiotników w prezentacji i etykietowaniu innych środków spożywczych. Z tych samych powodów stosowanie niemieckiego słowa -geist jako nazwy prawnej kategorii napoju spirytusowego nie powinno wykluczać stosowania tego słowa jako nazwy wymyślonej uzupełniającej nazwę prawną innych napojów spirytusowych lub nazwę innych napojów alkoholowych, pod warunkiem że takie stosowanie nie wprowadza konsumenta w błąd.

(17)

Aby zapewnić konsumentom odpowiednie informacje oraz zwiększyć jakość metod produkcji, należy umożliwić uzupełnienie nazwy prawnej jakiegokolwiek napoju spirytusowego określeniem „wytrawny” lub „dry”, to znaczy tym określeniem w wersji przetłumaczonej na język lub języki danego państwa członkowskiego albo nieprzetłumaczonej, zgodnie ze sformułowaniem zapisanym kursywą w niniejszym rozporządzeniu, jeżeli ten napój spirytusowy nie był dosładzany. Jednakże zgodnie z zasadą, że informacje o żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności sugerując, że żywność ma szczególne cechy, mimo iż w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze posiadają takie cechy, przepis ten nie powinien mieć zastosowania do napojów spirytusowych, które zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie mogą być dosładzane, nawet w celu dopełnienia smaku, w szczególności do whisky lub whiskey. Przepis ten nie powinien mieć także zastosowania do ginu, ginu destylowanego i London gin, do których nadal stosuje się szczegółowe przepisy dotyczące dosładzania i etykietowania. Ponadto należy umożliwić etykietowanie likierów charakteryzujących się w szczególności gorzkawym, gorzkim, cierpkim, kwaskowatym, kwaśnym lub cytrusowym smakiem, niezależnie od stopnia ich dosładzania, jako „wytrwane” lub „dry”. Takie etykietowanie nie powinno wprowadzać konsumenta w błąd, ponieważ w likierach musi znajdować się minimalna zawartość cukru. W związku z tym, w przypadku likierów, określenie „wytrawny” lub „dry” nie należy rozumieć jako wskazującego, że napój spirytusowy nie był dosładzany.

(18)

W celu uwzględnienia oczekiwań konsumentów dotyczących surowców wykorzystywanych do wytwarzania wódki, zwłaszcza w państwach członkowskich, w których tradycyjnie produkuje się wódkę, należy umieścić odpowiednią informację o użytych surowcach, w przypadku gdy wódka jest wytwarzana z surowców pochodzenia rolniczego innych niż zboża i ziemniaki lub oba te surowce.

(19)

W celu egzekwowania i kontrolowania stosowania przepisów dotyczących dojrzewania i etykietowania, a także w celu zwalczania nadużyć, podawanie nazwy prawnej i okresu leżakowania każdego napoju spirytusowego w elektronicznych dokumentach administracyjnych powinno stać się obowiązkowe.

(20)

W niektórych przypadkach, aby zwrócić uwagę konsumentów na cechy jakościowe produktu, podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze chcą wskazać miejsce pochodzenia danego napoju spirytusowego inne niż oznaczenie geograficzne i znaki towarowe. W związku z powyższym należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące wskazania miejsca pochodzenia w opisie, prezentacji i etykietowaniu napojów spirytusowych. Ponadto ustanowiony w rozporządzeniu (UE) nr 1169/2011 obowiązek wskazania państwa lub miejsca pochodzenia podstawowego składnika nie powinien mieć zastosowania w przypadku napojów spirytusowych, nawet jeżeli państwo lub miejsce pochodzenia podstawowego składnika napoju spirytusowego nie jest takie samo jak miejsce pochodzenia wskazane w opisie, prezentacji lub etykietowaniu danego napoju spirytusowego.

(21)

W celu ochrony renomy niektórych napojów spirytusowych należy ustanowić przepisy regulujące tłumaczenie, transkrypcję i transliterację nazw prawnych na potrzeby wywozu.

(22)

W celu zapewnienia spójnego stosowania niniejszego rozporządzenia należy ustanowić unijne metody referencyjne analizy napojów spirytusowych i alkoholu etylowego wykorzystywanego do produkcji napojów spirytusowych.

(23)

Należy utrzymać zakaz stosowania kapturków i folii wykonanych na bazie ołowiu do osłaniania zamknięć pojemników zawierających napoje spirytusowe w celu uniknięcia ryzyka skażenia, w szczególności przez przypadkowy kontakt z takimi kapturkami lub taką folią, oraz zanieczyszczenia środowiska odpadami z takich kapturków lub folii zawierającymi ołów.

(24)

Jeżeli chodzi o ochronę oznaczeń geograficznych, ważne jest, aby należycie uwzględniać Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (zwane dalej „porozumieniem TRIPS”), w szczególności jego art. 22 i 23, oraz Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu (zwany dalej „GATT”), w tym jego art. V dotyczący wolności tranzytu, które zatwierdzono decyzją Rady 94/800/WE (7). W takich ramach prawnych, w celu lepszej ochrony oznaczeń geograficznych i skuteczniejszego zwalczania procederu podrabiania towarów, taka ochrona powinna mieć również zastosowanie do towarów wprowadzanych na obszar celny Unii bez dopuszczenia ich do swobodnego obrotu oraz objętych specjalnymi procedurami celnymi, takimi jak procedury dotyczące tranzytu, składowania, szczególnego wykorzystania lub przetwarzania.

(25)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (8) nie ma zastosowania do napojów spirytusowych. W związku z tym należy ustanowić przepisy dotyczące ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych. Oznaczenia geograficzne powinny być rejestrowane przez Komisję.

(26)

Należy ustanowić procedury rejestracji, zmiany i ewentualnego cofnięcia rejestracji oznaczeń geograficznych Unii lub państw trzecich zgodnie z porozumieniem TRIPS, przy jednoczesnym automatycznym uznawaniu statusu istniejących oznaczeń geograficznych podlegających w Unii ochronie. Aby uspójnić przepisy proceduralne dotyczące oznaczeń geograficznych we wszystkich odnośnych sektorach, takie procedury dotyczące napojów spirytusowych powinny wzorować się na bardziej wyczerpujących i dobrze przetestowanych procedurach dotyczących produktów rolnych i środków spożywczych, ustanowionych w rozporządzeniu (UE) nr 1151/2012, przy jednoczesnym uwzględnieniu specyfiki napojów spirytusowych. W celu uproszczenia procedur rejestracji oraz w celu udostępnienia podmiotom prowadzącym przedsiębiorstwo spożywcze i konsumentom informacji w formie elektronicznej należy stworzyć elektroniczny rejestr oznaczeń geograficznych. Oznaczenia geograficzne chronione na mocy rozporządzenia (WE) nr 110/2008 powinny być automatycznie chronione na mocy niniejszego rozporządzenia i wymienione w rejestrze elektronicznym. Komisja powinna zakończyć kontrolę oznaczeń geograficznych ujętych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 110/2008, zgodnie z art. 20 tego rozporządzenia.

(27)

Mając na uwadze spójność z przepisami mającymi zastosowanie do oznaczeń geograficznych dotyczących produktów spożywczych, wina i aromatyzowanych produktów sektora wina, nazwa dokumentu określającego specyfikację napoju spirytusowego zarejestrowanego jako oznaczenie geograficzne powinna zostać zmieniona z „dokumentacji technicznej” na „specyfikację produktu”. Dokumentacja techniczna będąca częścią jakiegokolwiek wniosku złożonego na podstawie rozporządzenia (WE) nr 110/2008 powinna być uznawana za specyfikację produktu.

(28)

Należy wyjaśnić związek między znakami towarowymi a oznaczeniami geograficznymi napojów spirytusowych w odniesieniu do kryteriów odmowy, unieważnienia i współistnienia. Wyjaśnienie takie nie powinno mieć wpływu na prawa nabyte przez posiadaczy oznaczeń geograficznych na poziomie krajowym lub istniejące na mocy umów międzynarodowych zawartych przez państwa członkowskie w odniesieniu do okresu poprzedzającego wprowadzenie unijnego systemu ochrony zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1576/89 (9).

(29)

Ochrona wysokich standardów jakości ma kluczowe znaczenie dla utrzymania renomy i wartości sektora napojów spirytusowych. Organy państw członkowskich powinny być odpowiedzialne za zapewnienie tych standardów ochrony poprzez zgodność z niniejszym rozporządzeniem. Komisja powinna móc monitorować i kontrolować taką zgodność w celu zapewnienia jednolitego egzekwowania niniejszego rozporządzenia. W związku z tym Komisję i państwa członkowskie należy zobowiązać do wymieniania się stosownymi informacjami.

(30)

Stosując politykę w zakresie jakości, w szczególności w celu zapewnienia wysokiego poziomu jakości napojów spirytusowych oraz zróżnicowania w sektorze napojów spirytusowych, państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyjęcia bardziej surowych przepisów niż przepisy ustanowione w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do produkcji, opisu, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych wytwarzanych na ich terytorium.

(31)

W celu uwzględnienia zmieniających się wymagań konsumentów, postępu technicznego, zmian w odnośnych normach międzynarodowych, konieczności poprawy warunków ekonomicznych produkcji i wprowadzania do obrotu, tradycyjnych procesów dojrzewania, oraz prawa przywożących państw trzecich, a także w celu zagwarantowania uzasadnionych interesów producentów i podmiotów prowadzących przedsiębiorstwo spożywcze w zakresie ochrony oznaczeń geograficznych, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „Traktatem”) w odniesieniu do: zmian i odstępstw od definicji technicznych i wymogów dotyczących napojów spirytusowych; zatwierdzania nowych produktów słodzących; odstępstw dotyczących określenia okresu leżakowania lub wieku brandy oraz ustanowienia publicznego rejestru organów odpowiedzialnych za nadzór nad procesem dojrzewania; ustanowienia elektronicznego rejestru oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz szczegółowych przepisów dotyczących formy i treści tego rejestru; dalszych warunków dotyczących wniosków o ochronę oznaczenia geograficznego oraz wstępnych procedur krajowych, kontroli przez Komisję, procedury sprzeciwu i cofnięcia rejestracji oznaczeń geograficznych; warunków i wymogów dotyczących procedury wprowadzania zmian do specyfikacji produktu; oraz zmian i odstępstw od niektórych definicji i przepisów dotyczących opisu, prezentacji i etykietowania. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r.: w sprawie lepszego stanowienia prawa (10). W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(32)

W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do publikacji jednolitego dokumentu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz w odniesieniu do decyzji dotyczących rejestracji nazw jako oznaczeń geograficznych, w przypadku gdy brak jest zawiadomienia o sprzeciwie lub dopuszczalnego uzasadnionego oświadczenia o sprzeciwie lub w przypadku gdy wniesiono dopuszczalne uzasadnione oświadczenie o sprzeciwie, ale osiągnięto porozumienie.

(33)

W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do: przepisów dotyczących stosowania nowych produktów słodzących; przekazywania informacji przez państwa członkowskie w odniesieniu do organów wyznaczonych do monitorowania procesu dojrzewania; wskazywania państwa lub miejsca pochodzenia w opisie, prezentacji i etykietowaniu napojów spirytusowych; stosowania unijnego symbolu chronionych oznaczeń geograficznych; szczegółowych przepisów technicznych dotyczących unijnych metod referencyjnych analizy alkoholu etylowego, destylatów pochodzenia rolniczego i napojów spirytusowych; przyznawania okresu przejściowego na stosowanie oznaczeń geograficznych oraz przedłużeń takich okresów; odrzucania wniosków w przypadku gdy warunki rejestracji nie zostały już spełnione przed publikacją sprzeciwu; rejestracji lub odrzucania oznaczeń geograficznych na potrzeby procedury sprzeciwu w przypadku gdy wniesiono sprzeciw, a nie osiągnięto porozumienia; zatwierdzania lub odrzucania unijnych zmian specyfikacji produktu; zatwierdzania lub odrzucania wniosków o unieważnienie rejestracji oznaczenia geograficznego; formy specyfikacji produktu oraz do środków dotyczących informacji, które należy podać w specyfikacji produktu w odniesieniu do związku między obszarem geograficznym a produktem końcowym; procedur, formy i prezentacji wniosków, sprzeciwów, wniosków o zmianę i informowania o zmianach oraz procedury unieważniania oznaczeń geograficznych; kontroli i kontroli zgodności, jakie mają być przeprowadzane przez państwa członkowskie; a także w odniesieniu do niezbędnych informacji, które mają być wymieniane na potrzeby stosowania niniejszego rozporządzenia. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (11).

(34)

W celu zapewnienia wykonania Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią (12) konieczne było wprowadzenie odstępstwa od nominalnych ilości napojów spirytusowych określonych w załączniku do dyrektywy 2007/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (13), aby umożliwić wprowadzanie do obrotu w Unii w tradycyjnych japońskich rozmiarach butelek poddanego pojedynczej destylacji shochu produkowanego przy użyciu aparatu destylacyjnego kotłowego i butelkowanego w Japonii. Odstępstwo to zostało wprowadzone rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1670 (14) i powinno nadal mieć zastosowanie.

(35)

Z uwagi na charakter i zakres zmian, jakie należy wprowadzić do rozporządzenia (WE) nr 110/2008, niezbędne są nowe ramy prawne w tej dziedzinie, aby zwiększyć pewność prawa, jasność i przejrzystość. Należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 110/2008.

(36)

W celu ochrony uzasadnionych interesów odnośnych producentów lub zainteresowanych stron w zakresie korzystania z reklamy towarzyszącej jednolitym dokumentom w nowych ramach prawnych, należy umożliwić publikowanie jednolitych dokumentów dotyczących oznaczeń geograficznych zarejestrowanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 110/2008 na wniosek zainteresowanych państw członkowskich.

(37)

Przepisy dotyczące oznaczeń geograficznych wzmacniają ochronę podmiotów, dlatego ich stosowanie powinno rozpocząć się dwa tygodnie od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Należy jednak ustanowić przepisy zapewniające odpowiednie rozwiązania, aby ułatwić płynne przejście od przepisów przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 110/2008 do przepisów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.

(38)

W odniesieniu do przepisów, które nie dotyczą oznaczeń geograficznych, należy ustanowić przepisy zapewniające wystarczający czas, aby ułatwić płynne przejście od przepisów przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 110/2008 do przepisów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.

(39)

Należy zezwolić na dalsze wprowadzanie do obrotu istniejących zapasów napojów spirytusowych po dniach rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, do czasu wyczerpania tych zapasów,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

ZAKRES, DEFINICJE I KATEGORIE NAPOJÓW SPIRYTUSOWYCH

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1.   Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy dotyczące:

definicji, opisu, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych, a także ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych;

alkoholu etylowego i destylatów wykorzystywanych do produkcji napojów alkoholowych; oraz

stosowania nazw prawnych napojów spirytusowych w prezentacji i etykietowaniu środków spożywczych innych niż napoje spirytusowe.

2.   Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do produktów, o których mowa w ust. 1, wprowadzanych do obrotu w Unii, niezależnie od tego, czy zostały one wytworzone w Unii czy w państwach trzecich, oraz do produktów wytworzonych w Unii i przeznaczonych do wywozu.

3.   W odniesieniu do ochrony oznaczeń geograficznych, rozdział III niniejszego rozporządzenia ma również zastosowanie do towarów wprowadzanych na obszar celny Unii bez dopuszczenia ich tam do swobodnego obrotu.

Artykuł 2

Definicja i wymogi dotyczące napojów spirytusowych

Do celów niniejszego rozporządzenia napój spirytusowy to napój alkoholowy, który spełnia następujące wymogi:

a)

jest przeznaczony do spożycia przez ludzi;

b)

ma szczególne właściwości organoleptyczne;

c)

jego minimalna objętościowa zawartość alkoholu wynosi 15 %, z wyjątkiem napojów spirytusowych, które spełniają wymogi kategorii 39 w załączniku I;

d)

został wyprodukowany:

(i)

bezpośrednio, przy użyciu, pojedynczo lub w połączeniu, którejkolwiek z następujących metod:

destylacji sfermentowanych produktów z dodatkiem lub bez dodatku środków aromatyzujących lub aromatyzujących środków spożywczych;

macerowania lub podobnego przetwarzania surowców roślinnych w alkoholu etylowym pochodzenia rolniczego, destylatach pochodzenia rolniczego lub napojach spirytusowych, lub w ich połączeniu;

dodania, pojedynczo lub w połączeniu, do alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, destylatów pochodzenia rolniczego lub napojów spirytusowych:

środków aromatyzujących użytych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1334/2008,

barwników użytych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1333/2008,

innych dozwolonych składników użytych zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 1333/2008 i (WE) nr 1334/2008,

produktów słodzących,

innych produktów rolniczych,

środków spożywczych; albo

(ii)

przez dodanie do niego, pojedynczo lub w połączeniu, któregokolwiek z niżej wymienionych:

innych napojów spirytusowych,

alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego,

destylatów pochodzenia rolniczego,

innych środków spożywczych;

e)

nie jest objęty kodami CN 2203, 2204, 2205, 2206 ani 2207;

f)

jeżeli przy jego produkcji dodano wodę, która może być destylowana, demineralizowana, dejonizowana lub zmiękczona:

(i)

jakość tej wody spełnia wymogi dyrektywy Rady 98/83/WE (15) i dyrektywy 2009/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (16); oraz

(ii)

zawartość alkoholu w napoju spirytusowym, po dodaniu wody, nadal jest zgodna z minimalną objętościową zawartością alkoholu określoną w lit. c) niniejszego artykułu lub w odpowiedniej kategorii napoju spirytusowego określonej w załączniku I.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1)

„nazwa prawna” oznacza nazwę, pod którą napój spirytusowy jest wprowadzany do obrotu, w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. n) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011;

2)

„wyrażenie złożone” oznacza, w odniesieniu do opisu, prezentacji i etykietowania napojów alkoholowych, połączenie nazwy prawnej przewidzianej w kategoriach napojów spirytusowych określonych w załączniku I albo oznaczenia geograficznego napoju spirytusowego, z którego pochodzi cały alkohol w produkcie końcowym, z jednym lub większą liczbą niżej wymienionych:

a)

nazwą jednego lub większej liczby środków spożywczych innych niż napój alkoholowy oraz innych niż środki spożywcze użyte do produkcji tego napoju spirytusowego zgodnie z załącznikiem I, lub przymiotnikami pochodzącymi od tych nazw;

b)

określeniem „likier” lub „krem”;

3)

„odniesienie” oznacza bezpośrednie lub pośrednie nawiązanie do jednego lub większej liczby nazw prawnych przewidzianych w kategoriach napojów spirytusowych określonych w załączniku I lub jednego lub większej liczby oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych, inne niż nawiązanie do wyrażenia złożonego lub wykazu składników, o którym mowa w art. 13 ust. 2, 3 i 4, w opisie, prezentacji lub etykietowaniu:

a)

środka spożywczego innego niż napój spirytusowy; lub

b)

napoju spirytusowego, który spełnia wymogi kategorii 33–40 w załączniku I;

4)

„oznaczenie geograficzne” oznacza oznaczenie wskazujące na pochodzenie napoju spirytusowego z terytorium danego państwa, regionu lub miejsca na tym terytorium, w przypadku gdy określona jakość, renoma lub inne cechy tego napoju spirytusowego zasadniczo wynikają z jego pochodzenia geograficznego;

5)

„specyfikacja produktu” oznacza dokumentację dołączoną do wniosku o objęcie ochroną oznaczenia geograficznego, w której określone są specyfikacje, którym dany napój spirytusowy musi odpowiadać, i którą określa się jako „dokumentacja techniczna” w ramach rozporządzenia (WE) nr 110/2008;

6)

„grupa” oznacza każde stowarzyszenie, niezależnie od jego formy prawnej, skupiające głównie producentów lub przetwórców, których działalność związana jest z danym napojem spirytusowym;

7)

„nazwa rodzajowa” oznacza nazwę napoju spirytusowego, która stała się nazwą rodzajową i która – pomimo iż nawiązuje do miejsca lub regionu, w którym dany napój spirytusowy był pierwotnie wytwarzany lub wprowadzany do obrotu – przyjęła się jako powszechnie stosowana nazwa tego napoju spirytusowego w Unii;

8)

„pole widzenia” oznacza pole widzenia zgodnie z definicją w art. 2 ust. 2 lit. k) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011;

9)

„mieszanie” oznacza łączenie napoju spirytusowego, który należy do kategorii napojów spirytusowych określonej w załączniku I albo oznaczenia geograficznego, z jednym lub większą liczbą niżej wymienionych:

a)

innymi napojami spirytusowymi, które nie należą do tej samej kategorii napojów spirytusowych określonych w załączniku I;

b)

destylatami pochodzenia rolniczego;

c)

alkoholem etylowym pochodzenia rolniczego;

10)

„mieszanina” oznacza napój spirytusowy, który został poddany mieszaniu;

11)

„kupażowanie” oznacza połączenie dwóch lub większej liczby napojów spirytusowych należących do tej samej kategorii, lecz różniących się nieznacznie składem, co jest spowodowane jednym lub większą liczbą następujących czynników:

a)

metodą stosowaną w produkcji,

b)

użytą aparaturą destylacyjną,

c)

okresem leżakowania lub dojrzewania,

d)

geograficznym obszarem produkcji;

napój spirytusowy wytworzony w ten sposób należy do tej samej kategorii napojów spirytusowych, co oryginalne napoje spirytusowe przed kupażowaniem;

12)

„napój spirytusowy poddany kupażowaniu” oznacza napój spirytusowy poddany kupażowaniu.

Artykuł 4

Definicje i wymogi techniczne

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje i wymogi techniczne:

1)

„opis” oznacza określenia stosowane w etykietowaniu, prezentacji i na opakowaniu napoju spirytusowego, w dokumentacji towarzyszącej podczas transportu napoju spirytusowego, w dokumentach handlowych, zwłaszcza na fakturach i dowodach dostawy, a także w reklamie napoju spirytusowego;

2)

„prezentacja” oznacza określenia stosowane w etykietowaniu oraz na opakowaniach, a także w reklamie i przy promocji sprzedaży produktu, w formie obrazu lub podobnej, oraz umieszczone na pojemnikach, w tym na butelkach lub na zamknięciach;

3)

„etykietowanie” oznacza wszelkie wyrazy, dane szczegółowe, znaki towarowe, nazwy handlowe, ilustracje lub symbole odnoszące się do produktu i umieszczone na jakimkolwiek opakowaniu, dokumencie, ulotce, etykiecie, obwódce lub pierścieniu towarzyszącym danemu produktowi lub odnoszącym się do niego;

4)

„etykieta” oznacza każdą metkę, znak firmowy, znak handlowy, ilustrację lub inny opis pisany, drukowany, tłoczony, odbity lub w inny sposób naniesiony na opakowanie lub pojemnik z żywnością, lub dołączony do opakowania lub pojemnika z żywnością;

5)

„opakowanie” oznacza ochronne opakowania, kartony, pudełka, pojemniki i butelki używane do transportu lub sprzedaży napojów spirytusowych;

6)

„destylacja” oznacza proces rozdzielania z użyciem ciepła obejmujący jeden lub większą liczbę etapów i mający na celu uzyskanie określonych cech organoleptycznych lub wyższego stężenia alkoholu, lub obu, niezależnie od tego, czy odbywa się to pod normalnym ciśnieniem, czy w próżni, z powodu zastosowanych urządzeń do destylacji; może to być destylacja jedno- lub wielokrotna lub powtórna destylacja;

7)

„destylat pochodzenia rolniczego” oznacza płyn alkoholowy uzyskany w drodze destylacji, po fermentacji alkoholowej, produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu, który nie posiada właściwości alkoholu etylowego i który nadal zachowuje zapach i smak użytych surowców;

8)

„dosłodzić” oznacza użyć jeden lub większą liczbę produktów słodzących przy produkcji napojów spirytusowych;

9)

„produkty słodzące” oznacza:

a)

cukier przemysłowy, cukier biały, cukier ekstra biały (cukier rafinowany), glukozę (dekstrozę), fruktozę, syrop glukozowy, płynny cukier (roztwór cukru), płynny cukier inwertowany (roztwór cukru inwertowanego) oraz syrop cukru inwertowanego, określone w części A załącznika do dyrektywy Rady 2001/111/WE (17);

b)

rektyfikowany zagęszczony moszcz winogronowy, zagęszczony moszcz winogronowy oraz świeży moszcz winogronowy;

c)

cukier palony, który jest produktem otrzymywanym wyłącznie w wyniku kontrolowanego podgrzewania sacharozy bez współudziału zasad, kwasów mineralnych lub innych dodatków chemicznych;

d)

miód zdefiniowany w części 1 załącznika I do dyrektywy Rady 2001/110/WE (18);

e)

syrop karobowy;

f)

wszelkie inne naturalne substancje węglowodanowe o skutku podobnym do produktów, o których mowa w lit. a)–e);

10)

„dodatek alkoholu” oznacza dodatek alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego lub destylatów pochodzenia rolniczego, lub obu, do napoju spirytusowego; takie dodanie nie obejmuje stosowania alkoholu do rozcieńczania lub rozpuszczania barwników, środków aromatyzujących lub innych dozwolonych składników wykorzystywanych do produkcji napojów spirytusowych;

11)

„leżakowanie” lub „dojrzewanie” oznacza przechowywanie napoju spirytusowego w odpowiednich pojemnikach przez pewien okres, aby umożliwić naturalne reakcje w napoju spirytusowym, które nadają temu napojowi spirytusowemu szczególne cechy;

12)

„aromatyzowanie” oznacza dodawanie środków aromatyzujących lub aromatyzujących środków spożywczych przy produkcji napojów spirytusowych z zastosowaniem jednego lub większej liczby następujących procesów: dodawanie, zaparzanie, macerowanie, fermentacja alkoholowa lub destylacja w obecności środków aromatyzujących lub aromatyzujących środków spożywczych;

13)

„środki aromatyzujące (aromaty)” oznaczają środki aromatyzujące (aromaty) zdefiniowane w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1334/2008;

14)

„substancja aromatyczna” oznacza substancję aromatyczną zdefiniowaną w art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1334/2008;

15)

„naturalna substancja aromatyczna” oznacza naturalną substancję aromatyczną zdefiniowaną w art. 3 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1334/2008;

16)

„preparat aromatyczny” oznacza preparat aromatyczny zdefiniowany w art. 3 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1334/2008;

17)

„inny środek aromatyzujący” oznacza inny środek aromatyzujący zdefiniowany w art. 3 ust. 2 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 1334/2008;

18)

„aromatyzujące środki spożywcze” oznacza środki spożywcze zdefiniowane w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (19) i które wykorzystuje się do produkcji napojów spirytusowych, głównie w celu aromatyzowania napojów spirytusowych;

19)

„barwienie” oznacza stosowanie jednego lub większej liczby barwników przy produkcji napojów spirytusowych;

20)

„barwniki” oznaczają barwniki zdefiniowane w pkt 2 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008;

21)

„karmel” oznacza dodatek do żywności odpowiadający następującym numerom E: E 150a, E 150b, E 150c lub E 150d, i odnoszący się do produktów o mniej lub bardziej intensywnej barwie brązowej, przeznaczonych do barwienia, o których mowa w części B załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008; nie odnosi się do słodkiego aromatycznego produktu otrzymywanego po podgrzaniu cukrów i wykorzystywanego do celów aromatyzowania;

22)

„inne dozwolone składniki” oznaczają składniki żywności o właściwościach aromatyzujących dozwolone na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1334/2008 oraz dodatki do żywności inne niż barwniki dozwolone na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1333/2008;

23)

„objętościowa zawartość alkoholu” oznacza stosunek objętości czystego alkoholu zawartego w wyrobie w temperaturze 20 °C do całkowitej objętości tego wyrobu w tej samej temperaturze;

24)

„zawartość substancji lotnych” oznacza ilość substancji lotnych innych niż alkohol etylowy i metanol, występujących w napoju spirytusowym wyprodukowanym wyłącznie w drodze destylacji.

Artykuł 5

Definicja oraz wymogi dotyczące alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego

Do celów niniejszego rozporządzenia alkohol etylowy pochodzenia rolniczego to płyn spełniający następujące wymogi:

a)

został otrzymany wyłącznie z produktów wymienionych w załączniku I do Traktatu;

b)

nie posiada wyczuwalnego smaku innego niż smak surowców wykorzystanych do jego produkcji;

c)

jego minimalna objętościowa zawartość alkoholu wynosi 96,0 %;

d)

jego maksymalne limity pozostałości nie przekraczają następujących poziomów:

(i)

kwasowość całkowita (wyrażona w gramach kwasu octowego): 1,5 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.;

(ii)

estry (wyrażone w gramach octanu etylu): 1,3 grama na hektolitr alkoholu 100 % obj.;

(iii)

aldehydy (wyrażone w gramach aldehydu octowego): 0,5 grama na hektolitr alkoholu 100 % obj.;

(iv)

alkohole wyższe (wyrażone w gramach metyl-2 propanol-1): 0,5 grama na hektolitr alkoholu 100 % obj.;

(v)

metanol: 30 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.;

(vi)

sucha pozostałość po odparowaniu: 1,5 grama na hektolitr alkoholu 100 % obj.;

(vii)

zasady lotne zawierające azot (wyrażone w gramach azotu): 0,1 grama na hektolitr alkoholu 100 % obj.;

(viii)

furfural: niewykrywalny.

Artykuł 6

Alkohol etylowy i destylaty wykorzystywane w napojach alkoholowych

1.   Alkohol etylowy i destylaty wykorzystywane przy produkcji napojów spirytusowych muszą być wyłącznie pochodzenia rolniczego, w rozumieniu załącznika I do Traktatu.

2.   Do rozcieńczania lub rozpuszczania barwników, środków aromatyzujących lub jakichkolwiek innych dozwolonych składników wykorzystywanych przy produkcji napojów alkoholowych wykorzystuje się wyłącznie alkohol etylowy pochodzenia rolniczego, destylaty pochodzenia rolniczego lub napoje spirytusowe kategorii od 1 do 14 w załączniku I. Taki alkohol wykorzystywany do rozcieńczania lub rozpuszczania barwników, środków aromatyzujących lub jakichkolwiek innych dozwolonych składników używa się wyłącznie w ilościach ściśle niezbędnych do tego celu.

3.   Napoje alkoholowe nie mogą zawierać alkoholu pochodzenia syntetycznego ani jakiegokolwiek innego alkoholu pochodzenia nierolniczego w rozumieniu załącznika I do Traktatu.

Artykuł 7

Kategorie napojów spirytusowych

1.   Napoje spirytusowe są zaliczane do poszczególnych kategorii zgodnie z przepisami ogólnymi określonymi w niniejszym artykule oraz szczegółowymi przepisami określonymi w załączniku I.

2.   Bez uszczerbku dla szczegółowych przepisów określonych dla każdej z kategorii napojów spirytusowych od 1 do 14 w załączniku I, napoje spirytusowe w ramach tych kategorii:

a)

są wytwarzane w drodze fermentacji alkoholowej i destylacji oraz otrzymywane wyłącznie z surowców przewidzianych dla odpowiedniej kategorii napojów spirytusowych w załączniku I;

b)

nie zawierają dodatku alkoholu, rozcieńczonego lub nie;

c)

nie są aromatyzowane;

d)

nie są niczym barwione z wyjątkiem karmelu używanego wyłącznie w celu dostosowania barwy tych napojów spirytusowych;

e)

można je dosładzać wyłącznie w celu dopełnienia ostatecznego smaku produktu; maksymalna zawartość produktów słodzących, wyrażona w postaci cukru inwertowanego, nie może przekraczać progów określonych dla każdej kategorii w załączniku I;

f)

nie zawierają dodatkowych składników innych niż całe nieprzetworzone produkty z surowców, z których otrzymywany jest alkohol, i które używane są głównie do dekoracji.

3.   Bez uszczerbku dla szczegółowych przepisów określonych dla każdej z kategorii napojów spirytusowych od 15 do 44 w załączniku I, napoje spirytusowe w ramach tych kategorii mogą:

a)

być wytwarzane ze wszystkich surowców rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu;

b)

zawierać dodatek alkoholu;

c)

zawierać substancje aromatyczne, naturalne substancje aromatyczne, preparaty aromatyczne i aromatyzujące środki spożywcze;

d)

być barwione;

e)

być dosładzane.

4.   Bez uszczerbku dla szczegółowych przepisów określonych w załączniku II, napoje spirytusowe, które nie spełniają wymogów szczegółowych przepisów określonych dla każdej z kategorii w załączniku I, mogą:

a)

być wytwarzane ze wszelkich surowców rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu lub wszelkich środków spożywczych, lub obu;

b)

zawierać dodatek alkoholu;

c)

być aromatyzowane;

d)

być barwione;

e)

być dosładzane.

Artykuł 8

Uprawnienia delegowane i wykonawcze

1.   Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 46, zmieniających niniejsze rozporządzenie poprzez wprowadzenie zmian do definicji i wymogów technicznych określonych w art. 2 lit. f) oraz art. 4 i 5.

Akty delegowane, o których mowa w akapicie pierwszym, muszą być ściśle ograniczone do zaspokojenia wykazanego zapotrzebowania wynikającego ze zmieniających się wymagań konsumentów, postępu technicznego lub zapotrzebowania w zakresie innowacyjności produktów.

Komisja przyjmuje odrębny akt delegowany w odniesieniu do każdej definicji technicznej lub wymogu, o których mowa w akapicie pierwszym.

2.   Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 46, uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez ustanowienie, w wyjątkowych przypadkach, gdy wymaga tego prawo przywożącego państwa trzeciego, odstępstw od wymogów określonych w art. 2 lit. f) oraz art. 4 i 5, wymogów dla poszczególnych kategorii napojów spirytusowych określonych w załączniku I oraz szczegółowych przepisów dotyczących niektórych napojów spirytusowych określonych w załączniku II.

3.   Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 46, uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez określenie, które inne substancje naturalne lub surowce rolnicze mające skutek podobny do produktów, o których mowa w art. 4 ust. 9 lit. a)–e), są dozwolone w Unii jako produkty słodzące w produkcji napojów spirytusowych.

4.   Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, przyjąć jednolite przepisy dotyczące stosowania innych substancji naturalnych lub surowców rolnych dozwolonych na mocy aktów delegowanych jako produkty słodzące w produkcji napojów spirytusowych, zgodnie z ust. 3, określające w szczególności odpowiednie współczynniki konwersji służące do przeliczania produktów słodzących. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 47 ust. 2.

ROZDZIAŁ II

OPIS, PREZENTACJA I ETYKIETOWANIE NAPOJÓW SPIRYTUSOWYCH ORAZ STOSOWANIE NAZW NAPOJÓW SPIRYTUSOWYCH W PREZENTACJI I ETYKIETOWANIU INNYCH ŚRODKÓW SPOŻYWCZYCH

Artykuł 9

Prezentacja i etykietowanie

Napoje spirytusowe wprowadzane do obrotu w Unii muszą być zgodne z wymogami dotyczącymi opisu i etykietowania określonymi w rozporządzeniu (UE) nr 1169/2011, o ile w niniejszym rozporządzeniu nie przewidziano inaczej.

Artykuł 10

Nazwy prawne napojów spirytusowych

1.   Nazwa napoju spirytusowego musi być jego nazwą prawną.

Napoje spirytusowe opatruje się nazwami prawnymi w opisie, prezentacji i etykietowaniu.

Nazwę prawną wskazuje się w wyraźny sposób w widocznym miejscu na etykiecie napoju spirytusowego i nie może ona być zastępowana ani zmieniana.

2.   Napoje spirytusowe spełniające wymogi kategorii napojów spirytusowych określonej w załączniku I stosują nazwę tej kategorii jako swoją nazwę prawną, chyba że ta kategoria zezwala na stosowanie innej nazwy prawnej.

3.   Napój spirytusowy niespełniający wymogów określonych dla którejkolwiek z kategorii napojów spirytusowych określonych w załączniku I stosuje nazwę prawną „napój spirytusowy”.

4.   W przypadku gdy napój spirytusowy spełnia wymogi więcej niż jednej kategorii napojów spirytusowych określonych w załączniku I, można go wprowadzać do obrotu pod jedną lub większą liczbą nazw prawnych przewidzianych dla tych kategorii w załączniku I.

5.   Niezależnie od ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, nazwa prawna napoju spirytusowego może zostać:

a)

uzupełniona lub zastąpiona oznaczeniem geograficznym, o którym mowa w rozdziale III. W takim przypadku oznaczenie geograficzne może zostać dodatkowo uzupełnione przez jakiekolwiek określenie dozwolone w odpowiedniej specyfikacji produktu, pod warunkiem że nie wprowadza to konsumenta w błąd; oraz

b)

zastąpiona wyrażeniem złożonym zawierającym określenie „likier” lub „krem”, pod warunkiem że produkt końcowy spełnia wymogi kategorii 33 w załączniku I.

6.   Bez uszczerbku dla rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 oraz szczegółowych przepisów dotyczących kategorii napojów spirytusowych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, nazwę prawną napoju spirytusowego można uzupełnić o:

a)

nazwę lub oznaczenie geograficzne przewidziane w przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych mających zastosowanie w państwie członkowskim, w którym dany napój spirytusowy jest wprowadzany do obrotu, pod warunkiem że nie wprowadza to konsumenta w błąd;

b)

nazwę zwyczajową zdefiniowaną w art. 2 ust. 2 lit. o) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, pod warunkiem że nie wprowadza to konsumenta w błąd;

c)

wyrażenie złożone lub odniesienie zgodnie z art. 11 i 12;

d)

określenie „napój spirytusowy poddany kupażowaniu”, „kupażowanie” lub „kupażowany”, pod warunkiem że napój spirytusowy został poddany kupażowaniu;

e)

określenie „mieszanina”, „mieszany” lub „mieszanina napojów spirytusowych”, pod warunkiem że napój spirytusowy został poddany mieszaniu; lub

f)

określenie „wytrawny” lub „dry”, z wyjątkiem napojów spirytusowych spełniających wymogi kategorii 2 w załączniku I, bez uszczerbku dla szczególnych wymogów określonych w kategoriach 20–22 w załączniku I, oraz pod warunkiem że napój spirytusowy nie został dosłodzony, nawet dla dopełnienia smaku. Na zasadzie odstępstwa od pierwszej części niniejszej litery określenie „wytrawny” lub „dry” może stanowić uzupełnienie nazwy prawnej napojów spirytusowych spełniających wymogi kategorii 33 i które w związku z tym są dosładzane.

7.   Bez uszczerbku dla art. 11 i 12, art. 13 ust. 2, 3 i 4 zakazuje się stosowania nazw prawnych, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, lub oznaczeń geograficznych w opisie, prezentacji lub etykietowaniu jakiegokolwiek napoju niespełniającego wymogów odnośnej kategorii określonych w załączniku I lub odnośnego oznaczenia geograficznego. Zakaz ten ma również zastosowanie w przypadku, gdy takie nazwy prawne lub oznaczenia geograficzne są stosowane w połączeniu z wyrazami lub sformułowaniami takimi jak: „rodzaju”, „typu”, „w stylu”, „produkcji”, „o smaku” lub jakimikolwiek innymi podobnymi określeniami.

Bez uszczerbku dla art. 12 ust. 1, środki aromatyzujące imitujące napój spirytusowy lub ich stosowanie do produkcji środka spożywczego innego niż napój mogą zawierać w ich prezentacji lub etykietowaniu odniesienia do nazw prawnych, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, pod warunkiem że takie nazwy prawne są uzupełnione określeniem „o smaku” lub jakimikolwiek innymi podobnymi określeniami. Oznaczeń geograficznych nie używa się do opisu takich środków aromatyzujących.

Artykuł 11

Wyrażenia złożone

1.   W opisie, prezentacji i etykietowaniu napojów alkoholowych stosowanie w wyrażeniu złożonym nazwy prawnej przewidzianej dla kategorii napojów spirytusowych określonych w załączniku I albo oznaczenia geograficznego dla napojów spirytusowych jest dozwolone, pod warunkiem że:

a)

alkohol wykorzystany do produkcji napoju alkoholowego pochodzi wyłącznie z napoju spirytusowego, o którym mowa w wyrażeniu złożonym, z wyjątkiem alkoholu, który może występować w środkach aromatyzujących, barwnikach lub innych dozwolonych składnikach wykorzystywanych do produkcji tego napoju alkoholowego; oraz

b)

napój spirytusowy nie został tak rozcieńczony przez dodanie wyłącznie wody, że jego zawartość alkoholu jest niższa niż minimalna zawartość alkoholu przewidziana dla odnośnej kategorii napoju spirytusowego określonej w załączniku I.

2.   Bez uszczerbku dla nazw prawnych przewidzianych w art. 10, określenia „alkohol”, „spirytusowy”, „napój”, „napój spirytusowy” i „woda” nie są częścią wyrażenia złożonego opisującego napój alkoholowy.

3.   Wyrażenia złożone opisujące napój alkoholowy:

a)

umieszcza się przy użyciu jednorodnych znaków o tej samej czcionce, wielkości i kolorze;

b)

nie mogą być rozdzielone jakimikolwiek elementami tekstowymi lub graficznymi, które nie stanowią ich części; oraz

c)

muszą mieć rozmiar czcionki nie większy niż rozmiar czcionki zastosowany do nazwy napoju alkoholowego.

Artykuł 12

Odniesienia

1.   W prezentacji i etykietowaniu środków spożywczych innych niż napoje alkoholowe, odniesienie do nazw prawnych przewidzianych w jednej lub większej liczbie kategorii napojów spirytusowych określonych w załączniku I lub jednego lub większej liczby oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych, są dozwolone pod warunkiem że alkohol wykorzystany do produkcji środka spożywczego pochodzi wyłącznie z napoju spirytusowego lub napojów spirytusowych, o których mowa w odniesieniu do, z wyjątkiem alkoholu, który może być obecny w środkach aromatyzujących, barwnikach lub innych dozwolonych składnikach wykorzystywanych do produkcji tego środka spożywczego.

2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu oraz bez uszczerbku dla rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 (20) i (UE) nr 251/2014 (21) w prezentacji i etykietowaniu napoju alkoholowego innego niż napój spirytusowy odniesienie do nazw prawnych przewidzianych w jednej lub większej liczbie kategorii napojów spirytusowych określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia lub do jednego lub większej liczby oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych są dozwolone pod warunkiem że:

a)

dodany alkohol pochodzi wyłącznie z napoju spirytusowego lub napojów spirytusowych, o których mowa w odniesieniu do; oraz

b)

zawartość każdego składnika alkoholowego jest wskazana co najmniej raz w tym samym polu widzenia co odniesienie, w porządku malejącym według użytych ilości. Zawartość ta musi być równa stosunkowi objętości czystego alkoholu, jaki ma dany składnik, do całkowitej objętości czystego alkoholu w ostatecznym produkcie.

3.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu i art. 13 ust. 4, w opisie, prezentacji i etykietowaniu napoju spirytusowego, który spełnia wymogi kategorii 33–40 w załączniku I, odniesienie do nazw prawnych przewidzianych w jednej lub większej liczbie kategorii napojów spirytusowych określonych w tym załączniku lub do jednego lub większej liczby oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych jest dozwolone pod warunkiem że:

a)

dodany alkohol pochodzi wyłącznie z napoju spirytusowego lub napojów spirytusowych, o których mowa w odniesieniu do;

b)

zawartość każdego składnika alkoholowego jest wskazana co najmniej raz w tym samym polu widzenia co odniesienie, w porządku malejącym według użytych ilości. Zawartość ta musi być równa stosunkowi objętości czystego alkoholu, jaki ma dany składnik, do całkowitej objętości czystego alkoholu w ostatecznym produkcie; oraz

c)

określenie „cream” nie pojawia się w nazwie prawnej napoju spirytusowego, który spełnia wymogi kategorii 33–40 w załączniku I lub w nazwie prawnej napoju spirytusowego lub napojów spirytusowych, o których mowa w odniesieniu do.

4.   Odniesienia, o których mowa w ust. 2 i 3:

a)

nie mogą znajdować się w tym samym wierszu co nazwa napoju alkoholowego; oraz

b)

muszą być zapisane czcionką o rozmiarze nie większym niż połowa rozmiaru czcionki zastosowanej dla nazwy napoju alkoholowego i, w przypadku gdy używane są wyrażenia złożone, czcionką o rozmiarze nie większym niż połowa rozmiaru czcionki zastosowanej w odniesieniu do takich wyrażeń złożonych, zgodnie z art. 11 ust. 3 lit. c).

Artykuł 13

Dodatkowe przepisy dotyczące opisu, prezentacji i etykietowania

1.   Opis, prezentacja lub etykietowanie napoju spirytusowego mogą odnosić się do surowców użytych do produkcji alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego lub destylatów pochodzenia rolniczego użytych do produkcji tego napoju spirytusowego tylko w przypadku gdy ten alkohol etylowy lub te destylaty otrzymano wyłącznie z tych surowców. W takim przypadku wymienia się każdy rodzaj alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego lub destylat pochodzenia rolniczego w porządku malejącym według ilości objętościowej czystego alkoholu.

2.   Nazwy prawne, o których mowa w art. 10, można włączać do wykazu składników środków spożywczych, pod warunkiem że wykaz ten jest zgodny z art. 18–22 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011.

3.   W przypadku mieszaniny lub napoju spirytusowego poddanego kupażowaniu, nazwy prawne przewidziane w kategoriach napojów spirytusowych określonych w załączniku I lub oznaczenia geograficzne napojów spirytusowych mogą być wskazane jedynie w wykazie składników alkoholowych w tym samym polu widzenia co nazwa prawna napoju spirytusowego.

W przypadku, o którym mowa w akapicie pierwszym, wykazowi składników alkoholowych musi towarzyszyć co najmniej jedno z określeń, o których mowa w art. 10 ust. 6 lit. d) i e). Zarówno wykaz składników alkoholowych, jak i określenie towarzyszące umieszcza się w tym samym polu widzenia co nazwa prawna napoju spirytusowego, przy zastosowaniu jednolitej czcionki tego samego kroju i koloru, przy czym rozmiar czcionki nie może być większy niż połowa rozmiaru czcionki zastosowanej do nazwy prawnej.

Ponadto zawartość każdego składnika alkoholowego w wykazie składników alkoholowych wyraża się przynajmniej raz w procentach, w porządku malejącym według użytych ilości. Zawartość ta musi być równa stosunkowi objętości czystego alkoholu, jaki ma dany składnik, do całkowitej objętości czystego alkoholu w danej mieszaninie.

Niniejszy ustęp nie ma zastosowania do napojów spirytusowych poddanych kupażowaniu wyprodukowanych z napojów spirytusowych posiadających to samo oznaczenie geograficzne, lub do napojów spirytusowych poddanych kupażowaniu, w których żaden napój spirytusowy nie posiada oznaczenia geograficznego.

4.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 niniejszego artykułu, jeżeli mieszanina spełnia wymogi jednej z kategorii napojów spirytusowych określonych w załączniku I, mieszanina ta musi być opatrzona nazwą prawną przewidzianą w odpowiedniej kategorii.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, w opisie, prezentacji lub etykietowaniu mieszaniny mogą widnieć nazwy prawne określone w załączniku I lub oznaczenia geograficzne odpowiadające napojom spirytusowym, które zostały wymieszane, pod warunkiem że nazwy te widnieją:

a)

wyłącznie w wykazie składników alkoholowych zawartych w mieszaninie, przy zastosowaniu jednolitej czcionki tego samego kroju i koloru, przy czym rozmiar czcionki nie może być większy niż połowa rozmiaru czcionki zastosowanej do nazwy prawnej; oraz

b)

co najmniej raz w tym samym polu widzenia, co nazwa handlowa mieszaniny.

Ponadto zawartość każdego składnika alkoholowego w wykazie składników alkoholowych wyraża się przynajmniej raz w procentach, w porządku malejącym według użytych ilości. Zawartość ta musi być równa stosunkowi objętości czystego alkoholu, jaki ma dany składnik, do całkowitej objętości czystego alkoholu w danej mieszaninie.

5.   Stosowanie nazw surowców roślinnych, których używa się jako nazw prawne niektórych napojów spirytusowych, musi pozostawać bez uszczerbku dla stosowania nazw tych surowców roślinnych w prezentacji i etykietowaniu innych środków spożywczych. Nazwy takich surowców można stosować w opisie, prezentacji lub etykietowaniu innych napojów spirytusowych, pod warunkiem że takie użycie nie wprowadza konsumenta w błąd.

6.   W opisie, prezentacji lub etykietowaniu napoju spirytusowego można podawać okres leżakowania lub dojrzewania, tylko w przypadku gdy odnosi się on do najmłodszego składnika alkoholowego napoju spirytusowego, a w każdym razie pod warunkiem że wszystkie czynności związane z dojrzewaniem napoju spirytusowego odbywały się pod nadzorem skarbowym państwa członkowskiego lub nadzorem zapewniającym równoważne gwarancje. Komisja ustanawia publiczny rejestr organów wyznaczanych przez każde państwo członkowskie do nadzorowania procesów dojrzewania.

7.   Nazwę prawną napoju spirytusowego wskazuje się w elektronicznym dokumencie administracyjnym, o którym mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 684/2009 (22). W przypadku gdy w opisie, prezentacji lub etykietowaniu podany jest okres leżakowania lub dojrzewania napoju spirytusowego, podaje się go również w tym elektronicznym dokumencie towarzyszącym.

Artykuł 14

Wskazanie miejsca pochodzenia

1.   W przypadku wskazania miejsca pochodzenia napoju spirytusowego innego niż oznaczenie geograficzne lub znaki towarowe w opisie, prezentacji lub etykietowaniu, informacja ta musi odnosić się do miejsca lub regionu, w którym następuje etap procesu produkcji decydujący o cechach gotowego napoju spirytusowego oraz jego istotnych właściwościach końcowych.

2.   W odniesieniu do napojów spirytusowych nie jest wymagane wskazanie państwa pochodzenia lub miejsca pochodzenia podstawowego składnika, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr 1169/2011.

Artykuł 15

Język używany do nazw napojów spirytusowych

1.   Określeń pisanych kursywą w załącznikach I i II oraz oznaczeń geograficznych nie tłumaczy się na etykiecie ani w opisie i prezentacji napojów spirytusowych.

2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w przypadku napojów spirytusowych wytworzonych w Unii i przeznaczonych do wywozu, określeniom, o których mowa w ust. 1, oraz oznaczeniom geograficznym mogą towarzyszyć tłumaczenia, transkrypcje lub transliteracje, pod warunkiem że takie określenia i oznaczenia geograficzne w języku oryginalnym nie są ukryte.

Artykuł 16

Stosowanie unijnego symbolu oznaczeń geograficznych

Unijny symbol chronionych oznaczeń geograficznych ustanowiony zgodnie z art. 12 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 może być stosowany w opisie, prezentacji i etykietowaniu napojów spirytusowych, których nazwy są oznaczeniami geograficznymi.

Artykuł 17

Zakaz stosowania kapturków i folii wykonanych na bazie ołowiu

Napojów spirytusowych nie przechowuje się w celu sprzedaży ani nie wprowadza do obrotu w pojemnikach wyposażonych w zamknięcia osłaniane kapturkami lub folią wykonanymi na bazie ołowiu.

Artykuł 18

Unijne referencyjne metody analizy

1.   W przypadku gdy alkohol etylowy pochodzenia rolniczego, destylaty pochodzenia rolniczego lub napoje spirytusowe mają być analizowane w celu kontroli, czy są one zgodne z niniejszym rozporządzeniem, taka analiza musi być zgodna z unijnymi referencyjnymi metodami analizy w celu określenia składu chemicznego i składu fizycznego oraz właściwości organoleptycznych.

Dozwolone są inne metody analizy, na odpowiedzialność dyrekcji laboratorium, pod warunkiem że dokładność, powtarzalność oraz odtwarzalność metod są przynajmniej równoważne dokładności, powtarzalności i odtwarzalności odnośnych unijnych referencyjnych metod analizy.

2.   W przypadku gdy unijne metody analizy nie zostały ustanowione w celu wykrywania i oznaczania ilościowego substancji zawartych w konkretnym napoju spirytusowym, można stosować jedną lub większą liczbę następujących metod:

a)

metody analizy, które zostały potwierdzone w ramach procedur uznanych na poziomie międzynarodowym i które w szczególności spełniają kryteria określone w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (23);

b)

metody analizy odpowiadające zalecanym normom Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO);

c)

metody analizy uznane i opublikowane przez Międzynarodową Organizację ds. Winorośli i Wina (OIV); lub

d)

w przypadku braku metod, o których mowa w lit. a), b) lub c), ze względu na dokładność, powtarzalność i odtwarzalność wyników:

metoda analizy zatwierdzona przez odnośne państwo członkowskie,

w razie konieczności, każda inna odpowiednia metoda analizy.

Artykuł 19

Przekazane uprawnienia

1.   Aby uwzględnić stosowany w państwach członkowskich tradycyjny dynamiczny proces dojrzewania brandy znany jako system „criaderas y solera” lub „solera e criaderas” określony w załączniku III, Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 46 aktów delegowanych uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez:

a)

określenie odstępstw od art. 13 ust. 6 w odniesieniu do podawania okresu leżakowania lub wieku w opisie, prezentacji lub etykietowaniu takiej brandy; oraz

b)

ustanowienie odpowiednich mechanizmów kontroli takiej brandy.

2.   Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 46 aktów delegowanych uzupełniających niniejsze rozporządzenie, dotyczących ustanowienia publicznego rejestru organów wyznaczonych przez każde państwo członkowskie do monitorowania procesów dojrzewania, o których mowa w art. 13 ust. 6.

Artykuł 20

Uprawnienia wykonawcze

Komisja może przyjmować w drodze aktów wykonawczych:

a)

przepisy niezbędne do przekazywania informacji przez państwa członkowskie w odniesieniu do organów wyznaczonych do monitorowania procesu dojrzewania zgodnie z art. 13 ust. 6;

b)

jednolite przepisy dotyczące wskazywania państwa pochodzenia lub miejsca pochodzenia w opisie, prezentacji lub etykietowaniu napojów spirytusowych, o których mowa w art. 14;

c)

przepisy dotyczące wykorzystywania unijnego symbolu, o którym mowa w art. 16, w opisie, prezentacji i etykietowaniu napojów spirytusowych;

d)

szczegółowe przepisy techniczne dotyczące unijnych referencyjnych metod analizy, o których mowa w art. 18.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 47 ust. 2.

ROZDZIAŁ III

OZNACZENIA GEOGRAFICZNE

Artykuł 21

Ochrona oznaczeń geograficznych

1.   Oznaczenia geograficzne chronione na mocy niniejszego rozporządzenia mogą być wykorzystywane przez wszelkie podmioty gospodarcze wprowadzające do obrotu napoje spirytusowe produkowane zgodnie z odpowiednią specyfikacją produktu.

2.   Oznaczenia geograficzne chronione na mocy niniejszego rozporządzenia podlegają ochronie przed:

a)

wszelkim bezpośrednim lub pośrednim wykorzystywaniem w celach handlowych nazwy zarejestrowanej w odniesieniu do produktów nieobjętych rejestracją w przypadku gdy produkty te są porównywalne do produktów zarejestrowanych pod tą nazwą lub w przypadku gdy jej stosowanie stanowi wykorzystywanie renomy chronionej nazwy, w tym również w przypadku gdy produkty te są wykorzystywane jako składnik;

b)

wszelkim niewłaściwym stosowaniem, imitacją lub przywołaniem, nawet jeśli prawdziwe pochodzenie produktów lub usług jest wskazane lub chroniona nazwa jest przetłumaczona lub towarzyszą jej określenia, takie jak: „styl”, „typ”, „rodzaj”„metoda”, „jak produkowane w”, „imitacja”, „smak”, „jak” lub podobne, w tym również gdy produkty te są wykorzystywane jako składnik;

c)

wszelkimi innymi fałszywymi lub mylącymi wskazaniami odnoszącymi się do pochodzenia, charakteru lub istotnych właściwości produktu w jego opisie, prezentacji lub etykietowaniu, które mogłyby przekazać fałszywe wrażenie co do pochodzenia produktu;

d)

wszelkimi innymi praktykami, które mogłyby wprowadzać konsumenta w błąd co do prawdziwego pochodzenia produktu.

3.   Oznaczenia geograficzne chronione na mocy niniejszego rozporządzenia nie mogą stać się w Unii nazwami rodzajowymi.

4.   Ochrona, o której mowa w ust. 2, ma również zastosowanie w odniesieniu do towarów wprowadzanych na obszar celny Unii bez dopuszczenia ich tam do swobodnego obrotu.

Artykuł 22

Specyfikacja produktu

1.   Oznaczenie geograficzne chronione na mocy niniejszego rozporządzenia musi być zgodne ze specyfikacją produktu, która zawiera co najmniej następujące informacje:

a)

nazwę, która ma zostać objęta ochroną jako oznaczenie geograficzne, w formie stosowanej w handlu lub w języku potocznym, wyłącznie w językach, które są lub dawniej były używane do opisu tego konkretnego produktu na określonym obszarze geograficznym, w oryginalnej pisowni oraz – w przypadku różnic w zapisie – w alfabecie łacińskim;

b)

kategorię napoju spirytusowego lub określenie „napój spirytusowy”, jeżeli napój spirytusowy nie spełnia wymogów określonych dla kategorii napojów spirytusowych określonych w załączniku I;

c)

opis cech napoju spirytusowego, w tym również, w stosownych przypadkach, skład surowcowy produktu, a także główne właściwości fizyczne, chemiczne lub organoleptyczne produktu oraz szczególne cechy tego produktu w porównaniu z napojami spirytusowymi należącymi do tej samej kategorii;

d)

określenie obszaru geograficznego wyznaczonego na podstawie związku, o którym mowa w lit. f);

e)

opis metody produkcji napoju spirytusowego oraz, w stosownych przypadkach, autentycznych i niezmiennych lokalnych metod produkcji;

f)

szczegółowe informacje dotyczące związku między określoną jakością, renomą lub inną cechą produktu a jego pochodzeniem geograficznym;

g)

nazwy i adresy właściwych organów lub, o ile są dostępne, nazwy i adresy jednostek dokonujących kontroli zgodności z wymogami specyfikacji produktu na podstawie art. 38, a także ich szczegółowe zadania;

h)

wszelkie szczegółowe przepisy dotyczące etykietowania danego oznaczenia geograficznego.

W stosownych przypadkach wymogi dotyczące pakowania włącza się do specyfikacji produktu, wraz z uzasadnieniem, dlaczego pakowanie musi odbywać się na określonym obszarze geograficznym w celu zagwarantowania jakości, zapewnienia pochodzenia lub kontroli, z uwzględnieniem prawa Unii, w szczególności prawa Unii w zakresie swobodnego przepływu towarów i swobodnego świadczenia usług.

2.   Dokumentację techniczną złożoną jako część jakiegokolwiek wniosku przed dniem 8 czerwca 2019 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 110/2008 uznaje się za specyfikację produktu zgodnie z niniejszym artykułem.

Artykuł 23

Treść wniosków o rejestrację oznaczenia geograficznego

1.   Wniosek o rejestrację oznaczenia geograficznego zgodnie z art. 24 ust. 5 lub 8, zawiera co najmniej następujące informacje:

a)

nazwę i adres grupy składającej wniosek oraz właściwych organów lub, o ile są dostępne, jednostek dokonujących kontroli zgodności z wymogami specyfikacji produktu;

b)

specyfikację produktu przewidzianą w art. 22;

c)

jednolity dokument, w którym przedstawia się następujące informacje:

(i)

główne punkty specyfikacji produktu, w tym nazwę, która ma być chroniona, kategorię, do której należy napój spirytusowy, lub określenie „napój spirytusowy”, metodę produkcji, opis cech napoju spirytusowego, zwięzłą definicję obszaru geograficznego oraz, w stosownych przypadkach, szczegółowe przepisy dotyczące pakowania i etykietowania;

(ii)

opis związku między napojem spirytusowym a jego pochodzeniem geograficznym, o którym mowa w art. 3 pkt 4, w tym – w stosownych przypadkach – szczegółowe elementy opisu produktu lub metody produkcji, które uzasadniają ten związek.

Wniosek, o którym mowa w art. 24 ust. 8, zawiera również odesłanie do publikacji specyfikacji produktu oraz dowód świadczący o tym, że nazwa danego produktu jest chroniona w jego kraju pochodzenia.

2.   Dokumentacja wniosku, o której mowa w art. 24 ust. 7, obejmuje:

a)

nazwę i adres grupy składającej wniosek;

b)

jednolity dokument, o którym mowa w ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu;

c)

oświadczenie państwa członkowskiego, że uznało ono wniosek za spełniający wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu i przepisach przyjętych na jego podstawie;

d)

odesłanie do publikacji specyfikacji produktu.

Artykuł 24

Wniosek o rejestrację oznaczenia geograficznego

1.   Wnioski o rejestrację oznaczenia geograficznego zgodnie z niniejszym rozdziałem mogą składać wyłącznie grupy, które pracują z napojem spirytusowym, którego nazwa ma być zarejestrowana.

2.   Organ wyznaczony przez państwo członkowskie można uznać za grupę do celów niniejszego rozdziału, jeżeli utworzenie grupy przez zainteresowanych producentów nie jest wykonalne z powodu ich liczby, położenia geograficznego lub cech organizacyjnych. W takim przypadku w dokumentacji wniosku, o której mowa w art. 23 ust. 2, wskazuje się te powody.

3.   Jedną osobę fizyczną lub prawną można uznać za grupę do celów niniejszego rozdziału, jeżeli spełnione są oba następujące warunki:

a)

dana osoba jest jedynym producentem, który chce złożyć wniosek o rejestrację; oraz

b)

określony obszar geograficzny posiada cechy, które różnią się znacznie od cech obszarów sąsiadujących, cechy napoju spirytusowego różnią się od cech napojów spirytusowych wytwarzanych na obszarach sąsiadujących lub napój spirytusowy posiada szczególną jakość, renomę lub inną cechę, która jest wyraźnie wynika z jego pochodzenia geograficznego.

4.   W przypadku oznaczenia geograficznego odnoszącego się do transgranicznego obszaru geograficznego większa liczba grup z różnych państw członkowskich lub państw trzecich może złożyć wspólny wniosek o rejestrację.

W przypadku złożenia wspólnego wniosku, zostaje on przedłożony Komisji przez zainteresowane państwo członkowskie lub grupę składają wniosek w odnośnym państwie trzecim, bezpośrednio lub za pośrednictwem organów tego państwa trzeciego po konsultacji ze wszystkimi zainteresowanymi organami i grupami wnioskodawców. Wspólny wniosek zawiera oświadczenie, o którym mowa w art. 23 ust. 2 lit. c), ze wszystkich zainteresowanych państw członkowskich. Wymogi określone w art. 23 muszą być spełnione we wszystkich zainteresowanych państwach członkowskich i odnośnych państwach trzecich.

W przypadku wspólnych wniosków odpowiednie krajowe procedury sprzeciwu przeprowadzane są we wszystkich zainteresowanych państwach członkowskich.

5.   W przypadku gdy wniosek dotyczy obszaru geograficznego znajdującego się w danym państwie członkowskim, składa się go organom tego państwa członkowskiego.

Państwo członkowskie rozpatruje wniosek przy wykorzystaniu właściwych środków w celu sprawdzenia, czy jest on uzasadniony i czy spełnia wymogi niniejszego rozdziału.

6.   Państwo członkowskie – w ramach rozpatrywania wniosku, o którym mowa w ust. 5 akapit drugi – wszczyna krajową procedurę sprzeciwu, która zapewnia odpowiednie opublikowanie wniosku, o którym mowa w ust. 5, oraz zapewnia rozsądny termin, w którym każda osoba fizyczna lub prawna mająca uzasadniony interes oraz mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na jego terytorium może wnieść sprzeciw wobec wniosku.

Państwo członkowskie bada dopuszczalność każdego sprzeciwu otrzymanego zgodnie z kryteriami, o których mowa w art. 28.

7.   Jeżeli – po dokonaniu oceny każdego otrzymanego sprzeciwu – państwo członkowskie uzna, że wymogi niniejszego rozdziału są spełnione, może podjąć decyzję pozytywną i przekazać dokumentację wniosku Komisji. W takim przypadku informuje ono Komisję o dopuszczalnych sprzeciwach otrzymanych od osób fizycznych lub prawnych, które w sposób zgodny z prawem wprowadziły dane produkty na rynek, używając danych nazw nieprzerwanie przez co najmniej pięć lat poprzedzających datę publikacji, o której mowa w ust. 6. Państwa członkowskie informują również Komisję o wszelkich krajowych postępowaniach sądowych, które mogą mieć wpływ na procedurę rejestracji.

Państwo członkowskie zapewnia, aby w przypadku gdy podejmie decyzję pozytywną zgodnie z akapitem pierwszym decyzja ta została podana do wiadomości publicznej, oraz aby każda osoba fizyczna lub prawna mająca uzasadniony interes miały możliwość odwołania.

Państwo członkowskie zapewnia publikację wersji specyfikacji produktu, na której oparta jest jego pozytywna decyzja, oraz zapewnia elektroniczny dostęp do specyfikacji produktu.

Państwo członkowskie zapewnia również odpowiednią publikację wersji specyfikacji produktu, na podstawie której Komisja podjęła swoją decyzję zgodnie z art. 26 ust. 2.

8.   W przypadku gdy wniosek dotyczy obszaru geograficznego w państwie trzecim, wniosek składa się do Komisji, bezpośrednio albo za pośrednictwem organów danego państwa trzeciego.

9.   Dokumenty, o których mowa w niniejszym artykule, przesyłane do Komisji, sporządza się w jednym z języków urzędowych Unii.

Artykuł 25

Tymczasowa ochrona krajowa

1.   Państwo członkowskie może – wyłącznie na zasadzie tymczasowej – przyznać nazwie ochronę na poziomie krajowym na podstawie niniejszego rozdziału, ze skutkiem od dnia, w którym wniosek o rejestrację został złożony Komisji.

2.   Taka ochrona krajowa ustaje z dniem podjęcia decyzji w sprawie rejestracji na podstawie niniejszego rozdziału albo wycofania wniosku.

3.   W przypadku gdy nazwa nie zostanie zarejestrowana na podstawie niniejszego rozdziału, za konsekwencje takiej ochrony krajowej odpowiada wyłącznie zainteresowane państwo członkowskie.

4.   Środki podejmowane przez państwa członkowskie na podstawie ust. 1 wywołują skutki jedynie na poziomie krajowym i nie mogą mieć wpływu na handel wewnątrzunijny lub międzynarodowy.

Artykuł 26

Rozpatrywanie wniosku przez Komisję oraz publikacja otwierająca procedurę sprzeciwu

1.   Komisja rozpatruje każdy wniosek otrzymany na podstawie art. 24 przy wykorzystaniu właściwych środków, aby sprawdzić, czy jest on uzasadniony, spełnia wymogi niniejszego rozdziału, a także czy uwzględniono interesy zainteresowanych stron spoza państwa członkowskiego, w którym złożono wniosek. Takie rozpatrywania wniosku opiera się na jednolitym dokumencie, o którym mowa w art. 23 ust. 1 lit. c), obejmuje sprawdzenie, czy we wniosku nie występują oczywiste błędy, i co do zasady nie może trwać dłużej niż sześć miesięcy. Jednakże w przypadku gdy termin ten zostanie przekroczony, Komisja natychmiast pisemnie powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia.

Co najmniej raz w miesiącu Komisja podaje do wiadomości publicznej wykaz nazw, w odniesieniu do których złożono jej wnioski o rejestrację, wraz z datą ich przedłożenia. Wykaz zawiera również nazwę państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, z którego pochodzi wniosek.

2.   W przypadku gdy po rozpatrzeniu wniosku zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy Komisja uzna, że wymogi niniejszego rozdziału są spełnione, publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej jednolity dokument, o którym mowa w art. 23 ust. 1 lit. c), oraz odesłanie do publikacji specyfikacji produktu.

Artykuł 27

Procedura sprzeciwu

1.   W terminie trzech miesięcy od dnia publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej organy państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, lub osoba fizyczna lub prawna mająca uzasadniony interes oraz mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie trzecim może przedłożyć Komisji zawiadomienie o sprzeciwie.

Każda osoba fizyczna lub prawna mająca uzasadniony interes oraz mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym złożono wniosek, może przedłożyć zawiadomienie o sprzeciwie w państwie członkowskim, w którym osoba ta ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, w terminie pozwalającym na zgłoszenie sprzeciwu zgodnie z akapitem pierwszym.

Zawiadomienie o sprzeciwie zawiera oświadczenie, że wniosek mógłby naruszać wymogi niniejszego rozdziału.

Zawiadomienie o sprzeciwie, które nie zawiera takiego oświadczenia, uznaje się za nieważne.

Komisja bezzwłocznie przekazuje zawiadomienie o sprzeciwie organowi lub jednostce, która złożyła wniosek.

2.   Jeśli Komisji przedłożono zawiadomienie o sprzeciwie, a następnie w terminie dwóch miesięcy uzasadnione oświadczenie o sprzeciwie, Komisja sprawdza dopuszczalność tego uzasadnionego oświadczenia o sprzeciwie.

3.   W terminie dwóch miesięcy od otrzymania dopuszczalnego uzasadnionego oświadczenia o sprzeciwie Komisja wzywa organ lub osobę, które przedłożyły sprzeciw, oraz organ lub jednostkę, która złożyła wniosek, do podjęcia odpowiednich konsultacji przez okres czasu, który nie może przekroczyć trzech miesięcy. Termin ten rozpoczyna bieg w dniu, w którym zainteresowane strony otrzymają wezwanie drogą elektroniczną.

Organ lub osoba, która przedłożyła sprzeciw oraz organ lub jednostka, która złożyła wniosek, bez zbędnej zwłoki rozpoczynają takie odpowiednie konsultacje. Przekazują sobie wzajemnie odnośne informacje, aby ocenić, czy wniosek o rejestrację jest zgodny z wymogami niniejszego rozdziału. W przypadku braku porozumienia informacje te przekazuje się również Komisji.

Gdy zainteresowane strony osiągną porozumienie, organy państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, z którego złożono wniosek, powiadamiają Komisję o wszystkich czynnikach, które umożliwiły osiągnięcie tego porozumienia, w tym o opiniach wnioskodawcy i organów państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, lub innych osób fizycznych i prawnych, które przedłożyły sprzeciw.

Bez względu na to, czy porozumienie zostało osiągnięte, Komisję powiadamia się w ciągu miesiąca od zakończenia konsultacji.

W każdym momencie w ciągu tych trzech miesięcy Komisja na wniosek wnioskodawcy może przedłużyć termin konsultacji maksymalnie o trzy miesiące.

4.   W przypadku gdy w wyniku odpowiednich konsultacji, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, dokonano znacznych zmian w szczegółowych informacjach opublikowanych zgodnie z art. 26 ust. 2, Komisja powtarza rozpatrywanie wniosku, o którym mowa w art. 26.

5.   Zawiadomienie o sprzeciwie, uzasadnione oświadczenie o sprzeciwie oraz związane z nimi dokumenty przesyłane do Komisji zgodnie z ust. 1–4 sporządza się w jednym z języków urzędowych Unii.

Artykuł 28

Podstawy sprzeciwu

1.   Uzasadnione oświadczenie o sprzeciwie, o którym mowa w art. 27 ust. 2, jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy Komisja otrzyma je w terminie określonym w tym artykule oraz jeżeli wykaże ono, że:

a)

proponowane oznaczenie geograficzne jest niezgodne z definicją w art. 3 pkt 4 lub nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 22;

b)

rejestracja proponowanego oznaczenia geograficznego byłaby sprzeczna z art. 34 lub 35;

c)

rejestracja proponowanego oznaczenia geograficznego zagrażałaby istnieniu całkowicie lub częściowo identycznej nazwy lub znaku towarowego, lub istnieniu produktów, które były zgodnie z prawem wprowadzane do obrotu przez okres co najmniej pięciu lat poprzedzających datę publikacji przewidzianą w art. 26 ust. 2; lub

d)

nie są spełnione wymogi, o których mowa w art. 31 i 32.

2.   Podstawy sprzeciwu podlegają ocenie w odniesieniu do terytorium Unii.

Artykuł 29

Okresy przejściowe w stosowaniu chronionych oznaczeń geograficznych

1.   Komisja może przyjmować akty wykonawcze przyznające okres przejściowy do pięciu lat, aby w przypadku napojów spirytusowych pochodzących z państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, których nazwa pozostaje w sprzeczności z art. 21 ust. 2, umożliwić dalsze stosowanie oznaczenia, z którym zostały wprowadzone do obrotu, pod warunkiem wykazania w dopuszczalnym oświadczeniu o sprzeciwie na podstawie art. 24 ust. 6 lub art. 27, że nazwa zagrażałaby istnieniu:

a)

całkowicie identycznej nazwy lub nazwy złożonej, której jedno z określeń jest identyczne z nazwą, która ma być zarejestrowana; lub

b)

innych nazw podobnych do nazwy, która ma być zarejestrowana, odnoszących się do napojów spirytusowych, które były zgodnie z prawem wprowadzane do obrotu przez okres co najmniej pięciu lat poprzedzających datę publikacji przewidzianej w art. 26 ust. 2.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 47 ust. 2.

2.   Bez uszczerbku dla art. 36, Komisja może przyjmować akty wykonawcze przedłużające okres przejściowy przyznany na mocy ust. 1 niniejszego artykułu na okres nieprzekraczający 15 lat, lub zezwolić na dalsze stosowanie przez okres nieprzekraczający 15 lat w należycie uzasadnionych przypadkach, pod warunkiem wykazania, że:

a)

oznaczenie, o którym mowa w ust. 1, było używane zgodnie z prawem w sposób konsekwentny i uczciwy przez co najmniej 25 lat przed złożeniem Komisji wniosku o ochronę;

b)

używanie oznaczenia, o którym mowa w ust. 1, nigdy nie było podyktowane chęcią odniesienia korzyści z renomy zarejestrowanego oznaczenia geograficznego; oraz

c)

konsument nie został wprowadzony ani nie mógłby zostać wprowadzony w błąd co do prawdziwego pochodzenia produktu.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 47 ust. 2.

3.   Przy stosowaniu oznaczenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, wskazanie kraju pochodzenia musi być wyraźnie i jasno podane w etykietowaniu.

Artykuł 30

Decyzja o rejestracji

1.   W przypadku gdy – na podstawie informacji dostępnych Komisji w ramach rozpatrywania wniosku zgodnie z art. 26 ust. 1 akapit pierwszy – Komisja uzna, że nie spełniono wymogów rejestracji proponowanego oznaczenia geograficznego, informuje zainteresowane państwo członkowskie lub zainteresowane wnioskujące państwo trzecie o powodach odrzucenia i przewiduje dwa miesiące na przedłożenie przez nie uwag. Jeżeli Komisja nie otrzyma uwag lub pomimo otrzymania uwag nadal uważa, że warunki rejestracji nie są spełnione, odrzuca wniosek w drodze aktów wykonawczych, chyba że wniosek został wycofany. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 47 ust. 2.

2.   Jeżeli Komisja nie otrzyma żadnego zawiadomienia o sprzeciwie lub żadnego dopuszczalnego uzasadnionego oświadczenia o sprzeciwie na podstawie art. 27, przyjmuje akty wykonawcze, bez stosowania procedury, o której mowa w art. 47 ust. 2, w celu rejestracji nazwy.

3.   Jeżeli Komisja otrzyma dopuszczalne uzasadnione oświadczenie o sprzeciwie, po przeprowadzeniu właściwych konsultacji, o których mowa w art. 27 ust. 3, oraz uwzględniając wyniki tych konsultacji:

a)

jeżeli osiągnięto porozumienie – rejestruje nazwę w drodze aktów wykonawczych przyjętych bez stosowania procedury, o której mowa w art. 47 ust. 2, oraz – w razie konieczności – zmienia informacje opublikowane na podstawie art. 26 ust. 2, pod warunkiem że zmiany te nie są istotne; albo

b)

jeżeli nie osiągnięto porozumienia – przyjmuje akty wykonawcze decydujące o rejestracji. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 47 ust. 2.

4.   Akty rejestracji oraz decyzje o odrzuceniu publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Akt rejestracji udziela ochrony, o której mowa w art. 21, oznaczenia geograficznego.

Artykuł 31

Zmiany w specyfikacji produktu

1.   Każda grupa mająca uzasadniony interes może złożyć wniosek o zatwierdzenie zmiany w specyfikacji produktu.

Wnioski zawierają opis i uzasadnienie zmian, o które wystąpiono.

2.   Zmiany w specyfikacji produktu klasyfikuje się w ramach dwóch kategorii z uwagi na ich wagę:

a)

zmiany na poziomie Unii wymagające procedury sprzeciwu na poziomie Unii;

b)

zmiany standardowe wprowadzane na poziomie państwa członkowskiego lub państwa trzeciego.

3.   Zmianę uznaje się za zmianę na poziomie Unii, jeżeli:

a)

obejmuje zmianę nazwy lub jakiejkolwiek części nazwy oznaczenia geograficznego zarejestrowanego na podstawie niniejszego rozporządzenia;

b)

polega na zmianie nazwy prawnej lub kategorii napoju spirytusowego;

c)

grozi pozbawieniem tego napoju spirytusowego danej jakości, renomy lub innej cechy, która zasadniczo wynika z jego pochodzenia geograficznego;

d)

wiąże się z kolejnymi ograniczeniami przy wprowadzaniu produktu do obrotu.

Wszelkie inne zmiany uznaje się za zmiany standardowe.

Za zmianę standardową uznaje się również tymczasową zmianę w przypadku tymczasowej zmiany specyfikacji produktu wynikającej z nałożenia obowiązkowych środków sanitarnych i fitosanitarnych przez organy publiczne lub związanej z katastrofami naturalnymi lub niekorzystnymi warunkami pogodowymi formalnie uznanymi przez właściwe organy.

4.   Zmiany na poziomie Unii zatwierdza Komisja. Procedura zatwierdzenia opiera się odpowiednio na procedurze określonej w art. 24 i art. 26–30. Wnioski o zmiany na poziomie Unii złożone przez państwo trzecie lub przez producentów z państwa trzeciego muszą zawierać dowód, że wnioskowana zmiana jest zgodna z przepisami mającymi zastosowanie w tym państwie trzecim do ochrony oznaczeń geograficznych.

5.   Zmiany standardowe zatwierdza państwo członkowskie, na terytorium którego znajduje się obszar geograficzny danego produktu. W odniesieniu do państw trzecich zmiany zatwierdza się zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie w danym państwie trzecim.

6.   Rozpatrywanie wniosku o zmianę obejmuje wyłącznie proponowaną zmianę.

Artykuł 32

Cofnięcie rejestracji

1.   Komisja może – z własnej inicjatywy lub na wniosek każdej osoby fizycznej lub prawnej mającej uzasadniony interes – przyjmować akty wykonawcze, aby cofnąć rejestrację oznaczenia geograficznego w którymkolwiek z następujących przypadków:

a)

gdy nie można już zapewnić zgodności z wymogami specyfikacji;

b)

gdy żaden produkt z danym oznaczeniem geograficznym nie został wprowadzany do obrotu od co najmniej siedmiu kolejnych lat.

Do procedury cofnięcia stosuje się odpowiednio art. 24, 26, 27, 28 i 30.

2.   Niezależnie od ust. 1 Komisja może – na wniosek producentów napoju spirytusowego wprowadzanego na rynek pod danym zarejestrowanym oznaczeniem geograficznym – przyjmować akty wykonawcze, aby cofnąć odpowiednią rejestrację.

3.   W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, przed przyjęciem aktu wykonawczego Komisja konsultuje się z organami państwa członkowskiego, organami państwa trzeciego lub, w miarę możliwości, z producentem z państwa trzeciego, który pierwotnie złożył wniosek o rejestrację danego oznaczenia geograficznego, chyba że wniosek o cofnięcie złożyli bezpośrednio ci pierwotni wnioskodawcy.

4.   Akty wykonawcze, o których mowa w niniejszym artykule, przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 47 ust. 2.

Artykuł 33

Rejestr oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych

1.   Do dnia 8 czerwca 2021 r. Komisja przyjmie zgodnie z art. 46 akty delegowane uzupełniające niniejsze rozporządzenie poprzez ustanowienie powszechnie dostępnego elektronicznego rejestru oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych uznanych w ramach niniejszego systemu (zwanego dalej „rejestrem”), który będzie aktualizowany.

2.   Nazwę oznaczenia geograficznego rejestruje się w pisowni oryginalnej. W przypadku gdy oryginalnym alfabetem nie jest alfabet łaciński, wraz z nazwą w pisowni oryginalnej rejestruje się jej transkrypcję lub transliterację w alfabecie łacińskim.

W odniesieniu do oznaczeń geograficznych zarejestrowanych na mocy niniejszego rozdziału rejestr zapewnia bezpośredni dostęp do jednolitych dokumentów i zawiera również odniesienie do publikacji specyfikacji produktu.

W przypadku oznaczeń geograficznych zarejestrowanych przed dniem 8 czerwca 2019 r. rejestr zapewnia bezpośredni dostęp do głównych specyfikacji dokumentacji technicznej określonych w art. 17 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 110/2008.

Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 46 uzupełniające niniejszy ustęp poprzez ustanowienie dodatkowych szczegółowych przepisów dotyczących formy i treści tego rejestru.

3.   Oznaczenia geograficzne odnoszące się do napojów spirytusowych wytworzonych w państwach trzecich, które podlegają ochronie w Unii na mocy umów międzynarodowych, których Unia jest umawiającą się stroną, można włączać do rejestru jako oznaczenia geograficzne.

Artykuł 34

Homonimiczne oznaczenia geograficzne

1.   Jeżeli nazwa, w odniesieniu do której złożono wniosek, jest homonimiczna lub częściowo homonimiczna w stosunku do nazwy już zarejestrowanej na podstawie niniejszego rozporządzenia, rejestruje się ją z należytym uwzględnieniem miejscowego i tradycyjnego użycia oraz wszelkiego ryzyka błędnego zrozumienia.

2.   Nazwa homonimiczna prowadząca do błędnego przekonania konsumenta, że produkty pochodzą z innego terytorium, nie podlega rejestracji nawet w przypadku, gdy nazwa jest poprawna w odniesieniu do rzeczywistego terytorium, regionu lub miejsca pochodzenia tych produktów.

3.   Stosowanie zarejestrowanej nazwy homonimicznej uwarunkowane jest wyraźnym rozróżnieniem w praktyce między nazwą już zamieszczoną w rejestrze, a zarejestrowaną następnie nazwą homonimiczną, z uwzględnieniem potrzeby sprawiedliwego traktowania zainteresowanych producentów i niewprowadzania konsumenta w błąd.

4.   Ochrona oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych, o której mowa w art. 21 niniejszego rozporządzenia, pozostaje bez uszczerbku dla chronionych oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów zgodnie z rozporządzeniami (UE) nr 1308/2013 i (UE) nr 251/2014.

Artykuł 35

Uzasadnione podstawy odmowy objęcia ochroną

1.   Nazw rodzajowych nie obejmuje się ochroną jako oznaczeń geograficznych.

W celu ustalenia, czy nazwa stała się nazwą rodzajową, czy też nie, bierze się pod uwagę wszystkie odpowiednie czynniki, w szczególności:

a)

bieżąca sytuacja w Unii, w szczególności w obszarach konsumpcji;

b)

odpowiednie przepisy unijne lub krajowe.

2.   Nazwy nie obejmuje się ochroną jako oznaczenia geograficznego w przypadku gdy w związku z reputacją i renomą znaku towarowego ochrona mogłaby wprowadzić konsumentów w błąd co do identyfikacji napoju spirytusowego.

3.   Nazwę obejmuje się ochroną jako oznaczenie geograficzne wyłącznie w przypadku, gdy etapy produkcji, którym napój spirytusowy zawdzięcza daną jakość, renomę lub inną cechę towaru zasadniczo wynikającą z jego pochodzenia geograficznego, mają miejsce na danym obszarze geograficznym.

Artykuł 36

Zależność między znakami towarowymi a oznaczeniami geograficznymi

1.   Odmawia się rejestracji znaku towarowego lub unieważnia się ją, jeżeli jego użycie odpowiada lub odpowiadałoby jednej lub większej liczbie sytuacji, o których mowa w art. 21 ust. 2.

2.   Znak towarowy, którego używanie odpowiada jednej lub większej liczbie sytuacji, o których mowa w art. 21 ust. 2, zgłoszony, zarejestrowany lub – o ile jest to przewidziane w odnośnych przepisach – nabyty poprzez używanie w dobrej wierze na terytorium Unii, przed dniem złożenia Komisji wniosku o ochronę oznaczenia geograficznego, może być dalej stosowany lub może zostać odnowiony, niezależnie od rejestracji oznaczenia geograficznego, pod warunkiem że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności lub wygaśnięcia znaku towarowego na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 (24) lub rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 (25).

Artykuł 37

Istniejące zarejestrowane oznaczenia geograficzne

Oznaczenia geograficzne napojów spirytusowych zarejestrowane w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 110/2008 i w związku z tym chronione na podstawie tego rozporządzenia są automatycznie objęte ochroną jako oznaczenia geograficzne na podstawie niniejszego rozporządzenia. Komisja włącza je do rejestru, o którym mowa w art. 33 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 38

Kontrola zgodności ze specyfikacją produktu

1.   Państwa członkowskie sporządzają i aktualizują wykaz podmiotów produkujących napoje spirytusowe z oznaczeniem geograficznym zarejestrowanym na podstawie niniejszego rozporządzenia.

2.   W odniesieniu do oznaczeń geograficznych odnoszących się do napojów spirytusowych pochodzących z Unii zarejestrowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia kontrolę zgodności ze specyfikacją produktu, o której mowa w art. 22, przed wprowadzeniem produktu do obrotu przeprowadza:

a)

jeden lub większa liczba właściwych organów, o których mowa w art. 43 ust. 1; lub

b)

organy kontrolne w rozumieniu art. 2 akapit drugi pkt 5 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, działające jako jednostka certyfikująca produkty.

W przypadku gdy państwo członkowskie stosuje art. 24 ust. 2, kontrolę zgodności ze specyfikacją produkty zapewnia organ inny niż ten, który uznaje się za grupę zgodnie z tym ustępem.

Niezależnie od prawa krajowego państw członkowskich koszty takich kontroli zgodności ze specyfikacją produktu mogą ponosić podmioty, które podlegają tym kontrolom.

3.   W odniesieniu do oznaczeń geograficznych odnoszących się do napojów spirytusowych pochodzących z państwa trzeciego zarejestrowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia kontrolę zgodności ze specyfikacją produktu przed wprowadzeniem produktu do obrotu przeprowadza:

a)

właściwy organ publiczny wyznaczony przez państwo trzecie; lub

b)

jednostka certyfikująca produkty.

4.   Państwo członkowskie podaje do wiadomości publicznej nazwę i adres właściwych organów i jednostek, o których mowa w ust. 2, oraz okresowo aktualizuje te dane.

Komisja podaje do wiadomości publicznej nazwę i adres właściwych organów i jednostek, o których mowa w ust. 3, oraz okresowo aktualizuje te dane.

5.   Organy kontrolne, o których mowa w ust. 2 lit. b), oraz jednostki certyfikujące produkty, o których mowa w ust. 3 lit. b), muszą spełniać i być akredytowane zgodnie z europejską normą ISO/IEC 17065:2012 lub każdym mającym zastosowanie przyszłym przeglądem lub zmienioną wersją tej normy.

6.   Właściwe organy, o których mowa w ust. 2 i 3, które dokonują kontroli zgodności oznaczenia geograficznego chronionego na podstawie niniejszego rozporządzenia ze specyfikacją produktu muszą być obiektywne i bezstronne. Muszą dysponować wykwalifikowanym personelem i zasobami niezbędnymi do wykonywania swoich zadań.

Artykuł 39

Nadzór nad stosowaniem nazw w obrocie

1.   Państwa członkowskie przeprowadzają kontrole, oparte na analizie ryzyka, w odniesieniu do stosowania w obrocie oznaczeń geograficznych zarejestrowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie niezbędne środki w przypadku naruszenia wymogów niniejszego rozdziału.

2.   Państwa członkowskie podejmują odpowiednie kroki administracyjne i sądowe w celu zapobieżenia niezgodnemu z prawem stosowaniu nazw produktów lub usług, które są wytwarzane lub wprowadzane do obrotu na ich terytorium i które są objęte oznaczeniami geograficznymi zarejestrowanymi na podstawie niniejszego rozporządzenia, lub w celu powstrzymania takiego niezgodnego z prawem stosowania.

W tym celu państwa członkowskie wyznaczają organy odpowiedzialne za podejmowanie tych kroków, zgodnie z procedurami określonymi przez każde z państw członkowskich.

Organy te muszą oferować odpowiednie gwarancje obiektywności i bezstronności oraz dysponować wykwalifikowanym personelem i zasobami niezbędnymi do wykonywania swoich zadań.

3.   Państwa członkowskie przekazują Komisji nazwy i adresy właściwych organów odpowiedzialnych za kontrole w odniesieniu do stosowania nazw w obrocie, wyznaczonych zgodnie z art. 43. Komisja podaje do wiadomości publicznej nazwy i adresy tych organów.

Artykuł 40

Procedura i wymogi oraz planowanie działań kontrolnych i sprawozdawczość na ich temat

1.   Procedury i wymogi określone w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 stosuje się odpowiednio do kontroli przewidzianych w art. 38 i 39 niniejszego rozporządzenia.

2.   Państwa członkowskie zapewniają, aby działania kontrolne dotyczące obowiązków wynikających z niniejszego rozdziału zostały wyraźnie uwzględnione w oddzielnej sekcji w ramach wieloletnich krajowych planów kontroli, zgodnie z art. 41–43 rozporządzenia (WE) nr 882/2004.

3.   Sprawozdania roczne, o których mowa w art. 44 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, muszą zawierają w oddzielnej sekcji informacje, o których mowa w tym przepisie, dotyczące kontroli obowiązków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.

Artykuł 41

Przekazane uprawnienia

1.   Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 46 uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez określenie dalszych warunków, jakie należy spełnić, w tym w przypadku gdy obszar geograficzny obejmuje więcej niż jedno państwo, w odniesieniu do:

a)

wniosku o rejestrację oznaczenia geograficznego, o którym mowa w art. 23 i 24; oraz

b)

wstępnych procedur krajowych, o których mowa w art. 24, rozpatrywania wniosków przez Komisję, procedury sprzeciwu oraz cofnięcia rejestracji oznaczeń geograficznych.

2.   Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 46 uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez ustanowienie warunków i wymogów proceduralnych dotyczących zmian na poziomie Unii i zmian standardowych, w tym zmian tymczasowych, w specyfikacjach produktu, o których mowa w art. 31.

Artykuł 42

Uprawnienia wykonawcze

1.   Komisja może przyjmować akty wykonawcze określające szczegółowe przepisy dotyczące:

a)

formy specyfikacji produktu, o której mowa w art. 22, oraz środków dotyczących informacji, które należy podać w specyfikacji produktu w odniesieniu do związku między obszarem geograficznym a produktem końcowym, zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. f);

b)

procedur, formy i przedstawiania sprzeciwów, o których mowa w art. 27 i 28;

c)

formy i przedstawienia wniosku o zmiany na poziomi Unii oraz komunikatów dotyczących zmian standardowych i tymczasowych, o których mowa, odpowiednio, w art. 31 ust. 4 i 5;

d)

procedur i formy procesu cofnięcia rejestracji zgodnie z art. 32, a także przedstawiania wniosków o cofnięcie rejestracji; oraz

e)

kontroli i kontroli zgodności, jakie mają być przeprowadzane przez państwa członkowskie, w tym testów, o których mowa z art. 38.

2.   Do dnia 8 czerwca 2021 r. Komisja przyjmie akty wykonawcze ustanawiające szczegółowe przepisy dotyczące procedur, formy i przedstawiania wniosków, o których mowa w art. 23 i 24, w tym wniosków odnoszących się do więcej niż jednego terytorium krajowego.

3.   Akty wykonawcze, o których mowa w ust. 1 i 2, przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 47 ust. 2.

ROZDZIAŁ IV

KONTROLE, WYMIANA INFORMACJI, PRAWODAWSTWO PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

Artykuł 43

Kontrole napojów spirytusowych

1.   Państwa członkowskie odpowiadają za kontrolę napojów spirytusowych. Podejmują środki niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem oraz wyznają właściwe organy odpowiedzialne za zapewnianie zgodności z niniejszym rozporządzeniem.

2.   Komisja zapewnia jednolite stosowanie niniejszego rozporządzenia oraz, w razie konieczności, przyjmuje w drodze aktów wykonawczych przepisy dotyczące kontroli administracyjnych i kontroli bezpośrednich, które mają być przeprowadzane przez państwa członkowskie w odniesieniu do przestrzegania obowiązków wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 47 ust. 2.

Artykuł 44

Wymiana informacji

1.   Państwa członkowskie i Komisja przekazują sobie wzajemnie informacje niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia.

2.   Komisja może przyjmować akty wykonawcze dotyczące charakteru i rodzaju wymienianych informacji oraz metod wymiany informacji.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 47 ust. 2.

Artykuł 45

Prawodawstwo państw członkowskich

1.   Stosując politykę w zakresie jakości w odniesieniu do napojów spirytusowych wytwarzanych na swoim własnym terytorium, w szczególności w odniesieniu do oznaczeń geograficznych wymienionych w rejestrze lub do ochrony nowych oznaczeń geograficznych, państwa członkowskie mogą w odniesieniu do produkcji, opisu, prezentacji i etykietowania ustanawiać przepisy bardziej surowe niż przepisy określone w załącznikach I i II, pod warunkiem że będą one zgodne z prawem Unii.

2.   Niezależnie od ust. 1 państwa członkowskie nie mogą zakazać lub ograniczyć przywozu, sprzedaży lub spożywania napojów spirytusowych wytwarzanych w innych państwach członkowskich lub w państwach trzecich, spełniających wymogi niniejszego rozporządzenia.

ROZDZIAŁ V

PRZEKAZANIE UPRAWNIEŃ, PRZEPISY WYKONAWCZE, PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

SEKCJA 1

Przekazanie uprawnień oraz przepisy wykonawcze

Artykuł 46

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.   Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.   Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 8 i 19, powierza się Komisji na okres siedmiu lat od dnia 24 maja 2019 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu siedmiu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3.   Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 33 i 41, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 24 maja 2019 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

4.   Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 50, powierza się Komisji na okres sześciu lat od dnia 24 maja 2019 r.

5.   Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 8, 19, 33, 41 i 50, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

6.   Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r.: w sprawie lepszego stanowienia prawa.

7.   Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

8.   Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 8, 19, 33, 41 i 50 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 47

Procedura komitetowa

1.   Komisję wspomaga Komitet ds. Napojów Spirytusowych ustanowiony na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1576/89. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

SEKCJA 2

Odstępstwo, przepisy przejściowe i końcowe

Artykuł 48

Odstępstwo od wymogów dotyczących ilości nominalnych określonych w dyrektywie 2007/45/WE

Na zasadzie odstępstwa od art. 3 dyrektywy 2007/45/WE oraz od pkt 1 wiersz szósty załącznika do tej dyrektywy, poddany pojedynczej destylacji shochu (26) produkowany przy użyciu aparatu destylacyjnego kotłowego i butelkowany w Japonii, może być wprowadzany do obrotu w Unii w ilościach nominalnych wynoszących 720 ml i 1 800 ml.

Artykuł 49

Uchylenie

1.   Bez uszczerbku dla art. 50 rozporządzenie (WE) nr 110/2008 traci moc ze skutkiem od dnia 25 maja 2021 r. Jednakże rozdział III tego rozporządzenia traci moc ze skutkiem od dnia 8 czerwca 2019 r.

2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1:

a)

art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 110/2008 nadal ma zastosowanie do dnia 25 maja 2021 r.;

b)

art. 20 rozporządzenia (WE) nr 110/2008 oraz – bez uszczerbku dla stosowania innych przepisów rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 716/2013 (27) – art. 9 tego rozporządzenia wykonawczego mają nadal zastosowanie do zakończenia procedur przewidzianych w art. 9 tego rozporządzenia wykonawczego, ale w żadnym wypadku nie dłużej niż do dnia 25 maja 2021 r.; oraz

c)

załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 110/2008 nadal ma zastosowanie do momentu utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 33 niniejszego rozporządzenia.

3.   Odesłania do rozporządzenia (WE) nr 110/2008 traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji określoną w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 50

Środki przejściowe

1.   Napoje spirytusowe, które nie spełniają wymogów niniejszego rozporządzenia, ale spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 110/2008 i które zostały wyprodukowane przed dniem 25 maja 2021 r., nadal mogą być wprowadzane do obrotu do wyczerpania zapasów.

2.   Niezależnie od ust. 1 niniejszego artykułu napoje spirytusowe, których opis, prezentacja lub etykietowanie nie są zgodne z art. 21 i 36 niniejszego rozporządzenia, ale są zgodne z art. 16 i 23 rozporządzenia (WE) nr 110/2008 i które były etykietowane przed dniem 8 czerwca 2019 r., nadal mogą być wprowadzane do obrotu do wyczerpania zapasów.

3.   Do dnia 25 maja 2025 r. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 46 zmieniających art. 3 pkt 2, 3, 9, 10, 11 i 12, art. 10 ust. 6 i 7 oraz art. 11, 12 i 13 lub uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez wprowadzenie odstępstwa od tych przepisów.

Akty delegowane, o których mowa w akapicie pierwszym, muszą być ściśle ograniczone do zaspokojenia wykazanych potrzeb wynikających z sytuacji na rynku.

Komisja przyjmuje oddzielny akt delegowany w odniesieniu do każdej definicji, definicji technicznej lub wymogu w przepisach, o których mowa w akapicie pierwszym.

4.   Art. 22–26, 31 i 32 niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania do wniosków o rejestrację lub o zatwierdzenie zmiany lub do wniosków o cofnięcie rejestracji, które w dniu 8 czerwca 2019 r. nie zostały jeszcze rozpatrzone. Do takich wniosków o rejestrację lub o zatwierdzenie zmiany nadal mają zastosowanie art. 17 ust. 4, 5 i 6 oraz art. 18 i 21 rozporządzenia (WE) nr 110/2008.

Przepisy dotyczące procedury sprzeciwu, o której mowa w art. 27, 28 i 29 niniejszego rozporządzenia, nie mają zastosowania do wniosków o rejestrację lub o zatwierdzenie zmiany, w odniesieniu do których, odpowiednio, główne specyfikacje dokumentacji technicznej lub wniosek o zatwierdzenie zmiany zostały już opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do celów procedury sprzeciwu w dniu 8 czerwca 2019 r. Do takich wniosków nadal ma zastosowanie art. 17 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 110/2008.

Przepisy dotyczące procedury sprzeciwu, o której mowa w art. 27, 28 i 29 niniejszego rozporządzenia, nie mają także zastosowania do wniosku o cofnięcie rejestracji, który w dniu 8 czerwca 2019 r. nie został jeszcze rozpatrzony. Do takich wniosków o cofnięcie rejestracji nadal ma zastosowanie art. 18 rozporządzenia (WE) nr 110/2008.

5.   W odniesieniu do oznaczeń geograficznych zarejestrowanych zgodnie z rozdziałem III niniejszego rozporządzenia, w przypadku których wniosek o rejestrację nie był jeszcze rozpatrzony w dniu rozpoczęcia stosowania przewidzianych w art. 42 ust. 2 niniejszego rozporządzenia aktów wykonawczych ustanawiających szczegółowe przepisy dotyczące procedur, formy i przedstawiania wniosków, o których mowa w art. 23, rejestr może zapewnić bezpośredni dostęp do głównych specyfikacji dokumentacji technicznej w rozumieniu art. 17 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 110/2008.

6.   W odniesieniu do oznaczeń geograficznych zarejestrowanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 110/2008 na wniosek państwa członkowskiego Komisja publikuje przedłożony przez to państwo członkowskie jednolity dokument w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Publikacji tej towarzyszy odesłanie do publikacji specyfikacji produktu i nie przeprowadza się po niej procedury sprzeciwu.

Artykuł 51

Wejście w życie i rozpoczęcie stosowania

1.   Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 25 maja 2021 r.

2.   Niezależnie od ust. 1, art. 16, art. 20 lit. c), art. 21, 22 i 23, art. 24 ust. 1, 2 i 3, art. 24 ust. 4 akapit pierwszy i drugi, art. 24 ust. 8 i 9, art. 25–42, art. 46 i 47, art. 50 ust. 1, 4 i 6, załącznik I pkt 39 lit. d) i pkt 40 lit. d) oraz definicje określone w art. 3 odnoszące się do tych przepisów stosuje się od dnia 8 czerwca 2019 r.

3.   Akty delegowane przewidziane w art. 8, 19 i 50, przyjęte zgodnie z art. 46, oraz akty wykonawcze przewidziane w art. 8 ust. 4 oraz w art. 20, 43 i 44, przyjęte zgodnie z art. 47, stosuje się od dnia 25 maja 2021 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Strasburgu dnia 17 kwietnia 2019 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

A. TAJANI

Przewodniczący

W imieniu Rady

G. CIAMBA

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 209 z 30.6.2017, s. 54.

(2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2019 r.: (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 9 kwietnia 2019 r.

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r.: w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 (Dz.U. L 39 z 13.2.2008, s. 16).

(4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r.: w sprawie dodatków do żywności (Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 16).

(5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1334/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r.: w sprawie środków aromatyzujących i niektórych składników żywności o właściwościach aromatyzujących do użycia w oraz na środkach spożywczych oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/91, rozporządzenia (WE) nr 2232/96 oraz (WE) nr 110/2008 oraz dyrektywę 2000/13/WE (Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 34).

(6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r.: w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18).

(7)  Decyzja Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r: dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (Dz.U. L 336 z 23.12.1994, s. 1).

(8)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r.: w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).

(9)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r: ustanawiające ogólne przepisy w sprawie definicji, opisu i wyglądu napojów spirytusowych (Dz.U. L 160 z 12.6.1989, s. 1).

(10)  Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.

(11)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r.: ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

(12)  Dz.U. L 330 z 27.12.2018, s. 3.

(13)  Dyrektywa 2007/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r.: ustanawiająca zasady dotyczące nominalnych ilości produktów w opakowaniach jednostkowych, uchylająca dyrektywy Rady 75/106/EWG i 80/232/EWG oraz zmieniająca dyrektywę Rady 76/211/EWG (Dz.U. L 247 z 21.9.2007, s. 17).

(14)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1670 z dnia 23 października 2018 r.: zmieniające rozporządzenie (WE) nr 110/2008 w odniesieniu do ilości nominalnych na potrzeby wprowadzenia do obrotu w Unii poddanego pojedynczej destylacji shochu produkowanego przy użyciu aparatu destylacyjnego kotłowego i butelkowanego w Japonii (Dz.U. L 284 z 12.11.2018, s. 1).

(15)  Dyrektywa Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r: w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 330 z 5.12.1998, s. 32).

(16)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/54/WE z dnia 18 czerwca 2009 r.: w sprawie wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych (Dz.U. L 164 z 26.6.2009, s. 45).

(17)  Dyrektywa Rady 2001/111/WE z dnia 20 grudnia 2001 r.: odnosząca się do niektórych cukrów przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 10 z 12.1.2002, s. 53).

(18)  Dyrektywa Rady 2001/110/WE z dnia 20 grudnia 2001 r.: odnosząca się do miodu (Dz.U. L 10 z 12.1.2002, s. 47).

(19)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r.: ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1).

(20)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r.: ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671).

(21)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 251/2014 z dnia 26 lutego 2014 r.: w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych aromatyzowanych produktów sektora wina, uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/91 (Dz.U. L 84 z 20.3.2014, s. 14).

(22)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 684/2009 z dnia 24 lipca 2009 r.: w sprawie wykonania dyrektywy Rady 2008/118/WE w odniesieniu do skomputeryzowanych procedur przemieszczania wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy (Dz.U. L 197 z 29.7.2009, s. 24).

(23)  Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.: w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. L 165 z 30.4.2004, s. 1).

(24)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 z dnia 16 grudnia 2015 r.: mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 336 z 23.12.2015, s. 1).

(25)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r.: w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. L 154 z 16.6.2017, s. 1).

(26)  O którym mowa w załączniku 2-D do Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią.

(27)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 716/2013 z dnia 25 lipca 2013 r.: ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 110/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych (Dz.U. L 201 z 26.7.2013, s. 21).


ZAŁĄCZNIK I

KATEGORIE NAPOJÓW SPIRYTUSOWYCH

1.   Rum

a)

Rum jest napojem spirytusowym wytwarzanym wyłącznie w drodze destylacji produktu otrzymanego poprzez fermentację alkoholową melasy lub syropu wytwarzanego w procesie produkcji cukru trzcinowego lub z samego soku z trzciny cukrowej, destylowany do poniżej 96 % obj. celem nadania destylatowi dostrzegalnych specyficznych organoleptycznych właściwości rumu.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w rumie wynosi 37,5 %.

c)

Nie zawiera dodatku alkoholu, rozcieńczonego lub nie.

d)

Rum nie jest aromatyzowany.

e)

Rum, w celu dostosowania barwy, może zawierać wyłącznie dodatek karmelu.

f)

Rum można dosładzać w celu dopełnienia ostatecznego smaku. Produkt końcowy nie może jednak zawierać więcej niż 20 gramów produktów słodzących na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

g)

W przypadku oznaczeń geograficznych zarejestrowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia nazwę prawną rum można uzupełnić:

(i)

określeniem „traditionnel” lub „tradicional”, pod warunkiem że dany rum:

został wytworzony w drodze destylacji do poniżej 90 % obj., po fermentacji alkoholowej surowców do wytwarzania alkoholu pochodzących wyłącznie z miejsca, w którym alkohol jest produkowany, oraz

jego zawartość substancji lotnych jest równa lub większa niż 225 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj., oraz

nie jest dosładzany;

(ii)

określeniem „rolniczy”, pod warunkiem że dany rum spełnia wymogi określone w ppkt (i) i został wytworzony wyłącznie w drodze destylacji po fermentacji alkoholowej soku z trzciny cukrowej. Określenie „rolniczy” może być stosowane wyłącznie w przypadku oznaczenia geograficznego francuskiego departamentu zamorskiego lub autonomicznego regionu Madery.

Niniejsza litera pozostaje bez uszczerbku dla stosowania określenia „rolniczy”, „traditionnel” lub „tradicional” w odniesieniu do każdego produktu nieobjętego niniejszą kategorią, zgodnie z ich własnymi szczególnymi kryteriami.

2.    Whisky lub whiskey

a)

Whisky lub whiskey jest napojem spirytusowym wytwarzanym wyłącznie w drodze przeprowadzenia wszystkich poniższych operacji:

(i)

destylacji zacieru słodowanych zbóż i całych ziaren niesłodowanych zbóż, lub bez dodatku tych ziaren, który został:

scukrzony przez zawartą w słodzie diastazę, z udziałem lub bez udziału innych enzymów naturalnych,

sfermentowany w wyniku działania drożdży;

(ii)

każda destylacja jest prowadzona do poniżej 94,8 % obj. w celu zachowania przez destylat zapachu i smaku użytych surowców;

(iii)

leżakowania destylatu końcowego przez co najmniej trzy lata w drewnianych beczkach o pojemności nieprzekraczającej 700 litrów.

Końcowy destylat, do którego można dodać wyłącznie wodę i czysty karmel (w celu barwienia), zachowuje barwę, zapach i smak nadane mu w wyniku procesu wytwarzania, o którym mowa w ppkt (i), (ii) oraz (iii).

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w whisky lub whiskey wynosi 40 %.

c)

Nie zawiera dodatku alkoholu, rozcieńczonego lub nie.

d)

Whisky lub whiskey nie dosładza się, nawet w celu dopełnienia smaku, ani nie dodaje się do niej środków aromatyzujących, ani jakichkolwiek dodatków innych niż czysty karmel (E 150a), używany do dostosowania barwy.

e)

Nazwę prawną „whisky” lub „whiskey” można uzupełnić określeniem „single malt” tylko wtedy, gdy jest ona destylowana wyłącznie ze słodowanego jęczmienia w jednej gorzelni.

3.   Okowita zbożowa

a)

Okowita zbożowa jest napojem spirytusowym wytwarzanym wyłącznie w drodze destylacji sfermentowanego zacieru z całych ziaren zbóż, którego właściwości organoleptyczne pochodzą od użytych surowców.

b)

Z wyjątkiem napoju „Korn” minimalna objętościowa zawartość alkoholu w okowicie zbożowej wynosi 35 % obj.

c)

Nie zawiera dodatku alkoholu, rozcieńczonego lub nie.

d)

Okowita zbożowa nie jest aromatyzowana.

e)

Jako środek służący dostosowaniu barwy okowita zbożowa może zawierać wyłącznie karmel.

f)

Okowitę zbożową można dosładzać w celu dopełnienia ostatecznego smaku. Produkt końcowy nie może jednak zawierać więcej niż 10 gramów produktów słodzących na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

g)

Okowita zbożowa może być opatrzona nazwą prawną „brandy zbożowa”, jeśli została wytworzona przez destylację do poniżej 95 % obj. sfermentowanego zacieru z całych ziaren zbóż, a jej właściwości organoleptyczne pochodzą od użytych surowców.

h)

W nazwie prawnej „okowita zbożowa” lub „brandy zbożowa” wyraz „zbożowa” można zastąpić nazwą zboża użytego wyłącznie w produkcji napoju spirytusowego.

4.   Okowita z wina

a)

Okowita z wina jest napojem spirytusowym spełniającym następujące wymogi:

(i)

jest wytwarzana wyłącznie w drodze destylacji do poniżej 86 % obj. wina, wina wzmocnionego do destylacji lub destylatu winnego destylowanego do poniżej 86 % obj.;

(ii)

jej zawartość substancji lotnych jest równa lub większa niż 125 gramów w hektolitrze alkoholu 100 % obj.;

(iii)

jej maksymalna zawartość metanolu wynosi 200 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.;

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w okowicie z wina wynosi 37,5 %.

c)

Nie zawiera dodatku alkoholu, rozcieńczonego lub nie.

d)

Okowita z wina nie jest aromatyzowana. Nie wyklucza to tradycyjnych metod produkcji.

e)

Jako środek służący dostosowaniu barwy okowita z wina może zawierać wyłącznie karmel.

f)

Okowitę z wina można dosładzać w celu dopełnienia ostatecznego smaku. Produkt końcowy nie może jednak zawierać więcej niż 20 gramów produktów słodzących na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

g)

W przypadku gdy okowita z wina była leżakowana, może ona być nadal wprowadzana do obrotu jako „okowita z wina”, pod warunkiem że okres leżakowania był równy okresowi leżakowania przewidzianemu dla napojów spirytusowych zdefiniowanych w kategorii 5, lub dłuższy od tego okresu.

h)

Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla stosowania określenia „Branntwein” w połączeniu z określeniem „essig” w odniesieniu do prezentacji i etykietowania octu.

5.    Brandy lub Weinbrand

a)

Brandy lub Weinbrand jest napojem spirytusowym spełniającym następujące wymogi:

(i)

jest wytwarzana z okowity z wina, do której można dodać destylat winny, pod warunkiem że destylat winny został destylowany do poniżej 94,8 % obj. i w wyrobie gotowym zawartość alkoholu pochodzącego z destylatu nie przekracza maksymalnie 50 %;

(ii)

była leżakowana przez co najmniej:

rok w dębowych pojemnikach o pojemności co najmniej 1 000 litrów każdy; lub

sześć miesięcy w beczkach dębowych o pojemności mniejszej niż 1 000 litrów każdy;

(iii)

jej zawartość substancji lotnych jest równa lub większa niż 125 gramów w hektolitrze alkoholu 100 % obj. i pochodzi wyłącznie z destylacji użytych surowców;

(iv)

jej maksymalna zawartość metanolu wynosi 200 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w brandy lub Weinbrand wynosi 36 %.

c)

Nie zawiera dodatku alkoholu, rozcieńczonego lub nie.

d)

Brandy lub Weinbrand nie jest aromatyzowana. Nie wyklucza to tradycyjnych metod produkcji.

e)

Jako środek służący dostosowaniu barwy brandy lub Weinbrand może zawierać wyłącznie karmel.

f)

Brandy lub Weinbrand można dosładzać w celu dopełnienia ostatecznego smaku. Produkt końcowy nie może jednak zawierać więcej niż 35 gramów produktów słodzących na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

6.   Okowita z wytłoków z winogron

a)

Okowita z wytłoków z winogron jest napojem spirytusowym spełniającym następujące wymogi:

(i)

jest wytwarzana wyłącznie z wytłoków z winogron sfermentowanych i destylowanych bezpośrednio przez odparowanie albo po dodaniu wody oraz spełnione są oba poniższe warunki:

każda destylacja jest prowadzona do poniżej 86 % obj.,

pierwszą destylację wykonuje się w obecności samych wytłoków;

(ii)

do wytłoków z winogron można dodać osady drożdżowe w ilości nieprzekraczającej 25 kg na 100 kg użytych wytłoków z winogron;

(iii)

ilość alkoholu z osadów drożdżowych nie może przekraczać 35 % całkowitej zawartości alkoholu w wyrobie gotowym;

(iv)

jej zawartość substancji lotnych jest równa lub większa niż 140 gramów w hektolitrze alkoholu 100 % obj. i ma maksymalną zawartość metanolu w ilości 1 000 gramów w hektolitrze alkoholu 100 % obj.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w okowicie z wytłoków z winogron wynosi 37,5 %.

c)

Nie zawiera dodatku alkoholu, rozcieńczonego lub nie.

d)

Okowita z wytłoków z winogron nie jest aromatyzowana. Nie wyklucza to tradycyjnych metod produkcji.

e)

Jako środek służący dostosowaniu barwy okowita z wytłoków z winogron może zawierać wyłącznie karmel.

f)

Okowitę z wytłoków z winogron można dosładzać w celu dopełnienia ostatecznego smaku. Produkt końcowy nie może jednak zawierać więcej niż 20 gramów produktów słodzących na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

7.   Okowita z wytłoków z owoców

a)

Okowita z wytłoków z owoców jest napojem spirytusowym spełniającym następujące wymogi:

(i)

jest wytwarzana wyłącznie w drodze fermentacji i destylacji wytłoków z owoców innych niż wytłoki z winogron oraz spełnione są oba poniższe warunki:

każda destylacja jest prowadzona do poniżej 86 % obj.,

pierwszą destylację wykonuje się w obecności samych wytłoków;

(ii)

jej minimalna zawartość substancji lotnych równa jest 200 gramom na hektolitr alkoholu 100 % obj.;

(iii)

jej maksymalna zawartość metanolu wynosi 1 500 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.;

(iv)

w przypadku okowity z wytłoków z owoców pestkowych maksymalna zawartość kwasu cyjanowodorowego wynosi 7 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w okowicie z wytłoków z owoców wynosi 37,5 % obj.

c)

Nie zawiera dodatku alkoholu, rozcieńczonego lub nie.

d)

Okowita z wytłoków z owoców nie jest aromatyzowana.

e)

Jako środek służący dostosowaniu barwy okowita z wytłoków z owoców może zawierać wyłącznie karmel.

f)

Okowitę z wytłoków z owoców można dosładzać w celu dopełnienia ostatecznego smaku. Produkt końcowy nie może jednak zawierać więcej niż 20 gramów produktów słodzących na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

g)

Nazwa prawna składa się z nazwy owocu, po której następuje określenie „okowita z wytłoków”. W przypadku użycia wytłoków z większej liczby gatunków owoców nazwa prawna brzmi: „okowita z wytłoków z owoców” i może być uzupełniona nazwą każdego z użytych owoców, wymienionych w porządku malejącym według użytych ilości.

8.   Okowita z rodzynków lub raisin brandy

a)

Okowita z rodzynków lub raisin brandy jest napojem spirytusowym wytwarzanym wyłącznie w drodze destylacji produktu otrzymanego poprzez fermentację alkoholową ekstraktu suszonych winogron odmian „Czarna Koryntka” lub „Muszkatel z Aleksandrii”, destylowanego do poniżej 94,5 % obj. w celu zachowania przez destylat zapachu i smaku użytych surowców.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w okowicie z rodzynków lub raisin brandy wynosi 37,5 % obj.

c)

Nie zawiera dodatku alkoholu, rozcieńczonego lub nie.

d)

Okowita z rodzynków lub raisin brandy nie jest aromatyzowana.

e)

Jako środek służący dostosowaniu barwy okowita z rodzynków lub raisin brandy może zawierać wyłącznie karmel.

f)

Okowitę z rodzynków lub raisin brandy można dosładzać w celu dopełnienia ostatecznego smaku. Produkt końcowy nie może jednak zawierać więcej niż 20 gramów produktów słodzących na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

9.   Okowita z owoców

a)

Okowita z owoców jest napojem spirytusowym spełniającym następujące wymogi:

(i)

jest wytwarzana wyłącznie w drodze fermentacji alkoholowej i destylacji, z pestkami lub bez, świeżych i mięsistych owoców, w tym bananów, lub moszczu takich owoców, jagód lub warzyw;

(ii)

każda destylacja jest prowadzona do poniżej 86 % obj. w celu zachowania przez destylat zapachu i smaku użytych surowców;

(iii)

jej zawartość substancji lotnych jest równa lub większa niż 200 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.;

(iv)

w przypadku okowit z owoców pestkowych, zawartość kwasu cyjanowodorowego nie przekracza 7 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.

b)

Maksymalna zawartość metanolu w okowicie z owoców wynosi 1 000 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj., z następującymi wyjątkami:

(i)

w przypadku okowity z owoców wytwarzanej z następujących owoców lub jagód, i w odniesieniu do których maksymalna zawartość metanolu wynosi jednak 1 200 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.:

jabłko (Malus domestica Borkh.),

morele (Prunus armeniaca L.),

śliwa domowa (Prunus domestica L.),

śliwka quetsch (Prunus domestica L.),

śliwa mirabelka (Prunus domestica L. subsp. syriaca (Borkh.) Janch. ex Mansf.),

brzoskwinie (Prunus persica (L.) Batsch),

gruszka (Pyrus communis L.), z wyjątkiem gruszek odmiany Williams (Pyrus communis L. cv „Williams”),

jeżyny (Rubus sect. Rubus),

maliny (Rubus idaeus L.);

(ii)

w przypadku okowity z owoców wytwarzanej z następujących owoców lub jagód, i w odniesieniu do których maksymalna zawartość metanolu wynosi 1 350 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.:

pigwy (Cydonia oblonga Mill.),

jagody jałowca pospolitego (Juniperus communis L. lub Juniperus oxicedrus L.),

gruszki odmiany Williams (Pyrus communis L. cv „Williams”),

czarna porzeczka (Ribes nigrum L.),

czerwona porzeczka (Ribes rubrum L.),

dzika róża (Rosa canina L.),

bez czarny (Sambucus nigra L.),

jarząb pospolity (Sorbus aucuparia L.),

jarząb domowy (Sorbus domestica L.),

jarząb brekinia (Sorbus torminalis (L.) Crantz).

c)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w okowicie z owoców wynosi 37,5 % obj.

d)

Okowita z owoców nie jest barwiona.

e)

Niezależnie od lit. d) niniejszej kategorii oraz na zasadzie odstępstwa od kategorii żywności 14.2.6 w części E załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 można użyć karmelu w celu dostosowania barwy okowity z owoców, która dojrzewała przez co najmniej rok w kontakcie z drewnem.

f)

Nie zawiera dodatku alkoholu, rozcieńczonego lub nie.

g)

Okowita z owoców nie jest aromatyzowana.

h)

Okowitę z owoców można dosładzać w celu dopełnienia ostatecznego smaku. Produkt końcowy nie może jednak zawierać więcej niż 18 gramów produktów słodzących na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

i)

Nazwą prawną okowity z owoców jest „okowita”, uzupełniona nazwą owocu, jagody lub warzywa. W językach bułgarskim, czeskim, chorwackim, greckim, polskim, rumuńskim, słowackim i słoweńskim ta nazwa prawna może być wyrażona jako nazwa owocu, jagody lub warzywa, uzupełniona przyrostkiem.

Ewentualnie:

(i)

nazwą prawną, o której mowa w akapicie pierwszym, może być nazwa „wasser” użyta wraz z nazwą owocu; lub

(ii)

poniższe nazwy prawne mogą być używane w następujących przypadkach:

„kirsch” w odniesieniu do okowity z wiśni (Prunus avium (L.) L.),

„śliwka”, „quetsch” lub „śliwowica” w odniesieniu do okowity ze śliwek (Prunus domestica L.),

„mirabelka” w odniesieniu do okowity ze śliw mirabelek (Prunus domestica L. subsp. syriaca (Borkh.) Janch. ex Mansf.),

„chruścina jagodna” w odniesieniu do okowity z owoców chruściny jagodnej (Arbutus unedo L.),

„Golden Delicious” w odniesieniu do okowity z jabłek (Malus domestica var. „Golden Delicious”),

„Obstler” w odniesieniu do okowity wytwarzanej z owoców, z jagodami lub bez, pod warunkiem że co najmniej 85 % zacieru pochodzi z różnych odmian jabłek lub gruszek, lub obu.

Nazwa „Williams” lub „williams” może być używana tylko do wprowadzania do obrotu okowity z gruszek wytwarzanej wyłącznie z gruszek odmiany „Williams”.

Jeżeli istnieje ryzyko, że konsument będzie miał trudności ze zrozumieniem jednej z nazw prawnych niezawierających wyrazu „okowita”, o którym mowa w niniejszej literze, opis, prezentacja i etykietowanie zawierają słowo „okowita”, które może być uzupełnione wyjaśnieniem.

j)

W przypadku łącznej destylacji dwóch lub większej liczby rodzajów owoców, jagód lub warzyw produkt jest wprowadzany do obrotu pod nazwą prawną:

„okowita z owoców” w odniesieniu do napojów spirytusowych wytwarzanych wyłącznie w drodze destylacji owoców lub jagód, lub obu,

„okowita z warzyw” w odniesieniu do napojów spirytusowych wytwarzanych wyłącznie w drodze destylacji warzyw, lub

„okowita z owoców i warzyw” w odniesieniu do napojów spirytusowych wytwarzanych w drodze destylacji połączenia owoców, jagód i warzyw.

Nazwę prawną można uzupełnić nazwami każdego z owoców, jagód lub warzyw, wymienionych w porządku malejącym według użytych ilości.

10.   Okowita z cydru, okowita z perry oraz okowita z cydru i perry

a)

Okowita z cydru, okowita z perry oraz okowita z cydru i perry są napojami spirytusowymi spełniającymi następujące wymogi:

(i)

wytwarzane są one wyłącznie w drodze destylacji cydru lub perry do poniżej 86 % obj., w celu zachowania przez destylat zapachu i smaku użytych owoców;

(ii)

ich zawartość substancji lotnych jest równa lub większa niż 200 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.;

(iii)

ich maksymalna zawartość metanolu wynosi 1 000 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w okowicie z cydru, okowicie z perry oraz okowicie z cydru i perry wynosi 37,5 % obj.

c)

Nie zawierają dodatku alkoholu, rozcieńczonego lub nie.

d)

Okowita z cydru, okowita z perry ani okowita z cydru i perry nie są aromatyzowane. Nie wyklucza to tradycyjnych metod produkcji.

e)

Jako środek służący dostosowaniu barwy okowita z cydru, okowita z perry oraz okowita z cydru i perry mogą zawierać wyłącznie karmel.

f)

Okowitę z cydru, okowitę z perry oraz okowitę z cydru i perry można dosładzać w celu dopełnienia ostatecznego smaku. Produkt końcowy nie może jednak zawierać więcej niż 15 gramów produktów słodzących na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

g)

Nazwą prawną jest:

„okowita z cydru” w odniesieniu do napojów spirytusowych wytworzonych wyłącznie w drodze destylacji cydru,

„okowita z perry” w odniesieniu do napojów spirytusowych wytworzonych wyłącznie w drodze destylacji perry, lub

„okowita z cydru i perry” w odniesieniu do napojów spirytusowych wytworzonych w drodze destylacji cydru i perry.

11.   Okowita miodowa

a)

Okowita miodowa jest napojem spirytusowym spełniającym następujące wymogi:

(i)

jest wytwarzana wyłącznie w drodze fermentacji i destylacji zacieru miodu;

(ii)

jest destylowana do poniżej 86 % obj. w celu zachowania przez destylat właściwości organoleptycznych użytych surowców.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w okowicie miodowej wynosi 35 %.

c)

Nie zawiera dodatku alkoholu, rozcieńczonego lub nie.

d)

Okowita miodowa nie jest aromatyzowana.

e)

Jako środek służący dostosowaniu barwy okowita miodowa może zawierać wyłącznie karmel.

f)

Okowitę miodową można dosładzać wyłącznie miodem w celu dopełnienia ostatecznego smaku. Produkt końcowy nie może jednak zawierać więcej niż 20 gramów miodu na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

12.    Hefebrand lub okowita z osadu drożdżowego

a)

Hefebrand lub okowita z osadu drożdżowego jest napojem spirytusowym wytwarzanym wyłącznie w drodze destylacji drożdżowego osadu winiarskiego, drożdżowego osadu piwnego lub osadu ze sfermentowanych owoców do poniżej 86 % obj.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w Hefebrand lub okowicie z osadu drożdżowego wynosi 38 %.

c)

Nie zawiera dodatku alkoholu, rozcieńczonego lub nie.

d)

Hefebrand lub okowita z osadu drożdżowego nie jest aromatyzowana.

e)

Jako środek służący dostosowaniu barwy Hefebrand lub okowita z osadu drożdżowego może zawierać wyłącznie karmel.

f)

Hefebrand lub okowitę z osadu drożdżowego można dosładzać w celu dopełnienia ostatecznego smaku. Produkt końcowy nie może jednak zawierać więcej niż 20 gramów produktów słodzących na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

g)

Nazwę prawną „Hefebrand” lub „okowita z osadu drożdżowego” uzupełnia się nazwami użytych surowców.

13.   Okowita z piwa

a)

Okowita z piwa jest napojem spirytusowym wytwarzanym wyłącznie w drodze bezpośredniej destylacji pod normalnym ciśnieniem świeżego piwa, którego objętościowa zawartość alkoholu wynosi mniej niż 86 %., dzięki czemu powstały destylat zachowuje właściwości organoleptyczne pochodzące z piwa.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w okowicie z piwa wynosi 38 % obj.

c)

Nie zawiera dodatku alkoholu, rozcieńczonego lub nie.

d)

Okowita z piwa nie jest aromatyzowana.

e)

Jako środek służący dostosowaniu barwy okowita z piwa może zawierać wyłącznie karmel.

f)

Okowitę z piwa można dosładzać w celu dopełnienia ostatecznego smaku. Produkt końcowy nie może jednak zawierać więcej niż 20 gramów produktów słodzących na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

14.    Topinambur lub okowita ze słonecznika bulwiastego

a)

Topinambur lub okowita ze słonecznika bulwiastego jest napojem spirytusowym wytwarzanym wyłącznie w drodze fermentacji i destylacji do poniżej 86 % obj. bulw słonecznika bulwiastego (Helianthus tuberosus L.).

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w topinamburze lub okowicie ze słonecznika bulwiastego wynosi 38 %.

c)

Nie zawiera dodatku alkoholu, rozcieńczonego lub nie.

d)

Topinambur lub okowita ze słonecznika bulwiastego nie jest aromatyzowana.

e)

Jako środek służący dostosowaniu barwy topinambur lub okowita ze słonecznika bulwiastego może zawierać wyłącznie karmel.

f)

Topinambur lub okowitę ze słonecznika bulwiastego można dosładzać w celu dopełnienia ostatecznego smaku. Produkt końcowy nie może jednak zawierać więcej niż 20 gramów produktów słodzących na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

15.   Wódka

a)

Wódka jest napojem spirytusowym wytwarzanym z alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego otrzymywanym w wyniku fermentacji – przeprowadzanej z użyciem drożdży – któregokolwiek z wymienionych poniżej:

ziemniaków albo zbóż, albo obu,

innych surowców rolniczych,

który jest następnie destylowany w sposób zapewniający selektywną redukcję właściwości organoleptycznych użytych surowców oraz produktów ubocznych fermentacji.

Po przeprowadzeniu tego procesu destylat można poddać dodatkowej destylacji lub działaniu odpowiednich substancji pomocniczych w przetwórstwie, włącznie z filtrowaniem przez aktywowany węgiel drzewny, celem nadania mu szczególnych właściwości organoleptycznych.

Maksymalne poziomy pozostałości odnoszące się do alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego użytego do produkcji wódki muszą odpowiadać poziomom określonym w art. 5 lit. d), z wyjątkiem poziomu metanolu, który nie może przekraczać 10 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w wódce wynosi 37,5 %.

c)

Jako środki aromatyzujące dodawać można jedynie naturalne substancje aromatyczne lub preparaty aromatyczne, które występują w destylacie otrzymanym ze sfermentowanych surowców. Ponadto, poza smakiem dominującym, produktowi można nadać szczególne właściwości organoleptyczne.

d)

Wódka nie może być barwiona.

e)

Wódkę można dosładzać w celu dopełnienia ostatecznego smaku. Produkt końcowy nie może jednak zawierać więcej niż 8 gramów produktów słodzących na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

f)

W opisie, prezentacji lub etykietowaniu wódki, która nie jest wytwarzana wyłącznie z ziemniaków lub zbóż, lub z obu, używa się wyraźnie widocznego określenia „wytworzona z…”, uzupełnionego nazwami surowców użytych do wytworzenia alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego. Określenie to znajduje się w tym samym polu widzenia co nazwa prawna.

g)

Nazwa prawna „vodka” może być używana w każdym państwie członkowskim.

16.   Okowita (uzupełniona nazwą owocu, jagód lub orzechów) otrzymana w wyniku macerowania i destylacji

a)

Okowita (uzupełniona nazwą owocu, jagód lub orzechów) otrzymana w wyniku macerowania i destylacji jest napojem spirytusowym spełniającym następujące wymogi:

(i)

została wyprodukowana:

w wyniku macerowania owoców, jagód lub orzechów wymienionych w ppkt (ii), częściowo sfermentowanych lub nie, z ewentualnym dodatkiem maksymalnie 20 litrów alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego lub okowity lub destylatu pochodzącego z tego samego owocu, jagód lub orzechów, lub ich połączenia, na 100 kg sfermentowanych owoców, jagód lub orzechów,

po której następuje destylacja; każdy etap destylacji jest prowadzony do poniżej 86 % obj.;

(ii)

jest wytwarzana z następujących owoców, jagód lub orzechów:

aronia (Aronia Medik. nom cons.),

aronia czarna (Aronia melanocarpa (Michx.) Elliott),

kasztan jadalny (Castanea sativa Mill.),

owoce cytrusowe (Citrus spp.),

orzech laskowy (Corylus avellana L.),

bażyna czarna (Empetrum nigrum L.),

truskawka (Fragaria spp.),

rokitnik zwyczajny (Hippophae rhamnoides L.),

ostrokrzew (Ilex aquifolium i Ilex cassine L.),

dereń jadalny lub dereń właściwy (Cornus mas),

orzech włoski (Juglans regia L.),

banan (Musa spp.),

mirt zwyczajny (Myrtus communis L.),

opuncja (Opuntia ficus-indica (L.) Mill.),

męczennica jadalna (Passiflora edulis Sims),

czeremcha (Prunus padus L.),

tarnina (Prunus spinosa L.),

czarna porzeczka (Ribes nigrum L.),

biała porzeczka (Ribes niveum Lindl.),

czerwona porzeczka (Ribes rubrum L.),

agrest (Ribes uva-crispa L. syn. Ribes grossularia),

dzika róża (Rosa canina L.),

malina arktyczna (Rubus arcticus L.),

malina moroszka (Rubus chamaemorus L.),

jeżyna (Rubus sect. Rubus),

malina (Rubus idaeus L.),

bez czarny (Sambucus nigra L.),

jarząb pospolity (Sorbus aucuparia L.),

jarząb domowy (Sorbus domestica L.),

jarząb brekinia (Sorbus torminalis (L.) Crantz),

śliwiec słodki (Spondias dulcis Parkinson),

ubos (Spondias mombin L.),

borówka wysoka (Vaccinium corymbosum L.),

żurawina (Vaccinium oxycoccos L.),

borówka czarna (Vaccinium myrtillus L.),

borówka brusznica (Vaccinium vitis-idaea L.).

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w okowicie (uzupełnionej nazwą owocu, jagód lub orzechów) otrzymanej w wyniku macerowania i destylacji wynosi 37,5 %.

c)

Okowita (uzupełniona nazwą owocu, jagód lub orzechów) otrzymana w wyniku macerowania i destylacji nie jest aromatyzowana.

d)

Okowita (uzupełniona nazwą owocu, jagód lub orzechów) otrzymana w wyniku macerowania i destylacji nie jest barwiona.

e)

Niezależnie od lit. d) oraz na zasadzie odstępstwa od kategorii żywności 14.2.6 w części E załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008, można użyć karmelu w celu dostosowania barwy okowity (uzupełnionej nazwą owocu, jagód lub orzechów) otrzymanej w wyniku macerowania i destylacji, która dojrzewała przez co najmniej rok w kontakcie z drewnem.

f)

Okowitę (uzupełnioną nazwą owocu, jagód lub orzechów) otrzymaną w wyniku macerowania i destylacji można dosładzać w celu dopełnienia ostatecznego smaku. Produkt końcowy nie może jednak zawierać więcej niż 18 gramów produktów słodzących na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

g)

W odniesieniu do opisu, prezentacji i etykietowania okowity (uzupełnionej nazwą owocu, jagód lub orzechów) otrzymanej w wyniku macerowania i destylacji, określenie „otrzymana w wyniku macerowania i destylacji” musi pojawić się w opisie, prezentacji lub etykietowaniu, zapisane przy pomocy czcionki takiego samego kroju, wielkości i koloru co określenie „okowita (uzupełnione nazwą owocu, jagód lub orzechów)” oraz w tym samym polu widzenia, a w przypadku butelek – na przedniej etykiecie.

17.    Geist (uzupełniony nazwą użytego owocu lub innego surowca)

a)

Geist (uzupełniony nazwą użytego owocu lub innego surowca) jest napojem spirytusowym wytwarzanym w drodze macerowania niesfermentowanych owoców i jagód wymienionych w kategorii 16 lit. a) ppkt (ii) lub warzyw, orzechów, innych surowców roślinnych, takich jak zioła lub płatki róż, lub grzybów w alkoholu etylowym pochodzenia rolniczego, po której następuje destylacja do poniżej 86 % obj.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w Geist (uzupełnionym nazwą użytego owocu lub innego surowca) wynosi 37,5 %.

c)

Geist (uzupełniony nazwą użytego owocu lub innego surowca) nie jest aromatyzowany.

d)

Geist (uzupełniony nazwą użytego owocu lub innego surowca) nie jest barwiony.

e)

Geist (uzupełniony nazwą użytego owocu lub innego surowca) można dosładzać w celu dopełnienia ostatecznego smaku. Produkt końcowy nie może jednak zawierać więcej niż 10 gramów produktów słodzących na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

f)

Określenie „geist” poprzedzone określeniem innym niż nazwa owocu, rośliny lub innego surowca można uzupełnić nazwą prawną innych napojów spirytusowych i napojów alkoholowych, pod warunkiem że takie użycie nie wprowadza konsumenta w błąd.

18.   Goryczka

a)

Goryczka jest napojem spirytusowym wytwarzanym z destylatu goryczki otrzymanego w wyniku fermentacji korzeni goryczki z dodatkiem lub bez dodatku alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w goryczce wynosi 37,5 %.

c)

Goryczka nie jest aromatyzowana.

19.   Napój spirytusowy aromatyzowany jałowcem

a)

Napój spirytusowy aromatyzowany jałowcem jest napojem spirytusowym wytwarzanym poprzez aromatyzowanie alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, okowity zbożowej lub destylatu zbożowego, lub ich połączenia, jagodami jałowca (Juniperus communis L. lub Juniperus oxicedrus L.).

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w napoju spirytusowego aromatyzowanego jałowcem wynosi 30 %.

c)

Oprócz jagód jałowca można dodatkowo użyć substancji aromatycznych lub preparatów aromatycznych, roślin o właściwościach aromatyzujących lub części roślin o właściwościach aromatyzujących, lub ich połączenia, lecz charakterystyczne właściwości organoleptyczne jałowca muszą być wyczuwalne, nawet jeżeli zdarza się, że są osłabione.

d)

Napój spirytusowy aromatyzowany jałowcem może być opatrzony nazwami prawnymi „Wacholder” lub „genebra”.

20.    Gin

a)

Gin jest napojem spirytusowym aromatyzowanym jałowcem, wytwarzanym poprzez aromatyzowanie jagodami jałowca (Juniperus communis L.) alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w ginie wynosi 37,5 %.

c)

Przy produkcji ginu można używać wyłącznie substancji aromatycznych lub preparatów aromatycznych w sposób zapewniający dominację smaku jałowca.

d)

Określenie „gin” można uzupełnić określeniem „dry”, jeżeli nie zawiera on dodatku przekraczającego 0,1 grama produktów słodzących na litr gotowego wyrobu, wyrażonych jako cukier inwertowany.

21.    Gin destylowany

a)

Gin destylowany jest jednym z poniższych:

(i)

napojem spirytusowym aromatyzowanym jałowcem, wytwarzanym wyłącznie poprzez destylację alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego o początkowej objętościowej zawartości alkoholu wynoszącej co najmniej 96 %, z dodatkiem jagód jałowca (Juniperus communis L.) i innych naturalnych składników botanicznych, pod warunkiem że smak jałowca jest dominujący;

(ii)

połączeniem produktu takiej destylacji i alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego o tym samym składzie, czystości i zawartości alkoholu; do aromatyzowania ginu destylowanego można użyć również substancji aromatycznych lub preparatów aromatycznych określonych w kategorii 20 lit. c).

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w ginie destylowanym wynosi 37,5 %.

c)

Gin wytwarzany w prosty sposób przez dodanie esencji lub aromatów do alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego nie jest uważany za gin destylowany.

d)

Określenie „gin destylowany” można uzupełnić lub łączyć z określeniem „dryx”, jeżeli nie zawiera on dodatku przekraczającego 0,1 grama produktów słodzących na litr gotowego wyrobu, wyrażonych jako cukier inwertowany.

22.    London gin

a)

London gin jest ginem destylowanym, który spełnia następujące wymogi:

(i)

jest wytwarzany wyłącznie z alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, o maksymalnej zawartości metanolu nieprzekraczającej 5 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj., którego smak nadawany jest wyłącznie poprzez destylację alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego z wszystkimi użytymi naturalnymi materiałami roślinnymi;

(ii)

powstały w ten sposób destylat ma zawartość alkoholu co najmniej 70 % obj.;

(iii)

jakikolwiek dodawany alkohol etylowy pochodzenia rolniczego jest zgodny z wymogami określonymi w art. 5, przy czym maksymalna zawartość metanolu wynosi 5 gramów na hektolitr alkoholu 100 % obj.;

(iv)

nie jest barwiony;

(v)

nie jest dosładzany w ilości przekraczającej 0,1 grama produktów słodzących na litr gotowego wyrobu, wyrażonych jako cukier inwertowany;

(vi)

nie zawiera jakichkolwiek innych składników poza składnikami, o których mowa w ppkt (i), (iii) i (iv) oraz wodą.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w London gin wynosi 37,5 %.

c)

Określenie „London gin” można uzupełnić lub łączyć z określeniem „dry.

23.   Napój spirytusowy aromatyzowany kminkiem lub Kümmel

a)

Napój spirytusowy aromatyzowany kminkiem lub Kümmel jest napojem spirytusowym wytwarzanym poprzez aromatyzowanie alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego kminkiem (Carum carvi L.).

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w napoju spirytusowym aromatyzowanym kminkiem lub Kümmel wynosi 30 %.

c)

Można użyć dodatkowo substancji aromatycznych lub preparatów aromatycznych, ale smak kminku jest dominujący.

24.    Akvavit lub aquavit

a)

Akvavit lub aquavit jest napojem spirytusowym aromatyzowanym nasionami kminku lub kopru, lub obu, wytwarzany z zastosowaniem alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, aromatyzowanego destylatem z roślin lub przyprawami korzennymi.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w akvavit lub aquavit wynosi 37,5 %.

c)

Dodatkowo można użyć naturalnych substancji aromatycznych lub preparatów aromatycznych, lub obu, jednak smak tych napojów pochodzi w znacznej mierze z destylatów nasion kminku (Carum carvi L.) lub kopru (Anethum graveolens L.), lub obu, przy czym użycie olejków eterycznych jest zakazane.

d)

W smaku nie dominują w sposób oczywisty substancje gorzkie; zawartość suchego ekstraktu nie przekracza 1,5 grama w 100 mililitrach.

25.   Napój spirytusowy anyżowy

a)

Napój spirytusowy anyżowy jest napojem spirytusowym wytwarzanym poprzez aromatyzowanie alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego naturalnymi ekstraktami anyżu gwiazdkowatego (Illicium verum Hook f.), anyżu zielonego (Pimpinella anisum L.), kopru włoskiego (Foeniculum vulgare Mill.) lub jakichkolwiek innych roślin zawierających ten sam główny składnik aromatyzujący przy zastosowaniu jednego z następujących procesów lub ich połączenia:

(i)

macerowania lub destylacji, lub obu;

(ii)

destylacji alkoholu przy użyciu nasion lub innych części wyżej wymienionych roślin;

(iii)

dodania naturalnych destylowanych ekstraktów z roślin o smaku anyżu.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w napoju spirytusowym anyżowym wynosi 15 %.

c)

Napój spirytusowy anyżowy może być aromatyzowany jedynie za pomocą preparatów aromatycznych i naturalnych substancji aromatycznych.

d)

Można używać również innych naturalnych ekstraktów lub nasion aromatycznych, lecz smak anyżu musi być dominujący.

26.    Pastis

a)

Pastis jest napojem spirytusowym anyżowym zawierającym również naturalne ekstrakty korzenia lukrecji (Glycyrrhiza spp.), co wiąże się z obecnością barwników znanych jako „chalkony” oraz kwasu glicyryzynowego, którego minimalny i maksymalny poziom wynoszą, odpowiednio, 0,05 i 0,5 grama na litr.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w pastis wynosi 40 %.

c)

Pastis może być aromatyzowany jedynie za pomocą preparatów aromatycznych i naturalnych substancji aromatycznych.

d)

Pastis zawiera mniej niż 100 gramów produktów słodzących w litrze, wyrażonych jako cukier inwertowany, a minimalny i maksymalny poziom anetolu wynosi, odpowiednio, 1,5 i 2 gramy w litrze.

27.    Pastis de Marseille

a)

Pastis de Marseille jest to pastis o wyraźnym smaku anyżu, o zawartości anetolu wynoszącej od 1,9 do 2,1 grama w litrze.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w pastis de Marseille wynosi 45 %.

c)

Pastis de Marseille może być aromatyzowany jedynie za pomocą preparatów aromatycznych i naturalnych substancji aromatycznych.

28.    Anis lub janeževec

a)

Anis lub janeževec jest napojem spirytusowym anyżowym, którego charakterystyczny smak pochodzi wyłącznie z anyżu (Pimpinella anisum L.), anyżu gwiazdkowatego (Illicum verum Hook f.) lub kopru włoskiego (Foeniculum vulgare Mill.), lub ich połączenia.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w anis lub janeževec wynosi 35 % obj.

c)

Anis lub janeževec może być aromatyzowany jedynie za pomocą preparatów aromatycznych i naturalnych substancji aromatycznych.

29.    Anis destylowany

a)

Anis destylowany jest to anis zawierający alkohol destylowany z udziałem nasion, o których mowa w kategorii 28 lit. a), oraz, w przypadku oznaczeń geograficznych, mastyksu i innych aromatycznych nasion, roślin lub owoców, pod warunkiem że taki alkohol odpowiada co najmniej 20 % zawartości alkoholu w anis destylowanym.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w anis destylowanym wynosi 35 %.

c)

Anis destylowany może być aromatyzowany jedynie za pomocą preparatów aromatycznych i naturalnych substancji aromatycznych.

30.   Gorzki napój spirytusowy lub bitter

a)

Gorzki napój spirytusowy lub bitter jest napojem spirytusowym o dominującym gorzkim smaku, wytwarzanym poprzez aromatyzowanie alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego lub destylatu pochodzenia rolniczego, lub obu, substancjami aromatycznymi lub preparatami aromatycznymi, lub oboma.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w gorzkim napoju spirytusowym lub bitter wynosi 15 %.

c)

Bez uszczerbku dla stosowania takich określeń w prezentacji i etykietowaniu środków spożywczych innych niż napoje spirytusowe, gorzki napój spirytusowy lub bitter mogą być również wprowadzane do obrotu pod nazwami „gorzki” („gorzka”, „gorzkie”) lub „bitter”, z użyciem lub bez użycia innego określenia.

d)

Niezależnie od lit. c), określenie „gorzki” („gorzka”, „gorzkie”) lub „bitter” może być stosowane w opisie, prezentacji i etykietowaniu gorzkich likierów.

31.   Wódka smakowa

a)

Wódka smakowa jest wódką, której nadano dominujący smak inny niż smak surowców użytych do produkcji wódki.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w wódce smakowej wynosi 37,5 %.

c)

Wódkę smakową można dosładzać, kupażować, aromatyzować, leżakować lub barwić.

d)

Jeżeli wódka smakowa jest dosładzana, produkt końcowy musi zawierać mniej niż 100 gramów produktów słodzących na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

e)

Nazwą prawną wódki smakowej może być również nazwa któregokolwiek dominującego smaku połączona z wyrazem „wódka”. Określenie „wódka” można zastąpić w każdym języku urzędowym Unii określeniem „vodka.

32.   Napój spirytusowy aromatyzowany tarniną lub pacharán

a)

Napój spirytusowy aromatyzowany tarniną lub pacharán jest napojem spirytusowym, w którym dominujący jest smak tarniny i który jest wytwarzany w drodze macerowania owoców tarniny (Prunus spinosa) w alkoholu etylowym pochodzenia rolniczego, z dodatkiem naturalnych ekstraktów anyżu lub destylatów anyżu, lub obu.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w napoju spirytusowym aromatyzowanym tarniną lub pacharán wynosi 25 %.

c)

Do produkcji napoju spirytusowego aromatyzowanego tarniną lub pacharán wykorzystuje się co najmniej 125 gramów owoców tarniny na litr gotowego wyrobu.

d)

Zawartość produktów słodzących wyrażonych jako cukier inwertowany w napoju spirytusowym aromatyzowanym tarniną lub pacharán mieści się w przedziale 80–250 gramów na litr gotowego produktu.

e)

Właściwości organoleptyczne, barwa i smak napoju spirytusowego aromatyzowanego tarniną lub pacharán pochodzą wyłącznie z użytych owoców i anyżu.

f)

Określenia „pacharán” można używać jako nazwy prawnej jedynie wówczas, gdy produkt jest wytwarzany w Hiszpanii. W przypadku gdy produkt wytwarzany jest poza Hiszpanią, określenie „pacharán” może być stosowane jedynie jako uzupełnienie nazwy prawnej „napój spirytusowy aromatyzowany tarniną” oraz pod warunkiem że towarzyszy jej sformułowanie: „wyprodukowano w …” po którym następuje nazwa państwa członkowskiego lub państwa trzeciego produkcji.

33.   Likier

a)

Likier jest napojem spirytusowym:

(i)

o minimalnej zawartości produktów słodzących, wyrażonych jako cukier inwertowany:

70 gramów na litr w przypadku likierów czereśniowych lub wiśniowych, w których alkohol etylowy zawiera wyłącznie okowitę z czereśni lub wiśni,

80 gramów na litr w przypadku likierów, które są aromatyzowane wyłącznie przy użyciu goryczki lub podobnej rośliny lub piołunu,

100 gramów na litr we wszystkich pozostałych przypadkach;

(ii)

wytwarzany z zastosowaniem alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego lub destylatu pochodzenia rolniczego, lub jednego lub większej liczby napojów spirytusowych, lub ich połączenia, dosładzany i z dodatkiem jednego lub więcej aromatów, produktów pochodzenia rolniczego lub środków spożywczych.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w likierze wynosi 15 %.

c)

Do produkcji likieru można wykorzystywać substancje aromatyczne i preparaty aromatyczne.

Niżej wymienione likiery można jednak aromatyzować jedynie za pomocą aromatyzujących środków spożywczych, preparatów aromatycznych i naturalnych substancji aromatycznych:

(i)

likiery owocowe:

ananasowy (Ananas),

z owoców cytrusowych (Citrus L.),

z rokitnika zwyczajnego (Hippophae rhamnoides L.),

z morwy (Morus alba, Morus rubra),

wiśniowy (Prunus cerasus),

czereśniowy (Prunus avium),

z czarnej porzeczki (Ribes nigrum L.),

z maliny arktycznej (Rubus arcticus L.),

z maliny moroszki (Rubus chamaemorus L.),

malinowy (Rubus idaeus L.),

żurawinowy (Vaccinium oxycoccos L.),

z borówki czarnej (Vaccinium myrtillus L.),

z borówki brusznicy (Vaccinium vitis-idaea L.);

(ii)

likiery roślinne:

z bylicy (Artemisia genepi),

z goryczki (Gentiana L.),

miętowy (Mentha L.),

anyżowy (Pimpinella anisum L.).

d)

W każdym państwie członkowskim może być używana nazwa prawna „liqueur” oraz:

w odniesieniu do likierów wytwarzanych w drodze macerowania wiśni lub czereśni (Prunus cerasus lub Prunus avium) w alkoholu etylowym pochodzenia rolniczego nazwą prawną może być „guignolet” lub „češnjevec”, z użyciem lub bez użycia określenia „liqueur”,

w odniesieniu do likierów wytwarzanych w drodze macerowania wiśni (Prunus cerasus) w alkoholu etylowym pochodzenia rolniczego nazwą prawną może być „ginja” lub „ginjinha”, lub „višnjevec”, z użyciem lub bez użycia określenia „liqueur”,

w odniesieniu do likierów, w których zawartość alkoholu pochodzi wyłącznie z rumu, nazwą prawną może być „punch au rhum”, z użyciem lub bez użycia określenia „liqueur”,

bez uszczerbku dla art. 3 pkt 2, art. 10 ust. 5 lit. b) oraz art. 11, w odniesieniu do likierów zawierających mleko lub przetwory mleczne nazwą prawną może być określenie „krem” uzupełnione nazwą użytego surowca nadającego dominujący smak, z użyciem lub bez użycia określenia „liqueur”.

e)

Do opisu, prezentacji i etykietowania likierów wytwarzanych w Unii, w przypadku gdy zastosowano alkohol etylowy pochodzenia rolniczego lub destylat pochodzenia rolniczego, można używać następujących wyrażeń złożonych w celu odzwierciedlenia uznanych metod wytwarzania:

brandy z suszonych śliwek,

brandy pomarańczowe,

brandy morelowe,

brandy wiśniowe,

solbaerrom lub rum z czarnej porzeczki.

W odniesieniu do opisu, prezentacji i etykietowania likierów, o których mowa w niniejszej literze, wyrażenie złożone znajduje się w jednym wierszu i jest zapisane jednolitą czcionką tego samego kroju i koloru, natomiast wyraz „likier” znajduje się tuż obok i nie może być napisany czcionką o mniejszej wielkości. Jeżeli alkohol nie pochodzi od wskazanego napoju spirytusowego, jego pochodzenie jest wskazane na etykiecie w tym samym polu widzenia co wyrażenie złożone oraz wyraz „likier”, poprzez wskazanie rodzaju użytego alkoholu pochodzenia rolniczego albo przy użyciu wyrazów „alkohol pochodzenia rolniczego”, zawsze poprzedzonych formułką „wyprodukowany z” lub „wyprodukowany przy użyciu”.

f)

Bez uszczerbku dla art. 11, 12 i art. 13 ust. 4, nazwa prawna „likier” może być uzupełniona nazwą środka aromatyzującego lub środka spożywczego, który nadaje napojowi spirytusowemu dominujący smak, pod warunkiem że smak napoju spirytusowego jest nadawany za pomocą aromatyzujących środków spożywczych, preparatów aromatycznych i naturalnych substancji aromatycznych otrzymanych z surowca, o którym mowa w nazwie środka aromatyzującego lub środka spożywczego, uzupełnionego substancjami aromatycznymi tylko wtedy, gdy jest to niezbędne do wzmocnienia smaku tego surowca.

34.   Krem (uzupełnione nazwą użytego owocu lub innego surowca)

a)

Krem (z uzupełnioną nazwą użytego owocu lub innego surowca) jest likierem, w którym minimalna zawartość produktów słodzących wynosi 250 gramów na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w kremie (z uzupełnioną nazwą użytego owocu lub innego surowca) wynosi 15 %.

c)

Do tego napoju spirytusowego mają zastosowanie przepisy dotyczące substancji aromatycznych i preparatów aromatycznych dla likierów określone w kategorii 33.

d)

Użyte surowce wykluczają przetwory mleczne.

e)

Owoc lub inny surowiec użyty w nazwie prawnej jest owocem lub innym surowcem, który nadaje temu napojowi spirytusowemu jego dominujący smak.

f)

Nazwa prawna może być uzupełniona określeniem „likier”.

g)

Nazwa prawna „crème de cassis” może być stosowana wyłącznie w odniesieniu do likierów wytwarzanych z czarnej porzeczki, w których zawartość produktów słodzących wynosi powyżej 400 gramów na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

35.    Sloe gin

a)

Sloe gin jest likierem wytwarzanym w drodze macerowania owoców tarniny w ginie, z ewentualnym dodatkiem soku z tarniny.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w sloe gin wynosi 25 %.

c)

Do produkcji sloe gin można wykorzystywać jedynie naturalne substancje aromatyczne i preparaty aromatyczne.

d)

Nazwa prawna może być uzupełniona określeniem „likier”.

36.    Sambuca

a)

Sambuca jest bezbarwnym, aromatyzowanym anyżem napojem spirytusowym spełniającym następujące wymogi:

(i)

zawiera destylaty anyżu zielonego (Pimpinella anisum L.), anyżu gwiazdkowatego (Illicium verum L.) lub innych ziół aromatycznych;

(ii)

jej minimalna zawartość produktów słodzących wynosi 350 gramów na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany;

(iii)

jej zawartość anetolu naturalnego jest nie mniejsza niż 1 gram i nie większa niż 2 gramy na litr.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w sambuca wynosi 38 %.

c)

Do sambuca mają zastosowanie przepisy dotyczące substancji aromatycznych i preparatów aromatycznych dla do likierów określone w kategorii 33.

d)

Sambuca nie jest barwiona.

e)

Nazwa prawna może być uzupełniona określeniem „likier”.

37.    Maraschino, marrasquino lub maraskino

a)

Maraschino, marrasquino lub maraskino jest bezbarwnym likierem o smaku nadawanym głównie przez destylat z wiśni marasca lub przez produkt wytworzony w drodze macerowania wiśni lub ich części w alkoholu etylowym pochodzenia rolniczego lub w destylacie wiśni marasca, o minimalnej zawartości produktów słodzących 250 gramów na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w maraschino, marrasquino lub maraskino wynosi 24 %.

c)

Do maraschino, marrasquino lub maraskino mają zastosowanie przepisy dotyczące substancji aromatycznych i preparatów aromatycznych dla likierów określone w kategorii 33.

d)

Maraschino, marrasquino lub maraskino nie jest barwiony.

e)

Nazwa prawna może być uzupełniona określeniem „likier”.

38.    Nocino lub orehovec

a)

Nocino lub orehovec jest likierem o smaku nadawanym głównie w drodze macerowania, lub macerowania i destylacji, całych zielonych orzechów włoskich (Juglans regia L.), o minimalnej zawartości produktów słodzących 100 gramów na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w nocino lub orehovec wynosi 30 % obj.

c)

Do nocino lub orehovec mają zastosowanie przepisy dotyczące substancji aromatycznych i preparatów aromatycznych dla likierów określone w kategorii 33.

d)

Nazwa prawna może być uzupełniona określeniem „likier”.

39.   Likier jajeczny lub advocaat, lub avocat, lub advokat

a)

Likier jajeczny lub advocaat, lub avocat, lub advokat jest likierem, aromatyzowanym lub nie, wytwarzanym z alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, destylatu pochodzenia rolniczego lub napoju spirytusowego, lub ich połączenia, zawierającym następujące składniki: żółtko jaj wysokiej jakości, białko jaj oraz cukier lub miód, lub oba. Minimalna zawartość cukru lub miodu – wyrażonego jako cukier inwertowany – wynosi 150 gramów na litr. Minimalna zawartość czystego żółtka jaj wynosi 140 gramów na litr gotowego wyrobu. Jeżeli używane są jaja inne niż jaja kur gatunku Gallus gallus, podaje się to na etykiecie.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w likierze jajecznym lub advocaat lub avocat lub advokat wynosi 14 %.

c)

Do produkcji likieru jajecznego lub advocaat lub avocat lub advokat można wykorzystywać jedynie aromatyzujące środki spożywcze, substancje aromatyczne i preparaty aromatyczne.

d)

Do produkcji likieru jajecznego lub advocaat lub avocat lub advokat można wykorzystywać przetwory mleczne.

40.   Likier z dodatkiem jajka

a)

Likier z dodatkiem jajka jest likierem, aromatyzowanym lub nie, wytwarzanym z alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, destylatu pochodzenia rolniczego lub napoju spirytusowego, lub ich połączenia, którego charakterystyczne składniki to: żółtko jaj wysokiej jakości, białko jaj oraz cukier lub miód, lub oba. Minimalna zawartość cukru lub miodu – wyrażonego jako cukier inwertowany – wynosi 150 gramów na litr. Minimalna zawartość żółtka jaj wynosi 70 gramów na litr gotowego produktu.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w likierze z dodatkiem jajka wynosi 15 %.

c)

Do produkcji likieru z dodatkiem jajka można wykorzystywać jedynie aromatyzujące środki spożywcze, naturalne substancje aromatyczne i preparaty aromatyczne.

d)

Do produkcji likieru z dodatkiem jajka można wykorzystywać przetwory mleczne.

41.    Mistrà

a)

Mistrà jest bezbarwnym napojem spirytusowym aromatyzowanym anyżem lub naturalnym anetolem, spełniającym następujące wymogi:

(i)

jej zawartość anetolu naturalnego jest nie mniejsza niż 1 gram i nie większa niż 2 gramy na litr;

(ii)

może ona również zawierać destylat z ziół aromatycznych;

(iii)

nie jest dosładzana.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w mistrà wynosi 40 %, a maksymalna objętościowa zawartość alkoholu wynosi 47 %.

c)

Mistrà może być aromatyzowana jedynie za pomocą preparatów aromatycznych i naturalnych substancji aromatycznych.

d)

Mistrà nie jest barwiona.

42.    Väkevä glögi lub spritglögg

a)

Väkevä glögi lub spritglögg jest napojem spirytusowym wytwarzanym w drodze aromatyzowania wina lub produktów sektora wina i alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego aromatem goździków korzennych lub cynamonem, lub oboma, z zastosowaniem jednego z następujących procesów lub ich połączenia:

(i)

macerowanie lub destylacja;

(ii)

destylacja alkoholu przy użyciu części wymienionych wyżej roślin;

(iii)

dodanie naturalnych substancji aromatycznych o smaku goździków korzennych lub cynamonu.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w väkevä glögi lub spritglögg wynosi 15 %.

c)

Väkevä glögi lub spritglögg może być aromatyzowana jedynie za pomocą substancji aromatycznych, preparatów aromatycznych lub innych środków aromatyzujących, jednak smak przypraw określonych w lit. a) jest dominujący.

d)

Zawartość wina lub produkt ów sektora wina nie przekracza 50 % gotowego produktu.

43.    Berenburg lub Beerenburg

a)

Berenburg lub Beerenburg jest napojem spirytusowym spełniającym następujące wymogi:

(i)

jest wytwarzany z zastosowaniem alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego;

(ii)

jest wytwarzany przez macerowanie owoców lub roślin, lub ich części;

(iii)

zawiera destylat korzenia goryczki żółtej (Gentiana lutea L.), jagód jałowca (Juniperus communis L.) i liści laurowych (Laurus nobilis L.), o charakterystycznym smaku;

(iv)

jego barwa waha się od jasnego do ciemnego brązu;

(v)

może być dosładzany do maksymalnie 20 gramów produktów słodzących na litr, wyrażonych jako cukier inwertowany.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w Berenburg lub Beerenburg wynosi 30 %.

c)

Berenburg lub Beerenburg może być aromatyzowany jedynie za pomocą preparatów aromatycznych i naturalnych substancji aromatycznych.

44.   Nektar miodowy

a)

Nektar miodowy jest napojem spirytusowym wytwarzanym poprzez aromatyzowanie mieszaniny sfermentowanego zacieru miodowego i destylatu miodu lub alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, lub obu, zawierającym co najmniej 30 % obj. sfermentowanego zacieru miodowego.

b)

Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w nektarze miodowym wynosi 22 % obj.

c)

Nektar miodowy może być aromatyzowany jedynie za pomocą preparatów aromatycznych i naturalnych substancji aromatycznych, pod warunkiem że smak miodu jest dominujący.

d)

Nektar miodowy można dosładzać wyłącznie miodem.


ZAŁĄCZNIK II

SZCZEGÓŁOWE PRZEPISY DOTYCZĄCE NIEKTÓRYCH NAPOJÓW SPIRYTUSOWYCH

1.   Rum-Verschnitt wytwarzany jest w Niemczech i otrzymuje się go przez zmieszanie rumu z alkoholem etylowym pochodzenia rolniczego, w taki sposób, aby co najmniej 5 % zawartości alkoholu w wyrobie gotowym pochodziło z rumu. Minimalna objętościowa zawartość alkoholu w Rum-Verschnitt musi wynosić 37,5 %. Wyraz „Verschnitt” podaje się w opisie, prezentacji i etykietowaniu przy użyciu czcionki tego samego rodzaju, rozmiaru i koloru oraz w tym samym wierszu co wyraz „Rum”, a w przypadku butelek na przedniej etykiecie. Nazwa prawna tego produktu brzmi „napój spirytusowy”. W przypadku gdy Rum-Verschnitt wprowadza się do obrotu poza Niemcami, na etykiecie podaje się skład alkoholu.

2.   Slivovice wytwarzana jest w Czechach i otrzymuje się ją przez dodanie do destylatu śliwek, przed końcową destylacją, alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, w taki sposób, aby co najmniej 70 % alkoholu zawartego w wyrobie gotowym pochodziło z destylatu śliwek. Nazwa prawna tego produktu brzmi „napój spirytusowy”. Nazwę slivovice można dodać, jeśli zostanie ona podana w tym samym polu widzenia na przedniej etykiecie. W przypadku gdy slivovice wprowadza się do obrotu poza Czechami, na etykiecie podaje się skład alkoholu. Niniejszy przepis pozostaje bez uszczerbku dla stosowania nazw prawnych dla okowit z owoców w kategorii 9 w załączniku I.

3.   Guignolet kirsch wytwarzany jest we Francji i otrzymuje się go przez zmieszanie guignolet i kirsch, w taki sposób, aby co najmniej 3 % całkowitej objętości czystego alkoholu w wyrobie gotowym pochodziło z kirsch. Wyraz „guignolet” podaje się w opisie, prezentacji i etykietowaniu przy użyciu czcionki tego samego rodzaju, rozmiaru i koloru oraz w tym samym wierszu co wyraz „kirsch”, a w przypadku butelek na przedniej etykiecie. Nazwa prawna tego produktu brzmi „likier”. Jego skład alkoholu musi wskazywać stosunek objętości czystego alkoholu, który stanowią guignolet i kirsch, do całkowitej objętości czystego alkoholu w guignolet kirsch.


ZAŁĄCZNIK III

DYNAMICZNY SYSTEM DOJRZEWANIA „CRIADERAS Y SOLERA” LUB „SOLERA E CRIADERAS

Dynamiczny system dojrzewania „criaderas y solera” lub „solera e criaderas” polega na dokonywaniu okresowej ekstrakcji części brandy zawartej w każdej z dębowych beczek lub pojemników, które tworzą warstwę dojrzewania, oraz odpowiednim ich uzupełnieniu brandy ekstrahowaną z poprzedzającej warstwy dojrzewania.

Definicje

 

„Warstwa dojrzewania” oznacza każdą grupę dębowych beczek i pojemników o takim samym poziomie leżakowania, przez które przechodzi brandy w procesie dojrzewania. Poszczególne warstwy znane są pod nazwą „criadera”, z wyjątkiem ostatniej, zwanej „solera”, z której brandy trafia do ekspedycji.

 

„Ekstrakcja” oznacza część objętości brandy odciąganą z każdej z dębowych beczek lub pojemników w danej warstwie dojrzewania w celu jej wprowadzenia do dębowych beczek i pojemników w następnej warstwie dojrzewania, lub w przypadku solera w celu jej wysyłki.

 

„Uzupełnienie” oznacza objętość brandy z dębowych beczek i pojemników w danej warstwie dojrzewania wprowadzaną i kupażowaną z zawartością dębowych beczek i pojemników w kolejnych warstwach pod względem wieku.

 

„Średni wiek” oznacza okres odpowiadający rotacji całkowitego zapasu brandy poddawanego procesowi dojrzewania, obliczony poprzez podzielenie całkowitej objętości brandy zawartej we wszystkich warstwach dojrzewania przez objętość ekstrakcji dokonanych z ostatniej warstwy – solera – w ciągu roku.

Średni wiek brandy odciągniętej z warstwy solera oblicza się korzystając z poniższego wzoru: t = Vt/Ve, gdzie:

t oznacza średni wiek, wyrażony w latach,

Vt oznacza łączną objętość zapasów w systemie dojrzewania, wyrażoną w litrach czystego alkoholu,

Ve oznacza łączną objętość produktu ekstrahowanego do wysyłki w ciągu roku, wyrażoną w litrach czystego alkoholu.

W przypadku dębowych beczek i pojemników o pojemności mniejszej niż 1 000 litrów liczba rocznych ekstrakcji i uzupełnień musi być równa lub większa niż dwukrotność liczby warstw w systemie, w celu zagwarantowania, aby najmłodszy komponent miał wiek równy lub wyższy niż sześć miesięcy.

W przypadku dębowych beczek i pojemników o pojemności 1 000 litrów lub większej liczba rocznych ekstrakcji i uzupełnień nie musi być równa lub większa niż liczba warstw w systemie, w celu zagwarantowania, aby najmłodszy komponent miał wiek równy lub wyższy niż rok.


ZAŁĄCZNIK IV

Tabela korelacji

Niniejsze rozporządzenie

Rozporządzenie (WE) nr 110/2008

art. 1 ust. 1 i 2

art. 1 ust. 1 i 2

art. 2 lit. a)–d)

art. 2 ust. 1 i 3

art. 2 lit. e)

art. 2 ust. 2

art. 2 lit. f)

załącznik I pkt 6

art. 3 pkt 1

art. 8

art. 3 pkt 2 i 3

art. 10

art. 3 pkt 4

art. 15 ust. 1

art. 3 pkt 5

art. 3 pkt 6

art. 3 pkt 7

art. 15 ust. 3 akapit trzeci

art. 3 pkt 8

art. 3 pkt 9 i 10

art. 11 ust. 2 oraz załącznik I pkt 4

art. 3 pkt 11 i 12

załącznik I pkt 7

art. 4 pkt 1

art. 7 oraz załącznik I pkt 14

art. 4 pkt 2

art. 7 oraz załącznik I pkt 15

art. 4 pkt 3

art. 7 oraz załącznik I pkt 16

art. 4 pkt 4

art. 4 pkt 5

załącznik I pkt 17

art. 4 pkt 6

art. 4 pkt 7

załącznik I pkt 2

art. 4 pkt 8

załącznik I pkt 3

art. 4 pkt 9

załącznik I pkt 3

art. 4 pkt 10

załącznik I pkt 5

art. 4 pkt 11

załącznik I pkt 8

art. 4 pkt 12

załącznik I pkt 9

art. 4 pkt 13

art. 4 pkt 14

art. 4 pkt 15

art. 4 pkt 16

art. 4 pkt 17

art. 4 pkt 18

art. 4 pkt 19 i 20

załącznik I pkt 10

art. 4 pkt 21

art. 4 pkt 22

art. 4 pkt 23

załącznik I pkt 11

art. 4 pkt 24

załącznik I pkt 12

art. 5

załącznik I pkt 1

art. 6 ust. 1

art. 3 ust. 1

art. 6 ust. 2

art. 3 ust. 3

art. 6 ust. 3

art. 3 ust. 4

art. 7 ust. 1

art. 4

art. 7 ust. 2

art. 5 ust. 1

art. 7 ust. 3

art. 5 ust. 2

art. 7 ust. 4

art. 5 ust. 3

art. 8 ust. 1

art. 26

art. 8 ust. 2

art. 1 ust. 3

art. 8 ust. 3

art. 8 ust. 4

art. 9

art. 10 ust. 1

art. 10 ust. 2

art. 9 ust. 1

art. 10 ust. 3

art. 9 ust. 2

art. 10 ust. 4

art. 9 ust. 3

art. 10 ust. 5

art. 9 ust. 5 i 6

art. 10 ust. 6 lit. a)–c) oraz lit. e)–f)

art. 10 ust. 6 lit. d)

art. 12 ust. 2

art. 10 ust. 7 akapit pierwszy

art. 9 ust. 4 i 7

art. 10 ust. 7 akapit drugi

art. 11 ust. 1

art. 10 ust. 1 i 2

art. 11 ust. 2 i 3

art. 12 ust. 1

art. 10 ust. 1

art. 12 ust. 2, 3 i 4

art. 13 ust. 1

art. 12 ust. 1

art. 13 ust. 2

art. 9 ust. 9

art. 13 ust. 3 akapity pierwszy i drugi

art. 11 ust. 4

art. 13 ust. 3 akapit trzeci

art. 11 ust. 5

art. 13 ust. 3 akapit czwarty

art. 13 ust. 4 akapit pierwszy

art. 11 ust. 3

art. 13 ust. 4 akapit drugi

art. 11 ust. 4

art. 13 ust. 4 akapit trzeci

art. 11 ust. 5

art. 13 ust. 5

art. 13 ust. 6

art. 12 ust. 3

art. 13 ust. 7

art. 14 ust. 1

załącznik I pkt 13

art. 14 ust. 2

art. 15 ust. 1

art. 14 ust. 2

art. 15 ust. 2

art. 16

art. 17

art. 13

art. 18

art. 19 ust. 1

art. 12 ust. 3

art. 19 ust. 2

art. 20 lit. a)

art. 20 lit. b)

art. 28 ust. 2

art. 20 lit. c)

art. 20 lit. d)

art. 21 ust. 1

art. 21 ust. 2

art. 16

art. 21 ust. 3

art. 15 ust. 3 akapit pierwszy

art. 21 ust. 4

art. 22 ust. 1 akapit pierwszy

art. 17 ust. 4

art. 22 ust. 1 akapit drugi

art. 22 ust. 2

art. 23 ust. 1 wyrażenie wprowadzające oraz lit. a), b) i c)

art. 23 ust. 1 akapit drugi

art. 17 ust. 3

art. 23 ust. 2

art. 17 ust. 1 zdanie drugie

art. 24 ust. 1–4

art. 24 ust. 5, 6 i 7

art. 17 ust. 2

art. 24 ust. 8

art. 17 ust. 3

art. 24 ust. 9

art. 17 ust. 1 zdanie pierwsze

art. 25

art. 26 ust. 1 akapit pierwszy

art. 17 ust. 5

art. 26 ust. 1 akapit drugi

art. 26 ust. 2

art. 17 ust. 6

art. 27 ust. 1

art. 17 ust. 7 zdanie pierwsze

art. 27 ust. 2, 3 i 4

art. 27 ust. 5

art. 17 ust. 7 zdanie drugie

art. 28

art. 29

art. 30 ust. 1, 2 i 3

art. 17 ust. 8 zdanie pierwsze

art. 30 ust. 4 akapit pierwszy

art. 17 ust. 8 zdanie drugie

art. 30 ust. 4 akapit drugi

art. 31

art. 21

art. 32

art. 18

art. 33 ust. 1

art. 15 ust. 2

art. 33 ust. 2 i 3

art. 34 ust. 1, 2 i 3

art. 19

art. 34 ust. 4

art. 35 ust. 1 akapit pierwszy

art. 15 ust. 3 akapit drugi

art. 35 ust. 1 akapit drugi

art. 35 ust. 2

art. 23 ust. 3

art. 35 ust. 3

art. 36 ust. 1

art. 23 ust. 1

art. 36 ust. 2

art. 23 ust. 2

art. 37

art. 38 ust. 1

art. 38 ust. 2

art. 22 ust. 1

art. 38 ust. 3

art. 22 ust. 2

art. 38 ust. 4

art. 38 ust. 5

art. 22 ust. 3

art. 38 ust. 6

art. 22 ust. 4

art. 39 ust. 1

art. 39 ust. 2 i 3

art. 40

art. 41

art. 42

art. 43 ust. 1

art. 24 ust. 1

art. 43 ust. 2

art. 24 ust. 3

art. 44 ust. 1

art. 24 ust. 2

art. 44 ust. 2

art. 45

art. 6

art. 46

art. 47

art. 25

art. 48

art. 49

art. 29

art. 50

art. 28

art. 51

art. 30

załącznik I, kategorie 1-31

załącznik II, kategorie 1-31

załącznik I, kategoria 32

załącznik II, kategoria 37a

załącznik I, kategoria 33

załącznik II, kategoria 32

załącznik I, kategoria 34

załącznik II, kategoria 33

załącznik I, kategoria 35

załącznik II, kategoria 37

załącznik I, kategoria 36

załącznik II, kategoria 38

załącznik I, kategoria 37

załącznik II, kategoria 39

załącznik I, kategoria 38

załącznik II, kategoria 40

załącznik I, kategoria 39

załącznik II, kategoria 41

załącznik I, kategoria 40

załącznik II, kategoria 42

załącznik I, kategoria 41

załącznik II, kategoria 43

załącznik I, kategoria 42

załącznik II, kategoria 44

załącznik I, kategoria 43

załącznik II, kategoria 45

załącznik I, kategoria 44

załącznik II, kategoria 46

załącznik II

załącznik II, część zatytułowana „Pozostałe napoje spirytusowe”

załącznik III

załącznik IV


17.5.2019   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 130/55


ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/788

z dnia 17 kwietnia 2019 r.

w sprawie europejskiej inicjatywy obywatelskiej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Traktat o Unii Europejskiej (TUE) ustanawia obywatelstwo Unii. Obywatelom Unii (zwanym dalej „obywatelami”) przysługuje prawo do bezpośredniego zwrócenia się do Komisji o przedłożenie wniosku dotyczącego aktu prawnego Unii w celu wprowadzenia w życie Traktatów, podobne do prawa przyznanego Parlamentowi Europejskiemu na mocy art. 255 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz Radzie na mocy art. 241 TFUE. Europejska inicjatywa obywatelska przyczynia się w ten sposób do wzmocnienia demokratycznego funkcjonowania Unii poprzez uczestnictwo obywateli w jej życiu demokratycznym i politycznym. Jak wynika ze struktury art. 11 TUE i art. 24 TFUE, europejską inicjatywę obywatelską należy rozpatrywać w kontekście innych środków, za pomocą których obywatele mogą zwrócić uwagę instytucji Unii na określone kwestie i które polegają w szczególności na dialogu ze stowarzyszeniami przedstawicielskimi i społeczeństwem obywatelskim, konsultacjach z zainteresowanymi stronami, petycjach i wnioskach do Rzecznika Praw Obywatelskich.

(2)

W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 (4) ustanowiono przepisy i procedury na potrzeby europejskiej inicjatywy obywatelskiej, uzupełnione rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1179/2011 (5).

(3)

W swoim sprawozdaniu dotyczącym stosowania rozporządzenia (UE) nr 211/2011 z dnia 31 marca 2015 r. Komisja wymieniła szereg wyzwań wynikających z wykonywania tego rozporządzenia oraz zobowiązała się do dalszego analizowania wpływu tych kwestii na skuteczność instrumentu, jakim jest europejska inicjatywa obywatelska, oraz do poprawy jego funkcjonowania.

(4)

Parlament Europejski w swojej rezolucji z dnia 28 października 2015 r. w sprawie europejskiej inicjatywy obywatelskiej (6) oraz w swoim projekcie sprawozdania ustawodawczego z własnej inicjatywy z dnia 26 czerwca 2017 r. (7) wezwał Komisję do dokonania przeglądu rozporządzenia (UE) nr 211/2011 oraz rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1179/2011.

(5)

Niniejsze rozporządzenie zmierza do uczynienia europejskiej inicjatywy obywatelskiej bardziej dostępną, mniej obciążającą i łatwiejszą w korzystaniu dla organizatorów i zwolenników, a także do wzmocnienia jej monitorowania w celu realizacji jej pełnego potencjału jako narzędzia promowania debaty. Powinno również ułatwiać uczestnictwo jak największej liczby obywateli w demokratycznym procesie decyzyjnym Unii.

(6)

Aby osiągnąć te cele, procedury i warunki wymagane na potrzeby europejskiej inicjatywy obywatelskiej powinny być skuteczne, przejrzyste, jasne, proste, przyjazne dla użytkownika, dostępne dla osób niepełnosprawnych oraz proporcjonalne względem charakteru tego instrumentu. Powinny one także wprowadzać rozsądną równowagę między prawami i obowiązkami oraz zapewniać, aby Komisja odpowiednio badała ważne inicjatywy i odpowiadała na nie.

(7)

Należy określić minimalny wiek uprawniający do poparcia inicjatywy. Ten minimalny wiek powinien odpowiadać wiekowi, w którym obywatele uzyskują prawo do głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Aby zwiększyć uczestnictwo młodych obywateli w życiu demokratycznym Unii, a tym samym osiągnąć pełnię potencjału europejskiej inicjatywy obywatelskiej jako instrumentu demokracji uczestniczącej, państwa członkowskie, które uznają to za stosowne, powinny mieć możliwość ustalenia minimalnego wieku uprawniającego do poparcia inicjatywy na 16 lat i powinny odpowiednio poinformować o tym Komisję. Komisja powinna dokonywać okresowego przeglądu funkcjonowania europejskiej inicjatywy obywatelskiej, w tym w odniesieniu do minimalnego wieku uprawniającego do poparcia inicjatywy. Państwa członkowskie zachęca się, aby rozważyły ustanowienie minimalnego wieku na 16 lat zgodnie ze swoimi przepisami krajowymi.

(8)

Zgodnie z art. 11 ust. 4 TUE inicjatywa zwrócenia się do Komisji o przedłożenie, w ramach jej uprawnień, odpowiedniego wniosku w sprawach, w odniesieniu do których, zdaniem obywateli, stosowanie Traktatów wymaga aktu prawnego Unii, musi zostać podjęta przez nie mniej niż milion obywateli Unii mających obywatelstwo znacznej liczby państw członkowskich.

(9)

W celu zapewnienia reprezentatywności inicjatywy dla interesu Unii przy jednoczesnym zapewnieniu, aby instrument ten pozostał łatwy w korzystaniu, minimalną liczbę państw członkowskich, z których muszą pochodzić obywatele, należy ustalić na poziomie jednej czwartej państw członkowskich.

(10)

W celu zapewnienia, aby inicjatywa była reprezentatywna oraz w celu zapewnienia podobnych warunków wsparcia inicjatywy przez obywateli, należy również ustalić minimalną liczbę sygnatariuszy pochodzących z każdego z tych państw członkowskich. Ta minimalna liczba sygnatariuszy wymagana w każdym z państw członkowskich powinna być degresywnie proporcjonalna i odpowiadać liczbie posłów do Parlamentu Europejskiego wybranych w każdym z państw członkowskich, pomnożonej przez całkowitą liczbę posłów do Parlamentu Europejskiego.

(11)

Aby uczynić europejskie inicjatywy obywatelskie bardziej otwartymi i bardziej widocznymi, organizatorzy mogą wykorzystywać do swoich własnych działań promocyjnych i komunikacyjnych języki inne niż języki urzędowe instytucji Unii, które zgodnie z porządkiem konstytucyjnym państw członkowskich mają oficjalny status na całym ich terytorium lub na jego części.

(12)

Chociaż dane osobowe przetwarzane w ramach stosowania niniejszego rozporządzenia mogłyby zawierać wrażliwe dane, z uwagi na charakter europejskiej inicjatywy obywatelskiej jako instrumentu demokracji uczestniczącej uzasadniony jest wymóg podania danych osobowych przy poparciu inicjatywy oraz przetwarzanie takich danych w zakresie niezbędnym do umożliwienia weryfikacji deklaracji poparcia zgodnie z prawem krajowym i praktyką krajową.

(13)

Aby uczynić europejską inicjatywę obywatelską bardziej dostępną, Komisja powinna zapewnić obywatelom i grupom organizatorów informacje, pomoc i praktyczne wsparcie, w szczególności w zakresie tych aspektów niniejszego rozporządzenia, które wchodzą w zakres jej kompetencji. W celu wzmocnienia tych działań informacyjnych i pomocowych Komisja powinna również udostępnić internetową platformę współpracy, która zapewni specjalne forum dyskusyjne i niezależne wsparcie, informacje oraz porady prawne dotyczące europejskiej inicjatywy obywatelskiej. Platforma powinna być otwarta dla obywateli, grup organizatorów, organizacji i ekspertów zewnętrznych mających doświadczenie w organizowaniu europejskich inicjatyw obywatelskich. Platforma powinna być dostępna dla osób niepełnosprawnych.

(14)

Aby umożliwić grupom organizatorów zarządzanie ich inicjatywami przez cały czas trwania procedury, Komisja powinna udostępnić internetowy rejestr europejskiej inicjatywy obywatelskiej (zwany dalej „rejestrem”). Aby zwiększyć świadomość oraz zapewnić przejrzystość wszystkich inicjatyw, rejestr powinien obejmować publicznie dostępną stronę internetową zawierającą kompleksowe informacje dotyczące europejskiej inicjatywy obywatelskiej ogólnie, a także aktualne informacje dotyczące poszczególnych inicjatyw, ich statusu oraz zadeklarowanych źródeł wsparcia i finansowania na podstawie informacji przedłożonych przez grupę organizatorów.

(15)

W celu zapewnienia bliższego kontaktu z obywatelami oraz zwiększenia świadomości w zakresie europejskiej inicjatywy obywatelskiej państwa członkowskie powinny ustanowić jeden lub większą liczbę punktów kontaktowych na swoich terytoriach, aby zapewnić obywatelom informacje i pomoc w związku z europejską inicjatywą obywatelską. Taka informacja i pomoc powinny dotyczyć w szczególności tych aspektów niniejszego rozporządzenia, których wdrożenie należy do kompetencji organów krajowych państw członkowskich lub które dotyczą mającego zastosowanie prawa krajowego oraz w odniesieniu do których organy te są najlepiej przygotowane do udzielania obywatelom i grupom organizatorów informacji i pomocy. W stosownych przypadkach państwa członkowskie powinny dążyć do synergii ze służbami udzielającymi wsparcia w zakresie stosowania podobnych instrumentów krajowych. Komisja, w tym jej przedstawicielstwa w państwach członkowskich, powinna zapewniać ścisłą współpracę z krajowymi punktami kontaktowymi w odniesieniu do tych działań w zakresie informacji i pomocy, w tym, w stosownych przypadkach, działań w zakresie komunikacji na poziomie Unii.

(16)

Aby pomyślnie rozpocząć inicjatywy obywatelskie i zarządzać nimi, potrzebna jest minimalna struktura organizacyjna. Struktura ta powinna przybrać formę grupy organizatorów złożonej z osób fizycznych mających miejsce zamieszkania w co najmniej siedmiu różnych państwach członkowskich, aby zachęcać do podnoszenia kwestii o ogólnounijnym znaczeniu oraz wspierać refleksję nad tymi kwestiami. Z myślą o przejrzystości oraz o sprawnej i skutecznej komunikacji grupa organizatorów powinna wyznaczyć przedstawiciela w celu pośredniczenia między grupą organizatorów a instytucjami Unii przez cały czas trwania procedury. Grupa organizatorów powinna mieć możliwość stworzenia – zgodnie z prawem krajowym – podmiotu prawnego w celu zarządzania inicjatywą. Taki podmiot prawny powinien być uznawany za grupę organizatorów do celów niniejszego rozporządzenia.

(17)

Chociaż odpowiedzialność i sankcje w związku z przetwarzaniem danych osobowych pozostaną uregulowane rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (8), grupa organizatorów powinna ponosić solidarną odpowiedzialność, zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym, z tytułu wszelkich szkód spowodowanych przez jej członków przy organizacji inicjatywy za sprawą czynów zabronionych popełnionych umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby grupa organizatorów podlegała odpowiednim sankcjom za naruszenia niniejszego rozporządzenia.

(18)

W celu zapewnienia spójności i przejrzystości w związku z inicjatywami oraz w celu uniknięcia sytuacji, w której podpisy zbierane są dla inicjatywy niespełniającej warunków określonych w Traktatach i w niniejszym rozporządzeniu, inicjatywy spełniające warunki określone w niniejszym rozporządzeniu powinny być zarejestrowane przez Komisję przed rozpoczęciem zbierania deklaracji poparcia od obywateli. Dokonując rejestracji Komisja powinna w pełni przestrzegać obowiązku uzasadnienia zgodnie z art. 296 akapit drugi TFUE oraz ogólnej zasady dobrej administracji określonej w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

(19)

Aby uczynić europejską inicjatywę obywatelską skuteczną i bardziej dostępną, mając na uwadze, że procedury i warunki wymagane na potrzeby europejskiej inicjatywy obywatelskiej powinny być jasne, proste, przyjazne dla użytkownika i proporcjonalne oraz aby zapewnić rejestrację jak największej liczby inicjatyw, właściwe jest częściowe rejestrowanie inicjatyw w przypadku, gdy jedynie część (lub części) inicjatywy spełnia (spełniają) wymogi rejestracji przewidziane w niniejszym rozporządzeniu. Inicjatywy powinny być rejestrowane częściowo, pod warunkiem że część inicjatywy, w tym jej główne cele, nie wykracza w sposób oczywisty poza ramy uprawnień Komisji w zakresie przedłożenia wniosku dotyczącego aktu prawnego Unii w celu wprowadzenia w życie Traktatów, a wszystkie pozostałe wymogi w zakresie rejestracji są spełnione. Należy zapewnić jasność i przejrzystość co do zakresu częściowej rejestracji, a potencjalni sygnatariusze powinni być informowani o zakresie rejestracji oraz o fakcie, że deklaracje poparcia są zbierane wyłącznie w odniesieniu do zakresu rejestracji inicjatywy. Komisja powinna w sposób wystarczająco szczegółowy poinformować grupę organizatorów o przyczynach podjęcia decyzji o odmowie rejestracji lub jedynie częściowej rejestracji inicjatywy oraz o wszystkich możliwych dostępnych dla nich sądowych i pozasądowych środkach prawnych.

(20)

Deklaracje poparcia inicjatywy należy zebrać w określonym terminie. W celu zapewnienia dalszej aktualności inicjatywy, przy jednoczesnym uwzględnieniu złożoności procedury zbierania deklaracji poparcia w całej Unii, termin ten nie powinien być dłuższy niż 12 miesięcy od daty rozpoczęcia zbierania określonej przez grupę organizatorów. Grupa organizatorów powinna mieć możliwość wyboru daty rozpoczęcia zbierania deklaracji w okresie sześciu miesięcy od rejestracji inicjatywy. Grupa organizatorów powinna poinformować Komisję o wybranej dacie najpóźniej 10 dni roboczych przed tą datą. Aby zapewnić koordynację działań z organami krajowymi, Komisja powinna poinformować państwa członkowskie o dacie zgłoszonej przez grupę organizatorów.

(21)

Aby uczynić europejską inicjatywę obywatelską bardziej dostępną, mniej obciążającą i łatwiejszą w korzystaniu dla organizatorów i obywateli Komisja powinna stworzyć i obsługiwać centralny system zbierania deklaracji poparcia online. System ten powinien być udostępniany bezpłatnie grupom organizatorów i mieć niezbędne cechy techniczne umożliwiające zbieranie deklaracji online, w tym hosting i oprogramowanie, a także udogodnienia w zakresie dostępności zapewniające możliwość udzielenia poparcia dla inicjatywy przez obywateli niepełnosprawnych. System ten należy stworzyć i utrzymywać zgodnie z decyzją Komisji (UE, Euratom) 2017/46 (9).

(22)

Obywatele powinni mieć możliwość poparcia inicjatyw online lub w formie papierowej, podając jedynie dane osobowe określone w załączniku III do niniejszego rozporządzenia. Państwa członkowskie powinny poinformować Komisję, czy chcą być objęte, odpowiednio, częścią A czy B załącznika III. Obywatele korzystający z centralnego systemu zbierania deklaracji online do celów europejskiej inicjatywy obywatelskiej powinni mieć możliwość poparcia inicjatywy online z wykorzystaniem notyfikowanych środków identyfikacji elektronicznej lub przez złożenie podpisu elektronicznego w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 (10). W tym celu Komisja i państwa członkowskie powinny wdrożyć odpowiednie parametry techniczne w ramach tego rozporządzenia. Obywatele powinni podpisywać deklarację poparcia tylko raz.

(23)

Aby ułatwić przejście do nowego centralnego systemu zbierania deklaracji online, grupa organizatorów powinna nadal mieć możliwość tworzenia własnych systemów zbierania deklaracji online oraz zbierania deklaracji poparcia za pośrednictwem tego systemu w odniesieniu do inicjatyw zarejestrowanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem do dnia 31 grudnia 2022 r. Grupa organizatorów powinna korzystać z jednego indywidualnego systemu zbierania deklaracji online dla każdej inicjatywy. Indywidualny system zbierania deklaracji online stworzony i obsługiwany przez grupę organizatorów powinien mieć odpowiednie cechy techniczne i cechy bezpieczeństwa w celu zapewnienia bezpiecznego zbierania, przechowywania i przekazywania danych przez cały czas trwania procedury. W tym celu Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, powinna określić szczegółowe specyfikacje techniczne w odniesieniu do indywidualnych systemów zbierania deklaracji online. Komisja powinna mieć możliwość zwrócenia się o poradę do Agencji Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA), która wspiera instytucje Unii w opracowywaniu i wdrażaniu polityk związanych z bezpieczeństwem sieci i systemów informacyjnych.

(24)

Państwa członkowskie powinny weryfikować zgodność indywidualnych systemów zbierania deklaracji online stworzonych przez grupy organizatorów z wymogami niniejszego rozporządzenia oraz wydać dokument poświadczający taką zgodność, zanim deklaracje poparcia zostaną zebrane. Poświadczanie indywidualnych systemów zbierania deklaracji online powinno być prowadzone przez właściwe organy krajowe państw członkowskich, w których przechowywane są dane zebrane za pośrednictwem indywidualnego systemu zbierania deklaracji online. Bez uszczerbku dla uprawnień krajowych organów nadzorczych wynikających z rozporządzenia (UE) 2016/679 państwa członkowskie powinny wyznaczyć właściwy organ krajowy odpowiedzialny za certyfikację systemów. Państwa członkowskie powinny wzajemnie uznawać certyfikaty wydawane przez swoje właściwe organy.

(25)

W przypadku gdy inicjatywa uzyskała niezbędne deklaracje poparcia od sygnatariuszy, każde państwo członkowskie powinno odpowiadać za weryfikację i poświadczenie deklaracji poparcia podpisanych przez swoich obywateli, aby ocenić, czy osiągnięto wymaganą minimalną liczbę sygnatariuszy mających prawo do poparcia europejskiej inicjatywy obywatelskiej. Mając na uwadze potrzebę ograniczenia obciążenia administracyjnego dla państw członkowskich, taka weryfikacja powinna być przeprowadzona na podstawie odpowiednich kontroli, które mogą opierać się na losowym doborze próby. Państwa członkowskie powinny wydać dokument poświadczający liczbę otrzymanych ważnych deklaracji poparcia.

(26)

W celu promowania uczestnictwa i debaty publicznej dotyczącej kwestii podniesionych w inicjatywie, w przypadku gdy inicjatywa poparta przez wymaganą liczbę sygnatariuszy i spełniająca inne wymogi niniejszego rozporządzenia jest przedłożona Komisji, grupa organizatorów powinna mieć prawo przedstawienia inicjatywy podczas wysłuchania publicznego na poziomie Unii. Parlament Europejski powinien zorganizować wysłuchanie publiczne w terminie trzech miesięcy od przedłożenia inicjatywy Komisji. Parlament Europejski powinien zapewnić wyważoną reprezentację interesów odnośnych zainteresowanych stron, w tym społeczeństwa obywatelskiego, partnerów społecznych oraz ekspertów. Komisja powinna być reprezentowana na odpowiednim szczeblu. Rada, inne instytucje i organy doradcze Unii, a także zainteresowane strony, powinny mieć możliwość uczestnictwa w wysłuchaniu, aby zagwarantować jego otwarty charakter oraz wzmocnić związany z nim interes publiczny.

(27)

Parlament Europejski, jako instytucja, w której obywatele są bezpośrednio reprezentowani na poziomie Unii, powinien być uprawniony do oceny poparcia dla ważnej inicjatywy po jej przedłożeniu i po dotyczącym jej wysłuchaniu publicznym. Parlament Europejski powinien mieć również możliwość oceny działań podjętych przez Komisję w odpowiedzi na inicjatywę i przedstawionych w jej komunikacie.

(28)

W celu zapewnienia skutecznego uczestnictwa obywateli w życiu demokratycznym Unii Komisja powinna zbadać ważną inicjatywę oraz odpowiedzieć na nią. Komisja powinna zatem sformułować swoje wnioski prawne i polityczne, a także działania, jakie zamierza podjąć, w terminie sześciu miesięcy od otrzymania inicjatywy. Komisja powinna wyjaśnić w jasny, zrozumiały i szczegółowy sposób powody działania, jakie zamierza podjąć, w tym czy przyjmie wniosek dotyczący aktu prawnego Unii w odpowiedzi na inicjatywę, oraz powinna podobnie przedstawić powody, jeżeli nie zamierza podejmować żadnego działania. Komisja powinna badać inicjatywy zgodnie z ogólnymi zasadami dobrej administracji określonymi w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

(29)

W celu zapewnienia przejrzystości swojego finansowania i wsparcia, grupa organizatorów powinna zapewnić regularnie aktualizowane i szczegółowe informacje o źródłach finansowania i wsparcia dla swojej inicjatywy między datą rejestracji a datą, w której inicjatywa zostanie przedłożona Komisji. Informacje te powinny zostać podane do wiadomości publicznej w rejestrze oraz na publicznie dostępnej stronie internetowej poświęconej europejskiej inicjatywie obywatelskiej. Deklaracja dotycząca źródeł finansowania i wsparcia złożona przez grupę organizatorów powinna zawierać informacje na temat wsparcia finansowego powyżej 500 EUR na darczyńcę, a także na temat organizacji udzielających pomocy grupie organizatorów, na zasadzie dobrowolnego udziału, jeżeli wsparcia tego nie można wymiernie oszacować pod względem ekonomicznym. Podmioty, w szczególności organizacje, które na podstawie Traktatów uczestniczą w kształtowaniu europejskiej świadomości politycznej i wyrażaniu woli obywateli Unii, powinny mieć możliwość promowania oraz finansowania i wspierania inicjatyw, pod warunkiem że będą to czyniły zgodnie z procedurami i warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.

(30)

W celu zapewnienia pełnej przejrzystości Komisja powinna stworzyć w rejestrze oraz na publicznie dostępnej stronie internetowej poświęconej europejskiej inicjatywie obywatelskiej formularz umożliwiający złożenie skargi dotyczącej kompletności i poprawności informacji na temat źródeł finansowania i wsparcia zadeklarowanych przez grupy organizatorów. Komisja powinna być uprawniona do zwracania się do grupy organizatorów o wszelkie dodatkowe informacje w związku ze skargami oraz, w razie konieczności, do aktualizowania w rejestrze informacji o zadeklarowanych źródłach finansowania i wsparcia.

(31)

Rozporządzenie (UE) 2016/679 ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych prowadzonego w ramach niniejszego rozporządzenia. W związku z tym, mając na uwadze pewność prawa, należy wyjaśnić, że przedstawiciel grupy organizatorów lub – w stosownych przypadkach – podmiot prawny utworzony w celu zarządzania inicjatywą oraz właściwe organy państw członkowskich są uznawani za administratorów danych w rozumieniu rozporządzenia (UE) 2016/679 w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych podczas zbierania deklaracji poparcia, adresów e-mail i danych na temat darczyńców inicjatyw oraz do celów weryfikacji i poświadczenia deklaracji poparcia, a także określić maksymalny termin zatrzymywania danych osobowych zebranych na potrzeby inicjatywy obywatelskiej. Przedstawiciel grupy organizatorów lub – w stosownych przypadkach – podmiot prawny utworzony w celu zarządzania inicjatywą oraz właściwe organy państw członkowskich, działając w charakterze administratorów danych, powinni podejmować wszystkie odpowiednie środki w celu wypełnienia obowiązków nałożonych rozporządzeniem (UE) 2016/679, w szczególności związanych ze zgodnością z prawem przetwarzania oraz bezpieczeństwem działań dotyczących przetwarzania, podawania informacji oraz praw osób, których dotyczą dane.

(32)

Do przetwarzania danych osobowych przez Komisję w ramach stosowania niniejszego rozporządzenia zastosowanie ma rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 (11). Należy doprecyzować, że Komisja powinna być uważana za administratora danych w rozumieniu rozporządzenia (UE) 2018/1725 w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych w rejestrze, internetowej platformy współpracy, centralnego systemu zbierania deklaracji online i zbierania adresów e-mail. Komisja powinna utworzyć i obsługiwać zgodnie z niniejszym rozporządzeniem centralny system zbierania deklaracji online umożliwiający grupie organizatorów zbieranie deklaracji poparcia ich inicjatyw online. Komisja oraz przedstawiciel grupy organizatorów lub – w stosownych przypadkach – podmiot prawny utworzony w celu zarządzania inicjatywą powinni być wspólnie administratorami w rozumieniu rozporządzenia (UE) 2016/679 w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych w centralnym systemie zbierania deklaracji online.

(33)

Aby przyczynić się do promowania aktywnego uczestnictwa obywateli w życiu politycznym Unii Komisja powinna zwiększać świadomość społeczną na temat europejskiej inicjatywy obywatelskiej, wykorzystując w szczególności technologie cyfrowe i media społecznościowe oraz działania propagujące obywatelstwo Unii i prawa obywateli. Parlament Europejski powinien wnosić wkład w działania komunikacyjne Komisji.

(34)

Aby ułatwiać komunikację z sygnatariuszami oraz informować ich o działaniach podjętych w odpowiedzi na inicjatywę, Komisja i grupa organizatorów powinny mieć możliwość zbierania – zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony danych – adresów e-mail sygnatariuszy. Zbieranie adresów e-mail powinno być fakultatywne i zależne od wyraźnej zgody sygnatariuszy. Adresy e-mail nie powinny być zbierane jako część formularzy deklaracji poparcia, a potencjalni sygnatariusze powinni być informowani, że ich prawo do poparcia inicjatywy nie jest zależne od udzielenia zgody na zbieranie ich adresów e-mail.

(35)

W celu dostosowania niniejszego rozporządzenia do przyszłych potrzeb należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do zmiany załączników do niniejszego rozporządzenia. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (12). W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(36)

W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze, w szczególności w odniesieniu do określania specyfikacji technicznych dla systemów zbierania deklaracji online zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (13).

(37)

Zgodnie z zasadą proporcjonalności konieczne i stosowne jest przyjęcie przepisów regulujących europejską inicjatywę obywatelską, aby osiągnąć podstawowy cel, jakim jest wzmocnienie udziału obywateli w demokratycznym i politycznym życiu Unii. Niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia założonych celów, zgodnie z art. 5 ust. 4 TUE.

(38)

Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

(39)

Dla zapewnienia pewności prawa i jasności rozporządzenie (UE) nr 211/2011 powinno zostać uchylone.

(40)

Zgodnie z art. 28 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 45/2001 (14) skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, który wydał formalne uwagi w dniu 19 grudnia 2017 r.,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie ustanawia procedury i warunki wymagane na potrzeby inicjatywy zwrócenia się do Komisji o przedłożenie, w ramach jej uprawnień, odpowiedniego wniosku w sprawach, w odniesieniu do których, zdaniem obywateli Unii, wprowadzenie w życie Traktatów wymaga aktu prawnego Unii (zwanej dalej „europejską inicjatywą obywatelską” lub „inicjatywą”).

Artykuł 2

Prawo do poparcia europejskiej inicjatywy obywatelskiej

1.   Każdy obywatel Unii co najmniej w wieku uprawniającym do głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego ma prawo do poparcia inicjatywy poprzez podpisanie deklaracji poparcia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Państwa członkowskie mogą ustalić minimalny wiek uprawniający do poparcia inicjatywy na 16 lat, zgodnie ze swoimi przepisami krajowymi, i w takim przypadku odpowiednio informują o tym Komisję.

2.   Zgodnie z mającym zastosowanie prawem państwa członkowskie i Komisja zapewniają, aby osoby niepełnosprawne mogły korzystać z przysługującego im prawa do popierania inicjatyw i mogły mieć dostęp do wszystkich odnośnych źródeł informacji o inicjatywach na równi z innymi obywatelami.

Artykuł 3

Wymagana liczba sygnatariuszy

1.   Inicjatywa jest ważna, jeżeli:

a)

uzyskała poparcie co najmniej miliona obywateli Unii zgodnie z art. 2 ust. 1 (zwanych dalej „sygnatariuszami”) z co najmniej jednej czwartej państw członkowskich; oraz

b)

w co najmniej jednej czwartej państw członkowskich liczba sygnatariuszy jest równa co najmniej minimalnej licznie określonej w załączniku I, odpowiadającej liczbie posłów do Parlamentu Europejskiego wybieranych w każdym z państw członkowskich i pomnożonej przez łączną liczbę posłów do Parlamentu Europejskiego, w chwili rejestracji inicjatywy.

2.   Dla celów ust. 1 sygnatariusz jest liczony w państwie członkowskim, którego jest obywatelem, niezależnie od miejsca, w którym podpisał deklarację poparcia.

Artykuł 4

Informacje i pomoc ze strony Komisji oraz państw członkowskich

1.   Komisja zapewnia obywatelom i grupom organizatorów łatwo dostępne i kompleksowe informacje dotyczące europejskiej inicjatywy obywatelskiej i pomoc w związku z nią, w tym poprzez przekierowywanie ich do odpowiednich źródeł informacji i pomocy.

Komisja podaje do publicznej wiadomości, zarówno online i jak w formie papierowej, we wszystkich językach urzędowych instytucji Unii, przewodnik dotyczący europejskiej inicjatywy obywatelskiej.

2.   Komisja udostępnia bezpłatnie internetową platformę współpracy na potrzeby europejskiej inicjatywy obywatelskiej.

Platforma zapewnia porady praktyczne i prawne oraz forum dyskusyjne dotyczące europejskiej inicjatywy obywatelskiej do celów wymiany informacji i najlepszych praktyk między obywatelami, grupami organizatorów, zainteresowanymi stronami, organizacjami pozarządowymi, ekspertami oraz innymi instytucjami i organami Unii, które chcą w niej uczestniczyć.

Platforma musi być dostępna dla osób niepełnosprawnych.

Koszty obsługi oraz utrzymania platformy pokrywane są z budżetu ogólnego Unii Europejskiej.

3.   Komisja udostępnia rejestr online umożliwiający grupom organizatorów zarządzanie ich inicjatywami przez cały czas trwania procedury.

Rejestr obejmuje publicznie dostępną stronę internetową zawierającą ogólne informacje dotyczące europejskiej inicjatywy obywatelskiej, a także poszczególnych inicjatyw i ich odpowiedniego statusu.

Komisja regularnie aktualizuje rejestr poprzez udostępnianie informacji dostarczonych przez grupę organizatorów.

4.   Po zarejestrowaniu inicjatywy przez Komisję zgodnie z art. 6 Komisja zapewnia tłumaczenie treści inicjatywy, wraz z załącznikiem do niej, na wszystkie języki urzędowe instytucji Unii, w granicach określonych w załączniku II, w celu publikacji w rejestrze oraz wykorzystania do zbierania deklaracji poparcia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Grupa organizatorów może ponadto zapewnić tłumaczenie na wszystkie języki urzędowe instytucji Unii dodatkowych informacji o inicjatywie, a także – jeśli taki istnieje – projektu aktu prawnego, o którym mowa w załączniku II, przedłożonego zgodnie z art. 6 ust. 2. Za tłumaczenia te odpowiada grupa organizatorów. Treść tłumaczeń zapewnianych przez grupę organizatorów musi odpowiadać treści inicjatywy przedłożonej zgodnie z art. 6 ust. 2.

Komisja zapewnia publikację w rejestrze oraz na publicznie dostępnej stronie internetowej poświęconej europejskiej inicjatywie obywatelskiej informacji przedłożonych zgodnie z art. 6 ust. 2 oraz tłumaczeń przedłożonych zgodnie z niniejszym ustępem.

5.   Komisja opracowuje usługę wymiany plików na potrzeby przekazywania deklaracji poparcia właściwym organom państw członkowskich zgodnie z art. 12, oraz udostępnia ją bezpłatnie grupom organizatorów.

6.   Każde państwo członkowskie ustanawia jeden lub większą liczbę punktów kontaktowych w celu bezpłatnego zapewnienia grupom organizatorów informacji i pomocy zgodnie z mającym zastosowanie prawem unijnym i krajowym.

ROZDZIAŁ II

PRZEPISY PROCEDURALNE

Artykuł 5

Grupa organizatorów

1.   Inicjatywę przygotowuje i zarządza nią grupa złożona z co najmniej siedmiu osób fizycznych (zwana dalej „grupą organizatorów”). Dla celów ustalenia tej minimalnej liczby nie liczy się posłów do Parlamentu Europejskiego.

2.   Członkowie grupy organizatorów muszą być obywatelami Unii w wieku uprawniającym ich do głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego, mającymi miejsce zamieszkania w co najmniej siedmiu różnych państwach członkowskich, w chwili rejestracji inicjatywy.

W odniesieniu do każdej inicjatywy Komisja publikuje w rejestrze imiona i nazwiska wszystkich członków grupy organizatorów zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1725.

3.   Grupa organizatorów wyznacza dwóch spośród swoich członków, odpowiednio, na przedstawiciela i zastępcę, którzy będą odpowiedzialni za pośredniczenie w kontaktach między grupą organizatorów a instytucjami Unii przez cały czas trwania procedury i którzy są upoważnieni do działania w imieniu grupy organizatorów (zwanych dalej „osobami wyznaczonymi do kontaktów”).

Grupa organizatorów może również wyznaczyć nie więcej niż dwie inne osoby fizyczne wybrane spośród jej członków lub w inny sposób, które są upoważnione do działania w imieniu osób wyznaczonych do kontaktów w celu pośredniczenia w kontaktach z instytucjami Unii przez cały czas trwania procedury.

4.   Grupa organizatorów informuje Komisję o wszelkich zmianach dotyczących jej składu przez cały czas trwania procedury oraz przedstawia odpowiedni dowód spełnienia wymogów określonych w ust. 1 i 2. Zmiany w składzie grupy organizatorów odzwierciedla się w formularzu deklaracji poparcia, a imiona i nazwiska aktualnych i byłych członków grupy organizatorów pozostają dostępne w rejestrze przez cały czas trwania procedury.

5.   Bez uszczerbku dla odpowiedzialności przedstawiciela grupy organizatorów jako administratora danych wynikającej z art. 82 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/679 członkowie grupy organizatorów ponoszą solidarną odpowiedzialność z tytułu wszelkich szkód spowodowanych przy organizacji inicjatywy za sprawą czynów zabronionych popełnionych umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa, zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym.

6.   Bez uszczerbku dla sankcji przewidzianych w art. 84 rozporządzenia (UE) 2016/679 państwa członkowskie zapewniają, aby członkowie grupy organizatorów, zgodnie z prawem krajowym, podlegali skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom za naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia, w szczególności za:

a)

składanie nieprawdziwych oświadczeń;

b)

bezprawne wykorzystywanie danych.

7.   W przypadku gdy zgodnie z prawem krajowym danego państwa członkowskiego utworzono podmiot prawny specjalnie w celu zarządzania daną inicjatywą, ten podmiot prawny uznaje się do celów, odpowiednio, ust. 5 i 6 niniejszego artykułu, art. 6 ust. 2 i ust. 4–7 i art. 7–19 oraz załączników II–VII za grupę organizatorów lub jej członków, pod warunkiem że członek grupy organizatorów wyznaczony na jej przedstawiciela jest upoważniony do działania w imieniu takiego podmiotu prawnego.

Artykuł 6

Rejestracja

1.   Deklaracje poparcia inicjatywy mogą być zbierane wyłącznie po zarejestrowaniu danej inicjatywy przez Komisję.

2.   Grupa organizatorów przedkłada Komisji wniosek o rejestrację za pośrednictwem rejestru.

Przedkładając wniosek, grupa organizatorów:

a)

przekazuje również informacje, o których mowa w załączniku II, w jednym z języków urzędowych instytucji Unii;

b)

wskazuje również siedmiu członków, którzy będą uwzględniani do celów art. 5 ust. 1 i 2, w przypadku gdy grupa organizatorów składa się z więcej niż siedmiu członków;

c)

w stosownych przypadkach – wskazuje również, że na podstawie art. 5 ust. 7 powołano podmiot prawny.

Bez uszczerbku dla ust. 5 i 6 Komisja podejmuje decyzję w sprawie wniosku o rejestrację w terminie dwóch miesięcy od jego złożenia.

3.   Komisja dokonuje rejestracji inicjatywy, jeżeli:

a)

grupa organizatorów przedstawiła odpowiednie dowody spełnienia przez nią wymogów określonych w art. 5 ust. 1 i 2 oraz wyznaczyła osoby wyznaczone do kontaktów zgodnie z art. 5 ust. 3 akapit pierwszy,

b)

w sytuacji, o której mowa w art. 5 ust. 7, podmiot prawny utworzono specjalnie w celu zarządzania daną inicjatywą, a członek grupy organizatorów wyznaczony na jej przedstawiciela jest upoważniony do działania w imieniu tego podmiotu prawnego,

c)

żadna z części inicjatywy nie wykracza w sposób oczywisty poza uprawnienia Komisji w zakresie przedkładania wniosku dotyczącego aktu prawnego Unii w celu wprowadzenia w życie Traktatów,

d)

inicjatywa nie jest oczywistym nadużyciem i nie jest w sposób wyraźny niepoważna lub dokuczliwa,

e)

inicjatywa nie jest w sposób oczywisty sprzeczna z wartościami Unii określonymi w art. 2 TUE oraz z prawami zapisanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

Do celów ustalenia, czy zostały spełnione wymogi określone w akapicie pierwszym lit. a)–e) niniejszego ustępu, Komisja ocenia informacje dostarczone przez grupę organizatorów zgodnie z ust. 2.

Jeżeli jeden lub większa liczba wymogów określonych w akapicie pierwszym lit. a)–e) niniejszego ustępu nie jest spełniona, Komisja odmawia zarejestrowania inicjatywy, bez uszczerbku dla ust. 4 i 5.

4.   W przypadku uznania, że spełnione zostały wymogi określone w ust. 3 akapit pierwszy lit. a), b), d) i e), natomiast nie spełniono wymogu określonego w ust. 3 akapit pierwszy lit. c), Komisja informuje grupę organizatorów o swojej ocenie i jej uzasadnieniu w terminie miesiąca od złożenia wniosku o rejestrację.

W takim przypadku grupa organizatorów może dokonać zmiany inicjatywy w celu uwzględnienia oceny Komisji, aby zapewnić zgodność inicjatywy z wymogiem określonym w ust. 3 akapit pierwszy lit. c), utrzymać albo wycofać pierwotną inicjatywę. Grupa organizatorów informuje Komisję o swoim wyborze w terminie dwóch miesięcy od otrzymania oceny Komisji wraz z jej uzasadnieniem oraz – w stosownych przypadkach – przedkłada zmiany w pierwotnej inicjatywie.

W przypadku gdy grupa organizatorów zmienia lub utrzymuje swoją pierwotną inicjatywę zgodnie z akapitem drugim niniejszego ustępu, Komisja:

a)

dokonuje rejestracji inicjatywy, jeżeli spełnia ona wymóg określony w ust. 3 akapit pierwszy lit. c);

b)

dokonuje częściowej rejestracji inicjatywy, jeżeli część inicjatywy, w tym jej główne cele, nie wykracza w sposób oczywisty poza uprawnienia Komisji w zakresie przedkładania wniosku dotyczącego aktu prawnego Unii w celu wprowadzenia w życie Traktatów,

c)

w przeciwnym razie odmawia zarejestrowania inicjatywy.

Komisja podejmuje decyzję w sprawie wniosku o rejestrację w terminie miesiąca od otrzymania od grupy organizatorów informacji, o której mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu.

5.   Inicjatywa obywatelska, która została zarejestrowana, jest podawana do publicznej wiadomości w rejestrze.

W przypadku gdy Komisja dokonuje częściowej rejestracji inicjatywy, publikuje w rejestrze informację dotyczącą zakresu rejestracji inicjatywy.

W takim przypadku grupa organizatorów zapewnia, aby potencjalni sygnatariusze byli poinformowani o zakresie rejestracji inicjatywy oraz o fakcie, że deklaracje poparcia są zbierane wyłącznie w odniesieniu do zakresu rejestracji.

6.   Komisja dokonuje rejestracji inicjatywy w ramach jednego numeru rejestracyjnego oraz informuje o tym grupę organizatorów.

7.   W przypadku odmowy rejestracji lub częściowej rejestracji inicjatywy zgodnie z ust. 4 Komisja podaje powody swojej decyzji i informuje o nich grupę organizatorów. Informuje grupę organizatorów również o wszystkich możliwych dostępnych dla niej sądowych i pozasądowych środkach prawnych.

Komisja podaje do publicznej wiadomości w rejestrze oraz na publicznie dostępnej stronie internetowej poświęconej europejskiej inicjatywie obywatelskiej wszystkie decyzje w sprawie wniosków o rejestrację, które przyjmuje zgodnie z niniejszym artykułem.

8.   Komisja informuje Parlament Europejski, Radę, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny i Komitet Regionów o zarejestrowaniu inicjatywy.

Artykuł 7

Wycofanie inicjatywy

W dowolnym momencie przed przedłożeniem inicjatywy Komisji zgodnie z art. 13 grupa organizatorów może wycofać inicjatywę zarejestrowaną zgodnie z art. 6. Wycofanie takie zostaje opublikowane w rejestrze.

Artykuł 8

Okres zbierania deklaracji

1.   Wszystkie deklaracje poparcia zbierane są przez okres nieprzekraczający 12 miesięcy od daty wybranej przez grupę organizatorów (zwany dalej „okresem zbierania deklaracji”), bez uszczerbku dla art. 11 ust. 6. Data ta nie może przypadać później niż sześć miesięcy od rejestracji inicjatywy zgodnie z art. 6.

Grupa organizatorów informuje Komisję o wybranej dacie najpóźniej 10 dni roboczych przed tą datą.

W przypadku gdy w okresie zbierania deklaracji grupa organizatorów chce zakończyć zbieranie deklaracji poparcia przed zakończeniem okresu zbierania deklaracji, informuje Komisję o tym zamiarze co najmniej 10 dni roboczych przed nową datą wybraną jako data końcowa okresu zbierania deklaracji.

Komisja informuje państwa członkowskie o dacie, o której mowa w akapicie pierwszym.

2.   Komisja podaje w rejestrze datę początkową i końcową okresu zbierania deklaracji.

3.   Komisja zakończy obsługę centralnego systemu zbierania deklaracji online, o którym mowa w art. 10, a grupa organizatorów zakończy obsługę indywidualnego systemu zbierania deklaracji online, o którym mowa w art. 11, w dniu zakończenia okresu zbierania deklaracji.

Artykuł 9

Procedura zbierania deklaracji poparcia

1.   Deklaracje poparcia mogą być podpisywane online lub w formie papierowej.

2.   Do zbierania deklaracji poparcia można stosować jedynie formularze zgodne ze wzorami określonymi w załączniku III.

Przed rozpoczęciem zbierania deklaracji poparcia grupa organizatorów wypełnia formularze określone w załączniku III. Informacje podane w formularzach muszą odpowiadać informacjom zawartym w rejestrze.

W przypadku gdy grupa organizatorów zdecyduje się zbierać deklaracje poparcia poprzez centralny system zbierania deklaracji online przewidziany w art. 10, Komisja odpowiada za zapewnienie odpowiednich formularzy, zgodnie z załącznikiem III.

W przypadku gdy inicjatywa została zarejestrowana częściowo zgodnie z art. 6 ust. 4, formularze określone w załączniku III, a także centralny system zbierania deklaracji online lub indywidualny system zbierania deklaracji online, stosownie do przypadku, muszą odzwierciedlać zakres rejestracji inicjatywy. Formularze deklaracji poparcia można dostosować do potrzeb zbierania deklaracji online lub w formie papierowej.

Załącznik III nie ma zastosowania w przypadku gdy obywatele popierają inicjatywę online, za pośrednictwem centralnego systemu zbierania deklaracji online, o którym mowa w art. 10, z wykorzystaniem notyfikowanych środków identyfikacji elektronicznej w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 910/2014, o których mowa w art. 10 ust. 4 niniejszego rozporządzenia. Obywatele podają swoje obywatelstwo, a państwa członkowskie akceptują minimalny zestaw danych dotyczących osoby fizycznej zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/1501 (15).

3.   Od osoby podpisującej deklarację poparcia wymaga się podania jedynie danych osobowych określonych w załączniku III.

4.   Państwa członkowskie informują Komisję, przed dniem 30 czerwca 2019 r., czy chcą być objęte, odpowiednio, częścią A czy B załącznika III. Państwa członkowskie, które chcą być objęte częścią B załącznika III, wskazują rodzaj(-e) osobistego numeru identyfikacyjnego (numeru osobistego dokumentu tożsamości), o którym mowa w tej części załącznika.

Do dnia 1 stycznia 2020 r. Komisja publikuje w rejestrze formularze określone w załączniku III.

Państwo członkowskie objęte jedną częścią załącznika III może zwrócić się do Komisji o przeniesienie go do innej części załącznika III. Występuje ono z wnioskiem do Komisji co najmniej sześć miesięcy przed dniem rozpoczęcia stosowania nowych formularzy.

5.   Grupa organizatorów odpowiada za zbieranie deklaracji poparcia od sygnatariuszy w formie papierowej.

6.   Jedna osoba może podpisać deklarację poparcia danej inicjatywy tylko raz.

7.   Grupa organizatorów informuje Komisję o liczbie zebranych deklaracji poparcia w każdym państwie członkowskim co najmniej co dwa miesiące w okresie zbierania deklaracji, a o ostatecznej liczbie – w terminie trzech miesięcy od zakończenia okresu zbierania deklaracji, do celów publikacji w rejestrze.

W przypadku gdy nie zebrano wymaganej liczby deklaracji poparcia lub gdy grupa organizatorów nie udzieliła odpowiedzi w terminie trzech miesięcy od zakończenia okresu zbierania deklaracji, Komisja zamyka inicjatywę i publikuje w rejestrze zawiadomienie na ten temat.

Artykuł 10

Centralny system zbierania deklaracji online

1.   Do celów zbierania deklaracji poparcia online Komisja stworzy, do dnia 1 stycznia 2020 r., i obsługuje począwszy od tego dnia centralny system zbierania deklaracji online zgodnie z decyzją (UE, Euratom) 2017/46.

Koszty stworzenia i obsługi centralnego systemu zbierania deklaracji online pokrywane są z budżetu ogólnego Unii Europejskiej. Korzystanie z centralnego systemu zbierania deklaracji online jest bezpłatne.

Centralny system zbierania deklaracji online musi być dostępny dla osób niepełnosprawnych.

Dane uzyskane za pośrednictwem centralnego systemu zbierania deklaracji online przechowuje się na serwerach udostępnianych w tym celu przez Komisję.

Centralny system zbierania deklaracji online musi umożliwiać wprowadzanie do niego deklaracji poparcia zebranych w formie papierowej.

2.   Dla każdej inicjatywy Komisja zapewnia możliwość zbierania deklaracji poparcia za pośrednictwem centralnego systemu zbierania deklaracji online w okresie zbierania deklaracji określonym zgodnie z art. 8.

3.   Najpóźniej 10 dni roboczych przed rozpoczęciem okresu zbierania deklaracji grupa organizatorów informuje Komisję, czy zamierza korzystać z centralnego systemu zbierania deklaracji online oraz czy zamierza wprowadzić do niego deklaracje poparcia zbierane w formie papierowej.

W przypadku gdy grupa organizatorów chce wprowadzić do systemu deklaracje poparcia zebrane w formie papierowej, wprowadza do niego wszystkie deklaracje poparcia zebrane w formie papierowej nie później niż dwa miesiące po zakończeniu okresu zbierania deklaracji oraz informuje o tym Komisję.

4.   Państwa członkowskie zapewniają, aby:

a)

obywatele mogli popierać inicjatywy online poprzez deklaracje poparcia z wykorzystaniem notyfikowanych środków identyfikacji elektronicznej lub złożenie w odniesieniu do deklaracji poparcia podpisu elektronicznego w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 910/2014;

b)

uznawano węzeł eIDAS Komisji opracowany w ramach rozporządzenia (UE) nr 910/2014 oraz rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/1501.

5.   Komisja konsultuje się z zainteresowanymi stronami w sprawie dalszego rozwoju i usprawnienia centralnego systemu zbierania deklaracji online, aby uwzględnić ich sugestie i zastrzeżenia.

Artykuł 11

Indywidualny system zbierania deklaracji online

1.   W przypadku gdy grupa organizatorów nie korzysta z centralnego systemu zbierania deklaracji online, może zbierać deklaracje poparcia online w większej liczbie państw członkowskich lub we wszystkich państwach członkowskich poprzez inny jeden system zbierania deklaracji online (zwany dalej „indywidualnym systemem zbierania deklaracji online”).

Dane zebrane poprzez indywidualny system zbierania deklaracji online przechowuje się na terytorium danego państwa członkowskiego.

2.   Grupa organizatorów zapewnia, aby indywidualny system zbierania deklaracji online był zgodny z wymogami określonymi w ust. 4 niniejszego artykułu i w art. 18 ust. 3 przez cały okres zbierania deklaracji.

3.   Po zarejestrowaniu inicjatywy, a przed rozpoczęciem okresu zbierania deklaracji, a także bez uszczerbku dla uprawnień krajowych organów nadzorczych wynikających z rozdziału VI rozporządzenia (UE) 2016/679, grupa organizatorów zwraca się do właściwych organów państwa członkowskiego, w którym będą przechowywane dane zebrane za pośrednictwem indywidualnego systemu zbierania deklaracji online, o certyfikację, że system ten jest zgodny z wymogami określonymi w ust. 4 niniejszego artykułu.

W przypadku gdy indywidualny system zbierania danych jest zgodny z wymogami określonymi w ust. 4 niniejszego artykułu, właściwy organ wydaje, w terminie miesiąca od złożenia wniosku, certyfikat w tej sprawie zgodnie ze wzorem określonym w załączniku IV. Grupa organizatorów udostępnia do publicznej wiadomości kopię certyfikatu na stronie internetowej wykorzystywanej na potrzeby indywidualnego systemu zbierania deklaracji online.

Państwa członkowskie uznają certyfikaty wydane przez właściwe organy innych państw członkowskich.

4.   Indywidualne systemy zbierania deklaracji online muszą mieć odpowiednie cechy bezpieczeństwa i cechy techniczne w celu zapewnienia, aby w całym okresie zbierania deklaracji:

a)

deklarację poparcia mogły podpisać tylko osoby fizyczne;

b)

informacje podane na temat inicjatywy odpowiadały informacjom opublikowanym w rejestrze;

c)

dane zostały zebrane od sygnatariuszy zgodnie z załącznikiem III;

d)

dane przekazane przez sygnatariuszy były zbierane i przechowywane w sposób bezpieczny.

5.   Do dnia 1 stycznia 2020 r. Komisja przyjmie akty wykonawcze określające specyfikacje techniczne do celów wykonania ust. 4 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22.

Komisja może zwrócić się do Agencji Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA) o poradę w sprawie opracowania specyfikacji technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym.

6.   W przypadku gdy deklaracje poparcia są zbierane poprzez indywidualny system zbierania deklaracji online, okres zbierania deklaracji może rozpocząć się dopiero po wydaniu w odniesieniu do tego systemu certyfikatu, o którym mowa w ust. 3.

7.   Niniejszy artykuł ma zastosowanie wyłącznie do inicjatyw zarejestrowanych zgodnie z art. 6 do dnia 31 grudnia 2022 r.

Artykuł 12

Weryfikacja i poświadczenie deklaracji poparcia przez państwa członkowskie

1.   Każde państwo członkowskie weryfikuje i poświadcza, że deklaracje poparcia podpisane przez jego obywateli są zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia („odpowiedzialne państwo członkowskie”).

2.   W terminie trzech miesięcy od zakończenia okresu zbierania deklaracji poparcia oraz bez uszczerbku dla ust. 3 niniejszego artykułu grupa organizatorów przedkłada deklaracje poparcia zebrane online lub w formie papierowej właściwym organom, o których mowa w art. 20 ust. 2, odpowiedzialnego państwa członkowskiego.

Grupa organizatorów przedkłada deklaracje poparcia właściwym organom jedynie w przypadku gdy osiągnięto minimalną liczbę sygnatariuszy określoną w art. 3.

Deklaracje poparcia przedkłada się każdemu właściwemu organowi w odpowiedzialnym państwie członkowskim tylko raz, przy użyciu formularza określonego w załączniku V.

Deklaracje poparcia, które zostały zebrane online, przedkłada się zgodnie ze schematem elektronicznym udostępnianym publicznie przez Komisję.

Deklaracje poparcia zebrane w formie papierowej oraz deklaracje poparcia zebrane online poprzez indywidualny system zbierania deklaracji online przedkłada się oddzielnie.

3.   Niezwłocznie po przedłożeniu przez grupę organizatorów zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu właściwemu organowi w odpowiedzialnym państwie członkowskim formularza określonego w załączniku V, Komisja przedkłada właściwemu organowi odpowiedzialnego państwa członkowskiego deklaracje poparcia zebrane online poprzez centralny system zbierania deklaracji online a także deklaracje poparcia zebrane w formie papierowej i wprowadzone do systemu zgodnie z art. 10 ust. 3 akapit drugi.

W przypadku gdy grupa organizatorów zebrała deklaracje poparcia poprzez indywidualny system zbierania deklaracji online, może ona zwrócić się do Komisji o przedłożenie ich właściwemu organowi odpowiedzialnego państwa członkowskiego.

Komisja przedkłada deklaracje poparcia zgodnie z ust. 2 akapit drugi – akapit czwarty niniejszego artykułu przy użyciu unijnej usługi wymiany plików, o której mowa w art. 4 ust. 5.

4.   W terminie trzech miesięcy od otrzymania deklaracji poparcia, właściwe organy weryfikują je w drodze odpowiednich kontroli, które mogą opierać się na losowym doborze próby, zgodnie z prawem krajowym i praktyką krajową.

W przypadku gdy deklaracje poparcia zebrane online i w formie papierowej przedkładane są oddzielnie, termin ten rozpoczyna bieg od otrzymania przez właściwy organ wszystkich deklaracji poparcia.

Do celów weryfikacji deklaracji poparcia zebranych w formie papierowej nie jest wymagane uwierzytelnienie podpisów.

5.   Na podstawie przeprowadzonych weryfikacji właściwy organ poświadcza liczbę ważnych deklaracji poparcia dla danego państwa członkowskiego. Poświadczenie to dostarcza się bezpłatnie grupie organizatorów z zastosowaniem wzoru określonego w załączniku VI.

Poświadczenie określa liczbę ważnych deklaracji poparcia zebranych w formie papierowej oraz online, w tym deklaracji poparcia zebranych w formie papierowej oraz wprowadzonych do systemu zgodnie z art. 10 ust. 3 akapit drugi.

Artykuł 13

Przedłożenie inicjatywy Komisji

W terminie trzech miesięcy od otrzymania ostatniego poświadczenia przewidzianego w art. 12 ust. 5 grupa organizatorów przedkłada inicjatywę Komisji.

Grupa organizatorów przedkłada wypełniony formularz określony w załączniku VII wraz z kopiami – w formie papierowej lub elektronicznej – poświadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 5.

Formularz określony w załączniku VII jest udostępniany publicznie przez Komisję w rejestrze.

Artykuł 14

Publikacja i wysłuchanie publiczne

1.   Gdy Komisja otrzyma ważną inicjatywę, w odniesieniu do której zebrano i poświadczono deklaracje poparcia zgodnie z art. 8–12, bezzwłocznie publikuje w rejestrze zawiadomienie na ten temat oraz przekazuje inicjatywę Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów, a także parlamentom narodowym.

2.   W terminie trzech miesięcy od przedłożenia inicjatywy grupa organizatorów musi mieć możliwość przedstawienia inicjatywy podczas wysłuchania publicznego w Parlamencie Europejskim.

Parlament Europejski organizuje wysłuchanie publiczne w swojej siedzibie.

Komisja jest reprezentowana na wysłuchaniu na odpowiednim szczeblu.

Rada, pozostałe instytucje i organy doradcze Unii, parlamenty narodowe i społeczeństwo obywatelskie muszą mieć możliwość uczestniczenia w wysłuchaniu.

Parlament Europejski zapewnia wyważoną reprezentację odnośnych interesów publicznych i prywatnych.

3.   Po wysłuchaniu publicznym Parlament Europejski dokonuje oceny poparcia politycznego dla inicjatywy.

Artykuł 15

Badanie przez Komisję

1.   W terminie miesiąca od przedłożenia inicjatywy zgodnie z art. 13 Komisja przyjmuje grupę organizatorów na odpowiednim szczeblu, aby umożliwić jej szczegółowe wyjaśnienie celów inicjatywy.

2.   W terminie sześciu miesięcy od opublikowania inicjatywy zgodnie z art. 14 ust. 1 oraz po wysłuchaniu publicznym, o którym mowa w art. 14 ust. 2, Komisja określa w komunikacie swoje wnioski prawne i polityczne dotyczące inicjatywy, działanie, jakie zamierza ewentualnie podjąć, oraz uzasadnienie podjęcia lub zaniechania działania.

W przypadku gdy Komisja zamierza podjąć działanie w odpowiedzi na inicjatywę, w tym, w stosownych przypadkach, przyjąć wniosek lub wnioski dotyczące aktu prawnego Unii, określa w swoim komunikacie także przewidywany harmonogram tych działań.

Komunikat przekazuje się grupie organizatorów, a także Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów oraz podaje się go do wiadomości publicznej.

3.   Komisja i grupa organizatorów informują sygnatariuszy o odpowiedzi na inicjatywę zgodnie z art. 18 ust. 2 i 3.

Komisja podaje, w rejestrze i na publicznie dostępnej stronie internetowej poświęconej europejskiej inicjatywie obywatelskiej, aktualne informacje dotyczące realizacji działań określonych w komunikacie przyjętym w odpowiedzi na inicjatywę.

Artykuł 16

Działania następcze Parlamentu Europejskiego w związku z zakończonymi powodzeniem inicjatywami obywatelskimi

Parlament Europejski ocenia środki podjęte przez Komisję w związku z jej komunikatem, o którym mowa w art. 15 ust. 2.

ROZDZIAŁ III

INNE PRZEPISY

Artykuł 17

Przejrzystość

1.   Grupa organizatorów przedstawia dla celów publikacji w rejestrze oraz – w stosownych przypadkach – na stronie internetowej swojej kampanii jasne, dokładne i kompleksowe informacje na temat źródeł finansowania inicjatywy przekraczających 500 EUR na darczyńcę.

Zadeklarowane źródła finansowania i wsparcia, w tym darczyńcy, oraz odpowiadające im kwoty muszą być łatwe do zidentyfikowania.

Grupa organizatorów podaje też informacje o organizacjach udzielających jej wsparcia na zasadzie dobrowolnego udziału, jeżeli wsparcia tego nie można wymiernie oszacować pod względem ekonomicznym.

Informacje te aktualizuje się co najmniej raz na dwa miesiące w okresie od daty rejestracji do daty, w której inicjatywa zostaje przedłożona Komisji zgodnie z art. 13. Komisja podaje te informacje do wiadomości publicznej w jasny i przystępny sposób w rejestrze oraz na publicznie dostępnej stronie internetowej poświęconej europejskiej inicjatywie obywatelskiej.

2.   Komisja jest uprawniona do zwrócenia się do grupy organizatorów o dostarczenie wszelkich dodatkowych informacji i wyjaśnień dotyczących źródeł finansowania i wsparcia zadeklarowanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

3.   Komisja umożliwia obywatelom złożenie skargi dotyczącej kompletności i poprawności informacji na temat źródeł finansowania i wsparcia zadeklarowanych przez grupy organizatorów oraz udostępnia publicznie w rejestrze i na publicznie dostępnej stronie internetowej poświęconej europejskiej inicjatywie obywatelskiej formularz służący wniesieniu takiej skargi.

Komisja może zwrócić się do grupy organizatorów o wszelkie dodatkowe informacje związane ze skargami otrzymanymi zgodnie z niniejszym ustępem oraz, w stosownych przypadkach, zaktualizować informacje o zadeklarowanych źródłach finansowania i wsparcia w rejestrze.

Artykuł 18

Komunikacja

1.   Komisja zwiększa publiczną świadomość na temat istnienia, celów i funkcjonowania europejskiej inicjatywy obywatelskiej poprzez działania komunikacyjne i kampanie informacyjne, przyczyniając się tym samym do promowania aktywnego uczestnictwa obywateli w życiu politycznym Unii.

Parlament Europejski wnosi wkład w działania komunikacyjne Komisji.

2.   Do celów działań komunikacyjnych i informacyjnych dotyczących danej inicjatywy oraz z zastrzeżeniem wyraźnej zgody sygnatariuszy, ich adresy e-mail mogą być zbierane przez grupę organizatorów lub przez Komisję.

Potencjalnych sygnatariuszy informuje się, że ich prawo do poparcia inicjatywy nie jest zależne od wyrażenia zgody na zbieranie adresów e-mail.

3.   Adresy e-mail nie mogą być zbierane jako część formularzy deklaracji poparcia. Można je jednak zbierać równocześnie ze zbieraniem deklaracji, pod warunkiem że są one przetwarzanie oddzielnie.

Artykuł 19

Ochrona danych osobowych

1.   Przedstawiciel grupy organizatorów jest administratorem danych w rozumieniu rozporządzenia (UE) 2016/679 w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych w ramach zbierania deklaracji poparcia, adresów e-mail oraz danych darczyńców inicjatyw. W przypadku gdy utworzono podmiot prawny, o którym mowa w art. 5 ust. 7 niniejszego rozporządzenia, administratorem danych jest ten podmiot.

2.   Właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 20 ust. 2 niniejszego rozporządzenia są administratorami danych w rozumieniu rozporządzenia (UE) 2016/679 w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych do celów weryfikacji i poświadczania deklaracji poparcia.

3.   Komisja jest administratorem danych w rozumieniu rozporządzenia (UE) 2018/1725 w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych w rejestrze, internetowej platformy współpracy, centralnego systemu zbierania deklaracji online, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia, oraz zbierania adresów e-mail.

4.   Dane osobowe zawarte w formularzach deklaracji poparcia zbiera się na potrzeby operacji wymaganych dla bezpiecznego zbierania i przechowywania zgodnie z art. 9–11, na potrzeby przedkładania państwom członkowskim, weryfikacji i poświadczania zgodnie z art. 12 oraz do przeprowadzenia niezbędnych kontroli jakości i analiz statystycznych.

5.   Grupa organizatorów i Komisja – stosownie do przypadku – niszczą wszystkie deklaracje poparcia podpisane w odniesieniu do inicjatywy oraz wszelkie ich kopie nie później niż miesiąc po przedłożeniu inicjatywy Komisji zgodnie z art. 13 lub nie później niż 21 miesięcy po rozpoczęciu okresu zbierania deklaracji, w zależności od tego, która z dat przypada wcześniej. Jednakże w przypadku gdy inicjatywa zostaje wycofana po rozpoczęciu okresu zbierania, deklaracje poparcia i wszelkie ich kopie muszą zostać zniszczone nie później niż miesiąc po wycofaniu, o którym mowa w art. 7.

6.   Właściwy organ niszczy wszystkie deklaracje poparcia i ich kopie nie później niż trzy miesiące po wystawieniu poświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 5.

7.   Deklaracje poparcia danej inicjatywy i ich kopie można zatrzymać po upływie terminów określonych w ust. 5 i 6, jeżeli jest to konieczne do celów czynności prawnych lub administracyjnych związanych z daną inicjatywą. Muszą one zostać zniszczone nie później niż miesiąc po dacie zakończenia wspomnianego postępowania w drodze ostatecznej decyzji.

8.   Komisja i grupa organizatorów niszczą ewidencję adresów e-mail zebranych zgodnie z art. 18 ust. 2 nie później niż, odpowiednio, miesiąc po wycofaniu inicjatywy lub 12 miesięcy po zakończeniu okresu zbierania deklaracji lub po przedłożeniu inicjatywy Komisji. Jednakże w przypadku gdy Komisja określa w drodze komunikatu działania, jakie zamierza podjąć zgodnie z art. 15 ust. 2, ewidencję adresów e-mail niszczy się najpóźniej trzy lata po publikacji komunikatu.

9.   Bez uszczerbku dla praw członków grupy organizatorów wynikających z rozporządzenia (UE) 2018/1725, mają oni prawo zażądać usunięcia swoich danych osobowych z rejestru po dwóch latach od daty rejestracji danej inicjatywy.

Artykuł 20

Właściwe organy w państwach członkowskich

1.   Do celów art. 11 każde państwo członkowskie wyznacza jeden lub większą liczbę właściwych organów odpowiedzialnych za wydawanie poświadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 3.

2.   Do celów art. 12 każde z państw członkowskich wyznacza jeden właściwy organ odpowiedzialny za koordynowanie procesu weryfikacji deklaracji poparcia oraz wydawanie poświadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 5.

3.   Do dnia 1 stycznia 2020 r. państwa członkowskie przekazują Komisji nazwy oraz adresy organów wyznaczonych na podstawie ust. 1 i 2. Informują też Komisję o wszelkich zmianach tych informacji.

Komisja udostępnia publicznie w rejestrze nazwy i adresy organów wyznaczonych na podstawie ust. 1 i 2.

Artykuł 21

Informacja o przepisach krajowych

1.   Do dnia 1 stycznia 2020 r. państwa członkowskie poinformują Komisję o przepisach szczegółowych przyjętych w celu wykonania niniejszego rozporządzenia.

2.   Komisja udostępnia publicznie te przepisy w rejestrze w języku informacji przekazanej przez państwa członkowskie zgodnie z ust. 1.

ROZDZIAŁ IV

AKTY DELEGOWANE I WYKONAWCZE

Artykuł 22

Procedura komitetowa

1.   W celu wykonania art. 11 ust. 5 niniejszego rozporządzenia Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Artykuł 23

Przekazane uprawnienia

Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 24 w celu zmiany załączników do niniejszego rozporządzenia w granicach zakresu zastosowania przepisów niniejszego rozporządzenia mających znaczenie dla tych załączników.

Artykuł 24

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.   Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.   Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 23, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 6 czerwca 2019 r.

3.   Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 23, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4.   Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5.   Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.   Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 23 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

ROZDZIAŁ V

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 25

Przegląd

Komisja dokonuje okresowego przeglądu funkcjonowania europejskiej inicjatywy obywatelskiej oraz przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia nie później niż w dniu 1 stycznia 2024 r., a następnie co cztery lata. Sprawozdania te obejmują również minimalny wiek uprawniający do poparcia europejskiej inicjatywy obywatelskiej w państwach członkowskich. Sprawozdania podaje się do wiadomości publicznej.

Artykuł 26

Uchylenie

Rozporządzenie (UE) nr 211/2011 traci moc ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2020 r.

Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 27

Przepisy przejściowe

Art. 5 - 9 rozporządzenia (UE) nr 211/2011 mają nadal zastosowanie po dniu 1 stycznia 2020 r. w odniesieniu do europejskich inicjatyw obywatelskich zarejestrowanych przed dniem 1 stycznia 2020 r.

Artykuł 28

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2020 r.

Jednakże art. 9 ust. 4, art. 10, art. 11 ust. 5 oraz art. 20–24 stosuje się od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Strasburgu dnia 17 kwietnia 2019 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

A. TAJANI

Przewodniczący

W imieniu Rady

G. CIAMBA

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 237 z 6.7.2018, s. 74.

(2)  Dz.U. C 247 z 13.7.2018, s. 62.

(3)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 12 marca 2019 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 9 kwietnia 2019 r.

(4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (Dz.U. L 65 z 11.3.2011, s. 1).

(5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1179/2011 z dnia 17 listopada 2011 r. ustanawiające specyfikacje techniczne w odniesieniu do systemów zbierania deklaracji online na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 w sprawie inicjatywy obywatelskiej (Dz.U. L 301 z 18.11.2011, s. 3).

(6)  Dz.U. C 355 z 20.10.2017, s. 17.

(7)  2017/2024 (INL).

(8)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

(9)  Decyzja Komisji (UE, Euratom) 2017/46 z dnia 10 stycznia 2017 r. w sprawie bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych w Komisji Europejskiej (Dz.U. L 6 z 11.1.2017, s. 40).

(10)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 73).

(11)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 39).

(12)  Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.

(13)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

(14)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

(15)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1501 z dnia 8 września 2015 r. w sprawie ram interoperacyjności na podstawie art. 12 ust. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 235 z 9.9.2015, s. 1).


ZAŁĄCZNIK I

MINIMALNA LICZBA SYGNATARIUSZY PRZYPADAJĄCA NA PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE

Belgia

15 771

Bułgaria

12 767

Czechy

15 771

Dania

9 763

Niemcy

72 096

Estonia

4 506

Irlandia

8 261

Grecja

15 771

Hiszpania

40 554

Francja

55 574

Chorwacja

8 261

Włochy

54 823

Cypr

4 506

Łotwa

6 008

Litwa

8 261

Luksemburg

4 506

Węgry

15 771

Malta

4 506

Niderlandy

19 526

Austria

13 518

Polska

38 301

Portugalia

15 771

Rumunia

24 032

Słowenia

6 008

Słowacja

9 763

Finlandia

9 763

Szwecja

15 020

Zjednoczone Królestwo

54 823


ZAŁĄCZNIK II

INFORMACJE WYMAGANE W CELU ZAREJESTROWANIA INICJATYWY

1.

Tytuł inicjatywy – nie więcej niż 100 znaków (*1).

2.

Cele inicjatywy, w odniesieniu do których wzywa się Komisję do działania – nie więcej niż 1 100 znaków bez spacji (średnia poprawiona dla poszczególnych języków (*1)).

Grupa organizatorów może dostarczyć załącznik dotyczący przedmiotu, celów i kontekstu inicjatywy, nieprzekraczający 5 000 znaków bez spacji (średnia poprawiona dla poszczególnych języków (*1)).

Grupa organizatorów może przekazać dodatkowe informacje na temat przedmiotu, celów i kontekstu inicjatywy. Może również, jeśli tego chce, przedłożyć projekt aktu prawnego.

3.

Postanowienia Traktatów uznane przez grupę organizatorów za istotne dla zaproponowanych działań.

4.

Imiona i nazwiska, adresy pocztowe, obywatelstwo i daty urodzenia siedmiu członków grupy organizatorów mających miejsca zamieszkania w siedmiu różnych państwach członkowskich, ze wskazaniem przedstawiciela i jego zastępcy oraz ich adresów e-mail i numerów telefonu (1).

Jeżeli przedstawiciel lub jego zastępca nie znajduje się w gronie siedmiu członków, o których mowa w akapicie pierwszym – ich imiona i nazwiska, adresy pocztowe, obywatelstwo, daty urodzenia, adresy e-mail oraz numery telefonu.

5.

Dokumenty potwierdzające imiona i nazwiska, adresy pocztowe, obywatelstwo i daty urodzenia każdego z siedmiu członków, o których mowa w pkt 4, oraz przedstawiciela i jego zastępcy, jeżeli nie należą oni do grona siedmiu członków.

6.

Imiona i nazwiska innych członków grupy organizatorów.

7.

W sytuacji, o której mowa w art. 5 ust. 7 rozporządzenia (UE) 2019/788, w stosownych przypadkach, dokumenty potwierdzające utworzenie podmiotu prawnego zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego specjalnie w celu zarządzania daną inicjatywą oraz potwierdzające, że członek grupy organizatorów wyznaczony na jej przedstawiciela jest upoważniony do działania w imieniu tego podmiotu prawnego.

8.

Wszystkie źródła wsparcia i finansowania inicjatywy w chwili rejestracji.

(*1)  Komisja zapewnia tłumaczenie tych elementów na wszystkie języki urzędowe instytucji Unii w odniesieniu do wszystkich zarejestrowanych inicjatyw.

(1)  W rejestrze online Komisji publicznie udostępnione zostaną jedynie: imiona i nazwiska członków grupy organizatorów, państwo miejsca zamieszkania przedstawiciela lub – w stosownych przypadkach – nazwa i państwo siedziby podmiotu prawnego, adresy e-mail osób wyznaczonych do kontaktów oraz informacje dotyczące źródeł wsparcia i finansowania. Osoby, których dane dotyczą, mają prawo sprzeciwić się publikacji swoich danych osobowych, podając ważne i uzasadnione powody związane ze swoją szczególną sytuacją.


ZAŁĄCZNIK III

FORMULARZ DEKLARACJI POPARCIA – Część A (1)

(dla państw członkowskich, w których nie wymaga się podania osobistego numeru identyfikacyjnego/numeru osobistego dokumentu tożsamości)

Wszystkie pola niniejszego formularza są obowiązkowe.

WYPEŁNIA WSTĘPNIE GRUPA ORGANIZATORÓW:

1.

Wszyscy sygnatariusze w niniejszym formularzu są obywatelami:

Zaznaczyć tylko jedno państwo członkowskie na listę.

2.

Numer rejestracji nadany przez Komisję Europejską:

3.

Data rozpoczęcia i zakończenia okresu zbierania deklaracji:

4.

Adres strony internetowej niniejszej inicjatywy w rejestrze Komisji Europejskiej:

5.

Tytuł inicjatywy:

6.

Cele inicjatywy:

7.

Imiona i nazwiska oraz adresy e-mail zarejestrowanych osób wyznaczonych do kontaktów:

[w sytuacji, o której mowa w art. 5 ust. 7 rozporządzenia (UE) 2019/788 – w stosownych przypadkach – dodatkowo: nazwa i państwo siedziby podmiotu prawnego]

8.

Strona internetowa inicjatywy (jeżeli taka istnieje):

WYPEŁNIAJĄ SYGNATARIUSZE (DRUKOWANYMI LITERAMI):

„Oświadczam niniejszym, że informacje podane w niniejszym formularzu są prawdziwe i że nie wyraziłem(-am) dotychczas poparcia dla tej inicjatywy”.

PEŁNE IMIĘ/IMIONA

NAZWISKO/NAZWISKA

MIEJSCE ZAMIESZKANIA (2)

(ulica, numer, kod pocztowy, miejscowość, kraj)

DATA URODZENIA

DATA

PODPIS (3)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oświadczenie o ochronie prywatności (4) w związku z deklaracjami poparcia zbieranymi w postaci papierowej lub przez indywidualne systemy zbierania deklaracji online:

 

Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 (rozporządzenie o ochronie danych osobowych) Pana/Pani dane osobowe podane w niniejszym formularzu zostaną wykorzystane wyłącznie na potrzeby poparcia inicjatywy i udostępnione właściwym organom krajowym do celów weryfikacji i poświadczenia. Ma Pan/Pani prawo zażądać od grupy organizatorów niniejszej inicjatywy dostępu do swoich danych osobowych, ich poprawienia i usunięcia oraz ograniczenia ich przetwarzania.

 

Pana/Pani dane będą przechowywane przez grupę organizatorów przez maksymalny okres zatrzymywania wynoszący miesiąc od przedłożenia inicjatywy Komisji lub 21 miesięcy po rozpoczęcia okresu zbierania deklaracji, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. Mogą one być zatrzymywane dłużej w przypadku postępowań administracyjnych lub sądowych przez okres nie dłuższy niż miesiąc po dacie zakończenia tych postępowań.

 

Bez uszczerbku dla jakichkolwiek innych administracyjnych lub sądowych środków prawnych, przysługuje Panu/Pani prawo do wniesienia w każdej chwili skargi do organu ochrony danych, w szczególności w państwie członkowskim miejsca zwykłego pobytu, miejsca pracy lub miejsca, w którym miało miejsce domniemane naruszenie, jeżeli uważa Pan/Pani, że Pana/Pani dane są przetwarzane niezgodnie z prawem.

 

Przedstawiciele grupy organizatorów inicjatywy lub, w stosownych przypadkach, podmiot prawny przez nią utworzony, są administratorami danych w rozumieniu ogólnego rozporządzenia o ochronie danych i można się z nimi kontaktować, korzystając z danych zawartych w niniejszym formularzu.

 

Dane kontaktowe inspektora ochrony danych (w stosownych przypadkach) są dostępne pod adresem internetowym niniejszej inicjatywy w rejestrze Komisji Europejskiej podanym w pkt 4 niniejszego formularza.

 

Dane kontaktowe organu krajowego, który będzie otrzymywał i przetwarzał Pana/Pani dane osobowe, oraz dane kontaktowe krajowych organów ochrony danych są dostępne na stronie internetowej: http://ec.europa.eu/citizens-initiative/public/data-protection?lg=pl.

Oświadczenie o ochronie prywatności w związku z deklaracjami poparcia zbieranymi poprzez centralny system zbierania deklaracji online:

 

Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1725 (ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych) Pana/Pani dane osobowe podane w niniejszym formularzu zostaną wykorzystane wyłącznie na potrzeby poparcia inicjatywy i udostępnione właściwym organom krajowym do celów weryfikacji i poświadczenia. Ma Pan/Pani prawo zażądać od Komisji Europejskiej oraz od przedstawicieli grupy organizatorów inicjatywy lub, w stosownych przypadkach, utworzonego przez nią podmiotu prawnego, dostępu do swoich danych osobowych, ich poprawienia i usunięcia oraz ograniczenia ich przetwarzania.

 

Pana/Pani dane będą przechowywane przez organizatorów przez maksymalny okres zatrzymywania wynoszący miesiąc od przedłożenia inicjatywy Komisji lub 21 miesięcy po rozpoczęciu okresu zbierania deklaracji, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. Mogą one być zatrzymywane dłużej w przypadku postępowań administracyjnych lub sądowych przez okres nie dłuższy niż miesiąc po dacie zakończenia tych postępowań.

 

Bez uszczerbku dla jakichkolwiek innych administracyjnych lub sądowych środków prawnych, przysługuje Panu/Pani prawo do wniesienia w każdej chwili skargi do organu ochrony danych, w szczególności w państwie członkowskim miejsca zwykłego pobytu, miejsca pracy lub miejsca, w którym miało miejsce domniemane naruszenie, jeżeli uważa Pan/Pani, że Pana/Pani dane są przetwarzane niezgodnie z prawem.

 

Komisja Europejska oraz przedstawiciele grupy organizatorów inicjatywy lub, w stosownych przypadkach, utworzonego przez nią podmiotu prawnego, są wspólnie administratorami danych w rozumieniu rozporządzenia (UE) 2018/1725 oraz ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych i można się z nimi kontaktować, korzystając z danych zawartych w niniejszym formularzu.

 

Dane kontaktowe inspektora ochrony danych grupy organizatorów (w stosownych przypadkach) są dostępne pod adresem internetowym rejestru Komisji Europejskiej podanym w pkt 4 niniejszego formularza.

 

Dane kontaktowe inspektora ochrony danych Komisji Europejskiej, organu krajowego, który będzie otrzymywał i przetwarzał Pana/Pani dane osobowe, oraz krajowych organów ochrony danych są dostępne na stronie internetowej: http://ec.europa.eu/citizens-initiative/public/data-protection?lg=pl.

FORMULARZ DEKLARACJI POPARCIA – Część B (5)

(dla państw członkowskich, w których wymaga się przedstawienia osobistego numeru identyfikacyjnego/numeru osobistego dokumentu tożsamości)

Wszystkie pola niniejszego formularza są obowiązkowe.

WYPEŁNIA WSTĘPNIE GRUPA ORGANIZATORÓW:

1.

Wszyscy sygnatariusze w niniejszym formularzu są obywatelami:

Zaznaczyć tylko jedno państwo członkowskie na listę.

Zobacz stronę internetową Komisji Europejskiej poświęconą europejskiej inicjatywie obywatelskiej w odniesieniu do osobistych numerów identyfikacyjnych/numerów osobistych dokumentów tożsamości, z których jeden musi zostać podany.

2.

Numer rejestracji nadany przez Komisję Europejską:

3.

Data rozpoczęcia i zakończenia okresu zbierania deklaracji:

4.

Adres strony internetowej niniejszej inicjatywy w rejestrze Komisji Europejskiej:

5.

Tytuł inicjatywy:

6.

Cele inicjatywy:

7.

Imiona i nazwiska oraz adresy e-mail zarejestrowanych osób wyznaczonych do kontaktów:

[w sytuacji, o której mowa w art. 5 ust. 7 rozporządzenia (UE) 2019/788 w stosownych przypadkach - dodatkowo: nazwa i państwo siedziby podmiotu prawnego]:

8.

Strona internetowa inicjatywy (jeżeli taka istnieje):

WYPEŁNIAJĄ SYGNATARIUSZE (DRUKOWANYMI LITERAMI):

„Oświadczam niniejszym, że informacje podane w niniejszym formularzu są prawdziwe i że nie wyraziłem(-am) dotychczas poparcia dla tej inicjatywy”.

Pełne imię/imiona

Nazwisko/nazwiska

Osobisty numer identyfikacyjny/Numer osobistego dokumentu tożsamości

Rodzaj osobistego numeru identyfikacyjnego lub osobistego dokumentu tożsamości

Data

PODPIS (6)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oświadczenie o ochronie prywatności (7) w związku z deklaracjami poparcia zbieranymi w postaci papierowej lub przez indywidualne systemy zbierania deklaracji online:

 

Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 (rozporządzenie o ochronie danych osobowych) Pana/Pani dane osobowe podane w niniejszym formularzu zostaną wykorzystane wyłącznie na potrzeby poparcia inicjatywy i udostępnione właściwym organom krajowym do celów weryfikacji i poświadczenia. Ma Pan/Pani prawo zażądać od grupy organizatorów niniejszej inicjatywy dostępu do swoich danych osobowych, ich poprawienia i usunięcia oraz ograniczenia ich przetwarzania.

 

Pana/Pani dane będą przechowywane przez grupę organizatorów maksymalny okres zatrzymywania wynoszący miesiąc od przedłożenia inicjatywy Komisji lub 21 miesięcy po rozpoczęciu okresu zbierania deklaracji, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. Mogą one być zatrzymywane dłużej w przypadku postępowań administracyjnych lub sądowych przez okres nie dłuższy niż miesiąc po dacie zakończenia tych postępowań.

 

Bez uszczerbku dla jakichkolwiek innych administracyjnych lub sądowych środków prawnych, przysługuje Panu/Pani prawo do wniesienia w każdej chwili skargi do organu ochrony danych, w szczególności w państwie członkowskim miejsca zwykłego pobytu, miejsca pracy lub miejsca, w którym miało miejsce domniemane naruszenie, jeżeli uważa Pan/Pani, że Pana/Pani dane są przetwarzane niezgodnie z prawem.

 

Przedstawiciele grupy organizatorów inicjatywy lub, w stosownych przypadkach, podmiot prawny przez nią utworzony, są administratorami danych w rozumieniu ogólnego rozporządzenia o ochronie danych i można się z nimi kontaktować, korzystając z danych zawartych w niniejszym formularzu.

 

Dane kontaktowe inspektora ochrony danych (w stosownych przypadkach) są dostępne pod adresem internetowym niniejszej inicjatywy w rejestrze Komisji Europejskiej podanym w pkt 4 niniejszego formularza.

 

Dane kontaktowe organu krajowego, który będzie otrzymywał i przetwarzał Pana/Pani dane osobowe, oraz dane kontaktowe krajowych organów ochrony danych są dostępne na stronie internetowej: http://ec.europa.eu/citizens-initiative/public/data-protection?lg=pl.

Oświadczenie o ochronie prywatności w związku z deklaracjami poparcia zbieranymi poprzez centralny system zbierania deklaracji online:

 

Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1725 i rozporządzeniem (UE) 2016/679 (ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych) Pana/Pani dane osobowe podane w niniejszym formularzu zostaną wykorzystane wyłącznie na potrzeby poparcia inicjatywy i udostępnione właściwym organom krajowym do celów weryfikacji i poświadczenia. Ma Pan/Pani prawo zażądać od Komisji Europejskiej oraz od przedstawicieli grupy organizatorów inicjatywy lub, w stosownych przypadkach, utworzonego przez nią podmiotu prawnego, dostępu do swoich danych osobowych, ich poprawienia i usunięcia oraz ograniczenia ich przetwarzania.

 

Pana/Pani dane będą przechowywane przez organizatorów przez maksymalny okres zatrzymywania wynoszący miesiąc od przedłożenia inicjatywy Komisji lub 21 miesięcy po rozpoczęciu okresu zbierania deklaracji, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. Mogą one być zatrzymywane dłużej w przypadku postępowań administracyjnych lub sądowych przez okres nie dłuższy niż miesiąc po dacie zakończenia tych postępowań.

 

Bez uszczerbku dla jakichkolwiek innych administracyjnych lub sądowych środków prawnych, przysługuje Panu/Pani prawo do wniesienia w każdej chwili skargi do organu ochrony danych, w szczególności w państwie członkowskim miejsca zwykłego pobytu, miejsca pracy lub miejsca, w którym miało miejsce domniemane naruszenie, jeżeli uważa Pan/Pani, że Pana/Pani dane są przetwarzane niezgodnie z prawem.

 

Komisja Europejska oraz przedstawiciele grupy organizatorów inicjatywy lub, w stosownych przypadkach, utworzonego przez nią podmiotu prawnego, są wspólnie administratorami danych w rozumieniu rozporządzenia (UE) 2018/1725 oraz ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych i można się z nimi kontaktować, korzystając z danych zawartych w niniejszym formularzu.

 

Dane kontaktowe inspektora ochrony danych grupy organizatorów (w stosownych przypadkach) są dostępne pod adresem internetowym rejestru Komisji Europejskiej podanym w pkt 4 niniejszego formularza.

 

Dane kontaktowe inspektora ochrony danych Komisji Europejskiej, organu krajowego, który będzie otrzymywał i przetwarzał Pana/Pani dane osobowe, oraz krajowych organów ochrony danych są dostępne na stronie internetowej: http://ec.europa.eu/citizens-initiative/public/data-protection?lg=pl.


(1)  Formularz drukuje się na pojedynczym arkuszu. Grupa organizatorów może używać arkuszy zadrukowanych dwustronnie. W celu wprowadzenia deklaracji poparcia zebranych w formie papierowej do centralnego systemu zbierania deklaracji online, należy użyć kodu udostępnionego przez Komisję Europejską.

(2)  Obywatele Niemiec mający miejsce zamieszkania poza swoim krajem, tylko jeżeli zarejestrowali swoje obecne stałe miejsce zamieszkania we właściwym przedstawicielstwie dyplomatycznym Niemiec za granicą.

(3)  Podpis nie jest obowiązkowy, jeżeli formularz jest przedkładany online przez centralny system zbierania deklaracji online, o którym mowa w art. 10 rozporządzenia (UE) 2019/788, lub indywidualny system zbierania deklaracji online, o którym mowa w art. 11 wspomnianego rozporządzenia.

(4)  Dozwolone jest stosowanie wyłącznie jednej z dwóch proponowanych wersji oświadczenia o prywatności, w zależności od sposobu zbierania deklaracji.

(5)  Formularz drukuje się na pojedynczym arkuszu. Grupa organizatorów może używać arkuszy zadrukowanych dwustronnie. W celu wprowadzenia deklaracji poparcia zebranych w postaci papierowej do centralnego systemu zbierania deklaracji online, należy użyć kodu udostępnionego przez Komisję Europejską.

(6)  Podpis nie jest obowiązkowy, jeżeli formularz jest przedkładany online przez centralny system zbierania deklaracji online, o którym mowa w art. 10 rozporządzenia (UE) 2019/788, lub indywidualny system zbierania deklaracji online, o którym mowa w art. 11 wspomnianego rozporządzenia.

(7)  Dozwolone jest stosowanie wyłącznie jednej z dwóch proponowanych wersji oświadczenia o ochronie prywatności, w zależności od sposobu zbierania deklaracji.


ZAŁĄCZNIK IV

CERTYFIKAT POTWIERDZAJĄCY ZGODNOŚĆ SYSTEMU ZBIERANIA DEKLARACJI ONLINE Z ROZPORZĄDZENIEM PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/788 Z DNIA 17 KWIETNIA 2019 R. W SPRAWIE EUROPEJSKIEJ INICJATYWY OBYWATELSKIEJ

… (nazwa właściwego organu) z … (nazwa państwa członkowskiego) niniejszym poświadcza, że indywidualny system zbierania deklaracji online … (adres strony internetowej) wykorzystywany do zbierania deklaracji poparcia dla … (tytuł inicjatywy) o numerze rejestracji … (numer rejestracji inicjatywy) jest zgodny z odpowiednimi przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/788 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie europejskiej inicjatywy obywatelskiej.

Data, podpis i pieczęć urzędowa właściwego organu:


ZAŁĄCZNIK V

FORMULARZ PRZEDŁOŻENIA DEKLARACJI POPARCIA WŁAŚCIWYM ORGANOM PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

1.

Imiona i nazwiska, adresy pocztowe oraz adresy e-mail osób wyznaczonych do kontaktów (przedstawiciela grupy organizatorów i jego zastępcy) lub podmiotu prawnego zarządzającego inicjatywą i jego przedstawiciela:

2.

Tytuł inicjatywy:

3.

Numer rejestracji nadany przez Komisję:

4.

Data rejestracji:

5.

Liczba sygnatariuszy będących obywatelami (nazwa państwa członkowskiego):

6.

Łączna liczba zebranych deklaracji poparcia:

7.

Liczba państw członkowskich, w których osiągnięto próg:

8.

Załączniki:

(dołącza się wszystkie deklaracje poparcia złożone przez sygnatariuszy, którzy są obywatelami danego państwa członkowskiego.

W stosownych przypadkach dołącza się odpowiedni certyfikat potwierdzający zgodność indywidualnego systemu zbierania deklaracji online z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/788 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie europejskiej inicjatywy obywatelskiej.).

9.

Oświadczam niniejszym, że informacje podane w niniejszym formularzu są prawdziwe i że deklaracje poparcia zostały zebrane zgodnie z art. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/788 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie europejskiej inicjatywy obywatelskiej.

10.

Data i podpis jednej z osób wyznaczonych do kontaktów (przedstawiciela lub jego zastępcy (1)) lub przedstawiciela podmiotu prawnego:

(1)  Niepotrzebne skreślić.


ZAŁĄCZNIK VI

POŚWIADCZENIE POTWIERDZAJĄCE LICZBĘ WAŻNYCH DEKLARACJI POPARCIA ZEBRANYCH DLA … (NAZWA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIEGO)

… (nazwa właściwego organu) z … (nazwa państwa członkowskiego) po przeprowadzeniu niezbędnych weryfikacji wymaganych na mocy art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/788 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie europejskiej inicjatywy obywatelskiej niniejszym poświadcza, że … (liczba ważnych deklaracji poparcia) deklaracji/deklaracje poparcia dla proponowanej inicjatywy o numerze rejestracji … (numer rejestracji inicjatywy) jest ważnych/są ważne zgodnie z przepisami tego rozporządzenia.

Data, podpis i pieczęć urzędowa


ZAŁĄCZNIK VII

FORMULARZ STOSOWANY W CELU PRZEDŁOŻENIA INICJATYWY KOMISJI EUROPEJSKIEJ

1.

Tytuł inicjatywy:

2.

Numer rejestracji nadany przez Komisję:

3.

Data rejestracji:

4.

Liczba otrzymanych ważnych deklaracji poparcia (musi być co najmniej milion):

5.

Liczba sygnatariuszy poświadczona przez państwa członkowskie:

 

BE

BG

CZ

DK

DE

EE

IE

EL

ES

FR

HR

IT

CY

LV

LT

LU

Liczba sygnatariuszy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

HU

MT

NL

AT

PL

PT

RO

SI

SK

FI

SE

UK

RAZEM

Liczba sygnatariuszy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

6.

Imiona i nazwiska, adresy pocztowe oraz adresy e-mail osób wyznaczonych do kontaktów (przedstawiciela grupy organizatorów i jego zastępcy) (1) lub podmiotu prawnego zarządzającego inicjatywą i jego przedstawiciela:

7.

Wszystkie źródła wsparcia i finansowania otrzymanych dla danej inicjatywy, łącznie z wysokością wsparcia finansowego w chwili przedłożenia inicjatywy:

8.

Oświadczam niniejszym, że informacje podane w niniejszym formularzu są prawdziwe i że wszystkie stosowne procedury i warunki określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/788 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie europejskiej inicjatywy obywatelskiej zostały spełnione.

Data i podpis jednej z osób wyznaczonych do kontaktów (przedstawiciela lub jego zastępcy (2)) lub przedstawiciela podmiotu prawnego:

9.

Załączniki: (dołącza się wszystkie poświadczenia).

(1)  W rejestrze online Komisji publicznie udostępnione zostaną jedynie imiona i nazwiska członków grupy organizatorów, państwo miejsca zamieszkania przedstawiciela lub, w stosownych przypadkach, nazwę i państwo siedziby podmiotu prawnego, adresy e-mail osób wyznaczonych do kontaktów oraz informacje dotyczące źródeł wsparcia i finansowania. Osoby, których dotyczą dane, mają prawo sprzeciwić się publikacji swoich danych osobowych, podając ważne i uzasadnione powody związane ze swoją szczególną sytuacją.

(2)  Niepotrzebne skreślić.


DYREKTYWY

17.5.2019   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 130/82


DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/789

z dnia 17 kwietnia 2019 r.

ustanawiająca przepisy dotyczące wykonywania praw autorskich i praw pokrewnych mające zastosowanie do niektórych transmisji online prowadzonych przez organizacje radiowe i telewizyjne oraz do reemisji programów telewizyjnych i radiowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 93/83/EWG

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 53 ust. 1 i art. 62,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Aby przyczynić się do właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego, należy umożliwić szersze rozpowszechnianie w państwach członkowskich programów telewizyjnych i radiowych pochodzących z innych państw członkowskich, z korzyścią dla użytkowników w całej Unii, poprzez ułatwienie udzielania licencji na korzystanie z praw autorskich i praw pokrewnych w odniesieniu do utworów i przedmiotów praw pokrewnych zawartych w nadaniach niektórych rodzajów programów telewizyjnych i radiowych. Programy telewizyjne i radiowe są ważnym narzędziem promowania różnorodności kulturowej i językowej, spójności społecznej oraz coraz większego dostępu do informacji.

(2)

Rozwój technologii cyfrowych i internetu zmienił sposób rozpowszechniania programów telewizyjnych i radiowych oraz sposób dostępu do takich programów. Coraz więcej użytkowników chciałoby posiadać dostęp do programów telewizyjnych i radiowych, zarówno w czasie rzeczywistego nadawania, jak i na żądanie, za pośrednictwem tradycyjnych kanałów takich jak przekaz satelitarny czy sieć kablowa, a także w ramach usług online. W związku z tym organizacje radiowe i telewizyjne oprócz nadawania własnych programów telewizyjnych i radiowych coraz częściej oferują dodatkowe usługi online związane z takimi nadaniami, takie jak usługi typu simulcasting czy catch-up. Reemitenci, którzy gromadzą nadawane programy telewizyjne i radiowe w pakiety i przekazują je użytkownikom równocześnie z pierwotną transmisją tych programów, bez zmian i w całości, wykorzystują różne techniki reemisji, takie jak sieć kablowa, przekaz satelitarny, transmisja cyfrowa drogą naziemną, przekaz w systemach sieci mobilnych lub sieci zamkniętych opartych na protokole IP czy otwarty internet. Ponadto reemitenci, którzy rozpowszechniają programy telewizyjne i radiowe wśród użytkowników korzystają z różnych sposobów uzyskiwania sygnału będącego nośnikiem programów od organizacji radiowych i telewizyjnych, w tym za pomocą wprowadzania bezpośredniego. Wśród użytkowników obserwuje się rosnące zapotrzebowanie na dostęp do programów telewizyjnych i radiowych, które pochodzą nie tylko z ich państwa członkowskiego, lecz również z innych państw członkowskich. Do grona takich użytkowników należą członkowie mniejszości językowych Unii oraz osoby, które mieszkają w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie ich pochodzenia.

(3)

Organizacje radiowe i telewizyjne transmitują każdego dnia przez wiele godzin programy telewizyjne i radiowe. Programy te zawierają różnorodne treści, np. utwory audiowizualne, muzyczne, literackie czy graficzne, które na mocy prawa Unii chronione są prawem autorskim lub prawami pokrewnymi. Skutkuje to złożonym procesem weryfikacji lub pozyskiwania praw należących do wielu podmiotów uprawnionych i dotyczących różnych kategorii utworów i przedmiotów praw pokrewnych. Często zdarza się, że prawa należy zweryfikować lub pozyskać w krótkim terminie, w szczególności w przypadku opracowywania programów informacyjnych czy publicystycznych. Aby udostępniać swoje usługi online za granicą, organizacje radiowe i telewizyjne muszą posiadać wymagane prawa do utworów i przedmiotów praw pokrewnych dla wszystkich terytoriów, których to dotyczy, przez co kwestia weryfikacji lub pozyskiwania takich praw staje się jeszcze bardziej złożona.

(4)

Reemitenci zwykle oferują wiele programów obejmujących wiele utworów i przedmiotów praw pokrewnych i mają bardzo mało czasu na uzyskanie niezbędnych licencji, co powoduje, że obciążenie związane z weryfikacją lub pozyskiwaniem praw jest dla nich bardzo duże. W przypadku autorów, producentów i innych podmiotów uprawnionych występuje również ryzyko, że ich utwory i przedmioty praw pokrewnych będą eksploatowane bez zezwolenia lub bez wypłaty godziwego wynagrodzenia. Takie wynagrodzenie za reemisję ich utworów i przedmiotów praw pokrewnych ma istotne znaczenie dla zapewnienia zróżnicowanej oferty treści, co leży również w interesie konsumentów.

(5)

Prawa dotyczące utworów i przedmiotów praw pokrewnych zostały zharmonizowane między innymi w dyrektywie 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3) oraz w dyrektywie 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4), które oferują wysoki poziom ochrony podmiotów uprawnionych.

(6)

Dyrektywa Rady nr 93/83/EWG (5) ułatwia transgraniczny przekaz satelitarny i transgraniczną retransmisję drogą kablową programów telewizyjnych i radiowych z innych państw członkowskich. Przepisy tej dyrektywy dotyczące transmisji prowadzonych przez organizacje radiowe i telewizyjne są jednak ograniczone do transmisji satelitarnych, a zatem nie mają zastosowania do dodatkowych usług online związanych z nadaniami. Ponadto, przepisy dotyczące retransmisji programów telewizyjnych i radiowych z innych państw członkowskich są ograniczone do równoczesnej, niezmienionej i pełnej retransmisji w systemie kablowym lub mikrofalowym i nie obejmują retransmisji z wykorzystaniem innych technologii.

(7)

Należy zatem ułatwić transgraniczne świadczenie dodatkowych usług online związanych z nadaniami, oraz reemisji programów telewizyjnych i radiowych pochodzących z innych państw członkowskich poprzez dostosowanie ram prawnych w odniesieniu do wykonywania praw autorskich i praw pokrewnych dotyczących tych działań. Tego dostosowania powinno się dokonać uwzględniając finansowanie i produkcję treści kreatywnych, a w szczególności utworów audiowizualnych.

(8)

Zakresem stosowania niniejszej dyrektywy powinny zostać objęte dodatkowe usługi online, oferowane przez organizację radiową lub telewizyjną, mające wyraźny i zależny związek z nadaniami tych organizacji radiowych i telewizyjnych. Usługi te obejmują usługi dające dostęp do programów telewizyjnych i radiowych w sposób ściśle linearny, równocześnie z nadaniem, oraz usługi dające dostęp do programów telewizyjnych i radiowych nadanych wcześniej przez organizację radiową lub telewizyjną, w określonym czasie po ich nadaniu tzw. „usługi catch-up”. Dodatkowe usługi online objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy obejmują ponadto usługi dające dostęp do materiałów, które wzbogacają lub w inny sposób poszerzają programy telewizyjne i radiowe nadawane przez organizację radiową lub telewizyjną, między innymi poprzez zapowiedzi, poszerzanie, uzupełnianie lub ocenę treści danego programu. Niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie do dodatkowych usług online świadczonych użytkownikom przez organizacje radiowe i telewizyjne wraz z usługami nadawczymi. Powinna mieć ona też zastosowanie do dodatkowych usług online, do których – pomimo ich wyraźnego i zależnego związku z nadaniem – użytkownicy mogą mieć dostęp oddzielnie od usługi nadawczej bez konieczności uprzedniego uzyskania przez nich dostępu do tej usługi nadawczej, na przykład za pośrednictwem abonamentu. Nie wpływa to na swobodę oferowania przez organizacje radiowe i telewizyjne takich dodatkowych usług online nieodpłatnie lub za opłatą. Zapewnianie dostępu do poszczególnych utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, które zostały włączone do programu telewizyjnego lub radiowego lub do utworów lub przedmiotów praw pokrewnych niepowiązanych z żadnym programem nadawanym przez organizację radiową lub telewizyjną, poprzez usługi takie jak zapewniające dostęp do poszczególnych utworów muzycznych lub audiowizualnych, albumów muzycznych lub nagrań wideo, na przykład usługi wideo na żądanie, nie powinny wchodzić w zakres usług objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy.

(9)

Aby ułatwić weryfikację lub pozyskiwanie praw do celów transgranicznego świadczenia dodatkowych usług online, należy ustanowić zasadę państwa pochodzenia w odniesieniu do wykonywania praw autorskich i praw pokrewnych odnośnie do czynności mających miejsce w trakcie świadczenia dodatkowej usługi online, w trakcie dostępu do tej usługi lub korzystania z niej. Zasada ta powinna obejmować weryfikację lub pozyskiwanie wszystkich praw niezbędnych dla organizacji radiowej lub telewizyjnej do publicznego komunikowania lub publicznego udostępniania jej własnych programów podczas świadczenia dodatkowych usług online, w tym weryfikację lub pozyskiwanie wszelkich praw autorskich i praw pokrewnych do utworów lub przedmiotów praw pokrewnych wykorzystywanych w programach, na przykład praw do fonogramów lub wykonań. Zasada państwa pochodzenia powinna mieć zastosowanie wyłącznie do relacji między podmiotami uprawnionymi lub jednostkami reprezentującymi podmioty uprawnione, takimi jak organizacje zbiorowego zarządzania, a organizacjami radiowymi i telewizyjnymi oraz wyłącznie do celów świadczenia dodatkowej usługi online, dostępu do niej lub korzystania z niej. Zasada państwa pochodzenia nie powinna mieć zastosowania do dalszego publicznego komunikowania utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, drogą przewodową lub bezprzewodową, lub do dalszego publicznego udostępniania utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, drogą przewodową lub bezprzewodową, w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym, ani do późniejszego zwielokrotniania utworów lub przedmiotów praw pokrewnych zawartych w dodatkowej usłudze online.

(10)

Z uwagi na specyfikę mechanizmów finansowania i licencjonowania niektórych utworów audiowizualnych, które często oparte są na wyłącznej licencji terytorialnej, właściwe jest, by w odniesieniu do programów telewizyjnych ograniczyć zakres stosowania zasady państwa pochodzenia określonej w niniejszej dyrektywie do niektórych rodzajów programów. Do tych rodzajów programów powinny należeć programy informacyjne i publicystyczne, a także własne produkcje organizacji radiowej lub telewizyjnej, finansowane wyłącznie przez nią, także w przypadku gdy fundusze wykorzystywane przez organizację radiową lub telewizyjną na potrzeby finansowania jej produkcji pochodzą ze środków publicznych. Do celów niniejszej dyrektywy produkcje własne organizacji radiowych i telewizyjnych należy rozumieć jako obejmujące produkcje realizowane przez organizację radiową lub telewizyjną z wykorzystaniem zasobów własnych, ale nie produkcje zlecone przez organizację radiową lub telewizyjną producentom, którzy są od niej niezależni, ani koprodukcje. Z tych samych powodów na mocy niniejszej dyrektywy zasada państwa pochodzenia nie powinna mieć zastosowania do telewizyjnych transmisji wydarzeń sportowych. Zasada państwa pochodzenia powinna mieć zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy programy są wykorzystywane przez organizację radiową lub telewizyjną w ramach jej własnych dodatkowych usług online. Nie powinna mieć ona zastosowania do udzielania licencji na produkcję własną organizacji radiowej lub telewizyjnej osobom trzecim, w tym innym organizacjom radiowym i telewizyjnym. Zasada państwa pochodzenia nie powinna wpływać na swobodę podmiotów uprawnionych i organizacji radiowych i telewizyjnych w zakresie ustalania, zgodnie z prawem Unii, ograniczeń korzystania z ich praw, w tym ograniczeń terytorialnych.

(11)

Zasada państwa pochodzenia określona w niniejszej dyrektywie nie powinna skutkować nałożeniem na organizacje radiowe i telewizyjne obowiązku komunikowania lub publicznego udostępniania programów w ramach ich dodatkowych usług online lub świadczenia takich dodatkowych usług online w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym znajduje się ich główne przedsiębiorstwo.

(12)

Ponieważ na mocy niniejszej dyrektywy uznaje się, że świadczenie dodatkowej usługi online, dostęp do niej lub korzystanie z niej następuje wyłącznie w państwie członkowskim, w którym organizacja radiowa lub telewizyjna posiada główne przedsiębiorstwo, podczas gdy faktycznie usługę tę można świadczyć transgranicznie w innych państwach członkowskich, należy zapewnić, by przy ustalaniu wynagrodzenia za dane prawa strony uwzględniały wszystkie aspekty dodatkowej usługi online, takie jak: cechy usługi, w tym czas dostępności w internecie programów objętych usługą, odbiorcy, w tym odbiorcy w państwie członkowskim, w którym organizacja radiowa lub telewizyjna posiada główne przedsiębiorstwo oraz w innych państwach członkowskich, w których uzyskiwany jest dostęp do dodatkowej usługi online i korzysta się z tej usługi, oraz udostępniane wersje językowe. Powinno być jednak możliwe stosowanie określonych metod ustalania wysokości wynagrodzenia należnego z tytułu praw podlegających zasadzie państwa pochodzenia, takich jak metody bazujące na przychodach organizacji radiowej lub telewizyjnej uzyskanych z usługi online, stosowane w szczególności przez organizacje radiowe.

(13)

Ze względu na zasadę swobody umów w dalszym ciągu możliwe będzie ograniczanie korzystania z praw, których dotyczy zasada państwa pochodzenia określona w niniejszej dyrektywie, o ile wszelkie takie ograniczenia będą zgodne z prawem Unii.

(14)

Reemitenci mogą stosować różne technologie przy dokonywaniu równoczesnej, niezmienionej i pełnej reemisji pierwotnej transmisji nadawanych programów telewizyjnych i radiowych z innego państwa członkowskiego do powszechnego odbioru. Reemitenci mogą uzyskiwać sygnał będący nośnikiem programu od organizacji radiowych i telewizyjnych, które same przekazują ten sygnał do odbioru publicznego, na różne sposoby, na przykład w drodze wychwytywania sygnału przekazywanego przez organizacje radiowe i telewizyjne lub odbioru sygnału bezpośrednio od tych organizacji w procesie technicznym wprowadzania bezpośredniego. Usługi takich reemitentów mogą być oferowane za pośrednictwem przekazu satelitarnego, przekazu cyfrowego drogą naziemną, przekazu w systemach sieci mobilnych lub sieci zamkniętych opartych na protokole IP i podobnych sieci lub za pośrednictwem usług dostępu do internetu zdefiniowanych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 (6). Reemitenci wykorzystujący takie technologie do celów swoich reemisji powinni zatem być objęci zakresem stosowania niniejszej dyrektywy i korzystać z mechanizmu wprowadzającego obowiązkowe zbiorowe zarządzanie prawami. Aby zapewnić odpowiednie zabezpieczenia przed nieuprawnionym wykorzystaniem utworów i przedmiotów praw pokrewnych, co ma szczególne znaczenie w przypadku usług płatnych, usługi reemisji oferowane za pośrednictwem usług dostępu do internetu powinny być włączone w zakres stosowania niniejszej dyrektywy wyłącznie wówczas, gdy usługi reemisji są świadczone w środowisku, w którym do reemisji uzyskują dostęp tylko uprawnieni użytkownicy, a zapewniony poziom ochrony treści jest porównywalny do poziomu ochrony treści przekazywanych w sieciach zarządzanych, takich jak sieci kablowe lub sieci zamknięte oparte na protokole IP, w których reemitowane treści są kodowane. Wymogi te powinny być wykonalne i odpowiednie.

(15)

Aby dokonać reemisji pierwotnych transmisji programów telewizyjnych i radiowych, reemitenci muszą uzyskać zezwolenie od podmiotów wyłącznych praw do publicznego komunikowania utworów lub przedmiotów praw pokrewnych. Aby zagwarantować pewność prawa reemitentom oraz aby zniwelować różnice w prawie krajowym w odniesieniu do takich usług reemisji, zastosowanie powinny mieć zasady podobne do zasad stosowanych wobec retransmisji drogą kablową, określonych w dyrektywie nr 93/83/EWG. Zasady określone w tej dyrektywie obejmują obowiązek wykonania prawa do udzielenia lub odmowy udzielenia zezwolenia reemitentowi za pośrednictwem organizacji zbiorowego zarządzania. Zgodnie z tymi zasadami prawo do udzielenia lub odmowy udzielenia zezwolenia jako takie pozostaje niezmienione, a regulacji podlega w pewnym zakresie jedynie wykonywanie tego prawa. Podmioty uprawnione powinny otrzymać odpowiednie wynagrodzenie za reemisję swoich utworów i przedmiotów praw pokrewnych. Przy ustalaniu rozsądnych warunków udzielania licencji na reemisję zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/26/UE (7), w tym wysokości opłat licencyjnych, powinno się uwzględniać między innymi wartość ekonomiczną użytkowania praw w obrocie handlowym, w tym wartość przypisywaną środkom reemisji. Powyższe powinno pozostawać bez uszczerbku dla zbiorowego wykonywania prawa wykonawców i producentów fonogramu do jednorazowego godziwego wynagrodzenia za publiczne odtwarzanie fonogramów opublikowanych w celach handlowych, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115/WE, oraz dla dyrektywy 2014/26/UE, a w szczególności dla jej przepisów dotyczących praw podmiotów uprawnionych w odniesieniu do wyboru organizacji zbiorowego zarządzania.

(16)

Niniejsza dyrektywa powinna umożliwiać by umowy między organizacją zbiorowego zarządzania a reemitentami, w zakresie praw, które podlegają obowiązkowemu zbiorowemu zarządzaniu na mocy niniejszej dyrektywy, mogły zostać rozszerzone w taki sposób, aby miały zastosowanie do praw podmiotów uprawnionych, które nie są reprezentowane przez tę organizację zbiorowego zarządzania, bez możliwości wykluczania przez te podmioty uprawnione ich utworów lub przedmiotów praw pokrewnych ze stosowania tego mechanizmu. W przypadkach gdy istnieje więcej niż jedna organizacja zbiorowego zarządzania zarządzająca prawami odnośnej kategorii na terytorium danego państwa członkowskiego, to państwo członkowskie, w odniesieniu do którego terytorium reemitent ubiega się o weryfikację lub pozyskanie prawa do reemisji, powinno stwierdzić, która organizacja zbiorowego zarządzania lub które organizacje zbiorowego zarządzania mają prawo do udzielenia lub odmowy udzielenia zezwolenia na reemisję.

(17)

Wszelkie prawa samych organizacji radiowych i telewizyjnych w odniesieniu do własnych nadań, w tym do treści zawartych w programach, nie powinny podlegać obowiązkowemu zbiorowego zarządzaniu prawami mającemu zastosowanie do reemisji. Na ogół reemitentów łączą z organizacjami radiowymi i telewizyjnymi bieżące stosunki handlowe, w związku z czym tożsamość tych organizacji jest reemitentom znana. Wobec tego reemitenci stosunkowo łatwo mogą zweryfikować lub pozyskać prawa od organizacji radiowych i telewizyjnych. Uzyskiwanie niezbędnych licencji od organizacji radiowych i telewizyjnych nie jest zatem dla reemitentów tak dużym obciążeniem, jak uzyskiwanie licencji od podmiotów uprawnionych do utworów i przedmiotów praw pokrewnych zawartych w reemitowanych przez nich programach telewizyjnych i radiowych. Nie ma zatem potrzeby uproszczenia procesu udzielania licencji w odniesieniu do praw organizacji radiowych i telewizyjnych. Należy jednak zapewnić, by w przypadkach podejmowania negocjacji przez organizacje radiowe i telewizyjne oraz reemitentów, negocjacje te prowadzone były w dobrej wierze, jeżeli chodzi o udzielanie licencji na prawa do reemisji objęte niniejszą dyrektywą. Dyrektywa 2014/26/UE przewiduje podobne zasady odnośnie do organizacji zbiorowego zarządzania.

(18)

Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące praw do reemisji wykonywanych przez organizacje radiowe i telewizyjne w odniesieniu do ich własnych transmisji nie powinny ograniczać podmiotom uprawnionym możliwości przeniesienia praw na organizację radiową lub telewizyjną albo organizację zbiorowego zarządzania, a tym samym zapewnienia sobie bezpośredniego udziału w wynagrodzeniach wypłacanych przez reemitenta.

(19)

Państwa członkowskie powinny móc stosować przepisy dotyczące reemisji określone w niniejszej dyrektywie i przepisy dotyczące retransmisji określone w dyrektywie nr 93/83/EWG do sytuacji, gdy zarówno pierwotna transmisja, jak i reemisja odbywają się na ich terytorium.

(20)

Aby zagwarantować pewność prawa i utrzymać wysoki poziom ochrony podmiotów uprawnionych, właściwe jest ustalenie, że gdy organizacje radiowe i telewizyjne przekazują swój sygnał będący nośnikiem programu w drodze wprowadzania bezpośredniego jedynie dystrybutorom sygnału, nie przekazując swoich programów bezpośrednio odbiorcom, zaś dystrybutorzy sygnału przekazują ten sygnał będący nośnikiem programu odbiorcom, aby umożliwić im oglądanie lub wysłuchanie programów, wówczas uznaje się, że miała miejsce tylko pojedyncza czynność publicznego komunikowania, w której uczestniczą, przez swój udział, organizacje radiowe i telewizyjne oraz dystrybutorzy sygnału. Organizacje radiowe i telewizyjne oraz dystrybutorzy sygnału powinni zatem uzyskać od podmiotów uprawnionych zezwolenie na własny udział w pojedynczej czynności publicznego komunikowania. Udział organizacji radiowej i telewizyjnej oraz dystrybutora sygnału w tej pojedynczej czynności publicznego komunikowania nie powinien skutkować wspólną odpowiedzialnością tych podmiotów za to publiczne komunikowanie. Państwa członkowskie powinny nadal móc swobodnie decydować o warunkach uzyskania zezwolenia na taką pojedynczą czynność publicznego komunikowania, w tym o stosownych płatnościach na rzecz danych podmiotów uprawnionych, z uwzględnieniem odpowiedniego zakresu korzystania z utworów i przedmiotów praw pokrewnych przez organizację radiową lub telewizyjną oraz dystrybutora sygnału w ramach pojedynczej czynności publicznego komunikowania. Na dystrybutorach sygnału, podobnie jak na reemitentach, spoczywa znaczne obciążenie związane z weryfikacją lub pozyskiwaniem praw, z wyjątkiem praw posiadanych przez organizacje radiowe i telewizyjne. Państwom członkowskim należy zatem umożliwić postanowienie, że dystrybutorzy sygnału korzystają z mechanizmu obowiązkowego zbiorowego zarządzania prawami dotyczącymi ich transmisji, w ten sam sposób i w takim samym zakresie, jak reemitenci w odniesieniu do reemisji objętych zakresem stosowania dyrektywy nr 93/83/EWG i niniejszej dyrektywy. W przypadku gdy dystrybutorzy sygnału jedynie udostępniają organizacjom radiowym i telewizyjnym „środki techniczne”, w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w celu zapewnienia odbioru nadania lub poprawy odbioru tego nadania, dystrybutorów sygnału nie należy uznawać za uczestniczących w czynności publicznego komunikowania.

(21)

W przypadku gdy organizacje radiowe i telewizyjne przekazują swój sygnał będący nośnikiem programu bezpośrednio odbiorcom, prowadząc tym samym pierwotną czynność transmisji, a jednocześnie transmitują ten sygnał innym organizacjom w procesie technicznym wprowadzania bezpośredniego, np. w celu zapewnienia jakości sygnału do celów reemisji, wówczas transmisje tych innych organizacji stanowią czynność publicznego komunikowania odrębną od czynności publicznego udostępniania prowadzonej przez organizację radiową lub telewizyjną. W takich sytuacjach zastosowanie powinny mieć przepisy dotyczące reemisji określone w niniejszej dyrektywie oraz przepisy o retransmisji określone w dyrektywie nr 93/83/EWG, w brzmieniu zmienionym niniejszą dyrektywą.

(22)

W celu zapewnienia skutecznego zbiorowego zarządzania prawami oraz właściwego podziału dochodów uzyskanych w ramach mechanizmu obowiązkowego zbiorowego zarządzania wprowadzonego niniejszą dyrektywą ważne jest, aby organizacje zbiorowego zarządzania prowadziły odpowiednią dokumentację członkostwa, licencji i wykorzystania utworów i przedmiotów praw pokrewnych, zgodnie z obowiązkami w zakresie przejrzystości określonymi w dyrektywie 2014/26/UE.

(23)

Aby zapobiec obchodzeniu stosowania zasady państwa pochodzenia poprzez przedłużanie obowiązujących już umów dotyczących wykonywania praw autorskich i praw pokrewnych związanych ze świadczeniem dodatkowej usługi online, dostępem do niej lub korzystaniem z niej, należy zastosować zasadę państwa pochodzenia także do obowiązujących umów, jednak z zachowaniem okresu przejściowego. W tym okresie przejściowym zasada ta nie powinna mieć zastosowania do tych obowiązujących umów, co w razie potrzeby zapewni czas na ich dostosowanie zgodnie z niniejszą dyrektywą. Należy też wprowadzić okres przejściowy, aby umożliwić organizacjom radiowym i telewizyjnym, dystrybutorom sygnału i podmiotom uprawnionym dostosowanie się do nowych zasad dotyczących korzystania z utworów i przedmiotów praw pokrewnych w drodze wprowadzania bezpośredniego określonych w przepisach niniejszej dyrektywy dotyczących transmisji programów w drodze wprowadzania bezpośredniego.

(24)

Zgodnie z zasadami lepszego stanowienia prawa w określonym terminie po wejściu w życie niniejszej dyrektywy należy przeprowadzić jej przegląd, w tym jej przepisów dotyczących wprowadzania bezpośredniego, aby ocenić m.in. korzyści wynikające z niej dla konsumentów unijnych, jej wpływ na branżę twórczą w Unii i na poziom inwestycji w nowe treści, a zatem również korzyści związane ze zwiększoną różnorodnością kulturową w Unii.

(25)

Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Mimo iż niniejsza dyrektywa może stanowić ingerencję w wykonywanie praw podmiotów uprawnionych w zakresie, w jakim ma miejsce obowiązkowe zbiorowe zarządzanie do celów wykonywania prawa do publicznego komunikowania w odniesieniu do usług reemisji, niezbędne jest wprowadzenie stosowania obowiązkowego zbiorowego zarządzania w ukierunkowany sposób i ograniczenie go do konkretnych usług.

(26)

Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie wspieranie transgranicznego świadczenia dodatkowych usług online w odniesieniu do niektórych rodzajów programów i ułatwianie reemisji programów telewizyjnych i radiowych pochodzących z innych państw członkowskich, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na ich rozmiary i skutki możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. Jeżeli chodzi o transgraniczne świadczenie dodatkowych usług online, niniejsza dyrektywa nie zobowiązuje organizacji radiowych i telewizyjnych do świadczenia takich usług za granicą. Nie zobowiązuje ona również reemitentów, aby włączali do swoich usług programy telewizyjne i radiowe pochodzące z innych państw członkowskich. Niniejsza dyrektywa dotyczy wyłącznie wykonywania niektórych praw do reemisji w zakresie niezbędnym do uproszczenia udzielania licencji na korzystanie z praw autorskich i praw pokrewnych w związku z takimi usługami i w odniesieniu do programów telewizyjnych i radiowych pochodzących z innych państw członkowskich.

(27)

Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających (8), państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o transpozycji, jednego lub większej liczby dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy, prawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ROZDZIAŁ I

Przepisy ogólne

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsza dyrektywa ustanawia przepisy, których celem jest poprawa transgranicznego dostępu do większej liczby programów telewizyjnych i radiowych przez ułatwienie weryfikacji lub pozyskiwania praw w związku ze świadczeniem usług online, które mają charakter dodatkowy w stosunku do nadawania niektórych rodzajów programów telewizyjnych i radiowych, oraz w związku z reemisją programów telewizyjnych i radiowych. Niniejsza dyrektywa ustanawia również przepisy dotyczące transmisji programów telewizyjnych i radiowych w drodze wprowadzania bezpośredniego.

Artykuł 2

Definicje

Na potrzeby niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

1)

„dodatkowa usługa online” oznacza usługę online polegającą na przekazywaniu do powszechnego odbioru, przez organizację radiową lub telewizyjną lub pod jej kontrolą i na jej odpowiedzialność, programów telewizyjnych lub radiowych równocześnie z ich nadawaniem lub w określonym czasie po ich nadaniu przez tę organizację oraz na przekazywaniu do powszechnego odbioru wszelkich materiałów dodatkowych w stosunku do takiego nadania;

2)

„reemisja” oznacza przeznaczoną do powszechnego odbioru równoczesną, niezmienioną i pełną reemisję – inną niż retransmisja drogą kablową zdefiniowana w dyrektywie nr 93/83/EWG – przeznaczonej do powszechnego odbioru pierwotnej transmisji programów telewizyjnych lub radiowych z innego państwa członkowskiego, jeżeli taka pierwotna transmisja odbywa się drogą przewodową lub bezprzewodową, w tym satelitarną, lecz nie jest transmisją online, pod warunkiem że:

a)

reemisji dokonuje podmiot inny niż organizacja radiowa lub telewizyjna, która przeprowadziła pierwotną transmisję lub pod której kontrolą i na której odpowiedzialność taka pierwotna transmisja została przeprowadzona, niezależnie od sposobu, w jaki reemitent otrzymuje sygnał będący nośnikiem programu od organizacji radiowej lub telewizyjnej w celu reemisji; oraz

b)

w przypadku, gdy reemisja dokonywana jest za pośrednictwem usługi dostępu do internetu zdefiniowanej w art. 2 akapit drugi pkt 2 rozporządzeniu (UE) 2015/2120 jest ona prowadzona w środowisku kontrolowanym;

3)

„środowisko kontrolowane” oznacza środowisko, w którym reemitent dokonuje zabezpieczonej reemisji do upoważnionych użytkowników;

4)

„wprowadzanie bezpośrednie” oznacza proces techniczny, za pomocą którego organizacja radiowa lub telewizyjna przesyła swój sygnał będący nośnikiem programu organizacji innej niż organizacja radiowa lub telewizyjna w taki sposób, że sygnał ten nie jest publicznie dostępny w trakcie tego przesyłu.

ROZDZIAŁ II

Dodatkowe usługi online świadczone przez organizacje radiowe i telewizyjne

Artykuł 3

Stosowanie zasady państwa pochodzenia do dodatkowych usług online

1.   Czynności publicznego komunikowania utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, drogą przewodową lub bezprzewodową, i publicznego udostępniania utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, drogą przewodową lub bezprzewodową, w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie w przez siebie wybranym, w odniesieniu do:

a)

programów radiowych; oraz

b)

programów telewizyjnych:

(i)

informacyjnych i publicystycznych; lub

(ii)

będących własnymi produkcjami organizacji radiowej lub telewizyjnej w całości przez nią finansowanymi,

w ramach świadczenia dodatkowej usługi online przez organizację radiową lub telewizyjną lub pod jej kontrolą i na jej odpowiedzialność, jak również czynności zwielokrotniania takich utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, niezbędne w celu świadczenia takiej dodatkowej usługi online, umożliwienia dostępu do niej lub korzystania z niej w odniesieniu do wymienionych powyżej programów uznaje się, do celów wykonywania praw autorskich i praw pokrewnych dotyczących tych czynności, za mające miejsce wyłącznie w państwie członkowskim, w którym organizacja radiowa lub telewizyjna posiada swoje główne przedsiębiorstwo.

Akapit pierwszy lit. b) nie ma zastosowania do nadawania wydarzeń sportowych oraz zawartych w nich utworów i przedmiotów praw pokrewnych.

2.   Państwa członkowskie zapewniają, aby strony ustalając wysokość wynagrodzenia za korzystanie z praw, do których zastosowanie ma zasada państwa pochodzenia określona w ust. 1, uwzględniały wszystkie aspekty świadczenia dodatkowej usługi online, takie jak jej cechy, w tym czas dostępności online programów udostępnianych w ramach tej usługi, jej odbiorcy oraz dostępne wersje językowe.

Akapit pierwszy nie wyklucza możliwości ustalenia wysokości wynagrodzenia na podstawie przychodów organizacji radiowej lub telewizyjnej.

3.   Zasada państwa pochodzenia określona w ust. 1 pozostaje bez uszczerbku dla swobody umów przysługującej podmiotom uprawnionym oraz organizacjom radiowym i telewizyjnym, która pozwala im uzgodnić, zgodnie z prawem Unii, ograniczenia w odniesieniu do korzystania z takich praw, w tym praw objętych dyrektywą 2001/29/WE.

ROZDZIAŁ III

Reemisja programów telewizyjnych i radiowych

Artykuł 4

Wykonywanie praw do reemisji przez podmioty uprawnione inne niż organizacje radiowe i telewizyjne

1.   Dokonanie reemisji wymaga zezwolenia podmiotów posiadających wyłączne prawa w zakresie publicznego komunikowania.

Państwa członkowskie zapewniają, aby podmioty uprawnione mogły wykonywać swoje prawa do udzielenia lub odmowy udzielenia zezwolenia na reemisję wyłącznie za pośrednictwem organizacji zbiorowego zarządzania.

2.   Jeżeli podmiot uprawniony nie powierzył w zarząd prawa, o którym mowa w ust. 1 akapit drugi, organizacji zbiorowego zarządzania, uznaje się, że prawo do udzielenia lub odmowy udzielenia zezwolenia na reemisję w imieniu tego podmiotu ma organizacja zbiorowego zarządzania prawami do tej samej kategorii utworów na terytorium państwa członkowskiego, w odniesieniu do którego reemitent ubiega się o weryfikację lub pozyskanie prawa do reemisji.

Jednakże jeżeli na terytorium państwa członkowskiego, w odniesieniu do którego terytorium reemitent ubiega się o weryfikację lub pozyskanie prawa do reemisji, zarządzaniem prawami do tej kategorii utworów zajmuje się więcej niż jedna organizacja zbiorowego zarządzania, organizację właściwą lub organizacje właściwe uprawnione do udzielenia lub odmowy udzielenia zezwolenia na reemisję wskazuje to państwo członkowskie.

3.   Państwa członkowskie zapewniają, aby podmiotowi uprawnionemu, który nie powierzył swoich praw w zarząd, przysługiwały te same prawa i obowiązki wynikające z umowy między reemitentem a organizacją lub organizacjami zbiorowego zarządzania, które działają zgodnie z ust. 2, co podmiotom uprawnionym, które powierzyły prawa w zarząd tej organizacji lub tym organizacjom. Państwa członkowskie zapewniają również, aby ten podmiot uprawniony mógł dochodzić swoich praw w terminie ustalonym przez dane państwo członkowskie, nie krótszym jednak niż trzy lata od daty reemisji, która zawierała jego utwór lub przedmioty praw pokrewnych.

Artykuł 5

Wykonywanie praw do reemisji przez organizacje radiowe i telewizyjne

1.   Państwa członkowskie zapewniają, aby art. 4 nie miał zastosowania do praw do reemisji wykonywanych przez organizację radiową lub telewizyjną w odniesieniu do jej własnych transmisji, niezależnie od tego, czy dane prawa należą do tej organizacji, czy też zostały na nią przeniesione przez inny podmiot uprawniony.

2.   Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy organizacje radiowe i telewizyjne oraz reemitenci podejmują negocjacje dotyczące zezwolenia na reemisję na mocy niniejszej dyrektywy, negocjacje te prowadzone były w dobrej wierze.

Artykuł 6

Mediacja

Państwa członkowskie zapewniają, aby możliwe było skorzystanie z pomocy mediatora lub mediatorów zgodnie z art. 11 dyrektywy nr 93/83/EWG w przypadku gdy między organizacją zbiorowego zarządzania a reemitentem lub między reemitentem a organizacją radiową lub telewizyjną nie została zawarta umowa dotycząca zezwolenia na reemisję nadawanych programów.

Artykuł 7

Reemisje pierwotnej transmisji pochodzącej z tego samego państwa członkowskiego

Państwa członkowskie mogą postanowić, że gdy zarówno pierwotna transmisja, jak i reemisja, odbywają się na ich terytorium, stosuje się przepisy niniejszego rozdziału i rozdziału III dyrektywy nr 93/83/EWG.

ROZDZIAŁ IV

Transmisja programów w drodze wprowadzania bezpośredniego

Artykuł 8

Transmisja programów w drodze wprowadzania bezpośredniego

1.   W przypadku, gdy organizacja radiowa lub telewizyjna przekazuje sygnał będący nośnikiem programu dystrybutorowi sygnału w drodze wprowadzania bezpośredniego, a jednocześnie sama nie przekazuje tego sygnału bezpośrednio odbiorcom, zaś dystrybutor sygnału przekazuje ten sygnał odbiorcom, wówczas organizację radiową lub telewizyjną i dystrybutora sygnału uznaje się za uczestniczących w pojedynczej czynności publicznego komunikowania, w odniesieniu do której wymagane jest uzyskanie przez tę organizację i tego dystrybutora zezwolenia podmiotów uprawnionych. Państwa członkowskie mogą określić warunki uzyskania zezwolenia od podmiotów uprawnionych.

2.   Państwa członkowskie mogą postanowić, że art. 4, 5, i 6 niniejszej dyrektywy stosuje się odpowiednio do wykonywania przez podmioty uprawnione prawa do udzielenia lub odmowy udzielenia dystrybutorom sygnału zezwolenia na transmisję, o której mowa w ust. 1, prowadzoną za pomocą jednego ze środków technicznych, o których mowa w art. 1 ust. 3 dyrektywy nr 93/83/EWG lub w art. 2 pkt 2 niniejszej dyrektywy.

ROZDZIAŁ V

Przepisy końcowe

Artykuł 9

Zmiany w dyrektywie nr 93/83/EWG

Art. 1 ust. 3 dyrektywy nr 93/83/EWG otrzymuje brzmienie:

„3.   Do celów niniejszej dyrektywy »retransmisja drogą kablową« oznacza równoczesną, niezmienioną i pełną retransmisję – w systemie kablowym lub mikrofalowym, przeznaczoną do odbioru publicznego – pierwotnej transmisji z innego państwa członkowskiego programów telewizyjnych lub radiowych prowadzonej drogą przewodową lub bezprzewodową, w tym satelitarną, przeznaczonej do odbioru publicznego, niezależnie od sposobu, w jaki operator usługi retransmisji drogą kablową otrzymuje sygnał będący nośnikiem programu od organizacji radiowej lub telewizyjnej do celów retransmisji.”.

Artykuł 10

Przegląd

1.   Do dnia 7 czerwca 2025 r. Komisja dokonuje przeglądu niniejszej dyrektywy i przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie zawierające główne ustalenia. Sprawozdanie to jest publikowane i podawane do wiadomości publicznej na stronie internetowej Komisji.

2.   Państwa członkowskie terminowo przedkładają Komisji odpowiednie informacje potrzebne do przygotowania sprawozdania, o którym mowa w ust. 1.

Artykuł 11

Przepis przejściowy

Umowy w sprawie wykonywania praw autorskich i praw pokrewnych dotyczących czynności publicznego komunikowania utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, drogą przewodową lub bezprzewodową, i publicznego udostępniania utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, drogą przewodową lub bezprzewodową, w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie, następujących w trakcie świadczenia dodatkowej usługi online, a także czynności zwielokrotniania niezbędnych do celów świadczenia takiej usługi online, dostępu do niej lub korzystania z niej obowiązujące w dniu 7 czerwca 2021 r. podlegają art. 3 od dnia 7 czerwca 2023 r., jeżeli wygasają po tej dacie.

Uzyskane zezwolenia dotyczące czynności publicznego komunikowania objęte zakresem stosowania art. 8 obowiązujące w dniu 7 czerwca 2021 r. podlegają art. 8 od dnia 7 czerwca 2025 r., jeżeli wygasają po tej dacie.

Artykuł 12

Transpozycja

1.   Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie do dnia 7 czerwca 2021 r. Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Sposób dokonywania takiego odniesienia określany jest przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 13

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 14

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Strasburgu dnia 17 kwietnia 2019 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

A. TAJANI

Przewodniczący

W imieniu Rady

G. CIAMBA

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 125 z 21.4.2017, s. 27.

(2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 28 marca 2019 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 15 kwietnia 2019 r.

(3)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167 z 22.6.2001, s. 10).

(4)  Dyrektywa 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 28).

(5)  Dyrektywa Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz.U. L 248 z 6.10.1993, s. 15).

(6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiające środki dotyczące dostępu do otwartego internetu oraz zmieniające dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (Dz.U. L 310 z 26.11.2015, s. 1).

(7)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/26/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wieloterytorialnych dotyczących praw do utworów muzycznych do korzystania online na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 84 z 20.3.2014, s. 72).

(8)  Dz.U. C 369 z 17.12.2011, s. 14.


17.5.2019   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 130/92


DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/790

z dnia 17 kwietnia 2019 r.

w sprawie prawa autorskiego i praw pokrewnych na jednolitym rynku cyfrowym oraz zmiany dyrektyw 96/9/WE i 2001/29/WE

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 53 ust. 1 oraz art. 62 i 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Traktat o Unii Europejskiej (TUE) przewiduje ustanowienie rynku wewnętrznego i wprowadzenie systemu zapewniającego niezakłóconą konkurencję na rynku wewnętrznym. Do osiągnięcia tych celów powinna przyczynić się dalsza harmonizacja ustawodawstw państw członkowskich w zakresie prawa autorskiego i praw pokrewnych.

(2)

Dyrektywy przyjęte w dziedzinie prawa autorskiego i praw pokrewnych przyczyniają się do funkcjonowania rynku wewnętrznego, zapewniają wysoki poziom ochrony podmiotów uprawnionych, ułatwiają weryfikację praw i tworzą ramy, w których może odbywać się eksploatacja utworów i innych przedmiotów objętych ochroną. Takie zharmonizowane ramy prawne przyczyniają się do należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz pobudzają innowacje, kreatywność, inwestycje i produkcję nowych treści, również w środowisku cyfrowym, w celu unikania rozdrobnienia rynku wewnętrznego. Poziom ochrony zapewniany przez te ramy prawne przyczynia się również do osiągnięcia celu Unii, jakim jest poszanowanie i wspieranie różnorodności kulturowej, równocześnie uwydatniając znaczenie wspólnego europejskiego dziedzictwa kulturowego. Art. 167 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zobowiązuje Unię do uwzględniania w swoim działaniu aspektów kulturalnych.

(3)

Szybki rozwój technologii cyfrowych zmienia sposób, w jaki tworzy się, produkuje, rozpowszechnia i eksploatuje utwory i inne przedmioty objęte ochroną. Wciąż pojawiają się nowe modele biznesowe i nowe podmioty. Odpowiednie przepisy ustawodawcze powinny uwzględniać przyszłe przemiany, aby nie ograniczać rozwoju technologicznego. Cele i zasady określone w unijnych ramach prawa autorskiego są nadal solidne. Wciąż jednak istnieje problem braku pewności prawa, zarówno dla podmiotów uprawnionych, jak i użytkowników, w odniesieniu do niektórych sposobów korzystania, w tym transgranicznych sposobów korzystania, z utworów i innych przedmiotów objętych ochroną w środowisku cyfrowym. Jak wskazano w komunikacie Komisji z dnia 9 grudnia 2015 r. pt. „W kierunku nowoczesnych, bardziej europejskich ram prawa autorskiego”, w niektórych obszarach konieczne jest dostosowanie istniejących unijnych ram prawa autorskiego oraz ich uzupełnienie przy zachowaniu wysokiego poziomu ochrony prawa autorskiego i praw pokrewnych. Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady dotyczące dostosowania niektórych wyjątków i ograniczeń w zakresie praw autorskich i praw pokrewnych do środowiska cyfrowego i transgranicznego, jak również środki ułatwiające niektóre praktyki w zakresie licencjonowania dotyczące w szczególności, lecz nie wyłącznie, rozpowszechniania niedostępnych w obrocie handlowym utworów i przedmiotów objętych ochroną oraz dostępności w internecie utworów audiowizualnych na platformach wideo na żądanie w celu zapewnienia szerszego dostępu do treści. Zawiera ona również zasady ułatwiające korzystanie z treści znajdujących się w domenie publicznej. Aby zapewnić prawidłowe i sprawiedliwe funkcjonowanie rynku prawa autorskiego, należy również wprowadzić zasady dotyczące praw w publikacjach i korzystania z utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną przez dostawców usług internetowych polegających na przechowywaniu i udzielaniu dostępu do treści zamieszczanych przez użytkowników, zasady dotyczące przejrzystości umów z twórcami i wykonawcami, wynagradzania twórców i wykonawców, a także mechanizm odwołania praw, które twórcy i wykonawcy przenieśli na zasadzie wyłączności.

(4)

Niniejsza dyrektywa opiera się na zasadach określonych w dyrektywach obowiązujących obecnie w tej dziedzinie, w szczególności dyrektywach 96/9/WE (4), 2000/31/WE (5), 2001/29/WE (6), 2006/115/WE (7), 2009/24/WE (8), 2012/28/UE (9) oraz 2014/26/UE (10) i uzupełnia te dyrektywy.

(5)

W dziedzinie badań, innowacji, edukacji i zachowania dziedzictwa kulturowego technologie cyfrowe umożliwiają nowe sposoby korzystania, które nie są uregulowane wprost w istniejących unijnych przepisach dotyczących wyjątków i ograniczeń. Ponadto fakultatywny charakter wyjątków i ograniczeń przewidzianych w dyrektywach 96/9/WE, 2001/29/WE i 2009/24/WE w tych dziedzinach może mieć negatywny wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Jest to szczególnie istotne w odniesieniu do transgranicznych sposobów korzystania, których znaczenie w środowisku cyfrowym jest coraz większe. W związku z tym istniejące wyjątki i ograniczenia w prawie Unii, które są istotne z punktu widzenia badań naukowych, innowacji, nauczania i zachowania dziedzictwa kulturowego, należy poddać ponownej ocenie w świetle tych nowych sposobów korzystania. Należy wprowadzić obowiązkowe wyjątki lub ograniczenia w odniesieniu do korzystania z technologii eksploracji tekstów i danych, zilustrowania w ramach nauczania w środowisku cyfrowym oraz do celów zachowania dziedzictwa kulturowego. Nadal powinny mieć zastosowanie istniejące wyjątki i ograniczenia obowiązujące w prawie Unii, w tym w odniesieniu do eksploracji tekstów i danych, edukacji i działalności związanej z zachowaniem dziedzictwa kulturowego, o ile nie ograniczają one zakresu obowiązkowych wyjątków lub ograniczeń przewidzianych w niniejszej dyrektywie, które państwa członkowskie muszą wdrożyć do swojego prawa krajowego. Należy zatem zmienić dyrektywy 96/9/WE oraz 2001/29/WE.

(6)

Celem wyjątków i ograniczeń przewidzianych w niniejszej dyrektywie jest osiągnięcie sprawiedliwej równowagi między prawami i interesami twórców i innych podmiotów uprawnionych, z jednej strony, a prawami i interesami użytkowników, z drugiej strony. Mają one zastosowanie jedynie w niektórych szczególnych przypadkach, które nie kolidują z normalną eksploatacją utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną ani nie powodują nadmiernego uszczerbku dla uzasadnionych interesów podmiotów uprawnionych.

(7)

Ochrona środków technologicznych ustanowiona w dyrektywie 2001/29/WE pozostaje niezbędna, aby zapewnić ochronę i skuteczne wykonywanie praw przyznanych twórcom i innym podmiotom uprawnionym na podstawie prawa Unii. Ochronę taką należy utrzymać, zapewniając jednocześnie, aby korzystanie ze środków technologicznych nie uniemożliwiało korzystania z wyjątków i ograniczeń przewidzianych w niniejszej dyrektywie. Podmioty uprawnione powinny mieć możliwość zapewnienia tego przy pomocy środków dobrowolnych. Podmioty uprawnione powinny mieć swobodę wyboru stosownych środków umożliwiających beneficjentom wyjątków i ograniczeń przewidzianych w niniejszej dyrektywie korzystanie z nich. W przypadku braku środków dobrowolnych państwa członkowskie powinny podjąć właściwe środki zgodnie z art. 6 ust. 4 akapit pierwszy dyrektywy 2001/29/WE, również w odniesieniu do utworów i innych przedmiotów objętych ochroną podawanych do publicznej wiadomości w ramach usług medialnych na żądanie.

(8)

Nowe technologie umożliwiają automatyczną matematyczną analizę informacji w postaci cyfrowej, takich jak teksty, dźwięki, obrazy lub dane, powszechnie określaną jako eksploracja tekstów i danych. Eksploracja tekstów i danych umożliwia przetwarzanie dużych ilości informacji w celu uzyskania nowej wiedzy i odkrycia nowych tendencji. Techniki eksploracji tekstów i danych są powszechne w całej gospodarce cyfrowej, powszechnie uważa się jednak, że eksploracja tekstów i danych może przynieść szczególne korzyści naukowcom, a tym samym wspierać innowacje. Technologie takie przynoszą korzyści uczelniom i innym organizacjom badawczym, a także instytucjom dziedzictwa kulturowego, ponieważ również one mogą prowadzić badania w ramach swojej głównej działalności. Jednakże takie organizacje i instytucje w Unii stają wobec problemu niepewności prawa odnośnie do tego, w jakim zakresie mogą one dokonywać analizy treści w drodze eksploracji tekstów i danych. W niektórych przypadkach eksploracja tekstów i danych może obejmować czynności chronione prawem autorskim lub prawem do bazy danych sui generis, w szczególności zwielokrotnianie utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną lub pobieranie treści z bazy danych, co ma miejsce na przykład w przypadku normalizacji danych podczas eksploracji tekstów i danych. Jeżeli nie znajduje zastosowanie wyjątek lub ograniczenie, konieczne jest uzyskanie zezwolenia na dokonanie takich czynności od podmiotów uprawnionych.

(9)

Eksploracja tekstów i danych może być również dokonywana w odniesieniu do samych faktów lub danych, które nie są chronione prawem autorskim, i w takich przypadkach nie jest wymagane zezwolenie na podstawie prawa autorskiego. Mogą mieć również miejsce takie przypadki eksploracji tekstów i danych, w których nie dokonuje się czynności zwielokrotniania lub w których dokonane zwielokrotnienia objęte są obowiązkowym wyjątkiem dotyczącym tymczasowych czynności zwielokrotniania przewidzianym w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE, który nadal powinien być stosowany do technik eksploracji tekstów i danych nieobejmujących sporządzania kopii w zakresie wykraczającym poza ten wyjątek.

(10)

Prawo Unii przewiduje określone wyjątki i ograniczenia dotyczące korzystania do celów badań naukowych, które mogą mieć zastosowanie do czynności eksploracji tekstów i danych. Te wyjątki i ograniczenia mają jednak charakter fakultatywny i nie są w pełni dostosowane do zastosowania technologii w badaniach naukowych. Ponadto w przypadku gdy naukowcy mają zgodny z prawem dostęp do treści, na przykład dzięki abonamentom na publikacje lub licencjom otwartego dostępu, warunki licencji mogą wykluczać eksplorację tekstów i danych. Ponieważ badania są coraz częściej prowadzone przy pomocy technologii cyfrowych, istnieje ryzyko, że jeżeli nie zostaną podjęte działania mające na celu rozwiązanie problemu niepewności prawa w odniesieniu do eksploracji tekstów i danych, to konkurencyjność Unii jako przestrzeni badawczej zmniejszy się.

(11)

Problem niepewność prawa w odniesieniu do eksploracji tekstów i danych należy rozwiązać poprzez wprowadzenie w stosunku do uczelni i innych organizacji badawczych, a także instytucji dziedzictwa kulturowego, obowiązkowego wyjątku od wyłącznego prawa do zwielokrotniania oraz od prawa do ochrony przed pobieraniem danych z bazy danych. Zgodnie z istniejącą polityką Unii w dziedzinie badań, która zachęca uczelnie i instytuty badawcze do współpracy z sektorem prywatnym, organizacje badawcze powinny również korzystać z tego wyjątku, jeżeli prowadzą badania w ramach partnerstw publiczno-prywatnych. O ile organizacje badawcze i instytucje dziedzictwa kulturowego powinny nadal korzystać z tego wyjątku, to powinny one również móc posłużyć się swoimi partnerami prywatnymi przy dokonywaniu eksploracji tekstów i danych, w tym poprzez korzystanie z ich narzędzi technologicznych.

(12)

Organizacje badawcze w całej Unii obejmują wiele różnych podmiotów, których głównym celem jest prowadzenie badań naukowych lub prowadzenie badań wraz ze świadczeniem usług edukacyjnych. W rozumieniu niniejszej dyrektywy pojęcie „badania naukowe” powinno obejmować zarówno nauki przyrodnicze, jak i nauki humanistyczne. Ze względu na zróżnicowanie takich podmiotów istotne jest wspólne rozumienie pojęcia „organizacje badawcze”. Oprócz uczelni lub innych placówek szkolnictwa wyższego i ich bibliotek organizacje badawcze powinny obejmować, przykładowo, także takie podmioty, jak instytuty badawcze czy szpitale prowadzące działalność badawczą. Mimo różnej formy prawnej i struktury, cechą wspólną organizacji badawczych w państwach członkowskich jest na ogół to, że działają one w sposób nienastawiony na zysk lub w ramach uznanej przez dane państwo misji realizowania interesu publicznego. Taka misja realizowania interesu publicznego może wynikać, przykładowo, z finansowania ze środków publicznych, z przepisów prawa krajowego lub z zamówień publicznych. Natomiast organizacje, na które przedsiębiorstwa komercyjne mają decydujący wpływ, umożliwiający takim przedsiębiorstwom sprawowanie kontroli ze względu na uwarunkowania strukturalne, jak na przykład ze względu na fakt, że są one akcjonariuszami lub wspólnikami, co może skutkować preferencyjnym dostępem do wyników badań, nie powinny zostać uznane za organizacje badawcze do celów niniejszej dyrektywy.

(13)

Za instytucje dziedzictwa kulturowego powinno się uważać ogólnodostępne biblioteki i muzea, niezależnie od rodzaju utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną znajdujących się w ich stałych zbiorach, a także archiwa oraz instytucje dziedzictwa filmowego lub dźwiękowego. Instytucje takie powinny również obejmować, między innymi, biblioteki narodowe i archiwa narodowe, a także archiwa i ogólnodostępne biblioteki placówek edukacyjnych, organizacji badawczych i organizacji nadawczych sektora publicznego.

(14)

Organizacje badawcze i instytucje dziedzictwa kulturowego, w tym związane z nimi osoby, powinny być objęte wyjątkiem dotyczącym eksploracji tekstów i danych w odniesieniu do treści, do których mają one zgodny z prawem dostęp. Zgodny z prawem dostęp powinien być rozumiany jako dostęp do treści oparty na polityce otwartego dostępu lub na ustaleniach umownych między podmiotami uprawnionymi i organizacjami badawczymi lub instytucjami dziedzictwa kulturowego, takich jak abonamenty, lub na innych zgodnych z prawem środkach. Przykładowo, w przypadku abonamentów posiadanych przez organizacje badawcze lub instytucje dziedzictwa kulturowego, związane z nimi osoby objęte tymi abonamentami należy uznawać za posiadające zgodny z prawem dostęp. Zgodny z prawem dostęp powinien również obejmować dostęp do treści, które są swobodnie dostępne w internecie.

(15)

Przechowywanie przez organizacje badawcze i instytucje dziedzictwa kulturowego wykonanych przez nie kopii na podstawie wyjątku do celów eksploracji tekstów i danych może, w określonych przypadkach, być konieczne, na przykład do celów późniejszej weryfikacji wyników badań naukowych. W takich przypadkach kopie powinny być przechowywane w zabezpieczonym środowisku. Państwa członkowskie powinny mieć swobodę określenia – na poziomie krajowym i po omówieniu tego z odpowiednimi podmiotami – innych szczegółowych regulacji dotyczących przechowywania kopii, w tym możliwość powołania godnych zaufania podmiotów na potrzeby przechowywania takich kopii. Aby niepotrzebnie nie ograniczać stosowania wyjątku, regulacje te powinny być proporcjonalne i powinny ograniczać się do tego, co jest niezbędne do bezpiecznego przechowywania kopii oraz zapobiegania nieuprawnionemu korzystaniu. Korzystanie do celów badań naukowych inne, niż eksploracja tekstów i danych, takie jak wzajemna ocena naukowa i wspólne badania, powinno w stosownych przypadkach pozostawać objęte wyjątkiem lub ograniczeniem przewidzianym w art. 5 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2001/29/WE.

(16)

Ze względu na potencjalnie dużą liczbę wniosków o dostęp i pobrań utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną podmioty uprawnione powinny mieć możliwość stosowania odpowiednich środków, w przypadku gdy zagrożone może być bezpieczeństwo i integralność ich systemów lub baz danych. Środki takie można stosować, na przykład, aby zapewnić, aby dostęp do danych podmiotów uprawnionych mogły mieć tylko osoby mające do nich zgodny z prawem dostęp, w tym dzięki uwierzytelnieniu adresu IP czy uwierzytelnieniu użytkownika. Środki te powinny być proporcjonalne do zagrożenia i nie powinny wykraczać poza to, co jest niezbędne do realizacji celu polegającego na zapewnieniu bezpieczeństwa i integralności systemu i nie powinny utrudniać skutecznego stosowania tego wyjątku.

(17)

Ze względu na charakter i zakres wyjątku, który jest ograniczony do jednostek prowadzących badania naukowe, wszelkie ewentualne szkody wyrządzone podmiotom uprawnionym w związku ze stosowaniem tego wyjątku powinny być minimalne. W związku z tym państwa członkowskie nie powinny wprowadzać rekompensaty dla podmiotów uprawnionych w odniesieniu do korzystania w ramach wyjątków dotyczących eksploracji tekstów i danych wprowadzonych na podstawie niniejszej dyrektywy.

(18)

Oprócz znaczenia dla badań naukowych, techniki eksploracji tekstów i danych są szeroko wykorzystywane także przez podmioty prywatne i publiczne do analizowania dużych ilości danych w różnych sferach życia codziennego i do różnych celów, w tym przez służby państwowe, do podejmowania złożonych decyzji biznesowych oraz do rozwijania nowych aplikacji i technologii. Podmioty uprawnione powinny nadal mieć możliwość udzielania licencji na sposoby korzystania ze swoich utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną wykraczające poza zakres stosowania obowiązkowego wyjątku dotyczącego eksploracji tekstów i danych na potrzeby badań naukowych przewidzianego w niniejszej dyrektywie oraz istniejących wyjątków i ograniczeń przewidzianych w dyrektywie 2001/29/WE. Jednocześnie należy wziąć pod uwagę fakt, że użytkownicy eksploracji tekstów lub danych mogą stanąć w obliczu niepewności prawa co do tego, czy można dokonywać zwielokrotnień i pobrań na potrzeby eksploracji tekstów lub danych w odniesieniu do utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną, do których dostęp uzyskano w sposób zgodny z prawem, w szczególności gdy zwielokrotnienia i pobrania dokonywane do celów procesu technicznego nie spełniają wszystkich warunków istniejącego wyjątku dotyczącego tymczasowych czynności zwielokrotniania przewidzianego w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE. Aby zapewnić większą pewność prawa w takich przypadkach i zachęcić do innowacji również w sektorze prywatnym, niniejsza dyrektywa powinna przewidywać – pod pewnymi warunkami – wyjątek lub ograniczenie dotyczące zwielokrotniania i pobierania utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną na potrzeby eksploracji tekstów i danych, a także umożliwiać przechowywanie wykonanych kopii tak długo, jak jest to konieczne do celów eksploracji tekstów i danych.

Taki wyjątek lub ograniczenie powinny mieć zastosowania tylko wtedy, gdy beneficjent ma zgodny z prawem dostęp do utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną, w tym również gdy utwór lub inny przedmiot objęty ochroną został podany do publicznej wiadomości w internecie, oraz o ile podmioty uprawnione nie zastrzegły w odpowiedni sposób praw do zwielokrotniania i pobierania do celów eksploracji tekstów i danych. W przypadku treści, które zostały podane do publicznej wiadomości w internecie, za stosowne powinno się wyłącznie uznać zastrzeżenie tych praw za pomocą środków nadających się do odczytu maszynowego, łącznie z metadanymi i warunkami korzystania ze strony internetowej lub usługi. Zastrzeżenie praw do celów eksploracji tekstów i danych nie powinno dotyczyć innych sposobów korzystania. W innych przypadkach odpowiednie może być zastrzeżenie praw w drodze innych środków, takich jak umowy czy jednostronne oświadczenia. Podmioty uprawnione powinny mieć możliwość stosowania środków, które zapewniają poszanowanie poczynionych przez nie w tym względzie zastrzeżeń. Taki wyjątek lub ograniczenie nie powinny naruszać obowiązkowego wyjątku dotyczącego eksploracji tekstów i danych do celów badań naukowych przewidzianego w n