(1)

Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich Umowę o transporcie lotniczym między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kanadą, z drugiej strony (zwaną dalej „Umową”) zgodnie z decyzją Rady upoważniającą Komisję do rozpoczęcia negocjacji.

(2)

Umowa ta została podpisana w dniach 17 i 18 grudnia 2009 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją 2010/417/WE Rady oraz przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie (2).

(3)

Umowa została ratyfikowana przez wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Republiki Chorwacji. Planuje się, że Republika Chorwacji przystąpi do Umowy zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2011 r.

(4)

Umowę należy obecnie zatwierdzić w imieniu Unii.

(5)

Art. 3 i 4 decyzji 2010/417/WE zawierają przepisy o trybie podejmowania decyzji oraz reprezentowaniu w odniesieniu do różnych kwestii określonych w Umowie. w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie C-28/12 należy zaprzestać stosowania tych przepisów. Biorąc pod uwagę traktaty, nowe przepisy w tym zakresie ani przepisy dotyczące zobowiązania państw członkowskich do informowania, takie jak przepisy określone w art. 5 decyzji 2010/417/WE, nie są konieczne. w związku z tym art. 3, 4 i 5 decyzji 2010/417/WE powinny przestać obowiązywać z datą wejścia w życie niniejszej decyzji,

(1)

W dniu 14 września 2012 r. Rada upoważniła Komisję do odjęcia negocjacji w imieniu Unii Europejskiej, jej państw członkowskich oraz Republiki Chorwacji, w sprawie zawarcia Protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Kanadą a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi (1), w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej („protokół”).

(2)

Negocjacje te zostały pomyślnie zakończone w dniu 16 października 2013 r.

(3)

Należy podpisać protokół w imieniu Unii i jej państw członkowskich, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie,

(1)

Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2019/703 (2), Protokół zmieniający Umowę o transporcie lotniczym między Kanadą a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi (3) w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej („protokół”), został podpisany, z zastrzeżeniem jego zawarcia.

(2)

Protokół powienien zostać zatwierdzony,

(1)

W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (2), konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(2)

Rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 ustanowiono Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze scalonej bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która została ustanowiona szczególnymi przepisami unijnymi, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.

(3)

Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w załączniku należy klasyfikować do kodu CN wskazanego w kolumnie 2, na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3 tej tabeli.

(4)

Należy zagwarantować, aby wiążąca informacja taryfowa wydana odnośnie do towarów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal przywoływana przez posiadacza przez pewien okres zgodnie z art. 34 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 952/2013. Okres ten powinien wynosić trzy miesiące.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

(1)

Dyrektywą Komisji 2008/44/WE (2) włączono karwon jako substancję czynną do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG (3).

(2)

Substancje czynne włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG uznaje się za zatwierdzone na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 i są one wymienione w części A załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (4).

(3)

Zatwierdzenie substancji czynnej karwon, określonej w części A załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011, wygasa w dniu 31 lipca 2019 r.

(4)

Wniosek o odnowienie zatwierdzenia substancji czynnej karwon złożono zgodnie z art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 844/2012 (5) w terminie określonym w tym artykule.

(5)

Wnioskodawca złożył dodatkową dokumentację wymaganą zgodnie z art. 6 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 844/2012. Państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy stwierdziło, że wniosek jest kompletny.

(6)

Państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w porozumieniu z państwem członkowskim pełniącym rolę współsprawozdawcy przygotowało sprawozdanie z oceny dotyczącej odnowienia i w dniu 31 maja 2017 r. przedłożyło je Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) oraz Komisji.

(7)

Urząd przekazał wnioskodawcy i państwom członkowskim sprawozdanie z oceny dotyczącej odnowienia, dając im możliwość przedstawienia uwag, a otrzymane uwagi przekazał Komisji. Urząd podał również do wiadomości publicznej dodatkową dokumentację skróconą.

(8)

W dniu 12 lipca 2018 r. Urząd przekazał Komisji wnioski (6) dotyczące tego, czy karwon ma szanse spełnić kryteria zatwierdzenia przewidziane w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009. W dniu 24 stycznia 2019 r. Komisja przedstawiła wstępny projekt sprawozdania w sprawie odnowienia zatwierdzenia karwonu na forum Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz.

(9)

Wnioskodawcy umożliwiono przedstawienie uwag do projektu sprawozdania w sprawie odnowienia.

(10)

W odniesieniu do nowych kryteriów identyfikacji właściwości zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego, wprowadzonych rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/605 (7), we wnioskach Urzędu wskazano, że jest bardzo mało prawdopodobne, by karwon był substancją zaburzającą funkcjonowanie układu hormonalnego w odniesieniu do wydzielania estrogenów, androgenów, steroidów i hormonów tarczycy. Ponadto dostępne dane i naukowa ocena ryzyka przeprowadzona przez Urząd wskazują, że jest mało prawdopodobne, aby karwon powodował zaburzanie funkcjonowania układu hormonalnego. W związku z tym Komisja uważa, że karwonu nie należy uznawać za substancję mającą właściwości zaburzające funkcjonowanie układu hormonalnego.

(11)

W odniesieniu do jednego lub większej liczby reprezentatywnych zastosowań co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną karwon ustalono, że kryteria zatwierdzenia przewidziane w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 zostały spełnione.

(12)

Ocena ryzyka dotycząca odnowienia zatwierdzenia karwonu opiera się na ograniczonej liczbie reprezentatywnych zastosowań, co jednak nie ogranicza zastosowań, w odniesieniu do których mogą zostać dopuszczone środki ochrony roślin zawierające karwon. Nie należy zatem utrzymywać ograniczenia do zastosowania w charakterze regulatora wzrostu roślin. Należy zatem odnowić zatwierdzenie karwonu.

(13)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011.

(14)

Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od dnia następującego po dniu wygaśnięcia zatwierdzenia substancji czynnej karwon.

(15)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

(1)

W części A załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (2) określono substancje czynne uznane za zatwierdzone rozporządzeniem (WE) nr 1107/2009.

(2)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/917 okresy zatwierdzenia substancji czynnych: famoksadon, flumioksazyna i metalaksyl-M przedłużono do dnia 30 czerwca 2019 r. (3) Wnioski o odnowienie włączenia substancji czynnych famoksadon, flumioksazyna i metalaksyl-M do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG (4) złożono zgodnie z art. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1141/2010 (5).

(3)

Rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2018/917 okresy zatwierdzenia substancji czynnych: alfa-cypermetryna, beflubutamid, benalaksyl, bentiawalikarb, bifenazat, boskalid, bromoksynil, kaptan, cyjazofamid, desmedifam, dimetoat, dimetomorf, etefon, etoksazol, fenamifos, fluoksastrobina, folpet, foramsulfuron, formetanat, metiokarb, metrybuzyna, milbemektyna, Paecilomyces lilacinus szczep 251, fenmedifam, fosmet, pirymifos metylu, propamokarb, protiokonazol i S-metolachlor przedłużono do dnia 31 lipca 2019 r.

(4)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/1262 (6) okres zatwierdzenia substancji czynnej diuron przedłużono do dnia 30 września 2019 r.

(5)

Okres zatwierdzenia substancji czynnej tebukonazol upłynie dnia 31 sierpnia 2019 r. (7)

(6)

Zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 844/2012 (8) złożono wnioski o odnowienie zatwierdzeń substancji, o których mowa w motywach 3–5.

(7)

W związku z tym, że ocena tych substancji opóźniła się z przyczyn niezależnych od wnioskodawcy, prawdopodobnie zatwierdzenia tych substancji czynnych wygasną, zanim zostanie podjęta decyzja w sprawie ich odnowienia. Należy zatem przedłużyć okresy zatwierdzenia tych substancji.

(8)

Mając na uwadze cel art. 17 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, w odniesieniu do przypadków przyjęcia przez Komisję rozporządzenia stanowiącego o nieodnowieniu zatwierdzenia substancji czynnej wymienionej w załączniku do niniejszego rozporządzenia ze względu na niespełnienie kryteriów zatwierdzenia, Komisja wyznaczy taką samą datę wygaśnięcia jak data obowiązująca przed niniejszym rozporządzeniem lub ustali ją na dzień wejścia w życie rozporządzenia stanowiącego o nieodnowieniu zatwierdzenia substancji czynnej, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza. W przypadkach przyjęcia przez Komisję rozporządzenia stanowiącego o odnowieniu zatwierdzenia substancji czynnej wymienionej w załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja postara się, stosownie do okoliczności, wyznaczyć najwcześniejszą możliwą datę rozpoczęcia stosowania.

(9)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011.

(10)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

(1)

Dyrektywa 2003/87/WE stanowi, że sprzedaż na aukcji przydziałów emisji gazów cieplarnianych stanowi podstawową zasadę systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii (EU ETS).

(2)

Na posiedzeniu w październiku 2014 r. Rada Europejska uznała, że przydział bezpłatnych uprawnień nie powinien tracić ważności, a istniejące środki należy dalej stosować po 2020 r. w celu przeciwdziałania ryzyku ucieczki emisji z uwagi na politykę przeciwdziałania zmianie klimatu, dopóki inne ważne gospodarki nie podejmą porównywalnych wysiłków. Aby utrzymać korzyści dla środowiska płynące z redukcji emisji w Unii, jeżeli środki państw trzecich nie oferują przemysłowi porównywalnych zachęt do redukcji emisji, należy zachować przejściowy przydział bezpłatnych uprawnień dla instalacji w sektorach i podsektorach narażonych na ryzyko ucieczki emisji.

(3)

Doświadczenia zgromadzone w trakcie funkcjonowania EU ETS potwierdziły, że sektory i podsektory są narażone na ryzyko ucieczki emisji w różnym stopniu oraz że przydział bezpłatnych uprawnień zapobiega ucieczce emisji. Niektóre sektory i podsektory mogą zostać uznane za bardziej zagrożone ucieczką emisji, zaś inne są w stanie przenieść znaczną część kosztów uprawnień pokrywających ich emisje na ceny produktów bez utraty udziału w rynku i ponoszą jedynie pozostałą część kosztów, w związku z czym ryzyko ucieczki emisji w tych sektorach jest niewielkie. Z myślą o zmniejszeniu ryzyka ucieczki emisji art. 10b ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE stanowi, że Komisja ma ustalić wykaz sektorów i podsektorów uznanych za narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji. Takie sektory i podsektory mają otrzymać bezpłatne uprawnienia w wysokości 100 % liczby określonej na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE.

(4)

Decyzją 2014/746/UE (2) Komisja ustaliła wykaz sektorów i podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji na lata 2015–2019. Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/410 (3) przedłużono ważność wykazu sektorów i podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji do dnia 31 grudnia 2020 r.

(5)

W art. 10b dyrektywy 2003/87/WE określono kryteria oceny na podstawie danych dostępnych z trzech ostatnich lat kalendarzowych. W związku z tym Komisja wykorzystała dane z lat 2013, 2014 i 2015, ponieważ w terminie przeprowadzania oceny dane z 2016 r. były dostępne jedynie w odniesieniu do niektórych parametrów.

(6)

W celu sporządzenia wykazu sektorów i podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji w latach 2021–2030 Komisja oceniła ryzyko ucieczki emisji sektorów i podsektorów na poziomie NACE-4 statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej w Unii zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1893/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (4). NACE-4 jest poziomem zapewniającym optymalną dostępność danych precyzyjnie określających sektory. Sektor jest oznaczony na czterocyfrowym poziomie klasyfikacji NACE, a podsektor jest oznaczony na sześcio- lub ośmiocyfrowym poziomie Prodcom, tj. wg klasyfikacji towarów stosowanych w odniesieniu do statystyk dotyczących produkcji przemysłowej w Unii, wynikającej bezpośrednio z klasyfikacji NACE.

(7)

Ocenę ryzyka ucieczki emisji przeprowadzono dwuetapowo. Na potrzeby ilościowej oceny pierwszego poziomu na poziomie NACE-4 sektor uznaje się za narażony na ryzyko ucieczki emisji, jeżeli „wskaźnik ucieczki emisji” przekracza próg 0,2 określony w art. 10b ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE. W odniesieniu do niewielkiej liczby przypadków spełniających jasno określone kryteria kwalifikowalności określone w art. 10b ust. 2 i 3 dyrektywy 2003/87/WE przeprowadzono „ocenę drugiego poziomu” jako ocenę jakościową z określonymi kryteriami albo jako ocenę ilościową na poziomie zdezagregowanym.

(8)

Zgodnie z art. 10b dyrektywy 2003/87/WE wskaźnik ucieczki emisji obliczono, mnożąc intensywność handlu sektora z państwami trzecimi przez intensywność emisji tego sektora.

(9)

Zgodnie z art. 10b dyrektywy 2003/87/WE intensywność handlu z państwami trzecimi obliczono jako stosunek całkowitej wartości eksportu do państw trzecich powiększonej o wartość importu z państw trzecich do całkowitej wielkości rynku w Europejskim Obszarze Gospodarczym (roczny obrót plus całkowita wartość importu z państw trzecich). Komisja oceniła intensywność handlu dla każdego sektora i podsektora na podstawie danych zgłoszonych przez Eurostat w bazie danych COMEXT. Komisja uważa, że są to najbardziej kompletne i wiarygodne dane na temat całkowitej wartości eksportu do państw trzecich i całkowitej wartości importu z państw trzecich, a także całkowitego rocznego obrotu w Unii.

(10)

Intensywność emisji, którą mierzy się w kg CO2 na euro, obliczono jako sumę bezpośrednich i pośrednich emisji w danym sektorze, podzieloną przez wartość dodaną brutto. Komisja uważa dziennik transakcji Unii Europejskiej za najbardziej dokładne i przejrzyste źródło danych o emisji CO2 na poziomie instalacji i dlatego wykorzystuje się je do obliczenia emisji bezpośrednich dla sektorów. Instalacje przypisano do poszczególnych sektorów na poziomie NACE-4 na podstawie informacji na poziomie instalacji dostarczonych przez państwa członkowskie w ramach krajowych środków wykonawczych przedłożonych na podstawie art. 11 dyrektywy 2003/87/WE i decyzji Komisji 2011/278/UE (5). Do oszacowania wartości dodanej brutto na poziomie sektorowym wykorzystano dane pochodzące ze statystyk strukturalnych Eurostatu dotyczących przedsiębiorstw, ponieważ uważa się je za najdokładniejsze źródło.

(11)

Z uwagi na brak dostępnych danych na poziomie UE-28 za najbardziej wiarygodne źródła informacji do celów określenia emisji pośrednich uznaje się dane dotyczące zużycia energii elektrycznej uzyskane bezpośrednio od państw członkowskich. W celu przeliczenia zużycia energii elektrycznej na emisje pośrednie stosuje się współczynnik emisji dla energii elektrycznej. Jako wartość odniesienia Komisja wykorzystała średnią unijna produkcję energii elektrycznej w koszyku energetycznym. Wartość ta opiera się na całkowitej rocznej wielkości emisji w Unii z sektora elektroenergetycznego w odniesieniu do wszystkich źródeł wytwarzania energii elektrycznej w Europie, podzielonej przez odpowiednią ilość wytworzonej energii elektrycznej. Współczynnik emisji dla energii elektrycznej został zaktualizowany, aby uwzględnić dekarbonizację systemu energii elektrycznej i coraz większy udział energii ze źródeł odnawialnych. Nowa wartość powinna odnosić się do 2015 r., a zatem opierać się na danych dostępnych z trzech ostatnich lat kalendarzowych (2013–2015). Uaktualniona wartość wynosi 376 gramów dwutlenku węgla na kWh.

(12)

W art. 10b ust. 2 i 3 dyrektywy 2003/87/WE zawarto szczegółowe zasady kwalifikowalności dla poszczególnych sektorów i podsektorów na potrzeby wnioskowania o drugą ocenę, w przypadku gdy nie spełnią one głównego kryterium ucieczki emisji kwalifikującego do umieszczenia w wykazie sektorów i podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji. W przypadkach gdy wskaźnik ucieczki emisji wynosił 0,15–0,2, sektor mógł wnioskować o przeprowadzenie oceny jakościowej zgodnie z kryteriami określonymi w art. 10b ust. 2 wspominanej dyrektywy. Zgodnie z art. 10b ust. 3 sektory i podsektory, w których intensywność emisji przekracza 1,5, kwalifikują się do wnioskowania o przeprowadzenie oceny jakościowej albo oceny ilościowej na poziomie zdezagregowanym (poziom 6- lub 8-cyfrowy PRODCOM). Sektory i podsektory, w odniesieniu do których przydział bezpłatnych uprawnień oblicza się na podstawie wskaźników dotyczących rafinerii, również kwalifikowały się do wnioskowania o przeprowadzanie obu rodzajów ocen. Sektory i podsektory wymienione w pkt 1.2 załącznika do decyzji 2014/746/UE kwalifikowały się do składania wniosków o ocenę ilościową na poziomie zdezagregowanym.

(13)

Przeprowadzono trwające od listopada 2017 r. do lutego 2018 r. konsultacje internetowe, podczas których zainteresowane strony mogły przedstawić swoje opinie na temat wybranych metod sporządzenia wykazu sektorów i podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji. Respondenci co do zasady opowiadali się za ocenami drugiego poziomu, w przypadku których poziom solidności, uczciwości, przejrzystości i sprawiedliwości dorównywałby ocenom ilościowym pierwszego poziomu, i wyrażali poparcie dla jednolitych ram oceny, w którą zaangażowane są zainteresowane strony. Zorganizowano cztery posiedzenia, aby przygotować wykaz sektorów i podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji i kontynuować prace dotyczące ocen, jakie należy przeprowadzić z udziałem państw członkowskich i zainteresowanych stron w okresie od lutego do maja 2018 r.

(14)

Przeprowadzono ocenę skutków (6) w celu zapewnienia, by oceny pierwszego i drugiego poziomu przeprowadzane na potrzeby sporządzenia wykazu sektorów i podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji na lata 2021–2030 przeprowadzano w sposób porównywalny, tj. by obie oceny zapewniały identyfikację wyłącznie sektorów narażonych na ryzyko ucieczki emisji. Ocena skutków dotyczyła głównie możliwości operacyjnych związanych z ramami oceny drugiego poziomu.

(15)

Wstępny wykaz sektorów i podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji na lata 2021–2030 (7) opublikowano dnia 8 maja 2018 r. wraz z ramowymi wytycznymi Komisji w sprawie oceny jakościowej i zdezagregowanej oceny ilościowej (8).

(16)

Oceny na podstawie kryteriów określonych w art. 10b ust. 2 i 3 dyrektywy 2003/87/WE przeprowadzono w odniesieniu do szeregu sektorów, których nie uznano za narażone na ryzyko ucieczki emisji na podstawie kryteriów ilościowych określonych w art. 10b ust. 1.

(17)

Komisja oceniła łącznie 245 sektorów przemysłowych klasyfikowanych w NACE jako „górnictwo i wydobywanie” oraz „przetwórstwo przemysłowe”. Sektory i podsektory wymienione w pkt 1 załącznika do niniejszej decyzji spełniają kryteria określone w art. 10b ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE i powinny zostać uznane za narażone na ryzyko ucieczki emisji.

(18)

Oceny jakościowe na podstawie kryteriów określonych w art. 10b ust. 2 i 3 dyrektywy 2003/87/WE przeprowadzono w odniesieniu do szeregu sektorów. W przypadku sektorów: „wydobywanie soli” (kod NACE 0893), „wykończanie wyrobów włókienniczych” (kod NACE 1330), „produkcja podstawowych substancji farmaceutycznych” (kod NACE 2110), „produkcja ceramicznych wyrobów stołowych i ozdobnych” (kod NACE 2341), „produkcja ceramicznych wyrobów sanitarnych” (kod NACE 2342) oraz „produkcja cegieł, dachówek i materiałów budowlanych, z wypalanej gliny” (kod NACE 2332) stwierdzono, że dodanie tych sektorów do wykazu sektorów i podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji jest uzasadnione. Należy zatem uznać te sektory za narażone na ryzyko ucieczki emisji w okresie 2021–2030.

(19)

W przypadku sektora „wydobywanie węgla brunatnego (lignitu)” (kod NACE 0520) podczas przeprowadzania oceny jakościowej stwierdzono szereg nieprawidłowości, w tym brak możliwości uznania, że koszty bezpośredniej emisji mają wpływ na ten sektor, oraz wyrażono wątpliwości dotyczące związku między wewnątrzunijną konkurencją ze strony innych źródeł paliw a ucieczką emisji. Wykazano istnienie pewnej konkurencji na szczeblu regionalnym ze strony pozaunijnych elektrowni opalanych węglem brunatnym, chociaż w wyniku oceny obejmującej całą Unię potwierdzono, że narażenie na zewnętrzną konkurencję było znacznie ograniczone. Stwierdzono zatem, że dodanie tego sektora do wykazu sektorów i podsektorów uznanych na narażone na ryzyko ucieczki emisji nie jest uzasadnione.

(20)

Otrzymano trzy wnioski od sektorów, których nie uwzględniono we wstępnym wykazie sektorów i podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji: „górnictwo gazu ziemnego” (kod NACE 0620), „produkcja wyrobów gipsowych budowlanych” (kod NACE 2362) i „odlewnictwo metali lekkich” (kod NACE 2453). Ocena tych wniosków dotyczyła głównie kwalifikowalności sektorów do uwzględnienia w wykazie sektorów i podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji na podstawie ilościowej oceny pierwszego poziomu na poziomie NACE-4. Oficjalne dane wykorzystane do przeprowadzenia ocen pierwszego poziomu przekazano zainteresowanym stronom i uznano za wystarczająco solidne, aby móc opublikować wstępny wykaz sektorów i podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji. Komisja zbadała dodatkowe informacje przedstawione przez trzy sektory w złożonych przez nie wnioskach i nie uznała, by uzasadniały one zmianę pierwotnego stanowiska. Sektorów tych nadal nie uznaje się za narażone na ryzyko ucieczki emisji, ponieważ właściwe wskaźniki ucieczki emisji nie przekraczają progu 0,2 określonego w art. 10b ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE. Ponadto sektory te nadal nie spełniają kryteriów kwalifikowalności do przeprowadzenia dalszych ocen, o których mowa w art. 10b ust. 2 i 3 dyrektywy 2003/87/WE.

(21)

Na podstawie kryteriów określonych w art. 10b ust. 1 i 3 dyrektywy 2003/87/WE przeprowadzono zdezagregowane oceny ilościowe w odniesieniu do szeregu podsektorów. W przypadku podsektorów: „kaolin i pozostałe gliny kaolinowe” (kod PRODCOM 08.12.21), „ziemniaki zamrożone, przetworzone lub zakonserwowane (włączając ziemniaki ugotowane lub częściowo ugotowane w oleju, a następnie zamrożone, z wyłączeniem zakonserwowanych octem lub kwasem octowym)” (kod PRODCOM 10.31.11.30), „ziemniaki suszone w postaci mąki, mączki, płatków, granulek i pelletów” (kod PRODCOM 10.31.13.00), „przecier pomidorowy i pasta, zagęszczone” (kod PRODCOM 10.39.17.25), „odtłuszczone mleko w proszku” (kod PRODCOM 10.51.21), „mleko pełne w proszku” (kod PRODCOM 10.51.22), „kazeina” (kod PRODCOM 10.51.53), „laktoza i syrop laktozowy” (kod PRODCOM 10.51.54), „serwatka i serwatka zmodyfikowana, w proszku, w granulkach lub w innej stałej postaci, nawet zagęszczona lub zawierająca dodatek środka słodzącego” (kod PRODCOM 10.51.55.30), „drożdże piekarnicze” (kod PRODCOM 10.89.13.34), „szkliste emalie i glazury, pobiałki (masy lejne) i podobne preparaty, w rodzaju stosowanych w przemyśle ceramicznym, emalierskim i szklarskim” (kod PRODCOM 20.30.21.50), „ciekłe materiały do wytwarzania połysku i podobne preparaty, fryta szklana i pozostałe szkło w postaci proszku, granulek lub płatków” (kod PRODCOM 20.30.21.70) i „części z żelaza kutego swobodnie, do wałów napędowych, wałów krzywkowych, wałów wykorbionych i do korb itp.” (kod PRODCOM 25.50.11.34) stwierdzono, że dodanie tych podsektorów do wykazu sektorów i podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji jest uzasadnione. Należy zatem uznać te podsektory za narażone na ryzyko ucieczki emisji w okresie 2021–2030.

(22)

W przypadku podsektorów „pasta kakaowa, nawet odtłuszczona” (kod PRODCOM 10.82.11), „masło, tłuszcz i olej, kakaowe” (kod PRODCOM 10.82.12) i „proszek kakaowy, niezawierający dodatku cukru lub innego środka słodzącego” (kod PRODCOM 10.82.13) w trakcie przeprowadzonych zdezagregowanych ocen ilościowych stwierdzono szereg odstępstw od zharmonizowanej metodyki prowadzących do ryzyka znacznego przeszacowania wskaźnika ucieczki emisji. W związku z tym stwierdzono, że dodanie tych podsektorów do wykazu sektorów i podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji nie jest uzasadnione.

(23)

Ponieważ wykaz sektorów i podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji ma być ważny w okresie 2021–2030, niniejsza decyzja powinna mieć zastosowanie od dnia 1 stycznia 2021,

(1)

Zgodnie z art. 6 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 551/2004 państwa członkowskie powierzyły organizacji Eurocontrol realizację zarządzania przepływem ruchu lotniczego przez utworzenie centralnej jednostki ds. zarządzania przepływem ruchu lotniczego (Central Flow Management Unit, CFMU).

(2)

Decyzją C(2011) 4130 final z dnia 7 lipca 2011 r. Komisja wyznaczyła Eurocontrol jako menedżera sieci do wykonywania od lipca 2011 r. do grudnia 2019 r. zadań niezbędnych do realizacji funkcji sieciowych ATM w jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej.

(3)

Komisja regularnie weryfikowała skuteczność realizacji tych zadań przez Eurocontrol w latach 2011–2016. Komisja stwierdziła, że Eurocontrol wypełniła zadania w sposób zadowalający z operacyjnego punktu widzenia.

(4)

W 2017 r. Komisja dokonała przeglądu zarządzania, ustaleń finansowych oraz bazy kosztowej i opłacalności funkcji sieciowych ATM i stwierdziła, że menedżer sieci powinien cieszyć się większą niezależnością w sprawowaniu swojej funkcji zarządzającej. Dyrektor generalny Eurocontrol przyznał tę niezależność dyrektorowi zarządzającemu siecią, który pełni w Eurocontrol funkcję menedżera sieci, decyzją nr XI/91 (2017) z dnia 1 listopada 2017 r. (2).

(5)

Komisja stwierdziła również, że funkcje sieciowe ATM powinny być wykonywane w sposób bardziej efektywny i bardziej opłacalny niż w okresie 2011–2016, w szczególności poprzez unikanie powielania działań, co pozwoli ograniczyć środki finansowe i zasoby ludzkie potrzebne do wykonywania tych funkcji w państwach członkowskich lub przynajmniej utrzymać je na stałym poziomie.

(6)

Ze względu na ogólną pozytywną ocenę gospodarności w realizacji zadań menedżera sieci przez Eurocontrol w pierwszym i drugim okresie odniesienia w ramach systemu skuteczności działania określonego w art. 8 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 390/2013 (3), jak również na potrzebę zapewnienia ciągłości działania funkcji sieciowych ATM, w dniu 17 lipca 2018 r. Komisja poprosiła Eurocontrol o przedstawienie wniosku. Komisja zwróciła się do Eurocontrol o potwierdzenie gotowości i zdolności do ponownego wyznaczenia jej na menedżera sieci zgodnie z kryteriami przewidzianymi w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 551/2004. W związku z powyższym poproszono Eurocontrol również o opisanie, w jaki sposób spełnia warunki określone w art. 4 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/123 (4) oraz o określenie, w jaki sposób zamierza po wyznaczeniu spełnić wymogi określone w art. 4 ust. 4 tego rozporządzenia.

(7)

We wniosku przedłożonym w dniu 17 grudnia 2018 r. Eurocontrol przedstawił informacje dotyczące wymogów określonych w art. 4 ust. 3 i art. 4 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/123.

(8)

Wezwany przez Komisję, Eurocontrol udzielił dodatkowych wyjaśnień.

(9)

Komisja oceniła elementy przedstawione przez Eurocontrol i stwierdziła, że wymogi określone w art. 4 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/123 zostały spełnione.

(10)

W swoim wniosku, który odnosi się w szczególności do wyników osiągniętych przez Eurocontrol w roli menedżera sieci w pierwszym i drugim okresie odniesienia, dotyczy kwestii, o których mowa w art. 4 ust. 3 lit. a) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/123. Wniosek dowodzi kompetencji i zdolności organizacji do wykonywania zadań określonych w art. 7 tego rozporządzenia.

(11)

Zgodnie z art. 4 ust. 3 lit. b) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/123 w swoim wniosku organizacja Eurocontrol opisała pod względem jakości i ilości główne cele, jakie zamierza osiągnąć w zakresie zarządzania funkcjami sieciowymi oraz sposób, w jaki zapewni dobrą jakość usług świadczonych zainteresowanym stronom zaangażowanym w działalność operacyjną.

(12)

Zgodnie z art. 4 ust. 3 lit. c) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/123, odnosząc się między innymi do wniosków wyciągniętych z pierwszego i drugiego okresu odniesienia, Eurocontrol opisała podejście i środki, jakie zamierza stosować, pełniąc funkcję menedżera sieci.

(13)

W przypadku gdy menedżer sieci realizuje również inne działania poza istotnymi z punktu widzenia realizacji funkcji sieciowych, art. 4 ust. 3 lit. d) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/123 wymaga wykazania, że te „inne” działania będą realizowane niezależnie od zadań menedżera sieci określonych w art. 7. Eurocontrol wskazała w swoim wniosku, że zadania menedżera sieci mające znaczenie dla realizacji funkcji sieciowych zostaną powierzone jej dyrekcji ds. zarządzania siecią oraz że działalność tej części organizacji będzie odpowiednio oddzielona od pozostałej działalności.

(14)

Poza spełnieniem wymogów art. 4 ust. 3 Eurocontrol zaproponowała dalszą poprawę efektywności kosztowej w zakresie realizacji zadań menedżera sieci w okresie, na jaki będzie wyznaczona.

(15)

Eurocontrol należy zatem wyznaczyć na menedżera sieci.

(16)

Biorąc pod uwagę inwestycje niezbędne do wdrożenia najnowocześniejszych systemów w celu wsparcia realizacji funkcji sieciowych ATM oraz potrzebę zapewnienia stabilności i ciągłości funkcjonowania sieci, wyznaczenie to powinno obejmować zarówno trzeci, jak i czwarty okres odniesienia, określone w art. 7 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/317 (5).

(17)

Zgodnie z art. 4 ust. 4 lit. a) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/123 przed rozpoczęciem trzeciego okresu odniesienia menedżer sieci powinien uzyskać certyfikat Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego Unii Europejskiej.

(18)

Aby zagwarantować autonomię menedżera sieci, ważne jest aby odpowiednio wydzielić tę działalność w organizacji wyznaczonej na menedżera sieci. Zgodnie z art. 4 ust. 3 lit. d) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/123 Eurocontrol wykonuje swoje zadania w charakterze menedżera sieci niezależnie od wszelkiej innej działalności, w tym związanej z działalnością organizacji międzynarodowych.

(19)

Aby zapewnić sprawiedliwe warunki państwom członkowskich i państwom trzecim, na rzecz których menedżer sieci świadczy usługi, menedżer sieci powinien dysponować odpowiednimi mechanizmami finansowania i wydatków oraz przestrzegać specjalnych przepisów dotyczących prowadzenia rachunkowości.

(1)

Zgodnie z art. 323 ust. 1 układu Komitet Stowarzyszenia odpowiedzialny za handel (zwany dalej „Komitetem ds. Handlu”) sporządza, nie później niż sześć miesięcy po wejścia w życie układu, listę osób, które są zdolne do pełnienia funkcji arbitra i wyrażają taką chęć.

(2)

Unia zaproponowała pięć osób zdolnych do pełnienia funkcji arbitra i wyrażających taką chęć, podczas gdy Ukraina zaproponowała cztery takie osoby. Unia i Ukraina porozumiały się również co do pięciu osób niebędących obywatelami żadnej ze Stron, które mają pełnić rolę przewodniczącego organu arbitrażowego.

(3)

Aby uniknąć dalszych opóźnień w tworzeniu listy osób zdolnych do pełnienia funkcji arbitra i wyrażających taką chęć, a tym samym zapewnić prawidłowe funkcjonowanie układu, w szczególności jego tytułu IV rozdział 14, Komitet ds. Handlu powinien zatwierdzić tę listę na podstawie przedłożonych propozycji.

(4)

Ukraina powinna jak najszybciej przedstawić Komitetowi ds. Handlu piątego kandydata,