ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 262

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Rocznik 61
19 października 2018


Spis treści

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie Rady (Euratom) 2018/1563 z dnia 15 października 2018 r. w sprawie programu badawczo-szkoleniowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (2019–2020) uzupełniającego Horyzont 2020 – program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji, a także uchylające rozporządzenie (Euratom) nr 1314/2013

1

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1564 z dnia 17 października 2018 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu dolomit-magnezyt jako dodatku paszowego dla wszystkich gatunków zwierząt z wyjątkiem krów mlecznych i innych przeżuwaczy utrzymywanych do celów produkcji mleczarskiej, prosiąt odsadzonych od maciory i tuczników ( 1 )

20

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1565 z dnia 17 października 2018 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu endo-1,4-beta-mannanazy wytwarzanej przez Paenibacillus lentus (DSM 28088) jako dodatku paszowego dla kurcząt rzeźnych, kurcząt odchowywanych na kury nioski oraz podrzędnych gatunków drobiu innych niż ptaki nieśne, indyków rzeźnych, indyków utrzymywanych w celach hodowlanych, prosiąt odsadzonych od maciory, tuczników i podrzędnych gatunków świń (posiadacz zezwolenia Elanco GmbH) ( 1 )

24

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1566 z dnia 18 października 2018 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu endo-1,3(4)-beta-glukanazy i endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanych przez Aspergillus niger (NRRL 25541) oraz alfa-amylazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (ATCC66222) jako dodatku paszowego dla prosiąt odstawionych od maciory i podrzędnych gatunków świń (odstawionych od maciory) oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1453/2004 (posiadacz zezwolenia: Andrès Pintaluba S.A.) ( 1 )

27

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1567 z dnia 18 października 2018 r. w sprawie sprostowania rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/249 dotyczącego zezwolenia na stosowanie tauryny, beta-alaniny, L-alaniny, L-argininy, kwasu L-asparaginowego, L-histydyny, D,L-izoleucyny, L-leucyny, L-fenyloalaniny, L-proliny, D,L-seryny, L-tyrozyny, L-metioniny, L-waliny, L-cysteiny, glicyny, glutaminianu monosodowego i kwasu L-glutaminowego jako dodatków paszowych dla wszystkich gatunków zwierząt oraz jednowodnego chlorowodorku L-cysteiny jako dodatku paszowego dla wszystkich gatunków zwierząt z wyjątkiem kotów i psów ( 1 )

31

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1568 z dnia 18 października 2018 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu esterazy fumonizynowej wytwarzanej przez Komagataella phaffii (DSM 32159) jako dodatku paszowego dla wszystkich świń i wszystkich gatunków drobiu ( 1 )

34

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1569 z dnia 18 października 2018 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1110/2011 dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu enzymatycznego endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma reesei (CBS 114044) jako dodatku paszowego dla kur niosek, gatunków podrzędnych drobiu oraz tuczników (posiadacz zezwolenia Roal Oy) ( 1 )

37

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1570 z dnia 18 października 2018 r. kończące postępowanie w sprawie przywozu biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji i uchylające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1194/2013

40

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1571 z dnia 18 października 2018 r. w sprawie minimalnej ceny sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku w dwudziestym szóstym częściowym zaproszeniu do składania ofert w ramach procedury przetargowej otwartej rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2016/2080

54

 

 

DECYZJE

 

*

Decyzja Rady (UE) 2018/1572 z dnia 15 października 2018 r. w sprawie stosowania przez Unię regulaminów nr 9, 63 i 92 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie jednolitych przepisów dotyczących homologacji pojazdów trójkołowych, motorowerów i zamiennych układów tłumiących wydechu dla pojazdów kategorii L w zakresie emisji hałasu

55

 

*

Decyzja Rady (UE) 2018/1573 z dnia 15 października 2018 r. ustanawiająca stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu UPG ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony w odniesieniu do przyjęcia decyzji Komitetu UPG w sprawie przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

57

 

*

Decyzja Rady (UE) 2018/1574 z dnia 16 października 2018 r. w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Włoską

60

 

*

Decyzja Komisji (UE) 2018/1575 z dnia 9 sierpnia 2018 r. w sprawie środków na rzecz niektórych kasyn w Grecji SA.28973 – środek pomocy państwa C 16/2010 (ex NN 22/2010, ex CP 318/2009) wdrożonych przez Grecję (notyfikowana jako dokument nr C(2018) 5267)  ( 1 )

61

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2018/1576 z dnia 18 października 2018 r. zmieniająca załącznik do decyzji wykonawczej 2014/709/UE w sprawie środków kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich (notyfikowana jako dokument nr C(2018) 6961)  ( 1 )

71

 

 

Sprostowania

 

*

Sprostowanie do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/848 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 ( Dz.U. L 260 z 17.10.2018 )

90

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

19.10.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 262/1


ROZPORZĄDZENIE RADY (Euratom) 2018/1563

z dnia 15 października 2018 r.

w sprawie programu badawczo-szkoleniowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (2019–2020) uzupełniającego „Horyzont 2020” – program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji, a także uchylające rozporządzenie (Euratom) nr 1314/2013

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 7 akapit pierwszy,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, (1)

po konsultacji z Komitetem Naukowo-Technicznym,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Jednym z celów Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (zwanej dalej „Wspólnotą”) jest wkład w podnoszenie jakości życia w państwach członkowskich, w tym przez propagowanie i ułatwianie badań jądrowych w państwach członkowskich oraz uzupełnianie ich za pomocą wspólnotowego programu badawczo-szkoleniowego.

(2)

Badania jądrowe mogą wnieść wkład w zapewnienie dobrobytu społeczno-gospodarczego oraz zrównoważoności środowiskowej przez poprawę bezpieczeństwa jądrowego, jądrowego bezpieczeństwa fizycznego i ochrony radiologicznej. Równie ważny jest potencjalny wkład badań jądrowych w długoterminową dekarbonizację systemu energetycznego w sposób bezpieczny, efektywny i pewny.

(3)

W wyniku oceny śródokresowej programu badawczo-szkoleniowego Wspólnoty (2014–2018) ustanowionego rozporządzeniem Rady (Euratom) nr 1314/2013 (2) (zwanego dalej „programem na lata 2014–2018”) stwierdzono, że działanie to jest istotne i nadal odgrywa zasadniczą rolę w podejmowaniu wyzwań w zakresie bezpieczeństwa jądrowego, jądrowego bezpieczeństwa fizycznego i środków bezpieczeństwa w sektorze jądrowym, a także gospodarowania odpadami promieniotwórczymi, ochrony radiologicznej i energii termojądrowej.

(4)

Aby zapewnić ciągłość badań jądrowych na poziomie Wspólnoty, konieczne jest ustanowienie programu badawczo-szkoleniowego Wspólnoty na okres od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. (zwanego dalej „programem na lata 2019–2020”). Program na lata 2019–2020 powinien mieć te same cele, co program na lata 2014–2018, wspierać te same działania i stosować tę samą metodę wdrażania, która okazała się skuteczna i odpowiednia do osiągnięcia celów programu na lata 2014–2018.

(5)

Przez wsparcie badań jądrowych program na lata 2019–2020 przyczyni się do osiągnięcia celów programu „Horyzont 2020” – programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji (zwanego dalej „programem ramowym” Horyzont 2020„”) ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1291/2013 (3), a także ułatwi realizację strategii „Europa 2020” oraz stworzenie i funkcjonowanie europejskiej przestrzeni badawczej.

(6)

Niezależnie od potencjalnego wpływu energii jądrowej na dostawy energii i rozwój gospodarczy, poważne awarie jądrowe mogłyby zagrozić zdrowiu ludzi. W związku z tym w programie na lata 2019–2020 możliwie największą uwagę należy zwrócić na bezpieczeństwo jądrowe, oraz, w stosownych przypadkach, aspekty jądrowego bezpieczeństwa fizycznego, którymi zajmuje się Wspólne Centrum Badawcze (zwane dalej „JRC”).

(7)

Europejski strategiczny plan w dziedzinie technologii energetycznych (zwany dalej „planem EPSTE”) określony w konkluzjach z posiedzenia Rady w Brukseli w dniu 28 lutego 2008 r. przyspiesza opracowywanie portfela technologii niskoemisyjnych. Na posiedzeniu w dniu 4 lutego 2011 r. Rada Europejska uzgodniła, że Unia i jej państwa członkowskie będą propagowały inwestycje w odnawialne źródła energii oraz bezpieczne i zrównoważone technologie niskoemisyjne oraz będą skupiały się na wdrażaniu priorytetów w dziedzinie technologii określonych w planie EPSTE. Państwa członkowskie mają swobodę wyboru rodzajów technologii, które będą wspierały.

(8)

Ponieważ we wszystkich państwach członkowskich istnieją obiekty jądrowe lub korzysta się z materiałów promieniotwórczych, w szczególności do celów medycznych, Rada, w konkluzjach z posiedzenia w Brukseli w dniach 1 i 2 grudnia 2008 r., uznała ciągłą potrzebę zapewnienia kwalifikacji w dziedzinie jądrowej, w szczególności przez właściwą edukację i szkolenie związane z badaniami naukowymi i koordynowane na poziomie Wspólnoty.

(9)

Każde państwo członkowskie samo decyduje o korzystaniu z energii jądrowej, niemniej jednak uznaje się również, że energia jądrowa odgrywa różne role w różnych państwach członkowskich.

(10)

Podpisując Umowę w sprawie powołania Międzynarodowej Organizacji Energii Termojądrowej na rzecz wspólnej realizacji projektu ITER (4), Wspólnota podjęła się udziału w tworzeniu projektu ITER (zwanego dalej „ITER”) oraz jego przyszłym wykorzystaniu. Wkładem Wspólnoty zarządza się w ramach Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej („Fusion for Energy”), ustanowionego decyzją Rady 2007/198/Euratom (5).

(11)

Aby synteza jądrowa stała się realną opcją dla komercyjnej produkcji energii, należy najpierw z powodzeniem i terminowo ukończyć budowę ITER oraz rozpocząć jego eksploatację. Następnie należy ustalić ambitny, ale realistyczny plan działań dotyczący produkcji energii elektrycznej do 2050 r. Osiągnięcie tych celów wymaga ukierunkowania europejskiego programu syntezy jądrowej na realizację wspólnego programu wdrażania tego planu działań. Aby zagwarantować osiągnięcie celów badań prowadzonych obecnie w dziedzinie syntezy jądrowej, a także długoterminowe zaangażowanie zainteresowanych stron w dziedzinie syntezy jądrowej oraz współpracę między nimi, należy zapewnić ciągłość wsparcia przez Wspólnotę. Silniejszy nacisk należy położyć przede wszystkim na działania wspierające ITER, ale także na działania służące stworzeniu reaktora demonstracyjnego, w tym – w stosownych przypadkach – większy udział sektora prywatnego. Taka racjonalizacja i nowe ukierunkowanie powinny zostać osiągnięte bez szwanku dla wiodącej pozycji Europy w środowisku naukowym związanym z syntezą jądrową.

(12)

JRC powinno w dalszym ciągu zapewniać niezależne wsparcie naukowo-techniczne zorientowane na klienta w zakresie opracowania, rozwoju, realizacji i monitorowania polityk Wspólnoty, w szczególności w zakresie badań i szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego i jądrowego bezpieczeństwa fizycznego. Aby zoptymalizować wykorzystanie zasobów ludzkich oraz zapewnić, aby badania w Unii nie były powielane, każde nowe działanie prowadzone przez JRC powinno być analizowane pod kątem spójności z działaniami prowadzonymi już w państwach członkowskich. Aspekty programu ramowego „Horyzont 2020” w dziedzinie bezpieczeństwa fizycznego należy ograniczyć do działań bezpośrednich JRC.

(13)

JRC powinno w dalszym ciągu wytwarzać dodatkowe zasoby przez konkurencyjne działania, w tym uczestnictwo w działaniach pośrednich programu na lata 2019–2020, pracach stron trzecich oraz, w mniejszym stopniu, przez wykorzystanie własności intelektualnej.

(14)

W interesie wszystkich państw członkowskich rolą Unii jest opracowanie ram wspierania wspólnych najnowocześniejszych badań, tworzenia i zachowania wiedzy w zakresie technologii rozszczepienia jądrowego, ze szczególnym naciskiem na bezpieczeństwo, bezpieczeństwo fizyczne, ochronę radiologiczną oraz nieproliferację. Wymaga to niezależnych dowodów naukowych, a kluczowy wkład w tym zakresie może zapewnić JRC. Zostało to uznane w komunikacie Komisji z dnia 6 października 2010 r. skierowanym do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, zatytułowanym „Projekt przewodni strategii Europa 2020 – Unia innowacji”, w którym Komisja wyraziła zamiar wzmocnienia bazy naukowej do celów stanowienia polityki w drodze działań JRC. Odpowiedzią JRC na to wyzwanie jest skupienie badań w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego i jądrowego bezpieczeństwa fizycznego na priorytetach polityk Unii.

(15)

Dążąc do pogłębienia związków między nauką a społeczeństwem oraz wzmocnienia społecznego zaufania do nauki, program na lata 2019–2020 powinien sprzyjać świadomemu zaangażowaniu obywateli i społeczeństwa obywatelskiego w sprawy badań naukowych i innowacji przez propagowanie edukacji naukowej, zapewnienie szerszego dostępu do wiedzy naukowej, opracowywanie odpowiedzialnych planów działań w dziedzinie badań naukowych i innowacji wychodzących naprzeciw obawom i oczekiwaniom obywateli i społeczeństwa obywatelskiego, a także przez ułatwienie im uczestnictwa w działaniach realizowanych w ramach programu na lata 2019–2020.

(16)

Realizacja programu na lata 2019–2020 powinna uwzględniać nowe możliwości i potrzeby związane z nauką i technologią, przemysłem, polityką i społeczeństwem. Programy działań powinny zatem być opracowywane w ścisłej współpracy z zainteresowanymi stronami ze wszystkich sektorów; należy również zapewnić wystarczającą elastyczność pozwalającą reagować na zmiany sytuacji. W trakcie realizacji programu na lata 2019–2020 można by również zasięgać porad zewnętrznych, wykorzystując stosowne struktury, takie jak europejskie platformy technologiczne.

(17)

Potrzeba dalszego prowadzenia badań jądrowych na poziomie europejskim została uznana w wynikach debat, które odbyły się podczas sympozjum w sprawie „Korzyści i ograniczeń badań nad rozszczepieniem jądrowym na rzecz gospodarki niskoemisyjnej” przygotowanego przez interdyscyplinarny zespół skupiający między innymi ekspertów w dziedzinie energii, ekonomii oraz nauk społecznych, współorganizowanego przez Komisję i Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny w Brukseli w dniach 26 i 27 lutego 2013 r.

(18)

Program na lata 2019–2020 powinien przyczynić się do atrakcyjności zawodu naukowca w Unii. Należy uwzględnić w odpowiednim stopniu zalecenie Komisji z dnia 11 marca 2005 r. w sprawie Europejskiej Karty Naukowca oraz Kodeksu postępowania przy rekrutacji pracowników naukowych (6), jak również inne stosowne dokumenty ramowe określone w kontekście europejskiej przestrzeni badawczej, respektując jednocześnie ich dobrowolny charakter.

(19)

Działania prowadzone w ramach programu na lata 2019–2020 powinny mieć na celu propagowanie, w dziedzinie badań naukowych i innowacji, równości między kobietami a mężczyznami, w szczególności przez przeciwdziałanie podstawowym przyczynom braku równowagi płci, wykorzystanie pełnego potencjału naukowców obu płci oraz uwzględnienie w treści projektów wymiaru płci z myślą o poprawie jakości badań i stymulowaniu innowacji. Działania powinny również zmierzać do wdrożenia zasad dotyczących równości kobiet i mężczyzn określonych w art. 2 i 3 Traktatu o Unii Europejskiej oraz w art. 8 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

(20)

Przy realizacji działań w zakresie badań naukowych i innowacji wspieranych w ramach programu na lata 2019–2020 należy przestrzegać podstawowych zasad etycznych. W stosownych przypadkach należy uwzględnić opinie Europejskiej Grupy do spraw Etyki w Nauce i Nowych Technologiach dotyczące energii. W działaniach badawczych należy również uwzględniać art. 13 TFUE, a także ograniczać wykorzystywanie zwierząt w badaniach i testach, z myślą o ostatecznym zaprzestaniu w dalszej perspektywie wykorzystywania zwierząt w tym celu. Wszystkie działania należy prowadzić przy zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi.

(21)

Większy wpływ powinien zostać osiągnięty przez połączenie finansowania z programu na lata 2019–2020 oraz z sektora prywatnego w ramach partnerstw publiczno-prywatnych w kluczowych obszarach, w których badania i innowacje mogłyby przyczynić się do osiągnięcia szerzej zakreślonych celów Unii w zakresie konkurencyjności. Szczególną uwagę należy zwrócić na udział małych i średnich przedsiębiorstw.

(22)

Program na lata 2019–2020 powinien propagować współpracę z państwami trzecimi, w szczególności w dziedzinie bezpieczeństwa, w oparciu o wspólne interesy i wzajemne korzyści, w szczególności w celu promowania ciągłej poprawy bezpieczeństwa jądrowego.

(23)

Aby zapewnić równe warunki dla wszystkich przedsiębiorstw, które działają na rynku wewnętrznym, finansowanie w ramach programu na lata 2019–2020 powinno być zgodne z przepisami dotyczącymi pomocy państwa, tak aby zapewnić efektywność wydatków publicznych oraz zapobiegać zakłóceniom na rynku, takim jak wypieranie finansowania prywatnego, tworzenie nieskutecznych struktur rynkowych lub utrzymywanie nierentownych przedsiębiorstw.

(24)

Potrzeba nowego podejścia do kontroli i zarządzania ryzykiem w finansowaniu badań naukowych przez Unię została uznana przez Radę Europejską w konkluzjach z dnia 4 lutego 2011 r., w których wezwano do znalezienia nowej równowagi między zaufaniem a kontrolą oraz między ponoszeniem ryzyka a unikaniem go. W rezolucji z dnia 11 listopada 2010 r. w sprawie uproszczeń w realizacji programów ramowych w zakresie badań naukowych (7) Parlament Europejski wezwał do pragmatycznego przejścia do uproszczenia administracyjnego i finansowego oraz stwierdził, że zarządzanie unijnym finansowaniem badań naukowych powinno w większym stopniu opierać się na zaufaniu do uczestników i odznaczać się większą tolerancją ryzyka.

(25)

W całym cyklu wydatkowania interes finansowy Unii powinny zabezpieczać proporcjonalne środki, obejmujące zapobieganie nieprawidłowościom, ich wykrywanie i badanie, odzyskiwanie środków straconych, niewłaściwie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych oraz, w stosownych przypadkach, sankcje. Zmieniona strategia kontroli, przenosząca nacisk z minimalizacji poziomu błędu na kontrolę opartą na analizie ryzyka i na wykrywanie nadużyć finansowych, powinna ograniczyć obciążenia ponoszone przez uczestników w związku z kontrolą.

(26)

Ważne jest zapewnienie należytego zarządzania finansami programu na lata 2019–2020 oraz jego realizacji w sposób jak najbardziej efektywny i przyjazny dla użytkownika, przy równoczesnym zapewnieniu pewności prawa i dostępności programu na lata 2019–2020 dla wszystkich uczestników. Należy zapewnić zgodność z odpowiednimi przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”) (8) oraz z wymogami uproszczenia i lepszego stanowienia prawa.

(27)

W celu zapewnienia jak najsprawniejszej realizacji, łatwego dostępu dla wszystkich uczestników przez uproszczone procedury oraz w celu utworzenia spójnych, kompleksowych i przejrzystych ram dla uczestników, uczestnictwo w programie na lata 2019–2020 oraz upowszechnianie wyników badań powinno podlegać przepisom mającym zastosowanie do programu ramowego „Horyzont 2020” określonym w rozporządzeniu (UE) nr 1291/2013, z pewnymi zmianami lub wyjątkami.

(28)

Aby umożliwić jak najskuteczniejsze wykorzystanie dłużnych i kapitałowych instrumentów finansowych ustanowionych w ramach programu ramowego „Horyzont 2020”, a jednocześnie zachować odrębny charakter działań w ramach programu na lata 2019–2020 oraz w pełni wykorzystać dostępny budżet, kwoty spłat wynikające z tych instrumentów finansowych ze względu na niewykorzystanie środków udostępnionych w ramach programu na lata 2019–2020 lub programu na lata 2014–2018 powinny bezpośrednio zasilać program na lata 2019–2020.

(29)

Ważne jest dalsze ułatwianie korzystania z własności intelektualnej wypracowanej przez uczestników, przy jednoczesnej ochronie uzasadnionych interesów pozostałych uczestników oraz Wspólnoty zgodnie z rozdziałem 2 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej („traktat Euratom”).

(30)

Fundusze gwarancyjne dla uczestników, zarządzane przez Komisję, ustanowione zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom) nr 1908/2006 (9) oraz z rozporządzeniem Rady (Euratom) nr 139/2012 (10), okazały się ważnym mechanizmem zabezpieczającym, zmniejszającym ryzyko związane z kwotami należnymi i niezwróconymi przez uchybiających zobowiązaniom uczestników. Fundusz gwarancyjny dla uczestników ustanowiony zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1290/2013 (11) powinien obejmować także działania objęte niniejszym rozporządzeniem.

(31)

W celu zapewnienia jednolitych warunków realizacji działań pośrednich programu na lata 2019–2020, należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze do przyjmowania programów prac oraz decyzji zatwierdzających finansowanie działań pośrednich. Te uprawnienia wykonawcze powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (12).

(32)

Osiągnięcie celów programu na lata 2019–2020 w odnośnych dziedzinach wymaga wspierania działań przekrojowych, zarówno w ramach programu na lata 2019–2020, jak i wspólnie z działaniami programu ramowego „Horyzont 2020”.

(33)

Skuteczne zarządzanie efektywnością, w tym ocena i monitorowanie, wymaga opracowania specjalnych wskaźników efektywności, umożliwiających pomiar w czasie, realistycznych, odzwierciedlających logikę interwencji oraz odpowiednich do stosownej hierarchii celów i działań. Należy wprowadzić odpowiednie mechanizmy koordynacji między realizacją a – z jednej strony – monitorowaniem programu na lata 2019–2020 oraz – z drugiej strony – monitorowaniem postępu, osiągnięć i funkcjonowania europejskiej przestrzeni badawczej.

(34)

Skonsultowano się z Radą Gubernatorów JRC, ustanowioną decyzją Komisji 96/282/Euratom (13) w sprawie treści naukowych i technicznych bezpośrednich działań JRC.

(35)

Ze względu na pewność prawa należy uchylić rozporządzenie (Euratom) nr 1314/2013.

(36)

Na zasadzie dobrowolności skonsultowano się z Parlamentem Europejskim, który wydał opinię (14),

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

TYTUŁ I

USTANOWIENIE PROGRAMU

Artykuł 1

Ustanowienie programu

Niniejsze rozporządzenie ustanawia program badawczo-szkoleniowy Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej na okres od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. (zwany dalej „programem na lata 2019–2020”) oraz określa zasady uczestnictwa w tym programie, w tym również uczestnictwa w programach organów finansujących zarządzających funduszami przyznawanymi zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz w działaniach prowadzonych wspólnie na podstawie niniejszego rozporządzenia i programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” (zwanego dalej „programem ramowym” Horyzont 2020„”) ustanowionego rozporządzeniem (UE) nr 1291/2013.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

a)

„działania w zakresie badań naukowych i innowacji” oznaczają cały wachlarz działań związanych z badaniami, rozwojem technologicznym, demonstracją i innowacjami, w tym propagowanie współpracy z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi, upowszechnianie i optymalizację wyników oraz pobudzenie szkolenia i mobilności naukowców w Europejskiej Wspólnocie Energii Atomowej (zwanej dalej „Wspólnotą”);

b)

„działania bezpośrednie” oznaczają działania w zakresie badań naukowych i innowacji podejmowane przez Komisję za pośrednictwem Wspólnego Centrum Badawczego (zwanego dalej „JRC”);

c)

„działania pośrednie” oznaczają działania w zakresie badań naukowych i innowacji, którym Wspólnota lub Unia (zwane dalej „Unią”) zapewnia wsparcie finansowe i które są podejmowane przez uczestników;

d)

„partnerstwo publiczno-prywatne” oznacza partnerstwo, w którym partnerzy z sektora prywatnego, Wspólnota oraz, w stosownych przypadkach, inni partnerzy – tacy jak organy sektora publicznego – zobowiązują się do wspólnego wspierania opracowania i realizacji programu w zakresie badań naukowych i innowacji lub działań w zakresie badań naukowych i innowacji;

e)

„partnerstwo publiczno-publiczne” oznacza partnerstwo, w którym organy sektora publicznego lub organy mające obowiązek świadczenia usługi publicznej na poziomie lokalnym, regionalnym, krajowym lub międzynarodowym oraz Wspólnota zobowiązują się do wspólnego wspierania opracowania i realizacji programu w zakresie badań naukowych i innowacji lub działań w zakresie badań naukowych i innowacji.

Artykuł 3

Cele

1.   Ogólnym celem programu na lata 2019–2020 jest prowadzenie działań w zakresie badań jądrowych i szkolenia w tej dziedzinie z naciskiem na ciągłą poprawę bezpieczeństwa jądrowego, jądrowego bezpieczeństwa fizycznego i ochrony radiologicznej, w szczególności aby potencjalnie przyczynić się do długoterminowej dekarbonizacji systemu energetycznego w sposób bezpieczny, efektywny i pewny. Cel ogólny jest realizowany przez działania określone w załączniku I w formie działań bezpośrednich i pośrednich, zmierzających do osiągnięcia celów szczegółowych określonych w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.

2.   Cele szczegółowe działań pośrednich programu na lata 2019–2020 są następujące:

a)

wsparcie bezpieczeństwa systemów jądrowych;

b)

przyczynianie się do opracowania bezpiecznych długoterminowych rozwiązań w zakresie gospodarowania jądrowymi odpadami końcowymi, w tym ostatecznego składowania geologicznego, a także podziału i transmutacji;

c)

wspieranie rozwoju i zrównoważonego rozwoju wiedzy fachowej i doskonałości w dziedzinie jądrowej w Unii;

d)

wspieranie ochrony radiologicznej oraz opracowywanie medycznych zastosowań promieniowania, w tym – między innymi – pewnej i bezpiecznej podaży izotopów radioaktywnych i ich stosowania;

e)

dążenie do wykazania wykonalności stosowania syntezy jądrowej jako źródła energii przez wykorzystanie istniejących i przyszłych obiektów termojądrowych;

f)

stworzenie podstaw dla przyszłych elektrowni termojądrowych przez opracowanie materiałów, technologii i projektu koncepcyjnego;

g)

promowanie innowacji i konkurencyjności przemysłowej;

h)

zapewnienie dostępności i wykorzystania infrastruktury badawczej o znaczeniu ogólnoeuropejskim.

3.   Cele szczegółowe działań bezpośrednich programu na lata 2019–2020 są następujące:

a)

poprawa bezpieczeństwa jądrowego, w tym: bezpieczeństwa reaktora i bezpieczeństwa paliw, gospodarowania odpadami, w tym ostatecznego składowania geologicznego, a także podziału i transmutacji; likwidacja i gotowość na wypadek sytuacji wyjątkowej;

b)

poprawa środków fizycznego bezpieczeństwa jądrowego, w tym: środki bezpieczeństwa w sektorze jądrowym, nieproliferacja, zwalczanie nielegalnego handlu oraz forensyka jądrowa;

c)

podnoszenie doskonałości bazy naukowej w dziedzinie jądrowej do celów standaryzacji;

d)

propagowanie zarządzania wiedzą, edukacji oraz szkoleń;

e)

wspieranie polityki Unii w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i jądrowego bezpieczeństwa fizycznego.

Każde nowe działanie przydzielone JRC zostaje przeanalizowane przez Radę Gubernatorów JRC, aby sprawdzić spójność z działaniami już prowadzonymi w państwach członkowskich.

4.   Program na lata 2019–2020 realizuje się w sposób zapewniający, aby wspierane priorytety i działania odpowiadały zmieniającym się potrzebom i uwzględniały rozwojowy charakter nauki, technologii, innowacji, tworzenia polityki, rynków i społeczeństwa, z myślą o optymalizacji zasobów ludzkich i finansowych oraz unikaniu powielania działań i rozwoju w zakresie badań jądrowych w Unii.

5.   W ramach celów szczegółowych, o których mowa w ust. 2 i 3, można uwzględnić nowe, nieprzewidziane potrzeby, które wynikną w okresie realizacji programu na lata 2019–2020. W należycie uzasadnionych przypadkach może to obejmować reagowanie na pojawiające się możliwości, kryzysy i zagrożenia, potrzeby związane z rozwojem nowych kierunków polityki Unii oraz pilotowanie działań, których wsparcie przewiduje się w przyszłych programach.

Artykuł 4

Budżet

1.   Pula środków finansowych na realizację programu na lata 2019–2020 wynosi 770 220 000 EUR. Kwota ta jest podzielona w następujący sposób:

a)

na działania pośrednie związane z programem badawczo-rozwojowym w zakresie syntezy jądrowej – 349 834 000 EUR;

b)

na działania pośrednie związane z rozszczepieniem jądrowym, bezpieczeństwem jądrowym i ochroną radiologiczną – 151 579 000 EUR;

c)

na działania bezpośrednie – 268 807 000 EUR.

W ramach realizacji działań pośrednich programu na lata 2019–2020 na wydatki administracyjne Komisji przeznacza się średnio nie więcej niż 6 % łącznych całkowitych kwot określonych w lit. a) i b) akapitu pierwszego w czasie trwania programu na lata 2019–2020.

2.   Pula środków finansowych programu na lata 2019–2020 może obejmować wydatki związane z działaniami przygotowawczymi, monitorowaniem, kontrolą, audytem i oceną niezbędne do zarządzania tym programem oraz do realizacji jego celów, w szczególności wydatki poniesione z tytułu prowadzenia badań i spotkań ekspertów, o ile są one związane z ogólnymi celami niniejszego rozporządzenia, wydatki na sieci informatyczne służące przetwarzaniu i wymianie informacji oraz wszelkie inne wydatki związane z korzystaniem ze wsparcia technicznego i administracyjnego poniesione przez Komisję w celu zarządzania programem na lata 2019–2020. Wydatki na działania o charakterze ciągłym i powtarzalnym, takie jak kontrole, audyt i sieci IT, będą uwzględniane w granicach wydatków administracyjnych Komisji, o których mowa w ust. 1.

3.   W przypadku gdy będzie to konieczne i odpowiednio uzasadnione, w budżecie po 2020 r. można przewidzieć środki na pokrycie wydatków w zakresie pomocy technicznej i administracyjnej, aby umożliwić zarządzanie działaniami, które nie zostaną zakończone do dnia 31 grudnia 2020 r.

4.   W przypadku gdy działania bezpośrednie przyczyniają się do realizacji inicjatyw podjętych przez podmioty, którym Komisja powierzyła realizację zadań zgodnie z art. 6 ust. 2 i art. 15, wkładu tego nie uznaje się za część wkładu finansowego przyznanego tym inicjatywom.

5.   Zobowiązania budżetowe mogą zostać podzielone na transze roczne. Każdego roku Komisja przeznacza poszczególne transze roczne, uwzględniając postęp prac nad realizacją działań otrzymujących pomoc finansową, przewidywane potrzeby oraz dostępność zasobów budżetowych.

Artykuł 5

Stowarzyszenie państw trzecich

1.   W programie na lata 2019–2020 mogą być stowarzyszone:

a)

kraje przystępujące, kraje kandydujące i potencjalne kraje kandydujące, zgodnie z zasadami ogólnymi i warunkami ogólnymi uczestnictwa tych krajów w programach Unii określonymi w odpowiednich umowach ramowych i decyzjach rady stowarzyszenia lub podobnych umowach;

b)

państwa, które są członkami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), lub państwa bądź terytoria objęte europejską polityką sąsiedztwa, spełniające wszystkie poniższe kryteria:

(i)

duży potencjał naukowy, technologiczny i innowacyjny;

(ii)

historia udanego uczestnictwa w programach unijnych w zakresie badań naukowych i innowacji;

(iii)

uczciwe i sprawiedliwe traktowanie praw własności intelektualnej;

c)

kraje lub terytoria stowarzyszone z siódmym programem ramowym Euratom lub programem badawczo-szkoleniowym Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (2014–2018).

2.   Szczegółowe warunki uczestnictwa państw stowarzyszonych w programie na lata 2019–2020, w tym dotyczące wkładu finansowego opartego na produkcie krajowym brutto państwa stowarzyszonego, określa się w drodze umów międzynarodowych między Unią a państwami stowarzyszonymi.

TYTUŁ II

REALIZACJA

ROZDZIAŁ I

Realizacja, zarządzanie i formy wsparcia

Artykuł 6

Zarządzanie i formy wsparcia Wspólnoty

1.   Program na lata 2019–2020 jest realizowany przez działania pośrednie, z wykorzystaniem szeregu form finansowania przewidzianych w rozporządzeniu finansowym, w szczególności dotacji, nagród, zamówień publicznych i instrumentów finansowych. Wsparcie Wspólnoty polega również na działaniach bezpośrednich w postaci działań w zakresie badań naukowych i innowacji podejmowanych przez JRC.

2.   Bez uszczerbku dla art. 10 traktatu Euratom Komisja może powierzyć część realizacji programu na lata 2019–2020 organom finansującym, o których mowa w art. 62 ust. 1 lit. c) rozporządzenia finansowego.

Komisja może również powierzyć realizację działań pośrednich w ramach programu na lata 2019–2020 organom utworzonym na mocy programu ramowego „Horyzont 2020” lub wymienionym w tym programie.

3.   Komisja, w drodze aktów wykonawczych przyjętych zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 12 ust. 3, przyjmuje decyzję zatwierdzającą finansowanie działań pośrednich.

Artykuł 7

Zasady uczestnictwa i upowszechniania wyników badań

1.   Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, udział wszelkich podmiotów prawnych w działaniach pośrednich podejmowanych w ramach programu na lata 2019–2020 regulują przepisy określone w rozporządzeniu (UE) nr 1290/2013.

2.   Do celów programu na lata 2019–2020 „zasady bezpieczeństwa”, o których mowa w art. 43 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1290/2013, obejmują ochronę interesów obronnych państw członkowskich w rozumieniu art. 24 traktatu Euratom.

Na zasadzie odstępstwa od art. 44 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1290/2013, w odniesieniu do wyników osiągniętych przez uczestników, którzy otrzymali wkład finansowy Wspólnoty, Komisja lub organ finansujący może zgłosić sprzeciw wobec przeniesienia własności lub udzielenia licencji wyłącznej lub niewyłącznej na rzecz osób trzecich mających siedziby w państwie trzecim niestowarzyszonym w ramach programu na lata 2019–2020, jeśli uzna, że przeniesienie własności lub udzielenie licencji nie jest zgodne z interesem rozwoju konkurencyjności gospodarki Unii bądź jest sprzeczne z zasadami etyki lub wymogami bezpieczeństwa. „Wymogi bezpieczeństwa” obejmują ochronę interesów obronnych państw członkowskich w rozumieniu art. 24 traktatu Euratom.

Na zasadzie odstępstwa od art. 49 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1290/2013, Wspólnocie i jej wspólnym przedsięwzięciom przysługują prawa dostępu do wyników uczestnika, który otrzymał wkład finansowy Wspólnoty, do celów rozwijania, wdrażania i monitorowania polityki i programów Wspólnoty lub zobowiązań przyjętych w ramach współpracy międzynarodowej z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi. Takie prawa dostępu obejmują prawo do upoważniania osób trzecich do korzystania z wyników w zakresie zamówień publicznych oraz prawo do udzielania sublicencji; są one ograniczone do wykorzystania niekomercyjnego i niekonkurencyjnego oraz są udzielane nieodpłatnie.

3.   Fundusz gwarancyjny dla uczestników ustanowiony rozporządzeniem (UE) nr 1290/2013 obejmuje ryzyko związane z niemożnością odzyskania kwot należnych od uczestników w związku z działaniami finansowanymi za pomocą dotacji przez Komisję lub organy finansujące na podstawie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 8

Działania przekrojowe

1.   Aby osiągnąć cele programu na lata 2019–2020 oraz sprostać wyzwaniom wspólnym dla programu na lata 2019–2020 i programu ramowego „Horyzont 2020”, działania obejmujące działania pośrednie określone w załączniku I oraz działania pośrednie realizujące program szczegółowy programu ramowego „Horyzont 2020” ustanowiony decyzją Rady 2013/743/UE (15) mogą korzystać z wkładu finansowego Unii.

2.   Wkład finansowy, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, może być połączeniem wkładów finansowych na działania pośrednie określone w art. 4 niniejszego rozporządzenia i art. 6 rozporządzenia (UE) nr 1291/2013, realizowane w ramach jednego systemu finansowania.

Artykuł 9

Równouprawnienie płci

Program na lata 2019–2020 zapewnia skuteczne propagowanie równouprawnienia płci oraz uwzględnianie wymiaru płci w treściach z zakresu badań naukowych i innowacji.

Artykuł 10

Zasady etyczne

1.   Wszystkie działania w zakresie badań naukowych i innowacji prowadzone w ramach programu na lata 2019–2020 realizuje się zgodnie z zasadami etycznymi i odpowiednim prawodawstwem krajowym, unijnym i międzynarodowym, w tym zgodnie z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej oraz europejską konwencją praw człowieka i protokołami uzupełniającymi do tej konwencji.

Szczególną uwagę zwraca się na zasadę proporcjonalności, prawo do prywatności, prawo do ochrony danych osobowych, prawo do zdrowia fizycznego i psychicznego osób, prawo do niedyskryminacji oraz konieczność zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi.

2.   Działania w zakresie badań naukowych i innowacji prowadzone w ramach programu na lata 2019–2020 skupiają się wyłącznie na zastosowaniach cywilnych.

Artykuł 11

Programy prac

1.   Komisja, w drodze aktów wykonawczych przyjętych zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 12 ust. 3, przyjmuje programy prac w zakresie realizacji działań pośrednich. W takich programach prac przewiduje się przyjęcie podejść oddolnych umożliwiających innowacyjne potraktowanie celów.

W programach prac określa się niezbędne elementy służące realizacji działań zgodnie z rozporządzeniem finansowym, w tym ich szczegółowe cele, powiązane finansowanie i harmonogram, a także podejście wieloletnie i kierunki strategiczne na kolejne lata realizacji.

2.   W przypadku działań bezpośrednich Komisja, zgodnie z decyzją 96/282/Euratom, sporządza wieloletni program prac, który precyzuje cele oraz priorytety naukowe i technologiczne przedstawione w załączniku I, a także harmonogram realizacji.

Wieloletni program prac, o którym mowa w akapicie pierwszym, uwzględnia również odnośne działania badawcze prowadzone przez państwa członkowskie, państwa stowarzyszone oraz organizacje europejskie i międzynarodowe. Jest on aktualizowany w miarę potrzeb.

3.   Programy prac, o których mowa w ust. 1 i 2, uwzględniają sytuację w obszarze nauki, technologii i innowacji na poziomie krajowym, unijnym i międzynarodowym oraz odnośne zmiany polityczne, rynkowe i społeczne. Są one aktualizowane w miarę potrzeb.

4.   Programy prac, o których mowa w ust. 1 i 2, zawierają sekcję określającą działania przekrojowe, o których mowa w art. 8.

Artykuł 12

Procedura komitetowa

1.   Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.   Komitet spotyka się w dwóch różnych składach, które zajmują się, odpowiednio, aspektami programu na lata 2019–2020 związanymi z rozszczepieniem jądrowym oraz związanymi z syntezą jądrową.

Aby ułatwić realizację programu na lata 2019–2020, w związku z każdym posiedzeniem komitetu o ustalonym porządku obrad Komisja, zgodnie z ustalonymi wytycznymi, zwraca koszty udziału jednego przedstawiciela każdego państwa członkowskiego oraz jednego eksperta/doradcy z każdego państwa członkowskiego w odniesieniu do tych punktów porządku obrad, co do których dane państwo członkowskie potrzebuje konkretnej fachowej opinii.

3.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się procedurę sprawdzającą zgodnie z art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

4.   W przypadku gdy opinia komitetu ma być uzyskana w drodze procedury pisemnej, procedura ta kończy się bez osiągnięcia rezultatu gdy, przed upływem terminu na wydanie opinii, zdecyduje o tym przewodniczący komitetu lub wniesie o to zwykła większość członków komitetu.

Artykuł 13

Informacje przekazywane Komisji

Komisja regularnie informuje komitet, o którym mowa w art. 12, o ogólnych postępach w realizacji programu na lata 2019–2020 oraz przekazuje mu terminowe informacje na temat wszystkich działań pośrednich zaproponowanych lub finansowanych w ramach programu na lata 2019–2020.

Artykuł 14

Porady zewnętrzne i zaangażowanie społeczne

1.   Do celów realizacji programu na lata 2019–2020 uwzględnia się w stosownych przypadkach porady i wkład:

a)

Komitetu Naukowo-Technicznego Euratom zgodnie z art. 134 traktatu Eurotam;

b)

utworzonych przez Komisję niezależnych grup doradczych złożonych z ekspertów wysokiej klasy;

c)

struktur dialogu utworzonych na mocy międzynarodowych umów naukowo-technicznych;

d)

działań wybiegających w przyszłość;

e)

ukierunkowanych konsultacji publicznych (w tym, w stosownych przypadkach, z organami lub zainteresowanymi stronami na poziomie regionalnym lub krajowym); oraz

f)

przejrzystych i interaktywnych procesów zapewniających wsparcie odpowiedzialnych badań naukowych i innowacji.

2.   W pełni uwzględnia się również plany w zakresie badań naukowych i innowacji wypracowane między innymi przez europejskie platformy technologiczne, inicjatywy w zakresie wspólnego programowania i europejskie partnerstwa innowacyjne.

ROZDZIAŁ II

Szczegółowe pola działań

Artykuł 15

Małe i średnie przedsiębiorstwa

Szczególną uwagę zwraca się na odpowiednie uczestnictwo małych i średnich przedsiębiorstw (zwanych dalej „MŚP”) i sektora prywatnego ogólnie w programie na lata 2019–2020 oraz na wpływ tego programu w zakresie innowacji na MŚP i na sektor prywatny ogólnie. W ramach określonych uzgodnieniami dotyczącymi oceny i monitorowania przeprowadza się jakościowe i ilościowe oceny uczestnictwa MŚP.

Artykuł 16

Partnerstwa publiczno-prywatne i publiczno-publiczne

Aby osiągnąć cele określone w art. 3 niniejszego rozporządzenia, działania szczegółowe programu na lata 2019–2020 mogą być realizowane przez:

a)

wspólne przedsięwzięcia ustanowione na podstawie rozdziału 5 traktatu Eurotam;

b)

partnerstwa publiczno-publiczne w oparciu o system finansowania „działanie w zakresie współfinansowania programu”;

c)

umowne partnerstwa publiczno-prywatne, o których mowa w art. 25 rozporządzenia (UE) nr 1291/2013.

Artykuł 17

Współpraca międzynarodowa z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi

1.   Podmioty mające siedzibę w państwach trzecich oraz organizacje międzynarodowe kwalifikują się do uczestnictwa w działaniach pośrednich programu na lata 2019–2020 na warunkach określonych w rozporządzeniu (UE) nr 1290/2013. Wyjątki od reguły ogólnej w tym zakresie określono w art. 7 niniejszego rozporządzenia. Program na lata 2019–2020 propaguje współpracę międzynarodową z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi w celu:

a)

podniesienia poziomu doskonałości i zwiększenia atrakcyjności Unii w dziedzinie badań naukowych i innowacji, a także poprawy jej konkurencyjności gospodarczej i przemysłowej;

b)

skutecznego stawienia czoła wspólnym wyzwaniom społecznym;

c)

wsparcia celów polityki zewnętrznej i rozwojowej Unii, uzupełnienia programów zewnętrznych i rozwojowych oraz dążenia do synergii z innymi politykami Unii.

2.   Ukierunkowane działania w celu propagowania współpracy z określonymi państwami trzecimi lub grupami państw trzecich realizuje się w ramach podejścia strategicznego oraz wspólnoty interesów, priorytetów i wzajemnych korzyści, z uwzględnieniem ich zdolności w zakresie nauki i technologii oraz ich możliwości rynkowych, a także spodziewanego wpływu.

Należy wspierać wzajemny dostęp do programów państw trzecich. W celu zmaksymalizowania wpływu propaguje się koordynację i synergię z inicjatywami państw członkowskich i państw stowarzyszonych. Charakter tej współpracy może się zmieniać w zależności od konkretnych państw partnerskich.

Priorytety w zakresie współpracy uwzględniają zmiany w kreowanych przez politykę Unii możliwościach współpracy z różnymi państwami trzecimi oraz uczciwe i sprawiedliwe traktowanie praw własności intelektualnej.

Artykuł 18

Informacja, komunikacja, wykorzystanie i upowszechnianie

1.   Podczas realizacji programu na lata 2019–2020 działania związane z komunikacją i upowszechnianiem uznaje się za integralną część działań wspieranych przez program na lata 2019–2020.

2.   Działania w zakresie komunikacji, o których mowa w ust. 1, mogą obejmować:

a)

inicjatywy na rzecz podnoszenia świadomości i ułatwiania dostępu do finansowania w ramach programu na lata 2019–2020, kierowane w szczególności do regionów lub typów uczestników charakteryzujących się względnie niskim stopniem uczestnictwa;

b)

ukierunkowane wsparcie dla projektów i konsorcjów w celu zapewnienia im dostępu do niezbędnych umiejętności, aby zoptymalizować komunikację, wykorzystanie i upowszechnianie wyników;

c)

inicjatywy na rzecz wspierania dialogu i dyskusji z opinią publiczną na temat zagadnień naukowych, technologicznych i dotyczących innowacji oraz korzystanie z mediów społecznościowych i innych innowacyjnych technologii i metod;

d)

informowanie o priorytetach politycznych Unii, pod warunkiem że są one związane z celami niniejszego rozporządzenia, w szczególności zapewnienie przez Komisję państwom członkowskim terminowych i wyczerpujących informacji.

3.   Z zastrzeżeniem traktatu Euratom oraz odpowiedniego prawodawstwa Unii działania w zakresie upowszechniania, o których mowa w ust. 1, mogą obejmować:

a)

działania obejmujące gromadzenie wyników pochodzących z wielu projektów, w tym finansowanych z innych źródeł, w celu zapewnienia przyjaznych dla użytkownika baz danych oraz sprawozdań podsumowujących najważniejsze wyniki;

b)

upowszechnianie wyników wśród decydentów, łącznie z organami normalizacyjnymi, w celu propagowania wykorzystywania wyników mających znaczenie dla polityki przez odpowiednie organy na poziomie międzynarodowym, unijnym, krajowym i regionalnym.

ROZDZIAŁ III

Kontrola

Artykuł 19

Kontrola i audyt

1.   System kontroli ustanowiony do celów wykonania niniejszego rozporządzenia projektuje się w sposób zapewniający wystarczającą pewność osiągnięcia odpowiedniego poziomu zarządzania ryzykiem związanym ze skutecznością i efektywnością operacji oraz z legalnością i prawidłowością operacji leżących u ich podstaw, biorąc pod uwagę wieloletni charakter programów, a także charakter danych płatności.

2.   System kontroli, o którym mowa w ust. 1, zapewnia odpowiednią równowagę między zaufaniem a kontrolą, przy uwzględnieniu administracyjnych i innych kosztów kontroli na wszystkich poziomach, w szczególności uczestnikom, tak aby umożliwić osiągnięcie celów programu na lata 2019–2020 oraz zainteresowanie nim najlepszych naukowców i najbardziej innowacyjnych przedsiębiorstw.

3.   Stanowiąca część systemu kontroli, o której mowa w ust. 1, strategia audytu w zakresie wydatków na działania pośrednie w ramach programu na lata 2019–2020 opiera się na finansowym audycie reprezentatywnej próby wydatków z całego programu na lata 2019–2020. Taką reprezentatywną próbę uzupełnia wybór oparty na ocenie ryzyka związanego z wydatkami.

Audyty wydatków na działania pośrednie w ramach programu na lata 2019–2020 prowadzi się w sposób spójny, zgodnie z zasadami oszczędności, wydajności i skuteczności w celu minimalizacji obciążenia uczestników audytami.

Artykuł 20

Ochrona interesów finansowych Unii

1.   Komisja przyjmuje odpowiednie środki zapewniające w trakcie realizacji działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia ochronę interesów finansowych Unii przez stosowanie środków zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji i innym nielegalnym działaniom, przez skuteczne kontrole oraz, w razie wykrycia nieprawidłowości, przez odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych a także – w stosownych przypadkach – przez skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje administracyjne i finansowe.

2.   Komisja lub jej przedstawiciele oraz Trybunał Obrachunkowy są uprawnieni do przeprowadzania audytu, na podstawie dokumentów i w ramach kontroli na miejscu, wobec wszystkich beneficjentów dotacji, wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymali środki unijne na podstawie niniejszego rozporządzenia.

Bez uszczerbku dla ust. 3, Komisja może prowadzić audyty w okresie do dwóch lat po płatności końcowej.

3.   Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) może przeprowadzać dochodzenia, w tym kontrole na miejscu i inspekcje, zgodnie z przepisami i procedurami określonymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (16) oraz w rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 (17), w celu ustalenia, czy miały miejsce nadużycia finansowe, korupcja lub jakakolwiek inna nielegalna działalność na szkodę interesów finansowych Unii w związku z umową o udzielenie dotacji, decyzją o udzieleniu dotacji lub zamówieniem finansowanym w ramach programu na lata 2019–2020.

4.   Bez uszczerbku dla ust. 1, 2 i 3, umowy o współpracy z państwami trzecimi i z organizacjami międzynarodowymi, zamówienia, umowy o udzielenie dotacji i decyzje o udzieleniu dotacji wynikające z wykonania niniejszego rozporządzenia zawierają postanowienia wyraźnie upoważniające Komisję, Trybunał Obrachunkowy i OLAF do prowadzenia takich audytów i dochodzeń zgodnie z ich odpowiednimi kompetencjami.

ROZDZIAŁ IV

Monitorowanie i ocena

Artykuł 21

Monitorowanie

1.   Komisja co roku monitoruje realizację programu na lata 2019–2020, w tym postępy i osiągnięcia. Komisja informuje o nich komitet, o którym mowa w art. 12.

2.   Komisja opracowuje w postaci sprawozdania i udostępnia publicznie wyniki monitorowania, o którym mowa w ust. 1.

Artykuł 22

Ocena

1.   Oceny przeprowadza się w czasie pozwalającym na uwzględnienie ich wyników w procesie decyzyjnym.

Do dnia 31 grudnia 2022 r. Komisja – z pomocą wybranych w przejrzystym procesie niezależnych ekspertów – dokonuje oceny ex post programu na lata 2019–2020. Ocena ta obejmuje zasadność, realizację i osiągnięcia oraz skutki długoterminowe i trwałość środków oraz jest uwzględniana przy podejmowaniu decyzji na temat ewentualnego przedłużenia, zmiany lub zawieszenia kolejnego środka.

2.   Bez uszczerbku dla ust. 1 działania pośrednie i bezpośrednie programu na lata 2019–2020 podlegają osobnej ocenie.

3.   W ocenach, o których mowa w ust. 1 i 2, analizuje się postępy poczynione na drodze do osiągnięcia celów określonych w art. 3, z uwzględnieniem odpowiednich wskaźników efektywności określonych w załączniku II.

4.   Państwa członkowskie dostarczają Komisji – gdy jest to zasadne i możliwe –danych i informacji koniecznych do monitorowania i oceny danych środków.

5.   Komisja przekazuje wnioski z ocen, o których mowa w ust. 1 i 2, wraz ze swoimi uwagami, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu.

TYTUŁ III

PRZEPISY KOŃCOWE I PRZEJŚCIOWE

Artykuł 23

Uchylenie i przepisy przejściowe

1.   Rozporządzenie (Euratom) nr 1314/2013 traci moc ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2019 r.

2.   Bez uszczerbku dla ust. 1, działania korzystające ze wsparcia finansowego Wspólnoty na podstawie rozporządzenia (Euratom) nr 1314/2013 są w dalszym ciągu regulowane przepisami mającymi zastosowanie do tych działań do czasu ich zakończenia lub zamknięcia. W razie konieczności wszelkie nieukończone zadania komitetu ustanowionego na mocy rozporządzeniem (Euratom) nr 1314/2013 są realizowane przez komitet, o którym mowa w art. 12 niniejszego rozporządzenia.

3.   Z puli środków finansowych, o której mowa w art. 4, mogą być pokrywane także wydatki związane ze wsparciem technicznym i administracyjnym koniecznym do zapewnienia przejścia między programem na lata 2019–2020 a środkami przyjętymi na podstawie rozporządzenia (Euratom) nr 1314/2013.

4.   Na zasadzie odstępstwa od art. 209 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia finansowego roczne spłaty pochodzące z instrumentu finansowego ustanowionego na mocy rozporządzenia (UE) nr 1291/2013 i wynikające z niewykorzystania środków udostępnionych na podstawie niniejszego rozporządzenia lub rozporządzenia (Euratom) nr 1314/2013 są przeznaczane na program na lata 2019–2020.

Artykuł 24

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 15 października 2018 r.

W imieniu Rady

F. MOGHERINI

Przewodnicząca


(1)  Opinia z dnia 6 lipca 2018 r. (Dz.U. C 237 z 6.7.2018, s. 38).

(2)  Rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1314/2013 z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie programu badawczo-szkoleniowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (2014–2018) uzupełniającego „Horyzont 2020” – program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 948).

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1291/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające „Horyzont 2020” – program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020) oraz uchylające decyzję nr 1982/2006/WE (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 104).

(4)  Dz.U. L 358 z 16.12.2006, s. 62.

(5)  Decyzja Rady 2007/198/Euratom z dnia 27 marca 2007 r. powołująca Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej oraz przyznająca mu określone korzyści (Dz.U. L 90 z 30.3.2007, s. 58).

(6)  Dz.U. L 75 z 22.3.2005, s. 67.

(7)  Dz.U. C 74E z 13.3.2012, s. 34.

(8)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1).

(9)  Rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1908/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustanawiające zasady uczestnictwa przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uczelni wyższych w działaniach prowadzonych w ramach siódmego programu ramowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz zasady upowszechniania wyników badań (2007–2011) (Dz.U. L 400 z 30.12.2006, s. 1).

(10)  Rozporządzenie Rady (Euratom) nr 139/2012 z dnia 19 grudnia 2011 r. ustanawiające zasady uczestnictwa przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i szkół wyższych w działaniach pośrednich prowadzonych na podstawie programu ramowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz zasady upowszechniania wyników badań (2012–2013) (Dz.U. L 47 z 18.2.2012, s. 1).

(11)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1290/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające zasady uczestnictwa i upowszechniania dla programu „Horyzont 2020” – programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1906/2006 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 81).

(12)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

(13)  Decyzja Komisji 96/282/Euratom z dnia 10 kwietnia 1996 r. w sprawie reorganizacji Wspólnego Centrum Badawczego (Dz.U. L 107 z 30.4.1996, s. 12).

(14)  Opinia z dnia 11 września 2018 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

(15)  Decyzja Rady 2013/743/UE z dnia 3 grudnia 2013 r. ustanawiająca program szczegółowy wdrażający program „Horyzont 2020” – program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020) i uchylająca decyzje 2006/971/WE, 2006/972/WE, 2006/973/WE, 2006/974/WE i 2006/975/WE (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 965).

(16)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).

(17)  Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).


ZAŁĄCZNIK I

DZIAŁANIA

Uzasadnienie programu na lata 2019–2020 – droga do 2020 r.

Przez osiągnięcie celów określonych w art. 3 program na lata 2019–2020 zwiększy wyniki uzyskane w ramach trzech celów priorytetowych programu ramowego „Horyzont 2020”, a mianowicie: doskonałej bazy naukowej, czołowej pozycji w przemyśle oraz wyzwań społecznych.

Energia jądrowa stanowi element debaty na temat przeciwdziałania zmianie klimatu i zmniejszenia uzależnienia Europy od importowanej energii. W szerszym kontekście poszukiwania zrównoważonego koszyka energetycznego na przyszłość, program na lata 2019–2020 wniesie również za pomocą swoich działań badawczych wkład w debatę nad korzyściami i ograniczeniami wytwarzania energii pochodzącej z rozszczepienia jądrowego dla gospodarki niskoemisyjnej. Dzięki zapewnieniu ciągłej poprawy bezpieczeństwa jądrowego, bardziej zaawansowane technologie jądrowe mogą zaoferować również wizję znaczącej poprawy efektywności i wykorzystania zasobów oraz wytwarzania mniejszej ilości odpadów niż przy obecnych projektach. Jak największa uwaga będzie poświęcona kwestiom bezpieczeństwa jądrowego.

Program na lata 2019–2020 przyczyni się do wzmocnienia ram badań naukowych i innowacji w dziedzinie jądrowej oraz do koordynacji wysiłków badawczych państw członkowskich, co pozwoli zapobiec powielaniu, utrzymać masę krytyczną w kluczowych obszarach oraz zapewnić optymalne wykorzystanie finansowania publicznego. Ta koordynacja wysiłków nie uniemożliwi jednak państwom członkowskim ustanawiania programów spełniających potrzeby krajowe.

Strategia rozwoju energii termojądrowej jako wiarygodnej opcji dla komercyjnej, bezemisyjnej produkcji energii będzie się rozwijać zgodnie z planem działania obejmującym najważniejsze etapy, którego celem jest osiągnięcie produkcji energii elektrycznej do 2050 r. W celu realizacji tej strategii musi zostać przeprowadzona restrukturyzacja prac nad syntezą jądrową w Unii, obejmującą zarządzanie, finansowanie i kierowanie, tak aby przenieść nacisk z samych badań na projektowanie, budowę i eksploatację przyszłych obiektów takich jak ITER, DEMO i kolejnych. Będzie to wymagać bliskiej współpracy całego środowiska zajmującego się syntezą jądrową w Unii oraz Komisji i krajowych agencji finansujących.

Aby zachować w Unii wiedzę fachową niezbędną do osiągnięcia tych celów, program na lata 2019–2020 musi zwiększyć swoją rolę w działalności szkoleniowej przez stworzenie obiektów szkoleniowych o znaczeniu ogólnoeuropejskim pozwalających na realizację określonych programów. W dalszym ciągu prowadzone będą działania promujące europejską przestrzeń badawczą i sprzyjające integracji nowych państw członkowskich i państw stowarzyszonych.

Działania niezbędne do osiągnięcia celów programu

Działania pośrednie

W celu zapewnienia wzajemnego wzmacniania wysiłków badawczych państw członkowskich i sektora prywatnego przez działania pośrednie programu na lata 2019–2020, priorytety programów prac należy ustalać w oparciu o odpowiednie wkłady krajowych organów publicznych i zainteresowanych stron w dziedzinie badań jądrowych zgrupowanych w organach lub ramach takich jak platformy technologiczne i fora techniczne ds. systemów jądrowych i bezpieczeństwa jądrowego, gospodarowania odpadami końcowymi oraz ds. ochrony radiologicznej/zagrożenia związanego z niskimi dawkami promieniowania i badań w dziedzinie syntezy jądrowej oraz wszelkie inne stosowne organizacje lub fora zainteresowanych stron w dziedzinie jądrowej.

a)

Wspieranie bezpieczeństwa systemów jądrowych (wyzwania społeczne, doskonała baza naukowa, czołowa pozycja w przemyśle)

Zgodnie z ogólnym celem wspieranie wspólnych działań badawczych w zakresie bezpiecznej eksploatacji i likwidacji systemów reaktorów (łącznie z obiektami jądrowego cyklu paliwowego) stosowanych w Unii lub, w zakresie niezbędnym dla zachowania szerokiej wiedzy fachowej w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego w Unii, tych typów reaktorów, które mogą być stosowane w przyszłości, nakierowane wyłącznie na aspekty bezpieczeństwa, w tym wszystkie aspekty cyklu paliwowego, takie jak podział i transmutacja.

b)

Przyczynianie się do opracowania bezpiecznych długoterminowych rozwiązań w zakresie gospodarowania jądrowymi odpadami końcowymi, w tym ostatecznego składowania geologicznego, a także podziału i transmutacji (doskonała baza naukowa, wyzwania społeczne)

Wspólne lub skoordynowane działania badawcze dotyczące pozostałych kluczowych aspektów składowania geologicznego wypalonego paliwa jądrowego i odpadów promieniotwórczych długożyciowych oraz, w stosownych przypadkach, demonstracja w dziedzinie technologii i bezpieczeństwa. Działania te mają promować wypracowanie wspólnego poglądu Unii na główne kwestie związane z gospodarowaniem odpadami, od usuwania paliwa po trwałe składowanie.

Działania badawcze związane z gospodarowaniem pozostałymi strumieniami odpadów promieniotwórczych, dla których nie istnieją obecnie procesy dojrzałe pod względem przemysłowym.

c)

Wspieranie rozwoju i zrównoważonego rozwoju wiedzy fachowej i doskonałości w dziedzinie jądrowej w Unii (doskonała baza naukowa)

Promowanie wspólnych działań w zakresie szkolenia i mobilności realizowanych przez ośrodki badawcze wraz z przemysłem oraz różne państwa członkowskie i państwa stowarzyszone, a także wspieranie zachowania wielodyscyplinarnych kompetencji w dziedzinie jądrowej w celu zagwarantowania dostępności odpowiednio wykwalifikowanych naukowców, inżynierów i pracowników w sektorze jądrowym w Unii w perspektywie długoterminowej.

d)

Wspieranie ochrony radiologicznej oraz opracowywanie medycznych zastosowań promieniowania, w tym – między innymi – pewnej i bezpiecznej podaży izotopów promieniotwórczych i ich stosowania (doskonała baza naukowa, wyzwania społeczne)

Wspólne lub skoordynowane działania badawcze, w szczególności te dotyczące zagrożenia związanego z niskimi dawkami promieniowania (narażenie przemysłowe, medyczne lub środowiskowe) oraz zarządzania sytuacjami wyjątkowymi związanymi z awarią z udziałem promieniowania, a także dotyczące radioekologii, mające na celu stworzenie ogólnoeuropejskiej bazy naukowo-technicznej umożliwiającej opracowanie solidnego, sprawiedliwego i społecznie akceptowalnego systemu ochrony.

Działania badawcze nad medycznymi zastosowaniami promieniowania jonizującego oraz podejmujące kwestie aspektów operacyjnych w zakresie ochrony radiologicznej, a także wykorzystanie tych badań.

e)

Dążenie do wykazania wykonalności stosowania syntezy jądrowej jako źródła energii przez wykorzystanie istniejących i przyszłych obiektów termojądrowych (czołowa pozycja w przemyśle, wyzwania społeczne)

Wsparcie wspólnych działań badawczych podejmowanych przez członków EUROfusion i wszelkie podmioty, o których mowa w lit. i), w celu zapewnienia szybkiego rozpoczęcia wysokowydajnej eksploatacji ITER, w tym wykorzystanie odpowiednich obiektów (w tym w stosownych przypadkach JET: wspólnego europejskiego tokamaka), zastosowanie zintegrowanego modelowania z wykorzystaniem między innymi zaawansowanych komputerów oraz działania szkoleniowe w celu przygotowania następnego pokolenia naukowców i inżynierów.

f)

Stworzenie podstaw dla przyszłych elektrowni termojądrowych przez opracowanie materiałów, technologii i projektu koncepcyjnego (czołowa pozycja w przemyśle, wyzwania społeczne)

Wsparcie wspólnych działań podejmowanych przez członków EUROfusion i wszelkie podmioty, o których mowa w lit. i), w celu opracowania i kwalifikacji materiałów dla elektrowni demonstracyjnej, wymagających między innymi podjęcia prac przygotowawczych nad odpowiednim obiektem do testowania materiałów oraz wynegocjowania udziału Unii w stosownych ramach międzynarodowych dotyczących tego obiektu. W takim rozwoju i kwalifikacji należy wykorzystać wszystkie możliwe poziomy dostępnych możliwości eksperymentalnych, obliczeniowych i teoretycznych.

Wsparcie wspólnych działań badawczych podejmowanych przez członków Europejskiej umowy na rzecz rozwoju syntezy jądrowej i wszelkie podmioty, o których mowa w lit. i), dotyczących kwestii eksploatacji reaktora oraz opracowania i demonstracji wszystkich stosownych technologii związanych z demonstracyjną elektrownią termojądrową. Działania te obejmują przygotowanie kompletnego projektu koncepcyjnego elektrowni demonstracyjnej oraz analizę potencjału wykorzystania stellaratorów w elektrowniach.

g)

Promowanie innowacji i konkurencyjności przemysłowej (czołowa pozycja w przemyśle)

Realizacja lub wsparcie zarządzania wiedzą i transferu technologii z badań współfinansowanych w ramach programu na lata 2019–2020 do przemysłu, z wykorzystaniem wszystkich innowacyjnych aspektów badań.

Promowanie innowacji między innymi przez otwarty dostęp do publikacji naukowych, bazę danych do celów zarządzania wiedzą i upowszechniania jej oraz promowanie technologii w programach edukacyjnych.

W dalszej perspektywie program na lata 2019–2020 ma wspierać przygotowanie i rozwój konkurencyjnego sektora syntezy jądrowej, ułatwiające udział sektora prywatnego, a także – w stosownych przypadkach – MŚP, w szczególności przez realizację planu działań w zakresie technologii prowadzącego do stworzenia elektrowni termojądrowej przy aktywnym zaangażowaniu przemysłu w fazie projektowania i rozwoju projektów.

h)

Zapewnienie dostępności i wykorzystania infrastruktury badawczej o znaczeniu ogólnoeuropejskim (doskonała baza naukowa)

Działania wspierające budowę, modernizację, stosowanie i ciągłą dostępność kluczowej infrastruktury badawczej w ramach programu na lata 2019–2020 oraz stosowny dostęp do tej infrastruktury i współpracę w jej ramach.

i)

Europejski program na rzecz syntezy jądrowej

Wspólny program służący wdrażaniu planu działania, tak aby osiągnąć cel produkcji energii elektrycznej do 2050 r., współfinansowany z dotacji EUROfusion (działanie w zakresie współfinansowania programu), przyznanej na podstawie rozporządzenia (Euratom) nr 1314/2013 podmiotom prawnym ustanowionym lub wyznaczonym przez państwa członkowskie i jakiekolwiek państwo trzecie stowarzyszone z programem na lata 2019–2020. Dotacja EUROfusion może być w dalszym ciągu finansowana w ramach programu na lata 2019–2020. Wspólny program może obejmować środki niefinansowe Wspólnoty, takie jak naukowa i techniczna eksploatacja obiektu JET zgodnie z art. 10 traktatu Euratom lub oddelegowanie personelu Komisji.

Działania bezpośrednie JRC

Priorytety działań bezpośrednich należy ustalać w drodze konsultacji z właściwymi dyrekcjami generalnymi Komisji i Radą Gubernatorów JRC.

Działania jądrowe JRC muszą mieć na celu wsparcie wdrażania dyrektyw Rady 2009/71/Euratom (1) i 2011/70/Euratom (2), a także konkluzji Rady, zgodnie z którymi priorytetem jest zapewnienie najwyższych standardów bezpieczeństwa jądrowego w Unii i na poziomie międzynarodowym.

JRC musi w szczególności przyczyniać się do badań nad bezpieczeństwem jądrowym niezbędnych do bezpiecznego, pewnego i pokojowego wykorzystania energii jądrowej oraz innych zastosowań nierozszczepialnych. JRC zapewni naukową podstawę odpowiednich polityk unijnych oraz – w razie konieczności – będzie reagować w granicach swojej misji i kompetencji w przypadku zdarzeń, incydentów i wypadków jądrowych. W tym celu JRC przeprowadzi badania i oceny, zapewni materiały referencyjne i standardów oraz będzie prowadzić specjalne szkolenia i działania edukacyjne. W stosownych wypadkach będzie się dążyć do uzyskania synergii z odnośnymi przekrojowymi inicjatywami w celu optymalizacji wykorzystania zasobów ludzkich i finansowych oraz unikania powielania w Unii działań z zakresu badań i rozwoju w dziedzinie jądrowej. Działania JRC w tych dziedzinach będą prowadzone z uwzględnieniem odnośnych inicjatyw na poziomie regionów, państw członkowskich lub Unii, z perspektywy kształtowania europejskiej przestrzeni badawczej.

a)

Poprawa bezpieczeństwa jądrowego, w tym: bezpieczeństwa reaktora i bezpieczeństwa paliw, gospodarowania odpadami, w tym ostatecznego składowania geologicznego, a także podziału i transmutacji; likwidacji i gotowości na wypadek sytuacji wyjątkowej

JRC przyczyni się do opracowania narzędzi i metod pozwalających na uzyskanie wysokich standardów bezpieczeństwa obiektów jądrowych i cykli paliwowych mających znaczenie dla Europy. Narzędzia i metody będą obejmować:

1)

analizy i modelowanie poważnych awarii oraz metodę oceny marginesów bezpieczeństwa eksploatacji obiektów jądrowych; wsparcie opracowania wspólnego europejskiego podejścia do oceny zaawansowanych cykli paliwowych i projektów; oraz analizę i upowszechnianie wniosków wyciągniętych z doświadczeń z eksploatacji. JRC nadal będzie rozwijać repozytorium informacji zwrotnych na temat doświadczeń dotyczących eksploatacji elektrowni jądrowych, aby skoncentrować swoje działania na wyzwaniach związanych z bezpieczeństwem jądrowym po awarii w Fukuszimie, odwołując się do kompetencji państw członkowskich w tej dziedzinie;

2)

minimalizację niepewności naukowej w odniesieniu do przewidywania długoterminowego zachowania odpadów jądrowych i rozprzestrzeniania się radionuklidów w środowisku; kluczowe aspekty badań nad likwidacją obiektów jądrowych;

3)

wymianę z odpowiednimi zainteresowanymi stronami w dziedzinie wzmocnienia potencjału Unii w zakresie reagowania na awarie i incydenty jądrowe przez badania nad systemami alarmowymi i modelami radiologicznego rozprzestrzeniania się substancji promieniotwórczych w powietrzu oraz przez mobilizację zasobów i wiedzy eksperckiej umożliwiających analizę i modelowanie awarii jądrowych.

b)

Poprawa jądrowego bezpieczeństwa fizycznego, w tym: środki bezpieczeństwa w sektorze jądrowym, nieproliferacja, zwalczanie nielegalnego handlu oraz forensyka jądrowa

Jak największa uwaga musi zostać poświęcona kwestiom nieproliferacji. JRC:

1)

opracuje wzmocnioną metodologię oraz metody i techniki wykrywania/weryfikacji w celu wsparcia środków bezpieczeństwa Wspólnoty oraz wzmocnienia międzynarodowych środków bezpieczeństwa;

2)

opracuje i będzie stosować wzmocnione metody i techniki w celu zapobiegania incydentom jądrowym i promieniotwórczym, wykrywania ich i reagowania na nie, łącznie z kwalifikacją technologii wykrywania i opracowaniem metod i technik w zakresie forensyki jądrowej w celu zwalczania nielegalnego handlu w globalnych ramach CBRN (chemicznych, biologicznych, radiologicznych i jądrowych);

3)

będzie wspierać realizację Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej oraz strategii dotyczących Unii przez analizy i badania oraz śledzenie technicznych zmian w zakresie systemów kontroli eksportu, udzielając wsparcia odnośnym służbom Komisji i Unii.

c)

Zwiększanie doskonałości bazy naukowej w dziedzinie jądrowej do celów standaryzacji

JRC nadal będzie rozwijać bazę naukową do celów bezpieczeństwa jądrowego i jądrowego bezpieczeństwa fizycznego. Szczególny nacisk będzie kładziony na badania nad podstawowymi właściwościami i zachowaniem aktynowców, materiałów strukturalnych i jądrowych. Wspierając standaryzację na poziomie Unii, JRC zapewni nowoczesne standardy, dane referencyjne i pomiary w dziedzinie jądrowej, łącznie z opracowaniem i realizacją odpowiednich baz danych i narzędzi oceny. JRC wesprze dalszy rozwój zastosowań medycznych, a mianowicie rozwój nowych terapii walki z rakiem opartych na promieniowaniu alfa.

d)

Promowanie zarządzania wiedzą, edukacji i szkolenia

JRC musi na bieżąco śledzić rozwój sytuacji w zakresie badań, instrumentów oraz przepisów w zakresie bezpieczeństwa i środowiska. W tym celu musi zostać zrealizowany plan inwestycji dotyczących infrastruktury naukowej.

Aby Unia zachowała czołową pozycję w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego oraz jądrowego bezpieczeństwa fizycznego, JRC musi opracować instrumenty zarządzania wiedzą, monitorować tendencje w dziedzinie zasobów ludzkich w Unii przez obserwatorium zasobów ludzkich w dziedzinie jądrowej oraz przygotowywać specjalne programy szkoleniowo-edukacyjne obejmujące również aspekty likwidacji.

e)

Wspieranie polityki Unii w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i jądrowego bezpieczeństwa fizycznego

JRC musi rozwijać swoją wiedzę fachową i doskonałość, aby dostarczać niezależnych dowodów naukowych i technicznych, które mogłyby być konieczne do wspierania unijnej polityki w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego i jądrowego bezpieczeństwa fizycznego.

Jako organ wykonawczy Euratomu na Międzynarodowym Forum IV Generacji (GIF), JRC będzie kontynuować koordynację wkładu Wspólnoty w GIF. JRC będzie kontynuować i w dalszym ciągu rozwijać międzynarodową współpracę badawczą z głównymi krajami partnerskimi i organizacjami międzynarodowymi takimi jak Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej (MAEA) oraz Agencja Energii Jądrowej (NEA) Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) w celu promowania unijnej polityki w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i jądrowego bezpieczeństwa fizycznego.

Działania przekrojowe w ramach programu na lata 2019–2020

Aby osiągnąć cele ogólne, program na lata 2019–2020 będzie wspierać działania dodatkowe (pośrednie i bezpośrednie, obejmujące koordynację i promowanie wspólnego programowania) zapewniające synergię wysiłków badawczych w celu rozwiązywania wspólnych wyzwań (takich jak materiały, technologie chłodzenia, dane referencyjne w dziedzinie jądrowej, modelowanie i symulacje, zdalna obsługa, gospodarowanie odpadami, ochrona radiologiczna).

Działania przekrojowe i interakcje z programem ramowym „Horyzont 2020”

Na potrzeby osiągnięcia celów programu na lata 2019–2020 zapewniane będą właściwe powiązania i interakcje z programem szczegółowym programu ramowego „Horyzont 2020”, takie jak wspólne zaproszenia do składania wniosków.

Program na lata 2019–2020 może przyczynić się do instrumentu dłużnego i kapitałowego opracowanego na podstawie programu ramowego „Horyzont 2020”, który będzie rozszerzony o cele, o których mowa w art. 3.

Współpraca międzynarodowa z krajami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi

Współpraca międzynarodowa w zakresie badań jądrowych i innowacji, w oparciu o wspólne cele i wzajemne zaufanie, musi być kontynuowana, a jej celem powinno być uzyskanie wyraźnych i ważnych korzyści dla Unii i jej środowiska. W ramach wkładu w osiągnięcie celów szczegółowych określonych w art. 3 Wspólnota będzie dążyć do wzmocnienia naukowej i technicznej wiedzy fachowej Unii przez międzynarodowe umowy o współpracy oraz do promowania dostępu unijnego przemysłu jądrowego do nowych wschodzących rynków.

Międzynarodowa współpraca będzie propagowana w wielostronnych ramach (takich jak MAEA, OECD, ITER i GIF) oraz przez kontynuację istniejącej lub rozwój nowej dwustronnej współpracy z państwami posiadającymi silną bazę badawczo-rozwojową i przemysłową oraz działające, projektowane lub budowane obiekty badawcze.


(1)  Dyrektywa Rady 2009/71/Euratom z dnia 25 czerwca 2009 r. ustanawiająca wspólnotowe ramy bezpieczeństwa jądrowego obiektów jądrowych (Dz.U. L 172 z 2.7.2009, s. 18).

(2)  Dyrektywa Rady 2011/70/Euratom z dnia 19 lipca 2011 r. ustanawiająca ramy wspólnotowe w zakresie odpowiedzialnego i bezpiecznego gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi (Dz.U. L 199 z 2.8.2011, s. 48).


ZAŁĄCZNIK II

WSKAŹNIKI EFEKTYWNOŚCI

W niniejszym załączniku dla każdego celu szczegółowego programu na lata 2019–2020 podano szereg kluczowych wskaźników efektywności mających pomóc w ocenie rezultatów i skutków, które mogą zostać dopracowane podczas realizacji programu na lata 2019–2020.

1.   Wskaźniki dla działań pośrednich

a)

Wspieranie bezpieczeństwa systemów jądrowych

Liczba projektów (wspólne badania lub skoordynowane działania), które mogą doprowadzić do wyraźnej poprawy bezpieczeństwa praktyki jądrowej w Europie.

b)

Przyczynianie się do opracowania bezpiecznych długoterminowych rozwiązań w zakresie gospodarowania jądrowymi odpadami końcowymi, w tym ostatecznego składowania geologicznego, podziału i transmutacji

Liczba projektów przyczyniających się do opracowania bezpiecznych długoterminowych rozwiązań w zakresie gospodarowania jądrowymi odpadami końcowymi.

c)

Wspieranie rozwoju i zrównoważonego rozwoju wiedzy fachowej i doskonałości w dziedzinie jądrowej w Unii

Szkolenie przez badania – liczba doktorantów i naukowców ze stopniem doktora, którym udzielono wsparcia w projektach Euratomu w zakresie rozszczepienia jądrowego.

Liczba pracowników naukowych i stażystów w programie syntezy jądrowej Euratomu.

d)

Wspieranie ochrony radiologicznej oraz opracowywanie medycznych zastosowań promieniowania, w tym – między innymi – pewnej i bezpiecznej podaży izotopów radioaktywnych i ich stosowania

Liczba projektów, które mogą mieć wyraźny wpływ na praktykę regulacyjną dotyczącą ochrony radiologicznej oraz na opracowywanie medycznych zastosowań promieniowania.

e)

Dążenie do wykazania wykonalności stosowania syntezy jądrowej jako źródła energii przez wykorzystanie istniejących i przyszłych obiektów termojądrowych

Liczba publikacji we wpływowych czasopismach recenzowanych.

f)

Stworzenie podstaw dla przyszłych elektrowni termojądrowych przez opracowanie materiałów, technologii i projektu koncepcyjnego

Odsetek ważnych etapów planu działania w zakresie syntezy jądrowej ustalonych na lata 2014–2020, osiągniętych przez program na lata 2019–2020.

g)

Promowanie innowacji i konkurencyjności przemysłowej

Liczba firm odpryskowych powstałych w wyniku badań syntezy jądrowej w programie na lata 2019–2020.

Liczba złożonych wniosków patentowych i patentów przyznanych na podstawie działalności badawczej wspieranej w ramach programu na lata 2019–2020.

h)

Zapewnienie dostępności i wykorzystania infrastruktury badawczej o znaczeniu ogólnoeuropejskim

Liczba naukowców mających dostęp do infrastruktury badawczej dzięki wsparciu z programu na lata 2019–2020.

2.   Wskaźniki dla działań bezpośrednich

a)

Wskaźnik wpływu dla wsparcia polityki JRC

Liczba wymiernych, konkretnych przypadków wpływu na polityki Unii wynikających ze wsparcia technicznego i naukowego zapewnianego przez JRC.

b)

Wskaźnik produktywności naukowej JRC

Liczba publikacji recenzowanych.

Wskaźniki, o których mowa w lit. a) i b), mogą być reprezentowane zgodnie z następującymi celami wspólnotowymi dotyczącymi działań bezpośrednich:

poprawa bezpieczeństwa jądrowego, w tym: bezpieczeństwa reaktora i bezpieczeństwa paliw, gospodarowania odpadami, w tym ostatecznego składowania geologicznego, a także podziału i transmutacji; likwidacji; gotowości na wypadek sytuacji wyjątkowej,

poprawa jądrowego bezpieczeństwa fizycznego, w tym: środki bezpieczeństwa w sektorze jądrowym, nieproliferacja, zwalczanie nielegalnego handlu oraz forensyka jądrowa,

zwiększanie doskonałości bazy naukowej w dziedzinie jądrowej do celów standaryzacji,

promowanie zarządzania wiedzą, edukacji i szkolenia,

wspieranie polityki Unii w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i jądrowego bezpieczeństwa fizycznego.


19.10.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 262/20


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/1564

z dnia 17 października 2018 r.

dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu dolomit-magnezyt jako dodatku paszowego dla wszystkich gatunków zwierząt z wyjątkiem krów mlecznych i innych przeżuwaczy utrzymywanych do celów produkcji mleczarskiej, prosiąt odsadzonych od maciory i tuczników

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określa sposób uzasadniania i procedury przyznawania takich zezwoleń.

(2)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożono wniosek o zezwolenie na stosowanie preparatu dolomit-magnezyt. Do wniosku dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(3)

Wniosek dotyczy zezwolenia na stosowanie preparatu dolomit-magnezyt jako dodatku paszowego dla wszystkich gatunków zwierząt, celem sklasyfikowania go w kategorii „dodatki technologiczne”.

(4)

Preparat dolomit-magnezyt należący do kategorii „dodatki technologiczne” został już dopuszczony rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/1964 (2) na dziesięć lat jako dodatek paszowy dla krów mlecznych i innych przeżuwaczy utrzymywanych do celów produkcji mleczarskiej, prosiąt odsadzonych od maciory i tuczników.

(5)

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) w opiniach z dnia 17 kwietnia 2018 r. (3) oraz z dnia 25 stycznia 2017 r. (4) stwierdził, że w proponowanych warunkach stosowania preparat dolomit-magnezyt nie ma negatywnego wpływu na zdrowie zwierząt, zdrowie ludzi ani na środowisko. Urząd stwierdził również, że jest on skuteczny jako środek przeciwzbrylający. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczególnych wymogów dotyczących nadzoru po wprowadzeniu do obrotu. Urząd zweryfikował również sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

(6)

Ocena preparatu dolomit-magnezyt dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Preparat wyszczególniony w załączniku, należący do kategorii „dodatki technologiczne” i do grupy funkcjonalnej „środki przeciwzbrylające”, zostaje dopuszczony jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt zgodnie z warunkami określonymi w załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 października 2018 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1964 z dnia 9 listopada 2016 r. dotyczące zezwoleń na stosowanie preparatu dolomit-magnezyt jako dodatku paszowego dla krów mlecznych i innych gatunków przeżuwaczy utrzymywanych do celów produkcji mleka, prosiąt odsadzonych od maciory i tuczników oraz preparatu montmorylonit-illit jako dodatku paszowego dla wszystkich gatunków zwierząt (Dz.U. L 303 z 10.11.2016, s. 7).

(3)  Dziennik EFSA 2018; 16(5):5272.

(4)  Dziennik EFSA 2017; 15(2):4711.


ZAŁĄCZNIK

Numer identyfikacyjny dodatku

Dodatek

Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna

Gatunek lub kategoria zwierzęcia

Maksymalny wiek

Minimalna zawartość

Maksymalna zawartość

Inne przepisy

Data ważności zezwolenia

mg dodatku/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %

Dodatki technologiczne: środki przeciwzbrylające

1g598

Dolomit-magnezyt

Skład dodatku

Preparat naturalnej mieszaniny:

dolomitu i magnezytu ≥ 40 % (o minimalnej zawartości węglanów w wysokości 24 %).

Charakterystyka substancji czynnej

Dolomit

Numer CAS 16389-88-1

(CaMg)(CO3)2

Magnezyt

Numer CAS 546-93-0

MgCO3

Talk (uwodnione krzemiany magnezu)

Numer CAS 14807-96-6

Mg3Si4O10(OH)2

Talk ≥ 35 %

Chloryn (glinowo-magnezowy)

Numer CAS 1318-59-8

(Mg,Fe,Al)6(Si, Al)4O10(OH)8

Żelazo (strukturalne) 6 % (średnio)

Chloryn ≥ 16 %

Wolny od kwarcu i azbestu

Metoda analityczna  (1)

Charakterystyka dodatku paszowego:

dyfraktometria rentgenowska (XRD) wraz z

absorpcyjną spektrometrią atomową (AAS).

Wszystkie gatunki i kategorie z wyjątkiem krów mlecznych i innych przeżuwaczy utrzymywanych do celów produkcji mleczarskiej, prosiąt odsadzonych od maciory i tuczników

5 000

20 000

1.

Na etykiecie dodatku i premiksu zawierającego dodatek podaje się następujące informacje: „Dodatek dolomit-magnezyt jest bogaty w żelazo (obojętne)”.

2.

Podmioty działające na rynku pasz ustanawiają procedury postępowania i środki organizacyjne dla użytkowników dodatku i premiksów, tak aby ograniczyć ewentualne zagrożenia wynikające z ich stosowania. Jeżeli takich zagrożeń nie można wyeliminować lub ograniczyć do minimum za pomocą tych procedur i środków, dodatek i premiksy należy stosować przy użyciu środków ochrony indywidualnej, w tym ochrony dróg oddechowych.

8 listopada 2028 r.


(1)  Szczegóły dotyczące metod analitycznych można uzyskać pod następującym adresem laboratorium referencyjnego: https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/evaluation-reports


19.10.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 262/24


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/1565

z dnia 17 października 2018 r.

dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu endo-1,4-beta-mannanazy wytwarzanej przez Paenibacillus lentus (DSM 28088) jako dodatku paszowego dla kurcząt rzeźnych, kurcząt odchowywanych na kury nioski oraz podrzędnych gatunków drobiu innych niż ptaki nieśne, indyków rzeźnych, indyków utrzymywanych w celach hodowlanych, prosiąt odsadzonych od maciory, tuczników i podrzędnych gatunków świń (posiadacz zezwolenia Elanco GmbH)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury przyznawania takich zezwoleń.

(2)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożony został wniosek o zezwolenie na stosowanie preparatu endo-1,4-beta-mannanazy wytwarzanej przez Paenibacillus lentus (DSM 28088). Do wniosku dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(3)

Wniosek ten dotyczy zezwolenia na stosowanie preparatu endo-1,4-beta-mannanazy wytwarzanej przez Paenibacillus lentus (DSM 28088) jako dodatku paszowego dla kurcząt rzeźnych, kurcząt odchowywanych na kury nioski i podrzędnych gatunków drobiu innych niż ptaki nieśne, indyków rzeźnych, indyków utrzymywanych w celach hodowlanych, prosiąt odsadzonych od maciory, tuczników i podrzędnych gatunków świń, celem sklasyfikowania go w kategorii „dodatki zootechniczne”.

(4)

W swoich opiniach z dnia 7 grudnia 2016 r. (2) i z dnia 17 kwietnia 2018 r. (3) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) stwierdził, że w proponowanych warunkach stosowania preparat endo-1,4-beta-mannanazy wytwarzanej przez Paenibacillus lentus (DSM 28088) nie ma niekorzystnego wpływu na zdrowie zwierząt i ludzi ani na środowisko. Urząd stwierdził również, że dodatek ten uznaje się za skuteczny w odniesieniu do kurcząt rzeźnych, indyków rzeźnych i prosiąt odsadzonych od maciory, tuczników i podrzędnych gatunków świń. Urząd uznał, że wniosek ten można rozszerzyć na kurczęta odchowywane na kury nioski i indyki utrzymywane w celach hodowlanych oraz że można go ekstrapolować na podrzędne gatunki drobiu rzeźnego lub odchowywanego na ptaki nieśne. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd zweryfikował również sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

(5)

Ocena preparatu endo-1,4-beta-mannanazy wytwarzanej przez Paenibacillus lentus (DSM 28088) dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Preparat wyszczególniony w załączniku, należący do kategorii „dodatki zootechniczne” i do grupy funkcjonalnej „substancje polepszające strawność”, zostaje dopuszczony jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt zgodnie z warunkami określonymi w załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 października 2018 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

(2)  Dziennik EFSA 2017; 15(1):4677.

(3)  Dziennik EFSA 2018; 16(5):5270.


ZAŁĄCZNIK

Numer identyfikacyjny dodatku

Nazwa posiadacza zezwolenia

Dodatek

Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna

Gatunek lub kategoria zwierzęcia

Maksymalny wiek

Minimalna zawartość

Maksymalna zawartość

Pozostałe przepisy

Data ważności zezwolenia

Jednostki aktywności/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %

Kategoria: dodatki zootechniczne. Grupa funkcjonalna: substancje polepszające strawność

4a29

Elanco GmbH

Endo-1,4-beta-mannanaza

WE 3.2.1.78

Skład dodatku

preparat endo-1,4-beta-mannanazy wytwarzanej przez Paenibacillus lentus (DSM 28088) o aktywności minimalnej:

1,6 × 108 U (1)/g w postaci stałej;

5,9 × 108 U/g w postaci ciekłej.

Charakterystyka substancji czynnej

endo-1,4-beta-mannanaza wytwarzana przez Paenibacillus lentus (DSM 28088)

Metoda analityczna  (2)

Na potrzeby oznaczania endo-1,4-beta-mannanazy w dodatku paszowym, premiksach i paszach:

metody kolorymetryczne oparte na hydrolizie enzymatycznej i reakcji cukrów redukujących (odpowiednik mannozy) z kwasem 3,5-dinitrosalicylowym (DNS)

Kurczęta rzeźne

Kurczęta odchowywane na kury nioski

Podrzędne gatunki drobiu inne niż ptaki nieśne

32 000 U

1.

W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksów należy wskazać warunki przechowywania oraz stabilność przy obróbce cieplnej.

2.

Podmioty działające na rynku pasz ustanawiają procedury postępowania i środki organizacyjne dla użytkowników dodatku i premiksów, tak aby ograniczyć ewentualne zagrożenia związane z ich użytkowaniem. Jeżeli takich zagrożeń nie można wyeliminować lub maksymalnie ograniczyć za pomocą tych procedur i środków, dodatek i premiksy należy stosować przy użyciu odpowiednich środków ochrony indywidualnej, w tym ochrony skóry i dróg oddechowych.

3.

Przeznaczony dla prosiąt odsadzonych od maciory o masie wynoszącej maksymalnie około 35 kg.

8 listopada 2028 r.

Indyki rzeźne

Indyki utrzymywane w celach hodowlanych

48 000 U

Prosięta odsadzone od maciory

48 000 U

Tuczniki

Podrzędne gatunki świń do tuczu

32 000 U


(1)  1 U to ilość enzymu, która uwalnia 0,72 mikrogramów cukrów redukujących (odpowiedników mannozy) z substratu zawierającego mannan (mączka chleba świętojańskiego) w ciągu minuty, przy pH 7,0 i w temperaturze 40 °C.

(2)  Informacje dotyczące metod analitycznych można znaleźć pod następującym adresem laboratorium referencyjnego Unii Europejskiej ds. dodatków paszowych: https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/evaluation-reports.


19.10.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 262/27


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/1566

z dnia 18 października 2018 r.

dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu endo-1,3(4)-beta-glukanazy i endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanych przez Aspergillus niger (NRRL 25541) oraz alfa-amylazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (ATCC66222) jako dodatku paszowego dla prosiąt odstawionych od maciory i podrzędnych gatunków świń (odstawionych od maciory) oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1453/2004 (posiadacz zezwolenia: Andrès Pintaluba S.A.)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury przyznawania takich zezwoleń. W art. 10 tego rozporządzenia przewidziano ponowną ocenę dodatków dopuszczonych na mocy dyrektywy Rady 70/524/EWG (2).

(2)

Preparat endo-1,3(4)-beta-glukanazy i endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanych przez Aspergillus niger (NRRL 25541) i alfa-amylazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (ATCC66222) został dopuszczony zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG bez ograniczeń czasowych jako dodatek paszowy dla prosiąt odsadzonych od maciory rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1453/2004 (3). Preparat ten został następnie wpisany do rejestru dodatków paszowych jako istniejący produkt zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(3)

Zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 w związku z art. 7 tego rozporządzenia złożony został wniosek o ponowną ocenę preparatu endo-1,3(4)-beta-glukanazy i endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanych przez Aspergillus niger (NRRL 25541) oraz alfa-amylazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (ATCC66222) jako dodatku paszowego dla prosiąt odsadzonych od maciory i podrzędnych gatunków świń (odstawionych od maciory). Wnioskodawca wystąpił o sklasyfikowanie tego dodatku w kategorii „dodatki zootechniczne”. Do wniosku dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(4)

W opiniach z dnia 8 października 2013 r. (4), 16 maja 2017 r. (5) i 17 kwietnia 2018 r. (6) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) stwierdził, że w proponowanych warunkach stosowania preparat endo-1,3(4)-beta-glukanazy i endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanych przez Aspergillus niger (NRRL 25541) oraz alfa-amylazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (ATCC66222) nie ma niekorzystnego wpływu na zdrowie zwierząt i ludzi ani na środowisko. Urząd stwierdził również, że stosowanie tego preparatu może zwiększyć końcową masę ciała i przyrost masy ciała w stosunku do ilości podawanej paszy u prosiąt odsadzonych od maciory, a wniosek ten można rozszerzyć na podrzędne gatunki świń (odstawionych od maciory). Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd zweryfikował również sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

(5)

Ocena preparatu endo-1,3(4)-beta-glukanazy i endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanych przez Aspergillus niger (NRRL 25541) oraz alfa-amylazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (ATCC66222) dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(6)

W związku z udzieleniem zezwolenia na stosowanie preparatu należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1453/2004.

(7)

Ponieważ nie ma względów bezpieczeństwa, które wymagałyby natychmiastowego zastosowania zmian w warunkach zezwolenia, należy przewidzieć okres przejściowy, aby umożliwić zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z zezwolenia.

(8)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zezwolenie

Preparat wyszczególniony w załączniku, należący do kategorii „dodatki zootechniczne” i do grupy funkcjonalnej „substancje polepszające strawność”, zostaje dopuszczony jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt zgodnie z warunkami określonymi w załączniku.

Artykuł 2

Zmiany do rozporządzenia (WE) nr 1453/2004

W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1453/2004 skreśla się pozycję E 1612 dotyczącą preparatu endo-1,3(4)-beta-glukanazy i endo-1,4-beta-ksylanazy oraz alfa-amylazy.

Artykuł 3

Środki przejściowe

Preparat wyszczególniony w załączniku oraz pasza zawierająca ten preparat, wyprodukowane i opatrzone etykietami przed dniem 8 maja 2019 r. zgodnie z przepisami obowiązującymi przed dniem 8 listopada 2018 r., mogą być nadal wprowadzane do obrotu i stosowane aż do wyczerpania zapasów.

Artykuł 4

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2018 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

(2)  Dyrektywa Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotycząca dodatków paszowych (Dz.U. L 270 z 14.12.1970, s. 1).

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1453/2004 z dnia 16 sierpnia 2004 r. dotyczące stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe (Dz.U. L 269 z 17.8.2004, s. 3).

(4)  Dziennik EFSA 2013; 11(10):3430.

(5)  Dziennik EFSA 2017; 15(6):4856.

(6)  Dziennik EFSA 2018; 1(5):5271.


ZAŁĄCZNIK

Numer identyfikacyjny dodatku

Nazwa posiadacza zezwolenia

Dodatek

Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna

Gatunek lub kategoria zwierzęcia

Maksymalny wiek

Minimalna zawartość

Maksymalna zawartość

Pozostałe przepisy

Data ważności zezwolenia

Jednostki aktywności/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %

Kategoria: dodatki zootechniczne. Grupa funkcjonalna: substancje polepszające strawność

4a1612i

Andrés Pintaluba S.A.

Endo-1,3(4)-beta-glukanaza

EC 3.2.1.6

Endo-1,4-beta-ksylanaza

EC 3.2.1.8

Alfa-amylaza

EC 3.2.1.1

Skład dodatku

Preparat endo-1,3(4)-beta-glukanazy i endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanych przez Aspergillus niger (NRRL 25541) oraz alfa-amylazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (ATCC66222) o aktywności minimalnej równej odpowiednio:

endo-1,3(4)-beta-glukanaza: 900 U (1)/g;

endo-1,4-beta-ksylanaza: 1 000 U (2)/g;

alfa-amylaza: 3 000 U (3)/g

Postać stała

Charakterystyka substancji czynnej

endo-1,3(4)-beta-glukanaza i endo-1,4-beta-ksylanaza wytwarzane przez Aspergillus niger (NRRL 25541) oraz alfa-amylaza wytwarzana przez Aspergillus niger (ATCC66222)

Metody analityczne  (4)

Oznaczanie w dodatku paszowym:

endo-1,3(4)-beta-glukanazy: metoda kolorymetryczna w oparciu o reakcję enzymatyczną glukanazy na substracie zawierającym betaglukan jęczmienia w obecności kwasu 3,5-dinitrosalicylowego (DNS) przy pH 4,0 oraz temperaturze 30 °C;

endo-1,4-beta-ksylanazy: metoda kolorymetryczna w oparciu o reakcję enzymatyczną ksylanazy na substracie zawierającym arabinoksylan żyta w obecności kwasu DNS przy pH 4,0 oraz temperaturze 30 °C;

alfa-amylazy: metoda kolorymetryczna w oparciu o reakcję enzymatyczną amylazy na substracie zawierającym skrobię pszenicy w obecności kwasu DNS przy pH 5,0 oraz temperaturze 30 °C.

Oznaczanie substancji czynnych w premiksach i paszach:

metoda kolorymetryczna polegająca na pomiarze rozpuszczalnych zdepolimeryzowanych fragmentów uwolnionych przez działanie glukanazy na azoglukanie jęczmienia;

metoda kolorymetryczna polegająca na pomiarze rozpuszczalnych zdepolimeryzowanych fragmentów uwolnionych przez działanie endo-1,4-beta-ksylanazy na azoksylanie;

metoda kolorymetryczna polegająca na pomiarze rozpuszczalnych zdepolimeryzowanych fragmentów uwolnionych przez działanie amylazy na p-nitrofenylo-maltoheptaozydzie.

Prosięta odsadzone od maciory

Podrzędne gatunki świń

(odsadzone od maciory)

 

endo-1,3(4)-beta-glukanaza

450 U

beta-ksylanaza

500 U

alfa-amylaza

1 500 U

 

1.

W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksów należy wskazać warunki przechowywania oraz stabilność przy obróbce cieplnej.

2.

Podmioty działające na rynku pasz ustanawiają procedury postępowania i środki organizacyjne dla użytkowników dodatku i premiksów, tak aby ograniczyć ewentualne zagrożenia wynikające z ich stosowania. Jeżeli takich zagrożeń nie można wyeliminować lub maksymalnie ograniczyć za pomocą tych procedur i środków, dodatek i premiksy należy stosować przy użyciu odpowiednich środków ochrony indywidualnej, w tym ochrony skóry, oczu i dróg oddechowych.

3.

Przeznaczony dla prosiąt odsadzonych od maciory o masie wynoszącej maksymalnie około 35 kg.

8 listopada 2028 r.


(1)  1 U jest to ilość enzymu, która uwalnia 1 mikromol cukrów redukujących (odpowiedników glukozy) z beta-glukanu jęczmienia w ciągu minuty przy pH 4,0 oraz temperaturze 30 °C.

(2)  1 U jest to ilość enzymu, która uwalnia 1 mikromol cukrów redukujących (odpowiedników glukozy) z arabinoksylanu żyta w ciągu minuty przy pH 4,0 oraz temperaturze 30 °C.

(3)  1 U jest to ilość enzymu, która uwalnia 1 mikromol cukrów redukujących (odpowiedników glukozy) ze skrobi pszenicy w ciągu minuty przy pH 5,0 oraz temperaturze 30 °C.

(4)  Informacje dotyczące metod analitycznych można znaleźć pod następującym adresem laboratorium referencyjnego Unii Europejskiej ds. dodatków paszowych: https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/evaluation-reports


19.10.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 262/31


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/1567

z dnia 18 października 2018 r.

w sprawie sprostowania rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/249 dotyczącego zezwolenia na stosowanie tauryny, beta-alaniny, L-alaniny, L-argininy, kwasu L-asparaginowego, L-histydyny, D,L-izoleucyny, L-leucyny, L-fenyloalaniny, L-proliny, D,L-seryny, L-tyrozyny, L-metioniny, L-waliny, L-cysteiny, glicyny, glutaminianu monosodowego i kwasu L-glutaminowego jako dodatków paszowych dla wszystkich gatunków zwierząt oraz jednowodnego chlorowodorku L-cysteiny jako dodatku paszowego dla wszystkich gatunków zwierząt z wyjątkiem kotów i psów

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2018/249 (2) zezwala na stosowanie niektórych dodatków paszowych jako środków aromatyzujących, w tym glicyny, L-cysteiny i jednowodnego chlorowodorku L-cysteiny.

(2)

W załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/249 w pozycji dotyczącej glicyny pojawił się błąd: w kolumnie „Pozostałe przepisy” stwierdzono, że etykieta tego dodatku ma wskazywać, że zalecana maksymalna zawartość substancji czynnej w mieszance paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %, dla innych kategorii i gatunków, wynosi 25 g/kg. Zgodnie z opinią Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (3) wydanej w odniesieniu do zezwolenia na stosowanie tego dodatku paszowego prawidłowa ilość wynosi 25 mg/kg.

(3)

W załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/249, w pozycjach dotyczących L-cysteiny i jednowodnego chlorowodorku L-cysteiny w odniesieniu do procesu wytwarzania substancji czynnej, pojawił się błąd. Mianowicie w kolumnie „Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna” wskazano, że substancja czynna jest wytwarzana w procesie syntezy chemicznej lub hydrolizy białka. W tej części pomija się fakt, że hydrolizuje się białko zwierzęce lub roślinne, w związku z czym nie zezwala się na stosowanie włosów ludzkich, które mogłyby być wykorzystane jako źródło do hydrolizy w celu wytworzenia tego konkretnego dodatku.

(4)

Błędne zapisy doprowadziły do dezorientacji podmiotów działających na rynku pasz w kwestii przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu przedmiotowych dodatków. Sytuacja ta powoduje brak pewności prawa co do mających zastosowanie ram prawnych. Błędy spowodowały pewne zakłócenia na rynku związane z przedmiotowymi upoważnieniami do wprowadzania do obrotu i stosowania glicyny, L-cysteiny i jednowodnego chlorowodorku L-cysteiny. Sprostowania do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/249 powinny zatem mieć zastosowanie z mocą wsteczną od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia wykonawczego, aby przywrócić pewność prawa co do statusu prawnego dodatków, w przypadku których wystąpiły błędy, oraz aby uniknąć wszelkich negatywnych konsekwencji dla zainteresowanych podmiotów gospodarczych, a w konsekwencji przywrócić stabilność na rynku.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/249 wprowadza się sprostowania zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 15 marca 2018 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2018 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/249 z dnia 15 lutego 2018 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie tauryny, beta-alaniny, L-alaniny, L-argininy, kwasu L-asparaginowego, L-histydyny, D,L-izoleucyny, L-leucyny, L-fenyloalaniny, L-proliny, D,L-seryny, L-tyrozyny, L-metioniny, L-waliny, L-cysteiny, glicyny, glutaminianu monosodowego i kwasu L-glutaminowego jako dodatków paszowych dla wszystkich gatunków zwierząt oraz jednowodnego chlorowodorku L-cysteiny jako dodatku paszowego dla wszystkich gatunków zwierząt z wyjątkiem kotów i psów (Dz.U. L 53 z 23.2.2018, s. 134).

(3)  Dziennik EFSA 2014; 12(5):3670.


ZAŁĄCZNIK

W załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/249 wprowadza się następujące sprostowania:

1)

W pozycji dotyczącej substancji 2b17034 glicyna w kolumnie „Pozostałe przepisy” wprowadza się następujące sprostowania:

a)

pkt 3 otrzymuje brzmienie:

„3.

Na etykiecie dodatku podaje się następujące informacje: »Zalecana maksymalna zawartość substancji czynnej w mieszance paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %:

20 g/kg w przypadku kotów i psów,

25 mg/kg w przypadku innych gatunków i kategorii.”;

b)

pkt 5 otrzymuje brzmienie:

„5.

W ramach etykietowania materiałów paszowych i mieszanek paszowych należy wskazać grupę funkcjonalną, numer identyfikacyjny, nazwę i dodaną ilość substancji czynnej, jeżeli ilość substancji czynnej w mieszance paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 % przekracza:

20 g/kg w przypadku kotów i psów,

25 mg/kg w przypadku innych gatunków i kategorii.”;

2)

W pozycji dotyczącej substancji 2b17033 L-cysteina, w kolumnie „Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna” tekst „Wytworzony w drodze syntezy chemicznej lub hydrolizy białek” zastępuje się tekstem „Wytworzony w drodze syntezy chemicznej lub hydrolizy białka zwierzęcego lub roślinnego”;

3)

W pozycji dotyczącej substancji 2b920 jednowodny chlorowodorek L-cysteiny, w kolumnie „Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna” tekst „Wytworzony w drodze syntezy chemicznej lub hydrolizy białek” zastępuje się tekstem „Wytworzony w drodze syntezy chemicznej lub hydrolizy białka zwierzęcego lub roślinnego”.


19.10.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 262/34


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/1568

z dnia 18 października 2018 r.

dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu esterazy fumonizynowej wytwarzanej przez Komagataella phaffii (DSM 32159) jako dodatku paszowego dla wszystkich świń i wszystkich gatunków drobiu

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury przyznawania takich zezwoleń.

(2)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożony został wniosek o zezwolenie na stosowanie preparatu esterazy fumonizynowej wytwarzanej przez Komagataella phaffii (DSM 32159). Do wniosku dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(3)

Wniosek dotyczy zezwolenia na stosowanie preparatu esterazy fumonizynowej wytwarzanej przez Komagataella phaffii (DSM 32159) jako dodatku paszowego dla świń i drobiu celem sklasyfikowania go w kategorii „dodatki technologiczne”.

(4)

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) stwierdził w swojej opinii z dnia 17 kwietnia 2018 r. (2), że w proponowanych warunkach stosowania preparat esterazy fumonizynowej wytwarzanej przez Komagataella phaffii (DSM 32159) nie ma negatywnego wpływu na zdrowie zwierząt, ludzi ani na środowisko. Urząd stwierdził również, że preparat ten ma zdolność rozkładania fumonizyn w paszach. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd zweryfikował również sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

(5)

Ocena preparatu esterazy fumonizynowej wytwarzanej przez Komagataella phaffii (DSM 32159) wykazała, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Preparat wyszczególniony w załączniku, należący do kategorii „dodatki technologiczne” i do grupy funkcjonalnej „substancje redukujące zanieczyszczenie paszy mikotoksynami”, zostaje dopuszczony jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt zgodnie z warunkami określonymi w załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2018 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

(2)  Dziennik EFSA 2018; 16(5):5269.


ZAŁĄCZNIK

Numer identyfikacyjny dodatku

Nazwa posiadacza zezwolenia

Dodatek

Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna

Gatunek lub kategoria zwierzęcia

Maksymalny wiek

Minimalna zawartość

Maksymalna zawartość

Pozostałe przepisy

Data ważności zezwolenia

Jednostka aktywności/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %

Dodatki technologiczne: substancje redukujące zanieczyszczenie paszy mikotoksynami: fumonizynami

1m03i

Esteraza fumonizynowa EC 3.1.1.87

Skład dodatku

Preparat esterazy fumonizynowej wytwarzanej przez Komagataella phaffii (DSM 32159) zawierający co najmniej 3 000 U/g (1).

Charakterystyka substancji czynnej

Preparat esterazy fumonizynowej wytwarzanej przez Komagataella phaffii (DSM 32159).

Metoda analityczna  (2)

W celu ustalenia aktywności esterazy fumonizynowej: wysokosprawna chromatografia cieczowa połączona z tandemową spektrometrią mas.

Metoda (HPLC-MS/MS) oparta na ilościowym oznaczaniu kwasu trikarboallilowego uwolnionego w wyniku działania enzymu na fumonizynę B1 przy pH 8,0 i w temperaturze 30 °C.

Wszystkie świnie

Wszystkie gatunki drobiu

10

 

1.

W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksów należy wskazać warunki przechowywania oraz stabilność granulowania.

2.

Zalecana dawka maksymalna: 300 U/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej.

3.

Stosowanie dodatku jest dozwolone w paszach zgodnych z prawodawstwem Unii Europejskiej dotyczącym substancji niepożądanych w paszach zwierzęcych (3).

4.

Podmioty działające na rynku pasz ustanawiają procedury postępowania i środki organizacyjne dla użytkowników dodatku i premiksów, tak aby ograniczyć ewentualne zagrożenia związane z ich użytkowaniem. Jeżeli takich zagrożeń nie można wyeliminować lub ograniczyć do minimum za pomocą tych procedur i środków, dodatek i premiksy należy stosować przy użyciu środków ochrony indywidualnej, w tym ochrony dróg oddechowych.

8 listopada 2028 r.


(1)  1 U oznacza aktywność enzymatyczną uwalniającą w temperaturze 30 °C 1 μmol kwasu trikarboallilowego na minutę z 100 μΜ fumonizyny B1 w 20 mM roztworu buforowego Tris-Cl o wartości pH 8,0 zawierającego 0,1 mg/ml albuminy surowicy bydlęcej.

(2)  Szczegóły dotyczące metod analitycznych można uzyskać pod następującym adresem laboratorium referencyjnego Unii Europejskiej ds. dodatków paszowych: https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/evaluation-reports.

(3)  Dyrektywa 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych (Dz.U. L 140 z 30.5.2002, s. 10).


19.10.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 262/37


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/1569

z dnia 18 października 2018 r.

zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1110/2011 dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu enzymatycznego endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma reesei (CBS 114044) jako dodatku paszowego dla kur niosek, gatunków podrzędnych drobiu oraz tuczników (posiadacz zezwolenia Roal Oy)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 13 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określa sposób uzasadniania i procedury przyznawania takich zezwoleń.

(2)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (WE) nr 1110/2011 (2) zezwolono na stosowanie preparatu endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma reesei (CBS 114044) jako dodatku paszowego dla kur niosek, gatunków podrzędnych drobiu oraz tuczników.

(3)

Zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 posiadacz zezwolenia zaproponował zmianę minimalnej zawartości dodatku dla kur niosek i tuczników. Do wniosku dołączono odnośne dane na jego poparcie. Komisja skierowała ten wniosek do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwanego dalej „Urzędem”).

(4)

W swoich opiniach z dnia 6 marca 2018 r. (3) Urząd stwierdził, że obniżenie minimalnej zawartości z 24 000 BXU do 12 000 BXU dla kur niosek oraz z 24 000 BXU do 20 000 BXU dla tuczników nie ma negatywnego wpływu na zdrowie zwierząt i ludzi ani na środowisko, a nowe proponowane dawki są skuteczne u gatunków docelowych.

(5)

Ocena proponowanych nowych dawek dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1110/2011.

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Załącznik do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1110/2011 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2018 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1110/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu enzymatycznego endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma reesei (CBS 114044) jako dodatku paszowego dla kur niosek, gatunków podrzędnych drobiu oraz tuczników (posiadacz zezwolenia Roal Oy) (Dz.U. L 287 z 4.11.2011, s. 27).

(3)  Dziennik EFSA 2018;16(3):5216 oraz Dziennik EFSA 2018;16(3):5217.


ZAŁĄCZNIK

ZAŁĄCZNIK

Numer identyfikacyjny dodatku

Nazwa posiadacza zezwolenia

Dodatek

Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna

Gatunek lub kategoria zwierzęcia

Maksymalny wiek

Minimalna zawartość

Maksymalna zawartość

Pozostałe przepisy

Data ważności zezwolenia

Jednostki aktywności/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %

Kategoria: dodatki zootechniczne. Grupa funkcjonalna: substancje polepszające strawność

4a8

Roal Oy

Endo-1,4-beta-ksylanaza

WE 3.2.1.8.

Skład dodatku

Preparat endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma reesei (CBS 114044) o aktywności minimalnej:

 

w postaci stałej: 4 × 106 BXU (1)/g

 

w postaci ciekłej: 4 × 105 BXU/g

Charakterystyka substancji czynnej

endo-1,4-beta-ksylanaza wytwarzana przez Trichoderma reesei (CBS 114044)

Metoda analityczna  (2)

W dodatku i premiksie: oznaczanie cukru redukującego dla endo-1,4-beta-ksylanazy metodą reakcji kolorymetrycznej kwasu dinitrosalicylowego z uzyskiwanym cukrem redukującym przy pH 5,3 oraz w temperaturze 50 °C.

W paszach: metoda kolorymetryczna polegająca na pomiarze barwnika rozpuszczalnego w wodzie, uwolnionego przez enzym z usieciowanego azuryną substratu zawierającego arabinoksylan pszenicy.

Gatunki podrzędne drobiu z wyjątkiem niosek

8 000 BXU

1.

W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksów należy wskazać warunki przechowywania oraz stabilność przy obróbce cieplnej.

2.

Podmioty działające na rynku pasz ustanawiają procedury postępowania i środki organizacyjne dla użytkowników dodatku i premiksów, tak aby ograniczyć ewentualne zagrożenia związane z ich użytkowaniem. Jeżeli zagrożeń nie można wyeliminować ani maksymalnie ograniczyć za pomocą tych procedur i środków, dodatek i premiksy należy stosować przy użyciu środków ochrony indywidualnej.

24 listopada 2021 r.

Kury nioski

12 000 BXU

Ptaki nieśne gatunków podrzędnych drobiu

24 000 BXU

Tuczniki

20 000 BXU


(1)  1 BXU to ilość enzymu, która uwalnia 1 nanomol cukrów redukujących, takich jak ksyloza z ksylanu z drzewa brzozowego, w ciągu sekundy przy pH 5,3 oraz w temperaturze 50 °C.

(2)  Szczegóły dotyczące metod analitycznych można uzyskać pod następującym adresem laboratorium referencyjnego: https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/evaluation-reports


19.10.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 262/40


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/1570

z dnia 18 października 2018 r.

kończące postępowanie w sprawie przywozu biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji i uchylające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1194/2013

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego jego art. 14 ust. 1,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/476 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie środków, które Unia może podjąć po przyjęciu przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO sprawozdania dotyczącego zagadnień antydumpingowych i antysubsydyjnych (2) („rozporządzenie upoważniające WTO”), w szczególności jego art. 1 i 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

1.   PROCEDURA

(1)

W dniu 28 maja 2013 r. rozporządzeniem (UE) nr 490/2013 Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) (3).

(2)

W dniu 19 listopada 2013 r. rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1194/2013 Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji („rozporządzenie w sprawie ceł ostatecznych”) (4).

(3)

W dniu 15 września 2016 r. Sąd Unii Europejskiej („Sąd”) wydał wyroki w sprawach T-80/14, T-111/14 do T-121/14 (5) i T-139/14 (6) („wyroki”), w których stwierdzono nieważność art. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą skarżących w tych sprawach („producenci eksportujący, których dotyczy postępowanie”) (7).

(4)

Rada Unii Europejskiej początkowo wniosła odwołania od tych wyroków. W związku z podjęciem przez Radę decyzji o wycofaniu odwołań sprawy zostały jednak usunięte z rejestru Trybunału Sprawiedliwości w dniach 2 i 5 marca 2018 r. (8). W rezultacie wyroki stały się ostateczne i wiążące od dnia ich ogłoszenia.

(5)

Sąd uznał, że instytucje nie wykazały w sposób wystarczający z prawnego punktu widzenia istnienia znacznego zakłócenia cen głównych surowców wykorzystywanych do produkcji biodiesla w Argentynie i Indonezji wynikającego z systemu zróżnicowanego podatku wywozowego, w ramach którego stosowano różne stawki podatkowe w odniesieniu do surowców i biodiesla. Sąd orzekł, że instytucje nie powinny były uznać, że cena surowców nie została właściwie odzwierciedlona w dokumentacji księgowej argentyńskich i indonezyjskich producentów eksportujących, i nie powinny były pominąć zapisów w tej dokumentacji przy konstruowaniu wartości normalnej biodiesla produkowanego w Argentynie i Indonezji.

(6)

W dniu 26 października 2016 r. Organ Rozstrzygania Sporów WTO przyjął sprawozdanie zespołu orzekającego, zmienione sprawozdaniem Organu Apelacyjnego („sprawozdania dotyczące Argentyny”) (9), dotyczące sporu Unia Europejska – Środki antydumpingowe nałożone na biodiesel z Argentyny (DS473).

(7)

W dniu 28 lutego 2018 r. przyjął on także sprawozdanie zespołu orzekającego w sporze Unia Europejska – Środki antydumpingowe dotyczące biodiesla z Indonezji (DS480) („sprawozdanie dotyczące Indonezji”) (10). Ani Indonezja, ani UE nie odwoływały się od tego sprawozdania.

(8)

W sprawozdaniach dotyczących Argentyny i Indonezji („sprawozdania”) stwierdzono między innymi, że UE działała w sposób niezgodny z:

art. 2.2.1.1 Porozumienia antydumpingowego WTO, nie dokonując obliczenia kosztu produkcji produktu objętego dochodzeniem na podstawie dokumentacji przechowywanej przez producentów,

art. 2.2 Porozumienia antydumpingowego oraz art. VI ust. 1 lit. b) ppkt (ii) GATT 1994, nie stosując kosztu produkcji w Argentynie i Indonezji przy konstruowaniu wartości normalnej biodiesla,

art. 9.3 Porozumienia antydumpingowego oraz art. VI ust. 2 GATT 1994, nakładając cła antydumpingowe przekraczające margines dumpingu, które powinny zostać ustanowione odpowiednio na mocy art. 2 Porozumienia antydumpingowego oraz art. VI ust. 1 GATT 1994.

(9)

W sprawozdaniu dotyczącym Indonezji zespół orzekający stwierdził ponadto, że UE działała w sposób niezgodny z:

art. 2.2.2 ppkt iii) i art. 2.2 Porozumienia antydumpingowego, nie określając zysku zwykle uzyskiwanego przez innych eksporterów lub producentów przy sprzedaży produktów z tej samej ogólnej kategorii na rynku wewnętrznym w kraju pochodzenia,

art. 2.3 Porozumienia antydumpingowego, nie konstruując ceny eksportowej jednego z indonezyjskich producentów eksportujących – P.T. Musim Mas – na podstawie ceny, po której przywożony biodiesel produkowany przez P.T. Musim Mas był po raz pierwszy odsprzedawany niezależnym nabywcom w UE,

art. 3.1 i 3.2 Porozumienia antydumpingowego, nie stwierdzając istnienia znaczącego podcięcia cenowego w odniesieniu do przywozu z Indonezji.

(10)

Zespół orzekający zalecił Organowi Rozstrzygania Sporów wezwanie UE, aby zapewniła zgodność swoich środków z Porozumieniem antydumpingowym oraz GATT 1994.

(11)

Po opublikowaniu sprawozdań dotyczących Argentyny Komisja rozpoczęła rewizję (11) zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/476 (12) („rewizja”). W chwili rozpoczęcia rewizji Komisja oświadczyła, że uważa, iż należy przeanalizować skutki ustaleń zawartych w sprawozdaniach dotyczących Argentyny również w odniesieniu do środków nałożonych na biodiesel z Indonezji, ponieważ wykładnie prawne zawarte w sprawozdaniach dotyczących Argentyny mogą mieć znaczenie również dla dochodzenia dotyczącego Indonezji.

(12)

Podczas rewizji Komisja otrzymała jednak szereg uwag od zainteresowanych stron, które to uwagi dotyczyły w szczególności możliwości zastosowania interpretacji uwzględnionej w sprawozdaniach dotyczących Argentyny w przypadku środków nałożonych na biodiesel z Indonezji. Komisja uznała, że analiza tych uwag w odniesieniu do Indonezji wymaga więcej czasu i postanowiła nie uwzględniać w rozporządzeniu zmieniającym badania dotyczącego Indonezji i nie zamykać rewizji w zakresie, w jakim dotyczy ona Indonezji.

(13)

W dniu 18 września 2017 r. Komisja przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1578 zmieniające rozporządzenie w sprawie ceł ostatecznych („rozporządzenie zmieniające”) w odniesieniu do argentyńskich producentów eksportujących (13).

(14)

Stwierdzenie przez Sąd nieważności części normatywnej rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych w odniesieniu do producentów eksportujących, których dotyczy postępowanie, ma również wpływ na ważność rozporządzenia zmieniającego. W związku z tym, że rozporządzeniem zmieniającym wprowadzono zmiany do rozporządzenia, które w międzyczasie zostało unieważnione, rozporządzenie zmieniające również straciło ważność i nie ma zastosowania w odniesieniu do producentów eksportujących, których dotyczy postępowanie.

(15)

W dniu 28 maja 2018 r. opublikowano zawiadomienie (14) o wznowieniu dochodzenia pierwotnego dotyczącego przywozu biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji, które doprowadziło do przyjęcia rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych („zawiadomienie”). Jednocześnie zamknięto przegląd dotyczący Indonezji.

(16)

Zgodnie z orzecznictwem Sądu procedura zastąpienia unieważnionego aktu może zostać podjęta w punkcie, w którym wystąpiła niezgodność z prawem. Instytucje Unii, stosując się w ten sposób do przedmiotowych wyroków, mają możliwość skorygowania tych aspektów rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, które to aspekty doprowadziły do jego unieważnienia w odniesieniu do producentów eksportujących, których dotyczy postępowanie (15).

(17)

Komisja powinna uwzględnić nie tylko sentencje tych wyroków, ale również uzasadnienia prowadzące do ich wydania, które stanowiły nieodzowny element wyroków w tym znaczeniu, że były niezbędne do określenia dokładnego znaczenia tego, co zostało orzeczone w sentencji. Pozostałe ustalenia zawarte w rozporządzeniu w sprawie ceł ostatecznych, które nie zostały zaskarżone w terminie przewidzianym na odwołanie lub które zostały zakwestionowane, ale zaskarżenie zostało odrzucone w wyrokach Sądu, a więc nie doprowadziło do unieważnienia rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, są wciąż zasadne (16).

(18)

W celu wypełnienia swoich zobowiązań Komisja postanowiła wznowić niniejsze postępowanie antydumpingowe na tym etapie, na którym wystąpiła niezgodność z prawem, i tym samym ponownie zbadać metody zastosowane do skonstruowania wartości normalnej.

(19)

W zawiadomieniu zawarto uzasadnienie wyroków Sądu dotyczących producentów eksportujących, których dotyczy postępowanie, oraz możliwości rozszerzenia ustaleń na wszystkich producentów eksportujących z Argentyny i Indonezji. Wzięto ponadto pod uwagę ustalenia zespołów orzekających WTO i Organu Apelacyjnego, zarówno w odniesieniu do Argentyny, jak i Indonezji, w celu dostosowania środków uznanych przez WTO za nie w pełni zgodne z porozumieniami WTO zgodnie z art. 19 ust. 1 uzgodnienia w sprawie rozstrzygania sporów.

(20)

W zawiadomieniu Komisja zwróciła się do producentów eksportujących, których dotyczy postępowanie, i do przemysłu unijnego o przedstawienie opinii na piśmie oraz o złożenie wniosku o przeprowadzenia spotkania wyjaśniającego w terminie określonym w zawiadomieniu.

(21)

Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem we wskazanym terminie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.

(22)

Oświadczenia otrzymano od Europejskiej Rady Biodiesla (EBB), od pięciu producentów eksportujących z Indonezji i od władz Indonezji.

2.   WYKONYWANIE WYROKÓW SĄDU I USTALEŃ WTO

(23)

Komisja ma możliwość skorygowania tych aspektów rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, które doprowadziły do jego unieważnienia, pozostawiając niezmienionymi te części oceny, na które wyroki nie mają wpływu (17).

(24)

Jak wskazano w zawiadomieniu, Komisja dokonała również ponownej oceny ostatecznych ustaleń pierwotnego dochodzenia, uwzględniając ustalenia zespołu orzekającego WTO i Organu Apelacyjnego WTO, zarówno w odniesieniu do Argentyny, jak i Indonezji. Komisja podjęła decyzję o rozszerzeniu ustaleń na wszystkich producentów eksportujących z Argentyny i Indonezji. Ponowna ocena opierała się na informacjach zebranych podczas pierwotnego dochodzenia i przeglądu oraz na informacjach otrzymanych przez zainteresowane strony po publikacji zawiadomienia.

(25)

Jeden z indonezyjskich producentów eksportujących – Wilmar – twierdził, przed ujawnieniem i po nim, że podstawa prawna do wznowienia dochodzenia w odniesieniu do przedsiębiorstwa Wilmar nie istnieje, ponieważ Sąd stwierdził nieważność całości rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych w odniesieniu do tego przedsiębiorstwa. Art. 266 TFUE stanowi jednak, że instytucja, której akt został uznany za nieważny, musi podjąć środki niezbędne do wykonania wyroku Trybunału. UE ma ponadto obowiązek dostosowania środków antydumpingowych nałożonych na przywóz biodiesla z Indonezji do zaleceń i ustaleń zawartych w sprawozdaniach WTO. W celu zbadania, jakie środki należy podjąć w celu zastosowania się do orzeczeń Sądu i WTO, konieczne było wznowienie dochodzenia w punkcie stwierdzenia niezgodności z prawem w odniesieniu do obu państw oraz wszystkich producentów eksportujących, których dotyczy postępowanie. To, czy dany środek został unieważniony w całości, czy w części, nie ma znaczenia dla ustalenia, czy Komisja musi w rezultacie ponownie zbadać wszystkie aspekty dochodzenia, które poprzedzało uchylenie środka. W związku z powyższym Komisja odrzuciła ten argument.

(26)

Pierwotne dochodzenie dotyczące dumpingu i szkody obejmowało okres od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. („okres objęty dochodzeniem”). W odniesieniu do parametrów istotnych w kontekście oceny szkody analizowane były dane obejmujące okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

3.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM

(27)

Produktem objętym postępowaniem są monoalkilowe estry kwasów tłuszczowych lub parafinowe oleje napędowe będące produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, w formie czystej lub zawarte w mieszance, pochodzące z Argentyny lub Indonezji, objęte obecnie kodami CN ex 1516 20 98, ex 1518 00 91, ex 1518 00 95, ex 1518 00 99, ex 2710 19 43, ex 2710 19 46, ex 2710 19 47, 2710 20 11, 2710 20 15, 2710 20 17, ex 3824 99 92, 3826 00 10 i ex 3826 00 90 („produkt objęty postępowaniem”, powszechnie zwany „biodieslem”).

(28)

Ani wyroki Sądu, ani sprawozdania nie mają wpływu na ustalenia zawarte w motywach 16–27 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych dotyczące produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego.

4.   OKREŚLENIE WARTOŚCI NORMALNEJ ORAZ OBLICZENIE MARGINESÓW DUMPINGU

(29)

Komisja dokonała ponownej oceny ustaleń pierwotnego dochodzenia w odniesieniu do kwestii korekty kosztów, pułapu zysku i podwójnego liczenia.

4.1.   Korekta kosztów

(30)

Wyroki Sądu i ustalenia WTO, o których mowa w motywie 8, odnoszą się do korekty kosztów wykonanej przez instytucje UE w rozporządzeniu w sprawie ceł ostatecznych.

(31)

Jak wspomniano w motywie 28 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, Komisja ustaliła, że wartość normalną należało skonstruować, ponieważ sprzedaży krajowej nie uznano za odbywającą się w zwykłym obrocie handlowym. Ustalenie to nie zostało zakwestionowane, a zatem pozostaje ważne. Żadna z zainteresowanych stron nie zakwestionowała ponadto tego ustalenia w ramach przeglądu.

(32)

W motywach 29–34 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych Komisja ustaliła, że różnice w podatkach wywozowych nałożonych przez Indonezję na główne surowce (olej palmowy surowy w Indonezji oraz olej sojowy i nasiona soi w Argentynie) oraz tych nałożonych na produkt końcowy (biodiesel) spowodowały obniżenie cen krajowych w Indonezji i Argentynie, w związku z czym należy to uwzględnić przy określaniu wartości normalnej.

(33)

W rezultacie przy konstruowaniu wartości normalnej Komisja zastąpiła koszty głównych surowców wykazane w dokumentacji księgowej producentów eksportujących cenami referencyjnymi opublikowanymi przez właściwe organy państw, których dotyczy postępowanie.

(34)

Komisja oparła ponadto swoje wnioski ustalone w ramach pierwotnego dochodzenia na interpretacji, zgodnie z którą art. 2.2.1.1 Porozumienia antydumpingowego pozwala organowi prowadzącemu dochodzenie na odmówienie wykorzystania dokumentacji księgowej producentów eksportujących, jeśli organ ten uzna, że rzeczona dokumentacja jest albo (i) niezgodna z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości, albo (ii) nie odzwierciedla właściwie kosztów związanych z produkcją i sprzedażą produktu objętego postępowaniem (motyw 42 i 72 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych).

(35)

W sprawozdaniach dotyczących Argentyny i Indonezji zespół orzekający i Organ Apelacyjny są zdania, że Komisja nie przedstawiła wystarczającej podstawy prawnej zgodnie z art. 2.2.1.1, aby stwierdzić, że dokumentacja producentów z Indonezji i Argentyny nie odzwierciedlała właściwie kosztów związanych z produkcją i sprzedażą biodiesla, i by nie uwzględnić odpowiednich kosztów w tej dokumentacji przy określaniu wartości normalnej biodiesla.

(36)

Po opublikowaniu sprawozdań dotyczących Argentyny Komisja ponownie obliczyła wartość normalną dla producentów eksportujących z Argentyny, stosując metody objaśnione w odniesieniu do Argentyny w motywach od 40–49 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych (18). Jak wyjaśniono powyżej w motywach 11 i 12, Komisja początkowo ponownie obliczyła również wartość normalną dla producentów eksportujących z Indonezji, stosując metody objaśnione w odniesieniu do Indonezji w motywach od 60–65 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych (18). Teraz Komisja ponownie zastosowała te metody w odniesieniu do obu krajów.

(37)

W oświadczeniach złożonych po wznowieniu niniejszej sprawy EBB stwierdziła, że sprawozdania nie uniemożliwiają zastosowania korekty kosztów do kosztów surowców przy konstruowaniu wartości normalnej, o ile jest to odpowiednio wyjaśnione. To samo twierdzenie zostało przedstawione w ramach przeglądu po opublikowaniu sprawozdań dotyczących Argentyny; Komisja odrzuciła je, ponieważ uznanie go nie byłoby zgodne z ustaleniami zawartymi w sprawozdaniach, jak wyjaśniono w motywach 43–53 rozporządzenia zmieniającego. Jako że wyjaśnienie pozostaje ważne po sprawozdaniu dotyczącym Indonezji, Komisja po raz kolejny odrzuciła ten argument.

(38)

Z przyczyn wyjaśnionych w motywach 44 i 64 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych sprzedaży krajowej w żadnym z dwóch przedmiotowych państw nie uznano za odbywającą się w zwykłym obrocie handlowym, a normalną wartość produktu podobnego musiano skonstruować zgodnie z art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego, dodając do skorygowanych kosztów produkcji przedsiębiorstwa w okresie objętym dochodzeniem poniesione koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne i rozsądną marżę zysku.

(39)

Jak wyjaśniono w motywach 46 i 65 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, Komisja uznała, że kwoty zysku nie można opierać na faktycznych danych przedsiębiorstw objętych próbą w Indonezji. Kwotę zysku zastosowaną do skonstruowania wartości normalnej określono zatem zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego na podstawie uzasadnionego poziomu zysku, jaki mógłby osiągnąć młody i innowacyjny kapitałochłonny przemysł tego rodzaju w normalnych warunkach konkurencji na wolnym i otwartym rynku, czyli 15 % obrotu.

(40)

W sprawach WTO dotyczących Argentyny i Indonezji zysk w wysokości 15 % został zakwestionowany przez oba państwa, które stwierdziły, że kwota zysku nie była oparta na „wiarygodnej metodzie” zgodnie z wymogami art. 2.2.2 ppkt iii) Porozumienia antydumpingowego. Organy orzekające WTO stwierdziły w obu przypadkach, że UE nie działała w sposób niezgodny z Porozumieniem antydumpingowym w tym zakresie. W związku z tym kwota zysku wykorzystana do skonstruowania wartości normalnej pozostaje na poziomie 15 %.

(41)

Jeden z producentów eksportujących z Indonezji – PT Cermerlang Energi Perkasa – podniósł w swoim oświadczeniu, że Komisja powinna oprzeć swoje obliczenia na danych producentów objętych próbą, a w każdym razie nie powinna automatycznie stosować art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Po ujawnieniu ustaleń podtrzymał swoje stanowisko. Jak jednak wyjaśniono w motywie 40, organy orzekające WTO stwierdziły, że odwołanie się przez Komisję do tego artykułu i jego zastosowanie nie były sprzeczne z zasadami WTO. W związku z powyższym Komisja odrzuciła ten argument.

4.2.   Pułap zysku

(42)

Chociaż zespół orzekający WTO podtrzymał kwotę zysku określoną przez UE zgodnie z art. 2.2.2 ppkt iii) Porozumienia antydumpingowego, w sprawozdaniu dotyczącym Indonezji stwierdził, że w sytuacji, w której organ ustala zysk na podstawie innej uzasadnionej metody zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego, zgodnie z Porozumieniem antydumpingowym organ ten powinien zapewnić, aby zysk ten nie przekraczał zysku zwykle uzyskiwanego przez innych eksporterów tej samej ogólnej kategorii produktów w danym państwie. Zdaniem zespołu orzekającego UE nie udało się ustalić takiego pułapu zysku.

(43)

W celu określenia pułapu zysku zgodnie z art. 2.2.2 ppkt iii) Porozumienia antydumpingowego konieczne jest określenie przedsiębiorstw wytwarzających produkty, które można zakwalifikować jako należące do „tej samej ogólnej kategorii” jako biodiesla.

(44)

W sprawozdaniu dotyczącym Indonezji w pkt 7.62 zespół orzekający stwierdził, że „art. 2.2.2 ppkt iii) Porozumienia antydumpingowego nie obejmuje szczególnego wymogu, by organ prowadzący dochodzenie w określony sposób ustalał, jakie produkty należą do tej samej ogólnej kategorii produktów w celu określenia zysku zwykle uzyskiwanego”; zespół orzekający zgodził się z Unią Europejską, że „zakres produktów w tej samej ogólnej kategorii niekoniecznie musi być rozumiany szeroko”. W pkt 7.63 zespół orzekający dodał, że „jego zdaniem rozsądny i obiektywny organ może uznać, że ta sama ogólna kategoria produktów jest kategorią węższą”.

(45)

Na podstawie ustaleń zawartych w sprawozdaniu dotyczącym Indonezji Komisja ponownie przeanalizowała dostępne jej dane, które można wykorzystać do określenia pułapu zysku, zarówno w odniesieniu do Argentyny, jak i Indonezji. Komisja uznała, że dostępne są dwa zestawy danych, które wchodziłyby w zakres tej samej ogólnej kategorii produktów.

(46)

Pierwszy zestaw danych został dostarczony przez przedsiębiorstwa objęte próbą w ramach pierwotnego dochodzenia. Art. 2.2.2 Porozumienia antydumpingowego przewiduje, że kwota zysku dla „eksportera lub producenta objętego dochodzeniem” jest ograniczona zgodnie z art. 2.2.2 ppkt iii) przez kwotę zysku zwykle uzyskiwaną przez „innych eksporterów lub producentów przy sprzedaży produktów tej samej ogólnej kategorii”. Najwęższa interpretacja tej samej ogólnej kategorii produktów w ramach przedmiotowego artykułu byłaby ograniczona do tego samego produktu, tj. biodiesla. Dane potrzebne do obliczenia pułapu zysku w oparciu o zyski uzyskane przez producentów biodiesla w Indonezji i Argentynie są dla Komisji łatwo dostępne, ponieważ zostały jej dostarczone przez przedsiębiorstwa objęte próbą podczas pierwotnego dochodzenia.

(47)

Fakt, że zyski faktycznie uzyskane przez przedsiębiorstwa objęte próbą nie zostały wykorzystane do ustalenia marży zysku dla każdego z tych producentów zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, nie uniemożliwia Komisji korzystania z tych danych w celu ustalenia pułapu zysku na podstawie art. 2 ust. 6 lit. c). Wynika to z brzmienia sprawozdania dotyczącego Indonezji, w którym w pkt 7.65 zespół orzekający nie zgadza się z argumentem, zgodnie z którym „zysk zwykle uzyskiwany” w art. 2.2.2 ppkt iii) Porozumienia antydumpingowego oznacza, że organ prowadzący dochodzenie może pominąć zysk uzyskany ze sprzedaży uznany za niezgodny z normalną praktyką handlową. Jeden z indonezyjskich producentów eksportujących – PT Cermerlang Energi Perkasa – również stwierdził w swoim oświadczeniu, że zgodnie ze sprawozdaniem dotyczącym Indonezji Komisja, obliczając pułap zysku, nie może zignorować zysku uzyskanego z krajowej sprzedaży biodiesla w Indonezji na tej podstawie, że nie został on uznany za uzyskany w zwykłym obrocie handlowym.

(48)

Zgodnie z tą wąską interpretacją kategorii produktów w zakresie biodiesla Komisja obliczyła pułap zysku dla poszczególnych producentów, stosując kwotę zysku uzyskanego przez pozostałych producentów objętych dochodzeniem. Na przykład, aby obliczyć kwotę zysku dla indonezyjskiego producenta Wilmar, wykorzystano średnią ważoną zysków osiągniętych przez innych zbadanych i zweryfikowanych indonezyjskich producentów P.T. Ciliandra, P.T. Musim Mas oraz P.T. Pelita. Z kolei w przypadku P.T. Ciliandra wykorzystano średnią ważoną zysków osiągniętych przez Wilmar, P.T. Musim Mas oraz P.T. Pelita. Tę samą metodę zastosowano do obliczenia pułapu zysku dla objętych dochodzeniem zweryfikowanych producentów argentyńskich.

(49)

Drugi zestaw danych obejmuje dane dotyczące producentów innych niż producenci objęci dochodzeniem; dane te zostały przekazane Komisji podczas pierwotnego dochodzenia. Jeden z indonezyjskich producentów objętych dochodzeniem przedstawił dane przedsiębiorstwa powiązanego dotyczące sprzedaży mieszanek biodiesla i mineralnego oleju napędowego, a także sprzedaży oleju napędowego i żeglugowego oleju napędowego („inne paliwa”). Stwierdzono, że marża zysku w przypadku tej sprzedaży wynosiła 10,2 %. Gdyby jako pułap zysku zastosowano tę marżę zysku, doprowadziłoby to prawdopodobnie do marginesu dumpingu równego zeru lub marginesu de minimis w przypadku wszystkich przedsiębiorstw w Indonezji. Jednak te niezweryfikowane dane dotyczyły tylko jednego producenta w Indonezji; inni indonezyjscy lub argentyńscy producenci nie udostępnili Komisji podobnych danych. Jako że dostępne dane nie mogą zostać zastosowane w sposób spójny do obu państw, Komisja uznała, że wykorzystanie danych tylko od jednego producenta w jednym państwie jest nieodpowiednie do ustalenia pułapu zysku. Ponadto po wznowieniu dochodzenia Komisja nie miała możliwości, by w terminie zweryfikować dokładność dostarczonych danych i leżących u ich podstaw obliczeń. Jako że poziom dumpingu – jak stwierdzono w motywie 62 – kształtuje się, ogólnie rzecz biorąc, na poziomie de minimis, oraz jako że stosownie do tej sytuacji zakończono dochodzenie dla wszystkich przedsiębiorstw, Komisja w każdym razie nie uznała za konieczne, by wykorzystać na potrzeby ustalenia pułapu zysku niezweryfikowane, zgłoszone dane dotyczące zysku, odnoszące się do sprzedaży mieszanek biodiesla z mineralnym olejem napędowym. Zamiast tego Komisja uznała, że bardziej odpowiednie będzie oparcie się na danych, które dostarczono i zweryfikowano w trakcie pierwotnego dochodzenia.

(50)

Dwóch producentów eksportujących z Indonezji – Wilmar i PT Pelita Agung Agrindustri – oraz władze Indonezji stwierdziły, że swoboda uznania Komisji w zakresie wyboru danych wykorzystanych do określenia pułapu zysku jest ograniczona z uwagi na ustalenia zespołu orzekającego zawarte w sprawozdaniu dotyczącym Indonezji. Po ujawnieniu ustaleń Wilmar podtrzymał to stanowisko. Według tych zainteresowanych stron Komisja powinna wykorzystać albo zyski ze sprzedaży mieszanek biodiesla z mineralnym olejem napędowym, albo zyski uzyskane ze sprzedaży oleju napędowego i żeglugowego oleju napędowego. Żadne z ustaleń sprawozdania dotyczącego Indonezji nie uniemożliwia jednak Komisji wykorzystania innych dostępnych danych. Zespół orzekający stwierdził w pkt 7.70, że władze UE mogły wziąć tę sprzedaż pod uwagę w celu określenia pułapu zysku, a w pkt 7.72, że władze UE powinny były wziąć pod uwagę również sprzedaż olejów napędowych i żeglugowego oleju napędowego przez [[***]] w celu określenia pułapu zysku. Użycie słów „mogły” i „powinny” w sprawozdaniu dotyczącym Indonezji wskazuje, że zdaniem zespołu orzekającego Komisja musiała rozważyć, czy można by wykorzystać te dane do ustalenia pułapu zysków, zamiast pomijać te informacje na podstawie błędnej interpretacji wyrażenia „zysk zwykle uzyskiwany”. Analiza tej sprzedaży została obecnie uwzględniona w motywie 49 i wykorzystanie tej konkretnej sprzedaży nie zostało ani uznane za właściwe, ani za konieczne.

(51)

W swoich uwagach EBB przedstawiła alternatywny zestaw danych, który Komisja mogłaby wykorzystać do obliczenia pułapu zysku. Dane te dotyczyły trzech przedsiębiorstw, które nie produkowały lub nie sprzedawały produktu objętego postępowaniem w jednym z krajów objętych dochodzeniem w okresie objętym dochodzeniem. Z publicznie dostępnych informacji i informacji przekazanych przez dwóch producentów eksportujących z Indonezji wyraźnie wynika, że wszystkie trzy przedsiębiorstwa nie mają siedziby w Indonezji, ale w Malezji i w Singapurze. Dane przekazane przez EBB to dane zagregowane pochodzące ze sprawozdań rocznych lub zapowiedzi wyników odnośnych przedsiębiorstw, obejmujące marże zysku dla potencjalnie szerokiego zakresu produktów i przedsiębiorstw powiązanych.

(52)

Komisja nie zgadza się, że dane te stanowią odpowiednią podstawę do ustalenia pułapu zysku. Główne produkty tych przedsiębiorstw to olej palmowy i produkty takie jak kwasy tłuszczowe, gliceryna, nawozy, cukier i melasa, stearyna, masło kakaowe lub oleochemikalia. Niektóre przedsiębiorstwa świadczą również usługi niepowiązane, takie jak obsługa nieruchomości mieszkalnych, zarządzanie zasobami finansowymi lub obsługa techniczna linii kolejowych. Nie można uznać, że produkty tych przedsiębiorstw należą do tej samej ogólnej kategorii produktów, co produkt objęty postępowaniem, czyli biodiesel. Dotyczy to w szczególności oleju palmowego, jest to bowiem surowiec wykorzystywany jako główny składnik do produkcji biodiesla. Komisja uważa, że włączenie tego produktu do tej samej ogólnej kategorii co biodiesel pociągałoby za sobą zbyt szeroką interpretację tej kategorii. W związku z tym Komisja odrzuciła wykorzystanie proponowanych danych.

(53)

W niedawno zakończonym dochodzeniu antydumpingowym w sprawie przywozu biodiesla z Indonezji do Stanów Zjednoczonych władze Stanów Zjednoczonych obliczyły marżę zysku w wysokości 6,15 % (19). Komisja przeanalizowała, czy ta liczba może być wykorzystana jako pułap zysku. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że pochodzi ona ze sprawozdań finansowych producenta działającego w Niemczech, Komisja nie mogła wykorzystać tych danych.

(54)

Podsumowując, metoda określona w motywach 46–48 jest zgodna z logiką art. 2.2.2 ppkt iii) Porozumienia antydumpingowego i wykorzystuje dane znane i dostępne w aktach sprawy Komisji bez konieczności dalszego dochodzenia. Uznaje się zatem, że metoda ta jest w przedmiotowej sprawie najbardziej odpowiednia.

(55)

Wykorzystanie tej metody przynosi następujące wyniki: w przypadku Argentyny wszyscy zaangażowani producenci mieli rzeczywistą marżę zysku przewyższającą 15 %, którą – jak wyjaśniono w motywach 39 i 40 – wykorzystano w dochodzeniu pierwotnym. Średnia ważona dowolnej kombinacji tych marż zysku również dawałaby zawsze pułap zysku przekraczający 15 %. Oznacza to, że marża zysku wynosząca 15 %, która została określona w pierwotnym dochodzeniu, jest niższa od indywidualnych pułapów zysku i w związku z tym jest marżą zysku, jaką należy zastosować do obliczenia marginesów dumpingu.

(56)

W przypadku Indonezji marże zysku rzeczywiście osiągane przez producentów objętych dochodzeniem były wyższe niż 15 % dla wszystkich przedsiębiorstw z wyjątkiem jednego. Jako że do obliczenia indywidualnych pułapów zysku stosuje się średnią ważoną, ta marża zysku poniżej 15 % prowadzi do pułapu zysku dla niektórych producentów na poziomie poniżej 15 % i w związku z tym wymaga korekty w dół części marż zysku wykorzystanych do obliczenia marginesów dumpingu. W przypadku jednego przedsiębiorstwa pułap zysku wynosił powyżej 15 %, co oznacza, że należy stosować marżę zysku w wysokości 15 %. W przypadku pozostałych trzech przedsiębiorstw pułap zysku wyniósł poniżej 15 %, co oznacza, że marża zysku stosowana do obliczenia wartości normalnej nie może być wyższa niż ten pułap. Zastosowanie powyższej metody prowadzi do następujących wyników:

Tabela 1

Przedsiębiorstwo

Marża zysku

P.T. Ciliandra Perkasa, Dżakarta

15 %

P.T. PT. Musim Mas, Medan

12,87 %

P.T. PT. Pelita Agung Agrindustri, Medan

14,42 %

PT Wilmar Bioenergi Indonezja, Medan P.T. PT Wilmar Nabati Indonezja, Medan

14,42 %

4.3.   Podwójne liczenie

(57)

Zespół orzekający w sprawozdaniu dotyczącym Indonezji stwierdził, że UE nie skonstruowała ceny eksportowej jednego z indonezyjskich producentów eksportujących – P.T. Musim Mas – na podstawie ceny, po której przywożony biodiesel produkowany przez P.T. Musim Mas był po raz pierwszy odsprzedawany niezależnym nabywcom w UE zgodnie z wymogami art. 2.3 Porozumienia antydumpingowego;

(58)

Pewien rodzaj biodiesla (biodiesel bazujący na destylacie kwasów tłuszczowych oleju palmowego) kwalifikuje się do „podwójnego liczenia” na potrzeby zgodności z obowiązującymi celami UE w zakresie mieszania biodiesla. W związku z tym przedsiębiorstwa zajmujące się mieszaniem w UE muszą wykorzystywać jedynie połowę tego rodzaju biodiesla w celu spełnienia obowiązujących celów UE w zakresie mieszania biodiesla. Jako że ten rodzaj biodiesla jest w związku z tym bardziej wartościowy dla klientów, producent tego biodiesla może podwyższyć cenę płaconą przez klienta. W tym konkretnym przypadku podwójne liczenie dotyczy wywozu P.T. Musim Mas na rzecz klientów we Włoszech. W pierwotnym dochodzeniu przy konstruowaniu ceny eksportowej biodiesla UE nie wzięła pod uwagę wyższej ceny płaconej przez klientów.

(59)

W świetle ustaleń WTO, zgodnie z którymi UE nieprawidłowo nie wzięła pod uwagę wyższej ceny płaconej przez klientów we Włoszech, Komisja dokonała ponownej oceny obliczeń i odpowiednio dostosowała cenę eksportową dla P.T. Musim Mas.

4.4.   Ponownie obliczone marginesy dumpingu

(60)

Skorygowane stawki celne w odniesieniu do wszystkich eksporterów z Indonezji i Argentyny w świetle wyroków Sądu Unii Europejskiej oraz ustaleń i zaleceń przedstawionych w sprawozdaniach dotyczących Indonezji i Argentyny, wyrażone w cenach CIF na granicy Unii przed ocleniem, są następujące:

Tabela 2

Państwo

Przedsiębiorstwo

Margines dumpingu

Indonezja

P.T. Ciliandra Perkasa, Dżakarta

– 4,0 %

P.T. PT. Musim Mas, Medan

– 4,7 %

P.T. PT. Pelita Agung Agrindustri, Medan

4,4 %

PT Wilmar Bioenergi Indonezja, Medan P.T. PT Wilmar Nabati Indonezja, Medan

6,2 %

Argentyna

Louis Dreyfus Commodities SA, Buenos Aires

4,5 %

Molinos Agro SA, Buenos Aires Oleaginosa Moreno Hermanos SACIFI y A, Bahia Blanca Vicentin SAIC, Avellaneda

6,6 %

Aceitera General Deheza SA, General Deheza Bunge Argentina SA, Buenos Aires

8,1 %

(61)

Ze względu na wysokie ujemne marginesy dumpingu w przypadku dwóch z czterech objętych próbą indonezyjskich przedsiębiorstw Komisja sprawdziła, czy średni ważony margines dumpingu dla całego kraju, z uwzględnieniem marginesów ujemnych, znajdował się powyżej poziomu de minimis zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.

(62)

Poziom dumpingu w próbie indonezyjskiej, wyrażony jako odsetek wartości CIF wywozu przedsiębiorstw objętych próbą, wynosił 1,6 %, tj. mniej niż próg de minimis wynoszący 2 %.

(63)

Biorąc pod uwagę margines dumpingu de minimis dla całego kraju, dochodzenie w odniesieniu do przywozu biodiesla z Indonezji należy zakończyć bez wprowadzania środków.

5.   ZWERYFIKOWANE USTALENIA DOTYCZĄCE SZKODY NA PODSTAWIE SPRAWOZDAŃ

(64)

W sprawozdaniach dotyczących Argentyny stwierdzono między innymi, że UE działała w sposób niezgodny z art. 3.1 i art. 3.4 Porozumienia antydumpingowego przy badaniu wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na dany przemysł krajowy w zakresie mocy produkcyjnych i ich wykorzystania.

(65)

W rozporządzeniu zmieniającym, które zostało przyjęte po publikacji sprawozdań dotyczących Argentyny, kwestia ta została omówiona w motywach 87–123 (20). Ani wyroki Sądu, ani sprawozdanie dotyczące Indonezji nie zawierają ustaleń, które wymagałyby dokonania ponownej oceny tej analizy; analiza pozostaje w związku z tym bez zmian.

(66)

W pierwotnym dochodzeniu uznano, że należy przeprowadzić łączną ocenę przywozu z Argentyny i Indonezji, ponieważ w momencie tego dochodzenia warunki określone w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego były spełnione. Dlatego też wnioski dotyczące szkody i związku przyczynowego opierały się na łącznym wpływie przywozu biodiesla z obu przedmiotowych państw. Powyższe warunki nie są już jednak spełnione, ponieważ ustalono, że ogólnokrajowy poziom dumpingu w przypadku Indonezji jest niższy od poziomu de minimis wynoszącego 2 %.

(67)

Należy zatem ustalić, czy analiza związku przyczynowego ograniczona do przywozu biodiesla z Argentyny po cenach dumpingowych doprowadziłaby do stwierdzenia związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł unijny.

5.1.   Ustalenia dotyczące szkody

(68)

Metoda, która leży u podstaw analizy szkody przeprowadzonej w rozporządzeniu w sprawie ceł ostatecznych, nie ma wpływu na ustalenia zawarte w wyrokach Sądu ani w sprawozdaniu dotyczącym Indonezji, jeżeli chodzi o Argentynę. W związku z tym odpowiednie ustalenia zawarte w rozporządzeniu w sprawie ceł ostatecznych pozostają w mocy.

(69)

W okresie badanym całkowita produkcja unijna wynosiła około 9 052 871 ton, a konsumpcja biodiesla w Unii wzrosła o 5 %. W okresie badanym wielkość przywozu z Argentyny wzrosła łącznie o 41 %; jej udział w rynku wzrósł w tym samym okresie z 7,7 % do 10,8 %. Chociaż ceny przywozu biodiesla z Argentyny znacznie wzrosły w okresie badanym, były nadal znacznie niższe niż ceny przemysłu unijnego w tym samym okresie. Różnica między cenami Argentyny i cenami unijnymi, wyrażona jako odsetek średniej ważonej ceny ex-works przemysłu unijnego, tj. margines podcięcia cenowego, wynosiła od 4,5 % do 9,1 %. W 2009 r. rentowność przemysłu unijnego wynosiła 3,5 %, następnie spadła do poziomu strat i wyniosła w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem (od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia 30 czerwca 2012 r.) – 3,5 %.

(70)

Analiza przeprowadzona w rozporządzeniu w sprawie ceł ostatecznych wyraźnie wskazuje, że przemysł unijny doznał istotnej szkody w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Podczas gdy konsumpcja wzrosła, przemysł unijny tracił udział w rynku i spadała jego rentowność. W tym samym czasie udział w rynku przywozu zwiększył się, podcinając ceny producentów unijnych.

5.2.   Zmienione ustalenia dotyczące związku przyczynowego

(71)

Jak wyjaśniono w pkt 5.1, stwierdzono, że cały przywóz z Argentyny do Unii w okresie objętym dochodzeniem był dokonywany po cenach dumpingowych. Ustalenia zawarte w rozporządzeniu w sprawie ceł ostatecznych wykazały również, że przywóz po niskich cenach dumpingowych z Argentyny znacznie wzrósł pod względem wielkości (o 41 % w okresie objętym postępowaniem), co na koniec tego okresu doprowadziło do wzrostu udziału w rynku o 3 punkty procentowe.

(72)

Mimo wzrostu konsumpcji o 5 % przemysł unijny w okresie badanym stracił 5,5 punktów procentowych udziału w rynku. Chociaż średnie ceny przywozu towarów po cenach dumpingowych z Argentyny wzrosły o 54 % w okresie badanym, były nadal znacznie niższe niż ceny przemysłu unijnego w tym samym okresie. Przywóz po cenach dumpingowych doprowadził do podcięcia cen stosowanych przez przemysł unijny, a średni margines podcięcia w okresie objętym dochodzeniem wyniósł 8 %.

(73)

Ponieważ dochodzenie w odniesieniu do Indonezji zostało zakończone, jak wyjaśniono w motywach 60–63, przywóz z Indonezji należy ocenić oddzielnie, jako kolejny czynnik, który również mógł spowodować szkodę.

(74)

Skorygowane dane liczbowe dotyczące przywozu z państw trzecich (w tym Indonezji) przedstawiają się następująco:

Tabela 3

 

 

2009

2010

2011

Okres objęty dochodzeniem

Sprzedaż producentów unijnych

Wielkość sprzedaży (w tonach)

9 454 786

9 607 731

8 488 073

9 294 137

Indeks: 2009 = 100

100

102

90

98

Udział w rynku

84,7 %

83,3 %

76,1 %

79,2 %

Indeks: 2009 = 100

100

98

90

94

Przywóz z Argentyny

Przywóz ogółem (w tonach)

853 589

1 179 285

1 422 142

1 263 230

Indeks: 2009 = 100

100

138

167

148

Udział w rynku

7,7 %

10,2 %

12,7 %

10,8 %

Indeks: 2009 = 100

100

135

167

141

Przywóz z Indonezji

Przywóz ogółem (w tonach)

157 915

495 169

1 087 518

995 663

Indeks: 2009 = 100

100

314

689

631

Udział w rynku

1,4 %

4,3 %

9,7 %

8,5 %

Indeks: 2009 = 100

100

303

689

600

Pozostałe państwa trzecie

Przywóz ogółem (w tonach)

699 541

256 327

161 973

175 370

Indeks: 2009 = 100

100

37

23

25

Udział w rynku

6,3 %

2,2 %

1,5 %

1,5 %

Indeks: 2009 = 100

100

35

23

24

(75)

W następstwie nałożenia środków na przywóz z USA w 2009 r. oraz dochodzenia w sprawie obejścia środków dotyczącego przywozu wysyłanego z Kanady w 2010 r. nastąpił znaczny spadek przywozu ze Stanów Zjednoczonych, Norwegii i Korei Południowej. Z drugiej strony przywóz z Indonezji zwiększył swój udział z 1,4 % do 8,5 %, co stanowi wzrost o 500 % w okresie badanym. Jednocześnie przemysł unijny odnotował spadek udziału w rynku z 84,7 % do 79,2 %.

(76)

Podobnie przywóz z Indonezji w badanym okresie zwiększył się ponad pięciokrotnie, podczas gdy sprzedaż przemysłu unijnego spadała. Z dokładniejszej analizy wynika, że w 2010 r. wielkość sprzedaży przywozu z Indonezji wzrosła o 214 %. W tym samym roku wielkość sprzedaży przemysłu unijnego wzrosła o 2 %. Dopiero w roku następnym wielkość sprzedaży przemysłu unijnego gwałtownie spadła, co zbiegło się z dalszym wzrostem przywozu z Indonezji o 119 % w latach 2010–2011.

Tabela 4

Cena za tonę (EUR)

2009

2010

2011

Okres objęty dochodzeniem

UE

797

845

1 096

1 097

Wskaźnik: 2009 = 100

100

106

137

138

Argentyna

629

730

964

967

Wskaźnik: 2009 = 100

100

116

153

154

Indonezja

597

725

864

863

Wskaźnik: 2009 = 100

100

121

145

145

Pozostałe państwa trzecie (z wyłączeniem Indonezji)

527

739

1 037

1 061

Wskaźnik: 2009 = 100

100

140

197

201

(77)

Średnie ceny przywozu z Indonezji były ponadto znacznie niższe niż ceny przemysłu unijnego i ceny przywozu z Argentyny w całym okresie badanym. Ponieważ istnieją jednak pewne różnice między produktem z Indonezji i produktem na rynku unijnym, cenę eksportową należy dostosować, aby odzwierciedlić stosunki konkurencyjne między tymi dwoma produktami.

(78)

W motywach od 93–97 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja przeprowadziła korektę cen poprzez uwzględnienie różnicy w cenie na rynku unijnym między sprzedażą biodiesla o temperaturze zablokowania zimnego filtra (CFPP) 13 (odzwierciedlającej jakość indonezyjską) a sprzedażą biodiesla o temperaturze CFPP wynoszącej 0 (odzwierciedlającej jakość UE). Nawet po dokonaniu tej korekty indonezyjskie ceny eksportowe nadal podcinają ceny unijne o 4 %.

(79)

W sprawozdaniu dotyczącym Indonezji zespół orzekający stwierdził jednak w pkt 7.158–159, że ta korekta cen nie odzwierciedlała odpowiednio złożoności w relacjach konkurencyjnych między importowanym indonezyjskim biodieslem a mieszanym produktem sprzedawanym przez przemysł unijny. Zespół nie przedstawił bardziej precyzyjnych wskazówek dotyczących metody pomiaru tej relacji.

(80)

Komisja zauważyła, że istnieje bardzo szeroka gama możliwości mieszania różnych rodzajów biodiesla z indonezyjskim biodieslem, aby uzyskać porównywalny produkt unijny. Z tego względu obliczenie danych dotyczących cen w odniesieniu do różnych rodzajów mieszanek biodiesla w okresie objętym dochodzeniem jest praktycznie niemożliwe. Europejscy producenci biodiesla uważają ponadto, że pierwotna korekta cen, w wyniku której podcięcie cenowe wyliczono na 4 %, odpowiednio odzwierciedlała stosunek konkurencyjny. Sam zespół orzekający wskazał wreszcie w pkt 7.159, że bardziej złożona analiza mogła nadal uzasadniać ustalenie, że przywóz z Indonezji miał znaczący wpływ na podcięcie cenowe produktu mieszanego przemysłu unijnego. Komisja stwierdziła zatem, że indonezyjski wywóz w okresie objętym dochodzeniem podcinał ceny UE o co najmniej 4 %.

(81)

W celu ustalenia związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł unijny należy wykazać, zgodnie z art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego, że przywóz po cenach dumpingowych wyrządził istotną szkodę przemysłowi unijnemu, natomiast szkoda spowodowana przez inne znane czynniki nie została przypisana przywozowi po cenach dumpingowych. Pojęcie związku przyczynowego jest interpretowane w sposób zgodny z zasadami WTO, co oznacza, że należy ustalić, czy istnieje rzeczywisty i znaczący związek przyczynowy między przywozem towarów po cenach dumpingowych a szkodą dla przemysłu krajowego (21). W motywie 189 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych wyciągnięto wniosek, że nie przedstawiono żadnych dowodów na to, że wpływ innych czynników, rozpatrywanych osobno bądź łącznie, nie był na tyle znaczący, aby spowodować zerwanie związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych z Argentyny i Indonezji łącznie a szkodą poniesioną przez przemysł unijny.

(82)

Jednakże w świetle faktów i zmienionej analizy przedstawionej w motywach 71–80 w następstwie ograniczenia analizy do przywozu z Argentyny wniosek ten również musiał zostać zmieniony.

(83)

W okresie objętym dochodzeniem prawie połowa całego przywozu do Unii pochodziła z Indonezji po cenie niższej niż ceny unijne oraz ceny argentyńskie. Co ważniejsze, gwałtowny wzrost wielkości przywozu z Indonezji oraz jego udziału w rynku w znacznym stopniu przyczyniły się do istotnej szkody poniesionej przez przemysł unijny.

(84)

Wpływ wywozu z Indonezji dodano do innych czynników określonych w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, do których należą między innymi nadwyżka mocy produkcyjnych przemysłu unijnego i szkoda powstała z własnej winy (motywy 132–140 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych).

(85)

Na tej podstawie Komisja stwierdziła, że wpływ przywozu biodiesla z Indonezji do Unii i inne czynniki określone w poprzednim motywie przyczyniły się do szkody poniesionej przez przemysł unijny w takim stopniu, że nie można stwierdzić, że istnieje rzeczywisty i istotny związek przyczynowy między przywozem towarów po cenach dumpingowych z Argentyny a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny.

(86)

W następstwie ujawnienia EBB stwierdziła, że rodzaj szkody spowodowanej przez inne czynniki, w tym przywóz z Indonezji, nie łagodzi związku przyczynowego między istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny a przywozem z Argentyny. Ponadto stwierdziła, że Komisja zastosowała w swojej analizie błędną normę, opartą rzekomo o założenie, że przywóz towarów po cenach dumpingowych z Argentyny powinien być zasadniczą lub jedyną przyczyną istotnej szkody, nie zaś tylko jedną z przyczyn szkody. Zdaniem EBB wystarczające byłoby wykazanie, że przywóz z Argentyny miał negatywny wpływ na przemysł unijny; nie musiałby on być jedynym lub najważniejszym czynnikiem powodującym poniesioną szkodę. Mając na uwadze fakt, że wielkość przywozu z Argentyny w badanym okresie (od 2009 r. do połowy 2012 r.) była wyższa niż wielkość przywozu z Indonezji, a także fakt, że podcięcie przez Argentynę cen przemysłu unijnego o 8 % było wyższe niż podcięcie przez Indonezję (o 4 %), przywóz z Argentyny miał, zdaniem EBB, wyraźny negatywny wpływ na sytuację przemysłu unijnego, co jest wystarczające dla ustalenia związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych z Argentyny a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny.

(87)

W tym względzie Komisja zauważa po pierwsze, że już wyjaśniła zastosowaną normę prawną w motywie 81. W tym motywie nie ma żadnej wzmianki o pojęciu „zasadniczej” lub „głównej” przyczyny na potrzeby analizy związku przyczynowego. Norma prawna opiera się na art. 3 ust. 6 oraz 7 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym należy wykazać, że przywóz po cenach dumpingowych powoduje szkodę, przy jednoczesnym przeanalizowaniu innych czynników, dzięki czemu szkoda spowodowana przez te inne czynniki nie zostaje przypisana przywozowi po cenach dumpingowych. Po drugie, EEB twierdzi, że kryterium określające, czy przywóz po cenach dumpingowych miał „negatywny wpływ na przemysł unijny” nie znajduje odzwierciedlenia w ramach prawnych. W rzeczywistości, właściwy tekst prawny nakazuje ustalenie, czy istniał „rzeczywisty i znaczący związek” między przywozem towarów po cenach dumpingowych z Argentyny a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny.

(88)

Komisja jest zdania, że fakty będące do dyspozycji nie pozwalają na wyciągnięcie takiego wniosku. W 2009 r., kiedy przemysł unijny doświadczył już znacznego przywozu z Argentyny, ale jedynie niewielkich ilości przywożonych z Indonezji, rentowność przemysłu kształtowała się na poziomie 3,5 %. Gdy przywóz z Indonezji znacznie wzrósł, rentowność osiągnęła wartość ujemną i wynosiła -2,5 % w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem. W tym względzie należy zauważyć, że przywóz z Indonezji w tym okresie wzrósł w znacznie większym stopniu niż przywóz z Argentyny (zob. tabela 3 powyżej). W związku z tym Komisja uważa, że odwoływanie się EBB wyłącznie do porównania między odpowiednim marginesem podcięcia w kontekście przywozu z Indonezji (po dostosowaniu pod względem różnic jakościowych) oraz z Argentyny nie odzwierciedla w pełni i w wystarczającym stopniu wpływu, jaki wywóz z poszczególnych krajów eksportujących miał na sytuację przemysłu unijnego, a zwłaszcza jego rentowność.

(89)

Komisja uznaje, że nie jest możliwe ustalenie rzeczywistego i istotnego związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych z Argentyny a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny, mając na względzie znaczenie innych czynników przyczyniających się do tej szkody.

(90)

Jedno przedsiębiorstwo – COFCO Argentina S.A. – zgłosiło się po publikacji rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/1578, twierdząc, że spełnia ono wszystkie trzy kryteria dla nowych producentów eksportujących określone w art. 3 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych; przedsiębiorstwo to przedstawiło dowody na poparcie tych twierdzeń. Komisja przeanalizowała wniosek i dowody. W świetle wyników wznowionego dochodzenia wniosek stał się jednak bezprzedmiotowy.

6.   WNIOSEK

(91)

Dochodzenie należy zakończyć z uwagi na fakt, iż (i) marginesy dumpingu z Indonezji są na poziomie de minimis oraz (ii) nie można ustalić, że istnieje rzeczywisty i istotny związek przyczynowy między przywozem towarów po cenach dumpingowych z Argentyny a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny, zgodnie z wymogami art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. Oznacza to, że obowiązujące środki, obowiązujące w stosunku do producentów eksportujących z Argentyny i Indonezji, którzy nie zaskarżyli skutecznie środków antydumpingowych przed Sądem, powinny zostać uchylone. W celu zapewnienia jasności i pewności prawa należy zatem uchylić rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1194/2013.

(92)

Ostateczne cła antydumpingowe zapłacone na podstawie rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1194/2013 od przywozu biodiesla z Argentyny i Indonezji oraz cła tymczasowe ostatecznie pobrane zgodnie z art. 2 tego rozporządzenia powinny zostać zwrócone lub umorzone w zakresie, w jakim dotyczą przywozu biodiesla sprzedawanego na wywóz do Unii przez przedsiębiorstwa, które skutecznie zaskarżyły to rozporządzenie przed sądem, tj. argentyńskich producentów eksportujących: Unitec Bio SA, Molinos Rio de la Plata SA, Oleaginosa Moreno Hermanos SACIFI y A, Vicentin SAIC, Aceitera General Deheza SA, Bunge Argentina SA, Cargill SACI, Louis Dreyfus Commodities S.A. (LDC Argentina SA); oraz indonezyjskich producentów eksportujących: PT Pelita Agung Agrindustri, PT Ciliandra Perkasa, PT Wilmar Bioenergi Indonesia, PT Wilmar Nabati Indonesia, PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas). Wnioski o zwrot lub umorzenie należy składać do krajowych organów celnych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa celnego.

(93)

Po ujawnieniu ustaleń PT Cermerlang Energi Perkasa stwierdziło, że zwrot lub umorzenie ceł antydumpingowych powinny być dostępne dla wszystkich przedsiębiorstw, które były takimi cłami obciążone, nie zaś jedynie dla tych przedsiębiorstw, które skutecznie zakwestionowały rozporządzenie na drodze sądowej. Przedsiębiorstwo stwierdziło również, że uchylić należy nie tylko rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1194/2013, ale również zmieniające je rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1578.

(94)

W pierwszym rzędzie Komisja przypomniała, że rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1578 jedynie zmieniło rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1194/2013. W związku z tym, że to ostatnie zostało uchylone, rozporządzenie zmieniające staje się nieważne i traci moc. Z tego powodu nie ma potrzeby wyraźnego uchylenia także tego rozporządzenia. Po drugie, uchylenie rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1194/2013 na drodze sądowej ma zastosowanie jedynie do tych przedsiębiorstw, które zakwestionowały to rozporządzenie przed sądem. Stosownie do tego, cła antydumpingowe nałożone na inne przedsiębiorstwa zostały zgodnie z prawem pobrane na podstawie prawa Unii. W zakresie, w jakim w sprawozdaniu WTO dotyczącym Indonezji stwierdzono, że należy zapewnić zgodność działań antydumpingowych nałożonych na przywóz z Indonezji ze zobowiązaniami Unii w ramach WTO, Komisja uzgodniła z Indonezją wdrożenie tych ustaleń do października 2018 r. Zgodnie z ogólnymi zasadami rozstrzygania sporów przez WTO, wdrożenie to będzie skuteczne dopiero od dnia wejścia w życie. W związku z tym Komisja odrzuciła argument, że również te cła powinny zostać zwrócone lub umorzone.

(95)

W świetle niedawnego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości (22) właściwe jest ponadto ustalenie wysokości odsetek za zwłokę należnych w przypadku zwrotu ceł ostatecznych, ponieważ obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych nie określają wysokości takich odsetek, a stosowanie przepisów krajowych prowadziłoby do nieuzasadnionych zakłóceń między podmiotami gospodarczymi w zależności od państwa członkowskiego, w którym dokonywana byłaby odprawa celna.

7.   UJAWNIANIE INFORMACJI

(96)

Wszystkie strony poinformowano o ustaleniach Komisji oraz wszystkim stronom wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi,

(97)

Komitet ustanowiony na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego nie wydał opinii,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, w formie czystej lub zawartych w mieszance, pochodzących z Argentyny lub Indonezji, objętych obecnie kodami CN ex 1516 20 98 (kody TARIC 1516209821, 1516209829 oraz 1516209830), ex 1518 00 91 (kody TARIC 1518009121, 1518009129 oraz 1518009130), ex 1518 00 95 (kod TARIC 1518009510), ex 1518 00 99 (kody TARIC 1518009921, 1518009929 oraz 1518009930), ex 2710 19 43 (kody TARIC 2710194321, 2710194329 oraz 2710194330), ex 2710 19 46 (kody TARIC 2710194621, 2710194629 oraz 2710194630), ex 2710 19 47 (kody TARIC 2710194721, 2710194729 oraz 2710194730), 2710 20 11, 2710 20 15, 2710 20 17, ex 3824 99 92 (kody TARIC 3824999210, 3824999212 oraz 3824999220), 3826 00 10 oraz ex 3826 00 90 (kody TARIC 3826009011, 3826009019 oraz 3826009030) („biodiesel”), zostaje niniejszym zakończone.

Artykuł 2

Ostateczne cła antydumpingowe zapłacone na podstawie rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1194/2013 od przywozu biodiesla z Argentyny i Indonezji oraz cła tymczasowe ostatecznie pobrane zgodnie z art. 2 tego rozporządzenia zostają zwrócone lub umorzone w zakresie, w jakim dotyczą przywozu biodiesla sprzedawanego na wywóz do Unii przez następujące przedsiębiorstwa:

Przedsiębiorstwo

Dodatkowy kod TARIC

Argentyna

Unitec Bio SA, Buenos Aires

C 330

Molinos Agro SA, Buenos Aires

B 784

Oleaginosa Moreno Hermanos SACIFI y A, Bahia Blanca

B 784

Vicentin SAIC, Avellaneda

B 784

Aceitera General Deheza SA, General Deheza

B 782

Bunge Argentina SA, Buenos Aires

B 782

Cargill SACI, Buenos Aires

C 330

Louis Dreyfus Commodities S.A. (LDC Argentina SA), Buenos Aires

B 783

Indonezja

PT. Pelita Agung Agrindustri, Medan

B 788

PT Ciliandra Perkasa, Dżakarta

B 786

PT Wilmar Bioenergi Indonezja, Medan

B 789

PT Wilmar Nabati Indonezja, Medan

B 789

PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas), Medan

B 787

Wnioski o zwrot lub umorzenie należy składać do krajowych organów celnych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa celnego.

O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych. W przypadku zwrotu, który daje prawo do wypłaty należnych odsetek, stosuje się stopę procentową, którą wykorzystuje Europejski Bank Centralny do jego głównych operacji refinansujących, publikowaną w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, obowiązującą pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększoną o jeden punkt procentowy.

Artykuł 3

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1194/2013 traci moc.

Artykuł 4

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2018 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 176 z 30.6.2016, s. 21.

(2)  Dz.U. L 83 z 27.3.2015, s. 6.

(3)  Dz.U. L 141 z 28.5.2013, s. 6.

(4)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 315 z 26.11.2013, s. 2).

(5)  Wyroki z dnia 15 września 2016 r., PT Musim Mas przeciwko Radzie, T-80/14; Unitec Bio SA przeciwko Radzie Unii Europejskiej, T-111/14; Molinos Río de la Plata SA i inni przeciwko Radzie Unii Europejskiej, T-112/14 do T-116/14 oraz T-119/14; Cargill SACI przeciwko Radzie Unii Europejskiej, T-117/14; LDC Argentina SA przeciwko Radzie Unii Europejskiej, T-118/14; PT Ciliandra Perkasa przeciwko Radzie Unii Europejskiej, T-120/14; PT Pelita Agung Agrindustri przeciwko Radzie Unii Europejskiej, T-121/14 (Dz.U. C 402 z 31.10.2016, s. 28).

(6)  Wyrok w sprawie PT Wilmar Bioenergi Indonesia i PT Wilmar Nabati Indonesia przeciwko Radzie Unii Europejskiej, T-139/14 (Dz.U. C 392 z 24.10.2016, s. 26).

(7)  Argentyńscy producenci eksportujący Unitec Bio SA, Molinos Rio de la Plata SA, Oleaginosa Moreno Hermanos SACIFI y A, Vicentin SAIC, Aceitera General Deheza SA, Bunge Argentina SA, Cargill SACI, Louis Dreyfus Commodities S.A. (LDC Argentina SA) i indonezyjscy producenci eksportujący PT Pelita Agung Agrindustri, PT Ciliandra Perkasa, PT Wilmar Bioenergi Indonesia, PT Wilmar Nabati Indonesia, PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas).

(8)  Postanowienia prezesa Trybunału z dnia 15 lutego 2018 r. w sprawach połączonych C-602/16 P i C-607/16 P do C-609/16 P oraz z dnia 16 lutego 2018 r. w sprawach C-603/16 P i C-606/16 P.

(9)  WTO, Sprawozdanie Organu Apelacyjnego, AB-2016-4, WT/DS473/AB/R, 6 października 2016 r., i WTO, Sprawozdanie zespołu orzekającego, WT/DS473/R, 29 marca 2016 r.

(10)  WTO, Sprawozdanie zespołu orzekającego, WT/DS480/R, 25 stycznia 2018 r.

(11)  Zawiadomienie o wszczęciu przeglądu w sprawie środków antydumpingowych obowiązujących w odniesieniu do przywozu biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji, w następstwie zaleceń i ustaleń przyjętych przez Organ Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu w sporze UE – Środki antydumpingowe nałożone na biodiesel (DS473) (Dz.U. C 476 z 20.12.2016, s. 3).

(12)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/476 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie środków, które Unia może podjąć po przyjęciu przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO sprawozdania dotyczącego zagadnień antydumpingowych i antysubsydyjnych (Dz.U. L 83 z 27.3.2015, s. 6).

(13)  Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1578 z dnia 18 września 2017 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1194/2013 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 239 z 19.9.2017, s. 9).

(14)  Zawiadomienie dotyczące wyroków Sądu z dnia 15 września 2016 r. w sprawach T-80/14, T-111/14 do T-121/14 i T-139/14 w odniesieniu do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji, i w następstwie zaleceń i ustaleń przyjętych przez Organ Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu w sporach DS473 i DS480 (UE – Środki antydumpingowe nałożone na biodiesel) (Dz.U. C 181 z 28.5.2018, s. 5).

(15)  Sprawa C-458/98 P, Industrie des poudres sphériques (IPS) przeciwko Radzie, Rec. 2000, I-08147.

(16)  Wyrok w sprawie Deichmann SE, C-256/16, ECLI:EU:C:2018:187, pkt 87.

(17)  Sprawa C-458/98 P, Industrie des poudres sphériques (IPS) przeciwko Radzie, Rec. 2000, I-08147.

(18)  Dz.U. L 141 z 28.5.2013, s. 6.

(19)  Departament Handlu USA, dochodzenie A-560-830, uzasadnienie z dnia 20 lutego 2018 r. dotyczące korekty obliczeń kosztów produkcji i wartości konstruowanej do celów sformułowania ustaleń ostatecznych – Wilmar Trading Pte. Ltd. („Cost of Production and Constructed Value Calculation Adjustments for the Final Determination – Wilmar Trading Pte. Ltd.”).

(20)  Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1578 z dnia 18 września 2017 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1194/2013 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 239 z 19.9.2017, s. 9).

(21)  Zgodnie z orzeczeniem WTO w sprawie środków wyrównawczych dotyczących niektórych politereftalanu etylenu z Pakistanu, w którym Organ Apelacyjny stwierdził, że głównym celem analizy związku przyczynowego na podstawie art. 15.5 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych jest dla organu prowadzącego dochodzenie ustalenie, czy istnieje rzeczywisty i znaczący związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy subsydiowanym przywozem a szkodą wyrządzoną przemysłowi krajowemu (sprawozdanie Organu Apelacyjnego, AB-2017-5, WT/DS486/AB/R z dnia 16 maja 2018 r., pkt 5.226).

(22)  Wyrok Trybunału z dnia 18 stycznia 2017 r. w sprawie C-365/15 Wortmann, ECLI:EU:C:2017:19, pkt 35–39.


19.10.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 262/54


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/1571

z dnia 18 października 2018 r.

w sprawie minimalnej ceny sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku w dwudziestym szóstym częściowym zaproszeniu do składania ofert w ramach procedury przetargowej otwartej rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2016/2080

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1),

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1240 z dnia 18 maja 2016 r. ustalające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do interwencji publicznej i dopłat do prywatnego przechowywania (2), w szczególności jego art. 32,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/2080 (3) otwarto sprzedaż odtłuszczonego mleka w proszku w drodze procedury przetargowej.

(2)

Na podstawie ofert otrzymanych w ramach dwudziestego szóstego częściowego zaproszenia do składania ofert należy ustalić minimalną cenę sprzedaży.

(3)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Dla dwudziestego szóstego częściowego zaproszenia do składania ofert dotyczących sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku w ramach procedury przetargowej otwartej rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2016/2080, w przypadku którego termin składania ofert upłynął dnia 16 października 2018 r., minimalną cenę sprzedaży ustala się na 123,10 EUR/100 kg.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2018 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącego,

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny

Dyrekcja Generalna ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Dz.U. L 206 z 30.7.2016, s. 71.

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/2080 z dnia 25 listopada 2016 r. otwierające sprzedaż odtłuszczonego mleka w proszku w drodze procedury przetargowej (Dz.U. L 321 z 29.11.2016, s. 45).


DECYZJE

19.10.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 262/55


DECYZJA RADY (UE) 2018/1572

z dnia 15 października 2018 r.

w sprawie stosowania przez Unię regulaminów nr 9, 63 i 92 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie jednolitych przepisów dotyczących homologacji pojazdów trójkołowych, motorowerów i zamiennych układów tłumiących wydechu dla pojazdów kategorii L w zakresie emisji hałasu

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 i 207 w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z decyzją Rady 97/836/WE (1) Unia przystąpiła do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań (2) (zwanego dalej „zrewidowanym porozumieniem z 1958 r.”).

(2)

Zharmonizowane wymagania regulaminu nr 9 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczoych (EKG ONZ) – Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów kategorii L2, L4 oraz L5 w zakresie emisji hałasu, regulaminu nr 63 EKG ONZ – Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów kategorii L1 w zakresie emisji hałasu oraz regulaminu nr 92 EKG ONZ – Jednolite przepisy dotyczące homologacji nieoryginalnych zamiennych układów tłumiących wydechu (NORESS) w pojazdach kategorii L1, L2, L3, L4 oraz L5 w zakresie ich emisji hałasu (zwanych dalej „regulaminami nr 9, 63 i 92 ONZ”) mają na celu usunięcie barier technicznych w handlu pojazdami silnikowymi pomiędzy umawiającymi się stronami zrewidowanego porozumienia z 1958 r. oraz zagwarantowanie, że pojazdy takie zapewniają wysoki poziom bezpieczeństwa i ochrony. Kategoria pojazdów L obejmuje lekkie pojazdy, takie jak rowery z napędem, motorowery dwu- lub trójkołowe, motocykle z wózkiem bocznym lub bez niego, pojazdy trójkołowe i czterokołowce.

(3)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 168/2013 (3) i rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 134/2014 (4) upoważniają do przyjęcia dopuszczalnych poziomów hałasu, wymagań dotyczących zamiennych układów wydechowych i procedur badania dwu- i trójkołowych pojazdów silnikowych i czterokołowców.

(4)

Załączniki IV, V i VI do rozporządzenia (UE) nr 168/2013 i załącznik IX do rozporządzenia (UE) nr 134/2014 zawierają wymagania dotyczące homologacji typu pojazdów kategorii L w odniesieniu do ich dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego.

(5)

W dniu przystąpienia do zrewidowanego porozumienia z 1958 r. Unia przystąpiła do szeregu regulaminów ONZ wymienionych w załączniku II do decyzji 97/836/WE; regulaminy nr 9, 63 i 92 ONZ nie zostały ujęte w tym wykazie.

(6)

Zgodnie z art. 3 ust. 3 decyzji 97/836/WE oraz zgodnie z art. 1 ust. 7 zrewidowanego porozumienia z 1958 r. Unia może podjąć decyzję o stosowaniu jednego, kilku lub wszystkich regulaminów ONZ, do których nie przystąpiła w chwili przystąpienia do zrewidowanego porozumienia z 1958 r.

(7)

W następstwie niedawnych zmian w regulaminach nr 9, 63 i 92 ONZ, dostosowujących je do odpowiednich przepisów technicznych rozporządzeń (UE) nr 168/2013 i (UE) nr 134/2014, właściwe jest obecnie, by Unia stosowała regulaminy nr 9, 63 i 92 ONZ w celu zapewnienia wspólnych, zharmonizowanych wymogów na poziomie międzynarodowym. Powinno to umożliwić unijnym przedsiębiorstwom stosowanie jednego zestawu wymagań uznanego na poziomie światowym, w szczególności w państwach będących umawiającymi się stronami zrewidowanego porozumienia z 1958 r.,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Unia Europejska stosuje regulamin nr 9 EKG ONZ – Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów kategorii L2, L4 oraz L5 w zakresie emisji hałasu, regulamin nr 63 EKG ONZ – Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów kategorii L1 w zakresie emisji hałasu oraz regulamin nr 92 EKG ONZ – Jednolite przepisy dotyczące homologacji nieoryginalnych zamiennych układów tłumiących wydechu (NORESS) w pojazdach kategorii L1, L2, L3, L4 oraz L5 w zakresie emisji hałasu.

Artykuł 2

Komisja powiadamia o niniejszej decyzji Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 15 października 2018 r.

W imieniu Rady

E. KÖSTINGER

Przewodnicząca


(1)  Decyzja Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań („zrewidowane porozumienie z 1958 r.”) (Dz.U. L 346 z 17.12.1997, s. 78).

(2)  Dz.U. L 346 z 17.12.1997, s. 81.

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 168/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów dwu- lub trzykołowych oraz czterokołowców (Dz.U. L 60 z 2.3.2013, s. 52).

(4)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 134/2014 z dnia 16 grudnia 2013 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 168/2013 w odniesieniu do wymogów w zakresie efektywności środowiskowej i osiągów jednostki napędowej oraz zmieniające jego załącznik V (Dz.U. L 53 z 21.2.2014, s. 1).


19.10.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 262/57


DECYZJA RADY (UE) 2018/1573

z dnia 15 października 2018 r.

ustanawiająca stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu UPG ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony w odniesieniu do przyjęcia decyzji Komitetu UPG w sprawie przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 i art. 218 ust. 9,

uwzględniając Wstępną umowę o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (1) (zwanej dalej „umową”),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Umowa została podpisana w imieniu Unii w dniu 28 lipca 2016 r. zgodnie z decyzją Rady (UE) 2016/1850 (2) i jest tymczasowo stosowana od dnia 15 grudnia 2016 r.

(2)

Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej („Unia”) został podpisany dnia 9 grudnia 2011 r. i wszedł w życie z dniem 1 lipca 2013 r.

(3)

Republika Chorwacji przystąpiła do umowy w dniu 8 listopada 2017 r., składając Akt przystąpienia.

(4)

Zgodnie z art. 77 umowy Komitet UPG może zdecydować o podjęciu wszelkich środków wprowadzających zmiany, które mogą okazać się konieczne w następstwie przystąpienia do Unii nowych państw członkowskich.

(5)

Należy określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do przyjęcia przez Komitet UPG, na corocznym posiedzeniu decyzji w sprawie zmian do umowy, które są niezbędne w następstwie przystąpienia do Unii Republiki Chorwacji,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w r w ramach Komitetu UPG, ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji na corocznym posiedzeniu Komitetu UPG w sprawie przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, opiera się na projekcie decyzji Komitetu UPG dołączonym do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Po przyjęciu decyzja Komitetu UPG zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 15 października 2018 r.

W imieniu Rady

F. MOGHERINI

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 287 z 21.10.2016, s. 3.

(2)  Decyzja Rady (UE) 2016/1850 z dnia 21 listopada 2008 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (Dz.U. L 287 z 21.10.2016, s. 1).


PROJEKT

DECYZJA NR …/2018 KOMITETU UPG

ustanowionego na mocy Wstępnej umowy o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony,

z dnia …

w sprawie przyjęcia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

KOMITET UPG,

uwzględniając Wstępną umowę o partnerstwie gospodarczym między Ghaną, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony ( zwanej dalej „umową”), podpisaną w Brukseli w dniu 28 lipca 2016 r., oraz tymczasowo stosowaną od dnia 15 grudnia 2016 r., a w szczególności jej art. 76, 77 i 81,

uwzględniając Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej („Unia”) oraz Akt przystąpienia do umowy złożony przez Republikę Chorwacji w dniu 8 listopada 2017 r.,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Umowa ma zastosowanie, z jednej strony, do terytoriów, na których ma zastosowanie Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i na warunkach określonych w tym Traktacie, i, z drugiej strony, do terytorium Ghany.

(2)

Zgodnie z art. 77 umowy Komitet UPG może zdecydować o podjęciu wszelkich środków wprowadzających zmiany, które mogą okazać się konieczne w następstwie przystąpienia do Unii nowych państw członkowskich,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Republika Chorwacji jako strona umowy przyjmuje i uwzględnia, w taki sam sposób jak inne państwa członkowskie Unii, teksty umowy, a także załączniki, protokoły i deklaracje do niej dołączone.

Artykuł 2

Art. 81 umowy otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 81

Autentyczne teksty

Niniejszą umowę sporządzono w dwóch egzemplarzach w następujących językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest tak samo autentyczny.”.

Artykuł 3

Unia przekazuje Ghanie chorwacką wersję językową Umowy.

Artykuł 4

1.   Postanowienia umowy mają zastosowanie do towarów wywożonych z Ghany do Republiki Chorwacji albo z Republiki Chorwacji do Ghany, które spełniają wymogi reguł pochodzenia obowiązujących na terytorium stron umowy i które w dniu 15 grudnia 2016 r. były objęte procedurą tranzytu lub były czasowo składowane w składzie celnym lub w wolnym obszarze celnym na terytorium Ghany lub Republiki Chorwacji.

2.   W przypadkach, o których mowa w ust. 1, przyznaje się traktowanie preferencyjne, pod warunkiem przedstawienia organom celnym państwa przywozu, przed upływem czterech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji, dowodu pochodzenia wystawionego z mocą wsteczną przez organy celne państwa wywozu.

Artykuł 5

Ghana zobowiązuje się, że w związku z przystąpieniem Republiki Chorwacji do Unii nie będzie wnosić żadnych roszczeń ani żądań, nie będzie korzystać ze środków odwoławczych, ani modyfikować lub wycofywać żadnych koncesji na mocy art. XXIV ust. 6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. („GATT”) lub art. XXI Układu ogólnego w sprawie handlu usługami („GATS”).

Artykuł 6

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej podpisania.

Art. 3 i 4 stosuje się jednak od dnia 15 grudnia 2016 r.

Sporządzono w …

W imieniu Ghany

W imieniu Unii Europejskiej


19.10.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 262/60


DECYZJA RADY (UE) 2018/1574

z dnia 16 października 2018 r.

w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów zaproponowanego przez Republikę Włoską

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając propozycję rządu Włoch,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dniach 26 stycznia 2015 r., 5 lutego 2015 r. i 23 czerwca 2015 r. Rada przyjęła decyzje (UE) 2015/116 (1), (UE) 2015/190 (2) i (UE) 2015/994 (3) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r.

(2)

Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z upływem kadencji Luciana D'ALFONSA,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Na stanowisko członka Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2020 r., zostaje niniejszym mianowana następująca osoba:

Giovanni LOLLI, Vicepresidente della Regione Abruzzo.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 16 października 2018 r.

W imieniu Rady

G. BLÜMEL

Przewodniczący


(1)  Decyzja Rady (UE) 2015/116 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 20 z 27.1.2015, s. 42).

(2)  Decyzja Rady (UE) 2015/190 z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 31 z 7.2.2015, s. 25).

(3)  Decyzja Rady (UE) 2015/994 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2015 r. do dnia 25 stycznia 2020 r. (Dz.U. L 159 z 25.6.2015, s. 70).


19.10.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 262/61


DECYZJA KOMISJI (UE) 2018/1575

z dnia 9 sierpnia 2018 r.

w sprawie środków na rzecz niektórych kasyn w Grecji SA.28973 – środek pomocy państwa C 16/2010 (ex NN 22/2010, ex CP 318/2009) wdrożonych przez Grecję

(notyfikowana jako dokument nr C(2018) 5267)

(Jedynie tekst w języku greckim jest autentyczny)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 108 ust. 2 akapit pierwszy,

uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),

po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z przywołanymi artykułami (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

1.   PROCEDURA

(1)

W dniu 8 lipca 2009 r. konsorcjum Loutraki AE – Club Hotel Loutraki AE (2) („skarżący” lub „kasyno Loutraki”) złożyło do Komisji Europejskiej („Komisja”) skargę dotyczącą ustawodawstwa greckiego ustanawiającego system opłat za wstęp do kasyn, twierdząc, że system ten zapewniał pomoc państwa pewnym podmiotom. W wiadomości e-mail z dnia 7 października 2009 r. skarżący zaznaczył, że nie sprzeciwia się ujawnieniu swojej tożsamości. W dniu 14 października 2009 r. odbyło się spotkanie służb Komisji z przedstawicielami skarżącego. W piśmie z dnia 26 października 2009 r. skarżący dostarczył dalszych szczegółów na poparcie swojej skargi.

(2)

W dniu 21 października 2009 r. Komisja przekazała skargę Grecji i zwróciła się do Grecji o wyjaśnienie przedstawionych w niej kwestii. W dniu 27 listopada 2009 r. Grecja udzieliła Komisji odpowiedzi.

(3)

W dniu 15 grudnia 2009 r. Komisja przekazała odpowiedź Grecji skarżącemu. W dniu 29 grudnia 2009 r. skarżący przedłożył uwagi dotyczące odpowiedzi Grecji.

(4)

W dniach 25 lutego, 4 i 23 marca oraz 13 kwietnia 2010 r. Komisja zażądała od Grecji dodatkowych informacji, na co Grecja udzieliła odpowiedzi w dniach 10 marca oraz 1 i 21 kwietnia 2010 r.

(5)

Decyzją z dnia 6 lipca 2010 r. („decyzja o wszczęciu postępowania”) Komisja powiadomiła Grecję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), dotyczącego środka wprowadzonego przez Grecję, a mianowicie pobierania niższej stawki podatkowej od opłat za wstęp do niektórych kasyn („środek”). Decyzję o wszczęciu postępowania opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (1), zaś zainteresowane strony zaproszono do zgłaszania uwag.

(6)

W dniu 4 sierpnia 2010 r. Komisja otrzymała uwagi dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania od dwóch domniemanych beneficjentów środka: kasyna Mont Parnès (3) i kasyna w Salonikach (4).

(7)

W dniu 6 października 2010 r. Komisja otrzymała uwagi Grecji na temat decyzji o wszczęciu postępowania. W dniu 12 października 2010 r. władze greckie przekazały dodatkowe informacje dotyczące kwestionowanego środka.

(8)

W pismach z dni 8 i 25 października 2010 r. skarżący przedłożył swoje uwagi na temat decyzji o wszczęciu postępowania.

(9)

Pismem z dnia 29 października 2010 r. Komisja przekazała uwagi przedłożone przez kasyno Mont Parnès i kasyno w Salonikach władzom greckim. Pismem z dnia 6 grudnia 2010 r. władze greckie przedstawiły swoje uwagi na temat uwag stron trzecich.

(10)

W dniu 24 maja 2011 r. Komisja przyjęła decyzję 2011/716/UE (5) („ostateczna decyzja z 2011 r.”), stwierdzając, że środek ten stanowił pomoc państwa niezgodną z prawem i ze wspólnym rynkiem, a także nakazując odzyskanie pomocy.

(11)

Wnioskiem złożonym w sekretariacie Sądu Unii Europejskiej w dniu 3 sierpnia 2011 r. Grecja wniosła skargę o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji z 2011 r. (sprawa T-425/11). Skargi o stwierdzenie nieważności zostały również wniesione przez Etaireia Akiniton Dimosiou AE (sprawa T-419/11), kasyno w Salonikach (sprawa T-635/11), kasyno Mont Parnès (sprawa T-14/12) i Athens Resort Casino AE Symmetochon (sprawa T-36/12), przedsiębiorstwo posiadające udziały w kasynie w Salonikach i kasynie Mont Parnès.

(12)

W wyroku z dnia 11 września 2014 r. w sprawie T-425/11, Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej (6) („wyrok z 2014 r.”), Sąd Unii Europejskiej, uznawszy, że Komisja nie wykazała istnienia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdził nieważność ostatecznej decyzji z 2011 r.

(13)

W dniu 22 listopada 2014 r. Komisja odwołała się od wyroku z 2014 r. Postanowieniem z dnia 22 października 2015 r. w sprawie C-530/14 P, Komisja Europejska/Republika Grecka (7) („postanowienie z 2015 r.”), Trybunał Sprawiedliwości oddalił odwołanie Komisji i podtrzymał wyrok z 2014 r. W rezultacie Sąd stwierdził, że skargi o stwierdzenie nieważności wniesione przez Etaireia Akiniton Dimosiou AE, kasyno w Salonikach, kasyno Mont Parnès i Athens Resort Casino AE Symmetochon przeciwko ostatecznej decyzji z 2011 r. są bezprzedmiotowe i że nie ma potrzeby ich rozpatrywania.

(14)

W konsekwencji Komisja musiała dokonać ponownej oceny środka i przyjąć nową ostateczną decyzję.

(15)

W dniu 14 kwietnia 2017 r. kasyno Loutraki wniosło nową skargę, żądając, aby Komisja przyjęła nową ostateczną decyzję uznającą środek za niezgodny z art. 108 ust. 3 TFUE oraz z rynkiem wewnętrznym i nakazującą odzyskanie pomocy.

(16)

W dniu 17 listopada 2017 r. Komisja przekazała nową skargę Grecji i zwróciła się do Grecji o przekazanie uwag. W odpowiedzi na wniosek Grecji o tłumaczenie na język grecki Komisja ponownie przesłała dokumenty w języku greckim w dniu 20 grudnia 2017 r. W dniu 26 stycznia 2018 r. Grecja udzieliła Komisji odpowiedzi.

2.   ŚRODEK PODLEGAJĄCY OCENIE

2.1.   Środek

(17)

Przedmiotowy środek obejmuje system opłat za wstęp do kasyn w Grecji, który istniał do listopada 2012 r. W ramach tego systemu opłaty za wstęp do kasyn w Grecji zostały objęte zróżnicowanym opodatkowaniem, w zależności od tego, czy kasyno stanowiło własność publiczną, czy prywatną.

(18)

Od 1995 r. wszystkie kasyna w Grecji są zobowiązane do pobierania opłaty za wstęp w wysokości 15 EUR od każdego klienta. Następnie są one zobowiązane przekazać państwu greckiemu 80 % tej ceny (12 EUR) jako podatku od wstępu do kasyn. Mają one prawo do zachowania pozostałych 20 % wysokości tej ceny (3 EUR), które uznaje się za opłatę za wydanie biletu wstępu i na pokrycie wydatków.

(19)

W praktyce, w odniesieniu do poziomu opłaty za wstęp pobieranej przez kasyna, wobec kasyn będących własnością państwa („kasyna publiczne”) i wobec kasyna w Salonikach, będącego własnością prywatną, stosowano wyjątek. Kasyna te mają obowiązek pobierania 6 EUR od każdego przyjętego przez siebie klienta. Następnie są one zobowiązane przekazać państwu greckiemu 80 % tej ceny (4,80 EUR) jako podatku od wstępu do kasyn. Mają one prawo do zachowania pozostałych 20 % wysokości tej kwoty (1,20 EUR), które uznaje się za opłatę za wydanie biletu wstępu i na pokrycie wydatków.

(20)

W rezultacie stosowania tego środka kasyna prywatne przekazują państwu 12 EUR za każdego przyjętego przez siebie klienta, natomiast kasyna publiczne i kasyno w Salonikach przykazują państwu 4,80 EUR za każdego przyjętego klienta. Prawo pod pewnymi warunkami pozwala również kasynom przyjmować klientów bez pobierania opłat. W takim przypadku nadal są one zobowiązane do płacenia państwu podatku od wstępu w wysokości 12 EUR lub 4,80 EUR od każdego przyjętego przez siebie klienta, mimo że same nie pobierają opłaty za wstęp.

2.2.   Odpowiednie przepisy prawa greckiego

(21)

Przed liberalizacją greckiego rynku kasyn w 1994 r. w Grecji prowadziły działalność tylko trzy kasyna, a mianowicie kasyno Mont Parnès, kasyno na Korfu, i kasyno na Rodos. W owym czasie kasyna te były przedsiębiorstwami publicznymi i były prowadzone jako kluby będące własnością państwa przez Grecki Urząd ds. Turystyki („EOT”) (8). Wysokość opłat za bilet wstępu pobieranych przez te kasyna została określona w drodze decyzji Sekretarza Generalnego EOT (9) i wynosiła 1 500 GRD (około 4,50 EUR) lub 2 000 GRD (około 6 EUR). Po przyjęciu przez Grecję euro w 2002 r. regulowana opłata za wstęp do kasyn publicznych wynosiła 6 EUR.

(22)

Rynek kasyn w Grecji zliberalizowano w 1994 r. na mocy ustawy 2206/1994 (10) i wówczas do trzech istniejących kasyn publicznych dołączyło sześć nowo utworzonych kasyn prywatnych. W art. 2 ust. 10 ustawy 2206/1994 przewidziano, że na pewnych obszarach opłata za wstęp do kasyn byłaby ustalana decyzją ministerialną; w tej samej decyzji określony byłby również procent tej opłaty, który stanowiłby dochody państwa greckiego. W dniu 16 listopada 1995 r. decyzją Ministra Finansów (11) („decyzja ministerialna z 1995 r.”) ustalono, że od dnia 15 grudnia 1995 r. wszystkie podmioty prowadzące kasyna, których działalność jest regulowana ustawą 2206/1994 (12), muszą pobierać opłatę za wstęp w wysokości 5 000 GRD (13) (około 15 EUR). Decyzja ministerialna z 1995 r. zawierała wymóg prawny, aby podmioty prowadzące kasyna zachowały 20 % wysokości tej kwoty, w tym stosowny podatek VAT, jako opłatę za wydanie biletu wstępu i na pokrycie wydatków; pozostała część miała stanowić podatek na rzecz państwa (14). W decyzji ministerialnej z 1995 r. przewidziano, że w szczególnych przypadkach kasyna mogą oferować wstęp bezpłatny (15). Jednak nawet w tych przypadkach kasyna musiały przekazywać 80 % regulowanej opłaty za wstęp na rzecz państwa, mimo że nie pobierały opłat za wstęp (16). Zgodnie z decyzją ministerialną z 1995 r. kasyna były zobowiązane do uiszczania tego podatku co miesiąc (17). W decyzji tej przewidziano również określone bonifikaty w odniesieniu do biletów ważnych przez 15 lub 30 dni (18). Po przyjęciu przez Grecję euro w 2002 r. regulowana standardowa opłata za wstęp do kasyn wynosiła 15 EUR.

(23)

Chociaż działalność kasyn w Grecji jest zasadniczo regulowana ustawą 2206/1994 oraz decyzją ministerialną z 1995 r., kasyno Mont Parnès, kasyna na Korfu i Rodos, będące własnością państwa, zostały zwolnione ze stosowania tej ustawy i tej decyzji do czasu udzielenia im pozwoleń przez komisję ds. kasyn. Mówiąc konkretnie, w ustawie 2160/1993 przewidziano, że kasyna te będą nadal prowadziły działalność jako kluby zarządzane przez EOT w oparciu o ustawodawstwo regulujące działalność EOT, a mianowicie ustawę 1624/1951 (19), dekret 4109/1960 (20) i ustawę 2160/1993 (21). W rezultacie kasyno Mont Parnès, kasyno na Korfu i kasyno na Rodos nadal stosowały opłatę za wstęp w wysokości 6 EUR.

(24)

Z drugiej strony wszystkie nowe kasyna prywatne powstałe po przyjęciu ustawy 2206/1994, z wyjątkiem kasyna w Salonikach, stosowały się do wspomnianej decyzji ministerialnej z 1995 r. i pobierały 15 EUR tytułem opłaty za wstęp. Chociaż kasyno w Salonikach powstało i otrzymało pozwolenie na prowadzenie działalności na mocy ustawy 2206/1994 w 1995 r., do listopada 2012 r. pobierano w nim obniżoną opłatę za wstęp w wysokości 6 EUR, stosowaną w kasynach publicznych, na mocy dekretu legislacyjnego 2687/1953 (22), który stanowi, że przedsiębiorstwa utworzone z udziałem inwestycji zagranicznych powinny być traktowane na warunkach co najmniej równie korzystnych jak warunki dotyczące innych, podobnych przedsiębiorstw w kraju (23). Od wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w 1995 r. kasyno w Salonikach podlegało obowiązkowi przekazywania państwu 80 % wartości nominalnej biletów wstępu (24).

(25)

Zdaniem Grecji przepisy szczególne mające zastosowanie do kasyn publicznych, które istniały przed przyjęciem ustawy 2206/1994, uważane są za wyjątki od ogólnych przepisów ustawy 2206/1994 i decyzji ministerialnej z 1995 r. W związku z tym do czasu otrzymania przez te kasyna pozwoleń na mocy ustawy 2206/1994 uważano, że decyzja ministerialna z 1995 r. nie ma zastosowania do kasyn publicznych ani pod względem standardowej ceny wstępu, wynoszącej 15 EUR, ani pod względem wymogu przekazywania państwu 80 % tej ceny. Nawet wówczas jednak – ponieważ uważano, że wcześniejsze decyzje EOT, w których cenę wstępu ustalono na 6 EUR, stanowią szczególny wyjątek (wcześniejsze lex specialis), który nie został zmieniony przepisami ogólnymi ustawy 2206/1994 i decyzji ministerialnej z 1995 r. – cena wstępu do kasyn publicznych pozostała wyjątkowo na wysokości 6 EUR i kasyna te płaciły tylko 80 % kwoty 6 EUR. Dopiero po prywatyzacji, kiedy kasyna nie były już w pełni własnością państwa, uznano, że decyzje EOT nie mają zastosowania. Dopiero po prywatyzacji kasyna te zaczęły pobierać standardową opłatę za wstęp w wysokości 15 EUR i były zobowiązane do płacenia 80 % kwoty 15 EUR jako podatku.

(26)

Kolejny wyjątek od stosowania przepisów ogólnych ustawy 2206/1994 i decyzji ministerialnej z 1995 r. zastosowano wobec kasyna Mont Parnès po jego częściowej prywatyzacji, na podstawie ustawy 3139/2003, w której wyraźnie stwierdzono, że cena wstępu do kasyna Mont Parnès nadal będzie wynosić 6 EUR.

(27)

W 2000 r. EOT został zastąpiony jako podmiot gospodarczy prowadzący kasyno Mont Parnès i kasyno na Korfu przez przedsiębiorstwo Ellinika Touristika Akinita AE (Przedsiębiorstwo Rozwoju Turystyki Greckiej, „ETA”), które było w pełni własnością państwa greckiego. Od końca 2000 r. do 2003 r., kiedy to kasyna te otrzymały pozwolenia na mocy ustawy 2206/1994, ETA zaczęło (25), z początku dobrowolnie, a później zgodnie z art. 24 ustawy 2919/2001, dostosowywać się stopniowo do wymogów określonych w odniesieniu do kasyn w ustawie 2206/1994, aby przygotować dwa kasyna, które wcześniej były klubami stanowiącymi własność publiczną, do pełnego objęcia ich pozwoleniem i do ich prywatyzacji. W trakcie tego okresu przejściowego ETA przekazywało państwu 80 % ceny biletu wstępu do kasyna Mont Parnès i kasyna na Korfu, wynoszącej 6 EUR. Zgodnie z informacjami przekazanymi Komisji nie wydano żadnej nowej decyzji ministerialnej i w kasynie na Korfu nadal pobierano opłatę w wysokości 6 EUR, do jego prywatyzacji w sierpniu 2010 r. (26), kiedy to zaczęto stosować cenę 15 EUR.

(28)

W przypadku kasyna na Rodos pozwolenie przewidziane w ustawie 2206/1994 wydano w 1996 r. (27) W kasynie do 1999 r. nadal pobierano jednak niższą opłatę za wstęp, którą podniesiono do 15 EUR dopiero po prywatyzacji kasyna w kwietniu 1999 r.

(29)

W listopadzie 2012 r. Grecja wprowadziła nowe prawodawstwo (28) określające równą regulowaną opłatę za wstęp dla wszystkich kasyn, publicznych i prywatnych, wynoszącą 6 EUR, zachowując wymóg, aby wszystkie kasyna zachowały 20 % (1,20 EUR) ceny za wstęp jako opłatę za wydanie biletu i na pokrycie wydatków, oraz aby co miesiąc przekazywały państwu pozostałe 80 % (4,80 EUR) jako podatek na rzecz państwa. Grecja potwierdziła, że obecnie przepisy te nadal obowiązują.

3.   PODSTAWY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA

(30)

Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające na mocy art. 108 ust. 2 TFUE, ponieważ miała poważne obawy, że może dochodzić do dyskryminacyjnego traktowania podatkowego kilku konkretnych kasyn w Grecji, które korzystały z bardziej korzystnych regulacji podatkowych niż inne kasyna w kraju.

(31)

Komisja uznała, że kwestionowany środek stanowił odejście od ogólnych zasad prawnych ustanawiających normalny poziom opłat za wstęp do kasyn i tym samym wzmacniał pozycję konkurencyjną beneficjentów.

(32)

Wydawało się, że kwestionowany środek powodował uszczuplenie dochodów publicznych państwa greckiego i przynosił korzyść kasynom o niższej cenie wstępu. Na argument władz greckich, że bezpośrednim beneficjentem niższej ceny wstępu jest klient, Komisja odpowiedziała, że dotacje dla konsumentów mogą stanowić pomoc państwa dla przedsiębiorstw, jeśli otrzymanie dotacji jest uwarunkowane skorzystaniem z konkretnej usługi lub użyciem konkretnego towaru danego przedsiębiorstwa (29).

(33)

Komisja zauważyła również, że poziom opodatkowania nie wydawał się być ustanowiony zgodnie z sytuacją każdego kasyna (30) i wstępnie stwierdziła, że przedmiotowy środek miał charakter selektywny (31).

(34)

Komisja uznała, że kwestionowany środek może powodować zakłócenie konkurencji między kasynami w Grecji i na rynku nabywania przedsiębiorstw w Europie. Komisja stwierdziła, że w pełni respektuje prawa państw członkowskich do regulowania gier hazardowych na swoich terytoriach zgodnie z prawem unijnym, nie mogła jednak zgodzić się, że z tego wynika, iż omawiany środek nie skutkuje zakłóceniem konkurencji lub wpływem na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Podmioty działające w tym sektorze często były międzynarodowymi grupami hotelowymi i środek mógł mieć wpływ na ich decyzje inwestycyjne, a kasyna mogą stanowić atrakcję turystyczną zachęcającą turystów do odwiedzenia Grecji. Komisja stwierdziła zatem, że środek może powodować zakłócenie konkurencji i wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi (32).

(35)

Komisja wstępnie zajęła stanowisko, że przedmiotowy środek stanowi pomoc niezgodną z prawem, ponieważ został wdrożony przez władze greckie bez uprzedniej zgody Komisji, oraz że konieczne może być odzyskanie pomocy z zastrzeżeniem art. 15 rozporządzenia proceduralnego, które miało wówczas zastosowanie (rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 (33)(34).

(36)

Komisja nie znalazła również żadnych podstaw, aby uznać kwestionowany środek za zgodny z rynkiem wewnętrznym; środek wydawał się stanowić nieuzasadnioną pomoc operacyjną dla kasyn, które odnoszą z niego korzyści (35).

(37)

Komisja zauważyła, że w przypadku potwierdzenia jej obaw, iż przedmiotowy środek stanowi niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc państwa, zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia proceduralnego będzie zobowiązana nakazać Grecji odzyskanie pomocy od beneficjentów, o ile nie stanowiłoby to naruszenia ogólnych zasad prawa (36).

4.   UWAGI OTRZYMANE OD GRECJI I ZAINTERESOWANYCH OSÓB TRZECICH

(38)

W trakcie formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja otrzymała uwagi Grecji, kasyna Mont Parnès, kasyna w Salonikach i kasyna Loutraki.

4.1.   Uwagi otrzymane od Grecji oraz kasyna Mont Parnès i kasyna w Salonikach

(39)

Ponieważ uwagi zgłoszone przez przedstawicieli kasyna Mont Parnès i kasyna w Salonikach będących beneficjentami oraz uwagi otrzymane od władz greckich są w zasadzie identyczne, zostaną one w niniejszej sekcji streszczone łącznie.

(40)

Zarówno władze greckie, jak i kasyno Mont Parnès i kasyno w Salonikach zaprzeczają, jakoby występowała jakakolwiek pomoc państwa, argumentując, że państwo nie rezygnuje z żadnych dochodów, a jeśli to czyni, kasyna nie czerpią z tego żadnej korzyści.

(41)

Władze greckie argumentują, że zróżnicowanie cen jest wyłącznie kwestią regulacji cen, ponieważ nałożony podatek jest jednolitym odsetkiem odpowiedniej ceny biletu wstępu.

(42)

Zdaniem władz greckich ustalenie ceny wstępu i wymóg przekazywania państwu części opłaty nie ma na celu przynoszenia państwu dochodów, a zniechęcanie do gier hazardowych osób o niskich dochodach. Fakt, że opłata za wstęp przynosi również dochody publiczne, nie zmienia jej charakteru jako środka kontroli. Władze greckie są zatem zdania, że wymóg wydawania po określonej cenie biletu wstępu klientom wchodzącym do pomieszczeń kasyna przeznaczonych do uprawiania hazardu stanowi środek kontroli administracyjnej, który wiąże się z nałożeniem opłaty, ale nie ma charakteru podatkowego i nie może być uważany za obciążenie podatkowe, jak orzeczono w wyroku nr 4027/1998 rady państwa (najwyższego sądu administracyjnego w Grecji).

(43)

Jeżeli chodzi o różnice między cenami w różnych kasynach, Grecja argumentuje, że sytuacja gospodarcza i społeczna poszczególnych kasyn jest odmienna i nieporównywalna. Władze greckie twierdzą, że różnica między opłatami uzasadniona jest porządkiem publicznym: argumentują w szczególności, że „sytuacja poszczególnych kasyn uzasadnia praktykę ustalania odmiennych cen biletów w kasynach położonych w pobliżu dużych ośrodków miejskich […] i w kasynach na obszarach wiejskich […], zamieszkanych głównie przez ludność wiejską, która w większości ma niższe dochody i niższy poziom wykształcenia, i bardziej potrzebuje zniechęcania do hazardu niż mieszkańcy obszarów miejskich, oraz że sytuacja ta jest w pełni zgodna z tą praktyką”.

(44)

Skarżący (kasyno Loutraki) zauważył, że gdy w 2010 r. sprywatyzowano kasyno na Korfu, cena wstępu wzrosła z 6 do 15 EUR, w odpowiedzi na co władze greckie stwierdziły, że odległe położenie geograficzne wyspy Korfu oznacza, że nie konkuruje ona z żadnym innym greckim kasynem, więc nie może dojść do zakłócenia konkurencji. Władze greckie ponadto argumentują, że konieczne jest ustalenie zniechęcającej ceny wstępu, aby chronić mieszkańców Korfu, ponieważ zmiana warunków prowadzenia działalności kasyna w następstwie prywatyzacji nieuchronnie doprowadzi do ogromnego wzrostu liczby godzin pracy kasyna, jego ogólnego poziomu aktywności oraz jego atrakcyjności.

(45)

Władze greckie oraz kasyno Mont Parnès i kasyno w Salonikach kwestionują pogląd, że nawet gdyby istniała jakakolwiek korzyść dla kasyn pobierających niższe opłaty, ze względu na fakt, że przyciągają one więcej klientów koniecznie musi dochodzić do uszczuplenia dochodów publicznych. Nie jest również pewne, czy w przypadku wyższej ceny wstępu domniemani beneficjenci przynosiliby państwu wyższe dochody, tak więc domniemane uszczuplenie dochodów jest hipotetyczne. Władze greckie oraz kasyno Mont Parnès i kasyno w Salonikach argumentują także, że korzyści płynące z niższej ceny wstępu czerpie klient i że część ceny zatrzymywana przez kasyno wynosi więcej w kasynach pobierających opłatę za wstęp w wysokości 15 EUR, co stanowi korzyść dla kasyn o wyższej cenie wstępu.

(46)

Władze greckie oraz kasyno Mont Parnès i kasyno w Salonikach utrzymują ponadto, że nie istnieje wpływ na konkurencję czy wymianę handlową, ponieważ każde kasyno obsługuje rynek lokalny. Kwestionują domniemaną możliwość konkurowania z innymi formami gier hazardowych, o których wspomniano w decyzji o wszczęciu postępowania, i zwracają uwagę, że internetowe gry hazardowe są obecnie nielegalne w Grecji.

(47)

Władze greckie oraz kasyno Mont Parnès i kasyno w Salonikach utrzymują także, że nawet gdyby przyjąć, iż niższa opłata za wstęp w wysokości 6 EUR mogła lub może mieć wpływ na decyzję zagranicznego przedsiębiorstwa dotyczącą inwestowania w kasyno w Grecji, zagraniczne przedsiębiorstwo zawsze mogłoby skorzystać z dekretu legislacyjnego 2687/1953, jak spółka Hyatt Regency Xenodocheiaki kai Touristiki (Thessaloniki) AE uczyniła w przypadku kasyna w Salonikach.

(48)

Skarżący twierdzi, że beneficjenci są w stanie oferować bezpłatny wstęp, chociaż nadal muszą płacić podatek w wysokości 80 %, co zdaniem skarżącego bardzo wyraźnie dowodzi, że przedmiotowy środek stanowi pomoc państwa; władze greckie odpowiadają na to, że praktyka ta stanowi wyjątek, ponieważ kasyna korzystają z tej możliwości w celu oferowania bezpłatnego wstępu głównie ważnym lub sławnym osobom, i że praktyka ta jest sprzeczna z prawem podatkowym (ustawa 2238/1994), ponieważ płacenie państwu 80 % ceny biletu z zasobów własnych przedsiębiorstwa nie jest zaliczane do wydatków produktywnych i nie może być odliczone od przychodów przedsiębiorstwa, a zatem przedsiębiorstwo stosujące taką praktykę ponosi znaczne obciążenie podatkowe.

(49)

Władze greckie oraz kasyno Mont Parnès i kasyno w Salonikach zwracają dalej uwagę Komisji na inne różnice między kasynami wynikające z różnych środków podatkowych i regulacyjnych. Twierdzą, że różnice te są korzystne dla kasyna Loutraki (skarżącego), i stanowią przeciwwagę dla korzyści, które beneficjenci odnoszą dzięki niższej cenie wstępu. W szczególności każde kasyno płaci państwu pewien odsetek rocznego zysku brutto, ale na mocy ustawy kasyno Loutraki płaci niższy odsetek niż inne kasyna. Komisja zwraca przede wszystkim uwagę, że jeśli inne środki, o których wspomniały władze greckie oraz kasyno Mont Parnès i kasyno w Salonikach, rzeczywiście istnieją, mogą stanowić oddzielny środek pomocy dla kasyna Loutraki, o ile spełnione są wszystkie warunki określone w mającym zastosowanie prawodawstwie unijnym dotyczącym pomocy państwa. W każdym razie są one odrębne w stosunku do ocenianego środka i nie wchodzą w zakres niniejszej decyzji.

(50)

Władze greckie oraz kasyno Mont Parnès i kasyno w Salonikach nie zgłosiły żadnych uwag dotyczących zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem i z prawem.

(51)

W odpowiedzi na nowe zgłoszenie z dnia 14 kwietnia 2017 r. oraz w szczególności stwierdzenie, że wyższa atrakcyjność kasyn będących beneficjentami, wynikająca z niższych opłat za wstęp i powszechnej praktyki oferowania bezpłatnego wstępu, doprowadziła do odchyleń w popycie i zwiększonego dochodu całkowitego, a co za tym idzie, stanowiła korzyść (zobacz motyw (58) poniżej), władze greckie utrzymują, że ani niższe opłaty za wstęp, ani oferowanie bezpłatnych biletów nie ma związku ze wzrostem całkowitego dochodu zainteresowanych kasyn.

4.2.   Uwagi otrzymane od kasyna Loutraki

(52)

Kasyno Loutraki argumentuje, że środki określone w ustawodawstwie krajowym stanowią dyskryminację podatkową na rzecz niektórych kasyn w zakresie, w jakim jednolity podatek w wysokości 80 % ceny wstępu do kasyn, który musi być przekazany państwu, stosuje się do różnych podstaw opodatkowania, a mianowicie dwóch różnych cen wstępu ustalonych przez państwo. Cena wstępu do kasyn będących beneficjentami jest znacznie niższa niż cena wstępu do innych kasyn (6 EUR zamiast 15 EUR), co oznacza uszczuplenie dochodów państwa oraz – biorąc pod uwagę powodowane przez nią zakłócenie konkurencji – stanowi pomoc państwa.

(53)

Kasyno Loutraki argumentuje dalej, że przedmiotowy środek nie jest obiektywnie uzasadniony, ponieważ wprowadzenie niższej ceny wstępu do kasyn będących beneficjentami jest w rzeczywistości sprzeczne z celem społecznym oraz z uzasadnieniem i cechami mechanizmu ustalania cen wstępu do kasyn omówionego w wyroku rady państwa nr 4027/1998. Kasyno Loutraki utrzymuje, że nie można racjonalnie argumentować, że kontrolę administracyjną i ochronę społeczną można osiągnąć poprzez pobieranie różnych opłat za bilety wstępu – w kasynie Mont Parnès, zaledwie 20 km od centrum Aten, wstęp kosztuje 6 EUR, natomiast w kasynie Loutraki, około 85 km od centrum Aten, wstęp kosztuje 15 EUR; wstęp do kasyna w Salonikach, zaledwie 8 km od centrum Salonik, kosztuje 6 EUR, natomiast do kasyna Chalkidiki, około 120 km od centrum Salonik, kosztuje 15 EUR.

(54)

Kasyno Loutraki zwraca uwagę, że Grecja wcześniej argumentowała, iż niższa cena wstępu, wynosząca 6 EUR, uzasadniona była szczególną sytuacją każdego kasyna będącego beneficjentem, związaną głównie z położeniem geograficznym (które decydowało o pewnych cechach gospodarczych, społecznych, demograficznych i innych określonych właściwościach), ale gdy kasyno na Korfu zostało sprywatyzowane w sierpniu 2010 r., zaczęło pobierać opłatę w wysokości 15 EUR bez żadnego wyjaśnienia, dlaczego ta szczególna sytuacja nie ma już zastosowania.

(55)

Jeżeli chodzi o odrębne środki wspomniane przez Grecję i Mont Parnès, które ich zdaniem są korzystne dla kasyna Loutraki, przy czym główny z nich rzekomo polega na tym, że kasyno Loutraki płaci państwu mniejszy odsetek rocznego zysku brutto niż inne kasyna, kasyno Loutraki utrzymuje, że na mocy odrębnych ustaleń z organami w praktyce płaci taką samą kwotę, co jego konkurenci.

(56)

W swoim nowym zgłoszeniu z dnia 14 kwietnia 2017 r., po stwierdzeniu nieważności ostatecznej decyzji z 2011 r. przez Sąd Unii Europejskiej, kasyno Loutraki podkreśla, że korzyści płynące ze środka podlegającego ocenie polegają na zwiększeniu atrakcyjności kasyn będących jego beneficjentami, a także wynikającego z tego zwiększenia dochodu całkowitego beneficjentów. Zdaniem kasyna Loutraki Komisja powinna ustalić, czy zaistniała taka korzyść, i przyjąć nową decyzję ostateczną, uznającą, że środek podlegający ocenie przynosi korzyści beneficjentom, biorąc pod uwagę wszystkie informacje przekazane przez władze greckie w trakcie postępowania sprzed ostatecznej decyzji z 2011 r.

(57)

Ponadto kasyno Loutraki utrzymuje, że szerokie stosowanie przez kasyna będące beneficjentami możliwości udzielania bezpłatnego wstępu stanowi niezależny, trzeci element uzyskanych korzyści. W związku z tym elementem kasyno Loutraki zwraca się do Komisji o przekazanie wszystkich informacji i dowodów niezbędnych w celu ustalenia, czy praktyka oferowania bezpłatnego wstępu była powszechna i nadmiernie stosowana, oraz czy wykraczała poza cele wyjątku przewidzianego w decyzji ministerialnej z 1995 r.

(58)

Kasyno Loutraki utrzymuje, że środek spełnia również pozostałe kryteria pomocy państwa i jest niezgodny z rynkiem wewnętrznym oraz że w związku z tym Komisja powinna przyjąć nową ostateczną decyzję, uznającą środek ten za wprowadzony w życie niezgodnie z prawem, z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE, i nakazującą odzyskanie korzyści.

5.   OCENA ŚRODKA

(59)

Zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Aby dany środek mógł być zaklasyfikowany jako pomoc w rozumieniu tego postanowienia, spełnione muszą być wszystkie warunki w nim określone. Po pierwsze, musi mieć miejsce interwencja państwa lub interwencja przy użyciu zasobów państwowych. Po drugie, interwencja ta musi być w stanie wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Po trzecie, musi ona przyznawać beneficjentowi selektywną korzyść. Po czwarte, musi zakłócać konkurencję lub grozić jej zakłóceniem (37).

(60)

Jeżeli chodzi o trzeci z warunków niezbędnych do stwierdzenia istnienia pomocy, należy dokonać rozróżnienia pomiędzy warunkami dotyczącymi korzyści i warunkami dotyczącymi selektywności, aby zapewnić, że nie wszystkie środki państwowe przynoszące korzyść (tj. te, które poprawiają sytuację finansową netto przedsiębiorstwa) stanowią pomoc państwa, a tylko te, które przyznają taką korzyść w sposób selektywny niektórym przedsiębiorstwom, niektórym kategoriom przedsiębiorstw lub niektórym sektorom gospodarki (38).

(61)

Jako korzyść rozumie się każdą korzyść gospodarczą, jakiej przedsiębiorstwo nie uzyskałoby w normalnych warunkach rynkowych, tzn. bez interwencji państwa (39). Znaczenie ma wyłącznie wpływ środka na przedsiębiorstwo, a nie przyczyna czy cel interwencji państwa (40). Korzyść występuje zawsze, ilekroć sytuacja finansowa przedsiębiorstwa ulega poprawie w wyniku interwencji państwa na warunkach innych niż normalne warunki rynkowe. Aby to ocenić, należy porównać sytuację finansową przedsiębiorstwa po zastosowaniu środka z jego sytuacją finansową w przypadku braku środka (40). Ponieważ znaczenie ma wyłącznie wpływ środka na przedsiębiorstwo, nieistotne jest to, czy korzyść ma charakter obowiązkowy dla przedsiębiorstwa w tym sensie, że nie mogło ono jej uniknąć ani odmówić jej przyjęcia (41).

(62)

Dokładna forma środka również nie ma znaczenia przy ustalaniu, czy przynosi on korzyść gospodarczą przedsiębiorstwu (42). Nie tylko przyznanie pozytywnych korzyści gospodarczych jest istotne w odniesieniu do pojęcia pomocy państwa, ale również zwolnienie z obciążeń gospodarczych może stanowić korzyść. Ten drugi przypadek stanowi szeroką kategorię, która obejmuje wszelkie zmniejszenia kosztów obciążających zwykle budżet przedsiębiorstwa (43). Obejmuje ona wszystkie sytuacje, w których podmioty gospodarcze są zwolnione z kosztów nieodłącznie związanych z prowadzoną przez nie działalnością gospodarczą (44).

(63)

W wyroku z 2014 r. Sąd uznał, że pobieranie zróżnicowanych podatków od opłat za wstęp do kasyn publicznych i prywatnych w Grecji nie stanowiło obniżenia podatku dla kasyn publicznych, a tym samym nie spowodowało zaistnienia korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Według Sądu: „ze spornego środka wynika, że kwoty przekazane państwu przez kasyna z tytułu należnego mu podatku od biletów wstępu pozostają w proporcji do tego, co każde kasyno pobiera z tytułu opłat za wstęp. Co za tym idzie, […] badany środek nie odpowiada obniżeniu podstawy opodatkowania, gdyż kwoty, które ma przekazać każde kasyno, są równe wynoszącemu 80 % ułamkowi ogółu opłat za wstęp, które kasyno to rzeczywiście otrzymało. […] [P]onieważ obciążenie wynoszące 80 % przekazywane państwu przez wszystkie kasyna jest obliczane w proporcji do tego, co kasyna te rzeczywiście otrzymały z tytułu opłat za wstęp pobieranych od sprzedanych biletów” (45), „fakt, że w rezultacie stosowania badanego środka kasyna, do których ma zastosowanie opłata za wstęp wynosząca 6 EUR, przekazują na rzecz państwa kwoty mniejsze od przekazywanych mu przez kasyna, do których ma zastosowanie opłata za wstęp wynosząca 15 EUR, jest niewystarczający dla stwierdzenia zaistnienia korzyści po stronie kasyn należących do pierwszej kategorii” (46).

(64)

W postanowieniu z 2015 r. Trybunał Sprawiedliwości podtrzymał to rozumowanie, stwierdzając, że „Sąd mógł powołać się na fakt, że różnica między dwiema bezwzględnymi kwotami, jakie należy zapłacić państwu greckiemu odpowiada temu samemu procentowi różnych kwot otrzymywanych przez te dwie kategorie kasyn” (47).

(65)

W świetle powyższego Komisja uznaje, że omawiany środek nie przynosi korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

(66)

Jeżeli chodzi o praktykę oferowania bezpłatnego wstępu, w wyroku z 2014 r. Sąd stwierdził, że „kasyna, do których ma zastosowanie opłata za wstęp wynosząca 6 EUR, znajdują się w korzystniejszym położeniu, ponieważ w przeliczeniu na taką samą opłatę za wstęp (równą 0) przekazują państwu opłatę niższą od przekazywanej przez kasyna, do których ma zastosowanie opłata za wstęp wynosząca 15 EUR” (48). Następnie jednak Sąd stwierdził, że ponieważ system opłat za wstęp do kasyn w Grecji nie przyznaje korzyści kasynom, które pobierają opłatę za wstęp wynoszącą 6 EUR, nie można uznać, że system nieodpłatnego wstępu zwiększał jeszcze korzyść wynikającą z tego systemu (49). Następnie orzekł, że „[w] tym względzie skoro system opłat za wstęp do kasyn nie przyznaje korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie sprzedanych biletów wstępu, a zainteresowane państwo członkowskie może zezwolić na wydawanie nieodpłatnych biletów ze ściśle wskazanych, uzasadnionych powodów, takich jak akcje promocyjne lub zobowiązania społeczne, jest właściwe, by państwo członkowskie ustanowiło dodatkowy warunek, aby opłaty, które w przeciwnym wypadku zostałyby przekazane państwu, były mu przekazywane także w przypadku biletów nieodpłatnych” (50). W konsekwencji Sąd wykluczył istnienie wyraźnej i szczególnej korzyści wynikającej z wydawania biletów nieodpłatnych (51).

(67)

W postanowieniu z 2015 r. Trybunał Sprawiedliwości podtrzymał to rozumowanie, stwierdzając, że ponieważ „Sąd słusznie orzekł, że sama różnica między kwotami płaconymi na rzecz państwa z tytułu sprzedanych biletów wstępu nie stanowi korzyści dla kasyn, do których zastosowanie ma opłata za wstęp wynosząca 6 EUR”, to praktyka oferowania bezpłatnego wstępu nie może zwiększać tej korzyści (52).

(68)

W związku z powyższym Komisja uznaje, że praktyka oferowania bezpłatnego wstępu nie przynosi korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

(69)

Wreszcie skarżący twierdzi, że system opłat za wstęp do kasyn w Grecji zwiększa atrakcyjność kasyn publicznych w oczach klientów dzięki niższej regulowanej opłacie za wstęp i wyższym dochodzie całkowitym (tj. generowaniu innych źródeł dochodu, takich jak gry hazardowe, zakwaterowanie, usługi barowe i restauracyjne), wynikającym z dodatkowych klientów, których przyciągnęła niższa opłata za wstęp. Podobnie jak w przypadku bezpłatnych biletów, biorąc pod uwagę fakt, że system opłat za wstęp do kasyn w Grecji sam w sobie nie przynosi korzyści kasynom publicznym, nie można uznać, że jakakolwiek poprawa atrakcyjności czy dodatkowy zysk spowodowany większą liczbą klientów, których przyciągnęła niższa opłata za wstęp, prowadzi do powstania korzyści. W każdym razie, nawet jeżeli można wykazać istnienie takiej korzyści, jedynie korzyści przyznane bezpośrednio lub pośrednio przy użyciu zasobów państwowych mogą stanowić pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE (53). Według Trybunału Sprawiedliwości negatywny pośredni wpływ na dochody państwa wynikający ze środków regulacyjnych nie wiąże się z przekazaniem zasobów państwowych w przypadku, gdy jest to nieodłączna cecha takiego środka (54). Na przykład przepisy krajowe, które określają cenę minimalną za niektóre towary, nie wiążą się z przekazaniem zasobów państwowych (55). Podczas gdy uszczuplenie dochodów publicznych wiąże się ze zróżnicowanym podatkiem przekazywanym państwu greckiemu przez kasyna publiczne i prywatne, żadne uszczuplenie dochodów publicznych nie wynika z samego faktu, że kasyna publiczne miały możliwość pobierania niższej opłaty za wstęp niż kasyna prywatne. W konsekwencji Komisja uznaje, że korzyść, na którą powołuje się skarżący, nawet jeżeli można wykazać jej istnienie, nie jest przyznawana z zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

(70)

Ponieważ środek musi spełniać łącznie wszystkie cztery warunki określone w art. 107 ust. 1 TFUE, aby stanowić pomoc państwa, nie ma konieczności badania, czy w niniejszej sprawie pozostałe warunki są spełnione.

6.   WNIOSEK

(71)

W świetle powyższych informacji Komisja uznaje, że system opłat za wstęp do kasyn w Grecji, który istniał do listopada 2012 r., nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

System opłat za wstęp do kasyn w Grecji, który istniał do listopada 2012 r., nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Greckiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 9 sierpnia 2018 r.

W imieniu Komisji

Margrethe VESTAGER

Członek Komisji


(1)  Dz.U. C 235 z 31.8.2010, s. 3.

(2)  Konsorcjum – Loutraki A.E. – Club Hotel Casino Loutraki A.E. (Κοινοπραξια Δ.Α.Ε.Τ. – Λουτρακι Α.Ε. – Κλαμπ Οτελ Λουτρακι Α.Ε.), Voukourestiou 11, Akti Poseidonos 48, Loutraki, Ateny 10671, Grecja.

(3)  Elliniko Kazino Parnithas AE, Agiou Konstantinou 49, 15124 Marousi Attikis, Grecja.

(4)  Regency Entertainment Psychagogiki kai Touristiki AE, Agiou Konstantinou 49, 15124 Marousi Attikis, Grecja, oraz 13 km odou Thessalonikis-Polygyrou, 55103 Thessaloniki, Grecja.

(5)  Decyzja Komisji 2011/716/UE z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Grecję na rzecz niektórych kasyn w Grecji (środek pomocy państwa C 16/10 (ex NN 22/10, ex CP 318/09)) (Dz.U. L 285 z 1.11.2011, s. 25).

(6)  Wyrok Sądu z dnia 11 września 2014 r., Republika Grecka/Komisja Europejska, T-425/11, ECLI:EU:T:2014:768.

(7)  Postanowienie Sądu z dnia 22 października 2015 r., Komisja Europejska/Republika Grecka, C-530/14 P, ECLI:EU:C:2015:727.

(8)  Te trzy kasyna prowadziły działalność jako kluby EOT na mocy ustawy 1624/1951, dekretu legislacyjnego 4109/1960 i ustawy 2160/1993. EOT został później zastąpiony jako podmiot gospodarczy prowadzący kasyno na Korfu i kasyno Mont Parnès przez przedsiębiorstwo Elliniki Etaireia Touristikis Anaptyxis (Przedsiębiorstwo Rozwoju Turystyki Greckiej, „ETA”), które było w całości własnością państwa greckiego na mocy ustaw 2636/1998 i 2837/2000. ETA zarządzało tymi dwoma kasynami do czasu uzyskania przez nie pozwoleń na mocy ustawy 3139/2003. EOT prowadziło kasyno na Rodos do czasu uzyskania przez nie pozwolenia w 1996 r.

(9)  Mówiąc ściślej, Sekretarz Generalny EOT przyjął następujące decyzje (wydane zgodnie z ustawą 1624/1951 i dekretem 4109/1960): decyzja EOT 535633 z dnia 21 listopada 1991 r. ustalająca cenę wstępu do kasyna Mont Parnès na poziomie 2 000 GRD; decyzja EOT 508049 z dnia 24 marca 1992 r. ustalająca cenę wstępu do kasyn na Korfu i Rodos na poziomie 1 500 GRD; decyzja EOT 532691 z dnia 24 listopada 1997 r. dostosowująca cenę wstępu do kasyna na Korfu do poziomu 2 000 GRD.

(10)  Ustawa 2206/1994 w sprawie tworzenia, organizacji, prowadzenia i kontrolowania kasyn oraz innych kwestii, Νόμος 2206, Δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 62 – 20.4.1994.

(11)  Decyzja ministerialna Y.A 1128269/1226/0015/ΠΟΛ.1292/16.11.1995 – ΦΕΚ 982/B'/1995.

(12)  Punkt 1 decyzji ministerialnej z 1995 r.: „[p]odmioty prowadzące kasyna (ustawa 2206/1994) zobowiązane są do wydawania od dnia 15 grudnia 1995 r. każdej osobie biletu wstępu zgodnie ze szczegółowymi przepisami zawartymi w poniższych ustępach”.

(13)  Punkt 5 decyzji ministerialnej z 1995 r.: „[j]ednolita cena biletu wstępu na obszary z automatami do gier i z grami stołowymi wynosi 5 000 GRD”.

(14)  Punkt 7.1 decyzji ministerialnej z 1995 r. stanowi: „[z] całkowitej wartości biletu 20 % zatrzymuje przedsiębiorstwo prowadzące kasyno, jako opłatę za wydanie biletu i na pokrycie wydatków, w tym podatku VAT podlegającego uiszczeniu; pozostała część stanowi podatek na rzecz państwa”.

(15)  Punkt 6 decyzji ministerialnej z 1995 r. stanowi: „[j]eśli kasyno nie pobiera od osoby opłaty za wstęp ze względu na promocję lub zobowiązania społeczne, wydany zostaje bilet oznaczony jako »bezpłatny« ze specjalnej serii lub specjalnego przyrządu sumującego w kasie fiskalnej zatwierdzonej przez organ podatkowy”.

(16)  Punkt 7.2 decyzji ministerialnej z 1995 r. stanowi: „[w] przypadku biletów bezpłatnych podatek publiczny płacony jest na podstawie ceny biletów w danym dniu określonej w pkt 5 niniejszej decyzji”.

(17)  Punkt 10.1 decyzji ministerialnej z 1995 r. stanowi: „[p]odatki publiczne są wpłacane we właściwym urzędzie podatkowym do dziesiątego dnia każdego miesiąca, wraz z deklaracją dotyczącą podatków zebranych w ciągu poprzedniego miesiąca”.

(18)  Punkty 8.1 i 8.2 decyzji ministerialnej z 1995 r. stanowią: „[z] zastrzeżeniem odpowiednio pkt 2–7 dopuszcza się wydawanie [przez podmioty gospodarcze prowadzące kasyno] biletów długoterminowych o terminie ważności wynoszącym, w stosownych przypadkach, kolejne 15 lub 30 dni, lub jeden miesiąc kalendarzowy. Na takie długoterminowe bilety można przyznać bonifikatę w następującej wysokości:

a)

w przypadku biletów ważnych przez 15 dni – 40 % całkowitej wartości 15 biletów jednodniowych; jeżeli tego rodzaju bilety wydawane są na dwa tygodnie kalendarzowe, ostatnie dwa tygodnie miesiąca obejmują okres zaczynający się szesnastego dnia i kończący się wraz z końcem miesiąca;

b)

w przypadku biletów ważnych przez 30 dni lub miesiąc – 50 % całkowitej wartości 30 biletów jednodniowych”.

(19)  Ustawa 1624/1951 ratyfikująca, zmieniająca i uzupełniająca ustawę 1565/1950 w sprawie utworzenia Greckiego Urzędu ds. Turystki, Νόμος 1624, Δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 7 – 08.01.1951.

(20)  Dekret legislacyjny 4109/1960 zmieniający i uzupełniający prawodawstwo dotyczące Greckiego Urzędu ds. Turystyki i niektóre inne przepisy, Νομοθετικό Διάταγμα 4109, Δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 153 – 29.9.1960.

(21)  Ustawa 2160/1993 w sprawie turystyki i innych kwestii, Νόμος 2160, Δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 118 – 19.7.1993.

(22)  Dekret legislacyjny 2687/1953 w sprawie inwestycji i ochrony finansowania zagranicznego, Νομοθετικό Διάταγμα 2687, Δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 317 – 10.11.1953.

(23)  Kasyno w Salonikach objęto zakresem stosowania dekretu legislacyjnego 2687/1953 zgodnie z dekretem prezydenckim 290/1995 (zezwalającym na finansowanie zagraniczne przez przedsiębiorstwo Hyatt Regency Xenodocheiaki kai Touristiki, Προεδρικό Διάταγμα 290, Δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 163 – 09.08.1995), który stanowi, że ma ono być traktowane tak samo jak kasyna Mont Parnès i Korfu.

(24)  Zob. punkty 16, 17 i 18 decyzji o wszczęciu postępowania.

(25)  Kasyno Mont Parnès było prowadzone przez spółkę Elliniko Kasino Parnithas A.E. (EKP), założoną w 2001 r. jako spółka zależna ETA, w pełni kontrolowana przez państwo greckie.

(26)  Zgodnie z informacjami przekazanymi przez władze greckie w trakcie formalnego postępowania wyjaśniającego kasyno na Korfu zostało sprywatyzowane w dniu 30 sierpnia 2010 r. w wyniku sprzedaży całego kapitału podstawowego Elliniki Kazino Kerkyras AE (EKK), w drodze międzynarodowego zaproszenia do składania ofert, spółce V&T Corfu Casino AE, utworzonej przez zwycięskiego oferenta, konsorcjum Vivere Entertainment Emporiki & Symmetochon AE – Theros International Gaming Inc. EKK zostało założone w 2001 r. jako spółka zależna ETA.

(27)  Na mocy decyzji ministerialnej Τ/633 z dnia 29 maja 1996 r.

(28)  Ustawa 4093/2012, Dziennik Urzędowy I 222 z 12 listopada 2012 r.

(29)  Zob. punkty 19–23 decyzji o wszczęciu postępowania.

(30)  Zob. punkty 26, 27, 28 i 37 decyzji o wszczęciu postępowania.

(31)  Zob. punkty 24–29 decyzji o wszczęciu postępowania.

(32)  Zob. punkty 30, 31 i 32 decyzji o wszczęciu postępowania.

(33)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu unii Europejskiej (Dz.U. L 83 z 27.3.1999, s. 1).

(34)  Zob. punkty 34 i 35 decyzji o wszczęciu postępowania.

(35)  Zob. punkty 36, 37 i 38 decyzji o wszczęciu postępowania.

(36)  Zob. punkty 39 i 40 decyzji o wszczęciu postępowania.

(37)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016, sprawy połączone C-20/15 P i C-21/15 P, Komisja/World Duty Free Group, ECLI:EU:C:2016:981, pkt 53 oraz przywołane tam orzecznictwo.

(38)  Zob. sprawy C-20/15 P i C-21/15 P, Komisja/World Duty Free Group, ECLI:EU:C:2016:981, pkt 56 oraz sprawa C-6/12 P, Oy, ECLI:EU:C:2013:525, pkt 18.

(39)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 11 lipca 1996 r., SEFI i inni/La Poste i inni, C-39/94, ECLI:EU:C:1996:285, pkt 60; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 29 kwietnia 1999 r., Hiszpania/Komisja, C-342/96, ECLI:EU:C:1999:210, pkt 41.

(40)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 2 lipca 1974 r., Włochy/Komisja, C-173/73, ECLI:EU:C:1974:71, pkt 13.

(41)  Decyzja Komisji 2004/339/WE z dnia 15 października 2003 r. w sprawie środków wdrożonych przez Włochy na rzecz RAI SpA (Dz.U. L 119 z 23.4.2004, s. 1), motyw 69; opinia rzecznika generalnego Fennelly'ego z dnia 26 listopada 1998 r., Francja/Komisja, C-251/97, ECLI:EU:C:1998:572, pkt 26.

(42)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 24 lipca 2003 r., Altmark Trans, C-280/00, ECLI:EU:C:2003:415, pkt 84.

(43)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 marca 1994 r. Banco Exterior de España, C-387/92, ECLI:EU:C:1994:100, pkt 13; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 września 2000 r., Niemcy/Komisja, C-156/98, ECLI:EU:C:2000:467, pkt 25; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 maja 1999 r., Włochy/Komisja, C-6/97, ECLI:EU:C:1999:251, pkt 15; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 3 marca 2005 r., Heiser, C-172/03, ECLI:EU:C:2005:130, pkt 36.

(44)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 20 listopada 2003 r., GEMCO SA, C-126/01, ECLI:EU:C:2003:622, pkt 28–31.

(45)  Wyrok z 2014 r., pkt 55.

(46)  Ibid., pkt 57.

(47)  Postanowienie z 2015 r., pkt 35.

(48)  Wyrok z 2014 r., pkt 76.

(49)  Ibid., pkt 77.

(50)  Ibid., pkt 78.

(51)  Ibid., pkt 80.

(52)  Postanowienie z 2015 r., pkt 55.

(53)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 1978 r., Van Tiggele, C-82/77, ECLI:EU:C:1978:10, pkt 25 i 26; wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 1996 r., Air France/Komisja, T-358/94, ECLI:EU:T:1996:194, pkt 63.

(54)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 13 marca 2001 r., C-379/98, PreussenElektra, EU:C:2001:160, pkt 62.

(55)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 1978 r., Van Tiggele, C-82/77, ECLI:EU:C:1978:10, pkt 25 i 26.


19.10.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 262/71


DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2018/1576

z dnia 18 października 2018 r.

zmieniająca załącznik do decyzji wykonawczej 2014/709/UE w sprawie środków kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich

(notyfikowana jako dokument nr C(2018) 6961)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (1), w szczególności jej art. 9 ust. 4,

uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (2), w szczególności jej art. 10 ust. 4,

uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą przepisy o wymaganiach zdrowotnych dla zwierząt regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (3), w szczególności jej art. 4 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Decyzją wykonawczą Komisji 2014/709/UE (4) ustanowiono środki kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich, gdzie wystąpiły potwierdzone przypadki tej choroby u świń domowych lub zdziczałych („zainteresowane państwa członkowskie”). W częściach I–IV załącznika do tej decyzji wykonawczej wyznaczono i wymieniono niektóre obszary zainteresowanych państw członkowskich w podziale według poziomu ryzyka na podstawie sytuacji epidemiologicznej w odniesieniu do tej choroby. Załącznik do decyzji wykonawczej 2014/709/UE był wielokrotnie zmieniany w celu uwzględnienia zmian sytuacji epidemiologicznej w Unii w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń, które należało odzwierciedlić w tym załączniku. Załącznik do decyzji wykonawczej 2014/709/UE został ostatnio zmieniony decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2018/1512 (5) w następstwie niedawnych przypadków afrykańskiego pomoru świń na Węgrzech i w Polsce.

(2)

Ryzyko rozprzestrzenienia się afrykańskiego pomoru świń wśród dzikich zwierząt jest związane z naturalnym powolnym rozprzestrzenianiem się tej choroby w populacjach zdziczałych świń, jak też z ryzykiem w związku z działalnością człowieka, o czym świadczy niedawny rozwój epidemiologiczny tej choroby w Unii i co zostało udokumentowane przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) w opinii naukowej panelu ds. zdrowia i warunków hodowli zwierząt, opublikowanej w dniu 14 lipca 2015 r.; w sprawozdaniu naukowym EFSA „Epidemiological analyses on African swine fever in the Baltic countries and Poland” (Analizy epidemiologiczne dotyczące afrykańskiego pomoru świń w krajach bałtyckich i Polsce), opublikowanym w dniu 23 marca 2017 r.; oraz w sprawozdaniu naukowym EFSA „Epidemiological analyses on African swine fever in the Baltic countries and Poland” (Analizy epidemiologiczne dotyczące afrykańskiego pomoru świń w krajach bałtyckich i Polsce), opublikowanym w dniu 8 listopada 2017 r. (6).

(3)

W dyrektywie Rady 2002/60/WE (7) ustanowiono minimalne unijne środki w zakresie zwalczania afrykańskiego pomoru świń. W szczególności w art. 9 dyrektywy 2002/60/WE przewidziano ustanowienie okręgów zapowietrzonych i zagrożonych po urzędowym stwierdzeniu rozpoznania afrykańskiego pomoru świń u świń w gospodarstwie, a w art. 10 i 11 tej dyrektywy określono środki, jakie należy wprowadzić w okręgach zapowietrzonych i zagrożonych, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się tej choroby. Ponadto w art. 15 dyrektywy 2002/60/WE przewidziano środki, które należy zastosować w przypadku potwierdzenia wystąpienia afrykańskiego pomoru świń u zdziczałych świń, w tym objęcie urzędowym dozorem gospodarstw, w których utrzymuje się trzodę chlewną, na określonym obszarze zakażonym. Niedawne doświadczenia pokazują, że środki określone w dyrektywie 2002/60/WE są skuteczne w kontrolowaniu rozprzestrzeniania się tej choroby, w szczególności środki dotyczące czyszczenia i odkażania zakażonych gospodarstw.

(4)

Biorąc pod uwagę skuteczność środków stosowanych w zainteresowanych państwach członkowskich zgodnie z dyrektywą 2002/60/WE, a w szczególności środków określonych w jej art. 10 ust. 4 lit. b), art. 10 ust. 5 oraz art. 15 i zgodnych ze środkami zmniejszającymi ryzyko w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń, wskazanymi w Kodeksie zdrowia zwierząt lądowych Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt, niektóre obszary Łotwy, Litwy i Polski wymienione obecnie w części III załącznika do decyzji wykonawczej 2014/709/UE powinny być wymienione w części II lub części I tego załącznika w związku z wygaśnięciem okresu trzech miesięcy, licząc od ostatecznego czyszczenia i odkażania zakażonych gospodarstw. Biorąc pod uwagę, że w części III załącznika do decyzji wykonawczej 2014/709/UE wymieniono obszary, na których sytuacja ciągle się zmienia, w przypadku wprowadzenia jakichkolwiek zmian w wykazie obszarów wymienionych w tej części szczególną uwagę należy zwrócić na ich wpływ na obszary otaczające.

(5)

Ponadto od czasu przyjęcia decyzji wykonawczej (UE) 2018/1512 sytuacja epidemiologiczna w Unii w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń zmieniła się i wystąpiły dalsze przypadki tej choroby, które należy odzwierciedlić w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/709/UE.

(6)

We wrześniu 2018 r. odnotowano jeden przypadek afrykańskiego pomoru świń u zdziczałej świni w okręgu tauroskim (Tauragė) na Litwie. Ten przypadek afrykańskiego pomoru świń u zdziczałej świni oznacza wzrost poziomu ryzyka, który należy uwzględnić w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/709/UE. W związku z tym wspomniany obszar Litwy, na którym występuje afrykański pomór świń, powinien teraz być wymieniony w części II tego załącznika, a nie w jego części I.

(7)

W październiku 2018 r. odnotowano przypadek afrykańskiego pomoru świń u zdziczałej świni w powiecie puławskim w Polsce. Ten przypadek afrykańskiego pomoru świń u zdziczałej świni oznacza wzrost poziomu ryzyka, który należy uwzględnić w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/709/UE. W związku z tym wspomniany obszar Polski, na którym występuje afrykański pomór świń, powinien teraz być wymieniony w części II tego załącznika, a nie w jego części I.

(8)

W październiku 2018 r. odnotowano ognisko afrykańskiego pomoru świń u świń domowych w okręgu Teleorman w Rumunii. To ognisko afrykańskiego pomoru świń u świń domowych oznacza wzrost poziomu ryzyka, który należy uwzględnić w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/709/UE. W związku z tym wspomniany obszar Rumunii, na którym występuje afrykański pomór świń, powinien teraz być wymieniony w części III tego załącznika, a nie w jego części I.

(9)

Aby uwzględnić niedawne zmiany sytuacji epidemiologicznej w zakresie afrykańskiego pomoru świń w Unii oraz aby proaktywnie zwalczać ryzyko związane z rozprzestrzenianiem się tej choroby, na Łotwie, Litwie i w Polsce należy wyznaczyć nowe obszary podwyższonego ryzyka o odpowiedniej wielkości oraz uwzględnić je w części I i II załącznika do decyzji wykonawczej 2014/709/UE, a także przenieść niektóre obszary z części III do części I lub II tego załącznika po upływie okresu trzech miesięcy od daty ostatecznego czyszczenia i odkażania zakażonych gospodarstw. Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik do decyzji wykonawczej 2014/709/UE.

(10)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Załącznik do decyzji wykonawczej 2014/709/UE zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2018 r.

W imieniu Komisji

Vytenis ANDRIUKAITIS

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 395 z 30.12.1989, s. 13.

(2)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 29.

(3)  Dz.U. L 18 z 23.1.2003, s. 11.

(4)  Decyzja wykonawcza Komisji 2014/709/UE z dnia 9 października 2014 r. w sprawie środków kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich i uchylająca decyzję wykonawczą 2014/178/UE (Dz.U. L 295 z 11.10.2014, s. 63).

(5)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2018/1512 z dnia 10 października 2018 r. zmieniająca załącznik do decyzji wykonawczej 2014/709/UE w sprawie środków kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich (Dz.U. L 255 z 11.10.2018, s. 18).

(6)  Dziennik EFSA 2015; 13(7):4163; Dziennik EFSA 2017; 15(3):4732; Dziennik EFSA 2017; 15(11):5068.

(7)  Dyrektywa Rady 2002/60/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiająca przepisy szczególne w celu zwalczania afrykańskiego pomoru świń oraz zmieniająca dyrektywę 92/119/EWG w zakresie choroby cieszyńskiej i afrykańskiego pomoru świń (Dz.U. L 192 z 20.7.2002, s. 27).


ZAŁĄCZNIK

Załącznik do decyzji wykonawczej 2014/709/UE otrzymuje brzmienie:

ZAŁĄCZNIK

CZĘŚĆ I

1.   Czechy

Następujące obszary w Republice Czeskiej:

okres Uherské Hradiště,

okres Kroměříž,

okres Vsetín,

katastrální území obcí v okrese Zlín:

Bělov,

Biskupice u Luhačovic,

Bohuslavice nad Vláří,

Brumov,

Bylnice,

Divnice,

Dobrkovice,

Dolní Lhota u Luhačovic,

Drnovice u Valašských Klobouk,

Halenkovice,

Haluzice,

Hrádek na Vlárské dráze,

Hřivínův Újezd,

Jestřabí nad Vláří,

Kaňovice u Luhačovic,

Kelníky,

Kladná-Žilín,

Kochavec,

Komárov u Napajedel,

Křekov,

Lipina,

Lipová u Slavičína,

Ludkovice,

Luhačovice,

Machová,

Mirošov u Valašských Klobouk,

Mysločovice,

Napajedla,

Návojná,

Nedašov,

Nedašova Lhota,

Nevšová,

Otrokovice,

Petrůvka u Slavičína,

Pohořelice u Napajedel,

Polichno,

Popov nad Vláří,

Poteč,

Pozlovice,

Rokytnice u Slavičína,

Rudimov,

Řetechov,

Sazovice,

Sidonie,

Slavičín,

Smolina,

Spytihněv,

Svatý Štěpán,

Šanov,

Šarovy,

Štítná nad Vláří,

Tichov,

Tlumačov na Moravě,

Valašské Klobouky,

Velký Ořechov,

Vlachova Lhota,

Vlachovice,

Vrbětice,

Žlutava.

2.   Estonia

Następujące obszary w Estonii:

Hiiu maakond.

3.   Węgry

Następujące obszary na Węgrzech:

Borsod-Abaúj-Zemplén megye 650100, 650200, 650300, 650400, 650500, 650600, 650700, 650800, 650900, 651000, 651100, 651200, 651300, 651400, 651500, 651610, 651700, 651801, 651802, 651803, 651900, 652000, 652100, 652200, 652300, 652400, 652500, 652601, 652602, 652603, 652700, 652800, 652900, 653000, 653100, 653200, 653300, 653401, 653403, 653500, 653600, 653700, 653800, 653900, 654000, 654201, 654202, 654301, 654302, 654400, 654501, 654502, 654600, 654700, 654800, 654900, 655000, 655100, 655200, 655300, 655400, 655500, 655600, 655700, 655800, 655901, 655902, 656000, 656100, 656200, 656300, 656400, 656600, 657300, 657400, 657500, 657600, 657700, 657800, 657900, 658000, 658100, 658201, 658202, 658310, 658403, 659100, 659210, 659220, 659300, 659400, 659500, 659601, 659602, 659701, 659800, 659901, 660000, 660100, 660200, 660400, 660501, 660502, 660600 és 660800 kódszámú vadgazdálkodási egységeinek teljes területe,

Hajdú-Bihar megye 900150, 900250, 900350, 900450, 900550, 900650, 900660, 900670, 900750, 900850, 900860, 900930, 900950, 901050, 901150, 901250, 901260, 901270, 901350, 901560, 901590, 901850, 901950, 902950, 902960, 903050, 903150, 903250, 903350, 903360, 903370, 903450, 904450, 904460, 904550, 904650, 904750, 904760, 905450 és 905550 kódszámú vadgazdálkodási egységeinek teljes területe,

Heves megye 700150, 700250, 700260, 700350, 700450, 700460, 700550, 700650, 700750, 700850, 702350, 702450, 702550, 702750, 702850, 703350, 703360, 703450, 703550, 703610, 703750, 703850, 703950, 704050, 704150, 704250, 704350, 704450, 704550, 704650, 704750, 704850, 704950, 705050, 705250, 705350, 705510 és 705610 kódszámú vadgazdálkodási egységeinek teljes területe,

Jász-Nagykun-Szolnok megye 750150, 750160, 750250, 750260, 750350, 750450, 750460, 750550, 750650, 750750, 750850, 750950 és 750960 kódszámú vadgazdálkodási egységeinek teljes területe,

Nógrád megye 550120, 550130, 550210, 550710, 550810, 551450, 551460, 551550, 551650, 551710, 552010, 552150, 552250, 552350, 552360, 552450, 552460, 552520, 552550, 552610, 552620, 552710, 552850, 552860, 552950, 552960, 552970, 553050, 553110, 553250, 553260, 553350, 553650, 553750, 553850, 553910 és 554050 kódszámú vadgazdálkodási egységeinek teljes területe,

Pest megye 571250, 571350, 571550, 571610, 571750, 571760, 572250, 572350, 572550, 572850, 572950, 573360, 573450, 580050 és 580450 kódszámú vadgazdálkodási egységeinek teljes területe,

Szabolcs-Szatmár-Bereg megye 850650, 850850, 851851, 851852, 851950, 852350, 852450, 852550, 852750, 853560, 853650, 853751, 853850, 853950, 853960, 854050, 854150, 854250, 854350, 855250, 855350, 855450, 855460, 855550, 855650, 855660, 855750, 855850, 855950, 855960, 856012, 856050, 856150, 856260, 857050, 857150, 857350 és 857450 kódszámú vadgazdálkodási egységeinek teljes területe.

4.   Łotwa

Następujące obszary na Łotwie:

Aizputes novads,

Alsungas novads,

Kuldīgas novada Gudenieku, Turlavas un Laidu pagasts,

Pāvilostas novada Sakas pagasts un Pāvilostas pilsēta,

Priekules novads,

Skrundas novada Rudbāržu pagasts,

Stopiņu novada daļa, kas atrodas uz rietumiem no autoceļa V36, P4 un P5, Acones ielas, Dauguļupes ielas un Dauguļupītes,

Ventspils novada Jūrkalnes pagasts.

5.   Litwa

Następujące obszary na Litwie:

Jurbarko rajono savivaldybė: Smalininkų ir Viešvilės seniūnijos,

Kelmės rajono savivaldybė: Kelmės, Kelmės apylinkių, Kražių, Kukečių, Liolių, Pakražančio seniūnijos, Tytyvėnų seniūnijos dalis į vakarus ir šiaurę nuo kelio Nr. 157 ir į vakarus nuo kelio Nr. 2105 ir Tytuvėnų apylinkių seniūnijos dalis į šiaurę nuo kelio Nr. 157 ir į vakarus nuo kelio Nr. 2105, ir Vaiguvos seniūnijos,

Mažeikių rajono savivaldybė: Sedos, Šerkšnėnų ir Židikų seniūnijos,

Pagėgių savivaldybė,

Plungės rajono savivaldybė,

Raseinių rajono savivaldybė: Girkalnio ir Kalnūjų seniūnijos dalis į šiaurę nuo kelio Nr A1, Nemakščių, Paliepių, Raseinių, Raseinių miesto ir Viduklės seniūnijos,

Rietavo savivaldybė,

Šakių rajono savivaldybė: Barzdų, Griškabūdžio, Kriūkų, Kudirkos Naumiesčio, Lekėčių, Lukšių, Sintautų, Slavikų, Sudargo ir Žvirgždaičių seniūnijos,

Šilalės rajono savivalybė,

Šilutės rajono savivaldybė: Juknaičių, Kintų, Šilutės ir Usėnų seniūnijos,

Tauragės rajono savivaldybė: Lauksargių, Skaudvilės, Tauragės, Mažonų, Tauragės miesto ir Žygaičių seniūnijos.

6.   Polska

Następujące obszary w Polsce:

 

w województwie warmińsko-mazurskim:

gmina Stare Juchy w powiecie ełckim,

gminy Dubeninki, Gołdap i część gminy Banie Mazurskie położona na południe od linii wyznaczonej przez drogę nr 650 w powiecie gołdapskim,

gmina Pozezdrze i część gminy Węgorzewo położona na zachód od linii wyznaczonej przez drogę nr 63 biegnącą od południowo-wschodniej granicy gminy do skrzyżowania z drogą nr 650, a następnie na południe od linii wyznaczonej przez drogę nr 650 biegnącą od skrzyżowania z drogą nr 63 do skrzyżowania z drogą biegnącą do miejscowości Przystań i na wschód od linii wyznaczonej przez drogę łączącą miejscowości Przystań, Pniewo, Kamionek Wielki, Radzieje, Dłużec w powiecie węgorzewskim,

gmina Ruciane-Nida i część gminy Pisz położona na południe od linii wyznaczonej przez drogę nr 58 oraz miasto Pisz w powiecie piskim,

gminy Giżycko z miastem Giżycko, Kruklanki, Miłki, Wydminy i Ryn w powiecie giżyckim,

gminy Mikołajki, Piecki, część gminy Sorkwity położona na południe od drogi nr 16 i część gminy wiejskiej Mrągowo położona na południe od linii wyznaczonej przez drogę nr 16 biegnącą od zachodniej granicy gminy do granicy miasta Mrągowo oraz na południe od linii wyznaczonej przez drogę nr 59 biegnącą od wschodniej granicy gminy do granicy miasta Mrągowo w powiecie mrągowskim,

gmina Bisztynek w powiecie bartoszyckim,

gminy Dźwierzuty i Świętajno w powiecie szczycieńskim,

gminy Orneta, Lubomino, część gminy wiejskiej Lidzbark Warmiński położona na południe od linii wyznaczonej przez drogę nr 513 biegnącą od wschodniej granicy gminy do wschodniej granicy miasta Lidzbark Warmiński oraz na południowy wschód od linii wyznaczonej przez drogę nr 51 i część gminy Kiwity położona na południe od linii wyznaczonej przez drogę nr 513 w powiecie lidzbarskim,

gminy Elbląg, Godkowo, Gronowo Elbląskie, Markusy, Pasłęk i część gminy Tolkmicko niewymieniona w części II załącznika w powiecie elbląskim oraz strefa wód przybrzeżnych Zalewu Wiślanego i Zatoki Elbląskiej,

powiat miejski Elbląg,

gminy Biskupiec, Dobre Miasto, Jeziorany i Kolno w powiecie olsztyńskim,

gmina Miłakowo w powiecie ostródzkim;

 

w województwie podlaskim:

gminy Brańsk z miastem Brańsk, Rudka i Wyszki w powiecie bielskim,

gmina Perlejewo w powiecie siemiatyckim,

gminy Kolno z miastem Kolno, Mały Płock i Turośl w powiecie kolneńskim,

gmina Poświętne w powiecie białostockim,

gminy Kołaki Kościelne, Rutki, Szumowo, część gminy Zambrów położona na południe od linii wyznaczonej przez drogę nr S8 i miasto Zambrów w powiecie zambrowskim,

gminy Wiżajny i Przerośl w powiecie suwalskim,

gminy Kulesze Kościelne, Nowe Piekuty, Szepietowo, Klukowo, Ciechanowiec, Wysokie Mazowieckie z miastem Wysokie Mazowieckie, Czyżew w powiecie wysokomazowieckim,

gminy Miastkowo, Nowogród i Zbójna w powiecie łomżyńskim;

 

w województwie mazowieckim:

gminy Ceranów, Kosów Lacki, Sabnie, Sterdyń, część gminy Bielany położona na zachód od linii wyznaczonej przez drogę nr 63 i część gminy wiejskiej Sokołów Podlaski położona na zachód od linii wyznaczonej przez drogę nr 63 w powiecie sokołowskim,

gminy Grębków, Korytnica, Liw, Łochów, Miedzna, Sadowne, Stoczek, Wierzbno i miasto Węgrów w powiecie węgrowskim,

część gminy Kotuń położona na zachód od linii wyznaczonej przez drogę łączącą miejscowości Nowa Dąbrówka, Pieróg, Kotuń wzdłuż ulicy Gorzkowskiego i Kolejowej do przejazdu kolejowego łączącego się z ulicą Siedlecką, Broszków, Żuków w powiecie siedleckim,

gminy Rzekuń, Troszyn, Lelis, Czerwin i Goworowo w powiecie ostrołęckim,

powiat miejski Ostrołęka,

powiat ostrowski,

gminy Karniewo, Maków Mazowiecki, Rzewnie i Szelków w powiecie makowskim,

gmina Krasne w powiecie przasnyskim,

gminy Mała Wieś i Wyszogród w powiecie płockim,

gminy Ciechanów z miastem Ciechanów, Glinojeck, Gołymin-Ośrodek, Ojrzeń, Opinogóra Górna i Sońsk w powiecie ciechanowskim,

gminy Baboszewo, Czerwińsk nad Wisłą, Naruszewo, Płońsk z miastem Płońsk, Sochocin i Załuski w powiecie płońskim,

gminy Gzy, Obryte, Zatory, Pułtusk i część gminy Winnica położona na wschód od linii wyznaczonej przez drogę łączącą miejscowości Bielany, Winnica i Pokrzywnica w powiecie pułtuskim,

gminy Brańszczyk, Długosiodło, Rząśnik, Wyszków, Zabrodzie i część gminy Somianka położona na północ od linii wyznaczonej przez drogę nr 62 w powiecie wyszkowskim,

gminy Jadów, Klembów, Poświętne, Strachówka i Tłuszcz w powiecie wołomińskim,

gminy Dobre, Jakubów, Mrozy, Kałuszyn, Stanisławów, część gminy Cegłów położona na północ od linii wyznaczonej przez drogę biegnącą od zachodniej granicy gminy łączącą miejscowości Wiciejów, Mienia, Cegłów i na wschód od linii wyznaczonej przez drogę łączącą miejscowości Cegłów, Skwarne i Podskwarne biegnącą do wschodniej granicy gminy i część gminy Mińsk Mazowiecki położona na północ od linii wyznaczonej przez drogę nr 92 biegnącą od zachodniej granicy gminy do granicy miasta Mińsk Mazowiecki i na północ od linii wyznaczonej przez drogę biegnącą od wschodniej granicy miasta Mińsk Mazowiecki łączącą miejscowości Targówka, Budy Barcząckie do wschodniej granicy gminy w powiecie mińskim,

gminy Górzno, Łaskarzew z miastem Łaskarzew, Sobolew, Trojanów, Żelechów i część gminy Miastków Kościelny położona na południe od rzeki Wilga w powiecie garwolińskim,

gminy Garbatka Letnisko, Gniewoszów, i Sieciechów w powiecie kozienickim,

gminy Baranów i Jaktorów w powiecie grodziskim,

powiat żyrardowski,

gminy Belsk Duży, Błędów, Goszczyn i Mogielnica w powiecie grójeckim,

gminy Białobrzegi, Promna, Stara Błotnica, Wyśmierzyce i część gminy Stromiec położona na południe od linii wyznaczonej przez drogę nr 48 w powiecie białobrzeskim,

gminy Jedlińsk, Jastrzębia i Pionki z miastem Pionki w powiecie radomskim,

gminy Iłów, Młodzieszyn, Nowa Sucha, Rybno, Sochaczew z miastem Sochaczew i Teresin w powiecie sochaczewskim,

gmina Policzna w powiecie zwoleńskim;

 

w województwie lubelskim:

gminy Jabłonna, Krzczonów, Jastków, Konopnica, Wólka, Głusk i Wojciechów w powiecie lubelskim,

gminy Miączyn, Nielisz, Sitno, Skierbieszów, Stary Zamość, Komarów-Osada w powiecie zamojskim,

gminy Trzeszczany i Werbkowice w powiecie hrubieszowskim,

gminy Jeziorzany i Kock w powiecie lubartowskim,

gminy Adamów i Serokomla w powiecie łukowskim,

powiat rycki,

gmina Janowiec i część gminy wiejskiej Puławy położona na zachód od rzeki Wisły w powiecie puławskim,

gminy Karczmiska, Poniatowa i Wilków w powiecie opolskim,

gminy Mełgiew, Rybczewice, miasto Świdnik i część gminy Piaski położona na południe od linii wyznaczonej przez drogę nr 17 biegnącą od wschodniej granicy gminy Piaski do skrzyżowania z drogą nr S12 i na zachód od linii wyznaczonej przez drogę biegnącą od skrzyżowania dróg nr 17 i nr S12 przez miejscowość Majdan Brzezicki do północnej granicy gminy w powiecie świdnickim;

gminy Gorzków, Izbica, Rudnik i Żółkiewka w powiecie krasnostawskim,

gminy Bełżec, Jarczów, Lubycza Królewska, Łaszczów, Susiec, Tyszowce i Ulhówek w powiecie tomaszowskim,

gminy Łukowa i Obsza w powiecie biłgorajskim,

powiat miejski Lublin;

 

w województwie podkarpackim:

gminy Horyniec-Zdrój, Narol, Stary Dzików i Wielkie Oczy i część gminy Oleszyce położona na południe od linii wyznaczonej przez drogę biegnącą od wschodniej granicy gminy przez miejscowość Borchów do skrzyżowania z drogą nr 865 w miejscowości Oleszyce, a następnie na zachód od linii wyznaczonej przez drogę nr 865 biegnącą w kierunku północno-wschodnim do skrzyżowania z drogą biegnąca w kierunku północno-zachodnim przez miejscowość Lubomierz – na południe od linii wyznaczonej przez tę drogę do skrzyżowania z drogą łączącą miejscowości Uszkowce i Nowy Dzików – na zachód od tej drogi w powiecie lubaczowskim,

gminy Laszki i Wiązownica w powiecie jarosławskim.

7.   Rumunia

Następujące obszary w Rumunii:

Alba county with the following delimitation:

North of National Road no. 7

Arad county with the following delimitation:

In the North side of the line described by following localities:

Macea,

Șiria,

Bârzava,

Toc, which is junction with National Road no. 7,

North of National Road no. 7,

Arges county,

Bistrița county,

Brașov county,

Cluj county,

Covasna county,

Dolj county,

Harghita county,

Hunedoara county with the following delimitation:

North of the line described by following localities:

Brănișca,

Deva municipality,

Turdaș,

Zam and Aurel Vlaicu localities which are at junction with National Road no. 7,

North of National Road no. 7,

Iasi county,

Maramureș county,

Neamt county,

Vâlcea county.

CZĘŚĆ II

1.   Czechy

Następujące obszary w Republice Czeskiej:

katastrální území obcí v okrese Zlín:

Bohuslavice u Zlína,

Bratřejov u Vizovic,

Březnice u Zlína,

Březová u Zlína,

Březůvky,

Dešná u Zlína,

Dolní Ves,

Doubravy,

Držková,

Fryšták,

Horní Lhota u Luhačovic,

Horní Ves u Fryštáku,

Hostišová,

Hrobice na Moravě,

Hvozdná,

Chrastěšov,

Jaroslavice u Zlína,

Jasenná na Moravě,

Karlovice u Zlína,

Kašava,

Klečůvka,

Kostelec u Zlína,

Kudlov,

Kvítkovice u Otrokovic,

Lhota u Zlína,

Lhotka u Zlína,

Lhotsko,

Lípa nad Dřevnicí,

Loučka I,

Loučka II,

Louky nad Dřevnicí,

Lukov u Zlína,

Lukoveček,

Lutonina,

Lužkovice,

Malenovice u Zlína,

Mladcová,

Neubuz,

Oldřichovice u Napajedel,

Ostrata,

Podhradí u Luhačovic,

Podkopná Lhota,

Provodov na Moravě,

Prštné,

Příluky u Zlína,

Racková,

Raková,

Salaš u Zlína,

Sehradice,

Slopné,

Slušovice,

Štípa,

Tečovice,

Trnava u Zlína,

Ublo,

Újezd u Valašských Klobouk,

Velíková,

Veselá u Zlína,

Vítová,

Vizovice,

Vlčková,

Všemina,

Vysoké Pole,

Zádveřice,

Zlín,

Želechovice nad Dřevnicí.

2.   Estonia

Następujące obszary w Estonii:

Eesti Vabariik (välja arvatud Hiiu maakond).

3.   Węgry

Następujące obszary na Węgrzech:

Heves megye 700860, 700950, 701050, 701111, 701150, 701250, 701350, 701550, 701560, 701650, 701750, 701850, 701950, 702050, 702150, 702250, 702260, 702950, 703050, 703150, 703250, 703370, 705150 és 705450 kódszámú vadgazdálkodási egységeinek teljes területe,

Szabolcs-Szatmár-Bereg megye 850950, 851050, 851150, 851250, 851350, 851450, 851550, 851560, 851650, 851660, 851751, 851752, 852850, 852860, 852950, 852960, 853050, 853150, 853160, 853250, 853260, 853350, 853360, 853450, 853550, 854450, 854550, 854560, 854650, 854660, 854750, 854850, 854860, 854870, 854950, 855050, 855150, 856250, 856350, 856360, 856450, 856550, 856650, 856750, 856760, 856850, 856950, 857650, valamint 850150, 850250, 850260, 850350, 850450, 850550, 852050, 852150, 852250 és 857550 kódszámú vadgazdálkodási egységeinek teljes területe,

Nógrád megye 550110, 550310, 550320, 550450, 550460, 550510, 550610, 550950, 551010, 551150, 551160, 551250, 551350, 551360, 551810 és 551821 kódszámú vadgazdálkodási egységeinek teljes területe,

Borsod-Abaúj-Zemplén megye 656701, 656702, 656800, 656900, 657010, 657100, 658401, 658402, 658404, 658500, 658600, 658700, 658801, 658802, 658901, 658902 és 659000 kódszámú vadgazdálkodási egységeinek teljes területe.

4.   Łotwa

Następujące obszary na Łotwie:

Ādažu novads,

Aglonas novads,

Aizkraukles novads,

Aknīstes novads,

Alojas novads,

Alūksnes novads,

Amatas novads,

Apes novads,

Auces novads,

Babītes novads,

Baldones novads,

Baltinavas novads,

Balvu novads,

Bauskas novads,

Beverīnas novads,

Brocēnu novada Blīdenes pagasts, Remtes pagasta daļa uz austrumiem no autoceļa 1154 un P109,

Burtnieku novads,

Carnikavas novads,

Cēsu novads,

Cesvaines novads,

Ciblas novads,

Dagdas novads,

Daugavpils novads,

Dobeles novads,

Dundagas novads,

Engures novads,

Ērgļu novads,

Garkalnes novads,

Gulbenes novads,

Iecavas novads,

Ikšķiles novads,

Ilūkstes novads,

Inčukalna novads,

Jaunjelgavas novads,

Jaunpiebalgas novads,

Jaunpils novads,

Jēkabpils novads,

Jelgavas novads,

Kandavas novads,

Kārsavas novads,

Ķeguma novads,

Ķekavas novads,

Kocēnu novads,

Kokneses novads,

Krāslavas novads,

Krimuldas novads,

Krustpils novads,

Kuldīgas novada Ēdoles, Īvandes, Padures, Rendas un Kabiles, pagasts, Rumbas pagasta daļa uz ziemeļiem no autoceļa P120, Kurmāles pagasta daļa uz rietumiem no autoceļa 1283 un 1290, un uz ziemeļaustrumiem no autoceļa P118, Kuldīgas pilsēta,

Lielvārdes novads,

Līgatnes novads,

Limbažu novads,

Līvānu novads,

Lubānas novads,

Ludzas novads,

Madonas novads,

Mālpils novads,

Mārupes novads,

Mazsalacas novads,

Mērsraga novads,

Naukšēnu novads,

Neretas novads,

Ogres novads,

Olaines novads,

Ozolnieku novads,

Pārgaujas novads,

Pļaviņu novads,

Preiļu novads,

Priekuļu novads,

Raunas novads,

republikas pilsēta Daugavpils,

republikas pilsēta Jelgava,

republikas pilsēta Jēkabpils,

republikas pilsēta Jūrmala,

republikas pilsēta Rēzekne,

republikas pilsēta Valmiera,

Rēzeknes novads,

Riebiņu novads,

Rojas novads,

Ropažu novads,

Rugāju novads,

Rundāles novads,

Rūjienas novads,

Salacgrīvas novads,

Salas novads,

Salaspils novads,

Saldus novada Novadnieku, Kursīšu, Zvārdes, Šķēdes, Nīgrandes, Jaunauces, Rubas, Vadakstes, un Pampāļu pagasts,

Saulkrastu novads,

Sējas novads,

Siguldas novads,

Skrīveru novads,

Skrundas novada Nīkrāces, Skrundas un Raņķu pagasts, Skrundas pilsēta,

Smiltenes novads,

Stopiņu novada daļa, kas atrodas uz austrumiem no autoceļa V36, P4 un P5, Acones ielas, Dauguļupes ielas un Dauguļupītes,

Strenču novads,

Talsu novads,

Tērvetes novads,

Tukuma novads,

Vaiņodes novads,

Valkas novads,

Varakļānu novads,

Vārkavas novads,

Vecpiebalgas novads,

Vecumnieku novads,

Ventspils novada Ances, Tārgales, Popes, Vārves, Užavas, Piltenes, Puzes, Ziru, Ugāles, Usmas un Zlēku pagasts, Piltenes pilsēta,

Viesītes novads,

Viļakas novads,

Viļānu novads,

Zilupes novads.

5.   Litwa

Następujące obszary na Litwie:

Alytaus rajono savivaldybė: Krokialaukio, Miroslavo ir Simno seniūnijos,

Anykščių rajono savivaldybė,

Biržų miesto savivaldybė,

Biržų rajono savivaldybė,

Druskininkų savivaldybė,

Elektrėnų savivaldybė,

Ignalinos rajono savivaldybė,

Jonavos rajono savivaldybė,

Jurbarko rajono savivaldybė: Eržvilko, Jurbarko miesto ir Jurbarkų seniūnijos,

Kaišiadorių miesto savivaldybė,

Kaišiadorių rajono savivaldybė: Kaišiadorių apylinkės, Kruonio, Nemaitonių, Palomenės, Pravieniškių, Rumšiškių, Žiežmarių ir Žiežmarių apylinkės seniūnijos,

Kalvarijos savivaldybė,

Kauno miesto savivaldybė,

Kauno rajono savivaldybė,

Kazlų Rūdos savivaldybė,

Kelmės rajono savivaldybė: Užvenčio ir Šaukėnų seniūnijos,

Kėdainių rajono savivaldybė,

Kupiškio rajono savivaldybė,

Marijampolės savivaldybė: Igliaukos, Gudelių, Liudvinavo, Sasnavos, Šunskų seniūnijos,

Molėtų rajono savivaldybė: Alantos, Balninkų, Čiulėnų, Inturkės, Joniškio, Luokesos, Mindūnų, Suginčių, Videniškių seniūnijos,

Pakruojo rajono savivaldybė,

Panevėžio rajono savivaldybė,

Pasvalio rajono savivaldybė,

Radviliškio rajono savivaldybė: Aukštelkų seniūnija, Baisogalos seniūnijos dalis į vakarus nuo kelio Nr. 144, Radviliškio, Radviliškio miesto seniūnija, Šeduvos miesto seniūnijos dalis į pietus nuo kelio Nr. A9 ir į vakarus nuo kelio Nr. 3417 ir Tyrulių seniūnija,

Prienų miesto savivaldybė,

Prienų rajono savivaldybė: Ašmintos, Balbieriškio, Išlaužo, Naujosios Ūtos, Pakuonio, Šilavoto ir Veiverių seniūnijos,

Raseinių rajono savivaldybė: Ariogalos, Betygalos, Pagojukų, Šiluvos, Kalnųjų seniūnijos ir Girkalnio seniūnijos dalis į pietus nuo kelio Nr. A1,

Rokiškio rajono savivaldybė,

Šalčininkų rajono savivaldybė,

Šilutės rajono savivaldybė: Rusnės seniūnija,

Širvintų rajono savivaldybės: Čiobiškio, Gelvonų, Jauniūnų, Karnavės, Musninkų, Širvintų, Zibalų seniūnijos,

Švenčionių rajono savivaldybė,

Tauragės rajono savivaldybė: Batakių ir Gaurės seniūnijos,

Telšių rajono savivaldybė: Degaičių, Gadūnavo, Luokės, Nevarėnų, Ryškėnų, Telšių miesto, Upynos, Varnių, Viešvėnų ir Žarėnų seniūnijos,

Trakų rajono savivaldybė,

Ukmergės rajono savivaldybė,

Utenos rajono savivaldybė,

Varėnos rajono savivaldybė,

Vilniaus miesto savivaldybė,

Vilniaus rajono savivaldybė: Avižienių, Bezdonių, Buivydžių, Dūkštų, Juodšilių, Kalvelių, Lavoriškių, Maišiagalos, Marijampolio, Medininkų, Mickūnų, Nemenčinės, Nemenčinės miesto, Nemėžio, Pagirių, Riešės, Rudaminos, Rukainių, Sudervės, Sužionių, Šatrininkų, Žujūnų seniūnijos,

Vilkaviškio rajono savivaldybė,

Visagino savivaldybė,

Zarasų rajono savivaldybė.

6.   Polska

Następujące obszary w Polsce:

 

w województwie warmińsko-mazurskim:

gminy Kalinowo, Prostki i gmina wiejska Ełk w powiecie ełckim,

gmina Milejewo i część obszaru lądowego gminy Tolkmicko położona na południe od linii brzegowej Zalewu Wiślanego i Zatoki Elbląskiej do granicy z gminą wiejską Elbląg w powiecie elbląskim,

powiat olecki,

gminy Orzysz, Biała Piska i część gminy Pisz położona na północ od linii wyznaczonej przez drogę nr 58 w powiecie piskim,

gmina Frombork, część gminy wiejskiej Braniewo położona na zachód od linii wyznaczonej przez drogę nr E28 i S22 i miasto Braniewo w powiecie braniewskim,

gminy Kętrzyn z miastem Kętrzyn, Reszel i część gminy Korsze położona na południe od linii wyznaczonej przez drogę biegnącą od wschodniej granicy łączącą miejscowości Krelikiejmy i Sątoczno i na wschód od linii wyznaczonej przez drogę łączącą miejscowości Sątoczno, Sajna Wielka biegnącą do skrzyżowania z drogą nr 590 w miejscowości Glitajny, a następnie na wschód od drogi nr 590 do skrzyżowania z drogą nr 592 i na południe od linii wyznaczonej przez drogę nr 592 biegnącą od zachodniej granicy gminy do skrzyżowania z drogą nr 590 w powiecie kętrzyńskim,

część gminy wiejskiej Lidzbark Warmiński położona na zachód od linii wyznaczonej przez drogę nr 511 oraz na północny zachód od linii wyznaczonej przez drogę nr 51 i miasto Lidzbark Warmiński w powiecie lidzbarskim,

część gminy Sorkwity położona na północ od drogi nr 16 i część gminy wiejskiej Mrągowo położona na północ od linii wyznaczonej przez drogę nr 16 biegnącą od zachodniej granicy gminy do granicy miasta Mrągowo oraz na północ od linii wyznaczonej przez drogę nr 59 biegnącą od wschodniej granicy gminy do granicy miasta Mrągowo;

w województwie podlaskim:

powiat grajewski,

powiat moniecki,

powiat sejneński,

gminy Łomża, Piątnica, Śniadowo, Jedwabne, Przytuły i Wizna w powiecie łomżyńskim,

powiat miejski Łomża,

gminy Mielnik, Nurzec-Stacja, Grodzisk, Drohiczyn, Dziadkowice, Milejczyce i Siemiatycze z miastem Siemiatycze w powiecie siemiatyckim,

powiat hajnowski,

gminy Kobylin-Borzymy i Sokoły w powiecie wysokomazowieckim,

część gminy Zambrów położona na północ od linii wyznaczonej przez drogę nr S8 w powiecie zambrowskim,

gminy Grabowo i Stawiski w powiecie kolneńskim,

gminy Czarna Białostocka, Dobrzyniewo Duże, Gródek, Juchnowiec Kościelny, Łapy, Michałowo, Supraśl, Suraż, Turośń Kościelna, Tykocin, Wasilków, Zabłudów, Zawady i Choroszcz w powiecie białostockim,

gminy Boćki, Orla i Bielsk Podlaski z miastem Bielsk Podlaski w powiecie bielskim,

gmina Puńsk, część gminy Krasnopol położona na północ od linii wyznaczonej przez drogę nr 653, część gminy Sejny położona na północ od linii wyznaczonej przez drogę nr 653 i na wschód od linii wyznaczonej przez drogę nr 663 i miasto Sejny w powiecie sejneńskim,

gminy Bakałarzewo, Filipów, Jeleniewo, Raczki, Rutka-Tartak, Suwałki i Szypliszki w powiecie suwalskim,

powiat miejski Suwałki,

powiat augustowski,

powiat sokólski,

powiat miejski Białystok;

 

w województwie mazowieckim:

gminy Przesmyki, Wodynie, Skórzec i część gminy Mordy położona na południe od linii wyznaczonej przez drogę nr 698 biegnącą od zachodniej granicy gminy do północno-wschodniej granicy gminy i część gminy Zbuczyn położona na wschód od linii wyznaczonej przez drogę biegnącą od północno-wschodniej do południowej granicy gminy i łączącą miejscowości Tarcze, Choja, Zbuczyn, Grodzisk, Dziewule i Smolanka w powiecie siedleckim,

gminy Repki, Jabłonna Lacka, część gminy Bielany położona na wschód od linii wyznaczonej przez drogę nr 63 i część gminy wiejskiej Sokołów Podlaski położona na wschód od linii wyznaczonej przez drogę nr 63 w powiecie sokołowskim,

powiat łosicki,

gmina Brochów w powiecie sochaczewskim,

powiat nowodworski,

gminy Joniec i Nowe Miasto w powiecie płońskim,

gminy Pokrzywnica, Świercze i część gminy Winnica położona na zachód od linii wyznaczonej przez drogę łączącą miejscowości Bielany, Winnica i Pokrzywnica w powiecie pułtuskim,

gminy Dąbrówka, Kobyłka, Marki, Radzymin, Wołomin, Zielonka i Ząbki w powiecie wołomińskim,

część gminy Somianka położona na południe od linii wyznaczonej przez drogę nr 62 w powiecie wyszkowskim,

gminy Dębe Wielkie, Halinów, Sulejówek, miasto Mińsk Mazowiecki i części gminy Latowicz położona na wschód od linii wyznaczonej przez drogę biegnącą od północnej granicy gminy przez miejscowość Stawek do skrzyżowania z drogą nr 802 i na północ od linii wyznaczonej przez drogę nr 802 biegnącą od tego skrzyżowania do wschodniej granicy gminy w powiecie mińskim,