ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 269

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Rocznik 60
19 października 2017


Spis treści

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2017/1897 z dnia 18 października 2017 r. wykonujące rozporządzenie (UE) 2017/1509 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej

1

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1898 z dnia 18 października 2017 r. rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwy [Półtorak staropolski tradycyjny (GTS), Dwójniak staropolski tradycyjny (GTS), Trójniak staropolski tradycyjny (GTS), Czwórniak staropolski tradycyjny (GTS), Kiełbasa jałowcowa staropolska (GTS), Kiełbasa myśliwska staropolska (GTS) i Olej rydzowy tradycyjny (GTS)]

3

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1899 z dnia 18 października 2017 r. rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwy [Tradiční Lovecký salám/Tradičná Lovecká saláma (GTS) i Tradiční Špekáčky/Tradičné Špekačky (GTS)]

5

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1900 z dnia 18 października 2017 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Varaždinsko zelje (ChNP)]

7

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1901 z dnia 18 października 2017 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Danbo (ChOG)]

10

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) 2017/1902 z dnia 18 października 2017 r. zmieniające rozporządzenie Komisji (UE) nr 1031/2010 w celu dostosowania do decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1814 sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji oraz w celu wpisania do wykazu platformy aukcyjnej, która ma zostać wyznaczona przez Zjednoczone Królestwo ( 1 )

13

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1903 z dnia 18 października 2017 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatów Pediococcus parvulus DSM 28875, Lactobacillus casei DSM 28872 i Lactobacillus rhamnosus DSM 29226 jako dodatków paszowych dla wszystkich gatunków zwierząt ( 1 )

22

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1904 z dnia 18 października 2017 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu Bacillus licheniformis DSM 28710 jako dodatku paszowego dla kurcząt rzeźnych i kurcząt odchowywanych na kury nioski (posiadacz zezwolenia Huvepharma NV) ( 1 )

27

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1905 z dnia 18 października 2017 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu Saccharomyces cerevisiae CNCM I-1079 jako dodatku paszowego dla kurcząt rzeźnych i podrzędnych gatunków drobiu rzeźnego (posiadacz zezwolenia: Danstar Ferment AG reprezentowany przez Lallemand SAS) ( 1 )

30

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1906 z dnia 18 października 2017 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu endo-1,4-beta-ksylanazy (EC 3.2.1.8) wytwarzanej przez Trichoderma citrinoviride Bisset (IMI SD135) jako dodatku paszowego dla kurcząt odchowywanych na kury nioski i podrzędnych gatunków drobiu odchowywanego na nioski (posiadacz zezwolenia Huvepharma NV) ( 1 )

33

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1907 z dnia 18 października 2017 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu Lactobacillus plantarum (KKP/593/p i KKP/788/p) oraz Lactobacillus buchneri (KKP/907/p) jako dodatku paszowego dla bydła i owiec ( 1 )

36

 

 

DECYZJE

 

*

Decyzja Rady (UE) 2017/1908 z dnia 12 października 2017 r. w sprawie wprowadzenia w życie w Republice Bułgarii i w Rumunii niektórych przepisów dorobku Schengen dotyczących Wizowego Systemu Informacyjnego

39

 

*

Decyzja wykonawcza Rady (WPZiB) 2017/1909 z dnia 18 października 2017 r. dotycząca wykonania decyzji (WPZiB) 2016/849 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej

44

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2017/1910 z dnia 17 października 2017 r. zmieniająca decyzję 93/52/EWG w odniesieniu do statusu niektórych regionów Hiszpanii jako obszarów wolnych od brucelozy (B. melitensis), decyzję 2003/467/WE w odniesieniu do statusu Cypru i niektórych regionów Hiszpanii jako obszarów oficjalnie wolnych od brucelozy bydła oraz statusu Włoch jako obszaru oficjalnie wolnego od enzootycznej białaczki bydła, a także decyzję 2005/779/WE w odniesieniu do statusu regionu Kampanii we Włoszech jako obszaru wolnego od choroby pęcherzykowej świń (notyfikowana jako dokument nr C(2017) 6891)  ( 1 )

46

 

 

III   Inne akty

 

 

EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY

 

*

Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 081/17/COL z dnia 26 kwietnia 2017 r. o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanej pomocy państwa udzielonej poprzez dzierżawę gruntów i wynajem nieruchomości w rejonie Gufunes (Islandia) [2017/1911]

53

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

19.10.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 269/1


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) 2017/1897

z dnia 18 października 2017 r.

wykonujące rozporządzenie (UE) 2017/1509 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) 2017/1509 z dnia 30 sierpnia 2017 r. dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej i uchylające rozporządzenie (WE) nr 329/2007 (1), w szczególności jego art. 47 ust. 1,

uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dniu 30 sierpnia 2017 r. Rada przyjęła rozporządzenie (UE) 2017/1509.

(2)

W dniu 3 października 2017 r. Komitet Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) powołany na podstawie rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006) wyznaczył cztery statki zgodnie z ust. 6 rezolucji RB ONZ nr 2375 (2017).

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XIV do rozporządzenia (UE) 2017/1509,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku XIV do rozporządzenia (UE) 2017/1509 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2017 r.

W imieniu Rady

M. MAASIKAS

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 224 z 31.8.2017, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Wymienione poniżej statki dodaje się do wykazu statków objętych środkami ograniczającymi, zamieszczonego w załączniku XIV do rozporządzenia (UE) 2017/1509.

Statki wskazane zgodnie z pkt 6 rezolucji RB ONZ nr 2375 (2017):

1.   Nazwa: PETREL 8

Informacje dodatkowe

Numer IMO: 9562233. Numer MMSI: 620233000

2.   Nazwa: HAO FAN 6

Informacje dodatkowe

Numer IMO: 8628597. Numer MMSI: 341985000

3.   Nazwa: TONG SAN 2

Informacje dodatkowe

Numer IMO: 8937675. Numer MMSI: 445539000

4.   Nazwa: JIE SHUN

Informacje dodatkowe

Numer IMO: 8518780. Numer MMSI: 514569000


19.10.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 269/3


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/1898

z dnia 18 października 2017 r.

rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwy [Półtorak staropolski tradycyjny (GTS), Dwójniak staropolski tradycyjny (GTS), Trójniak staropolski tradycyjny (GTS), Czwórniak staropolski tradycyjny (GTS), Kiełbasa jałowcowa staropolska (GTS), Kiełbasa myśliwska staropolska (GTS) i Olej rydzowy tradycyjny (GTS)]

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 26 i art. 52 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Polska przedstawiła wnioski o rejestrację nazw: „Półtorak staropolski tradycyjny”, „Dwójniak staropolski tradycyjny”, „Trójniak staropolski tradycyjny”, „Czwórniak staropolski tradycyjny”, „Kiełbasa jałowcowa staropolska”, „Kiełbasa myśliwska staropolska”, „Olej rydzowy tradycyjny” oraz „Kabanosy staropolskie” w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności przewidzianym w art. 22 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 z zastrzeżeniem nazw.

(2)

Nazwy „Półtorak”, „Dwójniak”, „Trójniak”, „Czwórniak”, „Kiełbasa jałowcowa”, „Kiełbasa myśliwska”, „Olej rydzowy” oraz „Kabanosy” zarejestrowano uprzednio (2) jako gwarantowane tradycyjne specjalności bez zastrzeżenia nazw zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 509/2006 (3).

(3)

W następstwie krajowej procedury sprzeciwu, o której mowa w art. 26 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, nazwy „Półtorak”, „Dwójniak”, „Trójniak” i „Czwórniak” uzupełniono wyrażeniem „staropolski tradycyjny”, nazwy „Kiełbasa jałowcowa” i „Kiełbasa myśliwska” uzupełniono określeniem „staropolska”, nazwę „Olej rydzowy” uzupełniono określeniem „tradycyjny”, a nazwę „Kabanosy” uzupełniono określeniem „staropolskie”. Te dodatkowe terminy określają tradycyjny charakter danej nazwy zgodnie z art. 26 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

(4)

Komisja rozpatrzyła złożone wnioski w sprawie nazw: „Półtorak staropolski tradycyjny”, „Dwójniak staropolski tradycyjny”, „Trójniak staropolski tradycyjny”, „Czwórniak staropolski tradycyjny”, „Kiełbasa jałowcowa staropolska”, „Kiełbasa myśliwska staropolska”, „Olej rydzowy tradycyjny” oraz „Kabanosy staropolskie”, a następnie opublikowała je w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  (4).

(5)

Komisja otrzymała oświadczenie o sprzeciwie dotyczące rejestracji nazwy „Kabanosy staropolskie”. Rejestracja tej nazwy jest zatem uzależniona od wyniku procedury sprzeciwu, prowadzonej oddzielnie.

(6)

Komisji nie zgłoszono żadnego oświadczenia o sprzeciwie na podstawie art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 w odniesieniu do nazw innych niż „Kabanosy staropolskie”, zatem nazwy „Półtorak staropolski tradycyjny”, „Dwójniak staropolski tradycyjny”, „Trójniak staropolski tradycyjny”, „Czwórniak staropolski tradycyjny”, „Kiełbasa jałowcowa staropolska”, „Kiełbasa myśliwska staropolska”, „Olej rydzowy tradycyjny” należy zarejestrować w rejestrze z zastrzeżeniem nazwy,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Niniejszym rejestruje się w rejestrze nazwy „Półtorak staropolski tradycyjny” (GTS), „Dwójniak staropolski tradycyjny” (GTS), „Trójniak staropolski tradycyjny” (GTS), „Czwórniak staropolski tradycyjny” (GTS), „Kiełbasa jałowcowa staropolska” (GTS), „Kiełbasa myśliwska staropolska” (GTS) i „Olej rydzowy tradycyjny” (GTS) z zastrzeżeniem nazwy.

Specyfikację produktu GTS „Półtorak”, GTS „Dwójniak”, GTS „Trójniak”, GTS „Czwórniak”, GTS „Kiełbasa jałowcowa”, GTS „Kiełbasa myśliwska” oraz GTS „Olej rydzowy” uznaje się za specyfikację, o której mowa w art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, z zastrzeżeniem nazwy odpowiednio w odniesieniu do: GTS „Półtorak staropolski tradycyjny”, GTS „Dwójniak staropolski tradycyjny”, GTS „Trójniak staropolski tradycyjny”, GTS „Czwórniak staropolski tradycyjny”, GTS „Kiełbasa jałowcowa staropolska”, GTS „Kiełbasa myśliwska staropolska” i GTS „Olej rydzowy tradycyjny”.

„Półtorak staropolski tradycyjny” (GTS), „Dwójniak staropolski tradycyjny” (GTS), „Trójniak staropolski tradycyjny” (GTS) i „Czwórniak staropolski tradycyjny” (GTS) oznaczają produkty należące do klasy 1.8. Inne produkty, zgodnie z załącznikiem I do Traktatu (przyprawy itd.), zgodnie z załącznikiem XI do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 668/2014 (5); „Kiełbasa jałowcowa staropolska” (GTS) i „Kiełbasa myśliwska staropolska” (GTS) oznaczają produkty należące do klasy 1.2. Produkty wytworzone na bazie mięsa (podgotowanego, solonego, wędzonego itd.), zgodnie z tym załącznikiem; „Olej rydzowy” (GTS) oznacza produkt należący do klasy 1.5. Oleje i tłuszcze (masło, margaryna, oleje itd.), zgodnie z tym samym załącznikiem.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2017 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 729/2008 z dnia 28 lipca 2008 r. rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwy (Czwórniak (GTS), Dwójniak (GTS), Półtorak (GTS), Trójniak (GTS)) (Dz.U. L 200 z 29.7.2008, s. 6).

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 379/2011 z dnia 18 kwietnia 2011 r. rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwę [„Kiełbasa jałowcowa” (GTS)] (Dz.U. L 103 z 19.4.2011, s. 2)

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 382/2011 z dnia 18 kwietnia 2011 r. rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwę [„Kiełbasa myśliwska” (GTS)] (Dz.U. L 103 z 19.4.2011, s. 6).

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 506/2009 z dnia 15 czerwca 2009 r. rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwę (Olej rydzowy (GTS)) (Dz.U. L 151 z 16.6.2009, s. 26).

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1044/2011 z dnia 19 października 2011 r. rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwę [Kabanosy (GTS)] (Dz.U. L 275 z 20.10.2011, s. 16).

(3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 509/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie produktów rolnych i środków spożywczych będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami (Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 1). Rozporządzenie uchylone i zastąpione rozporządzeniem (UE) nr 1151/2012.

(4)  Dz.U. C 188 z 27.5.2016, s. 6.

(5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 668/2014 z dnia 13 czerwca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 179 z 19.6.2014, s. 36).


19.10.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 269/5


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/1899

z dnia 18 października 2017 r.

rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwy [Tradiční Lovecký salám/Tradičná Lovecká saláma (GTS) i Tradiční Špekáčky/Tradičné Špekačky (GTS)]

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 26 i art. 52 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Republika Czeska przedstawiła wnioski o rejestrację nazw „Tradiční Lovecký salám”/„Tradičná Lovecká saláma” i „Tradiční Špekáčky”/„Tradičné Špekačky” w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności przewidzianym w art. 22 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 z zastrzeżeniem nazw.

(2)

Nazwy „Lovecký salám”/„Lovecká saláma” oraz „Špekáčky”/„Špekačky” zarejestrowano uprzednio (2) jako gwarantowane tradycyjne specjalności bez zastrzeżenia nazw zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 509/2006 (3).

(3)

W następstwie krajowej procedury sprzeciwu, o której mowa w art. 26 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, nazwy „Lovecký salám”/„Lovecká saláma” uzupełniono odpowiednio określeniem „Tradiční” i „Tradičná”, a nazwy „Špekáčky”/„Špekačky” – „Tradiční” i „Tradičné”. Te dodatkowe określenia wskazują na tradycyjny charakter tych nazw zgodnie z art. 26 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

(4)

Komisja rozpatrzyła złożone wnioski w sprawie nazw „Tradiční Lovecký salám”/„Tradičná Lovecká saláma” i „Tradiční Špekáčky”/„Tradičné Špekačky”, a następnie opublikowała je w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  (4).

(5)

Komisji nie zgłoszono żadnego oświadczenia o sprzeciwie na podstawie art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, zatem nazwy „Tradiční Lovecký salám”/„Tradičná Lovecká saláma” i „Tradiční Špekáčky”/„Tradičné Špekačky” należy zarejestrować w rejestrze z zastrzeżeniem nazwy,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Niniejszym rejestruje się w rejestrze nazwy „Tradiční Lovecký salám”/„Tradičná Lovecká saláma” (GTS) i „Tradiční Špekáčky”/„Tradičné Špekačky” (GTS) z zastrzeżeniem nazwy.

Specyfikację produktu GTS „Lovecký salám”/„Lovecká saláma” i „Špekáčky”/„Špekačky” uznaje się za specyfikację, o której mowa w art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, z zastrzeżeniem nazwy odpowiednio w odniesieniu do „Tradiční Lovecký salám”/„Tradičná Lovecká saláma” i GTS „Tradiční Špekáčky”/„Tradičné Špekačky” z zastrzeżeniem nazwy.

Nazwy, o których mowa w akapicie pierwszym, określają produkty należące do klasy 1.2. Produkty wytworzone na bazie mięsa (podgotowanego, solonego, wędzonego itd.), wymienionej w załączniku XI do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 668/2014 (5).

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2017 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 160/2011 z dnia 21 lutego 2011 r. rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwę [„Lovecký salám”/„Lovecká saláma” (GTS)] (Dz.U. L 47 z 22.2.2011, s. 7).

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 158/2011 z dnia 21 lutego 2011 r. rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwę [„Špekáčky”/„Špekačky” (GTS)] (Dz.U. L 47 z 22.2.2011, s. 3).

(3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 509/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie produktów rolnych i środków spożywczych będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami (Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 1). Rozporządzenie uchylone i zastąpione rozporządzeniem (UE) nr 1151/2012.

(4)  Dz.U. C 167 z 11.5.2016, s. 21.

(5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 668/2014 z dnia 13 czerwca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 179 z 19.6.2014, s. 36).


19.10.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 269/7


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/1900

z dnia 18 października 2017 r.

rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Varaždinsko zelje (ChNP)]

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 3 lit. b),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wniosek Chorwacji o rejestrację nazwy „Varaždinsko zelje” jako chronionej nazwy pochodzenia został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  (2).

(2)

„Varaždinsko zelje” to biała kapusta głowiasta autochtonicznej odmiany uprawianej dla zachowania bioróżnorodności „Varaždinski kupus” (Brassica oleracea var. capitata f. alba) w administracyjnych granicach żupanii Varaždin w Chorwacji.

(3)

W dniu 7 października 2015 r. Komisja otrzymała zawiadomienie o sprzeciwie od Słowenii. Powiązane z nim uzasadnione oświadczenie o sprzeciwie zostało przedłożone Komisji w dniu 4 grudnia 2015 r.

(4)

Uznając ten sprzeciw za dopuszczalny pismem z dnia 28 stycznia 2016 r., Komisja wezwała Chorwację i Słowenię do przeprowadzenia w okresie trzech miesięcy odpowiednich konsultacji w celu osiągnięcia porozumienia, zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.

(5)

Na prośbę wnioskodawcy termin konsultacji przedłużono o dodatkowe trzy miesiące.

(6)

Strony nie osiągnęły porozumienia. Komisja została odpowiednio poinformowana o odpowiednich konsultacjach przeprowadzonych między stroną chorwacką i słoweńską. W związku z tym Komisja powinna podjąć decyzję dotyczącą rejestracji zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 52 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, uwzględniając wyniki tych konsultacji.

(7)

Zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 sprzeciwiająca się strona stwierdziła, że rejestracja nazwy „Varaždinsko zelje” jako chronionej nazwy pochodzenia jest sprzeczna z przepisami art. 6 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 oraz mogłaby zagrozić istnieniu identycznej nazwy produktu, który był zgodnie z prawem wprowadzany do obrotu przez okres ponad pięciu lat poprzedzających datę publikacji przewidzianą w art. 50 ust. 2 lit. a).

(8)

Utrzymuje ona, że nazwa „Varaždinsko zelje” pozostaje w konflikcie z homonimiczną nazwą odmiany kapusty, która jest zarejestrowana od 1967 r. Odmiana „Varaždinski” została wpisana do wykazu krajowych lub zagranicznych udomowionych odmian materiału siewnego gatunków roślin rolniczych Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Jugosławii (SFRJ) w 1967 r. Następnie, w 1989 r., została ona zarejestrowana w tymże wykazie jako „Varaždinski kupus”/„Varaždinsko zelje”. Obecnie ta odmiana jest wymieniona w wykazach wszystkich państw, które pojawiły się po rozwiązaniu SFRJ. Republika Słowenii zarejestrowała odmianę „Varaždinski”/„Varaždinsko” po ogłoszeniu niepodległości. Chorwacka odmiana „Varaždinski kupus” i słoweńskie odmiany „Varaždinsko 2” i „Varaždinsko 3” są wymienione we wspólnym katalogu odmian i gatunków warzyw Unii Europejskiej.

(9)

Według strony wnoszącej sprzeciw produkty z tych odmian są znane jako „Varaždinsko zelje” w Słowenii, Serbii, Bośni i Hercegowinie, byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii i Czarnogórze. W Republice Słowenii kapusta Varaždinsko była rzekomo produkowana od ponad 75 lat. W szczególności produkcja świeżej kapusty Varaždinsko w Słowenii wynosi około 2 800–4 000 ton rocznie.

(10)

W opinii strony wnoszącej sprzeciw rejestracja kapusty „Varaždinsko zelje” mogłaby wprowadzać w błąd konsumentów, gdyż producenci i konsumenci w Republice Słowenii nie kojarzą kapusty „Varaždinsko zelje” z terytorium pochodzenia określonym w pkt 4 jednolitego dokumentu, ale przede wszystkim z jakością produktu i jego przydatnością do kiszenia.

(11)

Strona wnosząca sprzeciw twierdzi, że rejestracja proponowanej nazwy zagroziłaby istnieniu identycznej słoweńskiej nazwy „Varaždinsko zelje” w odniesieniu do odmiany produktu, który był zgodnie z prawem wprowadzany do obrotu w Republice Słowenii. Rejestracja proponowanej nazwy naraziłaby na szkody ekonomiczne producentów kapusty „Varaždinsko zelje” w Republice Słowenii, ponieważ byliby oni zmuszeni do zaprzestania produkcji. Mogłoby to również zagrozić produkcji materiału siewnego dwóch odmian kapusty w Słowenii, które są zarejestrowane we wspólnym katalogu Unii Europejskiej: Varaždinsko 2 i Varaždinsko 3, ponieważ produkty te są sprzedawane w Słowenii jako kapusta Varaždinsko.

(12)

Komisja oceniła argumenty przedstawione w uzasadnionym oświadczeniu i w informacjach przekazanych Komisji w odniesieniu do negocjacji między zainteresowanymi stronami i stwierdziła, że należy zarejestrować nazwę „Varaždinsko zelje” jako ChNP.

(13)

Wymogi dotyczące rejestracji kapusty „Varaždinsko zelje” jako chronionej nazwy pochodzenia zostały spełnione. Produkt posiada cechy, w szczególności wysoką całkowitą zawartość fenoli i flawonoidów, wysoką zawartość suchej masy oraz wyjątkowo wysoką zawartość cukru, które zasadniczo są wynikiem oddziaływania czynników naturalnych i ludzkich obecnych w jego szczególnym środowisku geograficznym. Wysoka zawartość suchej masy i wyjątkowo wysoka zawartość cukru w kapuście „Varaždinsko zelje” wynika z metody produkcji, tj. z faktu, że produkt, który dobrze znosi niskie temperatury, jest pozostawiany na polu do późnej jesieni. Wysoka całkowita zawartość fenoli i flawonoidów w kapuście „Varaždinsko zelje” wynika z właściwości genetycznych produktu oraz z warunków środowiskowych i warunków uprawy. Kapusta „Varaždinsko zelje” jest produkowana wyłącznie z materiału siewnego odmiany uprawianej dla zachowania bioróżnorodności „Varaždinski kupus”, wprowadzonej do unijnego rejestru odmian. Pojęcie „odmiana dla zachowania bioróżnorodności” oznacza, że dany materiał siewny jest produkowany wyłącznie na określonym obszarze geograficznym i nigdzie indziej.

(14)

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego mylącego charakteru nazwy Komisja uważa, że nazwa odnosi się do obszaru, na którym produkt ten jest wytwarzany. Nie może ona sama w sobie wprowadzać konsumentów w błąd odnośnie do pochodzenia produktu.

(15)

Jeżeli chodzi o stwierdzenie, że nazwa, która ma być zarejestrowana, jest jednobrzmiąca z nazwami dwóch zarejestrowanych odmian kapusty, a rejestracja stanowi zagrożenie dla istnienia produktów z tych odmian określanych mianem „Varaždinsko zelje” w Słowenii, Serbii, Bośni i Hercegowinie, byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii i Czarnogórze, Komisja zauważa, że w odniesieniu do produktów sprzedawanych w Słowenii, termin „Varaždinsko”, który jest wykorzystywany jako atrybut terminu „zelje” („kapusta” w języku słoweńskim) oznacza jedynie odmianę kapusty. Nazwa „Varaždinsko zelje” w Słowenii wskazuje, że produkt to kapusta odmiany Varaždinsko. Nie ma dowodów na używanie przedmiotowej nazwy bez odniesienia do odmiany kapusty. W świetle powyższego, z uwagi na fakt, że funkcja wskaźnika odmiany terminu „Varaždinsko” jest dominująca, Komisja nie uznaje za właściwe przyznanie okresu przejściowego w odniesieniu do stosowania słoweńskiej nazwy „Varaždinsko zelje” jako takiej.

(16)

Jednakże użycie na etykiecie nazw odmian Varaždinsko 2 i Varaždinsko 3 zarejestrowanych we wspólnym katalogu odmian gatunków warzyw w Unii Europejskiej jest wciąż dozwolone w odniesieniu do nasion i kapusty produkowanej poza obszarem geograficznym bez ograniczeń czasowych. Zgodnie z art. 42 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, niezależnie od rejestracji nazwy „Varaždinsko zelje” jako chronionej nazwy pochodzenia, nazwy Varaždinsko 2 i Varaždinsko 3 mogą być umieszczane na etykietach, pod warunkiem że spełnione są warunki ich dotyczące. W szczególności w przypadku kapusty, na etykiecie należy jasno wskazać kraj pochodzenia i nie zawierać żadnych odniesień do Chorwacji. Pozwoli to ponadto zapewnić prawidłowe informowanie konsumentów o różnicy w stosunku do produktu wprowadzonego do obrotu pod zarejestrowaną ChNP.

(17)

W związku z powyższym należy wpisać nazwę „Varaždinsko zelje” do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych.

(18)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Polityki Jakości Produktów Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Nazwa „Varaždinsko zelje” (ChNP) zostaje zarejestrowana.

Nazwa podana w akapicie pierwszym określa produkt należący do klasy 1.6. Owoce, warzywa i zboża świeże lub przetworzone określone w załączniku XI do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 668/2014 (3).

Artykuł 2

W przypadku gdy zgodnie z art. 42 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 termin „Varaždinsko” jest umieszczony na etykiecie i odnosi się do odmiany kapusty, należy również umieścić nazwę kraju pochodzenia w tym samym polu widzenia i zapisaną literami tej samej wielkości co zastosowane do przedmiotowej nazwy.

W takich przypadkach stosowanie na etykietach flag, godeł, znaków lub innych form graficznych, które mogłyby wprowadzić konsumenta w błąd, w szczególności w odniesieniu do właściwości, pochodzenia lub źródła produktu, jest zakazane.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2017 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2)  Dz.U. C 223 z 8.7.2015, s. 7.

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 668/2014 z dnia 13 czerwca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 179 z 19.6.2014, s. 36).


19.10.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 269/10


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/1901

z dnia 18 października 2017 r.

rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Danbo (ChOG)]

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 3 lit. b),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 weszło w życie z dniem 3 stycznia 2013 r. Rozporządzeniem tym uchylono i zastąpiono rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (2).

(2)

Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych wniosek Danii o rejestrację nazwy „Danbo” jako chronionego oznaczenia geograficznego (ChOG) został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (3).

(3)

Austria, Argentyna wraz z argentyńską federacją sektora mleczarskiego Centro de la Industria Lechera, Australia wraz ze stowarzyszeniem Dairy Australia, Nowa Zelandia wraz ze stowarzyszeniem Dairy Companies Association of New Zealand, Urugwaj, Biuro Przedstawiciela Handlowego Stanów Zjednoczonych i konsorcjum Consortium for Common Food Names of the United States zgłosiły sprzeciw wobec tej rejestracji zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006. Sprzeciwy te zostały uznane za dopuszczalne zgodnie z art. 7 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia, z wyjątkiem sprzeciwu Austrii, który nie został dostarczony w wyznaczonym terminie.

(4)

Sprzeciwy dotyczyły braku zgodności z warunkami ustanowionymi w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006, zastąpionym przez art. 5 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, w szczególności przytaczano argument, że „Danbo” nie posiada określonej jakości, reputacji ani innych cech charakterystycznych, które wynikają z pochodzenia geograficznego. Ponadto w sprzeciwach stwierdzono, że nazwy „Danbo” nie można zakwalifikować jako tradycyjnej nazwy niegeograficznej oraz że nie istnieją wyjątkowe okoliczności, które uzasadniałyby uznanie obszaru całej Danii za wyznaczony obszar geograficzny. W sprzeciwach twierdzono ponadto, że nazwa „Danbo” stała się nazwą rodzajową zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 510/2006, zastąpionym art. 6 ust. 1 i art. 41 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. W odniesieniu do tej kwestii zaznaczono, że ser „Danbo” został objęty normą Kodeksu Żywnościowego (Codex Alimentarius) od 1966 r., a także że został uwzględniony w załączniku B do konwencji ze Stresa z 1951 r. Na rodzajowy charakter nazwy miałby wskazywać fakt, że dla „Danbo” stworzono oddzielną pozycję taryfową. W sprzeciwach wskazano ponadto znaczenie produkcji i konsumpcji „Danbo” w kilku państwach UE i państwach spoza UE, z których niektóre mają szczególne normy w tym zakresie.

(5)

Pismami z dnia 18 września 2012 r., zgodnie z art. 7 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 510/2006, Komisja wezwała zainteresowane strony do rozpoczęcia odpowiednich konsultacji.

(6)

Biorąc pod uwagę, że w przewidzianym terminie nie osiągnięto porozumienia, Komisja musi przyjąć decyzję zgodnie z procedurą określoną w art. 52 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

(7)

Jeżeli chodzi o domniemaną niezgodność nazwy „Danbo” z wymogami art. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006, zastąpionego przez art. 5 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, należy zauważyć, że zgodnie z odnośnymi obowiązującymi przepisami nie uznaje się kraju za przypadek wyjątkowy w przypadku oznaczenia geograficznego. Podobnie, nie jest już konieczne rozstrzygnięcie, czy „Danbo” jest „tradycyjną niegeograficzną nazwą”. O rejestrację „Danbo” jako ChOG wnioskowano w istocie na podstawie jego renomy, którą przypisuje się jego pochodzeniu geograficznemu w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 i które jest szczegółowo opisane w opublikowanym jednolitym dokumencie oraz w specyfikacji produktu. Sprzeciwiające się strony nie przedstawiły odpowiedniego uzasadnienia podważającego ten opis.

(8)

Sprzeciwiające się strony przedstawiły kilka dowodów, z których rzekomo wynika, że przedmiotowa nazwa ma charakter rodzajowy. Jednak fakt, że istnieje szczególna norma w Kodeksie Żywnościowym a także włączenie „Danbo” do załącznika B do konwencji ze Stresa nie oznacza, że nazwa stała się tym samym nazwą rodzajową. Jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości w obowiązującym orzecznictwie, kody taryfowe odnoszą się do kwestii celnych, nie są zatem istotne dla praw własności intelektualnej. Ponadto przekazane ograniczone dane dotyczące w szczególności produkcji „Danbo” poza Unią Europejską nie są istotne z uwagi na nierozerwalnie związaną z rozporządzeniem (UE) nr 1151/2012 zasadę terytorialności, zgodnie z którą oceny, czy chodzi o nazwę rodzajową, należy dokonywać w odniesieniu do terytorium UE. Nie uznaje się za istotny dla niniejszej decyzji sposobu postrzegania tego pojęcia poza Unią Europejską i ewentualnego istnienia standardów regulacyjnych dotyczących produkcji w państwach trzecich.

(9)

Nie przedstawiono żadnych dowodów w postępowaniu sprzeciwowym w odniesieniu do przywozu tego rodzaju sera z państw trzecich do Unii Europejskiej. W związku z tym nie ma powodów, aby przyznać okres przejściowy na podstawie art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 na rzecz konkretnych producentów w państwach trzecich.

(10)

Związek między Danią a „Danbo” opiera się na renomie. Dania przedłożyła liczne specjalistyczne publikacje i dowody, które wykazują, że istnieje związek między Danią a „Danbo”. Renomę tego sera potwierdza jego udział w konkursach i wystawach, zarówno na szczeblu krajowym, jak i międzynarodowym oraz duża liczba przyznanych nagród.

(11)

W odniesieniu do terytorium UE „Danbo” produkuje się głównie w Danii i jest on również zasadniczo wprowadzany do obrotu w Danii.

(12)

Dania przedstawiła niepodważalne dowody na to, że konsumpcja i znajomość sera „Danbo” jest w dużej części skoncentrowana w Danii oraz, że przeważająca część duńskich konsumentów uznaje jego trwałe więzi z Danią. Poza Danią znajomość tego sera jest niezwykle ograniczona. Ów brak znajomości nie może prowadzić do uznania „Danbo” za nazwę rodzajową.

(13)

W świetle powyższego należy wpisać nazwę „Danbo” do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych.

(14)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Polityki Jakości Produktów Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Nazwa „Danbo” (ChOG) zostaje zarejestrowana.

Nazwa podana w akapicie pierwszym określa produkt należący do klasy 1.3. Sery, zgodnie z załącznikiem XI do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 668/2014 (4).

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2017 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12.

(3)  Dz.U. C 29 z 2.2.2012, s. 14.

(4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 668/2014 z dnia 13 czerwca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 179 z 19.6.2014, s. 36).


19.10.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 269/13


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) 2017/1902

z dnia 18 października 2017 r.

zmieniające rozporządzenie Komisji (UE) nr 1031/2010 w celu dostosowania do decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1814 sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji oraz w celu wpisania do wykazu platformy aukcyjnej, która ma zostać wyznaczona przez Zjednoczone Królestwo

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (1), w szczególności jej art. 3d ust. 3 i art. 10 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1031/2010 (2) ustanowiono przepisy dotyczące harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji na mocy dyrektywy 2003/87/WE. W szczególności w rozporządzeniu (UE) nr 1031/2010 określono wolumeny uprawnień, jakie mają być sprzedane na aukcji każdego roku. Rozporządzenie (UE) nr 1031/2010 ma zatem zapewnić, aby sprzedaż na aukcji uprawnień do emisji stanowiła dobrze funkcjonujący proces. Obecnie jest ona dokonywana na wspólnej platformie aukcyjnej dla 25 państw członkowskich oraz na niewielkiej liczbie platform opt-out.

(2)

Na podstawie decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1814 (3) w roku 2018 ma zostać ustanowiona rezerwa stabilności rynkowej (zwana dalej „rezerwą”), która zacznie funkcjonować od dnia 1 stycznia 2019 r. Zgodnie z zasadami z góry określonymi w tej decyzji określone wolumeny uprawnień mają być umieszczane w rezerwie lub z niej uwalniane, przy czym dostosowanie wolumenów uprawnień przeznaczonych do sprzedaży na aukcji powinno być rozłożone w czasie na 12 miesięcy, począwszy od dnia 1 września danego roku. Zasady funkcjonowania tej rezerwy są konieczne, aby zaradzić sytuacjom, w których liczba uprawnień znajdujących się w obiegu w poprzednim roku, opublikowana przez Komisję dnia 15 maja danego roku, przekracza pewien z góry określony poziom. W pierwszym roku funkcjonowania rezerwy pierwsze dostosowanie do wolumenów sprzedawanych na aukcji ma być dokonane w okresie od 1 stycznia do 1 września 2019 r.

(3)

Decyzja (UE) 2015/1814 stanowi również, że 900 mln uprawnień pierwotnie planowanych do ponownego udostępnienia w latach 2019 i 2020, jak określono w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 176/2014 (4), nie należy sprzedawać na aukcji, lecz umieścić je w rezerwie. Ponadto decyzja (UE) 2015/1814 stanowi, że uprawnienia nieprzydzielone z rezerwy dla nowych instalacji lub te nieprzydzielone instalacjom z powodu ich zamknięcia lub częściowego zaprzestania działalności zgodnie z art. 10a ust. 7, 19 i 20 dyrektywy 2003/87/WE powinny raczej zostać umieszczone w rezerwie w roku 2020 niż sprzedane na aukcji.

(4)

Zgodnie z decyzją (UE) 2015/1814 kalendarze aukcji wspólnej platformy aukcyjnej oraz, w stosownych przypadkach, platform aukcyjnych opt-out mają zostać dostosowane w celu uwzględnienia wolumenu uprawnień umieszczonych w rezerwie lub z niej uwolnionych.

(5)

W celu zapewnienia przejrzystości i pewności uczestnikom rynku co do wolumenów uprawnień przeznaczonych do sprzedaży na aukcji w okresie przynajmniej 12 miesięcy, zmiany kalendarza aukcji na dany rok wynikające z zastosowania decyzji (UE) 2015/1814 powinny być dokonywane wraz z ustaleniem i publikacją kalendarza aukcji na następny rok. Ponadto, aby zapewnić sprawne wdrażanie dostosowań do wolumenów uprawnieńsprzedawanych na aukcji i uniknięcie negatywnego wpływu na aukcje, uczestnicy rynku powinni być na czas informowani o wpływie decyzji (UE) 2015/1814 na wolumeny uprawnień sprzedawanych na aukcji przez następne 12 miesięcy. W związku z tym stosowne zmiany w kalendarzach aukcji na dany rok i kalendarzach aukcji na rok następny powinny być publikowane z dużym wyprzedzeniem przed dniem 1 września danego roku, kiedy zaczną mieć zastosowanie odpowiednie dostosowania do wolumenów uprawnień sprzedawanych na aukcji.

(6)

W art. 1 ust. 5 i 8 decyzji (UE) 2015/1814 zawarto odstępstwa od ogólnych zasad funkcjonowania rezerwy dotyczących 10 % łącznej liczby uprawnień przeznaczonych do sprzedaży na aukcji, rozdzielonych między niektóre państwa członkowskie w interesie solidarności zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2003/87/WE. Dlatego udziały państw członkowskich w uprawnieniach przeznaczonych do sprzedaży na dany rok powinny być ustalane także zgodnie z przepisami art. 1 ust. 5 akapit drugi oraz art. 1 ust. 8 decyzji (UE) 2015/1814 dotyczących szczególnych zasad ustalania udziałów państw członkowskich w umieszczaniu uprawnień w rezerwie do końca 2025 r. i w późniejszym uwalnianiu uprawnień z rezerwy.

(7)

W art. 60 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1031/2010 przewidziano niewyczerpujący wykaz informacji niepoufnych, które mają być publikowane na specjalnej aktualizowanej stronie internetowej poświęconej sprzedaży na aukcji prowadzonej przez daną platformę aukcyjną. Wykaz osób dopuszczonych do składania ofert na aukcjach należy uznać za stanowiący informację niepoufną związaną z aukcjami na danej platformie aukcyjnej.

(8)

Rozporządzenie (UE) nr 1031/2010 zawiera wiele niespójności wynikających z wcześniejszych zmian tego rozporządzenia, które powinny zostać skorygowane. W szczególności należy zmienić art. 10 ust. 3 tak, aby objaśnić, że przy obliczaniu wolumenu uprawnień przeznaczonych do sprzedaży na aukcji każdego roku uwzględnia się wszelkie dostosowania na podstawie art. 24 i 27 dyrektywy 2003/87/WE. Rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1143/2013 (5) wprowadzono do rozporządzenia (UE) nr 1031/2010 zasadę, że dany podmiot może zostać wyznaczony jako platforma aukcyjna wyłącznie wtedy, gdy jest on zatwierdzony jako rynek regulowany, którego operator organizuje rynek wtórny uprawnień lub instrumentów pochodnych bazujących na uprawnieniach. Aby zapewnić zgodność z tą zasadą, należy zmienić art. 19, 20 i 35 rozporządzenia (UE) nr 1031/2010.

(9)

Zgodnie z art. 30 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1031/2010 w dniu 18 lutego 2011 r. Zjednoczone Królestwo poinformowało Komisję o decyzji dotyczącej nieuczestniczenia we wspólnym działaniu przewidzianym w art. 26 ust. 1 i 2 wspomnianego rozporządzenia oraz o wyznaczeniu własnej platformy aukcyjnej.

(10)

Dnia 30 kwietnia 2012 r. Zjednoczone Królestwo powiadomiło Komisję o zamiarze wyznaczenia ICE Futures Europe („ICE”) jako platformy aukcyjnej zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1031/2010. Okres wyznaczenia i warunki obowiązujące ICE jako platformę aukcyjną dla Zjednoczonego Królestwa na okres od dnia 10 listopada 2012 r. do dnia 9 listopada 2017 r. zostały wprowadzone do załącznika III do rozporządzenia (UE) nr 1031/2010 rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1042/2012 (6).

(11)

Dnia 16 listopada 2016 r. Zjednoczone Królestwo powiadomiło Komisję o zamiarze wyznaczenia ICE Futures Europe („ICE”) jako swojej drugiej platformy aukcyjnej zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1031/2010. Zgodnie z tym powiadomieniem warunki i wymogi wyznaczenia ICE pozostają takie same, jak te podane w powiadomieniu z dnia 30 kwietnia 2012 r., a regulamin giełdy ICE mający zastosowanie do aukcji został zmieniony w celu zapewnienia zgodności z warunkami i obowiązkami dotyczącymi umieszczenia tej giełdy w wykazie w załączniku III do rozporządzenia (UE) nr 1031/2010, zgodnie z pkt 6 wiersza dotyczącego obowiązków w tabeli dotyczącej platform aukcyjnych wyznaczonych przez Zjednoczone Królestwo, zamieszczonej w tymże załączniku. Ponadto na wniosek Komisji Zjednoczone Królestwo dostarczyło dalsze informacje i objaśnienia odpowiednio uzupełniające powiadomienie.

(12)

W celu zapewnienia, by proponowane wyznaczenie ICE jako drugiej platformy aukcyjnej Zjednoczonego Królestwa, o której mowa w art. 30 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1031/2010, a w szczególności regulamin giełdy ICE, spełniały wymogi tego rozporządzenia i były zgodne z art. 10 ust. 4 akapit drugi dyrektywy2003/87/WE, należy rozszerzyć warunki i obowiązki dotyczące ICE określone w załączniku III do rozporządzenia (UE) nr 1031/2010 na umieszczenie ICE w wykazie jako drugiej platformy aukcyjnej Zjednoczonego Królestwa typu opt-out z dostosowaniami niezbędnymi do zapewnienia spełnienia celów giełdy, uwzględniając szczególne warunki realizacji, przewidziane w obowiązującym regulaminie ICE.

(13)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 1031/2010.

(14)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zmian Klimatu,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (UE) nr 1031/2010 wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:

a)

w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i)

akapity pierwszy i drugi otrzymują brzmienie:

„2.   Wolumen uprawnień objętych przepisami rozdziału III dyrektywy 2003/87/WE, które mają być sprzedane na aukcji w latach 2013 i 2014, stanowi ilość uprawnień ustaloną na podstawie art. 9 i 9a tej dyrektywy na dany rok kalendarzowy, pomniejszoną o przydział bezpłatnych uprawnień przewidziany w art. 10a ust. 7 i art. 11 ust. 2 tej dyrektywy, pomniejszoną o połowę całkowitego wolumenu wszystkich uprawnień sprzedanych na aukcjach w 2012 r.

Wolumen uprawnień objętych przepisami rozdziału III dyrektywy 2003/87/WE, które mają być sprzedane na aukcji w każdym roku kalendarzowym w latach 2015–2018, stanowi ilość uprawnień ustaloną na podstawie art. 9 i 9a tej dyrektywy na dany rok kalendarzowy, pomniejszoną o przydział bezpłatnych uprawnień przewidziany w art. 10a ust. 7 i art. 11 ust. 2 tej dyrektywy.”;

(ii)

akapit piąty otrzymuje brzmienie:

„Wolumen uprawnień objętych przepisami rozdziału III dyrektywy 2003/87/WE, które mają być sprzedane na aukcji począwszy od 2019 r., stanowi ilość uprawnień ustaloną zgodnie z art. 10 ust. 1 i 1a tej dyrektywy.”;

(iii)

akapit dziewiąty otrzymuje brzmienie:

„Bez uszczerbku dla decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1814 (*1) w wolumenie uprawnień objętych przepisami rozdziału III dyrektywy 2003/87/WE, które mają być sprzedane na aukcji w ostatnim roku każdego okresu rozliczeniowego, uwzględnia się wszelkie zaprzestanie działalności instalacji na podstawie art. 10a ust. 19 tej dyrektywy, wszelkie dostosowanie poziomu przydzielonych im bezpłatnych uprawnień na podstawie art. 10a ust. 20 tej dyrektywy i uprawnienia pozostające w rezerwie dla nowych instalacji określone w art. 10a ust. 7 tej dyrektywy.

(*1)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1814 z dnia 6 października 2015 r. w sprawie ustanowienia i funkcjonowania rezerwy stabilności rynkowej dla unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych i zmiany dyrektywy 2003/87/WE (Dz.U. L 264 z 9.10.2015, s. 1).”;"

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.   Wolumen uprawnień objętych przepisami rozdziału III dyrektywy 2003/87/WE, które mają być sprzedane na aukcji w każdym roku kalendarzowym począwszy od 2013 r., opiera się na załączniku I oraz na ustaleniu i publikacji przez Komisję na podstawie art. 10 ust. 1 wspomnianej dyrektywy szacunkowej liczby uprawnień, które mają być sprzedane na aukcji, lub na najbardziej aktualnych zmianach pierwotnych szacunków Komisji opublikowanych do dnia 31 stycznia poprzedniego roku, uwzględniając w stosownych przypadkach decyzję (UE) 2015/1814 oraz w możliwym zakresie wszelkie przejściowe przydziały bezpłatnych uprawnień odliczone lub mające zostać odliczone od ilości uprawnień, którą dane państwo członkowskie w przeciwnym wypadku sprzedałoby na aukcji zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE, jak określono w art. 10c ust. 2 tej dyrektywy, jak również wszelkie dostosowania na podstawie art. 24 i 27 tej dyrektywy.

Bez uszczerbku dla decyzji (UE) 2015/1814, wszelkie późniejsze zmiany wolumenu uprawnień, które mają być sprzedane na aukcji w danym roku kalendarzowym, zostają uwzględnione w wolumenie uprawnień, które mają być sprzedane na aukcji w następnym roku kalendarzowym.”;

c)

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.   Nie naruszając przepisów art. 10a ust. 7 dyrektywy 2003/87/WE, w odniesieniu do każdego roku kalendarzowego część uprawnień każdego państwa członkowskiego objętych przepisami rozdziału III tej dyrektywy, które mają być sprzedane na aukcji, stanowi część określoną na podstawie art. 10 ust. 2 tej dyrektywy, uwzględniając przejściowy przydział bezpłatnych uprawnień dokonany przez to państwo członkowskie na podstawie art. 10c dyrektywy 2003/87/WE w danym roku kalendarzowym, wszelkie uprawnienia, które mają być sprzedane na aukcji przez to państwo członkowskie w tym samym roku kalendarzowym na podstawie art. 24 tej dyrektywy, jak również wszelkie uprawnienia, jakie mają być umieszczone w rezerwie stabilności rynkowej lub z niej uwolnione na podstawie art. 1 ust. 5 akapit drugi oraz art. 1 ust. 8 decyzji (UE) 2015/1814.”;

2)

art. 11 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Platformy aukcyjne wyznaczone na podstawie art. 26 ust. 1 lub 2 niniejszego rozporządzenia ustalają i publikują okresy składania ofert, poszczególne wolumeny, daty aukcji, jak również produkty sprzedawane na aukcji, terminy płatności i dostaw, dotyczące uprawnień objętych przepisami rozdziału III dyrektywy 2003/87/WE, które mają być sprzedane na poszczególnych aukcjach w każdym roku kalendarzowym, do dnia 30 czerwca poprzedzającego roku, lub w najkrótszym możliwym terminie po tej dacie, po uprzednim zasięgnięciu i uzyskaniu opinii Komisji w tej sprawie. Przedmiotowe platformy aukcyjne uwzględniają w jak największym stopniu opinię Komisji.”;

3)

w art. 14 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)

lit. k) otrzymuje brzmienie:

„k)

konieczności uniknięcia prowadzenia aukcji przez platformę aukcyjną niezgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub dyrektywą 2003/87/WE;”;

b)

dodaje się lit. l) w brzmieniu:

„l)

dostosowań koniecznych na podstawie decyzji (UE) 2015/1814, które zostaną ustalone i opublikowane do dnia 15 lipca danego roku lub w najkrótszym możliwym terminie po tej dacie.”;

4)

w art. 19 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Członkowie lub uczestnicy rynku wtórnego zorganizowanego przez platformę aukcyjną wyznaczoną zgodnie z art. 26 ust. 1 lub art. 30 ust. 1, którzy są osobami uprawnionymi na podstawie art. 18 ust. 1 lub 2 są dopuszczani do bezpośredniego składania ofert na aukcjach prowadzonych przez tę platformę aukcyjną bez konieczności wywiązania się z jakichkolwiek dalszych wymogów dotyczących dopuszczenia, jeśli spełnione są wszystkie następujące warunki:

a)

wymogi dotyczące dopuszczenia członka lub uczestnika do handlu uprawnieniami na rynku wtórnym zorganizowanym przez platformę aukcyjną wyznaczoną na podstawie art. 26 ust. 1 lub art. 30 ust. 1 nie są mniej rygorystyczne niż wymogi wymienione w ust. 2 niniejszego artykułu;

b)

platforma aukcyjna wyznaczona na podstawie art. 26 ust. 1 lub art. 30 ust. 1 otrzymuje wszelkie dodatkowe informacje niezbędne do weryfikacji spełnienia wszelkich wymogów, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, które nie zostały wcześniej zweryfikowane.”;

b)

w ust. 2 skreśla się akapit drugi;

5)

art. 20 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Członkowie lub uczestnicy rynku wtórnego zorganizowanego przez daną platformę aukcyjną, którzy spełniają wymagania określone w art. 19 ust. 1, są dopuszczani do składania ofert bez ubiegania się o to zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu.”;

6)

art. 30 ust. 6 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

szczegółowe zasady prowadzenia procesu aukcyjnego przez platformę(-y) aukcyjną(-e), którą(-e) pragnie wyznaczyć, w tym postanowienia umowne dotyczące wyznaczenia przedmiotowej platformy aukcyjnej i każdego (wszelkich) systemu(-ów) rozliczeniowego(-ych) i systemu(-ów) rozrachunkowego(-ych), połączonych z proponowaną platformą aukcyjną, określające warunki dotyczące struktury i poziomu opłat, zarządzania zabezpieczeniem, płatności i dostaw;”;

7)

w art. 32 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Wolumen uprawnień objętych przepisami rozdziału III dyrektywy 2003/87/WE, sprzedawanych na poszczególnych aukcjach prowadzonych przez te platformy aukcyjne wyznaczone na podstawie art. 30 ust. 1 lub 2 niniejszego rozporządzenia, jest nie większy niż 20 miliony uprawnień i nie mniejszy niż 3,5 miliona uprawnień; z wyjątkiem sytuacji, gdy w danym roku kalendarzowym całkowity wolumen uprawnień objętych przepisami rozdziału III dyrektywy 2003/87/WE, które mają zostać sprzedane na aukcji przez wyznaczające państwo członkowskie jest mniejszy niż 3,5 mln, w którym to przypadku uprawnienia będą sprzedawane podczas jednej aukcji w tym roku kalendarzowym. Jednakże wolumen uprawnień objętych przepisami rozdziału III dyrektywy 2003/87/WE sprzedawanych na poszczególnych aukcjach prowadzonych przez te platformy aukcyjne jest nie mniejszy niż 1,5 miliona uprawnień w poszczególnych okresach 12 miesięcy, kiedy pewna liczba uprawnień ma być odjęta od wolumenu uprawnień przeznaczonych do sprzedaży na aukcji zgodnie z art. 1 ust. 5 decyzji (UE) 2015/1814.”;

b)

ust. 4 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„4.   Platformy aukcyjne wyznaczone na podstawie art. 30 ust. 1 lub 2 niniejszego rozporządzenia ustalają i publikują okresy składania ofert, poszczególne wolumeny, daty aukcji, jak również produkty sprzedawane na aukcji, terminy płatności i dostaw, dotyczące uprawnień przeznaczonych do sprzedaży na poszczególnych aukcjach w każdym roku, objętych przepisami rozdziału II dyrektywy 2003/87/WE – do dnia 31 października poprzedniego roku lub w najkrótszym możliwym terminie po tej dacie oraz objętych przepisami rozdziału III tej dyrektywy – do dnia 15 lipca poprzedniego roku lub w najkrótszym możliwym terminie po tej dacie. Przedmiotowe platformy aukcyjne dokonują ustalenia i publikacji wyłącznie po dokonaniu ustalenia i publikacji zgodnie z art. 11 ust. 1 i art. 13 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, przez platformy aukcyjne wyznaczone na podstawie art. 26 ust. 1 lub 2 niniejszego rozporządzenia, chyba że taka platforma aukcyjna nie została jeszcze wyznaczona. Przedmiotowe platformy aukcyjne dokonują ustalenia i publikacji wyłącznie po konsultacji z Komisją i uzyskaniu jej opinii. Przedmiotowe platformy aukcyjne uwzględniają w jak największym stopniu opinię Komisji.”;

8)

art. 35 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Aukcje prowadzone są wyłącznie przez platformę aukcyjną zatwierdzoną jako rynek regulowany, której operator organizuje rynek wtórny uprawnień lub instrumentów pochodnych bazujących na uprawnieniach.”;

9)

art. 60 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„1.   Wszystkie przepisy, wytyczne, instrukcje, formularze, dokumenty, ogłoszenia, w tym kalendarz aukcji, wszelkie informacje niepoufne związane z aukcjami na danej platformie aukcyjnej, w tym wykaz osób dopuszczonych do składania ofert na aukcjach, wszelkie decyzje, w tym decyzje podjęte na podstawie art. 57, dotyczące wprowadzenia maksymalnej wielkości oferty oraz innych środków zaradczych niezbędnych w celu zmniejszenia rzeczywistego lub potencjalnego dostrzegalnego ryzyka wystąpienia prania pieniędzy, finansowania terroryzmu, działalności przestępczej lub nadużyć na rynku na danej platformie aukcyjnej, publikuje się na specjalnej aktualizowanej stronie internetowej poświęconej sprzedaży na aukcji prowadzonej przez daną platformę aukcyjną.”;

10)

w załączniku III wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;

11)

załącznik IV zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2017 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32.

(2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz.U. L 302 z 18.11.2010, s. 1).

(3)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1814 z dnia 6 października 2015 r. w sprawie ustanowienia i funkcjonowania rezerwy stabilności rynkowej dla unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych i zmiany dyrektywy 2003/87/WE (Dz.U. L 264 z 9.10.2015, s. 1).

(4)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 176/2014 z dnia 25 lutego 2014 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1031/2010 w szczególności w celu określenia wolumenów uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, które mają zostać sprzedane na aukcji w latach 2013–2020 (Dz.U. L 56 z 26.2.2014, s. 11).

(5)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1143/2013 z dnia 13 listopada 2013 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1031/2010 w sprawie harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie, w szczególności w celu umieszczenia w wykazie platformy aukcyjnej, która ma być wyznaczona przez Niemcy (Dz.U. L 303 z 14.11.2013, s. 10).

(6)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1042/2012 z dnia 7 listopada 2012 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1031/2010 w celu wpisania do wykazu platformy aukcyjnej, która ma zostać wyznaczona przez Zjednoczone Królestwo (Dz.U. L 310 z 9.11.2012, s. 19).


ZAŁĄCZNIK I

W załączniku III dodaje się część 4 w brzmieniu:

„Platformy aukcyjne wyznaczone przez Zjednoczone Królestwo

4

Platforma aukcyjna

ICE Futures Europe (ICE)

 

Podstawa prawna

Art. 30 ust. 1

 

Okres wyznaczenia

Najwcześniej od dnia 10 listopada 2017 r. i najpóźniej do dnia 9 listopada 2022 r., bez uszczerbku dla art. 30 ust. 5 akapit drugi.

 

Definicje

Do celów warunków i obowiązków mających zastosowanie do ICE stosuje się następujące definicje:

a)   »regulamin giełdy ICE«– oznacza regulacje ICE, w tym w szczególności zasady dotyczące umów i procedury odnoszące się do ICE FUTURES EUA AUCTION CONTRACT oraz ICE FUTURES EUAA AUCTION CONTRACT;

b)   »członek giełdy«– oznacza członka zgodnie z definicją zawartą w sekcji A.1 regulaminu giełdy ICE;

c)   »klient«– oznacza klienta członka giełdy, jak również kolejnych klientów w łańcuchu transakcji, którzy ułatwiają dopuszczenie osób do składania ofert oraz działają w imieniu oferentów.

 

Warunki

Dopuszczenie do aukcji nie jest uzależnione od członkostwa w giełdzie lub uczestnictwa w rynku wtórnym organizowanym przez ICE lub w jakiejkolwiek innej platformie handlu zarządzanej przez ICE lub jakąkolwiek osobę trzecią.

 

Obowiązki

1.

ICE wprowadza wymóg, by wszelkie decyzje podejmowane przez członków giełdy ICE lub ich klientów w odniesieniu do udzielenia dopuszczenia do składania ofert na aukcjach, cofnięcia lub zawieszenia takiego dopuszczenia, niezależnie od tego, czy decyzja została podjęta tylko w odniesieniu do dopuszczenia do składania ofert na aukcji czy w odniesieniu do dopuszczenia do składania ofert na aukcjach oraz pozostania członkiem lub uczestnikiem rynku wtórnego, były przekazywane ICE przez członków giełdy lub ich klientów podejmujących takie decyzje w następujący sposób:

a)

niezwłocznie na zasadzie indywidualnej, w przypadku decyzji o odmowie udzielenia dopuszczenia do składania ofert oraz decyzji o cofnięciu lub zawieszeniu dostępu do aukcji;

b)

na żądanie, w przypadku pozostałych decyzji.

ICE zapewnia, aby tego rodzaju decyzje mogły być przedmiotem weryfikacji ze strony ICE pod kątem ich zgodności z obowiązkami spoczywającymi na platformie aukcyjnej zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1031/2010, a członkowie giełdy ICE lub ich klienci stosowali się do ustaleń wszelkich tego rodzaju weryfikacji ze strony ICE. Może to obejmować, między innymi, zastosowanie wszelkich stosownych postanowień regulaminu ICE, w tym procedur dyscyplinarnych, bądź wszelkich innych właściwych działań w celu ułatwienia dopuszczenia do składania ofert na aukcjach.

2.

ICE sporządza i prowadzi na swojej stronie internetowej wyczerpujący i aktualny wykaz członków giełdy lub ich klientów, którzy są uprawnieni do ułatwiania dopuszczenia do składania ofert na aukcjach Zjednoczonego Królestwa na ICE, i wykaz ten obejmuje podmioty zapewniające dostęp tylko do aukcji, jak określono w regulaminie giełdy ICE, oraz członków giełdy lub ich klientów zapewniających dopuszczenie do składania ofert na aukcjach osobom, które mogą być również członkami lub uczestnikami rynku wtórnego.

Ponadto ICE sporządza i prowadzi na swojej stronie internetowej łatwo zrozumiałe praktyczne wytyczne informujące MŚP i małe podmioty uczestniczące w systemie o krokach, które powinny one podjąć w celu uzyskania dostępu do aukcji za pośrednictwem takich członków giełdy lub ich klientów.

3.

Wszelkie opłaty i warunki stosowane przez ICE i jej system rozliczeniowy w odniesieniu do osób dopuszczonych do składania ofert lub oferentów muszą być jasno określone, łatwo zrozumiałe i dostępne do wiadomości publicznej na stronie internetowej ICE, która musi być aktualizowana.

ICE zapewnia, by w przypadku stosowania przez członka giełdy lub jego klienta dodatkowych opłat i warunków w odniesieniu do dopuszczenia do składania ofert, takie opłaty i warunki były również jasno określone, łatwo zrozumiałe i dostępne do wiadomości publicznej na stronach internetowych podmiotów oferujących te usługi, a bezpośrednie odniesienia do tych stron internetowych były dostępne na stronie internetowej ICE, z rozróżnieniem na opłaty i warunki, które są stosowane w odniesieniu do osób dopuszczonych do składania ofert tylko na aukcjach, jeśli są one dostępne, oraz na opłaty i warunki stosowane w odniesieniu do osób dopuszczonych do składania ofert na aukcjach, które również są członkami lub uczestnikami rynku wtórnego.

4.

Bez uszczerbku dla pozostałych środków ochrony prawnej ICE zapewnia dostępność swoich procedur rozpatrywania skarg (ICE Complaints Resolution Procedures) w odniesieniu do skarg, które mogą pojawić się w związku z decyzjami w sprawie udzielenia dopuszczenia do składania ofert na aukcjach, odmowy udzielenia dopuszczenia do składania ofert na aukcjach, cofnięcia lub zawieszenia już przyznanego dopuszczenia do składania ofert na aukcjach, jak opisano w bardziej szczegółowy sposób w pkt 1, podętymi przez członków giełdy ICE lub ich klientów, a wszystkie takie skargi kwalifikują się do celów procedur rozpatrywania skarg ICE.

5.

W terminie sześciu miesięcy od rozpoczęcia aukcji ICE przekazuje monitorującemu aukcje sprawozdanie na temat zasięgu uzyskanego w ramach swojego modelu współpracy z członkami giełdy i ich klientami, w tym poziomu uzyskanego zasięgu geograficznego. ICE uwzględnia w jak największym stopniu wszelkie zalecenia w tej kwestii przedstawione przez monitorującego aukcje, tak aby zapewnić spełnienie swoich obowiązków określonych w art. 35 ust. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 1031/2010.

6.

ICE zapewnia pełną zgodność z warunkami i obowiązkami dotyczącymi umieszczenia jej w wykazie, które zostały określone w niniejszym załączniku.

7.

Zjednoczone Królestwo powiadamia Komisję o wszelkich istotnych zmianach w ustaleniach umownych z ICE zgłoszonych Komisji.”


ZAŁĄCZNIK II

ZAŁĄCZNIK IV

Korekty wolumenów uprawnień (w mln), które mają być sprzedawane na aukcji w latach 2013–2020, o których mowa w art. 10 ust. 2

Rok

Wielkość zmniejszenia

2013

 

2014

400

2015

300

2016

200

2017

 

2018

 

2019

 

2020

 


19.10.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 269/22


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/1903

z dnia 18 października 2017 r.

dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatów Pediococcus parvulus DSM 28875, Lactobacillus casei DSM 28872 i Lactobacillus rhamnosus DSM 29226 jako dodatków paszowych dla wszystkich gatunków zwierząt

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury przyznawania takich zezwoleń.

(2)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożone zostały wnioski o zezwolenie na stosowanie preparatów Pediococcus parvulus DSM 28875, Lactobacillus casei DSM 28872 i Lactobacillus rhamnosus DSM 29226. Do wniosków dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(3)

Wnioski dotyczą zezwolenia na stosowanie preparatów Pediococcus parvulus DSM 28875, Lactobacillus casei DSM 28872 i Lactobacillus rhamnosus DSM 29226 jako dodatków paszowych dla wszystkich gatunków zwierząt, celem sklasyfikowania ich w kategorii „dodatki technologiczne”.

(4)

W swoich opiniach z dnia 6 grudnia 2016 r. (2) i z dnia 24 stycznia 2017 r. (3)  (4) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) stwierdził, że w proponowanych warunkach stosowania preparaty Lactobacillus rhamnosus DSM 29226, Pediococcus parvulus DSM 28875 i Lactobacillus casei DSM 28872 nie mają negatywnego wpływu na zdrowie zwierząt i ludzi ani na środowisko. Urząd stwierdził także, że wspomniane preparaty mogą poprawić produkcję kiszonki otrzymywanej z zielonki łatwej i średnio trudnej do kiszenia, ponieważ zmniejszają utratę suchej masy i pomagają utrzymać zawartość białka. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd poddał również weryfikacji sprawozdania z metod analizy dodatków paszowych w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

(5)

Ocena preparatów Pediococcus parvulus DSM 28875, Lactobacillus casei DSM 28872 i Lactobacillus rhamnosus DSM 29226 dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatów, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Preparaty wyszczególnione w załączniku, należące do kategorii „dodatki technologiczne” i do grupy funkcjonalnej „dodatki do kiszonki”, zostają dopuszczone jako dodatki stosowane w żywieniu zwierząt zgodnie z warunkami określonymi w załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2017 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

(2)  Dziennik EFSA 2017; 15(1): 4673.

(3)  Dziennik EFSA 2017; 15(3): 4702.

(4)  Dziennik EFSA 2017; 15(3): 4703.


ZAŁĄCZNIK

Numer identyfikacyjny dodatku

Dodatek

Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna

Gatunek lub kategoria zwierzęcia

Maksymalny wiek

Minimalna zawartość

Maksymalna zawartość

Pozostałe przepisy

Data ważności zezwolenia

jtk dodatku/kg materiału świeżego

Dodatki technologiczne: dodatki do kiszonki

1k21014

Pediococcus parvulus

DSM 28875

Skład dodatku

Preparat Pediococcus parvulus

DSM 28875 zawierający co najmniej 1 × 1011 jtk/g dodatku.

Charakterystyka substancji czynnej

Żywotne komórki Pediococcus parvulus

DSM 28875.

Metoda analityczna  (1)

Oznaczenie liczby w dodatku paszowym: metoda posiewu powierzchniowego: EN 15786:2009.

Analiza jakościowa dodatku paszowego: elektroforeza pulsacyjna w zmiennym polu elektrycznym (PFGE).

Wszystkie gatunki zwierząt

1.

W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksów należy podać warunki przechowywania.

2.

Minimalna zawartość dodatku w przypadku stosowania bez łączenia z innymi mikroorganizmami stosowanymi jako dodatki do kiszonki: 5 × 107 jtk/kg materiału świeżego łatwego i średnio trudnego do kiszenia (2).

3.

Podmioty działające na rynku pasz ustanawiają procedury postępowania i środki organizacyjne dla użytkowników dodatku i premiksów, tak aby ograniczyć ewentualne zagrożenia wynikające z ich stosowania. Jeżeli zagrożeń nie można wyeliminować lub maksymalnie ograniczyć za pomocą tych procedur i środków, dodatek i premiksy należy stosować przy użyciu środków ochrony indywidualnej, w tym środków ochrony dróg oddechowych.

8 listopada 2027 r.

1k20755

Lactobacillus casei

DSM 28872

Skład dodatku

Preparat Lactobacillus casei

DSM 28872 zawierający co najmniej 1 × 1011 jtk/g dodatku.

Charakterystyka substancji czynnej

Żywotne komórki Lactobacillus casei

DSM 28872

Metoda analityczna  (1)

Oznaczenie liczby w dodatku paszowym: metoda posiewu powierzchniowego na agarze MSR (EN 15787).

Analiza jakościowa dodatku paszowego: elektroforeza pulsacyjna w zmiennym polu elektrycznym (PFGE).

Wszystkie gatunki zwierząt

1.

W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksów należy podać warunki przechowywania.

2.

Minimalna zawartość dodatku w przypadku stosowania bez łączenia z innymi mikroorganizmami stosowanymi jako dodatki do kiszonki: 5 × 107 jtk/kg materiału świeżego łatwego i średnio trudnego do kiszenia (2).

3.

Podmioty działające na rynku pasz ustanawiają procedury postępowania i środki organizacyjne dla użytkowników dodatku i premiksów, tak aby ograniczyć ewentualne zagrożenia wynikające z ich stosowania. Jeżeli zagrożeń nie można wyeliminować lub maksymalnie ograniczyć za pomocą tych procedur i środków, dodatek i premiksy należy stosować przy użyciu środków ochrony indywidualnej, w tym środków ochrony dróg oddechowych.

8 listopada 2027 r.

1k20756

Lactobacillus rhamnosus

DSM 29226

Skład dodatku

Preparat Lactobacillus rhamnosus

DSM 29226 zawierający co najmniej 1 × 1010 jtk/g dodatku.

Charakterystyka substancji czynnej

Żywotne komórki Lactobacillus rhamnosus

DSM 29226

Metoda analityczna  (1)

Oznaczenie liczby w dodatku paszowym: metoda posiewu powierzchniowego na agarze MSR (EN 15787).

Analiza jakościowa dodatku paszowego: elektroforeza pulsacyjna w zmiennym polu elektrycznym (PFGE).

Wszystkie gatunki zwierząt

1.

W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksów należy podać warunki przechowywania.

2.

Minimalna zawartość dodatku w przypadku stosowania bez łączenia z innymi mikroorganizmami stosowanymi jako dodatki do kiszonki: 5 × 107 jtk/kg materiału świeżego łatwego i średnio trudnego do kiszenia (2).

3.

Podmioty działające na rynku pasz ustanawiają procedury postępowania i środki organizacyjne dla użytkowników dodatku i premiksów, tak aby ograniczyć ewentualne zagrożenia wynikające z ich stosowania. Jeżeli zagrożeń nie można wyeliminować lub maksymalnie ograniczyć za pomocą tych procedur i środków, dodatek i premiksy należy stosować przy użyciu środków ochrony indywidualnej, w tym środków ochrony dróg oddechowych.

8 listopada 2027 r.


(1)  Szczegóły dotyczące metod analitycznych można uzyskać pod następującym adresem laboratorium referencyjnego: https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/evaluation-reports.

(2)  Zielonki łatwe do kiszenia: > 3 % rozpuszczalnych węglowodanów w materiale świeżym. Zielonki średnio trudne do kiszenia: 1,5–3,0 % rozpuszczalnych węglowodanów w materiale świeżym. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 429/2008 (Dz.U. L 133 z 22.5.2008, s. 1).


19.10.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 269/27


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/1904

z dnia 18 października 2017 r.

dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu Bacillus licheniformis DSM 28710 jako dodatku paszowego dla kurcząt rzeźnych i kurcząt odchowywanych na kury nioski (posiadacz zezwolenia Huvepharma NV)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury przyznawania takich zezwoleń.

(2)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożony został wniosek o zezwolenie na stosowanie preparatu Bacillus licheniformis DSM 28710. Do wniosku dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(3)

Wniosek dotyczy zezwolenia na stosowanie preparatu Bacillus licheniformis DSM 28710 jako dodatku paszowego dla kurcząt rzeźnych i kurcząt odchowywanych na kury nioski, celem sklasyfikowania go w kategorii „dodatki zootechniczne”.

(4)

W swojej opinii z dnia 18 października 2016 r. (2) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) stwierdził, że w proponowanych warunkach stosowania preparat Bacillus licheniformis DSM 28710 nie ma negatywnego wpływu na zdrowie zwierząt i ludzi ani na środowisko, jego stosowanie może polepszyć przyrost masy ciała w stosunku do ilości podawanej paszy u kurcząt rzeźnych, a wniosek ten można rozszerzyć na kurczęta odchowywane na kury nioski. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd zweryfikował również sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

(5)

Z oceny preparatu Bacillus licheniformis DSM 28710 wynika, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Preparat wyszczególniony w załączniku, należący do kategorii „dodatki zootechniczne” i do grupy funkcjonalnej „stabilizatory flory jelitowej”, zostaje dopuszczony jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt zgodnie z warunkami określonymi w załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2017 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

(2)  Dziennik EFSA 2016; 14(11):4615.


ZAŁĄCZNIK

Numer identyfikacyjny dodatku

Nazwa posiadacza zezwolenia

Dodatek

Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna

Gatunek lub kategoria zwierzęcia

Maksymalny wiek

Minimalna zawartość

Maksymalna zawartość

Pozostałe przepisy

Data ważności zezwolenia

jtk/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %

Kategoria: dodatki zootechniczne. Grupa funkcjonalna: stabilizatory flory jelitowej

4b1828

Huvepharma NV

Bacillus licheniformis DSM 28710

Skład dodatku

Preparat Bacillus licheniformis DSM 28710

zawierający co najmniej 3,2 × 109 jtk/g dodatku

Postać stała

Charakterystyka substancji czynnej

Zdolne do życia przetrwalniki Bacillus licheniformis DSM 28710

Metoda analityczna  (1)

Do oznaczenia liczby Bacillus licheniformis DSM 28710 w dodatku, premiksie i paszy:

metoda posiewu powierzchniowego EN 15784.

Do analizy jakościowej Bacillus licheniformis DSM 28710: analiza jakościowa: elektroforeza pulsacyjna w zmiennym polu elektrycznym (PFGE).

Kurczęta rzeźne

Kurczęta odchowywane na kury nioski

1,6 × 109

1.

W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksów należy określić warunki przechowywania oraz stabilność przy obróbce cieplnej.

2.

Dozwolone stosowanie w paszy zawierającej następujące dopuszczone kokcydiostatyki: dekokwinat, diklazuril, halofuginon, nikarbazynę, chlorowodorek robenidyny, sól sodową lasalocidu A, maduramycynę amonu, sól sodową monenzyny, narazynę lub sól sodową salinomycyny.

3.

Podmioty działające na rynku pasz ustanawiają procedury postępowania i środki organizacyjne dla użytkowników dodatku i premiksów, tak aby ograniczyć ewentualne zagrożenia wynikające z ich stosowania. Jeżeli zagrożeń nie można wyeliminować lub maksymalnie ograniczyć za pomocą tych procedur i środków, dodatek i premiksy należy stosować przy użyciu środków ochrony indywidualnej, w tym ochrony skóry i oczu.

8 listopada 2027 r.


(1)  Szczegóły dotyczące metod analitycznych można uzyskać pod następującym adresem laboratorium referencyjnego: https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/evaluation-reports.


19.10.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 269/30


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/1905

z dnia 18 października 2017 r.

dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu Saccharomyces cerevisiae CNCM I-1079 jako dodatku paszowego dla kurcząt rzeźnych i podrzędnych gatunków drobiu rzeźnego (posiadacz zezwolenia: Danstar Ferment AG reprezentowany przez Lallemand SAS)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury przyznawania takich zezwoleń.

(2)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożony został wniosek o zezwolenie na stosowanie preparatu Saccharomyces cerevisiae CNCM I-1079. Do wniosku dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(3)

Wniosek ten dotyczy zezwolenia na stosowanie preparatu Saccharomyces cerevisiae CNCM I-1079 jako dodatku paszowego dla kurcząt rzeźnych i podrzędnych gatunków drobiu rzeźnego, celem sklasyfikowania go w kategorii „dodatki zootechniczne”.

(4)

W opinii z dnia 6 grudnia 2016 r. (2) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) stwierdził, że w proponowanych warunkach stosowania preparat Saccharomyces cerevisiae CNCM I-1079 nie ma negatywnego wpływu na zdrowie zwierząt i ludzi ani na środowisko, a w przypadku stosowania w paszy dla drobiu jest skuteczny w obniżaniu zanieczyszczenia tusz bakterią Salmonella spp. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd zweryfikował również sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

(5)

Ocena preparatu Saccharomyces cerevisiae CNCM I-1079 dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Preparat wyszczególniony w załączniku, należący do kategorii „dodatki zootechniczne” i do grupy funkcjonalnej „inne dodatki zootechniczne”, zostaje dopuszczony jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt zgodnie z warunkami określonymi w załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2017 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

(2)  Dziennik EFSA 2017; 15(1):4674.


ZAŁĄCZNIK

Numer identyfikacyjny dodatku

Nazwa posiadacza zezwolenia

Dodatek

Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna

Gatunek lub kategoria zwierzęcia

Maksymalny wiek

Minimalna zawartość

Maksymalna zawartość

Inne przepisy

Data ważności zezwolenia

jtk/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %

Kategoria: dodatki zootechniczne. Grupa funkcjonalna: inne dodatki zootechniczne (zmniejszenie zanieczyszczenia salmonellą w tuszach poprzez ograniczenie jego obecności w kale)

4d1703

Danstar Ferment AG reprezentowany przez Lallemand SAS

Saccharomyces cerevisiae CNCM I-1079

Skład dodatku

Preparat Saccharomyces cerevisiae CNCM I-1079 zawierający co najmniej:

2 × 1010 jtk/g dodatku (w postaci niepowlekanej)

1 × 1010 jtk/g dodatku (w postaci powlekanej)

Charakterystyka substancji czynnej

Żywotne komórki Saccharomyces cerevisiae CNCM I-1079

Metoda analityczna  (1)

Oznaczenie liczby: metoda płytek lanych z użyciem agaru z chloramfenikolem, glukozą i ekstraktem drożdżowym (EN15789:2009)

Identyfikacja: metoda łańcuchowej reakcji polimerazy (PCR)

Kurczęta rzeźne

Podrzędne gatunki drobiu rzeźnego

1 × 109

1.

W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksu należy wskazać warunki przechowywania oraz stabilność przy obróbce cieplnej.

2.

Podmioty działające na rynku pasz ustanawiają procedury postępowania i środki organizacyjne dla użytkowników dodatku i premiksów, tak aby ograniczyć ewentualne zagrożenia związane z ich użytkowaniem. Jeżeli takich zagrożeń nie można wyeliminować lub ograniczyć do minimum za pomocą tych procedur i środków, dodatek i premiksy należy stosować przy użyciu odpowiednich środków ochrony indywidualnej, w tym ochrony dróg oddechowych.

8 listopada 2027 r.


(1)  Szczegóły dotyczące metod analitycznych można uzyskać pod następującym adresem laboratorium referencyjnego: https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/evaluation-reports.


19.10.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 269/33


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/1906

z dnia 18 października 2017 r.

dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu endo-1,4-beta-ksylanazy (EC 3.2.1.8) wytwarzanej przez Trichoderma citrinoviride Bisset (IMI SD135) jako dodatku paszowego dla kurcząt odchowywanych na kury nioski i podrzędnych gatunków drobiu odchowywanego na nioski (posiadacz zezwolenia Huvepharma NV)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury przyznawania takich zezwoleń.

(2)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożony został wniosek o zezwolenie na stosowanie preparatu endo-1,4-beta-ksylanazy (EC 3.2.1.8) wytwarzanej przez Trichoderma citrinoviride Bisset (IMI SD135). Do wniosku dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(3)

Wniosek dotyczy zezwolenia na stosowanie preparatu endo-1,4-beta-ksylanazy (EC 3.2.1.8) wytwarzanej przez Trichoderma citrinoviride Bisset (IMI SD135) jako dodatku paszowego dla kurcząt odchowywanych na kury nioski i podrzędnych gatunków drobiu odchowywanego na nioski w celu zaklasyfikowania go w kategorii „dodatki zootechniczne”.

(4)

Preparat ten został już dopuszczony na dziesięć lat jako dodatek paszowy dla kurcząt rzeźnych, indyków rzeźnych, kur niosek, prosiąt odsadzonych od maciory, tuczników oraz podrzędnych gatunków drobiu rzeźnego i odchowywanego na nioski rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/1043 (2).

(5)

W swojej opinii z dnia 25 stycznia 2017 r. (3) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) stwierdził, że w proponowanych warunkach stosowania preparat endo-1,4-beta-ksylanazy (EC 3.2.1.8) wytwarzanej przez Trichoderma citrinoviride Bisset (IMI SD135) nie ma niekorzystnego wpływu na zdrowie zwierząt i ludzi ani na środowisko. Urząd stwierdził, że dodatek uznaje się za skuteczny w przypadku kurcząt odchowywanych na kury nioski i podrzędnych gatunków drobiu odchowywanego na nioski. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd zweryfikował również sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

(6)

Ocena preparatu endo-1,4-beta-ksylanazy (EC 3.2.1.8) wytwarzanej przez Trichoderma citrinoviride Bisset (IMI SD135) dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Preparat wyszczególniony w załączniku, należący do kategorii „dodatki zootechniczne” i do grupy funkcjonalnej „substancje polepszające strawność”, zostaje dopuszczony jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt zgodnie z warunkami określonymi w załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2017 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1043 z dnia 30 czerwca 2015 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu endo-1,4-beta-ksylanazy (EC 3.2.1.8) wytwarzanej przez Trichoderma citrinoviride Bisset (IM SD135) jako dodatku paszowego dla kurcząt rzeźnych, indyków rzeźnych, kur niosek, prosiąt odsadzonych od maciory, tuczników oraz podrzędnych gatunków drobiu rzeźnego i odchowywanego na nioski oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 2148/2004, (WE) nr 828/2007 i (WE) nr 322/2009 (posiadacz zezwolenia Huvepharma NV) (Dz.U. L 167 z 1.7.2015, s. 63).

(3)  Dziennik EFSA 2017; 15(2):4708.


ZAŁĄCZNIK

Numer identyfikacyjny dodatku

Nazwa posiadacza zezwolenia

Dodatek

Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna

Gatunek lub kategoria zwierzęcia

Maksymalny wiek

Minimalna zawartość

Maksymalna zawartość

Inne przepisy

Data ważności zezwolenia

Jednostki aktywności/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %

Kategoria: dodatki zootechniczne. Grupa funkcjonalna: substancje polepszające strawność.

4a1617

Huvepharma NV

Endo-1,4-beta-ksylanaza

EC 3.2.1.8

Skład dodatku:

Preparat endo-1,4-beta-ksylanazy (EC 3.2.1.8) wytwarzanej przez Trichoderma citrinoviride Bisset (IMI SD135) o minimalnej aktywności 6 000 EPU (1)/g

(postać stała i płynna)

Charakterystyka substancji czynnej:

Endo-1,4-beta-ksylanaza (EC 3.2.1.8) wytwarzana przez Trichoderma citrinoviride Bisset (IMI SD135)

Metoda analityczna  (2)

Do celów charakterystyki aktywności endo-1,4-beta-ksylanazy:

metoda kolorymetryczna polegająca na pomiarze barwnika rozpuszczalnego w wodzie, uwolnionego przez działanie endo-1,4-β-ksylanazy z usieciowanych azuryną substratów arabinoksylanu pszenicy.

Kurczęta odchowywane na kury nioski

Podrzędne gatunki drobiu odchowywanego na nioski

1 500 EPU

 

1.

W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksu należy wskazać warunki przechowywania oraz stabilność przy obróbce cieplnej.

2.

Podmioty działające na rynku pasz ustanawiają procedury postępowania i środki organizacyjne dla użytkowników dodatku i premiksów, tak aby ograniczyć ewentualne zagrożenia wynikające z ich stosowania. Jeżeli takich zagrożeń nie można wyeliminować lub ograniczyć do minimum za pomocą tych procedur i środków, dodatek i premiksy należy stosować przy użyciu odpowiednich środków ochrony indywidualnej, w tym ochrony skóry, oczu i dróg oddechowych.

8 listopada 2027 r.


(1)  1 EPU to ilość enzymu, która uwalnia w ciągu minuty 0,0083 μmol cukrów redukujących (odpowiednika ksylozy) z ksylanu z łusek owsa przy pH wynoszącym 4,7 oraz temperaturze 50 °C.

(2)  Szczegóły dotyczące metod analitycznych można uzyskać pod następującym adresem laboratorium referencyjnego: https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/evaluation-reports.


19.10.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 269/36


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/1907

z dnia 18 października 2017 r.

dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu Lactobacillus plantarum (KKP/593/p i KKP/788/p) oraz Lactobacillus buchneri (KKP/907/p) jako dodatku paszowego dla bydła i owiec

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury przyznawania takich zezwoleń.

(2)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożony został wniosek o zezwolenie na stosowanie preparatu składającego się z dwóch szczepów Lactobacillus plantarum (KKP/593/p i KKP/788/p) oraz z Lactobacillus buchneri (KKP/907/p). Do wniosku dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(3)

Wniosek dotyczy zezwolenia na stosowanie preparatu Lactobacillus plantarum (KKP/593/p i KKP/788/p) oraz Lactobacillus buchneri (KKP/907/p) jako dodatku paszowego dla bydła i owiec celem sklasyfikowania go w kategorii „dodatki technologiczne”.

(4)

W opinii z dnia 4 grudnia 2013 r. (2) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) stwierdził, że w proponowanych warunkach stosowania preparat Lactobacillus plantarum (KKP/593/p i KKP/788/p) oraz Lactobacillus buchneri (KKP/907/p) nie ma negatywnego wpływu na zdrowie zwierząt i ludzi ani na środowisko. Urząd stwierdził także, że przedmiotowy preparat może poprawić produkcję kiszonki z materiału łatwego, średnio trudnego i trudnego do kiszenia zielonki. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd zweryfikował również sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

(5)

Ocena preparatu Lactobacillus plantarum (KKP/593/p i KKP/788/p) oraz Lactobacillus buchneri (KKP/907/p) dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Preparat wyszczególniony w załączniku, należący do kategorii „dodatki technologiczne” i do grupy funkcjonalnej „dodatki do kiszonki”, zostaje dopuszczony jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt zgodnie z warunkami określonymi w załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2017 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

(2)  Dziennik EFSA 2014; 12(1):3529.


ZAŁĄCZNIK

Numer identyfikacyjny dodatku

Dodatek

Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna

Gatunek lub kategoria zwierzęcia

Maksymalny wiek

Minimalna zawartość

Maksymalna zawartość

Inne przepisy

Data ważności zezwolenia

jtk dodatku/kg materiału świeżego

Dodatki technologiczne: dodatki do kiszonki

1k20754

Lactobacillus plantarum KKP/593/p

Lactobacillus plantarum KKP/788/p

Lactobacillus buchneri KKP/907/p

Skład dodatku

Preparat Lactobacillus plantarum KKP/593/p, Lactobacillus plantarum KKP/788/p i Lactobacillus buchneri KKP/907/p zawierający co najmniej 1 × 109 jtk/g dodatku, w proporcji 4:4:1 (Lactobacillus plantarum KKP/593/p: Lactobacillus plantarum KKP/788/p: Lactobacillus buchneri KKP/907/p)

Charakterystyka substancji czynnej

Żywotne komórki Lactobacillus plantarum KKP/593/p, Lactobacillus plantarum KKP/788/p oraz Lactobacillus buchneri KKP/907p.

Metoda analityczna  (1)

Oznaczanie liczby w dodatku paszowym: metoda posiewu powierzchniowego na agarze MRS (EN 15787).

Identyfikacja dodatku paszowego: elektroforeza pulsacyjna w zmiennym polu elektrycznym (PFGE).

Bydło

Owce

1.

W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksów należy podać warunki przechowywania.

2.

Minimalna zawartość dodatku w przypadku stosowania bez łączenia z innymi mikroorganizmami stosowanymi jako dodatki do kiszonki: 1 × 108 jtk/kg materiału świeżego.

3.

Podmioty działające na rynku pasz ustanawiają procedury postępowania i środki organizacyjne dla użytkowników dodatku i premiksów, tak aby ograniczyć ewentualne zagrożenia wynikające z ich stosowania. Jeżeli takich zagrożeń nie można wyeliminować lub ograniczyć do minimum za pomocą tych procedur i środków, dodatek i premiksy należy stosować przy użyciu środków ochrony indywidualnej, w tym ochrony dróg oddechowych.

8 listopada 2027 r.


(1)  Szczegóły dotyczące metod analitycznych można uzyskać pod następującym adresem laboratorium referencyjnego: https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/evaluation-reports.


DECYZJE

19.10.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 269/39


DECYZJA RADY (UE) 2017/1908

z dnia 12 października 2017 r.

w sprawie wprowadzenia w życie w Republice Bułgarii i w Rumunii niektórych przepisów dorobku Schengen dotyczących Wizowego Systemu Informacyjnego

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 4 ust. 2,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit pierwszy Aktu przystąpienia z 2005 r. przepisy dorobku Schengen inne niż przepisy wymienione w załączniku II do tego Aktu, do których Bułgaria i Rumunia przystąpiły z chwilą przystąpienia, stosuje się w Bułgarii i w Rumunii na mocy decyzji Rady przyjętej w tym celu po sprawdzeniu, czy zostały spełnione niezbędne warunki dla stosowania wszystkich części dorobku Schengen.

(2)

W dniu 9 czerwca 2011 r. Rada stwierdziła, zgodnie z mającymi zastosowanie procedurami oceny Schengen, że Bułgaria i Rumunia spełniły warunki we wszystkich obszarach dorobku Schengen dotyczących granic powietrznych, granic lądowych, współpracy policyjnej, ochrony danych, Systemu Informacyjnego Schengen, granic morskich i wiz.

(3)

Zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 565/2014/UE (2) wprowadzono uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych. System ten jest oparty na jednostronnym uznaniu przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię niektórych dokumentów, a mianowicie wiz Schengen, za równorzędne z ich wizami krajowymi na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na ich terytorium nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

(4)

Należy umożliwić Bułgarii i Rumunii, od momentu wejścia w życie niniejszej decyzji, dostęp do danych Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS), w formacie read-only (tylko do odczytu), do celów przeglądania, bez prawa do wprowadzania, zmieniania lub usuwania danych w VIS. Dostęp ten ma na celu ułatwić ich krajowym procedurom ubiegania się o wizę unikanie oszustw i nadużyć wobec wiz Schengen poprzez sprawdzanie ich ważności i autentyczności w stosunku do danych przechowywanych w VIS, aby ułatwić – w odniesieniu do obywateli krajów trzecich posiadających wizę Schengen – kontrole na punktach kontroli granicznej na zewnętrznych granicach i na terytorium państw członkowskich, aby wzmocnić determinację państwa członkowskiego odpowiedzialnego za stosowanie ochrony międzynarodowej, aby ułatwić rozpatrywanie takich wniosków i aby podnieść poziom bezpieczeństwa wewnętrznego na terytorium państw członkowskich poprzez ułatwianie walki z poważną przestępczością i terroryzmem. Dostęp do celów przeglądania i wykorzystywania danych VIS powinien również pomóc w identyfikacji osób, które mogą nie spełniać lub przestały spełniać warunki wjazdu lub pobytu na terytorium danych państw członkowskich.

(5)

Należy zatem przyjąć decyzję dotyczącą wprowadzenia w życie odpowiednich przepisów VIS, o których mowa w załączniku, oraz wszystkich kolejnych zmian tych przepisów. Wprowadzenie w życie takich przepisów powinno zostać ograniczone do takiego zakresu, w jakim przepisy te dotyczą dostępu do danych VIS, w formacie read-only, do celów przeglądania. W związku z powyższym Bułgaria i Rumunia powinny być upoważnione do dostępu do danych VIS do celów przeglądania zgodnie z procedurami i warunkami określonymi we wprowadzonych w życie przepisach. Załącznik powinien zawierać stosowny dorobek dotyczący dostępu do danych VIS do celów przeglądania. Do Bułgarii i Rumunii stosuje się już jednak rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1077/2011 (3), decyzja Rady 2004/512/WE (4) i decyzja Komisji 2006/648/WE (5). Z tego powodu nie zostały one uwzględnione w załączniku.

(6)

Pożądane jest również ustanowienie daty, od której te przepisy dorobku Schengen dotyczące VIS powinny być stosowane, jak określono zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 (6) w odniesieniu do Bułgarii i Rumunii. Powinno to nastąpić zaraz po tym, jak Bułgaria i Rumunia powiadomią Komisję, że wszystkie stosowne kompleksowe testy przeprowadzane przez eu-LISĘ zakończyły się pomyślnie.

(7)

Zniesienie kontroli na granicach wewnętrznych przedmiotowych państw członkowskich i ich pełne uczestnictwo w dorobku Schengen dotyczącym wspólnej polityki wizowej powinno być przedmiotem odrębnej decyzji Rady przyjętej jednogłośnie zgodnie z art. 4 ust. 2 Aktu o przystąpieniu z 2005 r. Do czasu przyjęcia tej decyzji, która wprowadzi w życie w odniesieniu do Bułgarii i Rumunii przepisy mające zastosowanie w obszarze wiz krótkoterminowych, inne niż przepisy wymienione w załączniku do niniejszej decyzji, w tym obejmujące kodeks wizowy (7), oraz przepisy przyjęte do celów jego wdrożenia, Bułgaria i Rumunia nie są uprawnione do wydawania wiz Schengen i nadal będą wydawać wizy krótkoterminowe na mocy swojego prawa krajowego. Do dnia określonego w tej decyzji należy utrzymać ograniczenia dotyczące wykorzystywania VIS wynikające z niniejszej decyzji, w szczególności te dotyczące prawa do wprowadzania stosownych danych do systemu.

(8)

Niemniej jednak pożądane jest przyznanie właściwym organom wizowym Bułgarii i Rumunii w okresie przejściowym dostępu do danych VIS, w formacie read-only, do celów przeglądania na potrzeby rozpatrywania wniosków o wizy krótkoterminowe wydawane przez te państwa na mocy ich prawa krajowego i na potrzeby podejmowania decyzji dotyczących tych wniosków. Ma to obejmować decyzję o unieważnieniu, cofnięciu, przedłużeniu lub skróceniu ważności wizy wydanej zgodnie z ich stosownymi przepisami krajowymi.

(9)

Jako że sprawdzenia prowadzone w odniesieniu do Bułgarii i Rumunii w myśl odnośnych procedur oceny Schengen już się zakończyły zgodnie z art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r., w odniesieniu do tych państw członkowskich nie będzie przeprowadzana weryfikacja na podstawie art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (UE) nr 1053/2013 (8). W następstwie przyjęcia niniejszej decyzji przepisy zamieszczone w załączniku powinny zostać wprowadzone w życie wyłącznie po pomyślnym przeprowadzeniu przez eu-LISA kompleksowych testów w stosunku do Bułgarii lub Rumunii i po stosownym powiadomieniu o nich Komisji. Ponadto pożądane jest, aby Bułgaria i Rumunia zwróciły się do ekspertów z państw członkowskich i Komisji o dokonanie przeglądu stosowania tych przepisów.

(10)

W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (9), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B i G decyzji Rady 1999/437/WE (10).

(11)

W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (11), które wchodzą w zakres obszaru określonego w art. 1 pkt B i G decyzji Rady 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE (12).

(12)

W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (13), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B i G decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE (14),

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

1.   Przepisy dorobku Schengen dotyczące VIS, o których mowa w załączniku, stosuje się do Bułgarii i Rumunii; przepisy te stosuje się w stosunkach między tymi dwoma państwami oraz w stosunkach tych dwóch państw z Królestwem Belgii, Republiką Czeską, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Estońską, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Republiką Włoską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Węgrami, Republiką Malty, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Portugalską, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką, Republiką Finlandii i Królestwem Szwecji, a także Republiką Islandii, Księstwem Liechtensteinu, Królestwem Norwegii i Konfederacją Szwajcarską. Przepisy te stosuje się od momentu pomyślnego zakończenia wszystkich stosownych kompleksowych testów w odniesieniu do przepisów wymienionych w załączniku, które to testy mają być przeprowadzone przez eu-LISA, oraz po powiadomieniu Bułgarii, Rumunii, jak również Komisji o tym, że testy te zostały pomyślnie zakończone. Ponadto Bułgaria i Rumunia mogą zwrócić się do ekspertów z państw członkowskich i Komisji o dokonanie przeglądu stosowania tych przepisów.

2.   Do przyjęcia decyzji Rady w sprawie zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych państw członkowskich właściwe organy wizowe Bułgarii i Rumunii mogą mieć dostęp do VIS, w formacie read-only, w celu przeglądania na potrzeby:

a)

rozpatrywania wniosków o wizy krótkoterminowe wydawane przez Bułgarię i Rumunię na mocy ich prawa krajowego;

b)

wydawania decyzji w sprawie tych wniosków, w tym decyzji o unieważnieniu, cofnięciu, przedłużeniu lub skróceniu ważności wizy wydanej zgodnie z ich stosownymi przepisami krajowymi.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia, który zostanie ustalony przez Komisję po powiadomieniu Komisji przez Bułgarię i Rumunię, że kompleksowe testy, o których mowa w art. 1 ust. 1, zakończyły się pomyślnie.

Artykuł 3

Niniejszą decyzję stosuje się zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 12 października 2017 r.

W imieniu Rady

U. REINSALU

Przewodniczący


(1)  Opinia wydana w dniu 4 października 2017 r. (dotychczas niepublikowana w Dzienniku Urzędowym).

(2)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 565/2014/UE z dnia 15 maja 2014 r. wprowadzająca uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na ich terytorium nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym i uchylająca decyzje nr 895/2006/WE i nr 582/2008/WE (Dz.U. L 157 z 27.5.2014, s. 23).

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1077/2011 z dnia 25 października 2011 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (Dz.U. L 286 z 1.11.2011, s. 1).

(4)  Decyzja Rady 2004/512/WE z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie ustanowienia Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) (Dz.U. L 213 z 15.6.2004, s. 5).

(5)  Decyzja Komisji 2006/648/WE z dnia 22 września 2006 r. ustanawiająca specyfikacje techniczne dotyczące norm przyjętych dla cech biometrycznych na potrzeby rozwoju Wizowego Systemu Informacyjnego (Dz.U. L 267 z 27.9.2006, s. 41).

(6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS) (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 60).

(7)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1).

(8)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1053/2013 z dnia 7 października 2013 r. w sprawie ustanowienia mechanizmu oceny i monitorowania w celu weryfikacji stosowania dorobku Schengen oraz uchylenia decyzji komitetu wykonawczego z dnia 16 września 1998 r. dotyczącej utworzenia Stałego Komitetu ds. Oceny i Wprowadzania w Życie Dorobku Schengen (Dz.U. L 295 z 6.11.2013, s. 27).

(9)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

(10)  Decyzja Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31).

(11)  Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.

(12)  Decyzja Rady 2008/146/WE z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1).

(13)  Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 21.

(14)  Decyzja Rady 2011/350/UE z dnia 7 marca 2011 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, odnoszącego się do zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych i do przemieszczania się osób (Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 19).


ZAŁĄCZNIK

Wykaz przepisów dorobku Schengen dotyczących VIS, które mają mieć zastosowanie do Bułgarii i Rumunii

1.

Art. 1 i 126–130 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach („konwencji z Schengen”) (Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19) – w zakresie, w jakim dotyczą pozostałych przepisów, o których mowa w niniejszym załączniku.

2.

Decyzja Rady 2004/512/WE z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie ustanowienia Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) (Dz.U. L 213 z 15.6.2004, s. 5).

3.

Następujące przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie wizowego systemu informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS) (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 60):

rozdział I, z wyjątkiem art. 6 ust. 1,

art. 15, stosowany odpowiednio do rozpatrywania wniosków o wizy krótkoterminowe wydawane przez Bułgarię i Rumunię na mocy ich prawa krajowego, w tym do decyzji w sprawie tych wniosków,

rozdział III,

rozdział V, z wyjątkiem art. 31 ust. 2 i 3,

rozdział VI i VII, z wyjątkiem art. 50 ust. 6.

4.

Decyzja Rady 2008/633/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie dostępu wyznaczonych organów państw członkowskich i Europolu do Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) do celów jego przeglądania, w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 129).

5.

Art. 21 ust. 2, art. 37 ust. 1 i art. 43 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1).

6.

Decyzja Komisji 2009/756/WE z dnia 9 października 2009 r. ustanawiająca specyfikacje dotyczące rozdzielczości oraz korzystania z odcisków palców do identyfikacji i weryfikacji biometrycznej w wizowym systemie informacyjnym (Dz.U. L 270 z 15.10.2009, s. 14).

7.

Decyzja Komisji 2009/876/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie przyjęcia technicznych środków wykonawczych w związku z wprowadzaniem danych i tworzeniem odsyłaczy między wnioskami, dostępem do danych, zmianą, usuwaniem i wcześniejszym usuwaniem danych oraz prowadzeniem rejestrów operacji przetwarzania danych i dostępem do nich w wizowym systemie informacyjnym (Dz.U. L 315 z 2.12.2009, s. 30) – w zakresie, w jakim niniejsza decyzja dotyczy rozpatrywania wniosków wizowych.

8.

Tytuł II i załączniki do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 77 z 23.3.2016, s. 1) – w zakresie, w jakim dotyczą VIS.


19.10.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 269/44


DECYZJA WYKONAWCZA RADY (WPZiB) 2017/1909

z dnia 18 października 2017 r.

dotycząca wykonania decyzji (WPZiB) 2016/849 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 ust. 2,

uwzględniając decyzję Rady (WPZiB) 2016/849 z dnia 27 maja 2016 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej i uchylającą decyzję 2013/183/WPZiB (1), w szczególności jej art. 33 ust. 1,

uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dniu 27 maja 2016 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2016/849.

(2)

W dniu 3 października 2017 r. Komitet Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) powołany na podstawie rezolucji RB ONZ nr 1718 (2006) wyznaczył cztery statki zgodnie z ust. 6 rezolucji RB ONZ nr 2375 (2017).

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik IV do decyzji (WPZiB) 2016/849,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W załączniku IV do decyzji (WPZiB) 2016/849 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2017 r.

W imieniu Rady

M. MAASIKAS

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 141 z 28.5.2016, s. 79.


ZAŁĄCZNIK

Wymienione poniżej statki dodaje się do wykazu statków objętych środkami ograniczającymi, zamieszczonego w załączniku IV do decyzji (WPZiB) 2016/849.

Statki wskazane zgodnie z pkt 6 rezolucji RB ONZ nr 2375 (2017):

1.   Nazwa: PETREL 8

Informacje dodatkowe

Numer IMO: 9562233. Numer MMSI: 620233000

2.   Nazwa: HAO FAN 6

Informacje dodatkowe

Numer IMO: 8628597. Numer MMSI: 341985000

3.   Nazwa: TONG SAN 2

Informacje dodatkowe

Numer IMO: 8937675. Numer MMSI: 445539000

4.   Nazwa: JIE SHUN

Informacje dodatkowe

Numer IMO: 8518780. Numer MMSI: 514569000


19.10.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 269/46


DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2017/1910

z dnia 17 października 2017 r.

zmieniająca decyzję 93/52/EWG w odniesieniu do statusu niektórych regionów Hiszpanii jako obszarów wolnych od brucelozy (B. melitensis), decyzję 2003/467/WE w odniesieniu do statusu Cypru i niektórych regionów Hiszpanii jako obszarów oficjalnie wolnych od brucelozy bydła oraz statusu Włoch jako obszaru oficjalnie wolnego od enzootycznej białaczki bydła, a także decyzję 2005/779/WE w odniesieniu do statusu regionu Kampanii we Włoszech jako obszaru wolnego od choroby pęcherzykowej świń

(notyfikowana jako dokument nr C(2017) 6891)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną (1), w szczególności sekcję II pkt 7 w załączniku A i rozdział I sekcja E w załączniku D do tej dyrektywy,

uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (2), w szczególności jej art. 10 ust. 4,

uwzględniając dyrektywę Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami (3), w szczególności rozdział 1 sekcja II w załączniku A do tej dyrektywy,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dyrektywie 91/68/EWG określono warunki dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel owcami i kozami w Unii. Ustanowiono w niej warunki, zgodnie z którymi państwa członkowskie lub ich regiony mogą być uznawane za oficjalnie wolne od brucelozy (Brucella melitensis).

(2)

Decyzja Komisji 93/52/EWG (4) stanowi, że regiony państw członkowskich, o których mowa w załączniku II do tej decyzji, są uznane za oficjalnie wolne od brucelozy (B. melitensis) zgodnie z warunkami określonymi w dyrektywie 91/68/EWG.

(3)

Hiszpania przedłożyła Komisji dokumentację wykazującą, że Wspólnota Autonomiczna La Rioja, Wspólnota Autonomiczna Walencji oraz prowincje Albacete, Cuenca i Guadalajara we Wspólnocie Autonomicznej Kastylia-La Mancha spełniają warunki określone w dyrektywie 91/68/EWG umożliwiające uznanie tych obszarów za oficjalnie wolne od brucelozy (B. melitensis) w odniesieniu do stad owiec i kóz.

(4)

Jak wynika z oceny dokumentacji przedłożonej przez Hiszpanię, Wspólnota Autonomiczna La Rioja, Wspólnota Autonomiczna Walencji oraz prowincje Albacete, Cuenca i Guadalajara we Wspólnocie Autonomicznej Kastylia-La Mancha powinny zostać uznane za oficjalnie wolne od brucelozy (B. melitensis) w odniesieniu do stad owiec i kóz.

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić wpis dotyczący Hiszpanii w załączniku II do decyzji 93/52/EWG.

(6)

Dyrektywa 64/432/EWG ma zastosowanie do handlu bydłem i trzodą chlewną w Unii. Określono w niej warunki, zgodnie z którymi państwo członkowskie lub jego region mogą być uznane za oficjalnie wolne od brucelozy lub oficjalnie wolne od enzootycznej białaczki bydła w odniesieniu do stad bydła.

(7)

Decyzja Komisji 2003/467/WE (5) stanowi, że państwa członkowskie i ich regiony wymienione, odpowiednio, w rozdziałach 1 i 2 załącznika II do tej decyzji uznaje się za oficjalnie wolne od brucelozy w odniesieniu do stad bydła. Decyzja 2003/467/WE stanowi również, że państwa członkowskie i ich regiony wymienione, odpowiednio, w rozdziałach 1 i 2 załącznika III do tej decyzji uznaje się za oficjalnie wolne od enzootycznej białaczki bydła w odniesieniu do stad bydła.

(8)

Cypr przedłożył Komisji dokumentację wykazującą, że całe jego terytorium spełnia warunki określone w dyrektywie 64/432/EWG umożliwiające uznanie go za obszar oficjalnie wolny od brucelozy w odniesieniu do stad bydła.

(9)

Jak wynika z oceny dokumentacji przedłożonej przez Cypr, należy uznać to państwo za oficjalnie wolne od brucelozy w odniesieniu do stad bydła oraz wymienić je odpowiednio w wykazie w rozdziale 1 załącznika II do decyzji 2003/467/WE.

(10)

Hiszpania przedłożyła Komisji dokumentację wykazującą, że Wspólnota Autonomiczna Katalonii, Wspólnota Autonomiczna Kastylia-La Mancha, Wspólnota Autonomiczna Galicji oraz prowincja Zamora należąca do Wspólnoty Autonomicznej Kastylia i León spełniają warunki określone w dyrektywie 64/432/EWG umożliwiające uznanie tych obszarów za oficjalnie wolne od brucelozy w odniesieniu do stad bydła.

(11)

Jak wynika z oceny dokumentacji przedłożonej przez Hiszpanię, Wspólnota Autonomiczna Katalonii, Wspólnota Autonomiczna Kastylia-La Mancha, Wspólnota Autonomiczna Galicji oraz prowincja Zamora we Wspólnocie Autonomicznej Kastylia i León powinny zostać uznane za regiony oficjalnie wolne od brucelozy w odniesieniu do stad bydła oraz wymienione odpowiednio w wykazie w rozdziale 2 załącznika II do decyzji 2003/467/WE.

(12)

Niektóre regiony Włoch figurują obecnie w wykazie w rozdziale 2 załącznika III do decyzji 2003/467/WE jako regiony oficjalnie wolne od enzootycznej białaczki bydła. Włochy przedłożyły Komisji dokumentację wykazującą, że całe ich terytorium spełnia warunki określone w dyrektywie 64/432/EWG umożliwiające uznanie ich za obszar oficjalnie wolny od enzootycznej białaczki bydła w odniesieniu do stad bydła.

(13)

Jak wynika z oceny dokumentacji przedłożonej przez Włochy, należy uznać to państwo członkowskie za oficjalnie wolne od enzootycznej białaczki bydła w odniesieniu do stad bydła i wymienić je odpowiednio w wykazie w rozdziale 1 załącznika III do decyzji 2003/467/WE, a odniesienia do określonych regionów tego państwa członkowskiego w rozdziale 2 tego załącznika należy skreślić.

(14)

Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki II i III do decyzji 2003/467/WE.

(15)

Decyzję Komisji 2005/779/WE (6) przyjęto w następstwie wystąpienia ognisk choroby pęcherzykowej świń we Włoszech. Decyzja określa przepisy w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do choroby pęcherzykowej świń w regionach tego państwa członkowskiego uznanych za wolne od tej choroby i wymienionych w załączniku I do tej decyzji oraz w regionach tego państwa członkowskiego, które nie są uznane za wolne od tej choroby i są wymienione w wykazie w załączniku II do tej decyzji.

(16)

We Włoszech od kilku lat wdrażany jest program zwalczania i monitorowania choroby pęcherzykowej świń, który ma na celu doprowadzenie do uzyskania statusu obszaru wolnego od choroby pęcherzykowej świń przez wszystkie regiony tego państwa członkowskiego. Włochy przekazały Komisji nowe informacje dotyczące statusu regionu Kampanii jako wolnego od choroby pęcherzykowej świń, z których to informacji wynika, że choroba ta została zwalczona w tym regionie.

(17)

Jak wynika z analizy informacji przekazanych przez Włochy, region Kampanii należy uznać za obszar wolny od choroby pęcherzykowej świń, skreślić z wykazu w załączniku II do decyzji 2005/779/WE i wymienić w wykazie w załączniku I do tej decyzji.

(18)

Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki I i II do decyzji 2005/779/WE.

(19)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W załączniku II do decyzji 93/52/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

W załącznikach II i III do decyzji 2003/467/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji.

Artykuł 3

W załącznikach I i II do decyzji 2005/779/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszej decyzji.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 października 2017 r.

W imieniu Komisji

Vytenis ANDRIUKAITIS

Członek Komisji


(1)  Dz.U. 121 z 29.7.1964, s. 1977/64.

(2)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 29.

(3)  Dz.U. L 46 z 19.2.1991, s. 19.

(4)  Decyzja Komisji 93/52/EWG z dnia 21 grudnia 1992 r. stwierdzająca stosowanie się państw członkowskich lub regionów do wymagań odnoszących się do brucelozy (B. melitensis) i przyznająca im status oficjalnie wolnych od choroby (Dz.U. L 13 z 21.1.1993, s. 14).

(5)  Decyzja Komisji 2003/467/WE z dnia 23 czerwca 2003 r. ustanawiająca status bydła oficjalnie wolnego od gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki bydła dla stad w niektórych państwach członkowskich i regionach państw członkowskich (Dz.U. L 156 z 25.6.2003, s. 74).

(6)  Decyzja Komisji 2005/779/WE z dnia 8 listopada 2005 r. dotycząca środków ochrony zdrowia zwierząt przed chorobą pęcherzykową świń we Włoszech (Dz.U. L 293 z 9.11.2005, s. 28).


ZAŁĄCZNIK I

W załączniku II do decyzji 93/52/EWG wpis dotyczący Hiszpanii otrzymuje brzmienie:

„W Hiszpanii:

Wspólnota Autonomiczna Asturii,

Wspólnota Autonomiczna Balearów,

Wspólnota Autonomiczna Wysp Kanaryjskich,

Wspólnota Autonomiczna Kantabrii,

Wspólnota Autonomiczna Kastylia-La Mancha: prowincje Albacete, Cuenca i Guadalajara,

Wspólnota Autonomiczna Kastylia i León,

Wspólnota Autonomiczna Estremadury,

Wspólnota Autonomiczna Galicji,

Wspólnota Autonomiczna La Rioja,

Wspólnota Autonomiczna Nawarry,

Wspólnota Autonomiczna Kraju Basków,

Wspólnota Autonomiczna Walencji.”.


ZAŁĄCZNIK II

W załącznikach II i III do decyzji 2003/467/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

w załączniku II wprowadza się następujące zmiany:

a)

rozdział 1 otrzymuje brzmienie:

ROZDZIAŁ 1

Państwa członkowskie oficjalnie wolne od brucelozy

Kod ISO

Państwo członkowskie

BE

Belgia

CZ

Republika Czeska

DK

Dania

DE

Niemcy

EE

Estonia

IE

Irlandia

FR

Francja

CY

Cypr

LV

Łotwa

LT

Litwa

LU

Luksemburg

MT

Malta

NL

Niderlandy

AT

Austria

PL

Polska

RO

Rumunia

SI

Słowenia

SK

Słowacja

FI

Finlandia

SE

Szwecja”

b)

w rozdziale 2 wpis dotyczący Hiszpanii otrzymuje brzmienie:

„W Hiszpanii:

Wspólnota Autonomiczna Asturii,

Wspólnota Autonomiczna Balearów,

Wspólnota Autonomiczna Wysp Kanaryjskich,

Wspólnota Autonomiczna Kastylia-La Mancha,

Wspólnota Autonomiczna Kastylia i León: prowincje Burgos, Soria i Valladolid i Zamora,

Wspólnota Autonomiczna Katalonii,

Wspólnota Autonomiczna Galicji,

Wspólnota Autonomiczna La Rioja,

Wspólnota Autonomiczna Murcji,

Wspólnota Autonomiczna Nawarry,

Wspólnota Autonomiczna Kraju Basków.”;

2)

w załączniku III wprowadza się następujące zmiany:

a)

rozdział 1 otrzymuje brzmienie:

ROZDZIAŁ 1

Państwa członkowskie oficjalnie wolne od enzootycznej białaczki bydła

Kod ISO

Państwo członkowskie

BE

Belgia

CZ

Republika Czeska

DK

Dania

DE

Niemcy

EE

Estonia

IE

Irlandia

ES

Hiszpania

IT

Włochy

CY

Cypr

LV

Łotwa

LT

Litwa

LU

Luksemburg

NL

Niderlandy

AT

Austria

PL

Polska

SI

Słowenia

SK

Słowacja

FI

Finlandia

SE

Szwecja

UK

Zjednoczone Królestwo”

b)

w rozdziale 2 skreśla się wpis dotyczący Włoch.


ZAŁĄCZNIK III

W załącznikach I i II do decyzji 2005/779/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

w załączniku I między wpisem dotyczącym regionu Basilicata a wpisem dotyczącym regionu Emilia-Romania dodaje się wpis w brzmieniu:

„—

Kampania”;

2)

w załączniku II skreśla się wpis dotyczący Kampanii.


III Inne akty

EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY

19.10.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 269/53


DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA

NR 081/17/COL

z dnia 26 kwietnia 2017 r.

o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanej pomocy państwa udzielonej poprzez dzierżawę gruntów i wynajem nieruchomości w rejonie Gufunes (Islandia) [2017/1911]

URZĄD NADZORU EFTA („Urząd”),

uwzględniając:

Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 61 oraz protokół 26 do tego porozumienia,

Porozumienie między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości („porozumienie o nadzorze i Trybunale”), w szczególności jego art. 24,

protokół 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale („protokół 3”), w szczególności jego art. 1 w części I oraz art. 7 ust. 2 i art. 13 w części II, oraz

po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z przywołanymi artykułami (1) i uwzględniając otrzymane odpowiedzi,

a także mając na uwadze, co następuje:

I.   FAKTY

1.   PROCEDURA

(1)

W e-mailu z dnia 2 kwietnia 2014 r. Gámaþjónustan hf. („skarżący”) wniósł do Urzędu skargę dotyczącą rzekomego udzielenia przez miasto Reykjavík („miasto”) niezgodnej z prawem pomocy państwa poprzez wynajem nieruchomości i dzierżawę gruntów w rejonie Gufunes w Reykjavíku (Islandia) przedsiębiorstwu Íslenska Gámafélagið („ÍG”) po stawce, która jest rzekomo niższa niż cena rynkowa (2).

(2)

W następstwie badania wstępnego Urząd przyjął w dniu 30 czerwca 2015 r. decyzję nr 261/15/COL o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanej pomocy. Władze islandzkie odpowiedziały na decyzję Urzędu pismem z dnia 1 października 2015 r. (3).

(3)

W dniu 24 września 2015 r. decyzja Urzędu o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i Suplemencie EOG, po czym zainteresowane strony mogły w terminie jednego miesiąca zgłaszać uwagi dotyczące wstępnych opinii Urzędu (4).

(4)

Po uzyskaniu jednotygodniowego przedłużenia terminu przedsiębiorstwo ÍG przedłożyło uwagi w piśmie z dnia 29 października 2015 r. (5). Urząd nie otrzymał żadnych innych uwag. Po upływie jednomiesięcznego terminu na zgłaszanie uwag Urząd otrzymał od skarżącego e-mail z dnia 25 listopada 2015 r. z informacjami o rynku (6). Pismem z dnia 26 listopada 2015 r. (7) Urząd przesłał uwagi i informacje o rynku władzom islandzkim, które uzyskały możliwość odpowiedzi na nie. Władze islandzkie przekazały odpowiedź w piśmie z dnia 5 stycznia 2016 r. (8). Sprawę omówiono również podczas spotkania przedstawicieli władz islandzkich i Urzędu, które odbyło się w dniu 12 lutego 2016 r. w Reykjavíku.

(5)

Wreszcie Urząd otrzymał dodatkowe informacje dotyczące zmian w rejonie Gufunes, które przekazał skarżący w e-mailach z dnia 21 maja 2016 r., (9) z dnia 27 maja 2016 r. (10) i z dnia 15 grudnia 2016 r. (11).

2.   OPIS ŚRODKA

2.1.   REJON GUFUNES

(6)

Rejon Gufunes znajduje się w dzielnicy Grafarvogur w Reykjavíku (Islandia). Do 2001 r. w rejonie tym działała fabryka nawozów – Áburðarverksmiðjan. W 2002 r. fundusz planowania miasta Reykjavík (Skipulagssjóður Reykjavíkur – „SR”) zakupił fabrykę i otaczający teren od akcjonariuszy Áburðarverksmiðjan (na podstawie „umowy kupna”). Zdaniem władz islandzkich planowano wówczas usunięcie wszystkich budynków i obiektów z tego rejonu. W 2007 r. SR został rozwiązany i powołano nowy fundusz, Eignasjóður, który przejął aktywa i zadania SR.

(7)

Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego miasta Reykjavík na lata 2001–2024 rejon Gufunes jest przeznaczony do celów mieszkalnych, a nie do działalności przemysłowej (12). Dodatkowo rejon ten jest przeznaczony pod budowę autostrady Sundabraut, łączącej Laugarnes i Gufunes. Ponadto zgodnie z planem komunalnym miasta Reykjavík na lata 2010–2030 rejon przemysłowy Gufunes ulega regresowi, a w przyszłości przewidziano mieszany obszar miejski obejmujący jednostki mieszkalne i czystą działalność handlową (13). W żadnym z planów nie przewidziano, że w przyszłości w przedmiotowym rejonie będzie nadal zlokalizowana działalność przemysłowa.

2.2.   UMOWY ZAWARTE MIĘDZY MIASTEM REYKJAVÍK A ÍSLENSKA GÁMAFÉLAGIÐ W SPRAWIE DZIERŻAWY GRUNTÓW I WYNAJMU NIERUCHOMOŚCI W REJONIE GUFUNES

(8)

W lutym 2002 r., w momencie zakupu przez SR gruntów i nieruchomości w rejonie Gufunes rejon ten zajmowało kilku najemców (głównie przedsiębiorcy budowlani i deweloperzy). W tym czasie ÍG miał umowę dzierżawy z Áburðarverksmiðjan, która została zawarta w dniu 29 października 1999 r. („umowa z 1999 r.”). W umowie z 1999 r. określono miesięczną cenę wynajmu w wysokości 159 240 ISK, w oparciu o cenę za metr kwadratowy (14). Przedsiębiorstwo ÍG wykorzystywało te grunty do działalności związanej z gospodarowaniem odpadami. Zgodnie z umową kupna SR przejął od Áburðarverksmiðjan wszystkie zobowiązania i prawa wynikające z obowiązujących umów dzierżawy, w tym umowy z 1999 r. z ÍG.

(9)

Zdaniem miasta w rejonie Gufunes panował ciągły ruch i trudno było nim zarządzać. Ponadto budynki i obiekty były w złym stanie, niektórzy najemcy nie płacili czynszu i nagromadzono duże ilości złomu, na przykład złomowanych samochodów. Dla miasta było zatem jasne, że aby wypełniać swoją rolę właściciela gruntów, musiałoby zatrudnić pracowników do całodobowego nadzorowania tego rejonu.

(10)

W takiej sytuacji oddanie tego rejonu w dzierżawę nie zostało uznane za realistyczne. Dlatego postanowiono nie przedłużać obecnych umów dzierżawy, a zamiast tego zawrzeć umowę tylko z jednym podmiotem. W rezultacie SR postanowił negocjować warunki dzierżawy, uporządkowania i nadzoru w odniesieniu do tego rejonu z przedsiębiorstwem ÍG, które w tym czasie było największym pojedynczym najemcą, a poza tym nie zalegało z należnościami za wynajem (15). Poniżej opisano umowy zawarte między SR a ÍG:

(i)

W dniu 22 lutego 2005 r. SR i ÍG zawarły umowę najmu niektórych nieruchomości w rejonie, zastępującą umowę z 1999 r. Całkowitą miesięczną cenę wynajmu ustalono na kwotę 960 000 ISK za powierzchnię całkowitą 4 676 metrów kwadratowych (obejmującą działkę o powierzchni 500 metrów kwadratowych) (16).

(ii)

W dniu 14 października 2005 r. SR i ÍG zawarły umowę („ogólną umowę dzierżawy z 2005 r.”) zastępującą poprzednią umowę z dnia 22 lutego 2005 r., dotyczącą wynajmu, uporządkowania gruntów w rejonie Gufunes i nadzoru nad nimi. Zgodnie z umową spółka ÍG miała obowiązek przeprowadzania wszelkich prac związanych z utrzymaniem i ulepszaniem tej nieruchomości. Ogólna umowa dzierżawy z 2005 r. obowiązywała do dnia 31 grudnia 2009 r. W ogólnej umowie dzierżawy z 2005 r. nie określono, ile metrów kwadratowych nieruchomości wynajmowała spółka ÍG. Załącznik do ogólnej umowy dzierżawy z 2005 r. zawierał jednak wydruk obrazu lotniczego przedstawiający, które części rejonu zostały wynajęte ÍG (17). Władze islandzkie wyjaśniły, że umowa obejmowała powierzchnię około 130 000 metrów kwadratowych. W ogólnej umowie dzierżawy z 2005 r. nie określono ceny płaconej za metr kwadratowy ani wartości zobowiązań ÍG. Całkowitą miesięczną cenę wynajmu ustalono na kwotę 2 000 000 ISK przeliczaną co miesiąc zgodnie ze wskaźnikiem cen konsumpcyjnych (18).

(iii)

W dniu 29 grudnia 2006 r. okres obowiązywania ogólnej umowy dzierżawy z 2005 r. został przedłużony, w drodze jej zmiany, do dnia 31 grudnia 2011 r. Przedsiębiorstwo ÍG zostało również zobowiązane do dokonania rozbiórki określonych nieruchomości i usunięcia urządzeń znajdujących się na gruncie. ÍG mogło utrzymywać urządzenia i obiekty usunięte z gruntu na własny koszt (19).

(iv)

W dniu 21 grudnia 2007 r. okres obowiązywania ogólnej umowy dzierżawy z 2005 r. został przedłużony, w drodze jej zmiany, do dnia 31 grudnia 2015 r. Właściciel mógł w dowolnym momencie przejąć część lub całość dzierżawionych gruntów, gdyby to było konieczne ze względu na zmiany w zagospodarowaniu przestrzennym. Przedsiębiorstwo ÍG zobowiązało się również do ponownego podłączenia kanałów sieci elektrycznej, wodociągowej i grzewczej, które wcześniej przestały nadawać się do użytku. Ponadto przedsiębiorstwo ÍG wycofało roszczenie deliktowe wobec miasta (20).

(v)

W dniu 15 czerwca 2009 r. okres obowiązywania ogólnej umowy dzierżawy z 2005 r. został przedłużony, w drodze jej zmiany, do dnia 31 grudnia 2018 r. Przedsiębiorstwo ÍG zobowiązało się do utrzymywania terenu i do podniesienia wału przeciwpowodziowego oraz przedłużona została istniejąca dzierżawa przystani dla łodzi należącej do klubu jachtowego Reykjavík. Przedsiębiorstwo ÍG zobowiązało się również do wycofania roszczenia wobec miasta z tytułu kosztów utrzymania (21).

(11)

Zdaniem miasta, choć powierzchnia gruntów dzierżawionych przez ÍG wynosi 130 000 m2, to tylko 110 000 m2 nadaje się do wykorzystywania do celów ÍG. Całkowita zarejestrowana powierzchnia budynków wynosi 24 722 m2. Zgodnie z Islandzkim Rejestrem Nieruchomości wartość gruntów będących wcześniej własnością Áburðarverksmiðjan wynosi 211 000 000 ISK. Wartość gruntów dzierżawionych przez ÍG nie została wyceniona, jednak wartość wszystkich gruntów będących wcześniej własnością Áburðarverksmiðjan jest szacowana przez miasto na kwotę około 137 000 000 ISK. Łączna zarejestrowana wartość budynków dzierżawionych przez ÍG wynosi 850 323 512 ISK (22).

(12)

Zgodnie z art. 4 ust. 2 islandzkiej ustawy o dochodach komunalnych nr 4/1995 właściciel nieruchomości płaci podatek od majątku, z wyjątkiem przypadków dotyczących dzierżawionych gospodarstw rolnych, dzierżawionych działek lub innych umownych form wykorzystania gruntów, gdy podatek płaci mieszkaniec lub użytkownik. Przedmiotowe grunty, budynki i obiekty znajdują się na wyznaczonym obszarze portowym, który należy do Faxaflóahafnir sf. i jest dzierżawiony miastu. Dlatego też miasto płaci podatek od majątku z tytułu dzierżawionych gruntów i nieruchomości wynajmowanych ÍG.

(13)

Pomimo że żadna z umów nie zawiera informacji dotyczących wartości usług świadczonych przez ÍG, miasto sporządziło tabelę z szacunkowymi kosztami ÍG przewidzianymi w ogólnej umowie dzierżawy z 2005 r. i jej późniejszych zmianach (zwanych dalej łącznie „umowami najmu”) od momentu zawarcia ogólnej umowy dzierżawy z 2005 r. do końca okresu dzierżawy w 2018 r. (23). Wycena została przeprowadzona przez ekspertów miasta. Ponadto przekazane informacje zawierają koszt zarówno zakończonych, jak i nieukończonych rozbiórek. Zgodnie z przekazanymi informacjami średni miesięczny koszt ponoszony przez ÍG wynosi 10 815 624 ISK, z uwzględnieniem ceny wynajmu. Miesięczna cena wynajmu stanowi zatem około 25 % całkowitych miesięcznych kosztów ÍG.

(14)

Gdy zawierano umowę dzierżawy z dnia 22 lutego 2005 r., SR nie nałożył na ÍG żadnych zobowiązań. Zobowiązania ÍG zostały wprowadzone ogólną umową dzierżawy z 2005 r. z dnia 14 października 2005 r. i zostały ustalone w świetle planowanych rozbiórek i szacowanych kosztów uporządkowania, usuwania i nadzoru związanych z tym rejonem. Zobowiązania w zakresie uporządkowania i usuwania uznano za znaczące, biorąc pod uwagę stan tego rejonu. Poniżej przedstawiono wycenę kosztów przedsiębiorstwa ÍG na podstawie jego zobowiązań określonych w ogólnej umowie dzierżawy z 2005 r. (24):

Rok

2006

2007

2008

2009

2010

2011

2012

2013

2014

2015

2016

2017

2018

Cena wynajmu

32 370 315

32 370 315

32 370 315

32 370 315

32 370 315

32 370 315

32 370 315

32 370 315

32 370 315

32 370 315

32 370 315

32 370 315

32 370 315

Pracownicy

11 520 000

11 520 000

11 520 000

11 520 000

11 520 000

11 520 000

11 520 000

11 520 000

11 520 000

11 520 000

11 520 000

11 520 000

11 520 000

Administracja

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

Utrzymanie

4 000 000

4 000 000

4 000 000

4 000 000

4 000 000

4 000 000

4 000 000

4 000 000

4 000 000

4 000 000

4 000 000

4 000 000

4 000 000

Koszty prawne

1 500 000

1 000 000

500 000

500 000

500 000

500 000

500 000

500 000

500 000

500 000

500 000

500 000

500 000

Koszty energii innych podmiotów

5 000 000

5 000 000

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rozbiórki nieukończone

21 538 462

21 538 462

21 538 462

21 538 462

21 538 462

21 538 462

21 538 462

21 538 462

21 538 462

21 538 462

21 538 462

21 538 462

21 538 462

Rozbiórki zakończone

8 835 222

8 835 222

8 835 222

8 835 222

8 835 222

8 835 222

8 835 222

8 835 222

8 835 222

8 835 222

8 835 222

8 835 222

8 835 222

Remonty

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

Bramy/ogrodzenia

1 000 000

1 000 000

1 000 000

1 000 000

600

600

600

600

600

600

600

600

600

Uporządkowanie

7 000 000

7 000 000

7 000 000

7 000 000

3 000 000

2 000 000

2 000 000

2 000 000

2 000 000

2 000 000

2 000 000

2 000 000

2 000 000

Malowanie

2 000 000

2 000 000

2 000 000

2 000 000

2 000 000

2 000 000

2 000 000

2 000 000

2 000 000

2 000 000

2 000 000

2 000 000

2 000 000

Odbudowy

30 000 000

10 000 000

10 000 000

8 000 000

6 000 000

6 000 000

6 000 000

6 000 000

6 000 000

6 000 000

6 000 000

6 000 000

6 000 000

Instalacja elektryczna itp.

7 500 000

8 000 000

9 000 000

12 000 000

9 500 000

7 200 000

6 500 000

5 000 000

4 000 000

3 000 000

3 000 000

3 000 000

3 000 000

Kanalizacja

 

 

 

 

 

 

 

 

10 600 000

10 600 000

10 600 000

10 600 000

 

Falochrony

 

 

 

 

 

6 000 000

6 000 000

 

 

 

 

 

 

Usuwanie

500 000

500 000

500 000

7 200 000

6 500 000

2 000 000

500 000

500 000

500 000

500 000

500 000

500 000

500 000

Asfalt

8 000 000

8 000 000

8 000 000

8 000 000

6 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

5 000 000

Ziemia

10 000 000

10 000 000

10 000 000

10 000 000

5 000 000

4 000 000

4 000 000

4 000 000

4 000 000

4 000 000

4 000 000

4 000 000

4 000 000

Alarm przeciwpożarowy

10 000 000

1 000 000

1 000 000

1 000 000

1 000 000

1 000 000

1 000 000

1 000 000

1 000 000

1 000 000

1 000 000

1 000 000

1 000 000

Zobowiązania ogółem

138 393 684

109 393 684

104 893 684

112 593 684

95 394 284

91 594 284

89 394 284

81 894 284

91 494 284

90 494 284

90 494 284

90 494 284

79 894 284

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Łącznie w ISK

170 763 999

141 763 999

137 263 999

144 963 999

127 764 599

123 964 599

121 764 599

114 264 599

123 864 599

122 864 599

122 864 599

122 864 599

112 264 599

Średnio miesięcznie

14 230 333

11 813 667

11 438 667

12 080 333

10 647 050

10 330 383

10 147 050

9 522 050

10 322 050

10 238 717

10 238 717

10 238 717

9 355 383

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Średnio

10 815 624

Źródło: Miasto Reykjavík.

2.3.   OSTANIE ZMIANY W REJONIE GUFUNES

(15)

Na początku 2014 r. Rada Miasta Reykjavíku uzgodniła ustanowienie komitetu sterującego celem przedstawienia wizji dla rejonu Gufunes (25). Komitet zaproponował otwarty konkurs na pomysł dotyczący przyszłego planowania dla rejonu Gufunes. Na spotkaniu Rady Miasta Reykjavíku w czerwcu 2015 r. wyrażono zgodę na opublikowanie ogłoszenia o konkursie, w którym zaproszono zainteresowane strony do przedstawienia pomysłów na przyszłą organizację rejonu Gufunes (26). W następstwie ogłoszenia miasto otrzymało cztery pomysły. Jedno ze zgłoszeń pochodziło od wytwórni filmowej RVK Studios, która wyraziła zainteresowanie kupnem części budynków w rejonie Gufunes w celu ulokowania branży filmowej w tym rejonie. Budynki, co do których RVK Studios wyraziła chęć zakupu, to niektóre z dawnych nieruchomości należących do Áburðarverksmiðjan, wynajęte przedsiębiorstwu ÍG na podstawie umów najmu.

(16)

Miasto i RVK Studios następnie zleciły dwóm niezależnym agentom nieruchomości wycenę tej przedmiotowej części rejonu Gufunes (27). Na posiedzeniu w dniu 18 listopada 2015 r. Rada Miasta zgodziła się na wyznaczenie Biura Zarządzania i Gospodarowania Nieruchomościami do rozpoczęcia negocjacji z RVK Studios na podstawie tych wycen (28). Ponadto Rada wyznaczyła Biuro do rozpoczęcia negocjacji z ÍG w sprawie opuszczenia terenu i ewentualnego przeniesienia działalności zgodnie z postanowieniami ogólnej umowy dzierżawy z 2005 r.

(17)

W dniu 19 maja 2016 r. Rada Miasta Reykjavíku wyraziła zgodę na zawarcie umowy z RVK Studios na zakup niektórych nieruchomości w rejonie Gufunes (29). Miasto ogłosiło następnie, że ÍG przeniesie swoją działalność na nowy teren przemysłowy miasta w Esjumelar (30). W dniu 20 maja 2016 r. Burmistrz Reykjavíku i Dyrektor Generalny ÍG podpisali umowy dotyczące rozwiązania umów wynajmu i przeniesienia działalności ÍG oraz rozpoczęli budowę nowej siedziby ÍG w Esjumelar. W dniu 27 maja 2016 r. miasto podpisało umowę z RVK Studios dotyczącą sprzedaży niektórych byłych nieruchomości Áburðarverksmiðjan (31). Wielkość nieruchomości sprzedanych RVK Studios wynosi 8 400 m2, a cena zakupu wynosiła 301 650 000 ISK. Miasto przyznało również RVK Studios opcję zakupu obszaru na wschód od budynków o łącznej powierzchni 19 200 m2. Za tę opcję RVK Studios będzie płacić 1 000 ISK za m2 rocznie.

3.   SKARGA

(18)

Zdaniem skarżącego miasto udzieliło przedsiębiorstwu ÍG niezgodnej z prawem pomocy państwa poprzez wynajęcie nieruchomości i dzierżawę gruntów w rejonie Gufunes po cenach niższych od stawek rynkowych. W swojej skardze do Urzędu skarżący stwierdza, że chociaż trudno jest precyzyjnie określić dokładną kwotę pomocy, to cena jest ewidentnie znacznie niższa od rozsądnej ceny rynkowej. Ponieważ ÍG nie płaci normalnej ceny rynkowej, spółka uzyskuje przewagę konkurencyjną. Ponadto zdaniem skarżącego grunty w Gufunes są przedmiotem zainteresowania wielu przedsiębiorstw, które do prowadzenia działalności potrzebują rozległych terenów, na przykład centrów transportowych i przedsiębiorstw magazynowych.

(19)

Skarżący podkreślił, że cenę wynajmu ustalono w ogólnej umowie dzierżawy z 2005 r. na kwotę 2 mln ISK, z uwzględnieniem rocznych podwyżek opartych na wskaźniku cen konsumpcyjnych (podatek od majątku, który nie jest płacony przez ÍG, ale przez właściciela nieruchomości, tj. miasto, wynosi 41 % rocznej kwoty czynszu). Ponadto ÍG ma określone zobowiązania w zakresie utrzymania, które uznaje się za część ceny wynajmu, pomimo że w umowach nie ma przybliżonych kosztów tych zobowiązań. Ponadto w umowach wynajmu nie zabrania się ÍG podnajmowania gruntów osobom trzecim. Skarżący podkreślił, że w umowach najmu nie ujęto wyceny dotyczącej ewentualnych dochodów z podnajmowania części nieruchomości ani nie wskazano, czy miało to wpływ na cenę wynajmu.

(20)

Skarżący zauważa również, że nie jest jasne, jaka jest cena za metr kwadratowy i w jaki sposób ustalono cenę wynajmu. Zdaniem skarżącego rynkowa cena dzierżawy nieruchomości może wynosić 12–41 mln ISK miesięcznie, w zależności od różnych uznanych metod wyceny. Według skarżącego wynajem nieruchomości przedsiębiorstwu ÍG po cenie dużo niższej niż wartość rynkowa jest sprzeczny z zasadami pomocy państwa EOG.

4.   POWODY WSZCZĘCIA FORMALNEGO POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO

(21)

W decyzji nr 261/15/COL Urząd wstępnie ocenił, czy umowy zawarte między miastem a ÍG dotyczące dzierżawy rejonu Gufunes stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG, a jeżeli tak, czy tę pomoc państwa można uznać za zgodną z funkcjonowaniem Porozumienia EOG.

(22)

Po dokonaniu oceny informacji przedłożonych przez władze islandzkie Urząd sformułował wstępny wniosek, że nie można wykluczyć, iż umowy między miastem a ÍG stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG. W decyzji nr 261/15/COL wskazano następujące aspekty:

(i)

Państwo, w kontekście art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG, obejmuje wszystkie organy administracji państwowej, począwszy od rządu centralnego do szczebla gminnego. Ponieważ grunty i nieruchomości wynajmowane przedsiębiorstwu ÍG należały do miasta, wszelkie zniżki w cenie wynajmu stanowiłyby transfer zasobów państwowych.

(ii)

Urząd wyraził wątpliwości co do tego, czy miasto, przy zawieraniu umów z ÍG, działało jak prywatny wynajmujący w porównywalnej sytuacji prawnej i faktycznej. Dlatego też we wstępnej ocenie Urzędu wskazano, że nie można wykluczyć istnienia korzyści ekonomicznej dla przedsiębiorstwa ÍG.

(iii)

Ponieważ żadne inne przedsiębiorstwa nie miały możliwości negocjowania z miastem dzierżawy gruntów i wynajmu nieruchomości, Urząd wyraził wstępną opinię, że przedmiotowe środki są selektywne.

(iv)

Wreszcie Urząd podkreślił, że wszelka pomoc przyznana przedsiębiorstwu ÍG, w formie obniżonego czynszu, mogłaby teoretycznie umożliwić przedsiębiorstwu zwiększenie lub przynajmniej utrzymanie działalności w wyniku pomocy. Pomoc mogła więc ograniczyć możliwości przedsiębiorstw mających siedzibę w innych państwach będących umawiającymi się stronami, które mogłyby chcieć konkurować z ÍG na islandzkim rynku zbierania odpadów. Pomoc ta mogła zatem zakłócić konkurencję i wywrzeć wpływ na wymianę handlową w ramach EOG.

(23)

Zdaniem Urzędu konieczne były dalsze dowody w celu ustalenia, czy warunki umów najmu można uznać za zgodne z funkcjonowaniem Porozumienia EOG.

(24)

Wskutek tego Urząd miał wątpliwości, czy umowy najmu między miastem a ÍG stanowią pomoc państwa, a jeśli tak, to czy można je uznać za zgodne z funkcjonowaniem Porozumienia EOG na podstawie jego art. 61 ust. 3 lit. c).

5.   UWAGI MIASTA DOTYCZĄCE DECYZJI O WSZCZĘCIU POSTĘPOWANIA

(25)

Zdaniem miasta umowy z ÍG nie obejmują pomocy państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG, ponieważ przedsiębiorstwo ÍG nie uzyskało korzyści.

(26)

Według miasta umowy z dnia 22 lutego 2005 r. i 14 października 2005 r. zostały zawarte na normalnych warunkach rynkowych, ponieważ cena wynajmu była oparta na cenie wynajmu ustalonej w wyniku otwartego ogłoszenia pod koniec 2003 r. i była zgodna z analizami/wycenami wykonanymi przez ekspertów miasta.

(27)

Miasto nie zgadza się, że metody przedstawione przez skarżącego są odpowiednie do określenia rynkowej ceny wynajmu. Miasto dokonuje natomiast porównania z czynszem za inną nieruchomość, tj. starą cementownię państwową przy Sævarhöfði 31, która znajduje się na terenie przemysłowym podobnym do Gufunes.

(28)

W 2014 r. miasto zakupiło nieruchomość przy Sævarhöfði 31. W 2013 r. Centralny Urząd Zamówień Publicznych (Ríkiskaup), działający w imieniu państwa islandzkiego, zamieścił ogłoszenie o wynajmie nieruchomości. Gdy miasto zakupiło nieruchomość, zobowiązało się do przyjęcia najwyższej oferty zgodnej z ogłoszeniem. Centralny Urząd Zamówień Publicznych otrzymał cztery oferty, z których najwyższa opiewała na 420 000 ISK miesięcznie, bez jakichkolwiek szczególnych usług lub zobowiązań najemcy. Wycena nieruchomości przy Sævarhöfði 31 wynosi 293 028 000 ISK. Dlatego najwyższa oferta wynajmu w ujęciu odsetka wyceny nieruchomości wynosi 0,147 %. Dla porównania cena wynajmu na podstawie ogólnej umowy dzierżawy z 2005 r. zawartej z ÍG wynosi 0,320 % wyceny nieruchomości w Gufunes. Miasto podkreśla, że cena wynajmu nieruchomości przy Sævarhöfði 31 została ustalona w wyniku otwartego ogłoszenia i rzetelnie odzwierciedla wartość rynkową terenów przemysłowych w mieście przy uwzględnieniu normalnych warunków rynkowych. Powyższe porównanie pokazuje, że ceny wynajmu płaconej przez ÍG nie można uznać za niższą od wartości rynkowej terenów przemysłowych w mieście, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że cena wynajmu nieruchomości przy Sævarhöfði 31 nie uwzględniała czynników mających wpływ na cenę wynajmu dla rejonu Gufunes.

(29)

Zdaniem miasta fakt, że inne podmioty były w późniejszym czasie zainteresowane tym terenem, ma niewielkie znaczenie przy ocenie popytu na ten teren w momencie zawarcia ogólnej umowy dzierżawy z 2005 r., tj. w październiku 2005 r. W tym czasie oddanie tego rejonu w dzierżawę nie zostało uznane za realistyczne. Przedsiębiorstwo ÍG ponosiło wszystkie koszty związane z uporządkowaniem terenu i doprowadzeniem budynków do odpowiedniego stanu. Ponadto inne podmioty nie wykazały zainteresowania, gdy w 2003 r. zamieszczono ogłoszenie o dzierżawie tego terenu. Należy zatem założyć, że późniejsze zainteresowanie jest związane ze stanem rejonu po przejęciu zarządzania terenem przez ÍG.

(30)

Zdaniem miasta najwyższa cena nie jest jedynym czynnikiem, jaki Urząd powinien wziąć pod uwagę przy zastosowaniu testu prywatnego inwestora. Istotne jest natomiast pytanie, czy prywatny inwestor zawarłby przedmiotową transakcję na tych samych warunkach (32). Ponadto porównania zachowań inwestora publicznego i prywatnego należy dokonywać w odniesieniu do podejścia, jakie miałby prywatny inwestor w momencie dokonania przedmiotowej transakcji, z uwzględnieniem dostępnych informacji i przewidywalnego rozwoju sytuacji w tym czasie.

(31)

Gdy zawierano umowy między miastem a ÍG, warunki rynkowe nie były normalne, ponieważ nie było aktywnego rynku nieruchomości przemysłowych tego rodzaju i w tym stanie. Dlatego też zdaniem miasta normalne warunki rynkowe należy oceniać z obiektywnej i sprawdzalnej perspektywy istniejącej w tamtym czasie. W związku z powyższym miasto uważa, że informacje takie znajdują się w dokumentach, które miasto Reykjavík przedłożyło w tej sprawie. Ponadto jeśli można wykazać normalne warunki rynkowe dla tego rodzaju terenów przemysłowych, przykład uzyskanej w 2014 r. ceny wynajmu za dawną cementownię przy Sævarhöfði 31 pokazuje wartość rynkową dla takich terenów przemysłowych jak Gufunes.

(32)

Według miasta zobowiązań nałożonych na ÍG na mocy umów najmu nie można porównywać ze zobowiązaniami będącymi przedmiotem sporu w sprawie Haslemoen Leir  (33). Sporne w tej sprawie zobowiązanie obniżające cenę dotyczyło ewentualnej straty przedsiębiorstwa Haslemoen AS polegającej na tym, że przedsiębiorstwo to nie mogłoby wynajmować danego budynku. Zobowiązania nałożone na ÍG dotyczyły jednak prac związanych z utrzymaniem i ulepszeniami nieruchomości, rozbiórką, ponownym podłączenia kanałów sieci elektrycznej, wodociągowej i grzewczej oraz innych konstrukcji na tym terenie. Koszty powyższych zobowiązań zostały wycenione przez ekspertów miasta w oparciu o wyniki ostatnich przetargów na podobne przedsięwzięcia. Pomimo braku dokumentacji potwierdzającej dokładne gospodarcze skutki usług powierzonych ÍG oraz niepewności w zakresie zagospodarowania przestrzennego Urząd musi przyjąć, że zobowiązania te miały wpływ na obniżenie ceny wynajmu. Zdaniem miasta nieuzasadnione byłoby nieuwzględnienie skutków powyższych zobowiązań, zwłaszcza że rzeczywiste koszty poniesione przez ÍG z tytułu tych zobowiązań są zgodne z szacunkami.

(33)

Zdaniem miasta działało ono jak prywatny inwestor i uwzględniło kwestie dotyczące zagospodarowania przestrzennego podczas zawierania umów najmu z ÍG. Miasto zawarło w nich klauzule rodzące nadmierne obciążenia i klauzule umożliwiające rozwiązanie umowy w krótkim terminie, aby mieć możliwość uporządkowania terenu w krótkim czasie, w sytuacji i momencie gdyby państwo wyraziło zgodę na rozpoczęcie budowy autostrady Sundabraut. SR dokładnie znał nieruchomości i rejon, a także był w stanie dokonać obiektywnej oceny, czy stan terenu jest odpowiedni pod wynajem na rynku. Prywatny inwestor zawsze zwracałby uwagę na plany zagospodarowania przestrzennego, podejmując decyzje dotyczące użytkowania działki i nieruchomości.

(34)

W świetle powyższych rozważań miasto utrzymuje, że umowy najmu z ÍG są zgodne z testem prywatnego inwestora.

6.   UWAGI PRZEDSIĘBIORSTWA ÍG

(35)

Według przedsiębiorstwa ÍG duża powierzchnia przedmiotowych gruntów przynosi mu, jako najemcy, bardzo ograniczone korzyści, a jedynie powoduje, że zobowiązania związane z utrzymaniem i nadzorem są bardziej uciążliwe i kosztowane. Co więcej, mimo że budynki mają dużo metrów kwadratowych, są w bardzo złym stanie. ÍG podkreśla, że w istocie budynki zostały zakupione w celu ich wyburzenia. Planowano całkowitą rozbiórkę i przewidywano, że w tym miejscu będzie obszar mieszkalny i autostrada. Dlatego też wszelkie obliczenia w oparciu o metry kwadratowe lub wielkość gruntów nie mają znaczenia dla ustalenia rynkowej ceny wynajmu tego rejonu.

(36)

W 2003 r. SR wykorzystywał rejon i budynki w Gufunes jako lokum dla różnych osób i przedsiębiorstw, którym SR nakazał opuszczenie innych obszarów w mieście. Rozwiązanie to wkrótce stało się problematyczne dla SR z logistycznego punktu widzenia, stąd SR zaoferował przedsiębiorstwu ÍG wynajęcie całego rejonu w celu uporządkowania terenu. ÍG było na początku bardzo niechętne przyjęciu tego zadania, ponieważ przedmiotowy rejon stwarzał szereg problemów, na przykład trudni najemcy, nagromadzenie złomowanych samochodów i odpadów przemysłowych.

(37)

W ciągu ostatnich 10 lat przedsiębiorstwo ÍG wydawało średnio 16,5 mln ISK miesięcznie tytułem kosztów utrzymania i innych kosztów, które normalnie powinien ponosić wynajmujący. Koszty te należy uwzględnić przy ocenie wartości rynkowej wynajmu.

(38)

Według ÍG stan budynków w rejonie Gufunes jest fatalny, pomimo środków wydanych na remonty. Prawie każdy budynek przecieka, a większość dachów budynków jest uszkodzona i nie nadaje się do użytkowania. Co więcej, oprócz okien w budynku biurowym prawie wszystkie okna są uszkodzone i nie nadają się do użytkowania, wiele podłóg budynków znajduje się w stanie zagrażającym bezpieczeństwu, w niektórych miejscach są dziury, a schody nie spełniają ustawowych warunków. Dodatkowo w większości budynków nie ma wody, toalet, a instalacja elektryczna nie spełnia ustawowych wymogów.

(39)

Ponadto przedsiębiorstwo ÍG przez większość okresu wynajmu liczyło się z faktem, że miasto mogło zażądać zwrotu gruntów w krótkim terminie. Krótki termin rozwiązania umowy wynoszący 18 miesięcy i obowiązek zwrotu części gruntów na żądanie z zaledwie dwunastomiesięcznym wypowiedzeniem stanowiły wadę w prowadzeniu takiej działalności gospodarczej jak unieszkodliwianie odpadów, która wymaga użycia ciężkich maszyn i urządzeń.

(40)

Zdaniem ÍG późniejsze zainteresowanie skarżącego ma ograniczone znaczenie przy ocenie popytu na przedmiotowy teren w momencie zawierania ogólnej umowy dzierżawy z 2005 r. Sytuacja w 2005 r. była taka, że w tym czasie oddanie tego rejonu w dzierżawę nie było uznawane za realistyczne. Od tego czasu przedsiębiorstwo ÍG wydało znaczne środki na renowację, uporządkowanie i utrzymanie terenu. Należy zatem założyć, że późniejsze zainteresowanie jest związane ze stanem rejonu po przejęciu zarządzania terenem przez ÍG.

(41)

Wreszcie przedsiębiorstwo ÍG przedłożyło niezależną wycenę wynajmu z dnia 15 października 2015 r. pochodzącą od 101 Reykjavík Fasteignasala (34). W wycenie wynajmu określono szacunkową wartość ogólnej umowy dzierżawy z 2005 r. w październiku 2005 r. w oparciu o wartość i stan poszczególnych nieruchomości. Rzeczoznawca ocenia, że całkowita miesięczna wartość wynajmu nieruchomości i dzierżawy terenu wynosi 1 870 000 ISK.

II.   OCENA

1.   ISTNIENIE POMOCY PAŃSTWA

(42)

Art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG stanowi:

„Z zastrzeżeniem innych postanowień niniejszego Porozumienia, wszelka pomoc przyznawana przez państwa członkowskie WE, państwa EFTA lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z funkcjonowaniem niniejszego Porozumienia w zakresie, w jakim wpływa na handel między umawiającymi się stronami”.

(43)

Oznacza to, że środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG, jeżeli następujące warunki są spełnione łącznie: środek pomocy: (i) jest przyznany przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych; (ii) przynosi beneficjentowi pomocy selektywną korzyść ekonomiczną; (iii) może wpływać na handel między umawiającymi się stronami i może zakłócać konkurencję.

1.1.   BRAK KORZYŚCI

1.1.1.   Informacje ogólne

(44)

W dalszej części Urząd przedstawia swoje uzasadnienie, dlaczego doszedł do wniosku, że umowy najmu nie przynoszą przedsiębiorstwu ÍG korzyści w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

(45)

Korzyść w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG oznacza korzyść ekonomiczną, której dane przedsiębiorstwo nie uzyskałoby w normalnych warunkach rynkowych, tj. bez interwencji państwa, przez co znajduje się ono w sytuacji korzystniejszej niż jego konkurenci (35). Jeśli transakcja zostałaby przeprowadzona na korzystnych warunkach, w tym sensie, że spółka ÍG płaciłaby czynsz w wysokości poniżej ceny rynkowej, spółka ta uzyskiwałaby korzyść w rozumieniu zasad pomocy państwa.

(46)

Aby zbadać tę kwestię, Urząd stosuje test prywatnego inwestora, w ramach którego postępowanie państw lub organów sektora publicznego w przypadku sprzedaży lub dzierżawy aktywów jest porównywane z postępowaniem prywatnych inwestorów (36).

(47)

Celem testu prywatnego inwestora jest ocena, czy państwo przyznało przedsiębiorstwu korzyść, nie postępując jak prywatny inwestor w odniesieniu do określonej transakcji, na przykład sprzedaży lub dzierżawy aktywów (37). Organ sektora publicznego musi zignorować cele polityki publicznej, a zamiast tego skupić się na pojedynczym celu polegającym na uzyskaniu rynkowej stopy zwrotu lub zysku ze swoich inwestycji oraz ceny rynkowej z tytułu sprzedaży lub dzierżawy aktywów (38). Urząd podkreśla jednak, że ocena ta zwykle musi uwzględniać wszelkie specjalne prawa lub zobowiązania związane z przedmiotowym składnikiem aktywów, w szczególności prawa i zobowiązania mogące wpłynąć na wartość rynkową.

(48)

Zgodność z warunkami rynkowymi oraz zgodność uzgodnionej ceny transakcji z ceną rynkową można ustalić za pomocą określonych wskaźników zastępczych. Zorganizowanie otwartej, przejrzystej i bezwarunkowej procedury przetargowej jest na ogół właściwym środkiem gwarantującym, że sprzedaż lub dzierżawa aktywów przez organy krajowe jest zgodna z testem prywatnego inwestora oraz że za przedmiotowe towary i usługi zapłacono cenę odpowiadającą godziwej wartości rynkowej. Nie oznacza to jednak automatycznie, że brak dobrze zorganizowanej procedury przetargowej lub ewentualna nieprawidłowość w takiej procedurze uzasadnia domniemanie pomocy państwa. Urząd może także polegać na innych wskaźnikach zastępczych, w tym wycenach ekspertów.

1.1.2.   Brak przetargu konkurencyjnego

(49)

W świetle powyższego Urząd musi przede wszystkim zbadać, czy miasto przeprowadziło procedurę przetargową, odpowiednią i dobrze przygotowaną do ustalenia ceny rynkowej (39). W tym przypadku potwierdzono jednak, że w odniesieniu do przedmiotowego rejonu nie przeprowadzono żadnego przetargu publicznego. Ponadto nie przeprowadzono niezależnej wyceny przed zawarciem ogólnej umowy dzierżawy z 2005 r.

(50)

Miasto podkreśliło jednak, że podczas ustalania ceny najmu w ogólnej umowie dzierżawy z 2005 r. z ÍG uwzględniono różne istniejące umowy najmu w tym rejonie, które zostały zawarte w wyniku otwartych ogłoszeń w islandzkich mediach w 2003 r. Urząd uważa natomiast, że ogłoszenia te były jedynie zaproszeniami do wyrażenia zainteresowania i nie stanowiły otwartego przetargu konkurencyjnego. Co więcej nie dotyczyły oferty dzierżawy całego terenu jednemu najemcy, ale poszczególnych nieruchomości na tym terenie.

(51)

Urząd stwierdza zatem, że ta procedura zamieszczania ogłoszeń nie spełnia wymogów testu prywatnego inwestora. W związku z tym procedura ta nie może stanowić wiarygodnego wskaźnika zastępczego do ustalenia ceny rynkowej przedmiotowego prawa dzierżawy.

1.1.3.   Dokonana przez eksperta wycena wartości wynajmu

(52)

Jak stwierdzono powyżej, brak odpowiedniego procesu przetargowego nie wyklucza możliwości zastosowania przez Urząd testu prywatnego inwestora. Urząd musi jednak zbadać istotę przedmiotowej transakcji, a w szczególności porównać uzgodnioną cenę z ceną rynkową. W tym celu Urząd zazwyczaj odnosi się do niezależnej wyceny eksperta jako wskaźnika zastępczego dotyczącego ceny rynkowej. Najlepiej, aby wycena taka była przygotowana w czasie transakcji. Urząd może jednak oprzeć swoją ocenę również na wycenie ex post  (40).

(53)

Miasto stwierdziło, że istnieje kilka kwestii mających wpływ na rynkową cenę wynajmu w rejonie Gufunes. Po pierwsze budynki i obiekty były w złym stanie, niektórzy najemcy nie płacili czynszu oraz nagromadzono złom, który wymagał uprzątnięcia. Po drugie panowała niepewność dotycząca planów zagospodarowania przestrzennego dla rejonu Gufunes. Zgodnie z wcześniejszymi i obecnymi planami komunalnymi działalność przemysłowa w tym rejonie jest wygaszana i dlatego miasto nie jest w stanie zawrzeć długoterminowej umowy wynajmu nieruchomości. Po trzecie przedsiębiorstwo ÍG ma obowiązek zwrotu części gruntów na żądanie z dwunastomiesięcznym wypowiedzeniem, a okres wypowiedzenia dla całego obszaru, w tym budynków, wynosił zaledwie 18 miesięcy.

(54)

Jak zauważono wcześniej, miasto zleciło dwóm niezależnym agentom nieruchomości wycenę wartości nieruchomości i praw dzierżawy, gdy prowadziło negocjacje z RVK Studios w sprawie sprzedaży budynków w rejonie Gufunes. Pomimo że te niezależne wyceny nie dotyczą bezpośrednio rynkowej ceny wynajmu nieruchomości, faktycznie potwierdzają zły stan nieruchomości i ich wartość rynkową. Obaj niezależni rzeczoznawcy podkreślają, że budynki przeciekają, są niewystarczająco izolowane, zawierają znaczne ilości odpadów przemysłowych z czasów, gdy grunty były zajmowane przez firmę nawozową, i są ogólnie zaniedbane. Dodatkowo niektóre budynki zawierają azbest, a inne muszą zostać wyburzone.

(55)

Jak zauważono wcześniej, miasto przedstawiło również porównanie z podobną nieruchomością przemysłową położoną przy Sævarhöfði 31. Centralny Urząd Zamówień Publicznych zamieścił ogłoszenie o wynajmie nieruchomości i przyjęto najwyższą z czterech ofert, opiewającą na 420 000 ISK miesięcznie. Ta umowa najmu nie zawierała żadnych szczególnych usług czy zobowiązań, które miałby wykonać dzierżawca. Najwyższa oferta wynajmu w ujęciu odsetka wyceny nieruchomości wynosi 0,147 %, natomiast cena wynajmu wynikająca z ogólnej umowy dzierżawy z 2005 r. z ÍG stanowi 0,320 % wyceny nieruchomości w rejonie Gufunes.

(56)

Ponadto przedsiębiorstwo 101 Reykjavík Fasteignasala przeprowadziło niezależną wycenę ogólnej umowy dzierżawy z 2005 r. (41). Wycenę sporządzono na dzień 15 października 2015 r. Bazuje ona na wartości i stanie poszczególnych nieruchomości, które zostały poddane indywidualnej ocenie i kontroli. Wycena dotyczy stanu nieruchomości i terenu w momencie zawarcia ogólnej umowy dzierżawy w 2005 r., a także panujących wówczas warunków rynkowych. Zgodnie z wnioskami sformułowanymi przez tego rzeczoznawcę całkowita miesięczna wartość wynajmu nieruchomości w październiku 2005 r. wynosiła 1 870 000 ISK. Natomiast zgodnie z ogólną umową dzierżawy z 2005 r. miesięczna cena wynajmu dla przedsiębiorstwa ÍG została ustalona na kwotę 2 000 000 ISK, przeliczaną co miesiąc z uwzględnieniem wskaźnika cen konsumpcyjnych (42). Cena płacona co miesiąc przez ÍG jest zatem wyższa niż rynkowa cena wynajmu wynikająca z powyższej wyceny eksperta.

(57)

Uwzględniwszy wszystkie powyższe kwestie, Urząd uważa, że ogólna umowa dzierżawy z 2005 r. nie została zawarta poniżej ceny rynkowej.

(58)

Urząd podkreśla wreszcie, że ani porównanie z nieruchomością położoną przy Sævarhöfði 31, ani wycena sporządzona przez 101 Reykjavík Fasteignasala nie uwzględniają szczególnych zobowiązań zawartych w umowach najmu, w szczególności krótkiego okresu wypowiedzenia (na który się obecnie powołano) oraz różnych zobowiązań w zakresie utrzymania. Trudno jest ilościowo określić finansowe skutki tych zobowiązań w odniesieniu do ceny wynajmu. W swojej istocie przynoszą one korzyści miastu kosztem przedsiębiorstwa ÍG, co dodatkowo potwierdza wniosek Urzędu, że ogólna umowa dzierżawy z 2005 r. została zawarta na warunkach rynkowych.

(59)

Wobec powyższego Urząd stwierdza, że przedsiębiorstwo ÍG nie uzyskało z umów wynajmu korzyści gospodarczej.

2.   WNIOSEK

(60)

Na podstawie powyższej oceny Urząd stwierdza, że umowy najmu zawarte między miastem a przedsiębiorstwem ÍG w odniesieniu do dzierżawy rejonu Gufunes nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Umowy najmu zawarte między miastem Reykjavík a Íslenska Gámafélagið w odniesieniu do dzierżawy rejonu Gufunes nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG. Formalne postępowanie zostaje niniejszym zamknięte.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do Islandii.

Artykuł 3

Jedynie wersja niniejszej decyzji w języku angielskim jest autentyczna.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 kwietnia 2017 r.

W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

Sven Erik SVEDMAN

Przewodniczący

Frank J. BÜCHEL

Członek Kolegium


(1)  Decyzja nr 261/15/COL o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie potencjalnej pomocy państwa udzielonej poprzez dzierżawę gruntów i wynajem nieruchomości w rejonie Gufunes, opublikowana w Dz.U. C 316 z 24.9.2015, s. 22 i Suplemencie EOG nr 57 z 24.9.2015, s. 21.

(2)  Dokumenty nr 704341–704343.

(3)  Dokument nr 774957.

(4)  Decyzja nr 261/15/COL o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie potencjalnej pomocy państwa udzielonej poprzez dzierżawę gruntów i wynajem nieruchomości w rejonie Gufunes, opublikowana w Dz.U. C 316 z 24.9.2015, s. 22 i Suplemencie EOG nr 57 z 24.9.2015, s. 21.

(5)  Dokument nr 778453.

(6)  Dokument nr 781877.

(7)  Dokument nr 781927.

(8)  Dokument nr 786716.

(9)  Dokument nr 805588.

(10)  Dokument nr 806264.

(11)  Dokument nr 831665.

(12)  Dostępny w internecie pod adresem: http://skipulagssja.skipbygg.is/skipulagssja/ Zob. Również http://reykjavik.is/sites/default/files/adalskipulag/08_grafarvogur.pdf

(13)  Ibid.

(14)  Dokument nr 716986, s. 17.

(15)  Dokumenty nr 716985 i 742948.

(16)  Dokument nr 716986, s. 21.

(17)  Zob. dokument nr 716985.

(18)  Dokument nr 716986, s. 25.

(19)  Dokument nr 716986, s. 29.

(20)  Dokument nr 716986, s. 31.

(21)  Dokument nr 716986, s. 33.

(22)  Dokument nr 716985.

(23)  Dokument nr 742948.

(24)  Wszystkie wartości w ISK.

(25)  Dokument nr 716985.

(26)  Ogłoszenie dostępne na stronie internetowej: http://www.hugmyndasamkeppni.is/samkeppnir/gufunes-framtidharskipulag

(27)  Dokument nr 786718.

(28)  Protokół z posiedzenia Rady Miasta jest dostępny na stronie internetowej: http://reykjavik.is/fundargerd/fundur-nr-5386

(29)  Protokół z posiedzenia Rady Miasta jest dostępny na stronie internetowej: http://reykjavik.is/fundargerd/fundur-nr-5407

(30)  Ogłoszenie dostępne na stronie internetowej: http://reykjavik.is/frettir/islenska-gamafelagid-flytur-esjumela

(31)  Ogłoszenie dostępne na stronie internetowej: http://reykjavik.is/frettir/gengid-fra-kaupum-rvk-studios-fasteignum-undir-kvikmyndaver

(32)  Wyrok w sprawach T-228/99 i T-233/99 Westdeutsche Landesbank Girozentrale przeciwko Komisji, EU:T.2003:57.

(33)  Zob. decyzja Urzędu nr 90/12/COL z 15.3.2012 r. w sprawie sprzedaży niektórych budynków wewnętrznego obozu w Haslemoen Leir, dostępna na stronie internetowej: http://www.eftasurv.int/media/decisions/90-12-COL.pdf, pkt 81.

(34)  Dokument nr 778453.

(35)  Wyrok w sprawie C-39/94 SFEI i inni, ECLI:EU:C:1996:285, pkt 60, oraz wyrok w sprawie C-342/96 Hiszpania przeciwko Komisji, ECLI:EU:C:1999:210, pkt 41.

(36)  W sprawie stosowania testu prywatnego inwestora zob. sprawa E-12/11 Asker Brygge [2012] EFTA Ct. Rep. 536 i wyrok w sprawach C-214/12 P, C-215/12 P i C-223/12 P Land Burgenland i inni przeciwko Komisji, EU:C:2013:682. Sprawy te dotyczą sprzedaży pełnego prawa własności do gruntów. Stanowią one jednak również wytyczne dotyczące sprzedaży innych praw do gruntów, w tym prawa dzierżawy w przedmiotowej sprawie.

(37)  Zob. wytyczne Urzędu dotyczące pojęcia pomocy państwa, o której mowa w art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG, pkt 133. Dostępne na stronie internetowej: http://www.eftasurv.int/media/esa-docs/physical/EFTA-Surveillance-Auhtority-Guidelines-on-the-notion-of-State-aid.pdf

(38)  Wyrok w sprawach C-214/12 P, C-215/12 P i C-223/12 P Land Burgenland i inni przeciwko Komisji, EU:C:2013:682.

(39)  Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 61/16/COL o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie ewentualnej pomocy państwa w formie dzierżawy światłowodu eksploatowanego uprzednio w imieniu NATO, jeszcze nie opublikowana, dostępna na stronie internetowej: http://www.eftasurv.int/media/esa-docs/physical/061-16-COL.pdf, pkt 80.

(40)  Sprawa E-12/11 Asker Brygge [2012] EFTA Ct. Rep. 536, pkt 81 oraz decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 61/16/COL o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie ewentualnej pomocy państwa w formie dzierżawy światłowodu eksploatowanego uprzednio w imieniu NATO, jeszcze nie opublikowana, pkt 88.

(41)  Dokument nr 778453.

(42)  Dokument nr 716986, s. 25.