ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 182

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Rocznik 60
13 lipca 2017


Spis treści

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/1259 z dnia 19 czerwca 2017 r. zastępujące załączniki I, II, III i IV do rozporządzenia (WE) nr 861/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń

1

 

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/1260 z dnia 19 czerwca 2017 r. zastępujące załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty

20

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) 2017/1261 z dnia 12 lipca 2017 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 142/2011 w odniesieniu do alternatywnej metody przetwarzania niektórych tłuszczów wytopionych ( 1 )

31

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) 2017/1262 z dnia 12 lipca 2017 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 142/2011 w odniesieniu do wykorzystania obornika zwierząt gospodarskich jako paliwa w obiektach energetycznego spalania ( 1 )

34

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1263 z dnia 12 lipca 2017 r. aktualizujące wykaz inwazyjnych gatunków obcych uznanych za stwarzające zagrożenie dla Unii ustanowiony w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2016/1141 na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014

37

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1264 z dnia 12 lipca 2017 r. ustalające współczynnik przydziału, jaki należy stosować do ilości objętych wnioskami o wydanie pozwolenia na przywóz, złożonymi od dnia 30 czerwca do dnia 7 lipca 2017 r. w ramach kontyngentu taryfowego otwartego rozporządzeniem (WE) nr 969/2006 dla kukurydzy

40

 

 

DECYZJE

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2017/1265 z dnia 11 lipca 2017 r. zmieniająca załącznik do decyzji wykonawczej 2014/709/UE w sprawie środków kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich (notyfikowana jako dokument nr C(2017) 4686)  ( 1 )

42

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG.

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

13.7.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 182/1


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2017/1259

z dnia 19 czerwca 2017 r.

zastępujące załączniki I, II, III i IV do rozporządzenia (WE) nr 861/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 861/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń (1), a w szczególności jego art. 26,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 861/2007 ustanowione są formularze, które należy wykorzystywać w celu ułatwienia stosowania tego rozporządzenia.

(2)

Rozporządzenie (WE) nr 861/2007 zostało zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2421 (2). Zmiany wprowadzone do europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń powinny znaleźć odzwierciedlenie w formularzach określonych w załącznikach. W trosce o zapewnienie jasności należy zastąpić załączniki w całości.

(3)

Ponieważ zmiany do rozporządzenia (WE) nr 861/2007 zaczną obowiązywać w dniu 14 lipca 2017 r., niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w dniu 14 lipca 2017 r.

(4)

Zgodnie z art. 3 i art. 4a ust. 1 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo i Irlandia powiadomiły o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu rozporządzenia (WE) nr 861/2007 i rozporządzenia (UE) 2015/2421, są zatem związane niniejszym rozporządzeniem.

(5)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje.

(6)

Należy zatem zastąpić załączniki I–IV do rozporządzenia (WE) nr 861/2007,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Załączniki I, II, III i IV do rozporządzenia (WE) nr 861/2007 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 14 lipca 2017 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w Brukseli dnia 19 czerwca 2017 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 199 z 31.7.2007, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2421 z dnia 16 grudnia 2015 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 861/2007 ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń oraz rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (Dz.U. L 341 z 24.12.2015, s. 1).


ZAŁĄCZNIK

ZAŁĄCZNIK I

Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka

ZAŁĄCZNIK II

Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka

ZAŁĄCZNIK III

Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka

ZAŁĄCZNIK IV

Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka

13.7.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 182/20


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2017/1260

z dnia 19 czerwca 2017 r.

zastępujące załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (1), a w szczególności jego art. 30,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 ustanowione są formularze, które należy wykorzystywać w celu ułatwienia stosowania tego rozporządzenia.

(2)

Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 zostało zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2421 (2) ze skutkiem od dnia 14 lipca 2017 r. Od dnia wniesienia sprzeciwu od europejskiego nakazu zapłaty powód ma możliwość zażądać, aby dalsze postępowanie odbywało się zgodnie z zasadami europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń określonego w rozporządzeniu (WE) nr 861/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady (3). Załącznik 2 i wytyczne do tego załącznika zawarte w załączniku I powinny uwzględniać tę możliwość. W trosce o zapewnienie jasności należy zastąpić cały załącznik I.

(3)

Ponieważ zmiany do rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 zaczną obowiązywać w dniu 14 lipca 2017 r., niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w dniu 14 lipca 2017 r.

(4)

Zgodnie z art. 3 i art. 4a ust. 1 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo i Irlandia powiadomiły o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 i rozporządzenia (UE) 2015/2421, są zatem związane niniejszym rozporządzeniem.

(5)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje.

(6)

Należy zatem zastąpić załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1896/2006,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 14 lipca 2017 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w Brukseli dnia 19 czerwca 2017 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 399 z 30.12.2006, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2421 z dnia 16 grudnia 2015 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 861/2007 ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń oraz rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (Dz.U. L 341 z 24.12.2015, s. 1).

(3)  Rozporządzenie (WE) nr 861/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń (Dz.U. L 199 z 31.7.2007, s. 1).


ZAŁĄCZNIK

ZAŁĄCZNIK I

Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka Image Tekst z obrazka

13.7.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 182/31


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) 2017/1261

z dnia 12 lipca 2017 r.

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 142/2011 w odniesieniu do alternatywnej metody przetwarzania niektórych tłuszczów wytopionych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (1), w szczególności jego art. 20 ust. 11 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu Komisji (UE) nr 142/2011 (2) ustanowiono przepisy wykonawcze do rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, w tym procedury przyjęcia alternatywnej metody przetwarzania.

(2)

Na wniosek właściwego organu Finlandii o dopuszczenie alternatywnej metody stosowania lub usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych, o której mowa w art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) opublikował opinię naukową w sprawie wykorzystania stałej wielostopniowej hydrorafinacji katalitycznej do przetwarzania wytopionych tłuszczów zwierzęcych (kategoria 1) (3). Ta metoda może być stosowana do produkcji odnawialnego oleju napędowego, odnawialnego paliwa do silników odrzutowych, odnawialnego propanu i odnawialnej benzyny. Metoda ta została oceniona przez EFSA jako bezpieczna alternatywna metoda przetwarzania tłuszczów wytopionych kategorii 1, a jej produkty mogą być uznane za punkt końcowy łańcucha produkcyjnego.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik IV do rozporządzenia (UE) nr 142/2011.

(4)

Produkty pochodne otrzymane w wyniku przetwarzania materiałów kategorii 1 i 2 muszą być trwale oznakowane w celu zapewnienia identyfikowalności i zapobiegania ich wprowadzeniu do łańcucha żywnościowego i paszowego. W załączniku VIII do rozporządzenia (UE) nr 142/2011 określono wymogi dotyczące znakowania tych produktów pochodnych. Zgodnie z załącznikiem VIII rozdział V pkt 3 lit. e) do tego rozporządzenia znakowanie nie jest wymagane dla paliw odnawialnych, o których mowa w załączniku IV rozdział IV sekcja 2 pkt J do tego rozporządzenia.

(5)

Ponieważ wielostopniowa hydrorafinacja katalityczna do przetwarzania wytopionych tłuszczów zwierzęcych (kategoria 1) zmniejsza ryzyko dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego równie skutecznie jak metoda określona w załączniku IV rozdział IV sekcja 2 pkt J do rozporządzenia (UE) nr 142/2011, powinna ona również zostać wyłączona z wymogów dotyczących znakowania poprzez dodanie odniesienia do tej metody w załączniku VIII rozdział V pkt 3 lit. e) do tego rozporządzenia.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik VIII do rozporządzenia (UE) nr 142/2011.

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W art. 3 rozporządzenia (UE) nr 142/2011 dodaje się pkt k) w brzmieniu:

„k)

odnawialny olej napędowy, odnawialne paliwo do silników odrzutowych, odnawialny propan i odnawialna benzyna, spełniające szczegółowe wymogi dotyczące produktów wielostopniowej hydrorafinacji katalitycznej do produkcji paliw odnawialnych określone w załączniku IV rozdział IV sekcja 3 pkt 2 lit. f).”.

Artykuł 2

W załącznikach IV i VIII do rozporządzenia (UE) nr 142/2011 wprowadza się zmiany zgodnie z tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 12 lipca 2017 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz.U. L 54 z 26.2.2011, s. 1).

(3)  Dziennik EFSA 2015; 13(11):4307.


ZAŁĄCZNIK

W załącznikach IV i VIII do rozporządzenia (UE) nr 142/2011 wprowadza się następujące zmiany:

1)

w załączniku IV rozdział IV wprowadza się następujące zmiany:

a)

w sekcji 1 pkt 1 lit. d) otrzymuje brzmienie:

„d)

paliwa odnawialne wytworzone z tłuszczów wytopionych, uzyskanych z materiałów kategorii 1 i 2, zgodnie z pkt J i L.”;

b)

w sekcji 2 dodaje się pkt L w brzmieniu:

„L.   Wielostopniowa hydrorafinacja katalityczna do produkcji paliw odnawialnych

1.   Materiały wyjściowe

W tym procesie można stosować następujące materiały:

a)

tłuszcze wytopione uzyskane z materiału kategorii 1, które zostały przetworzone metodą przetwarzania nr 1 (sterylizacja ciśnieniowa);

b)

tłuszcze wytopione i olej z ryb, które są zgodne z pkt J ust. 1 lit. a) niniejszej sekcji.

2.   Metoda przetwarzania

a)

Dany tłuszcz wytopiony należy poddać wstępnej obróbce, która polega co najmniej na bieleniu materiału wyjściowego, w tym tłuszczów wytopionych, kwasem w obecności gliny bielącej, a następnie usunięciu zużytej gliny bielącej i nierozpuszczalnych zanieczyszczeń przez filtrację;

Przed dokonaniem takiej obróbki tłuszcz wytopiony można odśluzować kwasem lub roztworem sody kaustycznej, aby usunąć zanieczyszczenia z tłuszczu wytopionego poprzez wytworzenie śluzów, a następnie ich oddzielenie przez odwirowanie.

b)

Wstępnie obrobione materiały należy poddać procesowi hydrorafinacji, który składa się z etapu hydrorafinacji katalitycznej i etapu odpędzania, po którym następuje etap izomeryzacji.

Materiały te należy poddać ciśnieniu co najmniej 30 barów w temperaturze co najmniej 265 °C przez co najmniej 20 minut.”;

c)

w sekcji 3 pkt 2 dodaje się lit. f) w brzmieniu:

„f)

wielostopniową hydrorafinację katalityczną do produkcji paliw odnawialnych – mogą być:

(i)

w przypadku odnawialnego oleju napędowego, odnawialnego paliwa do silników odrzutowych, odnawialnego propanu i odnawialnej benzyny powstałych w tym procesie – stosowane jako paliwo bez ograniczeń przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu (punkt końcowy);

(ii)

w przypadku szlamu pohydratacyjnego i zużytej gliny bielącej z procesu wstępnej obróbki, o którym mowa w sekcji 2 pkt L ust. 2 lit. a):

usuwane zgodnie z art. 12 lit. a) lub b) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009,

usuwane poprzez grzebanie na zatwierdzonym składowisku odpadów,

przekształcone w biogaz, pod warunkiem że pozostałości fermentacyjne z przekształcenia w biogaz są usuwane poprzez spalanie, współspalanie lub grzebanie na zatwierdzonym składowisku odpadów,

stosowane do celów technicznych, o których mowa w art. 36 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009.”;

2)

w załączniku VIII rozdział V pkt 3 lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e)

paliwa odnawialne wytworzone z tłuszczów wytopionych uzyskanych z materiałów kategorii 1 i 2, zgodnie z załącznikiem IV rozdział IV sekcja 2 pkt J i L.”.


13.7.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 182/34


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) 2017/1262

z dnia 12 lipca 2017 r.

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 142/2011 w odniesieniu do wykorzystania obornika zwierząt gospodarskich jako paliwa w obiektach energetycznego spalania

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (1), w szczególności jego art. 15 ust. 1 lit. e) i art. 27 lit. i),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 142/2011 (2) ustanawia przepisy wykonawcze do rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, w tym parametry dotyczące usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, a także dotyczące bezpiecznego przetwarzania, przekształcania lub przetwarzania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w produkty pochodne.

(2)

Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009 spalanie zgodnie z definicją w pkt 41 załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 142/2011 jest jednym z procesów usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, w tym obornika.

(3)

W art. 6 rozporządzenia (UE) nr 142/2011 przewidziano przepisy dotyczące zatwierdzania obiektów energetycznego spalania wykorzystujących produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego jako paliwo. Należy odpowiednio zmienić jego ust. 8, aby uregulować kwestię wykorzystania obornika pochodzącego od wszelkich zwierząt gospodarskich jako paliwa.

(4)

Obornik pochodzący od zwierząt gospodarskich może stanowić zrównoważone źródło paliwa do spalania, pod warunkiem że proces spalania będzie zgodny ze szczegółowymi wymogami dotyczącymi skutecznego ograniczenia niekorzystnych skutków jego stosowania jako paliwa, dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska. W rozporządzeniu Komisji (UE) nr 592/2014 (3) wprowadzono wymogi dotyczące wykorzystania obornika pochodzącego od drobiu jako paliwa w obiektach energetycznego spalania. Określono w nim ogólne wymogi dla każdej instalacji wykorzystującej produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne jako paliwo i szczegółowe wymogi dotyczące rodzajów paliwa i rodzajów obiektów energetycznego spalania. Obornik pochodzący od zwierząt gospodarskich gatunków innych niż drób może teraz być również wykorzystywany jako paliwo w obiektach energetycznego spalania o całkowitej nominalnej mocy cieplnej nieprzekraczającej 50 MW na takich samych warunkach jak określone dla spalania obornika pochodzącego od drobiu, w tym w odniesieniu do dopuszczalnych wartości emisji oraz wymogów dotyczących monitorowania.

(5)

Operatorzy obiektów energetycznego spalania, w których wykorzystywany jest obornik pochodzący od zwierząt gospodarskich jako paliwo powinni stosować konieczne środki z zakresu higieny, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się ewentualnych patogenów. W związku z tym takie obiekty powinny spełniać wymogi ogólne w zakresie wykorzystywania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych jako paliwa, które to wymogi są określone w rozdziale IV załącznika III do rozporządzenia (UE) nr 142/2011, oraz wymogi szczegółowe dla określonych rodzajów obiektów i paliw, które można wykorzystywać do spalania, przewidziane w niniejszym rozporządzeniu.

(6)

Spalanie obornika zwierząt roślinożernych, z uwagi na jego skład, powoduje wyższe emisje pyłu zawieszonego niż spalanie obornika pochodzącego od drobiu. Aby rozwiązać ten problem, w niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć bardziej elastyczne dopuszczalne wartości emisji pyłu zawieszonego dla bardzo małych obiektów energetycznego spalania w celu umożliwienia usuwania obornika, którego w innym przypadku nie można by było usunąć jako paliwa do spalania.

(7)

Podobnie niniejsze rozporządzenie powinno umożliwiać właściwym organom przyznawanie istniejącym obiektom energetycznego spalania okresu przejściowego w celu spełnienia wymogów dotyczących kontrolowanego wzrostu temperatury gazu, pod warunkiem że te emisje nie stwarzają ryzyka dla zdrowia ludzi i zwierząt lub środowiska. Prawodawstwo dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nie uniemożliwia państwom członkowskim stosowania odpowiednich zasad obliczania dopuszczalnych wartości emisji określonych w przepisach dotyczących ochrony środowiska, w przypadku gdy obornik zwierząt gospodarskich jest spalany w połączeniu z innymi paliwami lub odpadami.

(8)

W załączniku XVI do rozporządzenia (UE) nr 142/2011 określono szczegółowe wymogi dotyczące kontroli urzędowych. Po wprowadzeniu wymagań dotyczących spalania obornika pochodzącego od zwierząt gospodarskich jako paliwa na podstawie niniejszego rozporządzenia, te szczegółowe wymogi powinny również obowiązywać w odniesieniu do tego procesu.

(9)

Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki III i XVI do rozporządzenia (UE) nr 142/2011.

(10)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (UE) nr 142/2011 art. 6 ust. 8 otrzymuje brzmienie:

„8.   W przypadku wykorzystania obornika pochodzącego od zwierząt gospodarskich jako paliwa do spalania zgodnie z załącznikiem III rozdział V oprócz zasad, o których mowa w ust. 7 niniejszego artykułu, zastosowanie mają następujące zasady:

a)

wniosek o zatwierdzenie składany przez podmiot właściwemu organowi zgodnie z art. 24 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 musi zawierać dowody, potwierdzone przez właściwy organ lub przez organizację zawodową upoważnione przez właściwe organy państwa członkowskiego, świadczące o tym, że obiekt energetycznego spalania, w którym wykorzystuje się obornik pochodzący od zwierząt gospodarskich jako paliwo, w pełni spełnia wymogi określone w rozdziale V sekcja B pkt 3, 4 i 5 załącznika III do niniejszego rozporządzenia, nie naruszając możliwości przyznania przez właściwe organy państwa członkowskiego odstępstwa od przestrzegania niektórych przepisów zgodnie z rozdziałem V sekcja C pkt 4 załącznika III;

b)

procedura zatwierdzenia przewidziana w art. 44 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 nie jest zakończona, dopóki w ciągu pierwszych sześciu miesięcy działania obiektu energetycznego spalania nie zostaną przeprowadzone przez właściwy organ lub przez organizację zawodową upoważnioną przez ten organ co najmniej dwie następujące po sobie kontrole, przy czym jedna z nich musi być niezapowiedziana, a wszystkie muszą obejmować niezbędne pomiary temperatury i emisji. Ostateczne zatwierdzenie może zostać przyznane po stwierdzeniu, że wyniki tych kontroli wykazują zgodność z wymogami określonymi w sekcji B pkt 3, 4 i 5 oraz, w stosownych przypadkach, w rozdziale V sekcja C pkt 4 załącznika III do niniejszego rozporządzenia.”.

Artykuł 2

W załącznikach III i XVI do rozporządzenia (UE) nr 142/2011 wprowadza się zmiany zgodnie z tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 12 lipca 2017 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz.U. L 54 z 26.2.2011, s. 1).

(3)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 592/2014 z dnia 3 czerwca 2014 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 142/2011 w odniesieniu do wykorzystania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych jako paliwa w obiektach energetycznego spalania (Dz.U. L 165 z 4.6.2014, s. 33).


ZAŁĄCZNIK

W załącznikach III i XVI do rozporządzenia (UE) nr 142/2011 wprowadza się następujące zmiany:

1)

w rozdziale V załącznika III dodaje się sekcję C w brzmieniu:

„C.   Obiekty energetycznego spalania, w których jako paliwo do spalania wykorzystuje się obornik pochodzący od zwierząt gospodarskich inny niż obornik pochodzący od drobiu

1.   Typ instalacji:

Obiekty energetycznego spalania o całkowitej nominalnej mocy cieplnej nieprzekraczającej 50 MW.

2.   Materiał wyjściowy:

Wyłącznie obornik zwierząt gospodarskich inny niż obornik pochodzący od drobiu określony w sekcji B, który ma być wykorzystany jako paliwo do spalania zgodnie z wymogami określonymi w pkt 3.

W obiektach energetycznego spalania, o których mowa w pkt 1, nie zezwala się na spalanie jako paliwa innych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych. Obornik zwierząt gospodarskich inny niż obornik pochodzący od drobiu określony w sekcji B wytworzony poza gospodarstwem nie powinien mieć kontaktu ze zwierzętami gospodarskimi.

3.   Metoda:

Obiekty energetycznego spalania, w których jako paliwo do spalania wykorzystuje się obornik pochodzący od zwierząt gospodarskich inny niż obornik pochodzący od drobiu określony w sekcji B, spełniają wymogi określone w sekcji B pkt 3, 4 i 5.

4.   Odstępstwo i okres przejściowy:

Właściwy organ państwa członkowskiego odpowiedzialny za kwestie środowiskowe może:

a)

w drodze odstępstwa od sekcji B pkt 3 lit. b) ppkt (ii) przyznać obiektom energetycznego spalania funkcjonującym w dniu 2 sierpnia 2017 r. dodatkowy okres wynoszący maksymalnie 6 lat na osiągnięcie zgodności z przepisami rozdziału IV sekcja 2 pkt 2 akapit pierwszy załącznika III do niniejszego rozporządzenia;

b)

w drodze odstępstwa od sekcji B pkt 4 zezwolić na emisje pyłu zawieszonego nieprzekraczające 50 mg/m3, pod warunkiem że całkowita nominalna moc cieplna dostarczona w paliwie do instalacji spalania nie przekracza 5 MW;

c)

w drodze odstępstwa od sekcji B pkt 3 lit. b) ppkt (i) zezwolić na ręczne umieszczanie obornika końskiego jako paliwa w komorze spalania przy całkowitej nominalnej mocy cieplnej dostarczonej w paliwie nieprzekraczającej 0,5 MW.”;

2)

w załączniku XVI sekcja 12 rozdziału III otrzymuje brzmienie:

„Sekcja 12

Urzędowe kontrole dotyczące zatwierdzonych obiektów, w których spala się produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego

Właściwy organ przeprowadza kontrole dokumentów zatwierdzonych obiektów, o których mowa w rozdziale V załącznika III zgodnie z procedurami, o których mowa w art. 6 ust. 7 i 8.”.


13.7.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 182/37


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/1263

z dnia 12 lipca 2017 r.

aktualizujące wykaz inwazyjnych gatunków obcych uznanych za stwarzające zagrożenie dla Unii ustanowiony w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2016/1141 na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie działań zapobiegawczych i zaradczych w odniesieniu do wprowadzania i rozprzestrzeniania inwazyjnych gatunków obcych (1), w szczególności jego art. 4 ust. 1 i 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2016/1141 (2) ustanowiono wykaz inwazyjnych gatunków obcych stwarzających zagrożenie dla Unii („wykaz unijny”), który ma być prowadzony i aktualizowany w miarę potrzeby zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1143/2014.

(2)

Komisja stwierdziła, na podstawie dostępnych dowodów oraz ocen ryzyka przeprowadzonych zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1143/2014, że wszystkie kryteria ustanowione w art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia są spełnione dla następujących inwazyjnych gatunków obcych: Alopochen aegyptiacus Linnaeus, 1766; Alternanthera philoxeroides (Mart.) Griseb; Asclepias syriaca L.; Elodea nuttallii (Planch.) St. John; Gunnera tinctoria (Molina) Mirbel; Heracleum mantegazzianum Sommier & Levier; Impatiens glandulifera Royle; Microstegium vimineum (Trin.) A. Camus; Myriophyllum heterophyllum Michaux; Nyctereutes procyonoides Gray, 1834; Ondatra zibethicus Linnaeus, 1766; Pennisetum setaceum (Forssk.) Chiov.

(3)

Komisja stwierdziła, że w odniesieniu do wszystkich tych inwazyjnych gatunków obcych wszystkie elementy określone w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1143/2014 zostały należycie rozważone.

(4)

Niektóre państwa członkowskie zamierzają zwrócić się do Komisji o wydanie upoważnienia na dalsze prowadzenie hodowli Nyctereutes procyonoides Gray, 1834 na podstawie art. 9 rozporządzenia (UE) nr 1143/2014 ze względu na domniemane ważne interesy publiczne o charakterze społecznym lub gospodarczym. W związku z tym włączenie tego gatunku do wykazu unijnego powinno podlegać okresowi przejściowemu w celu umożliwienia przeprowadzenia procedury, o której mowa w art. 9 tego rozporządzenia, zanim włączenie do wykazu stanie się skuteczne.

(5)

Od momentu przyjęcia rozporządzenia (UE) 2016/1141 kody Nomenklatury scalonej określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 (3) były aktualizowane, a ich ostatnie zmiany zostały wprowadzone w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2016/1821 (4). Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1141.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Inwazyjnych Gatunków Obcych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1141 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 12 lipca 2017 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 317 z 4.11.2014, s. 35.

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1141 z dnia 13 lipca 2016 r. przyjmujące wykaz inwazyjnych gatunków obcych uznanych za stwarzające zagrożenie dla Unii zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014 (Dz.U. L 189 z 14.7.2016, s. 4).

(3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1).

(4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 z dnia 6 października 2016 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 294 z 28.10.2016, s. 1).


ZAŁĄCZNIK

W załączniku do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1141 wprowadza się następujące zmiany:

1)

w tabeli z wykazem inwazyjnych gatunków obcych stwarzających zagrożenie dla Unii dodaje się w kolejności alfabetycznej następujące gatunki:

Gatunek

Kody CN dla żywych osobników

Kody CN dla części, które mogą się rozmnażać

Kategorie powiązanych towarów

(i)

(ii)

(iii)

(iv)

Alopochen aegyptiacus Linnaeus, 1766

ex ex 0106 39 80

ex 0407 19 90 (zapłodnione jaja do inkubacji)

 

Alternanthera philoxeroides (Mart.) Griseb

ex ex 0602 90 50

ex 1209 99 99 (nasiona)

(12)

Asclepias syriaca L.

ex ex 0602 90 50

ex 1209 99 99 (nasiona)

(7)

Elodea nuttallii (Planch.) St. John

ex ex 0602 90 50

ex 1209 99 99 (nasiona)

 

Gunnera tinctoria (Molina) Mirbel

ex ex 0602 90 50

ex 1209 99 99 (nasiona)

 

Heracleum mantegazzianum Sommier & Levier

ex ex 0602 90 50

ex 1209 99 99 (nasiona)

 

Impatiens glandulifera Royle

ex ex 0602 90 50

ex 1209 99 99 (nasiona)

 

Microstegium vimineum (Trin.) A. Camus

ex ex 0602 90 50

ex 1209 99 99 (nasiona)

(7), (12)

Myriophyllum heterophyllum Michaux

ex ex 0602 90 50

ex 1209 99 99 (nasiona)

 

Nyctereutes procyonoides Gray, 1834 (*1)

ex ex 0106 19 00

 

Ondatra zibethicus Linnaeus, 1766

ex ex 0106 19 00

 

Pennisetum setaceum (Forssk.) Chiov.

ex ex 0602 90 50

ex 1209 99 99 (nasiona)

 

2)

w uwagach do tabeli w kolumnie (iv) dodaje się punkt w brzmieniu:

„(12)

ex 2309 90: Preparaty, w rodzaju stosowanych do karmienia ptaków”;

3)

w całym załączniku odniesienia do kodu CN „0301 99 18” zostają zastąpione przez „0301 99 17”;

4)

w całym załączniku odniesienia do kodu CN „0306 24 80” zostają zastąpione przez „0306 33 90”;

5)

w całym załączniku odniesienia do kodu CN „0306 29 10” zostają zastąpione przez „0306 39 10”;

6)

w całym załączniku odniesienia do kodu CN „0602 90 49” zostają zastąpione przez „0602 90 46 lub 0602 90 48”.


(*1)  Włączenie Nyctereutes procyonoides Gray, 1834 stosuje się od dnia 2 lutego 2019 r.”


13.7.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 182/40


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/1264

z dnia 12 lipca 2017 r.

ustalające współczynnik przydziału, jaki należy stosować do ilości objętych wnioskami o wydanie pozwolenia na przywóz, złożonymi od dnia 30 czerwca do dnia 7 lipca 2017 r. w ramach kontyngentu taryfowego otwartego rozporządzeniem (WE) nr 969/2006 dla kukurydzy

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 188 ust. 1 i 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 969/2006 (2) otwarto roczny kontyngent taryfowy na przywóz 277 988 ton kukurydzy (numer porządkowy 09.4131).

(2)

W art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 969/2006 ilość ton dla podokresu nr 2 ustalono na 138 994 tony na okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2017 r.

(3)

Ilości objęte wnioskami o pozwolenia na przywóz, złożonymi od dnia 30 czerwca 2017 r. od godz. 13.00 do dnia 7 lipca 2017 r. do godz. 13.00 czasu obowiązującego w Brukseli, są większe od ilości dostępnych. Należy zatem określić, na jakie ilości mogą zostać wydane pozwolenia na przywóz, poprzez ustalenie współczynnika przydziału, jaki należy zastosować do ilości, w odniesieniu do których złożono wnioski, obliczonego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1301/2006 (3).

(4)

Należy również zaprzestać wydawania pozwoleń na przywóz na podstawie rozporządzenia (WE) nr 969/2006 na bieżący okres obowiązywania kontyngentu.

(5)

W celu zapewnienia skuteczności przedmiotowego środka niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Do ilości objętych wnioskami o pozwolenia na przywóz w ramach kontyngentu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 969/2006 (numer porządkowy 09.4131), złożonymi od dnia 30 czerwca 2017 r. od godz. 13.00 do dnia 7 lipca 2017 r. do godz. 13.00 czasu obowiązującego w Brukseli, stosuje się współczynnik przydziału w wysokości 2,556976 %.

2.   Począwszy od dnia 7 lipca 2017 r. od godz. 13.00 czasu obowiązującego w Brukseli, zawiesza się procedurę składania nowych wniosków o pozwolenia na przywóz w ramach kontyngentu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 969/2006 (numer porządkowy 09.4131), na bieżący okres obowiązywania kontyngentu.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 12 lipca 2017 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącego,

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny

Dyrekcja Generalna ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 969/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. otwierające i ustalające sposób zarządzania kontyngentem taryfowym w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z państw trzecich (Dz.U. L 176 z 30.6.2006, s. 44).

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1301/2006 z dnia 31 sierpnia 2006 r. ustanawiające wspólne zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi na przywóz produktów rolnych, podlegającymi systemowi pozwoleń na przywóz (Dz.U. L 238 z 1.9.2006, s. 13).


DECYZJE

13.7.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 182/42


DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2017/1265

z dnia 11 lipca 2017 r.

zmieniająca załącznik do decyzji wykonawczej 2014/709/UE w sprawie środków kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich

(notyfikowana jako dokument nr C(2017) 4686)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (1), w szczególności jej art. 9 ust. 4,

uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (2), w szczególności jej art. 10 ust. 4,

uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą przepisy o wymaganiach zdrowotnych dla zwierząt regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (3), w szczególności jej art. 4 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Decyzją wykonawczą Komisji 2014/709/UE (4) ustanowiono środki kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich. W częściach I–IV załącznika do tej decyzji wykonawczej wyznaczono i wymieniono niektóre obszary tych państw członkowskich w podziale według poziomu ryzyka na podstawie sytuacji epidemiologicznej. Wykaz ten obejmuje niektóre obszary Estonii, Litwy i Polski.

(2)

W czerwcu 2017 r. wystąpiły dwa ogniska afrykańskiego pomoru świń u świń domowych: w prowincji Parnu w Estonii oraz w gminie Varena na Litwie, na obszarach, które są obecnie wymienione w części II załącznika do decyzji wykonawczej 2014/709/UE. Wystąpienie tych ognisk stanowi wzrost poziomu ryzyka, który należy uwzględnić.

(3)

W czerwcu 2017 r. jeden przypadek afrykańskiego pomoru świń u dzika zaobserwowano w gminie Sokółka w Polsce, na obszarze, który jest obecnie wymieniony w części I załącznika do decyzji wykonawczej 2014/709/UE. Wystąpienie tego przypadku stanowi wzrost poziomu ryzyka, który należy uwzględnić.

(4)

Przy ocenie ryzyka w zakresie zdrowia zwierząt, jakie stwarza nowa sytuacja w związku z tą chorobą w Estonii, na Litwie i w Polsce, należy uwzględnić zmiany obecnej sytuacji epidemiologicznej w zakresie afrykańskiego pomoru świń w dotkniętych tą chorobą populacjach zdziczałych świń i świń domowych w Unii. Aby skoncentrować środki kontroli w zakresie zdrowia zwierząt określone w decyzji wykonawczej 2014/709/UE i zapobiegać dalszemu rozprzestrzenianiu się afrykańskiego pomoru świń, a jednocześnie zapobiegać niepotrzebnym zakłóceniom w handlu wewnątrz Unii oraz unikać nieuzasadnionych barier handlowych ze strony państw trzecich, należy zmienić unijny wykaz obszarów podlegających środkom kontroli w zakresie zdrowia zwierząt określony w załączniku do wspomnianej decyzji wykonawczej, tak aby uwzględnić w nim zmiany w sytuacji epidemiologicznej w odniesieniu do tej choroby w Estonii, na Litwie i w Polsce. W związku z tym obszary w Estonii i na Litwie, na których wystąpiły nowe ogniska choroby, powinny zostać wymienione w części III, a nie w części II wspomnianego załącznika, a przedmiotowy obszar Polski powinien zostać wymieniony w części II, a nie w części I tego załącznika.

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik do decyzji wykonawczej 2014/709/UE.

(6)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Załącznik do decyzji wykonawczej 2014/709/UE zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 11 lipca 2017 r.

W imieniu Komisji

Vytenis ANDRIUKAITIS

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 395 z 30.12.1989, s. 13.

(2)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 29.

(3)  Dz.U. L 18 z 23.1.2003, s. 11.

(4)  Decyzja wykonawcza Komisji 2014/709/UE z dnia 9 października 2014 r. w sprawie środków kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich i uchylająca decyzję wykonawczą 2014/178/UE (Dz.U. L 295 z 11.10.2014, s. 63).


ZAŁĄCZNIK

Załącznik do decyzji wykonawczej 2014/709/UE otrzymuje brzmienie:

ZAŁĄCZNIK

CZĘŚĆ I

1.   Estonia

Następujące obszary Estonii:

Hiiu maakond.

2.   Łotwa

Następujące obszary Łotwy:

Aizputes novads,

Alsungas novads,

Auces novads,

Bauskas novada Īslīces, Gailīšu, Brunavas un Ceraukstes pagasts,

Bauskas pilsēta,

Brocēnu novads,

Dobeles novada Zebrenes, Naudītes, Penkules, Auru, Krimūnu un Bērzes pagasti, Jaunbērzes pagasta daļa, kas atrodas uz rietumiem no autoceļa P98, un Dobeles pilsēta,

Jelgavas novada Glūdas, Svētes, Platones, Vircavas, Jaunsvirlaukas, Zaļenieku, Vilces, Lielplatones, Elejas un Sesavas pagasts,

Kandavas novada Vānes un Matkules pagast,

Kuldīgas novads,

Pāvilostas novada Sakas pagasts un Pāvilostas pilsēta,

republikas pilsēta Jelgava,

Rundāles novads,

Saldus novada Ezeres, Jaunauces, Jaunlutriņu, Kursīšu, Lutriņu, Novadnieku, Pampāļu, Rubas, Saldus, Vadakstes, Zaņas, Zirņu, Zvārdes un Šķēdes pagastis, Saldus pilsēta,

Skrundas novads,

Stopiņu novada daļa, kas atrodas uz rietumiem no autoceļa V36, P4 un P5, Acones ielas, Dauguļupes ielas un Dauguļupītes,

Talsu novada Ģibuļu pagasts,

Talsu pilsēta,

Tērvetes novads,

Ventspils novada Jūrkalnes, Ziru, Ugāles, Usmas un Zlēku pagasts.

3.   Litwa

Następujące obszary Litwy:

Joniškio rajono savivaldybė,

Jurbarko rajono savivaldybė,

Kalvarijos savivaldybė,

Kazlų Rūdos savivaldybė,

Kelmės rajono savivaldybė,

Marijampolės savivaldybė,

Pakruojo rajono savivaldybė,

Panevėžio rajono savivaldybė: Krekenavos seniūnijos dalis į vakarus nuo Nevėžio upės,

Pasvalio rajono savivaldybė: Joniškelio apylinkių, Joniškelio miesto, Namišių, Pasvalio apylinkių, Pumpėnų, Pušaloto, Saločių ir Vaškų seniūnijos,

Radviliškio rajono savivaldybė,

Raseinių rajono savivaldybė,

Šakių rajono savivaldybė,

Šiaulių miesto savivaldybė,

Šiaulių rajono savivaldybė,

Vilkaviškio rajono savivaldybė.

4.   Polska

Następujące obszary Polski:

 

w województwie warmińsko-mazurskim:

gminy Kalinowo, Prostki, Stare Juchy i gmina wiejska Ełk w powiecie ełckim,

gminy Biała Piska, Orzysz, Pisz i Ruciane Nida w powiecie piskim,

gminy Miłki i Wydminy w powiecie giżyckim,

gminy Olecko, Świętajno i Wieliczki w powiecie oleckim.

 

w województwie podlaskim:

gmina Brańsk z miastem Brańsk, gminy Boćki, Rudka, Wyszki, część gminy Bielsk Podlaski położona na zachód od linii wyznaczonej przez drogę nr 19 (w kierunku północnym od miasta Bielsk Podlaski) i przedłużonej przez wschodnią granicę miasta Bielsk Podlaski i drogę nr 66 (w kierunku południowym od miasta Bielsk Podlaski), miasto Bielsk Podlaski, część gminy Orla położona na zachód od drogi nr 66 w powiecie bielskim,

gminy Dąbrowa Białostocka, Kuźnica, Janów, Nowy Dwór, Sidra, Suchowola i Korycin w powiecie sokólskim,

gminy Drohiczyn, Dziadkowice, Grodzisk i Perlejewo w powiecie siemiatyckim,

powiat kolneński,

gminy Juchnowiec Kościelny, Suraż, Turośń Kościelna, Łapy i Poświętne w powiecie białostockim,

powiat zambrowski,

gminy Bakałarzewo, Raczki, Rutka-Tartak, Suwałki i Szypliszki w powiecie suwalskim,

gminy Sokoły, Kulesze Kościelne, Nowe Piekuty, Szepietowo, Klukowo, Ciechanowiec, Wysokie Mazowieckie z miastem Wysokie Mazowieckie, Czyżew w powiecie wysokomazowieckim,

powiat augustowski,

powiat łomżyński,

powiat miejski Białystok,

powiat miejski Łomża,

powiat miejski Suwałki,

powiat sejneński.

 

w województwie mazowieckim:

gminy Bielany, Ceranów, Jabłonna Lacka, Sabnie, Sterdyń, Repki i gmina wiejska Sokołów Podlaski w powiecie sokołowskim,

gminy Domanice, Korczew, Kotuń, Mokobody, Przesmyki, Paprotnia, Skórzec, Suchożebry, Mordy, Siedlce, Wiśniew i Zbuczyn w powiecie siedleckim,

powiat miejski Siedlce,

gminy Rzekuń, Troszyn, Czerwin i Goworowo w powiecie ostrołęckim,

gminy Olszanka i Łosice w powiecie łosickim,

powiat ostrowski,

 

w województwie lubelskim:

gminy Hanna, Wyryki i gmina wiejska Włodawa w powiecie włodawskim,

gminy Kąkolewnica Wschodnia, Komarówka Podlaska, Radzyń Podlaski, Ulan-Majorat i Wohyń w powiecie radzyńskim,

gmina Międzyrzec Podlaski z miastem Międzyrzec Podlaski, gminy Drelów, Rossosz, Sławatycze, Wisznica, Sosnówka, Łomazy i Tuczna w powiecie bialskim,

gmina Trzebieszów i gmina wiejska Łuków w powiecie łukowskim,

gminy Dębowa Kłoda, Jabłoń, Milanów, Parczew, Podedwórze i Siemień w powiecie parczewskim.

CZĘŚĆ II

1.   Estonia

Następujące obszary Estonii:

Abja vald,

Alatskivi vald,

Elva linn,

Haaslava vald,

Haljala vald,

Halliste vald,

Harju maakond (välja arvatud osa Kuusalu vallast, mis asub lõuna pool maanteest nr 1 (E20), Aegviidu vald ja Anija vald),

Ida-Viru maakond,

Kambja vald,

Karksi vald,

Kihelkonna vald,

Konguta vald,

Kõpu vald,

Kuressaare linn,

Lääne maakond,

Lääne-Saare vald,

Laekvere vald,

Leisi vald,

Luunja vald,

Mäksa vald,

Meeksi vald,

Muhu vald,

Mustjala vald,

Nõo vald,

Orissaare vald,

osa Tamsalu vallast, mis asub kirde pool Tallinna-Tartu raudteest,

Pärnu maakond (välja arvatud Audru ja Tõstamaa vald),

Peipsiääre vald,

Piirissaare vald,

Pöide vald,

Põlva maakond,

Puhja vald,

Rägavere vald,

Rakvere linn,

Rakvere vald,

Rannu vald,

Rapla maakond,

Rõngu vald,

Ruhnu vald,

Salme vald,

Sõmeru vald,

Suure-Jaani vald,

Tähtvere vald,

Tartu linn,

Tartu vald,

Tarvastu vald,

Torgu vald,

Ülenurme vald,

Valga maakond,

Vara vald,

Vihula vald,

Viljandi linn,

Viljandi vald,

Vinni vald,

Viru-Nigula vald,

Võhma linn,

Võnnu vald,

Võru maakond.

2.   Łotwa

Następujące obszary Łotwy:

Ādažu novads,

Aglonas novads,

Aizkraukles novads,

Aknīstes novads,

Alojas novads,

Alūksnes novads,

Amatas novads,

Apes novada Trapenes, Gaujienas un Apes pagasts, Apes pilsēta,

Babītes novads,

Baldones novads,

Baltinavas novads,

Balvu novada Vīksnas, Bērzkalnes, Vectilžas, Lazdulejas, Briežuciema, Tilžas, Bērzpils un Krišjāņu pagasts,

Bauskas novada Mežotnes, Codes, Dāviņu un Vecsaules pagasts,

Beverīnas novads,

Burtnieku novads,

Carnikavas novads,

Cēsu novads,

Cesvaines novads,

Ciblas novads,

Dagdas novads,

Daugavpils novada Vaboles, Līksnas, Sventes, Medumu, Demenas, Kalkūnes, Laucesas, Tabores, Maļinovas, Ambeļu, Biķernieku, Naujenes, Vecsalienas, Salienas un Skrudalienas pagasts,

Dobeles novada Dobeles, Annenieku, Bikstu pagasti un Jaunbērzes pagasta daļa, kas atrodas uz austrumiem no autoceļa P98,

Dundagas novads,

Engures novads,

Ērgļu novads,

Garkalnes novada daļa, kas atrodas uz ziemeļrietumiem no autoceļa A2,

Gulbenes novada Līgo pagasts,

Iecavas novads,

Ikšķiles novada Tīnūžu pagasta daļa, kas atrodas uz dienvidaustrumiem no autoceļa P10, Ikšķiles pilsēta,

Ilūkstes novads,

Jaunjelgavas novads,

Jaunpils novads,

Jēkabpils novads,

Jelgavas novada Kalnciema, Līvbērzes un Valgundes pagasts,

Kandavas novada Cēres, Kandavas, Zemītes un Zantes pagasts, Kandavas pilsēta,

Kārsavas novads,

Ķeguma novads,

Ķekavas novads,

Kocēnu novads,

Kokneses novads,

Krāslavas novads,

Krimuldas novada Krimuldas pagasta daļa, kas atrodas uz ziemeļaustrumiem no autoceļa V89 un V81, un Lēdurgas pagasta daļa, kas atrodas uz ziemeļaustrumiem no autoceļa V81 un V128,

Krustpils novads,

Lielvārdes novads,

Līgatnes novads,

Limbažu novada Skultes, Limbažu, Umurgas, Katvaru, Pāles un Viļķenes pagasts, Limbažu pilsēta,

Līvānu novads,

Lubānas novads,

Ludzas novads,

Madonas novads,

Mālpils novads,

Mārupes novads,

Mazsalacas novads,

Mērsraga novads,

Naukšēnu novads,

Neretas novads,

Ogres novads,

Olaines novads,

Ozolnieku novads,

Pārgaujas novads,

Pļaviņu novads,

Preiļu novada Saunas pagasts,

Priekuļu novads,

Raunas novada Raunas pagasts,

republikas pilsēta Daugavpils,

republikas pilsēta Jēkabpils,

republikas pilsēta Jūrmala,

republikas pilsēta Rēzekne,

republikas pilsēta Valmiera,

Rēzeknes novads,

Riebiņu novada Sīļukalna, Stabulnieku, Galēnu un Silajāņu pagasts,

Rojas novads,

Ropažu novada daļa, kas atrodas uz austrumiem no autoceļa P10,

Rugāju novada Lazdukalna pagasts,

Rūjienas novads,

Salacgrīvas novads,

Salas novads,

Saulkrastu novads,

Siguldas novada Mores pagasts un Allažu pagasta daļa, kas atrodas uz dienvidiem no autoceļa P3,

Skrīveru novads,

Smiltenes novada Brantu, Blomes, Smiltenes, Bilskas un Grundzāles pagasts un Smiltenes pilsēta,

Strenču novads,

Talsu novada Ķūļciema, Balgales, Vandzenes, Laucienes, Virbu, Strazdes, Lubes, Īves, Valdgales, Laidzes, Ārlavas, Lībagu un Abavas pagasts, Sabiles, Stendes un Valdemārpils pilsēta,

Tukuma novads,

Valkas novads,

Varakļānu novads,

Vecpiebalgas novads,

Vecumnieku novads,

Ventspils novada Ances, Tārgales, Popes, Vārves, Užavas, Piltenes un Puzes pagastis, Piltenes pilsēta,

Viesītes novads,

Viļakas novads,

Viļānu novads,

Zilupes novads.

3.   Litwa

Następujące obszary Litwy:

Alytaus miesto savivaldybė,

Alytaus rajono savivaldybė,

Anykščių rajono savivaldybė,

Birštono savivaldybė,

Biržų miesto savivaldybė,

Biržų rajono savivaldybė: Nemunėlio Radviliškio, Pabiržės, Pačeriaukštės ir Parovėjos seniūnijos,

Druskininkų savivaldybė,

Elektrėnų savivaldybė,

Ignalinos rajono savivaldybė,

Jonavos miesto savivaldybė,

Jonavos rajono savivaldybė,

Kaišiadorių miesto savivaldybė,

Kaišiadorių rajono savivaldybė,

Kauno miesto savivaldybė,

Kauno rajono savivaldybė,

Kėdainių rajono savivaldybė,

Kupiškio rajono savivaldybė: Noriūnų, Skapiškio, Subačiaus ir Šimonių seniūnijos,

Lazdijų rajono savivaldybė,

Molėtų rajono savivaldybė,

Prienų miesto savivaldybė,

Prienų rajono savivaldybė,

Rokiškio rajono savivaldybė,

Šalčininkų rajono savivaldybė,

Širvintų rajono savivaldybė,

Švenčionių rajono savivaldybė,

Trakų rajono savivaldybė,

Ukmergės rajono savivaldybė,

Utenos rajono savivaldybė,

Vilniaus miesto savivaldybė,

Vilniaus rajono savivaldybė,

Visagino savivaldybė,

Zarasų rajono savivaldybė.

4.   Polska

Następujące obszary Polski:

 

w województwie podlaskim:

gmina Dubicze Cerkiewne, części gmin Kleszczele i Czeremcha położone na wschód od drogi nr 66 w powiecie hajnowskim,

gmina Kobylin-Borzymy w powiecie wysokomazowieckim,

gminy Czarna Białostocka, Dobrzyniewo Duże, Gródek, Michałowo, Supraśl, Tykocin, Wasilków, Zabłudów, Zawady i Choroszcz w powiecie białostockim,

część gminy Bielsk Podlaski położona na wschód od linii wyznaczonej przez drogę nr 19 (w kierunku północnym od miasta Bielsk Podlaski) i przedłużonej przez wschodnią granicę miasta Bielsk Podlaski i drogę nr 66 (w kierunku południowym od miasta Bielsk Podlaski), część gminy Orla położona na wschód od drogi nr 66 w powiecie bielskim,

gminy Sokółka, Szudziałowo i Krynki w powiecie sokólskim,

 

w województwie mazowieckim:

gmina Platerów w powiecie łosickim,

 

w województwie lubelskim:

gminy Piszczac i Kodeń w powiecie bialskim.

CZĘŚĆ III

1.   Estonia

Następujące obszary Estonii:

Aegviidu vald,

Anija vald,

Audru vald,

Järva maakond,

Jõgeva maakond,

Kadrina vald,

Kolga-Jaani vald,

Kõo vald,

Laeva vald,

Laimjala vald,

osa Kuusalu vallast, mis asub lõuna pool maanteest nr 1 (E20),

osa Tamsalu vallast, mis asub edela pool Tallinna-Tartu raudteest,

Pihtla vald,

Rakke vald,

Tapa vald,

Tõstamaa vald,

Väike-Maarja vald,

Valjala vald.

2.   Łotwa

Następujące obszary Łotwy:

Apes novada Virešu pagasts,

Balvu novada Kubuļu un Balvu pagasts un Balvu pilsēta,

Daugavpils novada Nīcgales, Kalupes, Dubnas un Višķu pagasts,

Garkalnes novada daļa, kas atrodas uz dienvidaustrumiem no autoceļa A2,

Gulbenes novada Beļavas, Galgauskas, Jaungulbenes, Daukstu, Stradu, Litenes, Stāmerienas, Tirzas, Druvienas, Rankas, Lizuma un Lejasciema pagasts un Gulbenes pilsēta,

Ikšķiles novada Tīnūžu pagasta daļa, kas atrodas uz ziemeļrietumiem no autoceļa P10,

Inčukalna novads,

Jaunpiebalgas novads,

Krimuldas novada Krimuldas pagasta daļa, kas atrodas uz dienvidrietumiem no autoceļa V89 un V81, un Lēdurgas pagasta daļa, kas atrodas uz dienvidrietumiem no autoceļa V81 un V128,

Limbažu novada Vidrižu pagasts,

Preiļu novada Preiļu, Aizkalnes un Pelēču pagasts un Preiļu pilsēta,

Raunas novada Drustu pagasts,

Riebiņu novada Riebiņu un Rušonas pagasts,

Ropažu novada daļa, kas atrodas uz rietumiem no autoceļa P10,

Rugāju novada Rugāju pagasts,

Salaspils novads,

Sējas novads,

Siguldas novada Siguldas pagasts un Allažu pagasta daļa, kas atrodas uz ziemeļiem no autoceļa P3, un Siguldas pilsēta,

Smiltenes novada Launkalnes, Variņu un Palsmanes pagasts,

Stopiņu novada daļa, kas atrodas uz austrumiem no autoceļa V36, P4 un P5, Acones ielas, Dauguļupes ielas un Dauguļupītes,

Vārkavas novads.

3.   Litwa

Następujące obszary Litwy:

Biržų rajono savivaldybė: Vabalninko, Papilio ir Širvenos seniūnijos,

Kupiškio rajono savivaldybė: Alizavos ir Kupiškio seniūnijos,

Panevėžio miesto savivaldybė,

Panevėžio rajono savivaldybė: Karsakiškio, Miežiškių, Naujamiesčio, Paįstrio, Raguvos, Ramygalos, Smilgių, Upytės, Vadoklių, Velžio seniūnijos ir Krekenavos seniūnijos dalis į rytus nuo Nevėžio upės,

Pasvalio rajono savivaldybė: Daujėnų ir Krinčino seniūnijos,

Varėnos rajono savivaldybė.

4.   Polska

Następujące obszary Polski:

 

w województwie podlaskim:

powiat grajewski,

powiat moniecki,

gminy Czyże, Białowieża, Hajnówka z miastem Hajnówka, Narew, Narewka i części gminy Czeremcha i Kleszczele położone na zachód od drogi nr 66 w powiecie hajnowskim,

gminy Mielnik, Milejczyce, Nurzec-Stacja, Siemiatycze z miastem Siemiatycze w powiecie siemiatyckim,

 

w województwie mazowieckim:

gminy Sarnaki, Stara Kornica i Huszlew w powiecie łosickim,

 

w województwie lubelskim:

gminy Konstantynów, Janów Podlaski, Leśna Podlaska, Rokitno, Biała Podlaska, Zalesie i Terespol z miastem Terespol w powiecie bialskim,

powiat miejski Biała Podlaska.

CZĘŚĆ IV

Włochy

Następujące obszary Włoch:

tutto il territorio della Sardegna.

”.