ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 225

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 59
19 sierpnia 2016


Spis treści

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

 

 

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

 

*

Decyzja Rady (UE) 2016/1392 z dnia 12 lipca 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania protokołu zmieniającego do Umowy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Monako ustanawiającej środki równoważne do tych, które zostały przewidziane w dyrektywie Rady 2003/48/WE

1

 

 

Protokół zmieniający do Umowy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Monako ustanawiającej środki równoważne do tych, które zostały przewidziane w dyrektywie Rady 2003/48/WE

3

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1393 z dnia 4 maja 2016 r. zmieniające rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności

41

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1394 z dnia 16 sierpnia 2016 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności

50

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1395 z dnia 18 sierpnia 2016 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wyprodukowanych przez Buckinghan Shoe Mfg Co., Ltd., Buildyet Shoes Mfg., DongGuan Elegant Top Shoes Co. Ltd, Dongguan Stella Footwear Co Ltd, Dongguan Taiway Sports Goods Limited, Foshan City Nanhai Qun Rui Footwear Co., Jianle Footwear Industrial, Sihui Kingo Rubber Shoes Factory, Synfort Shoes Co. Ltd., Taicang Kotoni Shoes Co. Ltd., Wei Hao Shoe Co. Ltd., Wei Hua Shoe Co. Ltd., Win Profile Industries Ltd oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14

52

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) 2016/1396 z dnia 18 sierpnia 2016 r. zmieniające niektóre załączniki do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych gąbczastych encefalopatii ( 1 )

76

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1397 z dnia 18 sierpnia 2016 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

100

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


II Akty o charakterze nieustawodawczym

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

19.8.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 225/1


DECYZJA RADY (UE) 2016/1392

z dnia 12 lipca 2016 r.

w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania protokołu zmieniającego do Umowy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Monako ustanawiającej środki równoważne do tych, które zostały przewidziane w dyrektywie Rady 2003/48/WE

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 115 w związku z art. 218 ust. 5 oraz art. 218 ust. 8 akapit drugi,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dniu 14 maja 2013 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Księstwem Monako w sprawie zmiany Umowy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Monako ustanawiającej środki równoważne do tych, które zostały przewidziane w dyrektywie Rady 2003/48/WE (1) (dalej zwaną „Umową”) w celu dostosowania jej do ostatnich zmian na szczeblu światowym; w trakcie negocjacji postanowiono wspierać automatyczną wymianę informacji jako standard międzynarodowy.

(2)

Tekst protokołu zmieniającego do Umowy (dalej zwanego „protokołem zmieniającym”), który jest wynikiem negocjacji, należycie odzwierciedla wytyczne negocjacyjne wydane przez Radę, ponieważ dostosowuje Umowę do najnowszych zmian na szczeblu międzynarodowym dotyczących automatycznej wymiany informacji, a mianowicie do „globalnego standardu w zakresie automatycznej wymiany informacji finansowych w kwestiach podatkowych” opracowanego przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD). Unia, jej państwa członkowskie i Księstwo Monako aktywnie uczestniczyły w pracach globalnego forum OECD mających na celu opracowanie i wdrożenie tego standardu. Tekst Umowy zmieniony protokołem zmieniającym stanowi podstawę prawną wdrożenia globalnego standardu w stosunkach między Unią a Księstwem Monako.

(3)

Należy podpisać protokół zmieniający.

(4)

W świetle poglądów wyrażonych przez państwa członkowskie i Księstwo Monako w ramach globalnego forum OECD protokół zmieniający należy stosować tymczasowo, począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r. w oczekiwaniu na zakończenie procedur umożliwiających jego zawarcie,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Protokołu zmieniającego do Umowy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Monako ustanawiającej środki równoważne do tych przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE, z zastrzeżeniem zawarcia tego protokołu zmieniającego.

Tekst protokołu zmieniającego załączono do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Przewodniczący Rady jest uprawniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania protokołu zmieniającego w imieniu Unii.

Artykuł 3

Protokół zmieniający stosuje się tymczasowo, z zastrzeżeniem wzajemności, począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r. w oczekiwaniu na zakończenia procedur umożliwiających jego zawarcie.

Przewodniczący Rady, w imieniu Unii, notyfikuje Księstwu Monako zamiar tymczasowego stosowania przez Radę protokołu zmieniającego, z zastrzeżeniem wzajemności, począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 12 lipca 2016 r.

W imieniu Rady

P. KAŽIMÍR

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 19 z 21.1.2005, s. 55.


19.8.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 225/3


PROTOKÓŁ ZMIENIAJĄCY DO UMOWY

między Wspólnotą Europejską a Księstwem Monako ustanawiającej środki równoważne do tych, które zostały przewidziane w dyrektywie Rady 2003/48/WE

UNIA EUROPEJSKA

oraz

KSIĘSTWO MONAKO,

zwane dalej, w zależności od kontekstu, „Umawiającą się Stroną” lub łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

W CELU wdrożenia standardu Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) w zakresie automatycznej wymiany informacji finansowych, w ramach współpracy uwzględniającej uzasadnione interesy obu Umawiających się Stron,

MAJĄC NA UWADZE, że Umawiające się Strony utrzymują od dawna bliskie stosunki, jeśli chodzi o współpracę w kwestiach podatkowych, w szczególności w odniesieniu do stosowania środków równoważnych środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek (1), i pragną poprawić wypełnianie międzynarodowych obowiązków podatkowych przez dalsze rozwijanie tych stosunków,

MAJĄC NA UWADZE, że Umawiające się Strony pragną zawrzeć umowę w celu poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych poprzez wzajemną automatyczną wymianę informacji, z zastrzeżeniem zachowania poufności i innych zabezpieczeń przewidzianych w niniejszym protokole zmieniającym, w tym postanowień ograniczających wykorzystanie informacji będących przedmiotem wymiany,

MAJĄC NA UWADZE, ze Umawiające się Strony postanowiły, że Umowa zmieniona niniejszym protokołem zmieniającym powinna być zgodna ze standardem w zakresie automatycznej wymiany informacji finansowych określonym przez OECD (zwanym dalej „globalnym standardem”),

MAJĄC NA UWADZE, że art. 12 Umowy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Monako ustanawiającej środki równoważne do tych, które zostały przewidziane w dyrektywie Rady 2003/48/WE (zwanej dalej „Umową”), który – w swoim dotychczasowym brzmieniu (2), przed zmianą wprowadzaną niniejszym protokołem zmieniającym – ogranicza wymianę informacji na wniosek do zachowań stanowiących oszustwo podatkowe, powinien zostać dostosowany do standardu OECD dotyczącego przejrzystości i wymiany informacji podatkowych, tak aby osiągnąć jego cele określone szczegółowo w art. 5 ust. 1 Umowy zmienionej niniejszym protokołem zmieniającym i z poszanowaniem obowiązku zachowania poufności oraz ochrony danych osobowych, o których mowa w art. 6 Umowy zmienionej niniejszym protokołem zmieniającym oraz w jej załączniku III,

MAJĄC NA UWADZE, że w odniesieniu do państw członkowskich dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (3) określa szczegółowe zasady ochrony danych w Unii Europejskiej, które mają zastosowanie także do wymiany informacji objętych Umową zmienioną niniejszym protokołem zmieniającym pomiędzy państwami członkowskimi,

MAJĄC NA UWADZE, że ustawa nr 1.165 z dnia 23 grudnia 1993 r. dotycząca ochrony danych osobowych zmieniona ustawą nr 1.240 z dnia 2 lipca 2001 r. i ustawą nr 1.353 z dnia 4 grudnia 2008 r., która weszła w życie dnia 1 kwietnia 2009 r., wraz z warunkami wykonania określonymi w rozporządzeniu nr 2.230 z dnia 19 czerwca 2009 r. (4) reguluje kwestię ochrony danych osobowych w Księstwie Monako,

MAJĄC NA UWADZE, że Komisja Europejska na dzień podpisania niniejszego protokołu zmieniającego nie przyjęła decyzji na podstawie art. 25 ust. 6 dyrektywy 95/46/WE uznającej, że Księstwo Monako jest krajem zapewniającym odpowiedni poziom ochrony danych osobowych,

MAJĄC NA UWADZE, że Umawiające się Strony zobowiązują się do wdrażania i przestrzegania szczególnych zabezpieczeń w zakresie ochrony danych zawartych w Umowie zmienionej niniejszym protokołem zmieniającym, w tym w załączniku III, tak aby zapewnić, że żadna z Umawiających się Stron nie będzie mogła w żaden sposób uzasadnić odmowy wymiany informacji z drugą Umawiającą się Stroną,

MAJĄC NA UWADZE, że ‘raportujące instytucje finansowe’, ‘właściwe organy’ państw przesyłających informacje oraz ‘właściwe organy’ państw otrzymujących informacje powinny – jako administratorzy danych – zatrzymywać informacje przetwarzane zgodnie z Umową zmienioną niniejszym protokołem zmieniającym przez okres nie dłuższy, niż jest to konieczne do osiągnięcia jej celów. Z uwagi na różnice w prawodawstwie poszczególnych państw członkowskich i Księstwa Monako maksymalny okres zatrzymywania przez każdą z Umawiających się Stron powinien zostać ustalony poprzez odniesienie do przepisów o przedawnieniu przewidzianych w krajowym prawodawstwie podatkowym każdego administratora danych,

MAJĄC NA UWADZE, że kategorie ‘raportujących instytucji finansowych’ i ‘rachunków raportowanych’, objęte Umową zmienioną niniejszym protokołem zmieniającym, są określone tak, aby ograniczyć sytuacje umożliwiające podatnikom unikanie zgłoszenia dzięki przesunięciu aktywów do ‘instytucji finansowych’ nieobjętych zakresem stosowania Umowy zmienionej niniejszym protokołem zmieniającym lub inwestowaniu w produkty finansowe również nią nieobjęte. Niektóre ‘instytucje finansowe’ i rachunki, w przypadku których ryzyko, że zostaną wykorzystane do uchylania się od opodatkowania, jest niewielkie, powinny jednak zostać wyłączone z zakresu stosowania Umowy. W Umowie zasadniczo nie należy określać progów, gdyż mogą być one łatwo obchodzone poprzez rozdzielenie rachunków pomiędzy różne ‘instytucje finansowe’. Informacje finansowe, które podlegają wymogowi zgłoszenia i wymiany, powinny dotyczyć nie tylko całego stosownego dochodu (odsetek, dywidend i podobnych rodzajów dochodu), ale także sald rachunku i wpływów ze sprzedaży ‘aktywów finansowych’ po to, aby móc reagować w sytuacjach, gdy podatnik usiłuje ukryć kapitał, który sam w sobie stanowi dochód, lub aktywa, w przypadku których uchylono się od opodatkowania. W związku z tym przetwarzanie informacji na podstawie Umowy zmienionej niniejszym protokołem zmieniającym jest niezbędne i proporcjonalne do tego, aby umożliwić administracjom podatkowym państw członkowskich i Księstwa Monako prawidłowe i jednoznaczne identyfikowanie odnośnych podatników, stosowanie i egzekwowanie ich przepisów podatkowych w sytuacjach transgranicznych, w celu oceny prawdopodobieństwa uchylania się od opodatkowania, a także uniknięcia zbędnych dalszych dochodzeń,

UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

W Umowie między Wspólnotą Europejską a Księstwem Monako ustanawiającej środki równoważne do tych, które zostały przewidziane w dyrektywie Rady 2003/48/WE (zwanej dalej „Umową”) wprowadza się następujące zmiany:

1)

tytuł otrzymuje brzmienie:

„Umowa między Unią Europejską a Księstwem Monako w sprawie wymiany informacji finansowych w celu poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych zgodnie ze standardem w zakresie automatycznej wymiany informacji finansowych określonym przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD)”;

2)

art. 1–21 zastępuje się następującymi postanowieniami:

„Artykuł 1

Definicje

1.   Na potrzeby niniejszej Umowy poniższe terminy rozumiane są w następujący sposób:

a)

»Unia Europejska« oznacza Unię ustanowioną Traktatem o Unii Europejskiej, obejmującą terytoria, na których obowiązuje Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na warunkach określonych w tym ostatnim Traktacie;

b)

»państwo członkowskie« oznacza państwo członkowskie Unii Europejskiej;

c)

»Monako« oznacza Księstwo Monako, wody wewnętrzne, morze terytorialne, w tym dno i podgłębie, przestrzeń powietrzną nad jego terytorium, wyłączną strefę ekonomiczną oraz szelf kontynentalny, na których – zgodnie z postanowieniami prawa międzynarodowego i przepisami prawa krajowego – Księstwo Monako wykonuje suwerenne prawa i sprawuje jurysdykcję;

d)

»‘właściwe organy’ Monako« oraz »‘właściwe organy’ państw członkowskich« oznaczają organy wymienione w załączniku IV odpowiednio w lit. a) oraz w lit. b)-ac). Załącznik IV stanowi integralną część niniejszej Umowy. Wykaz ‘właściwych organów’ w załączniku IV może zostać zmieniony w drodze powiadomienia drugiej Umawiającej się Strony przez Monako w przypadku organu, o którym mowa w lit. a) wspomnianego załącznika, oraz przez Unię Europejską w przypadku innych organów, o których mowa w lit. b)–ac) wspomnianego załącznika. Komisja Europejska informuje odpowiednio państwa członkowskie i Monako o wszelkich tego rodzaju powiadomieniach;

e)

»instytucja finansowa z państwa członkowskiego« oznacza: (i) ‘instytucję finansową’ będącą rezydentem państwa członkowskiego, z wyłączeniem oddziałów tej ‘instytucji finansowej’ położonych poza tym państwem członkowskim, oraz (ii) oddział ‘instytucji finansowej’, która nie jest rezydentem w tym państwie członkowskim, jeżeli dany oddział jest położony w tym państwie członkowskim;

f)

»‘instytucja finansowa’ z Monako« oznacza: (i) ‘instytucję finansową’ będącą rezydentem Monako, z wyłączeniem oddziałów tej ‘instytucji finansowej’ położonych poza Monako, oraz (ii) oddział ‘instytucji finansowej’, która nie jest rezydentem w Monako, jeżeli dany oddział jest położony w Monako;

g)

»raportująca instytucja finansowa« oznacza, w zależności od kontekstu, ‘instytucję finansową’ z państwa członkowskiego lub ‘instytucję finansową’ z Monako niebędącą ‘nieraportującą instytucją finansową’;

h)

»rachunek raportowany« oznacza ‘rachunek raportowany do państwa członkowskiego’ lub ‘rachunek raportowany do Monako’, w zależności od kontekstu, pod warunkiem że został on uznany za taki rachunek na podstawie procedur należytej staranności zgodnych z załącznikami I i II, obowiązujących w danym państwie członkowskim lub w Monako;

i)

»rachunek raportowany do państwa członkowskiego« oznacza ‘rachunek finansowy’ prowadzony przez ‘raportującą instytucję finansową z Monako’, którego posiadaczem jest co najmniej jedna ‘osoba z państwa członkowskiego’ będąca ‘osobą raportowaną’ lub ‘pasywny NFE’ z co najmniej jedną ‘osobą kontrolującą’ będącą ‘osobą raportowaną z państwa członkowskiego’;

j)

»rachunek raportowany do Monako« oznacza ‘rachunek finansowy’ prowadzony przez ‘raportującą instytucję finansową z państwa członkowskiego’, którego posiadaczem jest co najmniej jedna ‘osoba z Monako’ będąca ‘osobą raportowaną’ lub ‘pasywny NFE’ z co najmniej jedną ‘osobą kontrolującą’ będącą ‘osobą raportowaną z Monako’;

k)

»osoba z państwa członkowskiego« oznacza osobę fizyczną lub ‘podmiot’ uznane przez ‘raportującą instytucję finansową z Monako’ za rezydentów w państwie członkowskim na podstawie procedur należytej staranności zgodnych z załącznikami I i II lub masę spadkową po osobie zmarłej, która była rezydentem państwa członkowskiego;

l)

»osoba z Monako« oznacza osobę fizyczną lub ‘podmiot’ uznane przez ‘raportującą instytucję finansową z państwa członkowskiego’ za rezydentów w Monako na podstawie procedur należytej staranności zgodnych z załącznikami I i II lub masę spadkową po osobie zmarłej, która była rezydentem Monako.

2.   Wszelkie terminy ujęte w pojedyncze górne cudzysłowy niezdefiniowane inaczej w niniejszej Umowie mają takie samo znaczenie, jakie zostało im przypisane w tym czasie: (i) w przypadku państw członkowskich – na podstawie dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania (5) lub, w stosownych przypadkach, prawa krajowego państwa członkowskiego stosującego niniejszą Umowę, oraz (ii) w przypadku Monako – na podstawie jego prawa krajowego, przy czym znaczenie to jest spójne ze znaczeniem ustalonym w załącznikach I i II.

Wszelkie terminy niezdefiniowane inaczej w niniejszej Umowie mają, o ile z kontekstu nie wynika inaczej lub o ile ‘właściwe organy’ państwa członkowskiego i ‘właściwe organy’ Monako nie uzgodnią wspólnego znaczenia zgodnie z art. 7 (w ramach prawa krajowego), takie samo znaczenie, jakie zostało im przypisane w tym czasie na podstawie prawa odnośnej jurysdykcji stosującej niniejszą Umowę: (i) w przypadku państw członkowskich – na podstawie dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania lub, w stosownych przypadkach, prawa krajowego danego państwa członkowskiego, oraz (ii) w przypadku Monako – na podstawie jego prawa krajowego, przy czym znaczenie przypisane na podstawie obowiązującego prawa podatkowego odnośnej jurysdykcji (państwa członkowskiego lub Monako) przeważa nad znaczeniem przypisanym temu terminowi na podstawie innych przepisów tej jurysdykcji.

Artykuł 2

Automatyczna wymiana informacji w odniesieniu do ‘rachunków raportowanych’

1.   Zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu i z zastrzeżeniem mających zastosowanie zasad sprawozdawczych i zasad należytej staranności zgodnych z załącznikami I i II, które stanowią integralną część niniejszej Umowy, ‘właściwy organ’ Monako będzie co roku wymieniał z ‘właściwymi organami’ każdego państwa członkowskiego, a ‘właściwe organy’ każdego państwa członkowskiego będą co roku wymieniały z ‘właściwym organem’ Monako, w sposób automatyczny, informacje uzyskane zgodnie z tymi zasadami i określone w ust. 2.

2.   Informacjami objętymi wymianą, w przypadku państwa członkowskiego – w odniesieniu do każdego ‘rachunku raportowanego do Monako’, a w przypadku Monako – w odniesieniu do każdego ‘rachunku raportowanego do państwa członkowskiego’, są:

a)

imię i nazwisko/nazwa, adres, numer identyfikacyjny podatnika (‘NIP’) oraz data i miejsce urodzenia (w przypadku osób fizycznych) każdej ‘osoby raportowanej’, która jest ‘posiadaczem rachunku’, a w przypadku ‘podmiotu’, który jest ‘posiadaczem rachunku’ i który – po zastosowaniu procedur należytej staranności zgodnych z załącznikami I i II – zostanie zidentyfikowany jako kontrolowany przez co najmniej jedną ‘osobę kontrolującą’ będącą ‘osobą raportowaną’ – nazwa, adres i numer ‘NIP’ tego ‘podmiotu’ oraz imię i nazwisko, adres, numer ‘NIP’ oraz data i miejsce urodzenia każdej ‘osoby raportowanej’; Monako nie dysponuje numerem ‘NIP’ w przypadku ‘osób z Monako’ w dacie podpisania protokołu zmieniającego, to jest w dniu 12 lipca 2016 r.;

b)

numer rachunku (lub jego funkcjonalny odpowiednik w przypadku braku takiego numeru);

c)

nazwa i numer identyfikacyjny (o ile taki istnieje) ‘raportującej instytucji finansowej’;

d)

saldo rachunku lub wartość (w tym, w przypadku ‘pieniężnej umowy ubezpieczenia’ lub ‘umowy renty’ – ‘wartość pieniężna’ lub wartość wykupu) ustalona na koniec odnośnego roku kalendarzowego lub innego stosownego okresu sprawozdawczego lub – jeżeli rachunek został zamknięty w ciągu danego roku lub okresu – informacja o jego zamknięciu;

e)

w przypadku ‘rachunku powierniczego’:

(i)

łączna kwota brutto odsetek, łączna kwota brutto dywidend oraz łączna kwota brutto innych dochodów osiągniętych w związku z aktywami posiadanymi na rachunku, w każdym przypadku wpłaconych lub uznanych na poczet rachunku (lub w związku z tym rachunkiem) w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym; oraz

(ii)

łączna kwota brutto przychodów ze sprzedaży lub umorzenia ‘aktywów finansowych’ wpłaconych lub uznanych na poczet rachunku w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym, w odniesieniu do których to aktywów ‘raportująca instytucja finansowa’ działała jako powiernik, broker, pełnomocnik lub innego rodzaju przedstawiciel działający na rzecz ‘posiadacza rachunku’;

f)

w przypadku ‘rachunku depozytowego’ – łączna kwota brutto odsetek wpłaconych lub uznanych na poczet rachunku w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym; oraz

g)

w przypadku rachunku, który nie został opisany w ust. 2 lit. e) lub f) – łączna kwota brutto wpłacona lub uznana na rzecz ‘posiadacza rachunku’ w przypadku rachunku w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym, w odniesieniu do którego to rachunku ‘raportująca instytucja finansowa’ działa jako zobowiązany lub dłużnik, w tym łączna kwota umorzeń dokonanych na rzecz ‘posiadacza rachunku’ w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym.

Artykuł 3

Ramy czasowe i sposób automatycznej wymiany informacji

1.   Na potrzeby wymiany informacji, o której mowa w art. 2, kwotę i charakterystykę płatności dokonanych w odniesieniu do ‘rachunku raportowanego’ określa się zgodnie z zasadami prawa podatkowego jurysdykcji (państwa członkowskiego lub Monako), która dokonuje wymiany informacji.

2.   Na potrzeby wymiany informacji, o której mowa w art. 2, informacje podlegające wymianie określają walutę, w której denominowana jest każda odnośna kwota.

3.   W odniesieniu do art. 2 ust. 2 informacje podlegają wymianie w odniesieniu do 2017 r. i do wszystkich kolejnych lat, i są przekazywane w ciągu dziewięciu miesięcy po zakończeniu roku kalendarzowego, którego dotyczą.

4.   ‘Właściwe organy’ dokonują automatycznej wymiany informacji opisanych w art. 2 w ramach wspólnego standardu w zakresie wymiany informacji w języku XML (ang. Extensible Markup Language).

5.   ‘Właściwe organy’ ustalają co najmniej jedną metodę transmisji danych, w tym standardy szyfrowania.

Artykuł 4

Współpraca w zakresie wykonania i egzekwowania niniejszej Umowy

‘Właściwy organ’ państwa członkowskiego ma obowiązek powiadomić ‘właściwy organ’ Monako, a ‘właściwy organ’ Monako ma obowiązek powiadomić ‘właściwy organ’ państwa członkowskiego, jeśli wymieniony w pierwszej kolejności (powiadamiający) ‘właściwy organ’ ma powody, aby przypuszczać, że na skutek błędu doszło do nieprawidłowego lub niekompletnego przekazania informacji określonych w art. 2 lub ‘raportująca instytucja finansowa’ nie wywiązała się z obowiązujących wymogów sprawozdawczych i procedur należytej staranności zgodnych z załącznikami I i II. Aby usunąć błędy lub przypadki niewypełnienia wymogów opisane w powiadomieniu, powiadomiony ‘właściwy organ’ podejmuje wszelkie stosowne środki dostępne na mocy jego prawa krajowego.

Artykuł 5

Wymiana informacji na wniosek

1.   Niezależnie od art. 2 i wszelkich innych porozumień umożliwiających wymianę informacji na wniosek między Monako a państwem członkowskim, ‘właściwy organ’ Monako i ‘właściwy organ’ państwa członkowskiego dokonują wymiany na wniosek takich informacji, o których przewiduje się, że będą miały znaczenie dla wykonywania niniejszej Umowy lub do celów administracyjnych lub egzekwowania przepisów krajowych dotyczących wszelkiego rodzaju podatków nałożonych w imieniu Monako i państw członkowskich lub ich jednostek terytorialnych niższego szczebla lub samorządów terytorialnych, o ile opodatkowanie na podstawie takich przepisów krajowych nie jest sprzeczne z obowiązującą umową o unikaniu podwójnego opodatkowania między Monako a danym państwem członkowskim.

2.   Postanowień ust. 1 niniejszego artykułu ani postanowień art. 6 nie można w żadnym przypadku interpretować jako zobowiązujących Monako lub państwo członkowskie do:

a)

stosowania środków administracyjnych, które są sprzeczne z przepisami i praktyką administracyjną odpowiednio Monako lub danego państwa członkowskiego;

b)

udzielania informacji, których uzyskanie nie byłoby możliwe na podstawie przepisów lub w ramach normalnej praktyki administracyjnej odpowiednio Monako lub danego państwa członkowskiego;

c)

udzielania informacji, które ujawniłyby tajemnicę handlową, przedsiębiorstwa, przemysłową, kupiecką lub zawodową albo działalność handlową, lub informacji, których ujawnienie byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym.

3.   Jeśli państwo członkowskie lub Monako zwróci się o informacje jako jurysdykcja składająca wniosek zgodnie z niniejszym artykułem, Monako lub państwo członkowskie będące jurysdykcją, do której zwrócono się o informacje, użyje dostępnych im środków służących zbieraniu informacji, aby uzyskać informacje będące przedmiotem wniosku, nawet jeśli ta jurysdykcja nie potrzebuje takich informacji do własnych celów podatkowych. Obowiązek określony w poprzednim zdaniu podlega ograniczeniom zawartym w ust. 2, lecz ograniczeń takich w żadnym przypadku nie można interpretować jako zezwalających jurysdykcji, do której zwrócono się o informacje, na odmówienie dostarczenia informacji wyłącznie dlatego, że nie ma ona wewnętrznego interesu w pozyskaniu takich informacji.

4.   Postanowień ust. 2 nie można w żadnym przypadku interpretować jako zezwalających Monako lub państwu członkowskiemu na odmowę udzielenia informacji jedynie z powodu, że informacje te znajdują się w posiadaniu banku, innej instytucji finansowej, pełnomocnika lub osoby działającej w charakterze przedstawiciela lub powiernika lub dlatego, że dotyczą one interesów właścicielskich danej osoby.

5.   ‘Właściwe organy’ określają co najmniej jedną metodę transmisji danych, w tym standardy szyfrowania, a w razie potrzeby także wzory formularzy.

Artykuł 6

Poufność danych osobowych i ich ochrona

1.   Gromadzenie i wymiana informacji na podstawie niniejszej Umowy podlegają – obok zasad poufności i innych zabezpieczeń określonych w ninejszej Umowie, łącznie z załącznikiem III – (i) w przypadku państw członkowskich – przepisom ustawowym i wykonawczym państw członkowskich stosującym dyrektywę 95/46/WE w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych oraz (ii) w przypadku Monako – przepisom ustawy nr 1.165 z dnia 23 grudnia 1993 r. dotyczącej ochrony danych osobowych (zmienionej ustawą 1.240 z dnia 2 lipca 2001 r. i ustawą 1.353 z dnia 4 grudnia 2008 r., która weszła w życie dnia 1 kwietnia 2009 r., w tym warunkami wykonania określonymi w rozporządzeniu nr 2.230 z dnia 19 czerwca 2009 r.).

Na potrzeby właściwego stosowania art. 5 państwa członkowskie ograniczają zakres praw i obowiązków przewidzianych w art. 10, art. 11 ust. 1, art. 12 i 21 dyrektywy 95/46/WE w takim zakresie, w jakim jest to konieczne do zabezpieczenia interesów określonych w art. 13 ust. 1 lit. e) tej dyrektywy. Monako wprowadza równoważne środki na mocy swoich przepisów.

Każde z państw członkowskich i Monako zapewniają, aby każda ‘raportująca instytucja finansowa’ objęta ich jurysdykcją informowała każdą osobę fizyczną (‘osobę raportowaną’ z Monako lub z państwa członkowskiego) o tym, że informacje jej dotyczące, o których mowa w art. 2, zostaną zgromadzone i przekazane zgodnie z niniejszą Umową, a także zapewniają, aby dana ‘raportująca instytucja finansowa’ przekazywała tej osobie fizycznej wszystkie informacje, do których ta osoba jest uprawniona na mocy jej prawodawstwa krajowego dotyczącego ochrony danych, a przynajmniej informacje wskazujące:

a)

cel przetwarzania jej danych osobowych;

b)

podstawę prawną przetwarzania danych;

c)

odbiorcę tych danych osobowych;

d)

tożsamość administratorów danych;

e)

termin, do którego dane będą zatrzymane;

f)

istnienie prawa do żądania od administratora danych dostępu do swoich danych osobowych, ich poprawienia lub usunięcia;

g)

prawo do dochodzenia roszczeń na drodze administracyjnej lub sądowej;

h)

procedura egzekwowania prawa do dochodzenia roszczeń na drodze administracyjnej lub sądowej;

i)

prawo do odwoływania się do właściwego organu lub właściwych organów nadzorujących ochronę danych oraz stosowne dane kontaktowe.

Takie informacje przekazuje się w terminie umożliwiającym danej osobie skorzystanie z przysługujących jej praw do ochrony danych, a w każdym razie, zanim ‘raportująca instytucja finansowa’ przekaże informacje, o których mowa w art. 2, właściwemu organowi w jurysdykcji rezydencji tej osoby (państwie członkowskim lub Monako).

Państwa członkowskie i Monako zapewniają, aby każda osobą fizyczna (‘osoba raportowana’ z Monako lub ‘osoba raportowana’ z państwa członkowskiego) była powiadamiana o naruszeniu bezpieczeństwa w odniesieniu do jej danych w przypadku, gdy istnieje prawdopodobieństwo, że naruszenie to wpłynie negatywnie na ochronę jej danych osobowych lub prywatności.

2.   Informacje przetwarzane zgodnie z niniejszą Umową przechowuje się przez okres nie dłuższy, niż jest to konieczne do osiągnięcia celów niniejszej Umowy, a w każdym razie zgodnie z krajowymi przepisami dotyczącymi przedawnienia obowiązującymi poszczególnych administratorów danych.

Za administratorów danych na podstawie niniejszej Umowy uznaje się ‘raportujące instytucje finansowe’ oraz ‘właściwe organy’ każdego państwa członkowskiego i Monako, każdy w odniesieniu do danych przetwarzanych przez siebie na mocy niniejszej Umowy. Administratorzy danych są odpowiedzialni za zapewnienie przestrzegania określonych w niniejszej Umowie zabezpieczeń w zakresie ochrony danych osobowych oraz do przestrzegania praw osób, których dane dotyczą.

3.   Wszelkie informacje uzyskane przez jurysdykcję (państwo członkowskie lub Monako) na podstawie niniejszej Umowy traktuje się jako poufne i chroni się je w taki sam sposób jak informacje uzyskane na podstawie prawa krajowego tej jurysdykcji oraz, w zakresie niezbędnym do ochrony danych osobowych, zgodnie z mającymi zastosowanie krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz zabezpieczeniami, które mogą być określone przez jurysdykcję dostarczającą informacje zgodnie z wymogami krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych.

4.   W każdym przypadku informacje takie ujawnia się wyłącznie osobom lub organom (w tym sądom i organom administracyjnym lub nadzorczym) zajmującym się w danej jurysdykcji (państwo członkowskie lub Monako) ustalaniem wysokości podatku, jego poborem lub odzyskiwaniem wierzytelności podatkowych, egzekwowaniem przepisów lub ściganiem naruszeń przepisów w tym względzie, rozpatrywaniem odwołań w zakresie podatków lub nadzorem nad takimi działaniami. Jedynie wyżej wymienione osoby lub organy mogą wykorzystywać te informacje i to wyłącznie do celów określonych w poprzednim zdaniu. Nie naruszając postanowień ust. 3, mogą one ujawniać te informacje w jawnym postępowaniu sądowym lub w orzeczeniach sądowych dotyczących odnośnych podatków, pod warunkiem – jeśli chodzi o odzyskiwanie wierzytelności podatkowych – wydania wcześniejszego zezwolenia przez ‘właściwy organ’ przekazujący informacje (z Monako bądź z państwa członkowskiego).

5.   Niezależnie od postanowień poprzednich ustępów, informacje otrzymane przez jurysdykcję (państwo członkowskie lub Monako) mogą być wykorzystywane do innych celów, jeśli takie wykorzystanie informacji jest dopuszczalne na mocy przepisów, w tym przepisów dotyczących ochrony danych osobowych, jurysdykcji przekazującej informacje (odpowiednio Monako lub państwa członkowskiego), a ‘właściwy organ’ tej jurysdykcji zezwala na takie wykorzystanie. Informacje przekazane przez jurysdykcję (państwo członkowskie lub Monako) innej jurysdykcji (odpowiednio Monako lub państwu członkowskiemu) mogą być przekazywane przez tę jurysdykcję jurysdykcji trzeciej (innemu państwu członkowskiemu), z zastrzeżeniem zabezpieczeń przewidzianych w niniejszym artykule i pod warunkiem otrzymania uprzedniej zgody ‘właściwego organu’ jurysdykcji wymienionej w pierwszej kolejności, od której pochodzą przedmiotowe informacje i która powinna otrzymać niezbędne dokumenty umożliwiające ocenę zastosowania właściwych zabezpieczeń. Informacje dostarczone przez jedno państwo członkowskie innemu państwu członkowskiemu na mocy obowiązującego w nim prawa wdrażającego dyrektywę Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania mogą być przekazywane Monako, pod warunkiem otrzymania uprzedniej zgody ‘właściwego organu’ państwa członkowskiego, od którego pochodzą przedmiotowe informacje.

6.   Każdy ‘właściwy organ’ państwa członkowskiego lub Monako bezzwłocznie powiadomi inny ‘właściwy organ’, tj. organ Monako lub organ państwa członkowskiego, o naruszeniu zasady poufności, niezadziałaniu zabezpieczeń lub innych naruszeniach zasad ochrony danych oraz o nałożonych w związku z tym sankcjach i wprowadzonych środkach zaradczych.

Artykuł 7

Konsultacje i zawieszenie stosowania niniejszej Umowy

1.   W przypadku trudności z wdrażaniem lub interpretacją niniejszej Umowy ‘właściwy organ’ Monako lub państwa członkowskiego może zwrócić się o przeprowadzenie między ‘właściwym organem’ Monako a co najmniej jednym ‘właściwym organem’ państwa członkowskiego konsultacji mających służyć opracowaniu właściwych środków, które zapewnią wykonanie niniejszej Umowy. Te ‘właściwe organy’ informują bezzwłocznie Komisję Europejską i ‘właściwe organy’ innych państw członkowskich o wynikach konsultacji. Na wniosek dowolnego ‘właściwego organu’ Komisja Europejska może brać udział w konsultacjach w odniesieniu do kwestii związanych z interpretacją Umowy.

2.   Jeśli konsultacje dotyczą istotnego naruszenia niniejszej Umowy, a procedura opisana w ust. 1 nie doprowadzi do stosownego porozumienia, ‘właściwy organ’ państwa członkowskiego lub Monako może zawiesić wymianę informacji na podstawie niniejszej Umowy w stosunku do – odpowiednio – Monako lub określonego państwa członkowskiego, wystosowując do drugiego ‘właściwego organu’ powiadomienie na piśmie. Takie zawieszenie ma skutek natychmiastowy. Na potrzeby niniejszego ustępu istotny brak zgodności obejmuje między innymi: (i) nieprzestrzeganie postanowień dotyczących poufności i bezpieczeństwa danych zawartych odpowiednio w niniejszej Umowie, w tym w załączniku III, w dyrektywie 95/46/WE oraz w ustawie nr 1.165 z dnia 23 grudnia 1993 r. dotyczącej ochrony danych osobowych zmienionej ustawą nr 1.240 z dnia 2 lipca 2001 r. i ustawą nr 1.353 z dnia 4 grudnia 2008 r., która weszła w życie dnia 1 kwietnia 2009 r., w tym warunkami wykonania określonymi w rozporządzeniu nr 2.230 z dnia 19 czerwca 2009 r., (ii) niewywiązanie się z obowiązku przekazania informacji w odpowiednim terminie lub dostarczenia właściwych informacji na mocy niniejszej Umowy przez ‘właściwy organ’ państwa członkowskiego lub Monako oraz (iii) określenie statusu ‘podmiotów’ lub rachunków jako ‘nieraportujących instytucji finansowych’ i ‘rachunków wyłączonych’ w sposób utrudniający realizację celów niniejszej Umowy.

Artykuł 8

Zmiany

1.   Umawiające się Strony prowadzą wzajemne konsultacje w przypadku przyjęcia na szczeblu OECD istotnej zmiany dowolnego elementu standardu do automatycznej wymiany informacji finansowych (zwanego dalej »globalnym standardem«) określonego przez OECD lub – jeśli Umawiające się Strony uznają to za konieczne – aby usprawnić funkcjonowanie niniejszej Umowy pod względem technicznym lub aby ocenić i uwzględnić inne zmiany na szczeblu międzynarodowym. Konsultacje przeprowadza się w ciągu jednego miesiąca od złożenia stosownego wniosku przez jedną z Umawiających się Stron lub najszybciej, jak to możliwe w pilnych przypadkach.

2.   Na podstawie takiego kontaktu Umawiające się Strony mogą konsultować się wzajemnie, aby ustalić, czy konieczne są zmiany do niniejszej Umowy.

3.   Na potrzeby konsultacji, o których mowa w ust. 1 i 2, każda Umawiająca się Strona informuje drugą Umawiającą się Stronę o rozwoju sytuacji, który mógłby mieć wpływ na właściwe funkcjonowanie niniejszej Umowy. Obejmuje to również wszelkie stosowne umowy między jedną z Umawiających się Stron i państwem trzecim.

4.   W wyniku konsultacji niniejsza Umowa może zostać zmieniona w drodze protokołu lub sporządzenia nowej umowy między Umawiającymi się Stronami.

5.   Jeśli Umawiająca się Strona wdrożyła zmianę ‘globalnego standardu’ przyjętą przez OECD i pragnie dokonać odpowiednich zmian w załączniku I lub II do niniejszej Umowy, powiadamia o tym drugą Umawiającą się Stronę. Procedura konsultacji między Umawiającymi się Stronami przeprowadzana jest w ciągu jednego miesiąca od powiadomienia. Niezależnie od ust. 4, w przypadku gdy Umawiające się Strony osiągną w ramach konsultacji porozumienie w sprawie zmiany, którą należy wprowadzić w załączniku I lub II do niniejszej Umowy, Umawiająca się Strona, która zwróciła się z wnioskiem o dokonanie zmiany, może przez okres wymagany do wprowadzenia zmiany przez przyjęcie formalnej zmiany niniejszej Umowy tymczasowo stosować zmienioną wersję załącznika I lub II do niniejszej Umowy, potwierdzoną w procedurze konsultacji, począwszy od pierwszego dnia stycznia roku następującego po zakończeniu wyżej wymienionej procedury.

Uznaje się, że Umawiająca się Strona wdrożyła zmianę ‘globalnego standardu’ przyjętą przez OECD, jeżeli:

a)

w przypadku państw członkowskich: zmiana została uwzględniona w dyrektywie Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania;

b)

w przypadku Monako: zmiana została uwzględniona w umowie z państwem trzecim lub włączona do prawa krajowego.

Artykuł 9

Wypowiedzenie

Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę poprzez wystosowanie do drugiej Umawiającej się Strony pisemnego wypowiedzenia. Takie wypowiedzenie staje się skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie okresu 12 miesięcy od daty wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia niniejszej Umowy wszystkie informacje otrzymane uprzednio na jej podstawie pozostają poufne i podlegają (i) w przypadku państw członkowskich – przepisom ustawowym i wykonawczym państw członkowskich wdrażającym dyrektywę 95/46/WE, a (ii) w przypadku Monako – przepisom ustawy nr 1.165 z dnia 23 grudnia 1993 r. dotyczącej ochrony danych osobowych zmienionej ustawą nr 1.240 z dnia 2 lipca 2001 r. i ustawą nr 1.353 z dnia 4 grudnia 2008 r., która weszła w życie dnia 1 kwietnia 2009 r., w tym przepisami wykonawczymi określonymi w rozporządzeniu nr 2.230 z dnia 19 czerwca 2009 r. oraz, w obu przypadkach, zabezpieczeniom w zakresie ochrony danych osobowych określonym w niniejszej Umowie, w tym w załączniku III.

Artykuł 10

Zasięg terytorialny

Niniejszą Umowę stosuje się, z jednej strony, do terytoriów państw członkowskich, do których stosuje się Traktat o Unii Europejskiej oraz Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i zgodnie z warunkami określonymi w tych traktatach, a z drugiej strony – do terytorium Monako zgodnie z definicją w art. 1 ust. 1 lit. c).”;

3)

załączniki zastępuje się następującym tekstem:

ZAŁĄCZNIK I

WSPÓLNY STANDARD SPRAWOZDAWCZOŚCI I NALEŻYTEJ STARANNOŚCI W ODNIESIENIU DO INFORMACJI FINANSOWYCH (ZWANY DALEJ »WSPÓLNYM STANDARDEM W ZAKRESIE WYMIANY INFORMACJI«)

SEKCJA I

OGÓLNE WYMOGI SPRAWOZDAWCZE

A.

Z zastrzeżeniem części C–E, każda ‘raportująca instytucja finansowa’ musi przekazywać ‘właściwemu organowi’ swojej jurysdykcji (państwa członkowskiego lub Monako) następujące informacje odnoszące się do każdego ‘rachunku raportowanego’ danej ‘raportującej instytucji finansowej’:

1.

imię i nazwisko/nazwę, adres, jurysdykcję miejsca rezydencji (państwo członkowskie lub Monako), numer(-y) ‘NIP’ oraz datę i miejsce urodzenia (w przypadku osób fizycznych) każdej ‘osoby raportowanej’, która jest ‘posiadaczem rachunku’, a w przypadku ‘podmiotu’, który jest ‘posiadaczem rachunku’ i który – po zastosowaniu procedur należytej staranności zgodnych z sekcjami V, VI i VII – zostanie zidentyfikowany jako kontrolowany przez co najmniej jedną ‘osobę kontrolującą’ będącą ‘osobą raportowaną’ – nazwę, adres, jurysdykcję/jurysdykcje miejsca rezydencji i numer(-y) ‘NIP’ tego ‘podmiotu’ oraz imię i nazwisko, adres, jurysdykcję/jurysdykcje miejsca rezydencji (państwo członkowskie lub Monako), numer(-y) ‘NIP’ oraz datę i miejsce urodzenia każdej ‘osoby raportowanej’;

2.

numer rachunku (lub jego funkcjonalny odpowiednik w przypadku braku takiego numeru);

3.

nazwę i numer identyfikacyjny (o ile taki jest) ‘raportującej instytucji finansowej’;

4.

saldo rachunku lub wartość (w tym, w przypadku ‘pieniężnej umowy ubezpieczenia’ lub ‘umowy renty’ – ‘wartość pieniężna’ lub wartość wykupu) ustalona na koniec odnośnego roku kalendarzowego lub innego stosownego okresu sprawozdawczego lub – jeżeli rachunek został zamknięty w ciągu danego roku lub okresu – informacja o jego zamknięciu;

5.

w przypadku ‘rachunku powierniczego’:

a)

łączna kwota brutto odsetek, łączna kwota brutto dywidend oraz łączna kwota brutto innych dochodów osiągniętych w związku z aktywami posiadanymi na rachunku, wpłaconych lub uznanych na poczet rachunku (lub w związku z tym rachunkiem) w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym; oraz

b)

łączna kwota brutto przychodów ze sprzedaży lub umorzenia ‘aktywów finansowych’ wpłaconych lub uznanych na poczet rachunku w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym, w odniesieniu do których to aktywów ‘raportująca instytucja finansowa’ działała jako powiernik, broker, pełnomocnik lub innego rodzaju przedstawiciel działający na rzecz ‘posiadacza rachunku’;

6.

w przypadku ‘rachunku depozytowego’ – łączna kwota brutto odsetek wpłaconych lub uznanych na poczet rachunku w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym; oraz

7.

w przypadku rachunku, który nie został opisany w części A pkt 5 lub 6 – łączną kwotę brutto wpłaconą lub uznaną na rzecz ‘posiadacza rachunku’ w przypadku rachunku w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym, w odniesieniu do którego to rachunku ‘raportująca instytucja finansowa’ działa jako zobowiązany lub dłużnik, w tym łączną kwotę umorzeń dokonanych na rzecz ‘posiadacza rachunku’ w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym.

B.

Przekazywane informacje muszą określać walutę, w której denominowana jest każda kwota.

C.

Niezależnie od części A pkt 1, w odniesieniu do każdego ‘rachunku raportowanego’, który jest ‘istniejącym rachunkiem’, nie jest wymagane przekazanie numeru (numerów) ‘NIP’ ani daty urodzenia, jeżeli taki(-e) numer(-y) ‘NIP’ lub data urodzenia nie znajdują się w dokumentacji ‘raportującej instytucji finansowej’, a gromadzenie tego rodzaju danych przez taką ‘raportującą instytucję finansową’ nie jest w inny sposób wymagane na mocy przepisów krajowych lub instrumentu prawnego Unii Europejskiej (w stosownych przypadkach). Jednakże ‘raportująca instytucja finansowa’ ma obowiązek dołożyć racjonalnych starań, aby uzyskać numer(-y) ‘NIP’ i datę urodzenia w odniesieniu do ‘istniejących rachunków’, przed końcem drugiego roku kalendarzowego następującego po roku, w którym ‘istniejące rachunki’ zidentyfikowane zostały jako ‘rachunki raportowane’.

D.

Niezależnie od części A pkt 1, nie jest wymagane przekazanie numeru ‘NIP’, jeżeli numer ‘NIP’ nie został nadany przez odnośne państwo członkowskie, Monako ani inną jurysdykcję miejsca rezydencji.

E.

Niezależnie od części A pkt 1, nie jest wymagane przekazanie miejsca urodzenia, chyba że ‘raportująca instytucja finansowa’ ma tak czy inaczej obowiązek uzyskać i przekazać dane dotyczące miejsca urodzenia na mocy prawa krajowego i jest ono dostępne w danych, które można przeszukać elektronicznie, posiadanych przez daną ‘raportującą instytucję finansową’.

SEKCJA II

OGÓLNE WYMOGI NALEŻYTEJ STARANNOŚCI

A.

Rachunek traktuje się jako ‘rachunek raportowany’ począwszy od dnia, w którym zostanie on zidentyfikowany jako taki na mocy procedur należytej staranności w sekcjach II-VII, a – o ile nie przewidziano inaczej – informacje odnoszące się do ‘rachunku raportowanego’ muszą być przekazywane co roku w roku kalendarzowym następującym po roku, którego dane informacje dotyczą.

B.

Saldo lub wartość rachunku określane są na ostatni dzień roku kalendarzowego lub innego stosownego okresu sprawozdawczego.

C.

W przypadku gdy saldo lub próg wartości mają zostać określone na ostatni dzień roku kalendarzowego, stosowne saldo lub wartość muszą zostać określone na ostatni dzień okresu sprawozdawczego, który upływa z końcem lub przed końcem tego roku kalendarzowego.

D.

Każde państwo członkowskie lub Monako może zezwolić ‘raportującym instytucjom finansowym’ na korzystanie z dostawców usług w celu wypełnienia obowiązków sprawozdawczych i dotyczących należytej staranności nałożonych na takie ‘raportujące instytucje finansowe’, zgodnie z prawem krajowym, ale obowiązki te pozostają w zakresie odpowiedzialności ‘raportujących instytucji finansowych’.

E.

Każde państwo członkowskie lub Monako może zezwolić ‘raportującym instytucjom finansowym’ na stosowanie wobec ‘istniejących rachunków’ procedur należytej staranności, które stosuje się do ‘nowych rachunków’, oraz wobec ‘rachunków o niższej wartości’ procedur należytej staranności, które stosuje się do ‘rachunków o wysokiej wartości’. W przypadku gdy państwo członkowskie lub Monako zezwala na to, aby procedury należytej staranności stosowane wobec ‘nowego rachunku’ były stosowane do ‘istniejących rachunków’, nadal mają zastosowanie zasady tak czy inaczej mające zastosowanie do ‘istniejących rachunków’.

SEKCJA III

NALEŻYTA STARANNOŚĆ WOBEC ‘ISTNIEJĄCYCH RACHUNKÓW INDYWIDUALNYCH’

A.

Poniższe procedury mają zastosowanie do celów identyfikacji ‘rachunków raportowanych’ wśród ‘istniejących rachunków indywidualnych’.

B.

‘Rachunki o niższej wartości’. Poniższe procedury mają zastosowanie do ‘rachunków o niższej wartości’.

1.

Adres zamieszkania. Jeżeli ‘raportująca instytucja finansowa’ ma w swojej dokumentacji aktualny adres zamieszkania indywidualnego ‘posiadacza rachunku’ w oparciu o ‘dowód w postaci dokumentu’, ‘raportująca instytucja finansowa’ może traktować danego indywidualnego ‘posiadacza rachunku’ jako rezydenta do celów podatkowych państwa członkowskiego, Monako lub innej jurysdykcji, w której adres jest zlokalizowany, na potrzeby stwierdzenia, czy dany indywidualny ‘posiadacz rachunku’ jest ‘osobą raportowaną’.

2.

Elektroniczne wyszukiwanie danych. Jeżeli ‘raportująca instytucja finansowa’ nie polega na aktualnym adresie zamieszkania indywidualnego ‘posiadacza rachunku’ w oparciu o ‘dowód w postaci dokumentu’, zgodnie z częścią B pkt 1, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi przejrzeć posiadane przez siebie dane, które można przeszukać elektronicznie, pod kątem którychkolwiek z poniższych przesłanek i zastosować przepisy części B pkt 3–6:

a)

identyfikacji ‘posiadacza rachunku’ jako rezydenta ‘raportowanej jurysdykcji’;

b)

aktualnego adresu korespondencyjnego lub adresu zamieszkania (w tym skrytki pocztowej) w ‘raportowanej jurysdykcji’;

c)

co najmniej jednego numeru telefonicznego w ‘raportowanej jurysdykcji’ i żadnego numeru telefonicznego w Monako lub w państwie członkowskim ‘raportującej instytucji finansowej’ w zależności od kontekstu;

d)

stałych zleceń (innych niż w odniesieniu do ‘rachunku depozytowego’) przelewu środków na rachunek prowadzony w ‘raportowanej jurysdykcji’;

e)

aktualnego, ważnego pełnomocnictwa lub upoważnienia do podpisu udzielonego osobie posiadającej adres w ‘raportowanej jurysdykcji’; lub

f)

polecenia przechowywania poczty (poste restante) lub adresu do doręczeń w ‘raportowanej jurysdykcji’, jeżeli ‘raportująca instytucja finansowa’ nie dysponuje w dokumentacji żadnym innym adresem ‘posiadacza rachunku’.

3.

W przypadku gdy żadna z przesłanek wymienionych w części B pkt 2 nie zostanie ustalona w drodze wyszukiwania elektronicznego, kolejne działania nie są wymagane, chyba że wystąpią zmiany w okolicznościach powodujące powiązanie z tym rachunkiem jednej lub większej liczby przesłanek, lub rachunek stanie się ‘rachunkiem o wysokiej wartości’.

4.

W przypadku gdy w wyszukiwaniu elektronicznym zostanie stwierdzone występowanie dowolnej z przesłanek wymienionych w części B pkt 2 lit. a)–e) lub jeżeli wystąpią zmiany w okolicznościach powodujące powiązanie z tym rachunkiem jednej lub większej liczby przesłanek, wówczas ‘raportująca instytucja finansowa’ musi traktować ‘posiadacza rachunku’ jako rezydenta do celów podatkowych każdej ‘raportowanej jurysdykcji’ w odniesieniu do której zostanie stwierdzona przesłanka, chyba że postanowi zastosować część B pkt 6, a jeden z wyjątków w tym punkcie ma zastosowanie do tego rachunku.

5.

W przypadku gdy w wyszukiwaniu elektronicznym zostanie stwierdzone występowanie polecenia przechowywania poczty lub adresu do doręczeń, a w odniesieniu do danego ‘posiadacza rachunku’ nie zostaną stwierdzone żaden inny adres ani żadna z pozostałych przesłanek wymienionych w części B pkt 2 lit. a)–e), ‘raportująca instytucja finansowa’ musi – w kolejności najstosowniejszej do danych okoliczności – zastosować wyszukiwanie danych w dokumentacji papierowej opisane w części C pkt 2 bądź dążyć do uzyskania oświadczenia ‘posiadacza rachunku’ lub ‘dowodu w postaci dokumentu’ w celu ustalenia jednej lub większej liczby rezydencji do celów podatkowych danego ‘posiadacza rachunku’. Jeżeli w wyszukiwaniu danych w dokumentacji papierowej nie uda się ustalić przesłanki, a próba uzyskania oświadczenia lub ‘dowodu w postaci dokumentu’ nie powiedzie się, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi zgłosić dany rachunek ‘właściwemu organowi’ swojego państwa członkowskiego lub Monako, w zależności od kontekstu, jako rachunek nieudokumentowany.

6.

Niezależnie od znalezienia przesłanek określonych w części B pkt 2 ‘raportująca instytucja finansowa’ nie musi traktować ‘posiadacza rachunku’ jako rezydenta ‘raportowanej jurysdykcji’, jeżeli:

a)

informacje o ‘posiadaczu rachunku’ zawierają aktualny adres korespondencyjny lub adres zamieszkania w raportowanej jurysdykcji, co najmniej jeden numer telefonu w ‘raportowanej jurysdykcji’ (i żadnego numeru telefonu w Monako lub w państwie członkowskim ‘raportującej instytucji finansowej’ w zależności od kontekstu) lub stałe zlecenia (w odniesieniu do ‘rachunków finansowych’ innych niż ‘rachunki depozytowe’) przelewu środków na rachunek prowadzony w ‘raportowanej jurysdykcji’, a ‘raportująca instytucja finansowa’ uzyskała lub wcześniej sprawdziła i ma udokumentowane:

(i)

oświadczenie ‘posiadacza rachunku’ z jurysdykcji miejsca rezydencji (państwa członkowskiego, Monako lub innych jurysdykcji) takiego ‘posiadacza rachunku’, wśród których nie ma takiej ‘raportowanej jurysdykcji’; oraz

(ii)

‘dowód w postaci dokumentu’ określający, że ‘posiadacz rachunku’ nie ma statusu osoby objętej raportowaniem;

b)

informacje o ‘posiadaczu rachunku’ zawierają aktualne, ważne pełnomocnictwo lub upoważnienie do podpisu udzielone osobie posiadającej adres w ‘raportowanej jurysdykcji’, a ‘raportująca instytucja finansowa’ uzyskała lub wcześniej sprawdziła i ma udokumentowane:

(i)

oświadczenie ‘posiadacza rachunku’ z jurysdykcji miejsca rezydencji (państwa członkowskiego, Monako lub innych jurysdykcji) takiego ‘posiadacza rachunku’, wśród których nie ma takiej ‘raportowanej jurysdykcji’; lub

(ii)

‘dowód w postaci dokumentu’ określający, że ‘posiadacz rachunku’ nie ma statusu osoby objętej raportowaniem;

C.

Wzmocnione procedury weryfikacyjne dla ‘rachunków o wysokiej wartości’. Poniższe wzmocnione procedury weryfikacyjne mają zastosowanie do ‘rachunków o wysokiej wartości’.

1.

Elektroniczne wyszukiwanie danych. W odniesieniu do ‘rachunków o wysokiej wartości’‘raportująca instytucja finansowa’ musi przejrzeć dane, które można przeszukać elektronicznie, posiadane przez daną ‘raportującą instytucję finansową’ pod kątem którejkolwiek z przesłanek opisanych w części B pkt 2.

2.

Wyszukiwanie danych w dokumentacji papierowej. Jeżeli elektroniczne bazy danych ‘raportującej instytucji finansowej’ zawierają pola przeznaczone na wszystkie informacje opisane w części C pkt 3 i zawierają wszystkie te informacje, wówczas dalsze wyszukiwanie danych w dokumentacji papierowej nie jest wymagane. Jeżeli elektroniczne bazy danych nie zawierają wszystkich tych informacji, wówczas w odniesieniu do ‘rachunku o wysokiej wartości’‘raportująca instytucja finansowa’ musi również zweryfikować bieżące papierowe akta klienta, a także – o ile nie są one zawarte w bieżących papierowych aktach klienta – następujące dokumenty powiązane z rachunkiem i uzyskane przez ‘raportującą instytucję finansową’ w okresie ostatnich pięciu lat, pod kątem którejkolwiek z przesłanek opisanych w części B pkt 2:

a)

najnowsze ‘dowody w postaci dokumentów’, zgromadzone w odniesieniu do danego rachunku;

b)

najnowszą umowę otwarcia rachunku lub odpowiednią dokumentację;

c)

najnowszą dokumentację uzyskaną przez ‘raportującą instytucję finansową’ na mocy ‘procedur AML/KYC’ (przeciwdziałanie praniu pieniędzy/zasada »znaj swojego klienta«) lub do innych celów regulacyjnych;

d)

aktualnie obowiązujące pełnomocnictwo lub upoważnienie do podpisywania dokumentów; oraz

e)

aktualnie obowiązujące stałe zlecenia (inne niż w odniesieniu do ‘rachunku depozytowego’) przelewu środków.

3.

Wyjątki, w których uznaje się, że bazy danych dostarczyły wymaganych informacji. ‘Raportująca instytucja finansowa’ nie musi przeprowadzać wyszukiwania danych w dokumentacji papierowej opisanego w części C pkt 2, o ile posiadane przez daną ‘raportującą instytucję finansową’ informacje, które można przeszukać elektronicznie, zawierają następujące elementy:

a)

status rezydencji ‘posiadacza rachunku’;

b)

adres miejsca zamieszkania ‘posiadacza rachunku’ oraz jego adres korespondencyjny, znajdujące się aktualnie w dokumentach ‘raportującej instytucji finansowej’;

c)

numer(-y) telefonu ‘posiadacza rachunku’, o ile takie są, znajdujące się aktualnie w dokumentach ‘raportującej instytucji finansowej’;

d)

w przypadku ‘rachunków finansowych’ innych niż ‘rachunki depozytowe’ — istnienie stałych zleceń przelewu środków z rachunku na inny rachunek (w tym rachunek w innym oddziale ‘raportującej instytucji finansowej’ lub innej ‘instytucji finansowej’);

e)

istnienie aktualnego polecenia przechowywania poczty lub adresu do doręczeń w odniesieniu do danego ‘posiadacza rachunku’; oraz

f)

istnienie pełnomocnictwa lub upoważnienia do podpisu w odniesieniu do rachunku.

4.

Uzyskiwanie faktycznych informacji od opiekuna klienta. Oprócz elektronicznego wyszukiwania danych oraz wyszukiwania danych w dokumentacji papierowej, opisanych w części C pkt 1 i 2, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi traktować jako ‘raportowany rachunek’ każdy ‘rachunek o wysokiej wartości’ przypisany do danego opiekuna klienta (łącznie z wszelkimi ‘rachunkami finansowymi’ połączonymi z takim ‘rachunkiem o wysokiej wartości’), jeżeli opiekun klienta ma faktyczną wiedzę, że ‘posiadacz rachunku’ jest ‘osobą raportowaną’

5.

Skutki ustalenia występowania przesłanek.

a)

Jeżeli przy zastosowaniu wzmocnionej weryfikacji ‘rachunków o wysokiej wartości’ opisanej w części C nie zostaną ustalone żadne z przesłanek wymienionych w części B pkt 2, a dany rachunek nie został zidentyfikowany jako posiadany przez ‘osobę raportowaną’ zgodnie z częścią C pkt 4, dalsze działania nie są wymagane, chyba że wystąpią zmiany w okolicznościach powodujące powiązanie z tym rachunkiem jednej lub większej liczby przesłanek.

b)

Jeżeli przy zastosowaniu wzmocnionej weryfikacji ‘rachunków o wysokiej wartości’ opisanej w części C zostanie stwierdzone występowanie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w części B pkt 2 lit. a)–e) lub jeżeli wystąpią następnie zmiany w okolicznościach powodujące powiązanie z tym rachunkiem jednej lub większej liczby przesłanek, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi traktować rachunek jako ‘rachunek raportowany’ w odniesieniu do ‘raportowanej jurysdykcji’, względem którego zostanie stwierdzona przesłanka, chyba że postanowi zastosować część B pkt 6, a jeden z wyjątków w tym punkcie ma zastosowanie do tego rachunku.

c)

Jeżeli przy zastosowaniu wzmocnionej weryfikacji rachunków o wysokiej wartości opisanej w części C zostanie stwierdzone występowanie polecenia przechowywania poczty lub adresu do doręczeń, a w odniesieniu do danego ‘posiadacza rachunku’ nie zostaną stwierdzone żaden inny adres ani żadna z pozostałych przesłanek wymienionych w części B pkt 2 lit. a)–e), ‘raportująca instytucja finansowa’ musi uzyskać oświadczenie danego ‘posiadacza rachunku’ lub ‘dowód w postaci dokumentu’ w celu ustalenia jednej lub większej liczby rezydencji do celów podatkowych danego ‘posiadacza rachunku’. W przypadku gdy ‘raportująca instytucja finansowa’ nie może uzyskać takiego oświadczenia danego ‘posiadacza rachunku’ lub ‘dowodu w postaci dokumentu’, musi zgłosić dany rachunek ‘właściwemu organowi’ swojego państwa członkowskiego lub Monako, w zależności od kontekstu, jako rachunek nieudokumentowany.

6.

Jeżeli ‘istniejący rachunek indywidualny’ nie jest ‘rachunkiem o wysokiej wartości’ na dzień 31 grudnia 2016 r., lecz staje się ‘rachunkiem o wysokiej wartości’ na ostatni dzień następnego roku kalendarzowego, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi dopełnić wzmocnionych procedur weryfikacyjnych opisanych w części C w odniesieniu do takiego rachunku w ciągu roku kalendarzowego następującego po roku, w którym rachunek stał się ‘rachunkiem o wysokiej wartości’. Jeżeli w oparciu o taką weryfikację dany rachunek zostanie zidentyfikowany jako ‘rachunek raportowany’, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi przekazać wymagane informacje o takim rachunku w odniesieniu do roku, w którym został on zidentyfikowany jako ‘rachunek raportowany’, i co roku w odniesieniu do lat kolejnych, chyba że dany ‘posiadacz rachunku’ przestanie być ‘osobą raportowaną’.

7.

W przypadku gdy ‘raportująca instytucja finansowa’ zastosuje wzmocnione procedury weryfikacji opisane w części C wobec ‘rachunków o wysokiej wartości’‘raportująca instytucja finansowa’ – z wyjątkiem procedury zapytania opiekuna klienta opisanej w części C pkt 4 – nie będzie musiała ponownie ich stosować wobec tego samego ‘rachunku o wysokiej wartości’ w następnych latach, chyba że dany rachunek jest nieudokumentowany, w którym to przypadku ‘raportująca instytucja finansowa’ powinna stosować te procedury ponownie co roku do czasu, gdy taki rachunek przestanie być nieudokumentowany.

8.

W przypadku zmiany okoliczności dotyczących ‘rachunku o wysokiej wartości’, które powodują powiązanie z tym rachunkiem jednej lub większej liczby przesłanek opisanych w części B pkt 2, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi traktować rachunek jako ‘rachunek raportowany’ w odniesieniu do każdej ‘raportowanej jurysdykcji’, względem którego zostanie stwierdzona przesłanka, chyba że postanowi zastosować część B pkt 6, a jeden z wyjątków w tym punkcie ma zastosowanie do tego rachunku.

9.

‘Raportująca instytucja finansowa’ musi wprowadzić procedury w celu zapewnienia, aby opiekun klienta zidentyfikował każdą zmianę okoliczności dotyczących danego rachunku. Przykładowo, w przypadku gdy opiekun klienta zostanie powiadomiony o nowym adresie korespondencyjnym ‘posiadacza rachunku’ w ‘raportowanej jurysdykcji’, ‘raportująca instytucja finansowa’ zobowiązana jest traktować nowy adres jako zmianę okoliczności, a jeżeli zdecyduje się zastosować część B pkt 6, musi uzyskać odpowiednią dokumentację od ‘posiadacza rachunku’.

D.

Weryfikacja ‘istniejących rachunków indywidualnych o wysokiej wartości’ musi zostać zakończona do dnia 31 grudnia 2017 r. Weryfikacja ‘istniejących rachunków indywidualnych o niższej wartości’ musi zostać zakończona do dnia 31 grudnia 2018 r.

E.

Każdy ‘istniejący rachunek indywidualny’, który został zidentyfikowany jako ‘rachunek raportowany’ na mocy niniejszej sekcji, musi być traktowany jako ‘rachunek raportowany’ we wszystkich kolejnych latach, chyba że ‘posiadacz rachunku’ przestanie być ‘osobą raportowaną’

SEKCJA IV

NALEŻYTA STARANNOŚĆ WOBEC ‘NOWYCH RACHUNKÓW INDYWIDUALNYCH’

Poniższe procedury mają zastosowanie do celów identyfikacji ‘rachunków raportowanych’ wśród ‘nowych rachunków indywidualnych’.

A.

W odniesieniu do ‘nowych rachunków indywidualnych’ przy otwieraniu rachunku ‘raportująca instytucja finansowa’ musi uzyskać oświadczenie ‘posiadacza rachunku’, które może stanowić część dokumentacji otwarcia rachunku, pozwalające ‘raportującej instytucji finansowej’ na określenie jednej lub większej liczby rezydencji ‘posiadacza rachunku’ do celów podatkowych i potwierdzenie zasadności takiego oświadczenia na podstawie informacji otrzymanych przez ‘raportującą instytucję finansową’ w związku z otwarciem rachunku, łącznie z wszelką dokumentacją zgromadzoną na mocy ‘procedur AML/KYC’

B.

Jeżeli oświadczenie wskazuje, że ‘posiadacz rachunku’ jest rezydentem ‘raportowanej jurysdykcji’ do celów podatkowych, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi traktować rachunek jako ‘rachunek raportowany’ a oświadczenie musi również zawierać numer ‘NIP posiadacza rachunku’ w odniesieniu do takiej ‘raportowanej jurysdykcji’ (z zastrzeżeniem sekcji I część D) oraz datę urodzenia.

C.

W przypadku wystąpienia zmiany okoliczności związanych z ‘nowym rachunkiem indywidualnym’, która sprawia, że ‘raportująca instytucja finansowa’ dowiaduje się lub ma powody sądzić, że pierwotne oświadczenie ‘posiadacza rachunku’ jest niepoprawne lub nierzetelne, ‘raportująca instytucja finansowa’ nie może opierać się na pierwotnym oświadczeniu ‘posiadacza rachunku’ i musi uzyskać ważne oświadczenie, które określa rezydencję (rezydencje) ‘posiadacza rachunku’ do celów podatkowych.

SEKCJA V

NALEŻYTA STARANNOŚĆ WOBEC ‘ISTNIEJĄCYCH RACHUNKÓW PODMIOTÓW’

Poniższe procedury mają zastosowanie do celów identyfikacji ‘rachunków raportowanych’ wśród ‘istniejących rachunków podmiotów’.

A.

Rachunki podmiotów niewymagające weryfikacji, identyfikacji ani raportowania. O ile ‘raportująca instytucja finansowa’ nie dokona innego wyboru, w odniesieniu do wszystkich ‘istniejących rachunków podmiotów’ albo oddzielnie, w odniesieniu do każdej wyraźnie zidentyfikowanej grupy takich rachunków, ‘istniejący rachunek podmiotów’, którego łączne saldo lub wartość nie przekracza – na dzień 31 grudnia 2016 r. – 250 000 dolarów amerykańskich (USD) lub równowartości tej kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Monako, nie musi być weryfikowany, identyfikowany ani raportowany jako ‘rachunek raportowany’, do czasu aż jego łączne saldo lub wartość nie przekroczy tej kwoty na ostatni dzień któregokolwiek z kolejnych lat kalendarzowych.

B.

Rachunki podmiotów będące przedmiotem weryfikacji. ‘Istniejący rachunek podmiotów’, którego łączne saldo lub wartość przekracza – na dzień 31 grudnia 2016 r. – 250 000 USD lub równowartości tej kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Monako, oraz ‘istniejący rachunek podmiotów’, który nie przekracza tej kwoty na dzień 31 grudnia 2016 r., ale którego łączne saldo lub wartość przekracza taką kwotę na ostatni dzień któregokolwiek z kolejnych lat kalendarzowych, muszą zostać poddane weryfikacji zgodnie z procedurami określonymi w części D.

C.

Rachunki podmiotów, wobec których wymagane jest raportowanie. W odniesieniu do ‘istniejących rachunków podmiotów’ opisanych w części B, wyłącznie rachunki, które znajdują się w posiadaniu co najmniej jednego ‘podmiotu’ będącego ‘osobą raportowaną’ lub w posiadaniu ‘pasywnych NFE’ (podmiotów niebędących instytucjami finansowymi) kontrolowanych przez co najmniej jedną ‘osobę kontrolującą’ będącą ‘osobą raportowaną’, są traktowane jako ‘rachunki raportowane’.

D.

Procedury weryfikacji na potrzeby identyfikowania rachunków podmiotów, wobec których wymagane jest raportowanie. Wobec ‘istniejących rachunków podmiotów’ opisanych w części B ‘raportująca instytucja finansowa’ musi zastosować następujące procedury weryfikacji dla określenia, czy są one w posiadaniu co najmniej jednej ‘osoby raportowanej’ lub ‘pasywnego NFE’ kontrolowanych przez co najmniej jedną ‘osobę kontrolującą’ będącą ‘osobą raportowaną’:

1.

Ustalenie, czy ‘podmiot’ jest ‘osobą raportowaną’.

a)

Weryfikacja informacji posiadanych do celów regulacyjnych lub do celów związanych z relacjami z klientem (łącznie z informacjami zgromadzonymi na mocy ‘procedur AML/KYC’) w celu określenia, czy informacje wskazują, że ‘posiadacz rachunku’ jest rezydentem w ‘raportowanej jurysdykcji’. W tym celu informacje wskazujące na to, że ‘posiadacz rachunku’ jest rezydentem w ‘raportowanej jurysdykcji’ obejmują miejsce uzyskania zdolności prawnej lub rejestracji lub adres w ‘raportowanej jurysdykcji’.

b)

Jeżeli informacje wskazują na to, że ‘posiadacz rachunku’ jest rezydentem w ‘raportowanej jurysdykcji’, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi traktować rachunek jako ‘rachunek raportowany’, chyba że uzyska od ‘posiadacza rachunku’ oświadczenie lub w sposób racjonalny ustali na podstawie posiadanych informacji lub informacji dostępnych publicznie, że ‘posiadacz rachunku’ nie jest ‘osobą raportowaną’.

2.

Ustalenie, czy podmiot jest ‘pasywnym NFE’ kontrolowanym przez co najmniej jedną ‘osobę kontrolującą’ będącą ‘osobą raportowaną’. W odniesieniu do ‘posiadacza rachunku’ w przypadku ‘istniejącego rachunku podmiotu’ (łącznie z ‘podmiotem’ będącym ‘osobą raportowaną’) ‘raportująca instytucja finansowa’ musi ustalić, czy ‘posiadacz rachunku’ jest ‘pasywnym NFE’ kontrolowanym przez co najmniej jedną ‘osobę kontrolującą’ będącą ‘osobą raportowaną’. Jeżeli którakolwiek z ‘osób kontrolujących’‘pasywny NFE’ jest ‘osobą raportowaną’, rachunek musi być traktowany jako ‘rachunek raportowany’. Dokonując tych ustaleń, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi stosować się do wskazówek w części D pkt 2 lit. a)–c) w kolejności najstosowniejszej do danych okoliczności.

a)

Ustalenie, czy ‘posiadacz rachunku’ jest ‘pasywnym NFE’. Do celów ustalenia, czy ‘posiadacz rachunku’ jest ‘pasywnym NFE’, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi uzyskać od ‘posiadacza rachunku’ oświadczenie, aby określić jego status, chyba że posiada już informacje lub publicznie dostępne są informacje, na podstawie których może racjonalnie stwierdzić, że ‘posiadacz rachunku’ jest ‘aktywnym NFE’ lub ‘instytucją finansową’ inną niż ‘podmiot inwestujący’ opisany w sekcji VIII część A pkt 6 lit. b), niebędący ‘instytucją finansową z jurysdykcji uczestniczącej’.

b)

Ustalenie ‘osób kontrolujących’‘posiadacza rachunku’. Do celów ustalenia ‘osób kontrolujących’‘posiadacza rachunku’‘raportująca instytucja finansowa’ może opierać się na informacjach zgromadzonych i przechowywanych na mocy ‘procedur AML/KYC’.

c)

Ustalenie, czy ‘osoba kontrolująca’‘pasywny NFE’ jest ‘osobą raportowaną’. Do celów ustalenia, czy ‘osoba kontrolująca’‘pasywny NFE’ jest ‘osobą raportowaną’, ‘raportująca instytucja finansowa’ może opierać się na:

(i)

informacjach zgromadzonych i przechowywanych na mocy ‘procedur AML/KYC’ w przypadku ‘istniejącego rachunku podmiotu’, który to rachunek znajduje się w posiadaniu co najmniej jednego ‘NFE’ i którego łączne saldo lub wartość nie przekracza kwoty 1 000 000 USD lub równowartości tej kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Monako; lub

(ii)

oświadczeniu ‘posiadacza rachunku’ lub takiej ‘osoby kontrolującej’ z jurysdykcji (państwa członkowskiego, Monako lub innej jurysdykcji), w których dana ‘osoba kontrolująca’ jest rezydentem do celów podatkowych.

E.

Czas trwania weryfikacji oraz dodatkowe procedury mające zastosowanie do ‘istniejących rachunków podmiotów’.

1.

Weryfikacja ‘istniejących rachunków podmiotów’, których łączne saldo lub wartość przekracza – na dzień 31 grudnia 2016 r. – 250 000 USD lub równowartość tej kwoty denominowaną w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Monako, musi zostać zakończona do dnia 31 grudnia 2018 r.

2.

Weryfikacja ‘istniejących rachunków podmiotów’, których łączne saldo lub wartość nie przekracza – na dzień 31 grudnia 2016 r. – 250 000 USD lub równowartości tej kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Monako, ale przekracza tę kwotę na dzień 31 grudnia któregokolwiek z kolejnych lat, musi zostać zakończona w ciągu roku kalendarzowego następującego po roku, w którym łączne saldo lub wartość przekroczyły taką kwotę.

3.

W przypadku wystąpienia zmiany okoliczności związanych z ‘istniejącym rachunkiem podmiotu’, która sprawia, że ‘raportująca instytucja finansowa’ dowiaduje się lub ma powody sądzić, że oświadczenie ‘posiadacza rachunku’ lub inna dokumentacja związana z rachunkiem są niepoprawne lub nierzetelne, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi ponownie określić status rachunku zgodnie z procedurami określonymi w części D.

SEKCJA VI

NALEŻYTA STARANNOŚĆ WOBEC ‘NOWYCH RACHUNKÓW PODMIOTÓW’

Poniższe procedury mają zastosowanie do celów identyfikacji ‘rachunków raportowanych’ wśród ‘nowych rachunków podmiotów’.

A.

Procedury weryfikacji na potrzeby identyfikowania ‘rachunków podmiotów’, wobec których wymagane jest raportowanie. Wobec ‘nowych rachunków podmiotów’‘raportująca instytucja finansowa’ musi zastosować następujące procedury weryfikacji dla ustalenia, czy ‘posiadaczem rachunku’ są co najmniej jedna ‘osoba raportowana’ lub ‘pasywne NFE’ kontrolowane przez co najmniej jedną ‘osobę kontrolującą’ będącą ‘osobą raportowaną’:

1.

Ustalenie, czy ‘podmiot’ jest ‘osobą raportowaną’.

a)

Uzyskanie oświadczenia ‘posiadacza rachunku’, które może stanowić część dokumentacji otwarcia rachunku, pozwalające ‘raportującej instytucji finansowej’ na ustalenie (jednej lub większej liczby) rezydencji ‘posiadacza rachunku’ do celów podatkowych i potwierdzenie zasadności takiego oświadczenia na podstawie informacji otrzymanych przez ‘raportującą instytucję finansową’ w związku z otwarciem rachunku, łącznie z wszelką dokumentacją zgromadzoną na mocy ‘procedur AML/KYC’. Jeżeli dany ‘podmiot’ poświadczy, że nie ma rezydencji do celów podatkowych, ‘raportująca instytucja finansowa’ może opierać się adresie głównego miejsca prowadzenia działalności ‘podmiotu’ w celu ustalenia rezydencji ‘posiadacza rachunku’.

b)

Jeżeli oświadczenie wskazuje na to, że ‘posiadacz rachunku’ jest rezydentem w ‘raportowanej jurysdykcji’, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi traktować rachunek jako ‘rachunek raportowany’, chyba że w sposób racjonalny ustali na podstawie posiadanych informacji lub informacji dostępnych publicznie, że ‘posiadacz rachunku’ nie jest ‘osobą raportowaną’ w odniesieniu do takiej ‘raportowanej jurysdykcji’.

2.

Ustalenie, czy podmiot jest ‘pasywnym NFE’ kontrolowanym przez co najmniej jedną ‘osobę kontrolującą’ będącą ‘osobą raportowaną’. W odniesieniu do ‘posiadacza rachunku’ w przypadku ‘nowego rachunku podmiotu’ (łącznie z ‘podmiotem’ będącym ‘osobą raportowaną’) ‘raportująca instytucja finansowa’ musi ustalić, czy ‘posiadacz rachunku’ jest ‘pasywnym NFE’ kontrolowanym przez co najmniej jedną ‘osobę kontrolującą’ będącą ‘osobą raportowaną’. Jeżeli którakolwiek z ‘osób kontrolujących’‘pasywny NFE’ jest ‘osobą raportowaną’, rachunek musi być traktowany jako ‘rachunek raportowany’. Dokonując tych ustaleń, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi stosować się do wskazówek w części A pkt 2 lit. a)–c) w kolejności najstosowniejszej do danych okoliczności.

a)

Ustalenie, czy ‘posiadacz rachunku’ jest ‘pasywnym NFE’. Do celów ustalenia, czy ‘posiadacz rachunku’ jest ‘pasywnym NFE’, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi polegać na oświadczeniu ‘posiadacza rachunku’, aby określić jego status, chyba że posiada już informacje lub publicznie dostępne są informacje, na podstawie których może racjonalnie stwierdzić, że ‘posiadacz rachunku’ jest ‘aktywnym NFE’ lub ‘instytucją finansową’ inną niż ‘podmiot inwestujący’ opisany w sekcji VIII część A pkt 6 lit. b), niebędący ‘instytucją finansową z jurysdykcji uczestniczącej’.

b)

Ustalenie ‘osób kontrolujących’‘posiadacza rachunku’. Do celów ustalenia ‘osób kontrolujących’‘posiadacza rachunku’‘raportująca instytucja finansowa’ może opierać się na informacjach zgromadzonych i przechowywanych na mocy ‘procedur AML/KYC’.

c)

Ustalenie, czy ‘osoba kontrolująca’‘pasywny NFE’ jest ‘osobą raportowaną’. Do celów ustalenia, czy ‘osoba kontrolująca’‘pasywny NFE’ jest ‘osobą raportowaną’, ‘raportująca instytucja finansowa’ może opierać się na oświadczeniu ‘posiadacza rachunku’ lub takiej ‘osoby kontrolującej’.

SEKCJA VII

SZCZEGÓLNE ZASADY NALEŻYTEJ STARANNOŚCI

Poniższe dodatkowe zasady mają zastosowanie we wdrażaniu procedur należytej staranności opisanych powyżej:

A.

Poleganie na oświadczeniach i ‘dowodach w postaci dokumentów’. ‘Raportująca instytucja finansowa’ nie może opierać się na oświadczeniu lub ‘dowodzie w postaci dokumentów’, jeżeli wie lub ma powody sądzić, że oświadczenie lub ‘dowód w postaci dokumentów’ są niepoprawne lub nierzetelne.

B.

Alternatywne procedury dla ‘rachunków finansowych’ będących w posiadaniu indywidualnych beneficjentów ‘pieniężnych umów ubezpieczenia’ lub ‘umów renty’ oraz dla ‘grupowych pieniężnych umów ubezpieczenia’ lub ‘grupowych umów renty’. ‘Raportująca instytucja finansowa’ może domniemywać, że indywidualny beneficjent (inny niż właściciel) ‘pieniężnej umowy ubezpieczenia’ lub ‘umowy renty’, otrzymujący świadczenie z tytułu śmierci, nie jest ‘osobą raportowaną’, i może traktować taki ‘rachunek finansowy’ jako inny niż ‘rachunek raportowany’, chyba że ‘raportująca instytucja finansowa’ rzeczywiście wie lub ma powody, by sądzić, iż beneficjentem jest ‘osoba raportowana’. ‘Raportująca instytucja finansowa’ ma powody, by sądzić, iż beneficjentem ‘pieniężnej umowy ubezpieczenia’ lub ‘umowy renty’ jest ‘osoba raportowana’, jeżeli informacje zgromadzone przez ‘raportującą instytucję finansową’ i związane z beneficjentem zawierają przesłanki opisane w sekcji III część B. Jeżeli ‘raportująca instytucja finansowa’ rzeczywiście wie lub ma powody, by sądzić, iż beneficjentem jest ‘osoba raportowana’, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi stosować się do procedur zawartych w sekcji III część B.

Państwo członkowskie lub Monako mają możliwość zezwolenia ‘raportującym instytucjom finansowym’ na traktowanie ‘rachunku finansowego’, który jest udziałem członka w ‘grupowej pieniężnej umowie ubezpieczenia’ lub ‘grupowej umowie renty’, jako ‘rachunku finansowego’, który nie jest ‘rachunkiem raportowanym’, do dnia, w którym określona kwota staje się należna na rzecz pracownika/posiadacza świadectwa lub beneficjenta, jeżeli dany ‘rachunek finansowy’, który jest udziałem członka w ‘grupowej pieniężnej umowie ubezpieczenia’ lub ‘grupowej umowie renty’, spełnia następujące wymogi:

a)

‘grupowa pieniężna umowa ubezpieczenia’ lub ‘grupowa umowa renty’ są wystawione na rzecz pracodawcy i obejmują co najmniej 25 pracowników/posiadaczy świadectwa;

b)

pracownicy/posiadacze świadectwa są uprawnieni do otrzymania jakiejkolwiek wartości umowy związanej z ich udziałami oraz do wyznaczenia beneficjentów świadczenia wypłacanego z tytułu śmierci pracownika; oraz

c)

łączna kwota należna każdemu pracownikowi/posiadaczowi świadectwa lub beneficjentowi nie przekracza kwoty 1 000 000 USD lub równowartości tej kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Monako.

Termin »grupowa pieniężna umowa ubezpieczenia« oznacza ‘pieniężną umowę ubezpieczenia’, która (i) zapewnia ochronę ubezpieczeniową osób fizycznych, które przystąpiły do umowy za pośrednictwem pracodawcy, stowarzyszenia handlowego, związku zawodowego lub innego stowarzyszenia lub grupy; oraz (ii) przewiduje zapłatę składki od każdego członka grupy (lub członka kategorii w ramach grupy), która to składka jest określona bez względu na indywidualne cechy zdrowotne inne niż wiek, płeć i nałóg palenia danego członka (lub kategorii członków) danej grupy.

Termin »grupowa umowa renty« oznacza ‘umowę renty’, na mocy której zobowiązanymi są osoby fizyczne, które przystąpiły do umowy za pośrednictwem pracodawcy, stowarzyszenia handlowego, związku zawodowego lub innego stowarzyszenia lub grupy.

Przed wejściem w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 1 stycznia 2017 r. państwa członkowskie powiadamiają Monako, a Monako powiadamia Komisję Europejską, czy skorzystały z możliwości przewidzianej w niniejszym punkcie. Komisja Europejska może koordynować przekazywanie wiadomości od państw członkowskich skierowanych do Monako oraz przekazuje wiadomości Monako do wszystkich państw członkowskich. Informacje o wszelkich dalszych zmianach dotyczących skorzystania z tej możliwości przez państwo członkowskie lub Monako są przekazywane w ten sam sposób.

C.

Sumowanie salda rachunku i reguły walutowe.

1.

Sumowanie ‘rachunków indywidualnych’. Do celów określania łącznego salda lub wartości ‘rachunków finansowych’ posiadanych przez osobę fizyczną ‘raportująca instytucja finansowa’ jest zobowiązana sumować wszystkie ‘rachunki finansowe’ prowadzone przez ‘raportującą instytucję finansową’ lub ‘podmiot powiązany’, ale wyłącznie w takim zakresie, w jakim systemy komputerowe ‘raportującej instytucji finansowej’ łączą ze sobą ‘rachunki finansowe’ przez odniesienie do elementu danych, takiego jak numer klienta lub numer ‘NIP’, oraz w zakresie, w jakim systemy te pozwalają na sumowanie sald lub wartości rachunków. Każdemu współposiadaczowi ‘rachunku finansowego’ przypisuje się całe saldo lub wartość posiadanych wspólnie rachunków finansowych do celów stosowania wymogów sumowania opisanych w niniejszym punkcie.

2.

Sumowanie ‘rachunków podmiotów’. Do celów określania łącznego salda lub wartości ‘rachunków finansowych’ posiadanych przez ‘podmiot’‘raportująca instytucja finansowa’ jest zobowiązana uwzględnić wszystkie ‘rachunki finansowe’ prowadzone przez ‘raportującą instytucję finansową’ lub ‘podmiot powiązany’, ale wyłącznie w takim zakresie, w jakim systemy komputerowe ‘raportującej instytucji finansowej’ łączą ze sobą ‘rachunki finansowe’ przez odniesienie do elementu danych, takiego jak numer klienta lub numer ‘NIP’, oraz w zakresie, w jakim systemy te pozwalają na sumowanie sald lub wartości rachunków. Każdemu współposiadaczowi ‘rachunku finansowego’ przypisuje się całe saldo lub wartość posiadanych wspólnie rachunków finansowych do celów stosowania wymogów sumowania opisanych w niniejszym punkcie.

3.

Szczególna zasada sumowania mająca zastosowanie do opiekunów klienta. Do celów określenia łącznego salda lub wartości ‘rachunków finansowych’ posiadanych przez osobę w celu ustalenia, czy ‘rachunek finansowy’ jest ‘rachunkiem o wysokiej wartości’, ‘raportująca instytucja finansowa’ jest również zobowiązana, w przypadku każdego ‘rachunku finansowego’, o którym opiekun klienta wie lub ma powody, by sądzić, że jest on bezpośrednio lub pośrednio posiadany, kontrolowany lub założony (oprócz rachunków powierniczych) przez tę samą osobę, do sumowania wszystkich takich rachunków.

4.

Kwoty traktowane jako kwoty obejmujące równowartość w innych walutach. Wszystkie kwoty denominowane w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Monako traktuje się jako obejmujące równoważne kwoty w innych walutach, zgodnie z prawem krajowym.

SEKCJA VIII

TERMINY ZDEFINIOWANE

Następujące terminy mają znaczenie określone poniżej:

A.

‘Raportująca instytucja finansowa’

1.

Termin »raportująca instytucja finansowa« oznacza, w zależności od kontekstu, ‘instytucję finansową’ z państwa członkowskiego lub ‘instytucję finansową’ z Monako niebędącą ‘nieraportującą instytucją finansową’.

2.

Termin »instytucja finansowa z jurysdykcji uczestniczącej« oznacza: (i) każdą ‘instytucję finansową’ będącą rezydentem w ‘jurysdykcji uczestniczącej’, z wyłączeniem jednak wszelkich oddziałów tej ‘instytucji finansowej’ zlokalizowanych poza daną ‘jurysdykcją uczestniczącą’, oraz (ii) każdy oddział ‘instytucji finansowej’, która nie jest rezydentem w ‘jurysdykcji uczestniczącej’, o ile dany oddział jest zlokalizowany w danej ‘jurysdykcji uczestniczącej’.

3.

Termin »instytucja finansowa« oznacza ‘instytucję powierniczą’, ‘instytucję depozytową’, ‘podmiot inwestujący’ lub ‘określony zakład ubezpieczeń’.

4.

Termin »instytucja powiernicza« oznacza każdy podmiot, który – w ramach istotnej części swojej działalności gospodarczej – przechowuje ‘aktywa finansowe’ na rachunek innych osób. Uważa się, że przechowywanie ‘aktywów finansowych’ na rachunek innych osób stanowi istotną część działalności gospodarczej ‘podmiotu’, jeżeli jego przychody brutto przypadające na przechowywanie ‘aktywów finansowych’ i na związane z tym usługi finansowe stanowią co najmniej 20 % przychodów brutto tego ‘podmiotu’ w krótszym z następujących okresów: (i) w okresie trzech lat, kończącym się 31 grudnia roku (lub ostatniego dnia roku obrachunkowego) poprzedzającego rok, w którym jest dokonywane ustalenie tego udziału, lub (ii) okresie istnienia tego ‘podmiotu’, jeśli jest on krótszy niż trzy lata.

5.

Termin »instytucja depozytowa« oznacza każdy ‘podmiot’, który przyjmuje depozyty w ramach prowadzonej działalności bankowej lub podobnej.

6.

Termin »podmiot inwestujący« oznacza każdy podmiot:

a)

który w ramach działalności gospodarczej wykonuje głównie co najmniej jedną z następujących czynności lub operacji na rzecz lub w imieniu klienta:

(i)

obrót instrumentami rynku pieniężnego (czekami, wekslami, certyfikatami depozytowymi, instrumentami pochodnymi itp.); obrót walutą; obrót pochodnymi instrumentami walutowymi, instrumentami pochodnymi na stopę procentową i indeksowymi instrumentami pochodnymi; obrót zbywalnymi papierami wartościowymi lub towarowymi kontraktami terminowymi typu future;

(ii)

zarządzanie indywidualnym i zbiorowym portfelem aktywów; lub

(iii)

inne formy inwestowania, administrowania lub zarządzania ‘aktywami finansowymi’ lub środkami pieniężnymi w imieniu innych osób;

lub

b)

którego przychody brutto przypadają głównie na inwestowanie lub reinwestowanie ‘aktywów finansowych’ lub obrót tymi aktywami, jeżeli dany ‘podmiot’ jest zarządzany przez inny podmiot będący ‘instytucją depozytową’, ‘instytucją powierniczą’, ‘określonym zakładem ubezpieczeń’ lub ‘podmiotem inwestującym’ opisanym w części A pkt 6 lit. a).

Uznaje się, że w ramach działalności gospodarczej ‘podmiot’ wykonuje głównie co najmniej jedną z czynności, o których mowa w części A pkt 6 lit. a), lub że przychody brutto ‘podmiotu’ przypadają głównie na inwestowanie lub reinwestowanie ‘aktywów finansowych’ lub obrót tymi aktywami do celów części A pkt 6 lit. b), jeżeli przychody brutto danego ‘podmiotu’ przypadające na stosowne czynności stanowią co najmniej 50 % przychodów brutto tego ‘podmiotu’ w krótszym z następujących okresów: (i) okresie trzech lat, kończącym się 31 grudnia roku poprzedzającego rok, w którym jest dokonywane ustalenie tego udziału, lub (ii) okresie istnienia tego ‘podmiotu’, jeśli jest on krótszy niż trzy lata. Termin »podmiot inwestujący« nie obejmuje ‘podmiotu’, który jest ‘aktywnym NFE’, ponieważ ‘podmiot’ ten spełnia którekolwiek z kryteriów określonych w części D pkt 9 lit. d)–g).

Niniejszy punkt interpretuje się w sposób spójny ze sformułowaniem zastosowanym w definicji »instytucji finansowej« w zaleceniach Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy.

7.

Termin »aktywa finansowe« obejmuje papier wartościowy (na przykład akcję spółki kapitałowej; udział lub własność rzeczywistą w spółce osobowej charakteryzującej się własnością rozproszoną lub w spółce komandytowo-akcyjnej będącej w obrocie publicznym, lub w truście; weksel, obligację, skrypt dłużny lub inny dłużny papier wartościowy), udział w spółce osobowej, umowę towarową, umowę swapu (na przykład swapy stóp procentowych, swapy walutowe, swapy bazowe, górne pułapy stóp procentowych, dolne pułapy stóp procentowych, swapy towarowe, swapy akcyjne, swapy indeksowe i podobne umowy), ‘umowę ubezpieczenia’ lub ‘umowę renty’, bądź dowolny udział (łącznie z kontraktem terminowym typu future lub kontraktem terminowym typu forward lub opcją) w papierze wartościowym, udziale w spółce osobowej, umowie towarowej, umowie swapu, ‘umowie ubezpieczenia’ lub ‘umowie renty’. Termin »aktywa finansowe« nie obejmuje niedłużnego, bezpośredniego udziału w nieruchomości.

8.

Termin »określony zakład ubezpieczeń« oznacza każdy ‘podmiot’ będący zakładem ubezpieczeń (lub jednostką dominującą zakładu ubezpieczeń), który zawiera ‘pieniężną umowę ubezpieczenia’ lub ‘umowę renty’, bądź jest zobowiązany do dokonywania płatności z tytułu tych umów.

B.

Nieraportująca instytucja finansowa

1.

Termin »nieraportująca instytucja finansowa« oznacza każdą ‘instytucję finansową’ będącą:

a)

‘podmiotem rządowym’, ‘organizacją międzynarodową’ lub ‘bankiem centralnym’, w sytuacjach innych niż dotyczące płatności wynikającej ze zobowiązania istniejącego w związku z komercyjną działalnością finansową w rodzaju tej prowadzonej przez ‘określony zakład ubezpieczeń’, ‘instytucję powierniczą’ lub ‘instytucję depozytową’;

b)

‘powszechnym funduszem emerytalnym’; ‘zamkniętym funduszem emerytalnym’; ‘funduszem emerytalnym podmiotu rządowego, organizacji międzynarodowej lub banku centralnego’; lub ‘kwalifikowanym wystawcą kart kredytowych’;

c)

innym ‘podmiotem’, który niesie ze sobą niskie ryzyko, że zostanie wykorzystany do uchylenia się od opodatkowania, ma zasadniczo podobne cechy jak dowolny z ‘podmiotów’ opisanych w części B pkt 1 lit. a) i b) oraz jest zdefiniowany w prawie krajowym jako ‘nieraportująca instytucja finansowa’, i – w przypadku państw członkowskich – o którym mowa w art. 8 ust. 7a dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania, i o którym jest powiadamiane Monako, a w przypadku Monako, o którym jest informowana Komisja Europejska, pod warunkiem że status takiego ‘podmiotu’ jako ‘nieraportującej instytucji finansowej’ nie utrudnia realizacji celów niniejszej Umowy;

d)

‘zwolnionym przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania’; lub

e)

trustem w zakresie, w jakim powiernik trustu jest ‘raportującą instytucją finansową’ i zgłasza wszystkie informacje, których zgłoszenie jest wymagane na mocy sekcji I, w odniesieniu do wszystkich ‘rachunków raportowanych’ trustu.

2.

Termin »podmiot rządowy« oznacza rząd państwa członkowskiego, Monako lub innej jurysdykcji, wszelkie jednostki terytorialne niższego szczebla państwa członkowskiego, Monako lub innej jurysdykcji (które – w celu uniknięcia wątpliwości – obejmują państwo, prowincje, okręgi lub gminy), lub każdą agencję lub instytucję państwa członkowskiego, Monako lub innej jurysdykcji będące w całości własnością danego państwa lub jurysdykcji lub którychkolwiek z wyżej wymienionych jednostek (każda zwana dalej »podmiotem rządowym«). Kategoria ta obejmuje integralne części, kontrolowane podmioty, a także jednostki terytorialne niższego szczebla państwa członkowskiego, Monako lub innej jurysdykcji.

a)

»Integralna część« państwa członkowskiego, Monako lub innej jurysdykcji oznacza każdą osobę, organizację, agencję, urząd, fundusz, instytucję lub inny organ, niezależnie od tego, w jaki sposób zostały one określone, stanowiące organ sprawujący władzę w państwie członkowskim, Monako lub innej jurysdykcji. Dochody netto tego organu sprawującego władzę muszą być zapisywane na jego własnym rachunku lub na innych rachunkach danego państwa członkowskiego, Monako lub innej jurysdykcji, a żadna część tych dochodów nie przynosi korzyści żadnej osobie prywatnej. Integralna część nie obejmuje żadnej osoby, która sprawuje władzę, jest urzędnikiem lub zarządcą działającym w swoim imieniu prywatnym lub osobistym.

b)

»Podmiot kontrolowany« oznacza ‘podmiot’, który jest odrębny w formie od państwa członkowskiego, Monako lub innej jurysdykcji lub który w inny sposób stanowi oddzielny podmiot prawa, pod warunkiem że:

(i)

‘podmiot’ ten jest w całości własnością co najmniej jednego ‘podmiotu rządowego’ i jest kontrolowany przez co najmniej jeden taki podmiot, bezpośrednio lub za pośrednictwem co najmniej jednego podmiotu kontrolowanego;

(ii)

dochody netto tego ‘podmiotu’ są zapisywane na jego własnym rachunku lub na rachunkach co najmniej jednego ‘podmiotu rządowego’, a żadna część tych dochodów nie przynosi korzyści jakiejkolwiek osobie prywatnej; oraz

(iii)

po rozwiązaniu tego ‘podmiotu’ jego aktywa powierzane są co najmniej jednemu ‘podmiotowi rządowemu’.

c)

Uważa się, że dochód nie przynosi korzyści osobom prywatnym, jeśli takie osoby są zakładanymi beneficjentami programu rządowego, a działania w ramach tego programu realizowane są dla dobra ogółu lub odnoszą się do zarządzania określoną sferą administracji. Niezależnie od powyższego uważa się jednak, że dochód przynosi korzyść osobom prywatnym, jeśli pochodzi on z wykorzystywania ‘podmiotu rządowego’ do prowadzenia działalności komercyjnej, takiej jak bankowość komercyjna, w ramach której świadczone są usługi finansowe na rzecz osób prywatnych.

3.

Termin »organizacja międzynarodowa« oznacza organizację międzynarodową lub jej agencję lub instytucję będącą w całości jej własnością. Kategoria ta obejmuje organizację międzyrządową (w tym organizację ponadnarodową): (i) w skład której wchodzą głównie rządy; (ii) która zawarła z państwem członkowskim, Monako lub inną jurysdykcją obowiązujące porozumienie w sprawie lokalizacji jej siedziby lub podobne merytorycznie porozumienie; i (iii) której dochód nie przynosi korzyści osobom prywatnym.

4.

Termin »bank centralny« oznacza instytucję określoną przez prawo lub wyznaczoną przez rząd jako główna władza – inna niż rząd samego państwa członkowskiego, Monako lub innej jurysdykcji – emitująca instrumenty przeznaczone do obiegu jako waluta. Instytucja taka może obejmować podmiot odrębny od rządu danego państwa członkowskiego, Monako lub innej jurysdykcji, niezależnie od tego, czy należy w całości lub w części do tego państwa członkowskiego, Monako lub innej jurysdykcji.

5.

Termin »powszechny fundusz emerytalny« oznacza fundusz utworzony w celu zapewnienia świadczeń emerytalnych, rentowych lub świadczeń z tytułu śmierci, bądź też dowolnej kombinacji tych świadczeń, na rzecz beneficjentów będących obecnymi lub byłymi pracownikami (lub osobami wskazanymi przez takich pracowników) co najmniej jednego pracodawcy, w zamian za świadczone przez nich usługi, pod warunkiem że fundusz:

a)

nie ma żadnego beneficjenta, który miałby prawo do więcej niż 5 % aktywów funduszu;

b)

podlega regulacjom rządowym i zapewnia coroczne przekazywanie informacji organom podatkowym; oraz

c)

spełnia co najmniej jeden z następujących wymogów:

(i)

jest ogólnie zwolniony z opodatkowania od dochodów z inwestycji lub opodatkowanie takich dochodów jest odroczone lub podlega stawce obniżonej, ze względu na status funduszu jako programu emerytalnego;

(ii)

co najmniej 50 % całkowitych składek na rzecz funduszu (innych niż przeniesienie aktywów z innych programów opisanych w części B pkt 5–7 lub z rachunków emerytalnych i rentowych opisanych w części C pkt 17 lit. a)) pochodzi z wpłat pracodawców;

(iii)

przenoszenie środków lub wypłaty z funduszu są dozwolone tylko w przypadku wystąpienia określonych zdarzeń związanych z przejściem na emeryturę, niepełnosprawnością lub śmiercią (z wyjątkiem przenoszenia środków do innych funduszy emerytalnych opisanych w części B pkt 5–7 lub do rachunków emerytalnych i rentowych opisanych w części C pkt 17 lit. a)), bądź dokonanie przeniesienia lub wypłaty środków przed wystąpieniem określonego zdarzenia skutkuje nałożeniem kar; lub

(iv)

składki (inne niż określone, dozwolone wpłaty uzupełniające) wpłacane przez pracowników do funduszu są ograniczone zależnie od dochodu pracownika lub nie mogą przekroczyć rocznie 50 000 USD lub równowartości tej kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Monako, przy zastosowaniu zasad określonych w sekcji VII część C w odniesieniu do sumowania rachunków i przeliczania walut obcych.

6.

Termin »zamknięty fundusz emerytalny« oznacza fundusz utworzony w celu zapewnienia świadczeń emerytalnych, rentowych lub świadczeń z tytułu śmierci na rzecz beneficjentów będących obecnymi lub byłymi pracownikami (lub na rzecz osób wskazanych przez takich pracowników) co najmniej jednego pracodawcy, w zamian za świadczone przez nich usługi, pod warunkiem że:

a)

fundusz ma mniej niż 50 uczestników;

b)

fundusz jest finansowany przez co najmniej jednego pracodawcę, który nie jest ‘podmiotem inwestującym’ ani ‘pasywnym NFE’;

c)

składki pracownika i pracodawcy na rzecz funduszu (z wyjątkiem przenoszenia aktywów z innych rachunków emerytalnych i rentowych opisanych w części C pkt 17 lit. a)) są ograniczone zależnie od, odpowiednio, wypracowanego dochodu i wysokości wynagrodzenia pracownika;

d)

uczestnicy, którzy nie są rezydentami jurysdykcji (państwa członkowskiego lub Monako), w którym dany fundusz został utworzony, nie są uprawnieni do więcej niż 20 % aktywów funduszu; oraz

e)

fundusz podlega regulacjom rządowym i zapewnia coroczne przekazywanie informacji organom podatkowym.

7.

Termin »fundusz emerytalny podmiotu rządowego, organizacji międzynarodowej lub banku centralnego« oznacza fundusz utworzony przez ‘podmiot rządowy’, ‘organizację międzynarodową’ lub ‘bank centralny’ w celu zapewnienia świadczeń emerytalnych, rentowych lub świadczeń z tytułu śmierci na rzecz beneficjentów lub uczestników będących obecnymi lub byłymi pracownikami (lub na rzecz osób wskazanych przez takich pracowników), bądź niebędących obecnymi ani byłymi pracownikami, jeżeli świadczenia zapewniane takim beneficjentom lub uczestnikom są wypłacane w zamian za usługi wykonane na rzecz danego ‘podmiotu rządowego’, danej ‘organizacji międzynarodowej’ lub danego ‘banku centralnego’.

8.

Termin »kwalifikowany wystawca kart kredytowych« oznacza ‘instytucję finansową’ spełniającą następujące wymogi:

a)

‘instytucja finansowa’ jest ‘instytucją finansową’ tylko dlatego, że jest wystawcą kart kredytowych akceptującym depozyty tylko wtedy, gdy klient dokonuje płatności przekraczającej saldo debetowe karty, a nadpłacona kwota nie jest natychmiast zwracana klientowi; oraz

b)

począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r. lub wcześniej ‘instytucja finansowa’ wdroży politykę i procedury zapobiegające dokonaniu przez klienta nadpłaty przekraczającej 50 000 USD lub równowartość tej kwoty denominowaną w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Monako albo zapewniające, aby wszelkie nadpłacone przez klienta kwoty przekraczające tę kwotę były temu klientowi zwracane w ciągu 60 dni, każdorazowo przy zastosowaniu zasad określonych w sekcji VII część C dotyczących sumowania rachunków i przeliczania walut obcych. W tym celu termin »nadpłata przez klienta« nie odnosi się do salda dodatniego w zakresie spornych obciążeń, obejmuje jednak salda dodatnie wynikające ze zwrotów towarów.

9.

Termin »zwolnione przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania« oznacza ‘podmiot inwestujący’ regulowany jako przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że wszystkie udziały w tym przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania są w posiadaniu osób fizycznych lub ‘podmiotów’ niebędących ‘osobami raportowanymi’, z wyjątkiem ‘pasywnego NFE’ kontrolowanego przez ‘osoby kontrolujące’ będące ‘osobami raportowanymi’, bądź też pod warunkiem że wszystkie te udziały są posiadane za pośrednictwem takich osób fizycznych lub ‘podmiotów’.

Wyemitowanie fizycznych akcji na okaziciela przez przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania samo w sobie nie powoduje utraty przez ‘podmiot inwestujący’, który jest regulowany jako takie przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania, statusu ‘zwolnionego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania’, na mocy części B pkt 9, pod warunkiem że:

a)

dane przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania nie wyemitowało i nie wyemituje żadnych fizycznych akcji na okaziciela po dniu 31 grudnia 2016 r.;

b)

dane przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania umorzy wszystkie takie udziały po ich wykupieniu;

c)

dane przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania wykonuje wszelkie procedury należytej staranności określone w sekcjach II-VII i przekazuje wszelkie informacje podlegające wymogowi przekazania w odniesieniu do wszystkich takich udziałów, gdy udziały te są przedstawiane w celu ich umorzenia lub dokonania innej płatności; oraz

d)

dane przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania posiada polityki i procedury zapewniające, aby takie udziały zostały umorzone lub poddane immobilizacji jak najszybciej, a w każdym razie przed dniem 1 stycznia 2019 r.

C.

‘Rachunek finansowy’

1.

Termin »rachunek finansowy« oznacza rachunek prowadzony przez ‘instytucję finansową’ i obejmuje ‘rachunek depozytowy’ i ‘rachunek powierniczy’, a także:

a)

w przypadku ‘podmiotu inwestującego’ —udział w kapitale lub w wierzytelnościach danej ‘instytucji finansowej’. Niezależnie od powyższego termin »rachunek finansowy« nie obejmuje żadnego udziału w kapitale lub w wierzytelnościach ‘podmiotu’ będącego ‘podmiotem inwestującym’ wyłącznie, dlatego że (i) udziela on porad inwestycyjnych klientowi i działa w jego imieniu lub (ii) zarządza portfelami na rzecz klienta i działa w jego imieniu do celów inwestowania ‘aktywów finansowych’ zdeponowanych w imieniu klienta w ‘instytucji finansowej’ innej niż taki ‘podmiot’ lub do celów zarządzania lub administrowania takimi ‘aktywami finansowymi’;

b)

w przypadku instytucji finansowej nieopisanej w części C pkt 1 lit. a) –udział w kapitale lub w wierzytelnościach danej ‘instytucji finansowej’, jeżeli dana kategoria udziałów została utworzona w celu uniknięcia raportowania zgodnie z sekcją I; oraz

c)

wszelkie ‘pieniężne umowy ubezpieczenia’ i wszelkie ‘umowy renty’, zawarte lub prowadzone przez ‘instytucję finansową’, inne niż niezwiązane z inwestowaniem, nieprzenoszalne, natychmiastowo wypłacane renty dożywotnie, zawierane z osobą fizyczną, skutkujące wypłatą świadczenia emerytalnego lub rentowego, w ramach rachunku, który jest ‘rachunkiem wyłączonym’.

Termin »rachunek finansowy« nie obejmuje żadnego rachunku, który jest ‘rachunkiem wyłączonym’.

2.

Termin »rachunek depozytowy« obejmuje każdy rachunek prowadzony w celach komercyjnych, rachunek bieżący, oszczędnościowo-rozliczeniowy, terminowy lub oszczędnościowy lub rachunek, potwierdzeniem którego jest certyfikat depozytowy, certyfikat oszczędnościowy, certyfikat inwestycyjny, certyfikat zadłużeniowy lub inny podobny instrument prowadzony przez ‘instytucję finansową’ w ramach zwykłej działalności bankowej lub podobnej. ‘Rachunek depozytowy’ obejmuje również kwotę posiadaną przez zakład ubezpieczeń na podstawie gwarantowanej umowy inwestycyjnej lub podobnej umowy zobowiązującej do wypłaty lub uznania odsetek z tytułu tych umów.

3.

Termin »rachunek powierniczy« oznacza rachunek (inny niż ‘umowa ubezpieczenia’ lub ‘umowa renty’), który obejmuje co najmniej jeden składnik ‘aktywów finansowych’ na rzecz innej osoby.

4.

Termin »udział w kapitale« oznacza, w przypadku spółki osobowej będącej instytucją finansową, udział w kapitale lub zyskach spółki. W przypadku trustu będącego ‘instytucją finansową’»udział w kapitale« uważa się za udział posiadany przez dowolną osobę traktowaną jako ustanawiający lub beneficjent całości lub części majątku trustu, lub inną osobę fizyczną sprawującą ostateczną i faktyczną kontrolę nad trustem. ‘Osoba raportowana’ będzie traktowana jako beneficjent trustu, jeżeli taka ‘osoba raportowana’ posiada prawo do otrzymywania bezpośrednio lub pośrednio (na przykład przez pełnomocnika) obowiązkowej wypłaty z trustu lub może otrzymywać, bezpośrednio lub pośrednio, wypłaty uznaniowe z trustu.

5.

Termin »umowa ubezpieczenia« oznacza umowę (inną niż umowa renty), zgodnie z którą wystawca zobowiązuje się do wypłacenia określonej kwoty w przypadku zaistnienia określonego zdarzenia obejmującego śmierć, chorobę, wypadek, powstanie odpowiedzialności cywilnej lub majątkowej.

6.

Termin »umowa renty« oznacza umowę, zgodnie z którą wystawca zobowiązuje się do wypłacania świadczeń pieniężnych w danym okresie, ustalonym w całości lub w części poprzez odniesienie do średniego dalszego trwania życia co najmniej jednej osoby fizycznej. Termin ten obejmuje także umowę, którą uznaje się za »umowę renty« zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub praktyką jurysdykcji (państwa członkowskiego, Monako lub innej jurysdykcji), w których umowa została wydana, na mocy której to umowy wystawca zobowiązuje się do wypłacania świadczeń pieniężnych przez pewną liczbę lat.

7.

Termin »pieniężna umowa ubezpieczenia« oznacza umowę ubezpieczenia (inną niż umowa reasekuracji zawarta pomiędzy dwoma zakładami ubezpieczeń), która ma ‘wartość pieniężną’.

8.

Termin »wartość pieniężna« oznacza większą z poniższych wartości: (i) kwotę świadczenia, do uzyskania której ubezpieczający jest uprawniony w momencie wykupu lub wypowiedzenia umowy (określoną bez dokonywania potrąceń z tytułu wcześniejszej rezygnacji z umowy lub pożyczki pod zastaw polisy); (ii) kwotę, którą ubezpieczający może pożyczyć na mocy umowy lub w związku z umową. Niezależnie od powyższego termin »wartość pieniężna« nie obejmuje kwoty należnej na podstawie ‘umowy ubezpieczenia’:

a)

wyłącznie z tytułu śmierci osoby objętej ubezpieczeniem na mocy umowy ubezpieczenia na życie;

b)

jako świadczenie z tytułu szkody na osobie lub świadczenie chorobowe lub inne świadczenie stanowiące odszkodowanie za stratę ekonomiczną poniesioną na skutek zajścia zdarzenia objętego ubezpieczeniem;

c)

jako zwrot uprzednio wpłaconych składek (z potrąceniem opłat z tytułu kosztów ubezpieczenia, bez względu na to, czy zostały one faktycznie nałożone) zgodnie z ‘umową ubezpieczenia’ (inną niż inwestycyjna umowa ubezpieczenia na życie lub umowa renty), w związku z odstąpieniem od umowy lub wypowiedzeniem umowy, zmniejszeniem ryzyka ubezpieczeniowego w efektywnym okresie trwania umowy lub zwrot wynikający z błędu księgowego lub podobnego błędu odnoszącego się do składki;

d)

jako premia ubezpieczeniowa dla ubezpieczającego (inna niż premia wypłacana w przypadku wypowiedzenia), pod warunkiem że premia ta dotyczy ‘umowy ubezpieczenia’, na mocy której jedyne świadczenia należne opisane są w części C pkt 8 lit. b); lub

e)

jako zwrot składki zaliczkowej lub depozytu składki z tytułu ‘umowy ubezpieczenia’, zgodnie z którą składka jest płatna przynajmniej raz w roku, jeżeli kwota składki zaliczkowej lub depozytu składki nie przekracza kolejnej rocznej składki, które będzie należna z tytułu umowy.

9.

Termin »istniejący rachunek« oznacza:

a)

‘rachunek finansowy’ prowadzony przez ‘raportującą instytucję finansową’ na dzień 31 grudnia 2016 r.;

b)

państwo członkowskie lub Monako mają możliwość rozszerzenia terminu »istniejący rachunek« w taki sposób, aby oznaczał on również każdy ‘rachunek finansowy’‘posiadacza rachunku’, bez względu na datę otwarcia takiego ‘rachunku finansowego’, jeżeli:

(i)

dany ‘posiadacz rachunku’ posiada również w ‘raportującej instytucji finansowej’ lub w ‘podmiocie powiązanym’ w tej samej jurysdykcji (państwie członkowskim lub Monako), w charakterze ‘raportującej instytucji finansowej’, ‘rachunek finansowy’ będący ‘istniejącym rachunkiem’ na mocy części C pkt 9 lit. a);

(ii)

‘raportująca instytucja finansowa’ i, stosownie do przypadku, ‘podmiot powiązany’ w tej samej jurysdykcji (państwie członkowskim lub Monako) w charakterze ‘raportującej instytucji finansowej’ traktuje oba powyższe ‘rachunki finansowe’, a także wszelkie inne ‘rachunki finansowe’ danego ‘posiadacza rachunku’, które są traktowane jako ‘istniejące rachunki’ na mocy niniejszej części C pkt 9 lit. b), jako jeden ‘rachunek finansowy’ do celów spełnienia standardów w zakresie wymogów dotyczących wiedzy określonych w sekcji VII część A oraz do celów ustalenia salda lub wartości któregokolwiek z ‘rachunków finansowych’ przy zastosowaniu któregokolwiek z progów rachunku;

(iii)

w odniesieniu do ‘rachunku finansowego’, który podlega ‘procedurom AML/KYC’, ‘raportująca instytucja finansowa’ może spełnić takie ‘procedury AML/KYC’ względem danego ‘rachunku finansowego’, opierając się na ‘procedurach AML/KYC’ przeprowadzonych wobec ‘istniejącego rachunku’ opisanego w części C pkt 9 lit. a); oraz

(iv)

otwarcie ‘rachunku finansowego’ nie wymaga dostarczenia przez ‘posiadacza rachunku’ nowych, dodatkowych lub zmienionych informacji o kliencie, innych niż do celów niniejszej Umowy.

Przed wejściem w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 1 stycznia 2017 r. państwa członkowskie powiadamiają Monako, a Monako powiadamia Komisję Europejską, czy skorzystały z możliwości przewidzianej w niniejszym punkcie. Komisja Europejska może koordynować przekazanie wiadomości od państw członkowskich skierowanych do Monako oraz przekazuje wiadomości Monako do wszystkich państw członkowskich. Informacje o wszelkich dalszych zmianach dotyczących skorzystania z tej możliwości przez państwo członkowskie lub Monako są przekazywane w ten sam sposób.

10.

Termin »nowy rachunek« oznacza ‘rachunek finansowy’ prowadzony przez ‘raportującą instytucję finansową’, otwarty w dniu 1 stycznia 2017 r. lub po tej dacie, chyba że dany rachunek traktuje się jako ‘istniejący rachunek’ w rozumieniu rozszerzonej definicji ‘istniejącego rachunku’ zgodnie z częścią C pkt 9.

11.

Termin »istniejący rachunek indywidualny« oznacza ‘istniejący rachunek’ posiadany przez co najmniej jedną osobę fizyczną.

12.

Termin »nowy rachunek indywidualny« oznacza ‘nowy rachunek’ posiadany przez co najmniej jedną osobę fizyczną.

13.

Termin »istniejący rachunek podmiotów« oznacza ‘istniejący rachunek’ posiadany przez co najmniej jeden ‘podmiot’.

14.

Termin »rachunek o niższej wartości« oznacza ‘istniejący rachunek indywidualny’, którego łączne saldo lub wartość na dzień 31 grudnia 2016 r. nie przekracza 1 000 000 USD lub równowartości tej kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Monako.

15.

Termin »rachunek o wysokiej wartości« oznacza ‘istniejący rachunek indywidualny’, którego łączne saldo lub wartość na dzień 31 grudnia 2016 r. lub na dzień 31 grudnia któregokolwiek z kolejnych lat przekracza 1 000 000 USD lub równowartość tej kwoty denominowaną w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Monako.

16.

Termin »nowy rachunek podmiotów« oznacza ‘nowy rachunek’ posiadany przez co najmniej jeden ‘podmiot’.

17.

Termin »rachunek wyłączony« oznacza którykolwiek z poniższych rachunków:

a)

rachunek emerytalny lub rentowy spełniający następujące wymogi:

(i)

rachunek podlega regulacji jako osobiste konto emerytalne lub jest częścią zarejestrowanego lub regulowanego planu emerytalnego lub rentowego prowadzonego w celu zapewnienia świadczeń emerytalnych lub rentowych (w tym renty inwalidzkiej lub świadczenia z tytułu śmierci);

(ii)

rachunek korzysta z ulg podatkowych (tj. wpłacane składki, które co do zasady byłyby opodatkowane, podlegają odliczeniu lub wyłączeniu z dochodu brutto ‘posiadacza rachunku’ lub są opodatkowane według stawki obniżonej bądź opodatkowanie dochodu z inwestycji z danego rachunku jest odroczone lub podlega stawce obniżonej);

(iii)

wymagane jest coroczne przekazywanie organom podatkowym informacji dotyczących rachunku;

(iv)

wypłaty z rachunku uzależnione są od osiągnięcia określonego wieku emerytalnego, od inwalidztwa lub od śmierci, lub wypłata środków przed wystąpieniem tych określonych zdarzeń skutkuje nałożeniem kar; oraz

(v)

albo (i) wysokość rocznych składek ograniczona jest do 50 000 USD lub równowartości tej kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Monako, lub mniej; albo (ii) określono maksymalny limit składek możliwych do wpłacenia na rachunek równy 1 000 000 USD lub równowartości tej kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Monako, lub mniej, przy zastosowaniu do każdego z tych warunków zasad określonych w sekcji VII część C w odniesieniu do sumowania rachunków i przeliczania walut obcych.

Nie można uznać, że ‘rachunek finansowy’, który w innych aspektach spełnia wymóg części C pkt 17 lit. a) ppkt (v), nie spełnia takiego wymogu tylko dlatego, że taki ‘rachunek finansowy’ może otrzymywać aktywa lub środki przenoszone z co najmniej jednego ‘rachunku finansowego’ spełniającego wymogi części C pkt 17 lit. a) lub b) lub z co najmniej jednego funduszu emerytalnego lub rentowego spełniającego wymogi któregokolwiek z postanowień części B pkt 5–7;

b)

rachunek spełniający następujące wymogi:

(i)

rachunek podlega regulacji jako instrument inwestycyjny do celów innych niż emerytury i jest regularnie przedmiotem obrotu na uznanym rynku papierów wartościowych bądź rachunek podlega regulacji jako instrument oszczędnościowy do celów innych niż emerytury;

(ii)

rachunek korzysta z ulg podatkowych (tj. wpłacane składki, które co do zasady byłyby opodatkowane, podlegają odliczeniu lub wyłączeniu z dochodu brutto ‘posiadacza rachunku’ lub są opodatkowane według stawki obniżonej bądź opodatkowanie dochodu z inwestycji z danego rachunku jest odroczone lub podlega stawce obniżonej);

(iii)

wypłaty z rachunku uzależnione są od spełnienia określonych kryteriów odnoszących się do celu rachunku inwestycyjnego lub oszczędnościowego (na przykład zapewnienie świadczeń edukacyjnych lub medycznych), lub wypłata środków przed spełnieniem tych kryteriów skutkuje nałożeniem kar; oraz

(iv)

wysokość rocznych składek ograniczona jest do kwoty 50 000 USD lub równowartości tej kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Monako, lub mniej, przy zastosowaniu zasad określonych w sekcji VII część C w odniesieniu do sumowania rachunków i przeliczania walut obcych.

Nie można uznać, że ‘rachunek finansowy’, który w innych aspektach spełnia wymóg części C pkt 17 lit. b) ppkt (iv), nie spełnia takiego wymogu tylko dlatego, że taki ‘rachunek finansowy’ może otrzymywać aktywa lub środki przenoszone z co najmniej jednego ‘rachunku finansowego’ spełniającego wymogi części C pkt 17 lit. a) lub b) lub z co najmniej jednego funduszu emerytalnego lub rentowego spełniającego wymogi któregokolwiek z postanowień części B pkt 5–7;

c)

umowę ubezpieczenia na życie, w przypadku której okres ważności ubezpieczenia upłynie, zanim osoba ubezpieczona osiągnie wiek 90 lat, pod warunkiem że dana umowa spełnia następujące wymogi:

(i)

składki wpłacane okresowo, których wysokość nie ulega zmniejszeniu w trakcie trwania umowy, są płatne co najmniej raz w roku w okresie obowiązywania umowy lub do momentu, gdy ubezpieczony osiągnie wiek 90 lat, w zależności od tego, który z tych okresów jest krótszy;

(ii)

w umowie nie określono wartości umowy, do której jakakolwiek osoba miałaby dostęp (w drodze wypłaty środków, zaciągnięcia pożyczki lub w inny sposób) bez wypowiedzenia umowy;

(iii)

kwota (inna niż świadczenie z tytułu śmierci) wypłacana w przypadku odstąpienia od umowy lub wypowiedzenia umowy nie może przekroczyć łącznej wysokości wpłaconych składek, pomniejszonej o sumę opłat z tytułu śmiertelności, zachorowalności oraz innych kosztów (niezależnie od tego, czy zostały faktycznie nałożone) za okres lub okresy obowiązywania umowy oraz wszelkich kwot wypłaconych przed odstąpieniem od umowy lub wypowiedzeniem umowy; oraz

(iv)

prawa wynikające z umowy nie zostały przeniesione na cesjonariusza w zamian za korzyść majątkową;

d)

rachunek wchodzący wyłącznie w skład masy spadkowej, jeżeli dokumentacja dla tego rachunku zawiera kopię testamentu zmarłego lub akt zgonu;

e)

rachunek utworzony w związku z którymkolwiek z poniższych:

(i)

postanowieniem lub wyrokiem sądu;

(ii)

sprzedażą, zamianą lub dzierżawą bądź najmem nieruchomości lub ruchomości, pod warunkiem że rachunek spełnia następujące wymogi:

rachunek jest finansowany wyłącznie z zadatków, zaliczek, depozytów w wysokości odpowiedniej dla zabezpieczenia zobowiązania bezpośrednio związanego z transakcją lub z podobnych płatności, lub jest finansowany z ‘aktywów finansowych’, które są zdeponowane na rachunku w związku ze sprzedażą, zamianą lub dzierżawą bądź najmem mienia;

rachunek został utworzony i jest wykorzystywany wyłącznie w celu zabezpieczenia zobowiązania nabywcy do zapłaty ceny nabycia mienia, zabezpieczenia zobowiązania sprzedawcy do pokrycia wszelkich zobowiązań warunkowych lub zobowiązań wydzierżawiającego lub dzierżawcy bądź wynajmującego lub najemcy do zapłaty za wszelkie szkody dotyczące przedmiotu dzierżawy bądź najmu, jak uzgodniono w umowie dzierżawy bądź najmu;

aktywa pozostające na rachunku, w tym uzyskane z niego dochody, zostaną wypłacone lub w inny sposób przekazane na rzecz nabywcy, sprzedawcy, wydzierżawiającego lub dzierżawcy bądź wynajmującego lub najemcy (również w celu spełnienia zobowiązań danej osoby) w momencie sprzedaży, zamiany lub wykupu mienia lub wygaśnięcia dzierżawy bądź najmu;

rachunek nie jest rachunkiem depozytu zabezpieczającego ani podobnym rachunkiem utworzonym w związku ze sprzedażą lub zamianą składnika ‘aktywów finansowych’ oraz

rachunek nie jest powiązany z rachunkiem opisanym w części C pkt 17 lit. f);

(iii)

obowiązkiem ‘instytucji finansowej’ obsługującej pożyczkę zabezpieczoną nieruchomością dotyczącym przeznaczenia części płatności wyłącznie w celu ułatwienia płatności z tytułu podatków lub ubezpieczeń związanych z nieruchomością w późniejszym terminie;

(iv)

obowiązkiem ‘instytucji finansowej’ dotyczącym wyłącznie ułatwienia płatności z tytułu podatków w późniejszym terminie;

f)

‘rachunek depozytowy’ spełniający następujące wymogi:

(i)

rachunek istnieje wyłącznie dlatego, że klient dokonuje płatności przekraczającej saldo debetowe w odniesieniu do karty kredytowej lub innego instrumentu kredytu odnawialnego, a nadpłacona kwota nie jest natychmiast zwracana klientowi; oraz

(ii)

począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r. lub przed tą datą ‘instytucja finansowa’ wdroży politykę i procedury zapobiegające dokonaniu przez klienta nadpłaty przekraczającej 50 000 USD lub równowartość tej kwoty denominowaną w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Monako albo zapewniające, aby wszelkie nadpłacone przez klienta kwoty przekraczające tę kwotę były temu klientowi zwracane w ciągu 60 dni, każdorazowo przy zastosowaniu zasad określonych w sekcji VII część C dotyczących przeliczania walut obcych. W tym celu termin »nadpłata przez klienta« nie odnosi się do salda dodatniego w zakresie spornych obciążeń, obejmuje jednak salda dodatnie wynikające ze zwrotów towarów;

g)

każdy inny rachunek, który niesie ze sobą niskie ryzyko, że zostanie wykorzystany do uchylenia się od opodatkowania, ma zasadniczo podobne cechy jak którykolwiek z rachunków opisanych w części C pkt 17 lit. a)–f) oraz jest zdefiniowany w prawie krajowym jako ‘rachunek wyłączony’, i – w przypadku państw członkowskich – o którym mowa w art. 8 ust. 7a dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania, i o którym jest powiadamiane Monako, a w przypadku Monako, o którym jest powiadamiana Komisja Europejska, pod warunkiem że status takiego rachunku jako ‘rachunku wyłączonego’ nie utrudnia realizacji celów niniejszej Umowy.

D.

Rachunek raportowany

1.

Termin »rachunek raportowany« oznacza rachunek znajdujący się w posiadaniu co najmniej jednej ‘osoby raportowanej’ lub ‘pasywnego NFE’ kontrolowanego przez co najmniej jedną ‘osobę kontrolującą’ będącą ‘osobą raportowaną’, pod warunkiem że zostanie on zidentyfikowany jako taki na mocy procedur należytej staranności opisanych w sekcjach II-VII.

2.

Termin »osoba raportowana« oznacza ‘osobę z raportowanej jurysdykcji’ inną niż: (i) spółka kapitałowa, której akcje są przedmiotem regularnego obrotu na co najmniej jednym uznanym rynku papierów wartościowych; (ii) spółka będąca ‘podmiotem powiązanym’ spółki określonej w ppkt (i); (iii) ‘podmiot rządowy’; (iv) ‘organizacja międzynarodowa’; (v) ‘bank centralny’; lub (vi) ‘instytucja finansowa’.

3.

Termin »osoba z raportowanej jurysdykcji« oznacza osobę fizyczną lub ‘podmiot’ będące rezydentami w ‘raportowanej jurysdykcji’ na mocy prawa podatkowego takiej jurysdykcji, lub masę spadkową po osobie zmarłej, która była rezydentem ‘raportowanej jurysdykcji’. W tym celu podmiot taki jak spółka osobowa, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością lub podobne porozumienie prawne, niemające rezydencji do celów podatkowych traktuje się jako rezydenta w jurysdykcji, w której znajduje się miejsce faktycznego zarządu danego podmiotu.

4.

Termin »raportowana jurysdykcja« oznacza Monako w odniesieniu do państwa członkowskiego lub państwo członkowskie w odniesieniu do Monako w kontekście obowiązku dostarczenia informacji wyszczególnionych w sekcji I.

5.

Termin »jurysdykcja uczestnicząca« w odniesieniu do państwa członkowskiego lub Monako oznacza:

a)

dowolne państwo członkowskie w odniesieniu do przekazywania informacji Monako, lub

b)

Monako w odniesieniu do przekazywania informacji państwu członkowskiemu, lub

c)

inną jurysdykcję, (i) z którą właściwe państwo członkowskie lub Monako, w zależności od kontekstu, zawarły porozumienie, na mocy którego ta inna jurysdykcja przedstawi informacje określone w sekcji I; oraz (ii) która jest określona w wykazie opublikowanym przez dane państwo członkowskie lub Monako, w zależności od kontekstu, i przekazanym, odpowiednio, Monako lub Komisji Europejskiej;

d)

w odniesieniu do państw członkowskich, inną jurysdykcję, (i) z którą Unia Europejska zawarła porozumienie, na mocy którego ta inna jurysdykcja przedstawi informacje określone w sekcji I; oraz (ii) która jest określona w wykazie opublikowanym przez Komisję Europejską.

6.

Termin »osoby kontrolujące« oznacza osoby fizyczne, które sprawują kontrolę nad ‘podmiotem’. W przypadku trustu termin ten oznacza ustanawiającego(-ych), powiernika(-ów), sprawującego(-ych) nadzór (o ile tacy są), beneficjenta(-ów) lub klasę(-y) beneficjentów oraz wszelkie inne osoby fizyczne sprawujące ostateczną faktyczną kontrolę nad trustem, a w przypadku porozumienia prawnego innego niż trust – termin ten oznacza osoby zajmujące równoważne lub podobne stanowiska. Termin »osoby kontrolujące« musi być interpretowany w sposób spójny z zaleceniami Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy.

7.

Termin »NFE« oznacza dowolny ‘podmiot’, który nie jest ‘instytucją finansową’.

8.

Termin »pasywny NFE« oznacza: (i) NFE niebędący ‘aktywnym NFE’; lub (ii) ‘podmiot inwestujący’ opisany w części A pkt 6 lit. b), niebędący ‘instytucją finansową z jurysdykcji uczestniczącej’.

9.

Termin »aktywny NFE« oznacza NFE spełniający dowolne z następujących kryteriów:

a)

mniej niż 50 % dochodu brutto NFE za poprzedni rok kalendarzowy lub inny odpowiedni okres sprawozdawczy jest dochodem pasywnym, a mniej niż 50 % aktywów posiadanych przez NFE w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego lub innego odpowiedniego okresu sprawozdawczego stanowią aktywa, które przynoszą dochód pasywny lub są posiadane dla osiągania dochodu pasywnego;

b)

akcje danego NFE są przedmiotem regularnego obrotu na uznanym rynku papierów wartościowych lub dany NFE jest ‘podmiotem powiązanym’‘podmiotu’, którego akcje są przedmiotem regularnego obrotu na uznanym rynku papierów wartościowych;

c)

NFE jest ‘podmiotem rządowym’, ‘organizacją międzynarodową’, ‘bankiem centralnym’ lub ‘podmiotem’ będącym w całości własnością co najmniej jednego ze wspomnianych podmiotów;

d)

zasadniczo wszystkie czynności NFE obejmują posiadanie (w całości lub w części) wyemitowanych akcji co najmniej jednej jednostki zależnej, bądź zapewnienia finansowania i świadczenia usług takim jednostkom, które prowadzą działalność w branżach lub sektorach innych niż działalność instytucji finansowej, z wyjątkiem sytuacji, gdy dany podmiot nie kwalifikuje się do tego statusu, jeżeli sam działa jako (lub sam przedstawia się jako) fundusz inwestycyjny, taki jak fundusz private equity, fundusz venture capital, fundusz typu leveraged buyout (LBO) lub inny instrument inwestycyjny, którego celem jest nabycie lub finansowanie spółek, a następnie posiadanie udziałów w tych spółkach jako aktywów trwałych do celów inwestycji;

e)

NFE nie prowadzi jeszcze działalności gospodarczej i nie prowadził wcześniej takiej działalności, jednakże inwestuje kapitał w aktywa z zamiarem prowadzenia działalności innej niż działalność instytucji finansowej, pod warunkiem że dany NFE nie kwalifikuje się do tego wyjątku po okresie 24 miesięcy po dniu początkowego utworzenia tego NFE;

f)

NFE nie był ‘instytucją finansową’ przez ubiegłe pięć lat oraz jest w trakcie procesu likwidacji aktywów lub reorganizacji z zamiarem kontynuowania lub wznowienia działań w dziedzinie innej niż działalność ‘instytucji finansowej’;

g)

NFE zajmuje się głównie transakcjami finansowymi lub zabezpieczającymi z ‘podmiotami powiązanymi’, które nie są ‘instytucjami finansowymi’, lub na rzecz tych podmiotów, oraz nie zapewnia finansowania ani nie świadczy usług zabezpieczających na rzecz ‘podmiotu’ niebędącego ‘podmiotem powiązanym’, pod warunkiem że grupa wszelkich takich ‘powiązanych podmiotów’ prowadzi przede wszystkim działalność inną niż działalność ‘instytucji finansowej’; lub

h)

NFE spełnia wszystkie następujące kryteria:

(i)

został utworzony i działa w jurysdykcji swojego miejsca rezydencji (państwie członkowskim, Monako lub innej jurysdykcji) wyłącznie dla celów religijnych, charytatywnych, naukowych, artystycznych, kulturalnych, sportowych lub edukacyjnych; lub został utworzony i działa w jurysdykcji swojego miejsca rezydencji (państwie członkowskim, Monako lub innej jurysdykcji) i jest organizacją zawodową, organizacją przedsiębiorców, izbą handlową, organizacją pracy, organizacją rolniczą lub ogrodniczą, organizacją obywatelską lub organizacją prowadzoną wyłącznie w celu wspierania opieki społecznej;

(ii)

jest zwolniony z podatku dochodowego w jurysdykcji swojego miejsca rezydencji (państwie członkowskim, Monako lub innej jurysdykcji);

(iii)

nie posiada udziałowców ani członków, którzy są właścicielami lub beneficjentami jego dochodu lub aktywów;

(iv)

mające zastosowanie przepisy jurysdykcji miejsca rezydencji tego NFE (państwa członkowskiego, Monako lub innej jurysdykcji) lub jego dokumenty założycielskie nie pozwalają na podział ani zastosowanie jego dochodu lub aktywów na rzecz osoby prywatnej lub podmiotu niebędącego podmiotem charytatywnym, z wyjątkiem celów zgodnych z prowadzoną przez NFE działalnością charytatywną, ani na podział jako zapłatę rozsądnego wynagrodzenia za wykonane usługi lub zapłatę odzwierciedlającą uczciwą wartość rynkową nabytego przez ten podmiot majątku; oraz

(v)

mające zastosowanie przepisy jurysdykcji miejsca rezydencji tego NFE (państwa członkowskiego, Monako lub innej jurysdykcji) lub jego dokumenty założycielskie wymagają, aby w przypadku likwidacji lub rozwiązania tego NFE wszystkie jego aktywa zostały przekazane »podmiotowi rządowemu« lub innej organizacji non-profit, lub przypadły w udziale rządowi jurysdykcji miejsca rezydencji danego NFE (państwa członkowskiego, Monaco lub innej jurysdykcji) lub jednostkom terytorialnym niższego szczebla danej jurysdykcji.

E.

Różne

1.

Termin »posiadacz rachunku« oznacza osobę wymienioną lub zidentyfikowaną jako posiadacz ‘rachunku finansowego’ przez ‘instytucję finansową’, która prowadzi ten rachunek. Osoba, inna niż ‘instytucja finansowa’, posiadająca ‘rachunek finansowy’ w imieniu lub na rzecz innej osoby jako przedstawiciel, powiernik, pełnomocnik, osoba upoważniona do podpisywania dokumentów, doradca inwestycyjny lub pośrednik, nie jest traktowana do celów niniejszego załącznika jako posiadająca rachunek, natomiast uważa się, że posiadającą rachunek jest ta inna osoba. W przypadku ‘pieniężnych umów ubezpieczenia’ lub ‘umów renty’ za ‘posiadacza rachunku’ uznaje się każdą osobę uprawnioną do otrzymania ‘wartości pieniężnej’ lub do dokonania zmiany beneficjenta umowy. Jeżeli brak jest osoby upoważnionej do otrzymania ‘wartości pieniężnej’ lub do dokonania zmiany beneficjenta, za ‘posiadacza rachunku’ uważa się każdą osobę z nazwiska wskazaną w umowie jako właściciel oraz każdą osobę, której przysługuje prawo do otrzymania płatności na warunkach tej umowy. W momencie zapadalności ‘pieniężnej umowy ubezpieczenia’ lub ‘umowy renty’ każda osoba uprawniona do otrzymania płatności z tytułu umowy uważana jest za ‘posiadacza rachunku’.

2.

Termin »procedury AML/KYC« oznacza procedury należytej staranności wobec klienta stosowane przez ‘raportującą instytucję finansową’ na mocy wymogów w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy lub podobnych wymogów, którym podlega taka ‘raportująca instytucja finansowa’.

3.

Termin »podmiot« oznacza osobę prawną lub porozumienie prawne, takie jak spółka kapitałowa, spółka osobowa, trust lub fundacja.

4.

Podmiot jest »podmiotem powiązanym« innego ‘podmiotu’, jeżeli (i) jeden z ‘podmiotów’ kontroluje drugi ‘podmiot’; (ii) obydwa ‘podmioty’ pozostają pod wspólną kontrolą; lub (iii) obydwa ‘podmioty’ są ‘podmiotami inwestującymi’ opisanymi w części A pkt 6 lit. b), są wspólnie zarządzane, a takie zarządzanie spełnia obowiązki dotyczące należytej staranności nałożone na takie ‘podmioty inwestujące’. W tym celu kontrola obejmuje bezpośrednią lub pośrednią własność ponad 50 % głosów i wartości w danym ‘podmiocie’.

5.

Termin »NIP« oznacza ‘numer identyfikacyjny podatnika’ (lub jego funkcjonalny odpowiednik w przypadku braku takiego numeru).

6.

Termin »dowód w postaci dokumentu« obejmuje dowolny z poniższych elementów:

a)

certyfikat rezydencji wystawiony przez upoważniony organ rządowy (na przykład rząd lub jego agencję lub jednostkę samorządu) jurysdykcji (państwa członkowskiego, Monako lub innej jurysdykcji) będącej – według odbiorcy płatności – miejscem jego rezydencji;

b)

w przypadku osoby fizycznej – każdy ważny dowód tożsamości wystawiony przez upoważniony organ rządowy (na przykład rząd lub jego agencję lub jednostkę samorządu), który wskazuje tożsamość osoby fizycznej i jest zwykle używany do celów identyfikacji;

c)

w przypadku ‘podmiotu’ — każda urzędowa dokumentacja wystawiona przez upoważniony organ rządowy (na przykład rząd lub jego agencję lub jednostkę samorządu), która zawiera nazwę ‘podmiotu’ oraz adres głównego miejsca prowadzenia działalności w jurysdykcji (państwie członkowskim, Monako lub w innej jurysdykcji) będącej — według tego ‘podmiotu’ — miejscem jego rezydencji, albo wskazuje jurysdykcję (państwo członkowskie, Monako lub inną jurysdykcję), w której ‘podmiot’ ten został zarejestrowany lub utworzony;

d)

każde zbadane sprawozdanie finansowe, raport kredytowy wystawiony przez osobę trzecią, wniosek o ogłoszenie upadłości oraz sprawozdanie organu nadzoru nad rynkiem papierów wartościowych.

W odniesieniu do ‘istniejących rachunków podmiotów’ każde państwo członkowskie lub Monako ma możliwość zezwolenia ‘raportującym instytucjom finansowym’ na użycie jako ‘dowodu w postaci dokumentu’ każdej klasyfikacji znajdującej się w dokumentacji danej ‘raportującej instytucji finansowej’ w odniesieniu do danego ‘posiadacza rachunku’, która to klasyfikacja została określona na podstawie znormalizowanego systemu kodowania działalności gospodarczej, która została zarejestrowana przez daną ‘raportującą instytucję finansową’ zgodnie z jej normalną praktyką biznesową do celów ‘procedur AML/KYC’ lub do innych celów regulacyjnych (innych niż cele podatkowe) i która została wdrożona przez daną ‘raportującą instytucję finansową’ przed datą wykorzystaną do zaklasyfikowania danego ‘rachunku finansowego’ jako ‘rachunku istniejącego’, pod warunkiem że danej ‘raportującej instytucji finansowej’ nic nie wiadomo o tym, by taka klasyfikacja była niepoprawna lub nierzetelna, oraz że ta raportująca instytucja finansowa nie ma powodów, by sądzić, że przedmiotowa klasyfikacja jest niepoprawna lub nierzetelna. Termin »znormalizowany system kodowania działalności gospodarczej« oznacza system kodujący używany do klasyfikowania przedsiębiorstw według rodzaju działalności do celów innych niż cele podatkowe.

Przed wejściem w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 1 stycznia 2017 r. państwa członkowskie powiadamiają Monako, a Monako powiadamia Komisję Europejską, czy skorzystały z możliwości przewidzianej w niniejszym punkcie. Komisja Europejska może koordynować przekazywanie wiadomości od państw członkowskich skierowanych do Monako oraz przekazuje wiadomości Monako do wszystkich państw członkowskich. Informacje o wszelkich dalszych zmianach dotyczących skorzystania z tej możliwości przez państwo członkowskie lub Monako są przekazywane w ten sam sposób.

SEKCJA IX

SKUTECZNE WYKONANIE

Każde państwo członkowskie i Monako muszą wprowadzić zasady i procedury administracyjne w celu zapewnienia skutecznego wykonywania i przestrzegania opisanych powyżej procedur sprawozdawczych i procedur należytej staranności, w tym:

a)

zasady uniemożliwiające ‘instytucjom finansowym’, osobom lub pośrednikom przyjmowanie praktyk służących obchodzeniu procedur sprawozdawczych i procedur należytej staranności;

b)

zasady zobowiązujące ‘raportujące instytucje finansowe’ do prowadzenia rejestrów podjętych przez nie kroków oraz wszelkich dowodów, które posłużyły za podstawę wykonania procedur sprawozdawczych i procedur należytej staranności, i odpowiednich środków w celu uzyskania tych rejestrów;

c)

procedury administracyjne służące sprawdzeniu, czy ‘raportujące instytucje finansowe’ przestrzegają procedur sprawozdawczych i procedur należytej staranności; procedury administracyjne służące podjęciu dalszych działań wraz z ‘raportującą instytucją finansową’ w przypadku zgłoszenia rachunków nieudokumentowanych;

d)

procedury administracyjne w celu zapewnienia, aby ‘podmioty’ i rachunki określone w prawie krajowym jako ‘nieraportujące instytucje finansowe’ i ‘rachunki wyłączone’ nadal cechowały się niskim ryzykiem wykorzystania ich do uchylenia się od opodatkowania; oraz

e)

skuteczne przepisy dotyczące egzekwowania w odpowiedzi na nieprzestrzeganie obowiązków.

ZAŁĄCZNIK II

DODATKOWE ZASADY DOTYCZĄCE PRZEKAZYWANIA INFORMACJI I ZASADY NALEŻYTEJ STARANNOŚCI W ODNIESIENIU DO INFORMACJI FINANSOWYCH

1.   Zmiana okoliczności

Termin »zmiana okoliczności« obejmuje każdą zmianę, która skutkuje dodaniem informacji odnoszących się do statusu osoby lub która w inny sposób koliduje ze statusem danej osoby. Ponadto zmiana okoliczności obejmuje wszelkie zmiany lub dodanie informacji odnoszące się do rachunku danego ‘posiadacza rachunku’ (łącznie z dodaniem, zastąpieniem lub inną zmianą dotyczącą ‘posiadacza rachunku’) bądź wszelkie zmiany lub dodanie informacji odnoszące się do rachunku powiązanego z takim rachunkiem (z zastosowaniem zasad dotyczących sumowania rachunków opisanych w załączniku I sekcja VII część C pkt 1–3), jeżeli taka zmiana lub dodanie informacji wpływają na status ‘posiadacza rachunku’.

Jeżeli ‘raportująca instytucja finansowa’ zastosowała kryterium adresu zamieszkania, opisane w załączniku I sekcja III część B pkt 1, i następuje zmiana okoliczności, która sprawia, że ‘raportująca instytucja finansowa’ dowiaduje się lub ma powody sądzić, że pierwotne ‘dowody w postaci dokumentów’ (lub inna równoważna dokumentacja) są niepoprawne lub nierzetelne, dana ‘raportująca instytucja finansowa’ musi – na późniejszy z następujących dni: ostatni dzień odnośnego roku kalendarzowego lub innego stosownego okresu sprawozdawczego, bądź w terminie 90 dni kalendarzowych od powiadomienia o takiej zmianie okoliczności lub jej odkryciu – uzyskać oświadczenie i nowy ‘dowód w postaci dokumentu’ w celu ustalenia jednej lub większej liczby rezydencji do celów podatkowych danego ‘posiadacza rachunku’. Jeżeli ‘raportująca instytucja finansowa’ nie jest w stanie uzyskać oświadczenia i nowego ‘dowodu w postaci dokumentu’ przed upływem takiego terminu, musi ona zastosować procedurę elektronicznego wyszukiwania danych opisaną w załączniku I sekcja III część B pkt 2–6.

2.   Oświadczenie w odniesieniu do ‘nowych rachunków podmiotów’

W odniesieniu do ‘nowych rachunków podmiotów’, do celów ustalenia, czy ‘osoba kontrolująca’‘pasywny NFE’ jest ‘osobą raportowaną’, ‘raportująca instytucja finansowa’ może opierać się wyłącznie na oświadczeniu ‘posiadacza rachunku’ albo takiej ‘osoby kontrolującej’.

3.   Rezydencja ‘instytucji finansowej’

‘Instytucja finansowa’ jest ‘rezydentem’ w państwie członkowskim, Monako lub innej ‘jurysdykcji uczestniczącej’, jeżeli jest ona objęta jurysdykcją takiego państwa członkowskiego, Monako lub innej ‘jurysdykcji uczestniczącej’ (tj. ‘jurysdykcja uczestnicząca’ jest w stanie wyegzekwować od danej ‘instytucji finansowej’, aby przekazywała odnośne informacje). Ogólnie rzecz biorąc, w przypadku gdy ‘instytucja finansowa’ jest rezydentem do celów podatkowych w państwie członkowskim, Monako lub innej ‘jurysdykcji uczestniczącej’ jest ona objęta jurysdykcją takiego państwa członkowskiego, Monako lub innej ‘jurysdykcji uczestniczącej’, a co za tym idzie, jest ‘instytucją finansową z państwa członkowskiego’, ‘instytucją finansową z Monako’ lub ‘instytucją finansową z innej jurysdykcji uczestniczącej’. W przypadku trustu będącego ‘instytucją finansową’ (bez względu na to, czy jest on rezydentem do celów podatkowych w państwie członkowskim, Monako lub innej ‘jurysdykcji uczestniczącej’), uważa się, że dany trust jest objęty jurysdykcją państwa członkowskiego, Monako lub innej ‘jurysdykcji uczestniczącej’, jeżeli co najmniej jeden z jego powierników jest rezydentem w takim państwie członkowskim, Monako lub innej ‘jurysdykcji uczestniczącej’, z wyjątkiem sytuacji, gdy trust przekazuje wszystkie informacje, których zgłoszenie jest wymagane na mocy niniejszej Umowy lub innej umowy wdrażającej globalny standard w odniesieniu do ‘rachunków raportowanych’ prowadzonych przez trust, do innej ‘jurysdykcji uczestniczącej’ (państwa członkowskiego, Monako lub innej ‘jurysdykcji uczestniczącej’), ponieważ jest rezydentem do celów podatkowych w tej drugiej ‘jurysdykcji uczestniczącej’. Jednakże w przypadku gdy ‘instytucja finansowa’ (inna niż trust) nie ma rezydencji do celów podatkowych (na przykład z uwagi na to, że jest traktowana jako przejrzysta fiskalnie, lub jest zlokalizowana w jurysdykcji, w której nie ma podatku dochodowego), uważa się, że instytucja taka jest objęta jurysdykcją państwa członkowskiego, Monako lub innej ‘jurysdykcji uczestniczącej’, a co za tym idzie, jest ‘instytucją finansową z państwa członkowskiego’, ‘instytucją finansową z Monako’ lub ‘instytucją finansową z innej jurysdykcji uczestniczącej’, jeżeli:

a)

jest zarejestrowana na mocy przepisów państwa członkowskiego, Monako lub innej ‘jurysdykcji uczestniczącej’;

b)

posiada swoje miejsce zarządu (w tym faktyczny zarząd) w państwie członkowskim, Monako lub innej ‘jurysdykcji uczestniczącej’; lub

c)

podlega nadzorowi finansowemu w państwie członkowskim, Monako lub innej ‘jurysdykcji uczestniczącej’.

W przypadku gdy ‘instytucja finansowa’ (inna niż trust) jest rezydentem w co najmniej dwóch ‘jurysdykcjach uczestniczących’ (państwie członkowskim, Monako lub innej ‘jurysdykcji uczestniczącej’), taka ‘instytucja finansowa’ będzie podlegać obowiązkom sprawozdawczym i obowiązkom dotyczącym należytej staranności ‘jurysdykcji uczestniczącej’, w której prowadzi ‘rachunek finansowy’ bądź ‘rachunki finansowe’.

4.   Rachunki prowadzone przez ‘instytucję finansową’

Ogólnie rzecz biorąc, rachunek byłby uważany za rachunek prowadzony przez ‘instytucję finansową’ w następujących przypadkach:

a)

w przypadku ‘rachunku powierniczego’ – przez ‘instytucję finansową’, która przechowuje aktywa na rachunku (łącznie z ‘instytucją finansową’, która posiada aktywa we własnym imieniu, ale na rzecz ‘posiadacza rachunku’ w takiej instytucji);

b)

w przypadku ‘rachunku depozytowego’ – przez ‘instytucję finansową’, która jest zobowiązana do dokonywania płatności w odniesieniu do danego rachunku (z wyłączeniem przedstawiciela ‘instytucji finansowej’, bez względu na to, czy taki przedstawiciel jest ‘instytucją finansową’);

c)

w przypadku udziału w kapitale lub w wierzytelnościach ‘instytucji finansowej’ stanowiącego ‘rachunek finansowy’ – przez taką ‘instytucję finansową’;

d)

w przypadku ‘pieniężnej umowy ubezpieczenia’ lub ‘umowy renty’ – przez ‘instytucję finansową’, która jest zobowiązana do dokonywania płatności w odniesieniu do danej umowy.

5.   Trusty będące pasywnymi NFE

‘Podmiot’, taki jak spółka osobowa, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością lub podobne porozumienie prawne niemające rezydencji do celów podatkowych, zgodnie z załącznikiem I sekcja VIII część D pkt 3, traktuje się jako rezydenta w jurysdykcji, w której znajduje się miejsce jego faktycznego zarządu. W tym celu osobę prawną lub porozumienie prawne uważa się za podobne do spółki osobowej i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, gdy osoba ta lub porozumienie nie są traktowane jako jednostka podlegająca opodatkowaniu w ‘raportowanej jurysdykcji’ na mocy przepisów podatkowych takiej ‘raportowanej jurysdykcji’. Jednakże aby uniknąć podwójnego raportowania (z uwagi na szeroki zakres terminu »osoby kontrolujące« w przypadku trustów), trustu będącego ‘pasywnym NFE’ nie można uznać za podobne porozumienie prawne.

6.   Adres głównego miejsca prowadzenia działalności ‘podmiotu’

Jednym z wymogów opisanych w załączniku I sekcja VIII część E pkt 6 lit. c) jest wymóg, aby – w przypadku ‘podmiotu’ – urzędowa dokumentacja zawierała adres głównego miejsca prowadzenia działalności ‘podmiotu’ w państwie członkowskim, Monaco lub innej jurysdykcji będącej – według tego ‘podmiotu’ – miejscem jego rezydencji, albo wskazywała państwo członkowskie, Monaco lub inną jurysdykcję, w którym lub w której ‘podmiot’ ten został zarejestrowany lub utworzony. Adresem głównego miejsca prowadzenia działalności ‘podmiotu’ jest, ogólnie rzecz ujmując, miejsce, w którym znajduje się miejsce jego faktycznego zarządu. Adres ‘instytucji finansowej’, w której ‘podmiot’ ma rachunek, skrytka pocztowa lub adres wykorzystywany wyłącznie do celów korespondencji nie są adresem głównego miejsca prowadzenia działalności ‘podmiotu’, chyba że taki adres jest jedynym adresem wykorzystywanym przez dany ‘podmiot’ i pojawia się jako adres zarejestrowany w dokumentach organizacyjnych ‘podmiotu’. Co więcej, adres przekazany z zastrzeżeniem instrukcji przechowywania wszelkiej korespondencji przychodzącej na ten adres, nie jest adresem głównego miejsca prowadzenia działalności danego ‘podmiotu’.

ZAŁĄCZNIK III

DODATKOWE ZABEZPIECZENIA W ZAKRESIE OCHRONY DANYCH DOTYCZĄCE POSTĘPOWANIA Z DANYMI GROMADZONYMI I WYMIENIANYMI W RAMACH NINIEJSZEJ UMOWY

1.   Definicje

Poniższe terminy i wyrażenia użyte w niniejszej Umowie rozumiane są w następujący sposób:

a)

termin »dane osobowe« oznacza wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej (zwanej dalej »osobą, której dotyczą dane«); osoba możliwa do zidentyfikowania to osoba, której tożsamość można ustalić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny lub jeden lub więcej szczególnych czynników określających jej tożsamość fizyczną, fizjologiczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową czy społeczną;

b)

»przetwarzanie« oznacza wszelkie operacje lub ciąg operacji dokonywany na danych osobowych, przy użyciu lub bez użycia środków automatycznych, takich jak gromadzenie, zapisywanie, porządkowanie, przechowywanie, dostosowywanie lub zmiana, odzyskiwanie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie przez przesyłanie lub przekazywanie, rozpowszechnianie lub udostępnianie w inny sposób, zestawianie lub łączenie, blokowanie, usuwanie lub niszczenie.

2.   Niedyskryminacja

Umawiające się Strony zapewniają, aby zabezpieczenia mające zastosowanie do przetwarzania danych osobowych na mocy niniejszej Umowy i właściwe przepisy krajowe miały zastosowanie do wszystkich osób, bez dyskryminacji, w szczególności ze względu na obywatelstwo, kraj zamieszkania lub fizyczną obecność.

3.   Dane

Dane przetwarzane przez Umawiające się Strony na mocy niniejszej Umowy muszą być odpowiednie, niezbędne i proporcjonalne do celów niniejszej Umowy.

Umawiające się Strony nie prowadzą wymiany danych osobowych ujawniających pochodzenie etniczne lub rasowe, poglądy polityczne, religijne lub filozoficzne, przynależność do związków zawodowych ani danych dotyczących zdrowia lub życia seksualnego osób fizycznych.

4.   Prawo do informacji i do uzyskiwania dostępu do danych, do ich poprawiania lub usuwania

Jeżeli informacje są wykorzystywane do innych celów w ramach jurysdykcji, która je otrzymała, lub jeśli są przez nią przekazywane trzeciej jurysdykcji (państwu członkowskiemu lub Monako) zgodnie z art. 6 ust. 5 niniejszej Umowy, ‘właściwy organ’ jurysdykcji, która otrzymała informacje i wykorzystuje je do innych celów lub przekazuje je trzeciej jurysdykcji, informuje o tym fakcie osobę, której dotyczą dane. Osobę, której dotyczą dane, informuje się w czasie umożliwiającym jej skorzystanie z przysługujących jej praw w zakresie ochrony danych, a w każdym razie zanim jurysdykcja otrzymująca informacje wykorzysta je do innych celów lub przekaże je trzeciej jurysdykcji.

W odniesieniu do wszelkich danych osobowych przetwarzanych na mocy niniejszej Umowy każda osoba fizyczna ma prawo żądać dostępu do swoich danych osobowych przetwarzanych przez ‘raportujące instytucje finansowe’ lub ‘właściwe organy’ oraz ich poprawienia, jeśli dane te są nieprawidłowe. Jeżeli dane są wykorzystywane w sposób niezgodny z prawem, osoba, której dotczyą dane, może zażądać ich usunięcia.

Aby ułatwić korzystanie z tego prawa, należy zapewnić każdej osobie fizycznej możliwość wystąpienia z wnioskiem o dostęp do swoich danych, o ich poprawienie lub usunięcie, kierowanym do innego odpowiedniego ‘właściwego organu’ za pośrednictwem własnego ‘właściwego organu’.

‘Właściwy organ’, do którego wpłynął wniosek, zapewnia dostęp do stosownych danych oraz, w odpowiednich przypadkach, aktualizuje lub koryguje wszelkie nieprawidłowe lub niekompletne dane.

5.   Prawo do odwołania

W odniesieniu do danych osobowych przetwarzanych w ramach niniejszej Umowy każdej osobie fizycznej przysługuje prawo dochodzenia odszkodowania na drodze administracyjnej oraz sądowej, niezależnie od jej obywatelstwa i jurysdykcji miejsca rezydencji.

6.   Automatyczne przetwarzanie

‘Właściwe organy’ nie podejmują żadnych decyzji wywołujących negatywne skutki prawne dla osób fizycznych lub mających na nie istotny wpływ, jeśli opierają się one wyłącznie na automatycznym przetwarzaniu danych mającym na celu ocenę pewnych aspektów osobistych związanych z tą osobą.

7.   Przekazywanie danych do organów państw trzecich

Właściwy organ może w niektórych przypadkach przekazać dane osobowe otrzymane zgodnie z niniejszą Umową władzom publicznym państw trzecich innych niż państwa członkowskie i Monako, jeżeli mają zastosowanie wszystkie następujące okoliczności:

a)

przekazanie jest konieczne do celów określonych w art. 6 ust. 4 w jurysdykcji trzeciej otrzymującej informacje, a dane będą wykorzystane przez tę jurysdykcję wyłącznie do takich celów;

b)

dane są istotne i współmierne do celów, dla których są one przekazywane;

c)

kompetencje organu jurysdykcji trzeciej są bezpośrednio związane z celami, o których mowa w art. 6 ust. 4;

d)

państwo trzecie otrzymujące informacje zapewnia odpowiedni poziom ochrony danych osobowych, równoważny z ustanowionym w niniejszej Umowie, jak również zobowiązuje się nie przekazywać otrzymanych danych osobom trzecim;

e)

‘właściwy organ’, który przekazał informacje, wydał uprzednią zgodę zgodnie z art. 6 ust. 5; oraz

f)

osoba, której dotyczą dane, została poinformowana o przekazaniu.

Wszelkie inne przekazywanie informacji otrzymanych zgodnie z niniejszą Umową osobom trzecim jest zabronione.

8.   Integralność i bezpieczeństwo danych

W odniesieniu do informacji przetwarzanych na podstawie niniejszej Umowy Umawiające się Strony i ‘raportujące instytucje finansowe’ muszą dysponować:

a)

odpowiednimi zabezpieczeniami, które zapewniają utrzymanie poufności takich informacji i ich wykorzystywanie wyłącznie do celów oraz przez osoby lub organy, o których mowa w art. 6;

b)

infrastrukturą umożliwiającą skuteczną współpracę w zakresie wymiany informacji (w tym sprawdzonymi procedurami zapewniającymi prawidłową, bezpieczną, poufną i terminową wymianę informacji, skuteczną i bezzakłóceniową komunikacją oraz zdolnościami do szybkiego rozwiązywania problemów i reagowania na zgłaszane zastrzeżenia dotyczące wymiany informacji lub wniosków o taką wymianę oraz do stosowania art. 4 niniejszej Umowy); oraz

c)

środkami technicznymi i organizacyjnymi zapobiegającymi nieuprawnionemu ujawnieniu lub udostępnieniu, przypadkowemu lub bezprawnemu zniszczeniu, przypadkowej utracie lub zmianie oraz wszelkim innym bezprawnym formom przetwarzania; oraz

d)

środkami technicznymi i organizacyjnymi umożliwiającymi poprawianie wszelkich nieprawidłowych informacji oraz usuwanie informacji, których przechowywanie nie jest prawnie uzasadnione.

Umawiające się Strony zapewniają, aby ‘raportujące instytucje finansowe’ niezwłoczne informowały ‘właściwy organ’, któremu podlegają, gdy mają powody sądzić, że przekazały takiemu ‘właściwemu organowi’ nieprawidłowe lub niepełne informacje. Aby usunąć błędy opisane w powiadomieniu, powiadomiony ‘właściwy organ’ podejmuje wszelkie stosowne środki dostępne na mocy swojego prawa krajowego.

9.   Kary

Umawiające się Strony zapewniają, aby wszelkie przypadki naruszenia przepisów dotyczących ochrony danych osobowych określonych w niniejszej Umowie zagrożone były skuteczną i odstraszającą karą.

10.   Nadzór

Przetwarzanie danych osobowych przez ‘raportujące instytucje finansowe’ oraz ‘właściwe organy’ na podstawie niniejszej Umowy jest nadzorowane przez: (i) krajowe organy nadzorcze ds. ochrony danych ustanowione na podstawie przepisów krajowych wdrażających dyrektywę 95/46/WE oraz (ii) w przypadku Monako – przez komisję ds. kontroli informacji umożliwiających identyfikację osoby.

Organy nadzorcze państw członkowskich i Monako muszą posiadać skuteczne uprawnienia do nadzoru, prowadzenia postępowań wyjaśniających, interweniowania i przeglądu, oraz – w stosownych przypadkach – muszą dysponować prawem do zgłaszania naruszenia prawa w celu podjęcia kroków prawnych. W szczególności zapewniają one, by skargi dotyczące przypadków niedopełnienia warunków niniejszej Umowy były przyjmowane i badane, by udzielano na nie odpowiedzi oraz by skutkowały podjęciem działań naprawczych.

ZAŁĄCZNIK IV

WYKAZ ‘WŁAŚCIWYCH ORGANÓW’ UMAWIAJĄCYCH SIĘ STRON

Na potrzeby niniejszej Umowy ‘właściwymi organami’ Umawiających się Stron są następujące organy:

a)

w Księstwie Monako: le Conseiller de gouvernement – Ministre des finances et de l'économie lub upoważniony przedstawiciel,

b)

w Królestwie Belgii: De Minister van Financiën/Le Ministre des Finances lub upoważniony przedstawiciel,

c)

w Republice Bułgarii: Изпълнителният директор на Националната агенция за приходите lub upoważniony przedstawiciel,

d)

w Republice Czeskiej: Ministr financí lub upoważniony przedstawiciel,

e)

w Królestwie Danii: Skatteministeren lub upoważniony przedstawiciel,

f)

w Republice Federalnej Niemiec: Der Bundesminister der Finanzen lub upoważniony przedstawiciel,

g)

w Republice Estońskiej: Rahandusminister lub upoważniony przedstawiciel,

h)

w Republice Greckiej: Ο Υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών lub upoważniony przedstawiciel,

i)

w Królestwie Hiszpanii: El Ministro de Economía y Hacienda lub upoważniony przedstawiciel,

j)

w Republice Francuskiej: Le Ministre chargé du budget lub upoważniony przedstawiciel,

k)

w Republice Chorwacji: Ministar financija lub upoważniony przedstawiciel,

l)

w Irlandii: The Revenue Commissioners lub ich upoważniony przedstawiciel,

m)

w Republice Włoskiej: Il Direttore Generale delle Finanze lub upoważniony przedstawiciel,

n)

w Republice Cypryjskiej: Υπουργός Οικονομικών lub upoważniony przedstawiciel,

o)

w Republice Łotewskiej: Finanšu ministrs lub upoważniony przedstawiciel,

p)

w Republice Litewskiej: Finansų ministras lub upoważniony przedstawiciel,

q)

w Wielkim Księstwie Luksemburga: Le Ministre des Finances lub upoważniony przedstawiciel,

r)

na Węgrzech: A Pénzügyminiszter lub upoważniony przedstawiciel,

s)

w Republice Malty: Il-Ministru responsabbli għall-Finanzi lub upoważniony przedstawiciel,

t)

w Królestwie Niderlandów: De Minister van Financiën lub upoważniony przedstawiciel,

u)

w Republice Austrii: Der Bundesminister für Finanzen lub upoważniony przedstawiciel,

v)

w Rzeczypospolitej Polskiej: Minister Finansów lub upoważniony przedstawiciel,

w)

w Republice Portugalskiej: O Ministro das Finanças lub upoważniony przedstawiciel,

x)

w Rumunii: Președintele Agenției Naționale de Administrare Fiscală lub upoważniony przedstawiciel,

y)

w Republice Słowenii: Minister za finance lub upoważniony przedstawiciel,

z)

w Republice Słowackiej: Minister financií lub upoważniony przedstawiciel,

aa)

w Republice Finlandii: Valtiovarainministeriö/Finansministeriet lub upoważniony przedstawiciel,

ab)

w Królestwie Szwecji: Chefen för Finansdepartementet lub upoważniony przedstawiciel,

ac)

w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i na terytoriach europejskich, za których stosunki zewnętrzne odpowiedzialne jest Zjednoczone Królestwo: the Commissioners of Inland Revenue lub ich upoważniony przedstawiciel i właściwy organ w Gibraltarze, który Zjednoczone Królestwo wyznaczy zgodnie z ‘uzgodnionymi porozumieniami’ odnoszącymi się do władz Gibraltaru w związku z instrumentamiw Unii Europejskiej oraz związanych z nimi traktatów, notyfikowanymi państwom członkowskim i instytucjom Unii Europejskiej w dniu 19 kwietnia 2000 r., których kopia jest notyfikowana Księstwu Monako przez Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej i które stosuje się do niniejszej Umowy.

”.

Artykuł 2

Wejście w życie i stosowanie

1.   Niniejszy protokół zmieniający zostaje zawarty z zastrzeżeniem jego ratyfikacji lub zatwierdzenia przez Umawiające się Strony zgodnie z ich własnymi procedurami. Umawiające się Strony notyfikują sobie nawzajem zakończenie tych procedur. Niniejszy protokół zmieniający wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po złożeniu ostatniej notyfikacji.

2.   Z zastrzeżeniem ukończenia procedur instytucjonalnych w Księstwie Monako oraz spełnienia wymogów prawa Unii Europejskiej dotyczących zawierania umów międzynarodowych Księstwo Monako i – stosownie do sytuacji – Unia Europejska wdrożą i zapewnią skuteczne stosowanie Umowy zmienionej niniejszym protokołem zmieniającym, począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r., i przekażą sobie wzajemne notyfikacje w tej sprawie.

3.   Niezależnie od przepisów ust. 1 i 2, do czasu wejścia w życie niniejszego protokołu zmieniającego Umawiające się Strony stosują go tymczasowo. Tymczasowe stosowanie rozpoczyna się w dniu 1 stycznia 2017 r. z zastrzeżeniem złożenia, do dnia 31 grudnia 2016 r., przez każdą z Umawiających się Stron drugiej Stronie notyfikacji o zakończeniu odpowiednich wewnętrznych procedur niezbędnych do tymczasowego stosowania.

4.   Niezależnie od ust. 2 i 3, poniższe obowiązki określone w Umowie w brzmieniu przed wprowadzeniem zmian na podstawie niniejszego protokołu zmieniającego nadal obowiązują, jak następuje:

a)

obowiązki spoczywające na Księstwie Monako i podstawowe obowiązki spoczywające na podmiotach wypłacających mających siedzibę w tym państwie, o których mowa w art. 8 i 9 Umowy w brzmieniu przed wprowadzeniem zmian niniejszym protokołem zmieniającym, obowiązują do dnia 30 czerwca 2017 r. lub do czasu wywiązania się z tych obowiązków;

b)

spoczywające na państwach członkowskich obowiązki, o których mowa w art. 10 Umowy w brzmieniu przed wprowadzeniem zmian na podstawie niniejszego protokołu zmieniającego, w odniesieniu do podatku u źródła pobieranego w 2016 r. i w poprzednich latach podatkowych obowiązują do czasu całkowitego wywiązania się z tych obowiązków.

Artykuł 3

Do Umowy dołącza się protokół w następującym brzmieniu:

„Protokół do Umowy między Unią Europejską a Księstwem Monako w sprawie wymiany informacji finansowych w celu poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych zgodnie ze standardem do automatycznej wymiany informacji finansowych określonym przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD)”.

Przy okazji podpisania niniejszego protokołu zmieniającego między Unią Europejską a Księstwem Monako należycie upoważnieni niżej podpisani uzgodnili następujące postanowienia, które stanowią integralną część niniejszej Umowy zmienionej niniejszym protokołem zmieniającym:

1.

Uznaje się, że o wymianę informacji na podstawie art. 5 niniejszej Umowy wnosi się dopiero wówczas, gdy państwo składające wniosek (państwo członkowskie lub Księstwo Monako) wykorzystało już wszystkie zwykłe źródła informacji dostępne w ramach wewnętrznych procedur podatkowych.

2.

Uznaje się, że przy składaniu wniosku o informacje na podstawie art. 5 niniejszej Umowy ‘właściwy organ’ państwa składającego wniosek (państwa członkowskiego lub Księstwa Monako) udziela następujących informacji ‘właściwemu organowi’ państwa, do którego zwrócono się o wymianę informacji (odpowiednio Księstwa Monako lub państwa członkowskiego):

a)

tożsamość osoby będącej przedmiotem sprawdzania lub dochodzenia;

b)

okres, za który są wymagane informacje;

c)

zestawienie potrzebnych informacji, w tym ich charakter i formę, w której państwo wnioskujące pragnie otrzymywać informacje od państwa, do którego zwrócono się o informacje;

d)

cel podatkowy, dla którego potrzebna jest informacja;

e)

o ile są znane, nazwisko i adres osoby, która – jak się uważa – posiada żądane informacje.

3.

Uznaje się, że odniesienie do standardu »przewidywalnego związku« ma na celu zapewnienie wymiany informacji na podstawie art. 5 niniejszej Umowy w możliwie największym zakresie, a jednocześnie wyjaśnienie, że państwa członkowskie i Księstwo Monako nie mają prawa prowadzić poszukiwań informacji o charakterze rozpoznawczym ani zwracać się o informacje, które nie są związane ze sprawami podatkowymi danego podatnika. W ust. 2 zawarto wprawdzie istotne wymogi proceduralne mające zapobiec prowadzeniu poszukiwań informacji o charakterze rozpoznawczym, jego podpunktów (i)–(v) nie należy jednak interpretować w sposób utrudniający skuteczną wymianę informacji. Standard »przewidywalnego związku« można wypełnić zarówno w sprawach dotyczących jednego podatnika (określonego imiennie lub w inny sposób), jak i sprawach dotyczących kilku podatników (określonych imiennie lub w inny sposób).

4.

Uznaje się, że niniejsza Umowa nie obejmuje spontanicznej wymiany informacji.

5.

Uznaje się, że w przypadku wymiany informacji na podstawie art. 5 niniejszej Umowy nadal obowiązują przepisy w zakresie postępowania administracyjnego dotyczące praw podatnika mające zastosowanie w państwie, do którego zwrócono się o informacje (państwie członkowskim lub Księstwie Monako). Ponadto uznaje się, że przepisy te mają na celu zapewnienie podatnikowi sprawiedliwego postępowania, a nie uniemożliwienie albo nieuzasadnione opóźnienie procesu wymiany informacji.”.

Artykuł 4

Języki

Niniejszy protokół zmieniający sporządzono w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim oraz włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny.

NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani pełnomocnicy złożyli swoje podpisy pod niniejszym protokołem zmieniającym.

Съставено в Брюксел на дванадесети юли през две хиляди и шестнадесета година.

Hecho en Bruselas, el doce de julio de dos mil dieciséis.

V Bruselu dne dvanáctého července dva tisíce šestnáct.

Udfærdiget i Bruxelles den tolvte juli to tusind og seksten.

Geschehen zu Brüssel am zwölften Juli zweitausendsechzehn.

Kahe tuhande kuueteistkümnenda aasta juulikuu kaheteistkümnendal päeval Brüsselis.

Έγινε στις Βρυξέλλες, στις δώδεκα Ιουλίου δύο χιλιάδες δεκαέξι.

Done at Brussels on the twelfth day of July in the year two thousand and sixteen.

Fait à Bruxelles, le douze juillet deux mille seize.

Sastavljeno u Bruxellesu dvanaestog srpnja godine dvije tisuće šesnaeste.

Fatto a Bruxelles, addì dodici luglio duemilasedici.

Briselē, divi tūkstoši sešpadsmitā gada divpadsmitajā jūlijā.

Priimta du tūkstančiai šešioliktų metų liepos dvyliktą dieną Briuselyje.

Kelt Brüsszelben, a kétezer-tizenhatodik év július havának tizenkettedik napján.

Magħmul fi Brussell, fit-tnax-il jum ta’ Lulju fis-sena elfejn u sittax.

Gedaan te Brussel, twaalf juli tweeduizend zestien.

Sporządzono w Brukseli dnia dwunastego lipca roku dwa tysiące szesnastego.

Feito em Bruxelas, em doze de julho de dois mil e dezasseis.

Întocmit la Bruxelles la doisprezece iulie două mii șaisprezece.

V Bruseli dvanásteho júla dvetisícšestnásť.

V Bruslju, dne dvanajstega julija leta dva tisoč šestnajst.

Tehty Brysselissä kahdentenatoista päivänä heinäkuuta vuonna kaksituhattakuusitoista.

Som skedde i Bryssel den tolfte juli år tjugohundrasexton.

За Европейския съюз

Рог la Unión Europea

Za Evropskou unii

For Den Europæiske Union

Für die Europäische Union

Euroopa Liidu nimel

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση

For the European Union

Pour l'Union européenne

Za Europsku uniju

Per l'Unione europea

Eiropas Savienības vārdā –

Europos Sąjungos vardu

Az Európai Unió részéről

Għall-Unjoni Ewropea

Voor de Europese Unie

W imieniu Unii Europejskiej

Pela União Europeia

Pentru Uniunea Europeană

Za Európsku úniu

Za Evropsko unijo

Euroopan unionin puolesta

För Europeiska unionen

Image

За Княжество Монако

Por el Principado de Mónaco

Za Monacké knížectví

For Fyrstendømmet Monaco

Für das Fürstentum Monaco

Monaco Vürstiriigi nimel

Για το Πριγκιπάτο του Μονακό

For the Principality of Monaco

Pour la Principauté de Monaco

Za Kneževinu Monako

Per il Principato di Monaco

Monako Firstistes vārdā –

Monako Kunigaikštystės vardu

A Monacói Hercegség részéről

Għall-Prinċipat ta' Monaco

Voor het Vorstendom Monaco

W imieniu Księstwa Monako

Pelo Principado do Mónaco

Pentru Principatul Monaco

Za Monacké kniežatstvo

Za Kneževino Monako

Monacon ruhtinaskunnan puolesta

För Furstendömet Monaco

Image


(1)  Dz.U. L 157 z 26.6.2003, s. 38.

(2)  Dz.U. L 19 z 21.1.2005, s. 55.

(3)  Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.

(4)  Dziennik Urzędowy Księstwa Monako – nr 7918 z 26.6.2009.

(5)  Dz.U. L 64 z 11.3.2011, s. 1.


DEKLARACJE UMAWIAJĄCYCH SIĘ STRON

WSPÓLNA DEKLARACJA UMAWIAJĄCYCH SIĘ STRON DOTYCZĄCA ZGODNOŚCI Z GLOBALNYM STANDARDEM

Umawiające się Strony postanawiają zapewnić zgodność z globalnym standardem w zakresie przepisów dotyczących automatycznej wymiany informacji określonych w:

(i)

dyrektywie Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania, zmienionej dyrektywą Rady 2014/107/UE,

(ii)

Umowie i załącznikach do niej oraz

(iii)

innych umowach wynegocjowanych równocześnie przez Unię Europejską w tej samej dziedzinie z Konfederacją Szwajcarską, Księstwem Andory, Księstwem Liechtensteinu i Republiką San Marino, mimo że niektóre z tych umów zawierają dodatkowe postanowienia dotyczące poufności i ochrony danych w związku z różnicami pomiędzy stanowiskiem Księstwa Monako a stanowiskami pozostałych czterech państw na ten temat, w zakresie koniecznym, aby umożliwić państwom członkowskim spełnienie wymogów nałożonych prawem Unii Europejskiej w ich stosunkach z jurysdykcjami spoza Unii Europejskiej.

WSPÓLNA DEKLARACJA UMAWIAJĄCYCH SIĘ STRON W SPRAWIE UMOWY I ZAŁĄCZNIKÓW

Umawiające się Strony postanawiają, że – w odniesieniu do stosowania Umowy i załączników I oraz II – komentarze do opracowanego przez OECD modelu umowy między właściwymi organami i do wspólnego standardu w zakresie wymiany informacji będą źródłem przykładów lub interpretacji w celu zapewnienia spójności stosowania.

WSPÓLNA DEKLARACJA UMAWIAJĄCYCH SIĘ STRON W SPRAWIE ART. 5 UMOWY

Umawiające się Strony postanawiają, że – w kwestii stosowania art. 5 Umowy dotyczącego wymiany informacji na wniosek – źródłem interpretacji będzie komentarz do art. 26 Modelowej konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku.

WSPÓLNA DEKLARACJA UMAWIAJĄCYCH SIĘ STRON W SPRAWIE ART. 2 PROTOKOŁU ZMIENIAJĄCEGO

W odniesieniu do art. 2 protokołu zmieniającego Umawiające się Strony postanawiają, że tymczasowe stosowanie Protokołu zmieniającego oznacza, że:

Księstwo Monako i państwa członkowskie oraz ich ‘instytucje finansowe’ stosują zasady sprawozdawczości i zasady należytej staranności zgodne z załącznikami I i II od dnia 1 stycznia 2017 r., tak aby mieć możliwość wypełnienia obowiązków wynikających z art. 3 ust. 3 Umowy zmienionej protokołem zmieniającym. Obowiązki przewidziane w art. 3 ust. 3 Umowy zmienionej protokołem zmieniającym stosują się do Umawiających się Stron dopiero po spełnieniu warunków wejścia w życie określonych w art. 2 ust. 1 protokołu zmieniającego;

państwa członkowskie od dnia 1 stycznia 2017 r. są uprawnione do przekazywania Księstwu Monako wniosków o przekazanie informacji na podstawie art. 5 Umowy zmienionej protokołem zmieniającym, ale Księstwo Monako może poczekać z udzieleniem odpowiedzi na te wnioski do spełnienia warunków wejścia w życie określonych w art. 2 ust. 1 protokołu zmieniającego;

Księstwo Monako i jego ‘instytucje finansowe’, biorąc pod uwagę tymczasowe stosowanie niniejszego protokołu zmieniającego, mogą zawiesić wypełnianie obowiązków spoczywających na nich na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Monako ustanawiającej środki równoważne do tych, które zostały przewidziane w dyrektywie Rady 2003/48/WE w brzmieniu przed wprowadzeniem zmian protokołem zmieniającym od dnia 1 stycznia 2017 r., o ile postanowienia art. 2 ust. 4 protokołu zmieniającego nie stanowią inaczej.


ROZPORZĄDZENIA

19.8.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 225/41


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2016/1393

z dnia 4 maja 2016 r.

zmieniające rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (1), w szczególności jego art. 63 ust. 4, art. 64 ust. 6, art. 72 ust. 5, art. 76, art. 77 ust. 7, art. 93 ust. 4, art. 101 ust. 1 i art. 120,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 (2) system identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności ma zapewniać skuteczną identyfikowalność uprawnień do płatności w odniesieniu do pewnych elementów, m.in. daty ostatniej aktywacji. Na potrzeby stosowania przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 (3) dotyczących uzupełniania rezerwy krajowej lub rezerw regionalnych w ramach systemu płatności podstawowej tego rodzaju informacja nie jest już wymagana, jeżeli możliwe jest ustalenie całkowitej liczby uprawnień do płatności, jaką dysponuje każdy rolnik.

(2)

Art. 9 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 określa zasady ustalania obszarów, na których działki rolne obejmują elementy krajobrazu i drzewa. Należy uściślić brzmienie tych przepisów, określając liczbę kwalifikujących się hektarów.

(3)

Art. 11 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 (4) stanowi, że właściwy organ przekazuje beneficjentowi wyniki kontroli wstępnych w terminie 26 dni kalendarzowych po ostatecznym terminie składania pojedynczego wniosku, wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność, o którym mowa w art. 13 tego rozporządzenia. Art. 12 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 przewiduje odstępstwa od art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 (5) w odniesieniu do ostatecznego terminu składania dokumentów. Dla zachowania spójności należy wprowadzić to samo odstępstwo w odniesieniu do najpóźniejszego możliwego terminu przekazania wyników kontroli wstępnych oraz najpóźniejszego możliwego terminu, w którym beneficjent może powiadomić właściwy organ o zmianach wprowadzonych w wyniku tych kontroli wstępnych. Należy również uściślić, że w każdym przypadku termin 26 dni kalendarzowych przewidziany na przekazanie wyników kontroli wstępnych upływa dzień po najpóźniejszym możliwym terminie składania spóźnionych wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność lub wniosków dotyczących uprawnień do płatności.

(4)

W odniesieniu do płatności redystrybucyjnej, płatności dla młodych rolników i płatności z tytułu obszarów z ograniczeniami naturalnymi art. 18 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 stanowi, że rolnik nie powinien podlegać karze administracyjnej za zawyżenie deklaracji, w przypadku gdy nie może on odnieść żadnej korzyści z takiego zawyżenia z uwagi na przewidziany maksymalny poziom, określony jako liczba hektarów, z tytułu których można przyznać płatność. Podobny przepis w odniesieniu do premii zwierzęcych zawiera rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 (6), a w odniesieniu do środków obszarowych – rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011 (7). Aby zapewnić ciągłość i uczciwe traktowanie rolników oraz na potrzeby uproszczenia, należy wprowadzić w rozporządzeniu delegowanym (UE) nr 640/2014 zasadę obliczania, tam gdzie to stosowne, podstawy płatności w odniesieniu do wszystkich systemów pomocy obszarowej i systemów związanych z produkcją zwierzęcą, oraz w odniesieniu do środków wsparcia obszarowego i środków wsparcia związanych z produkcją zwierzęcą w ramach rozwoju obszarów wiejskich.

(5)

W ramach zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli obliczanie pomocy, do której uprawniony jest beneficjent, opiera się na pojęciu grupy upraw. W ramach płatności redystrybucyjnej przewidzianej w art. 41 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 państwa członkowskie mogą ustalić gradację w odniesieniu do liczby hektarów, których mają dotyczyć różne kwoty. Wprowadzenie pojęcia szczególnej grupy upraw w odniesieniu do płatności redystrybucyjnej pozwoliłoby uprościć procedurę składania wniosku przez beneficjenta w przypadku gradacji płatności redystrybucyjnej, ponieważ beneficjent nie musiałby określać, która działka rolna przynależy do której części liczby hektarów objętych gradacją. Dla zachowania spójności należy wprowadzić tę samą zasadę w odniesieniu do systemu dla młodych rolników i środków dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją.

(6)

W odniesieniu do systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego, innych niż system płatności podstawowej lub system jednolitej płatności obszarowej, art. 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 wyróżnia grupy upraw jako grupę obszarów zgłoszonych, dla których stosuje się inne stawki pomocy lub wsparcia. W odniesieniu do płatności z tytułu obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, art. 31 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 (8) nakłada na państwa członkowskie obowiązek, z wyjątkiem pewnych szczególnych sytuacji, stosowania zasady degresywności płatności dla gospodarstw rolnych o powierzchni gruntów powyżej określonego progu, który ma zostać określony w programie. W odniesieniu do tych płatności należy uściślić, że w przypadku stosowania degresywnych kwot pomocy uwzględnia się średnią tych kwot w stosunku do odpowiednich obszarów zadeklarowanych, jak przewidziano uprzednio w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 65/2011.

(7)

Biorąc pod uwagę zmiany zachodzące w zintegrowanym systemie zarządzania i kontroli oraz w celu uproszczenia, należy dostosować kary administracyjne w odniesieniu do systemów pomocy lub środków wsparcia, w przypadku których możliwe jest przeprowadzenie skutecznych administracyjnych kontroli krzyżowych z systemem identyfikacji działek rolnych i gdzie możliwe jest odzyskanie z mocą wsteczną nienależnych kwot, to znaczy w odniesieniu do systemów pomocy obszarowej przewidzianych w tytule III rozdział 1, 2, 4 i 5 oraz tytule V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz środków wsparcia obszarowego, o których mowa w art. 30 i 31 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013. Kary należy wprowadzić z uwzględnieniem zasady ich odstraszającego charakteru i proporcjonalności, aby zapewnić przestrzeganie zasady należytego zarządzania finansami wspólnej polityki rolnej.

(8)

W odniesieniu do wspomnianych systemów pomocy i środków wsparcia, w przypadku osób wcześniej niekaranych należy zatem wprowadzić system zmniejszonych kar za niewielkie zawyżenia deklaracji. Zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami oraz aby zapobiec nadużywaniu systemu i zachęcić do poprawnego składania deklaracji w przyszłości, kwota, o jaką zmniejszono karę administracyjną, powinna zostać zwrócona, jeśli beneficjent ma zostać ponownie objęty karą administracyjną w odniesieniu do danego systemu pomocy obszarowej lub środka wsparcia w kolejnym roku składania wniosków.

(9)

Art. 24 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 przewiduje zmniejszenie płatności z tytułu zazieleniania w przypadku niezgodności ze zobowiązaniami w zakresie dywersyfikacji upraw. Dla zachowania jasności należy przewidzieć szczególny przepis, który pozwoli uwzględnić przypadki niezgodności z art. 44 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.

(10)

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 809/2014 beneficjent zobowiązuje się, w stosownych przypadkach, we wniosku o przyznanie pomocy związanej z produkcją zwierząt gospodarskich lub we wniosku o płatność w ramach środków wsparcia związanych z produkcją zwierzęcą, do utrzymywania zwierząt w gospodarstwie w okresie ustalonym przez państwo członkowskie oraz poinformowania o miejscu lub miejscach, gdzie zwierzęta będą utrzymywane w tym okresie. Należy przewidzieć przepisy, zgodnie z którymi zwierzęta, które w tym okresie przemieszczono do miejsc innych niż te, o których poinformowano we wnioskach, można uznać za zwierzęta zatwierdzone, pod warunkiem że można je natychmiast zlokalizować na terenie gospodarstwa w trakcie kontroli na miejscu.

(11)

Art. 53 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 (9) przewiduje, że jako warunek kwalifikowalności do wsparcia państwa członkowskie określają wymogi w zakresie identyfikacji i rejestracji bydła zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady (10). Celem odniesienia do tego rozporządzenia jako systemowego warunku kwalifikowalności jest zapewnienie jednoznacznej identyfikacji zwierząt kwalifikujących się do objęcia pomocą lub wsparciem. W tej kwestii należy uściślić w art. 30 ust. 4 lit. c) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014, że niepoprawne wpisy do rejestrów, paszportów zwierząt lub do skomputeryzowanej bazy danych bydła dotyczące na przykład płci, rasy, umaszczenia lub daty należy uznać za niespełnienie wymogów po pierwszym stwierdzeniu niezgodności, jeśli informacje są niezbędne do celów oceny kwalifikowalności zwierząt w ramach danego systemu pomocy lub środka wsparcia. W innych przypadkach dane zwierzę należy uznać za niezatwierdzone, jeśli takie błędy wykryto w toku co najmniej dwóch kontroli w ciągu 24 miesięcy.

(12)

Kary administracyjne, które należy stosować w odniesieniu do środków wsparcia związanych z produkcją zwierzęcą są określone w art. 31 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 i mają być stosowane na poziomie środka. Przepisy tego artykułu nie uwzględniają faktu, że działania w ramach danego środka mogą dotyczyć różnych ras i gatunków zwierząt, które mogą być objęte różnymi stawkami wsparcia lub warunkami kwalifikowalności w programach rozwoju obszarów wiejskich. Z tego względu przepisy tego artykułu powinny odnosić się do rodzaju działania.

(13)

Ponadto w art. 31 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 jest mowa o progu trzech zwierząt, w odniesieniu do których stwierdzono niezgodności. W przypadku gatunków o krótkim cyklu produkcyjnym, przy dużej rotacji zwierząt, próg ten może skutkować poziomem kar nierównoważnym do poziomu kar stosowanych w odniesieniu do gatunków takich, jak bydło, owce czy kozy. W odniesieniu do wspomnianych gatunków o krótkim cyklu produkcyjnym państwa członkowskie powinny mieć zatem możliwość określenia progu w wysokości odpowiednio dostosowanej liczby zwierząt, który w istocie odpowiadałby progowi, jakim jest liczba trzech zwierząt.

(14)

Aby zapewnić, że dane wykorzystywane na potrzeby systemu bezwnioskowego, o których mowa w art. 21 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 809/2014, są wiarygodne, potencjalnie kwalifikujące się zwierzęta powinny podlegać kontrolom na miejscu. Kary administracyjne określone w art. 31 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 mają zastosowanie w przypadku stwierdzenia niezgodności. Bez uszczerbku dla innych warunków kwalifikowalności, takie potencjalnie kwalifikujące się zwierzęta wciąż uznaje się za kwalifikujące się do płatności, pod warunkiem że niezgodności w zakresie wymogów identyfikacji i rejestracji zostały usunięte nie później niż pierwszego dnia okresu przetrzymania lub nie później niż w terminie określonym przez państwo członkowskie, zgodnie z art. 53 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014. Należy zatem określić w art. 31 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014, że potencjalnie kwalifikujące się zwierzęta, które zidentyfikowano lub zarejestrowano nieprawidłowo, uznaje się za zwierzęta, w odniesieniu do których stwierdzono niezgodności, niezależnie od spełnienia przez nie wymogów kwalifikowalności określonych w art. 53 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014.

(15)

Ponadto art. 31 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 określa metodę obliczania kar administracyjnych w odniesieniu do zwierząt zgłoszonych w ramach systemów pomocy lub środków wsparcia związanych z produkcją zwierzęcą. Metoda ta opiera się na liczbie zwierząt, w odniesieniu do których stwierdzono niezgodności, bez względu na liczbę dni, w czasie których zwierzęta te przebywały w gospodarstwie. W niektórych państwach członkowskich ustanowiono system, w którym pomoc lub wsparcie oblicza się nie tylko w oparciu o liczbę zwierząt, które spełniają kryteria kwalifikowalności, lecz również w oparciu o liczbę dni w gospodarstwie, w czasie których zwierzęta spełniają kryteria kwalifikowalności. Dla zachowania proporcjonalności te państwa członkowskie powinny odpowiednio skorygować swoją metodę, zgodnie z którą oblicza się kary administracyjne.

(16)

Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 21/2004 (11) państwa członkowskie mają ustanowić system identyfikacji i rejestracji owiec i kóz, który obejmuje centralny rejestr lub skomputeryzowaną bazę danych. Należy zatem rozszerzyć zakres art. 34 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 na te gatunki zwierząt.

(17)

Dla zachowania jasności, należy uściślić w art. 43 i 44 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014, że dalsze stosowanie rozporządzeń (WE) nr 1122/2009 i (UE) nr 65/2011 oraz odroczone stosowanie rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 dotyczy również wniosków o wsparcie. Należy również uściślić, że dalsze stosowanie rozporządzeń (WE) nr 1122/2009 i (UE) nr 65/2011 dotyczy wniosków o płatność odnoszących się do roku 2014 i lat wcześniejszych.

(18)

Ponadto należy przewidzieć w art. 43 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014, że w odniesieniu do wniosków o płatność dotyczących wydatków na pomoc techniczną, o których mowa w art. 66 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 (12), poniesionych w roku 2015, w dalszym ciągu mają zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 oraz (UE) nr 65/2011.

(19)

Wreszcie dla zachowania jasności należy zastąpić odniesienia do podstawy prawnej w rozporządzeniu (UE) nr 1306/2013 odniesieniem do art. 28 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 908/2014 (13).

(20)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie delegowane (UE) nr 640/2014.

(21)

Zmiany uściślające przepisy art. 43 i 44 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 powinny, dla zachowania ciągłości, mieć zastosowanie w odniesieniu do lat składania wniosków i okresów premiowych rozpoczynających się w terminie przewidzianym w rozporządzeniu (UE) nr 640/2014,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zmiany w rozporządzeniu delegowanym (UE) nr 640/2014

W rozporządzeniu delegowanym (UE) nr 640/2014 wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 7 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)

skreśla się lit. d);

b)

dodaje się akapit drugi w brzmieniu:

„Przedmiotowy rejestr elektroniczny zawiera wszystkie informacje konieczne do uzupełnienia rezerwy krajowej lub rezerw regionalnych zgodnie z art. 31 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.”;

2)

art. 9 ust. 3 akapit pierwszy lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

liczba drzew na kwalifikujący się hektar nie przekracza maksymalnego zagęszczenia.”;

3)

art. 12 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 12

Odstępstwo od ostatecznego terminu składania dokumentów i przekazywania wyników kontroli

Na zasadzie odstępstwa od art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 (*), jeżeli jeden z wymienionych poniżej terminów przypada w dniu ustawowo wolnym od pracy, w sobotę lub niedzielę, uważa się, że termin ten przypada w pierwszym następnym dniu roboczym:

a)

ostateczny termin składania wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o wsparcie, wniosków o płatność lub innych deklaracji, dokumentów uzupełniających lub umów, lub ostateczny termin wnoszenia poprawek do pojedynczego wniosku lub do wniosku o płatność;

b)

najpóźniejszy możliwy termin w odniesieniu do wniosków złożonych po terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 akapit trzeci, oraz najpóźniejszy możliwy termin w odniesieniu do wniosków beneficjentów o przydział lub zwiększenie wartości uprawnień do płatności, o którym mowa w art. 14 akapit drugi;

c)

najpóźniejszy możliwy termin przekazania beneficjentowi wyników kontroli wstępnych, o którym mowa w art. 11 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 (**);

d)

najpóźniejszy możliwy termin, w którym beneficjent może powiadomić właściwy organ o zmianach wprowadzonych w wyniku tych kontroli wstępnych, o którym mowa w art. 15 ust. 2a rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 809/2014.

Jeżeli jednak najpóźniejszy możliwy termin w odniesieniu do wniosków złożonych po terminie, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. b), przypada w pierwszym następnym dniu roboczym, wówczas uznaje się, że najpóźniejszy możliwy termin przekazania wyników kontroli, o którym mowa w lit. c) tego akapitu, przypada w drugim następnym dniu roboczym.

(*)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określające zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów (Dz.U. L 124 z 8.6.1971, s. 1)."

(**)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. L 227 z 31.7.2014, s. 69).”;"

4)

dodaje się art. 15a w brzmieniu:

„Artykuł 15a

Indywidualny limit lub pułap

Jeżeli w ramach systemu pomocy lub środka wsparcia ma zastosowanie indywidualny limit lub pułap, a obszar lub liczba zwierząt zgłoszone przez beneficjenta przekraczają ten indywidualny limit lub pułap, wówczas odpowiedni zgłoszony obszar lub zgłoszoną liczbę zwierząt dostosowuje się do limitu lub pułapu określonego dla danego beneficjenta.”;

5)

art. 17 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Do celów niniejszej sekcji wyróżnia się odpowiednio następujące grupy upraw:

a)

obszary zgłoszone w celu aktywowania uprawnień do płatności w ramach systemu płatności podstawowej lub w celu uzyskania jednolitej płatności obszarowej;

b)

obszary dające prawo do ubiegania się o płatność redystrybucyjną;

c)

obszary dające prawo do ubiegania się o płatności w ramach systemu dla młodych rolników;

d)

obszary zgłoszone w ramach środków dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją;

e)

każdą grupę obszarów zgłoszonych do celów wszystkich innych systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego, dla których stosuje się inne stawki pomocy lub wsparcia;

f)

obszary zgłoszone w rubryce »inne rodzaje wykorzystywania«.

Do celów akapitu pierwszego lit. e) w odniesieniu do płatności z tytułu obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, w przypadku stosowania degresywnych kwot pomocy uwzględnia się średnią tych kwot w stosunku do odpowiednich obszarów zgłoszonych.”;

6)

art. 19 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.   Jeśli kwota obliczona zgodnie z ust. 1 i 2 nie może być w całości odliczona w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, zgodnie z art. 28 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 908/2014 (***) anuluje się saldo pozostałe do spłaty.

(***)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 908/2014 z dnia 6 sierpnia 2014 r. ustanawiające zasady dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, przepisów dotyczących kontroli, zabezpieczeń i przejrzystości (Dz.U. L 255 z 28.8.2014, s. 59).”;"

7)

dodaje się art. 19a w brzmieniu:

„Artykuł 19a

Kary administracyjne w przypadku zawyżenia deklaracji obszaru w odniesieniu do systemu płatności podstawowej, systemu jednolitej płatności obszarowej, płatności redystrybucyjnej, systemu dla młodych rolników, płatności z tytułu obszarów z ograniczeniami naturalnymi, systemu dla małych gospodarstw, płatności z tytułu obszarów Natura 2000, płatności związanych z ramową dyrektywą wodną oraz płatności z tytułu obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami

1.   Jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów systemów pomocy przewidzianych w tytule III rozdział 1, 2, 4 i 5 oraz tytule V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz środków wsparcia, o których mowa w art. 30 i 31 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18 niniejszego rozporządzenia, pomoc lub wsparcie oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o wartość 1,5 raza większą od stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % zatwierdzonego obszaru lub dwa hektary.

Kara administracyjna nie przekracza 100 % wartości kwot obliczonych w oparciu o zgłoszony obszar.

2.   Jeśli na beneficjenta nie nałożono kary administracyjnej zgodnie z ust. 1 za zawyżenie deklaracji obszaru w odniesieniu do danego systemu pomocy lub środka wsparcia, wówczas karę administracyjną, o której mowa w tym ustępie, zmniejsza się o 50 %, jeżeli różnica pomiędzy obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym nie przekracza 10 % obszaru zatwierdzonego.

3.   Jeżeli beneficjentowi zmniejszono karę administracyjną zgodnie z ust. 2 i ten beneficjent ma zostać ponownie objęty karą administracyjną, o której mowa w niniejszym artykule i w art. 21, w odniesieniu do danego systemu pomocy lub środka wsparcia w kolejnym roku składania wniosków, wówczas płaci on pełną karę administracyjną w odniesieniu do tego kolejnego roku składania wniosków oraz płaci kwotę, o jaką kara administracyjna obliczona zgodnie z ust. 1 została zmniejszona zgodnie z ust. 2.

4.   Jeśli kwota obliczona zgodnie z ust. 1, 2 i 3 nie może być w całości odliczona w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, zgodnie z art. 28 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 908/2014 anuluje się saldo pozostałe do spłaty.”;

8)

art. 21 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   Jeśli kwota nienależnych płatności i kar administracyjnych, o których mowa w ust. 1, nie może być w całości odliczona w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, zgodnie z art. 28 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 908/2014 anuluje się saldo pozostałe do spłaty.”;

9)

w art. 24 wprowadza się następujące zmiany:

a)

dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a.   W przypadku gdy zgodnie z art. 44 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 wymaga się, aby uprawa główna na pozostałych gruntach ornych nie zajmowała więcej niż 75 % pozostałych gruntów ornych, lecz obszar zatwierdzony dla grupy upraw głównych na pozostałych gruntach ornych zajmuje więcej niż 75 %, obszar wykorzystywany do obliczania płatności z tytułu zazielenienia zgodnie z art. 23 niniejszego rozporządzenia zmniejsza się o 50 % powierzchni pozostałych zatwierdzonych gruntów ornych pomnożonej przez współczynnik różnicy.

Współczynnikiem różnicy, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest odsetek obszaru grupy upraw głównych na pozostałych gruntach ornych, który przekracza 75 % zatwierdzonej powierzchni pozostałych gruntów ornych na całkowitym obszarze wymaganym dla innych grup upraw.”;

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.   W przypadku stwierdzenia, że przez trzy lata beneficjent nie spełniał wymogów w zakresie dywersyfikacji upraw, jak określono w niniejszym artykule, obszarem, o który w kolejnych latach zmniejsza się obszar wykorzystywany do obliczania płatności z tytułu zazieleniania zgodnie z ust. 1, 2, 3 i 3a w kolejnych latach, jest całkowita zatwierdzona powierzchnia gruntów ornych pomnożona przez mający zastosowanie współczynnik różnicy.”;

10)

art. 28 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.   Jeśli kwota kar administracyjnych obliczona zgodnie z ust. 1, 2 i 3 nie może być w całości odliczona w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, zgodnie z art. 28 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 908/2014 anuluje się saldo pozostałe do spłaty.”;

11)

w art. 30 wprowadza się następujące zmiany:

a)

dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a.   W przypadku gdy zwierzęta przemieszczono do miejsc innych niż te, o których poinformowano zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. d) rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 809/2014 w okresie ustalonym przez państwo członkowskie, o którym mowa w tej literze, uznaje się je za zatwierdzone, jeżeli te zwierzęta zostały natychmiast zlokalizowane na terenie gospodarstwa w trakcie kontroli na miejscu.”;

b)

ust. 4 akapit pierwszy lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c)

w przypadku gdy stwierdzone niezgodności dotyczą niepoprawnych wpisów do rejestru, paszportów zwierząt lub skomputeryzowanej bazy danych zwierząt, lecz nie mają znaczenia dla celów weryfikacji zgodności z kryteriami kwalifikowalności innymi niż te, o których mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014, w odniesieniu do danego systemu pomocy lub środka wsparcia, przedmiotowe zwierzę uznaje się za niezatwierdzone jedynie w przypadku, gdy takie niepoprawne wpisy wykryto w toku co najmniej dwóch kontroli w ciągu 24 miesięcy. We wszystkich pozostałych przypadkach przedmiotowe zwierzęta uznaje się za niezatwierdzone po pierwszym stwierdzeniu niezgodności.”;

12)

art. 31 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 31

Kary administracyjne w odniesieniu do zwierząt zgłoszonych w ramach systemów pomocy lub środków wsparcia związanych z produkcją zwierzęcą

1.   W przypadku gdy dla wniosków o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy związanej z produkcją zwierzęcą lub wniosków o płatność w ramach środków wsparcia związanych z produkcją zwierzęcą, lub w ramach rodzaju działania objętego danym środkiem wsparcia stwierdzi się różnicę między liczbą zwierząt zgłoszonych a liczbą zwierząt zatwierdzonych zgodnie z art. 30 ust. 3, całkowita kwota pomocy lub wsparcia, do której beneficjent jest uprawniony w ramach tych systemów pomocy lub środków wsparcia, lub rodzaju działania w ramach danego środka wsparcia w danym roku składania wniosków, zmniejszana jest o odsetek ustalany zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu, o ile stwierdzone niezgodności dotyczą nie więcej niż trzech zwierząt.

2.   Jeżeli stwierdzone niezgodności dotyczą więcej niż trzech zwierząt, całkowita kwota pomocy lub wsparcia, do której beneficjent jest uprawniony w ramach systemów pomocy lub środków wsparcia, lub rodzaju działania w ramach danego środka wsparcia, o których mowa w ust. 1, w danym roku składania wniosków zostaje zmniejszona o:

a)

odsetek ustalony zgodnie z ust. 3, jeżeli nie przekracza on 10 %;

b)

dwukrotność odsetka ustalanego zgodnie z ust. 3, jeżeli jest on większy niż 10 %, ale mniejszy niż 20 %.

Jeżeli odsetek ustalony zgodnie z ust. 3 przekracza 20 %, za dany rok składania wniosków nie przyznaje się pomocy lub wsparcia, do których beneficjent byłby uprawniony zgodnie z art. 30 ust. 3 w ramach systemu pomocy lub środka wsparcia lub rodzaju działania w ramach danego środka wsparcia.

Jeżeli odsetek ustalony zgodnie z ust. 3 przekracza 50 %, za dany rok składania wniosków nie przyznaje się pomocy lub wsparcia, do których beneficjent byłby uprawniony zgodnie z art. 30 ust. 3 w ramach systemu pomocy lub środka wsparcia lub rodzaju działania w ramach danego środka wsparcia. Ponadto beneficjent podlega dodatkowej karze równej kwocie odpowiadającej różnicy między liczbą zwierząt zgłoszonych a liczbą zwierząt zatwierdzonych zgodnie z art. 30 ust. 3. Jeśli kwota nie może być w całości odliczona w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, zgodnie z art. 28 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 908/2014 anuluje się saldo pozostałe do spłaty.

W przypadku gatunków innych niż te, o których mowa w art. 30 ust. 4 i 5 niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie mogą określić liczbę zwierząt inną niż próg trzech zwierząt przewidziany w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu. Przy określaniu tej liczby państwa członkowskie zapewniają, że jest ona w istocie równoważna progowi trzech zwierząt, uwzględniając między innymi duże jednostki przeliczeniowe inwentarza lub kwotę przyznawanej pomocy lub wsparcia.

3.   W celu ustalenia odsetków, o których mowa w ust. 1 i 2, liczbę zwierząt zgłoszonych w ramach systemu pomocy lub środka wsparcia związanych z produkcją zwierzęcą lub rodzaju działania, co do której stwierdzono niezgodności, dzieli się przez liczbę zwierząt zatwierdzonych na potrzeby tego systemu pomocy lub środka wsparcia, lub rodzaju działania w ramach danego środka wsparcia dla wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność, lub rodzaju działania w ramach danego środka wsparcia na dany rok składania wniosków.

Dla celów niniejszego ustępu, jeśli państwo członkowskie korzysta z systemu bezwnioskowego zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 809/2014, potencjalnie kwalifikujące się zwierzęta, które nie zostały prawidłowo zidentyfikowane lub zarejestrowane w systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, uznaje się za zwierzęta, w odniesieniu do których stwierdzono niezgodności, niezależnie od spełnienia przez nie wymogów kwalifikowalności określonych w art. 53 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014.

4.   Jeżeli przy obliczaniu całkowitej kwoty pomocy lub wsparcia, do której uprawniony jest beneficjent w ramach systemu pomocy lub środka wsparcia, lub rodzaju działania w ramach danego środka wsparcia na dany rok składania wniosku, uwzględnia się liczbę dni, w ciągu których zwierzęta spełniające kryteria kwalifikowalności przebywają na terenie gospodarstwa, wówczas przy obliczaniu liczby zwierząt, w odniesieniu do których stwierdzono niezgodności, o których mowa w ust. 1 i 2, również uwzględnia się liczbę dni, w ciągu których te zwierzęta przebywały na terenie gospodarstwa.

W przypadku potencjalnie kwalifikujących się zwierząt, o których mowa w ust. 3 akapit drugi, przy obliczaniu liczby zwierząt, w odniesieniu do których stwierdzono niezgodności, uwzględnia się liczbę dni, w ciągu których te zwierzęta mogły kwalifikować się do objęcia pomocą lub wsparciem.”;

13)

art. 34 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 34

Zmiany i dostosowania wpisów w skomputeryzowanej bazie danych zwierząt

W odniesieniu do zgłoszonych zwierząt art. 15 stosuje się do błędów i opuszczeń w odniesieniu do wpisów do skomputeryzowanej bazy danych zwierząt dokonanych od momentu złożenia wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność.”;

14)

art. 35 ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7.   Jeśli cofnięcia i kary administracyjne, o których mowa w ust. 1, 2, 4, 5 i 6, nie mogą być w całości odliczone w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, zgodnie z art. 28 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 908/2014 anuluje się saldo pozostałe do spłaty.”;

15)

art. 43 akapit drugi lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

wniosków o płatność i wniosków o wsparcie złożonych w odniesieniu do roku 2014 i lat wcześniejszych oraz wniosków o płatność złożonych w odniesieniu do roku 2015 zgodnie z art. 66 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005; oraz”;

16)

art. 44 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o wsparcie lub wniosków o płatność dotyczących lat składania wniosków lub okresów premiowych rozpoczynających się od dnia 1 stycznia 2015 r.”.

Artykuł 2

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o wsparcie lub wniosków o płatność dotyczących lat składania wniosków lub okresów premiowych rozpoczynających się od dnia 1 stycznia 2016 r.

Jednak art. 1 ust. 15 i 16 stosuje się do wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o wsparcie lub wniosków o płatność dotyczących lat składania wniosków lub okresów premiowych rozpoczynających się od dnia 1 stycznia 2015 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 4 maja 2016 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549.

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. L 181 z 20.6.2014, s. 48).

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej i uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 608).

(4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. L 227 z 31.7.2014, s. 69).

(5)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określające zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów (Dz.U. L 124 z 8.6.1971, s. 1).

(6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. L 316 z 2.12.2009, s. 65).

(7)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. L 25 z 28.1.2011, s. 8).

(8)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 487).

(9)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (Dz.U. L 181 z 20.6.2014, s. 1).

(10)  Rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania mięsa wołowego i produktów z mięsa wołowego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 (Dz.U. L 204 z 11.8.2000, s. 1).

(11)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG (Dz.U. L 5 z 9.1.2004, s. 8).

(12)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 277 z 21.10.2005, s. 1).

(13)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 908/2014 z dnia 6 sierpnia 2014 r. ustanawiające zasady dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, przepisów dotyczących kontroli, zabezpieczeń i przejrzystości (Dz.U. L 255 z 28.8.2014, s. 59).


19.8.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 225/50


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2016/1394

z dnia 16 sierpnia 2016 r.

zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (1), w szczególności jego art. 58 ust. 1 lit. a)–c), art. 59 ust. 1, 2 i 5 oraz art. 62 ust. 2 lit. b),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Art. 19a ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 (2) ustanawia zasady stosowania obniżonych kar administracyjnych w przypadku zawyżenia deklaracji obszaru w ramach systemu pomocy obszarowej lub środka wsparcia, w przypadku, gdy beneficjent nie był dotychczas karany w ramach tego systemu pomocy obszarowej lub tego środka wsparcia. Zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami oraz aby zapobiegać nadużyciom systemu i zachęcić do składania poprawnych deklaracji w przyszłości, pozostająca kwota należności powinna zostać zwrócona, jeśli beneficjent ma zostać ponownie objęty karą administracyjną, o której mowa w art. 19a lub 21 wspomnianego rozporządzenia, w odniesieniu do danego systemu pomocy obszarowej lub środka wsparcia w kolejnym roku składania wniosków. Należy zatem określić szczególny wskaźnik kontroli w ramach działań następczych w odniesieniu do tego przepisu.

(2)

Należy uściślić, że do celów kontroli na miejscu, o których mowa w art. 50 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 (3), kwoty zaliczek i płatności okresowych należy zaliczać na poczet wynoszącego 5 % minimalnego wskaźnika kontroli odnoszącego się do kontroli na miejscu. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 50 ust. 1 akapit drugi tego rozporządzenia.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 809/2014.

(4)

Komitet ds. Płatności Bezpośrednich i Komitet ds. Rozwoju Obszarów Wiejskich nie dostarczyły opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zmiany w rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 809/2014

W rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 809/2014 wprowadza się następujące zmiany:

1)

dodaje się art. 33a w brzmieniu:

„Artykuł 33a

Wskaźnik dodatkowych kontroli w przypadku kontroli na miejscu przeprowadzanych jako działanie następcze u beneficjentów, o których mowa w art. 19a ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014

1.   Beneficjenci systemu pomocy obszarowej lub środka wsparcia, których objęto obniżoną karą administracyjną zgodnie z art. 19a ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 z powodu wykrytego w wyniku kontroli na miejscu zawyżenia deklaracji, zostają poddani powtórnej kontroli na miejscu w odniesieniu do tego systemu pomocy obszarowej lub środka wsparcia w kolejnym roku składania wniosków.

2.   Powtórna kontrolna na miejscu, o której mowa w ust. 1, nie jest konieczna, jeżeli zidentyfikowane zawyżenie deklaracji doprowadziło do aktualizacji odpowiedniej działki referencyjnej w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 w roku ustalenia.”;

2)

art. 50 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Jeżeli dla danej operacji podlegającej kontroli na miejscu przyznano zaliczkę lub płatności okresowe, płatności te wlicza się w wydatki objęte kontrolami na miejscu, o których mowa w akapicie pierwszym.”.

Artykuł 2

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o wsparcie lub wniosków o płatność dotyczących lat składania wniosków lub okresów premiowych rozpoczynających się od dnia 1 stycznia 2016 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 16 sierpnia 2016 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549.

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. L 181 z 20.6.2014, s. 48).

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. L 227 z 31.7.2014, s. 69).


19.8.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 225/52


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2016/1395

z dnia 18 sierpnia 2016 r.

nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wyprodukowanych przez Buckinghan Shoe Mfg Co., Ltd., Buildyet Shoes Mfg., DongGuan Elegant Top Shoes Co. Ltd, Dongguan Stella Footwear Co Ltd, Dongguan Taiway Sports Goods Limited, Foshan City Nanhai Qun Rui Footwear Co., Jianle Footwear Industrial, Sihui Kingo Rubber Shoes Factory, Synfort Shoes Co. Ltd., Taicang Kotoni Shoes Co. Ltd., Wei Hao Shoe Co. Ltd., Wei Hua Shoe Co. Ltd., Win Profile Industries Ltd oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”), w szczególności jego art. 266,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 i 14,

a także mając na uwadze, co następuje:

A.   PROCEDURA

(1)

W dniu 23 marca 2006 r. Komisja przyjęła rozporządzenie (WE) nr 553/2006 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami („obuwie”) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”) i Wietnamu („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) (2).

(2)

Rozporządzeniem (WE) nr 1472/2006 (3) Rada nałożyła ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami, pochodzącego z Wietnamu i ChRL, wynoszące 9,7–16,5 %, na okres dwóch lat („rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006” lub „sporne rozporządzenie”).

(3)

Rozporządzeniem (WE) nr 388/2008 (4) Rada rozszerzyła ostateczne środki antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z ChRL na przywóz ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau.

(4)

W następstwie przeglądu wygaśnięcia rozpoczętego w dniu 3 października 2008 r. (5) Rada rozporządzeniem (UE) nr 1294/2009 (6) przedłużyła okres obowiązywania środków antydumpingowych o 15 miesięcy, tj. do dnia 31 marca 2011 r., kiedy to nastąpiło wygaśnięcie środków („rozporządzenie (UE) nr 1294/2009”).

(5)

Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd i Risen Footwear (HK) Co Ltd, a także Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd („wnioskodawcy”) zaskarżyli sporne rozporządzenie do Sądu Pierwszej Instancji (obecnie: Sąd). Wyrokami z dnia 4 marca 2010 r. w sprawie T-401/06 Brosmann Footwear (HK) i in. przeciwko Radzie, Zb.Orz. 2010, s. II-671 oraz z dnia 4 marca 2010 r. w sprawach połączonych T-407/06 i T-408/06 Zhejiang Aokang Shoes i Wenzhou Taima Shoes przeciwko Radzie, Zb.Orz. 2010, s. II-747 Sąd odrzucił te zaskarżenia.

(6)

Wnioskodawcy odwołali się od przedmiotowych wyroków. Wyrokami z dnia 2 lutego 2012 r. w sprawie C-249/10 P Brosmann et al oraz z dnia 15 listopada 2012 r. w sprawie C-247/10P Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd. („wyroki w sprawach Brosmann i Aokang”) Trybunał Sprawiedliwości unieważnił te wyroki. Trybunał uznał, że Sąd naruszył prawo w zakresie, w jakim twierdził, że Komisja nie ma obowiązku rozpatrywać wniosków o traktowanie na zasadach rynkowych („MET”) na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego złożonych przez przedsiębiorców nieujętych w próbie (pkt 36 wyroku w sprawie C-249/10 P oraz pkt 29 i 32 wyroku w sprawie C-247/10P).

(7)

Trybunał Sprawiedliwości wydał następnie swój wyrok w tej sprawie. W wyroku stwierdził, że: „[…] Komisja powinna była zbadać przedstawione jej uzasadnione wnioski złożone przez strony wnoszące odwołanie na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego celem uzyskania MET w ramach postępowania antydumpingowego, [o którym] mowa w spornym rozporządzeniu. Następnie należy stwierdzić, iż nie jest wykluczone, że takie badanie doprowadziłoby do nałożenia na nie ostatecznego cła antydumpingowego w stawce innej niż mająca do nich zastosowanie na mocy art. 1 ust. 3 spornego rozporządzenia, która wynosi 16,5 %. Z tego ostatniego przepisu wynika bowiem, że na jedynego przedsiębiorcę chińskiego ujętego w próbie, który uzyskał MET, zostało nałożone ostateczne cło antydumpingowe w stawce 9,7 %. Tymczasem zgodnie z pkt 38 niniejszego wyroku, gdyby Komisja stwierdziła, że warunki gospodarki rynkowej przeważały także w odniesieniu do wnoszących odwołanie, należałoby ich również objąć – w przypadku niemożności obliczenia indywidualnego marginesu dumpingu – stawką w wysokości 9,7 %” (pkt 42 wyroku w sprawie C-249/10P i pkt 36 wyroku w sprawie C-247/10 P).

(8)

W związku z tym Trybunał stwierdził nieważność spornego rozporządzenia w zakresie, w jakim odnosi się ono do wnioskodawców.

(9)

W październiku 2013 r. Komisja w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (7) ogłosiła, iż postanowiła wznowić postępowanie antydumpingowe na tym etapie, na którym wystąpiła niezgodność z prawem, oraz zbadać, czy w okresie od 1 kwietnia 2004 r. do 31 marca 2005 r. w odniesieniu do wnioskodawców panowały warunki gospodarki rynkowej, i wezwała zainteresowane strony do zgłoszenia się.

(10)

W marcu 2014 r. Rada, decyzją wykonawczą Rady 2014/149/UE (8), odrzuciła wniosek Komisji w sprawie przyjęcia rozporządzenia wykonawczego Rady nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wyprodukowanych przez Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co Ltd i Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd i zakończyła postępowania odnoszące się do tych producentów. Rada uznała, że importerzy, którzy nabyli obuwie od wspomnianych producentów eksportujących i którym odnośne cła zostały zwrócone przez właściwe organy krajowe na podstawie art. 236 rozporządzenia (EWG) nr 2913/1992 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (9) („Wspólnotowy kodeks celny”), posiadali uzasadnione oczekiwania na podstawie art. 1 ust. 4 zaskarżonego rozporządzenia, na mocy którego przepisy Wspólnotowego kodeksu celnego, a w szczególności jego art. 221, miały zastosowanie do poboru ceł.

(11)

Trzech importerów produktu objętego postępowaniem, C&J Clark International Ltd. („Clark”), Puma SE („Puma”) i Timberland Europe B.V. („Timberland”) („importerzy objęci postępowaniem”) zakwestionowało środki antydumpingowe względem przywozu niektórych rodzajów obuwia z Chin i Wietnamu, powołując się na orzecznictwo przywołane w motywach 5–7 przed ich właściwymi sądami krajowymi, które skierowały sprawy do Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

(12)

W sprawach połączonych C-659/13 C & J Clark International Limited oraz C-34/14 Puma SE Trybunał Sprawiedliwości uznał rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 i (UE) nr 1294/2009 za nieważne w zakresie, w jakim Komisja Europejska nie zbadała wniosków dotyczących MET i indywidualnego traktowania („IT”) przedłożonych przez producentów eksportujących w ChRL i Wietnamie, którzy nie zostali objęci próbą („wyroki”), wbrew wymogom ustanowionym w art. 2 ust. 7 lit. b) oraz art. 9 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (10).

(13)

Odnośnie do trzeciej sprawy C-571/14, Timberland Europe B.V. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst, kantoor Rotterdam Rijnmond, Trybunał Sprawiedliwości w dniu 11 kwietnia 2016 r. podjął decyzję o wykreśleniu sprawy z rejestru na wniosek sądu krajowego.

(14)

Artykuł 266 TFUE zobowiązuje instytucje do podjęcia niezbędnych działań zapewniających zgodność z wyrokami Trybunału. W przypadku stwierdzenia nieważności aktu przyjętego przez instytucje w kontekście procedury administracyjnej, takiej jak antydumping, zgodność z wyrokiem Trybunału oznacza zastąpienie unieważnionego aktu nowym aktem, w którym wyeliminowana zostanie niezgodność z prawem wskazana przez Trybunał (11).

(15)

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału procedura zastąpienia unieważnionego aktu może zostać wznowiona dokładnie od etapu, na którym pojawiła się niezgodność z prawem (12). Oznacza to w szczególności, że w sytuacji, w której stwierdza się nieważność aktu kończącego procedurę administracyjną, unieważnienie to niekoniecznie wpływa na akty przygotowawcze, takie jak wszczęcie postępowania antydumpingowego. W sytuacji, w której stwierdza się nieważność rozporządzenia nakładającego ostateczne środki antydumpingowe, oznacza to, że w następstwie unieważnienia postępowanie antydumpingowe jest nadal otwarte, ponieważ akt kończący postępowanie antydumpingowe zniknął z unijnego porządku prawnego (13), z wyjątkiem sytuacji, w której niezgodność z prawem pojawiła się na etapie wszczęcia postępowania.

(16)

Pomijając fakt, że instytucje nie zbadały wniosków o MET lub IT przedłożonych przez producentów eksportujących w ChRL i Wietnamie, którzy nie zostali objęci próbą, wszystkie inne ustalenia zawarte w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1472/2006 i (UE) nr 1294/2009 zachowują ważność.

(17)

W omawianym przypadku niezgodność z prawem pojawiła się po wszczęciu postępowania. Komisja postanowiła zatem wznowić obecne postępowanie antydumpingowe, które po wyrokach Sądu nadal było otwarte dokładnie na etapie pojawienia się niezgodności z prawem, i zbadać, czy w odniesieniu do producentów eksportujących objętych postępowaniem w okresie od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r. panowały warunki gospodarki rynkowej, tj. w trakcie okresu objętego pierwotnym dochodzeniem, które doprowadziło do nałożenia ceł ostatecznych, o których mowa w motywach 1 i 2 („dochodzenie pierwotne”). Komisja zbadała również, czy w danym przypadku producenci eksportujący objęci postępowaniem kwalifikowali się do objęcia IT zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego w jego postaci przed wejściem w życie rozporządzenia (UE) nr 765/2012 (14) („rozporządzenie podstawowe przed wprowadzeniem do niego zmian”) (15).

(18)

W pierwszym rzędzie w odniesieniu do przywozu produktów przedsiębiorstw Clark i Puma z ChRL Komisja oceniła wszystkie wnioski o MET i IT złożone przez nieobjętych próbą odpowiednich producentów eksportujących, którzy złożyli takie wnioski w pierwotnym dochodzeniu.

(19)

W przypadku przywozu produktów przedsiębiorstwa Timberland z ChRL w sprawie C-571/14 zidentyfikowano dwóch dostawców w ChRL. Jeden z tych dostawców, Zhongshan POU Yuen, został objęty próbą w dochodzeniu pierwotnym, a zatem w pierwotnym dochodzeniu nie doszło do żadnej niezgodności z prawem w odniesieniu do tego dostawcy. Drugi dostawca, General Shoes Limited, został niepoprawnie zidentyfikowany jako dostawca chiński, podczas gdy przedsiębiorstwo to miało siedzibę w Wietnamie. Jak wspomniano w motywie 150 poniżej, zostało to później zakwestionowane przez Federację Europejskiej Branży Sprzętu Sportowego („FESI”), która stwierdziła, że General Shoes Ltd jest w rzeczywistości dostawcą chińskim.

(20)

Obecnie Komisja prowadzi również ocenę wniosków o MET i IT odpowiednich producentów eksportujących nieobjętych próbą, którzy złożyli takie wnioski w pierwotnym dochodzeniu, w odniesieniu do przywozu produktów przedsiębiorstw Puma, Clark i Timberland z Wietnamu. Dochodzenie to jest nadal w toku.

B.   WYKONANIE WYROKÓW TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI W SPRAWACH POŁĄCZONYCH C-659/13 I C-34/14 W ODNIESIENIU DO PRZYWOZU Z CHRL

(21)

Komisja ma możliwość skorygowania tych aspektów spornego rozporządzenia, które doprowadziły do jego unieważnienia, pozostawiając niezmienionymi te części oceny, na które wyrok nie ma wpływu (16).

(22)

Niniejsze rozporządzenie ma na celu skorygowanie aspektów spornego rozporządzenia, co do których stwierdzono niezgodność z rozporządzeniem podstawowym i które w konsekwencji doprowadziły do stwierdzenia nieważności w odniesieniu do niektórych producentów eksportujących z ChRL.

(23)

Wszelkie pozostałe ustalenia poczynione w spornym rozporządzeniu, które nie zostały unieważnione przez Trybunał Sprawiedliwości, zachowują ważność i zostają niniejszym włączone do niniejszego rozporządzenia.

(24)

W związku z powyższym treść kolejnych motywów zostaje ograniczona do zakresu nowej oceny niezbędnej w celu zapewnienia zgodności z wyrokami.

(25)

Komisja zbadała, czy w okresie od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r. MET i IT miały zastosowanie w odniesieniu do chińskich producentów eksportujących przedsiębiorstw Clark i Puma, którzy przedłożyli wniosek o MET lub IT w przedmiotowym dochodzeniu. Celem tego badania jest ustalenie, w jakim stopniu dwaj importerzy objęci postępowaniem są uprawieni do otrzymania zwrotu uiszczonego cła antydumpingowego w związku z cłami antydumpingowymi uiszczonymi w odniesieniu do przywozu pochodzącego od ich chińskich dostawców, którzy złożyli wnioski o MET lub IT.

(26)

Jeżeli badanie wykaże, że chińskiemu producentowi eksportującemu, którego wywóz objęty był cłem antydumpingowym uiszczonym przez jednego z importerów objętych postępowaniem, należało przyznać MET, zwrot cła byłby ograniczony do kwoty odpowiadającej różnicy między zapłaconą stawką celną, wynoszącą 16,5 %, a cłem nałożonym na jedyne przedsiębiorstwo eksportujące objęte próbą, któremu przyznano MET, tj. Golden Step, w wysokości 9,7 %.

(27)

Jeżeli badanie wykaże, że chińskiemu producentowi eksportującemu, któremu odmówiono przyznania MET, ale którego wywóz był objęty cłem antydumpingowym uiszczonym przez jednego z importerów objętych postępowaniem, należało przyznać IT, do producenta eksportującego objętego postępowaniem musiałaby zostać przypisana indywidualna stawka celna, a zwrot cła byłby ograniczony do kwoty odpowiadającej różnicy między cłem zapłaconym oraz indywidualnym cłem obliczonym dla producenta eksportującego objętego postępowaniem, jeżeli takie cło istnieje.

(28)

I odwrotnie, jeżeli analiza takich wniosków o MET i IT wykaże, że należy je odrzucić, przyznanie prawa do zwrotu ceł antydumpingowych nie będzie możliwe.

(29)

Jak wyjaśniono w motywie 12, Trybunał Sprawiedliwości unieważnił sporne rozporządzenie oraz rozporządzenie (UE) nr 1294/2009 między innymi w odniesieniu do wywozu niektórych rodzajów obuwia wyprodukowanych przez trzynastu chińskich producentów eksportujących, tj. Buckinghan Shoe Mfg Co., Ltd., Buildyet Shoes Mfg., DongGuan Elegant Top Shoes Co. Ltd, Dongguan Stella Footwear Co Ltd, Dongguan Taiway Sports Goods Limited, Foshan City Nanhai Qun Rui Footwear Co., Jianle Footwear Industrial, Sihui Kingo Rubber Shoes Factory, Synfort Shoes Co. Ltd., Taicang Kotoni Shoes Co. Ltd., Wei Hao Shoe Co. Ltd., Wei Hua Shoe Co. Ltd., Win Profile Industries Ltd („producenci eksportujący objęci postępowaniem”), do Unii i przywożonych przez przedsiębiorstwa Clark i Puma w zakresie, w jakim Komisja nie zbadała wniosków o MET i IT złożonych, między innymi, przez producentów eksportujących z ChRL.

(30)

Z tego względu Komisja zbadała w pierwszej kolejności wnioski o MET i IT złożone przez tych trzynastu producentów eksportujących w celu ustalenia stawki celnej mającej zastosowanie do ich wywozu. W badaniu wykazano, że przedstawione informacje były niewystarczające, aby wykazać, że producenci eksportujący objęci postępowaniem działali w warunkach gospodarki rynkowej lub że kwalifikowali się oni do objęcia indywidualnym traktowaniem (zob. motyw 32 i następne w celu zapoznania się ze szczegółowymi wyjaśnieniami).

1.   Ocena wniosków o MET

(31)

Koniecznie należy zauważyć, że ciężar dowodu leży po stronie producenta składającego wniosek o MET na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego. W tym celu w art. 2 ust. 7 lit. c) akapit pierwszy przewidziano, że wniosek złożony przez takiego producenta musi zawierać wystarczające dowody, jak określono w tym przepisie, że producent działa w warunkach gospodarki rynkowej. Instytucje UE nie są tym samym obarczone obowiązkiem udowadniania, że producent nie spełnia przesłanek przewidzianych dla korzystania z tego statusu. Wręcz przeciwnie, zadaniem instytucji UE jest natomiast dokonanie oceny, czy dowody dostarczone przez producenta objętego postępowaniem są wystarczające do wykazania, że spełniono kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego konieczne do przyznania producentowi MET, a zadaniem sądownictwa UE jest kontrola, czy ocena ta nie jest obarczona oczywistym błędem (pkt 32 wyroku w sprawie C-249/10 P i pkt 24 wyroku w sprawie C-247/10 P).

(32)

Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, aby producent eksportujący mógł uzyskać MET, musi on spełnić wszystkie pięć kryteriów wymienionych w przedmiotowym artykule. Zatem Komisja uznała, że brak spełnienia nawet jednego z kryteriów jest podstawą odrzucenia wniosku o MET.

(33)

Żaden z producentów eksportujących objętych postępowaniem nie był w stanie wykazać, że spełnia kryteria 1 (decyzje gospodarcze) i 3 (środki trwałe i „przejście”). Dokładniej rzecz ujmując, w odniesieniu do kryterium 1 żaden z producentów eksportujących objętych postępowaniem nie dostarczył istotnych i pełnych informacji (np. dowodów dotyczących struktury i kapitału spółki, danych dotyczących sprzedaży krajowej, dowodów dotyczących wynagrodzenia pracowników itd.), mających na celu wykazanie, że jego decyzje gospodarcze są podejmowane zgodnie z wymogami rynku, bez istotnej ingerencji państwa. Co się tyczy kryterium 3, żaden z producentów eksportujących objętych postępowaniem nie dostarczył istotnych i pełnych informacji (np. dowodów dotyczących aktywów będących własnością spółki oraz prawa do użytkowania gruntów) w celu wykazania braku zakłóceń wynikających z przejścia od nierynkowego systemu gospodarki.

(34)

Ponadto, co się tyczy kryterium 2 (rachunkowość), cztery przedsiębiorstwa (przedsiębiorstwa A, I, K, M) nie spełniły tego kryterium, ponieważ nie przedstawiły pełnego zestawu podstawowej dokumentacji księgowej.

(35)

W przypadku pozostałych dziewięciu przedsiębiorstw (przedsiębiorstwa B, C, D, E, F, G, H, J, L) kryterium 2 (rachunkowość) nie zostało poddane ocenie ze względów wskazanych w motywie 32.

(36)

Z tych samych powodów określonych w motywie 22 nie dokonano oceny spełnienia przez producentów eksportujących objętych postępowaniem kryteriów 4 (prawo upadłościowe i prawo własności) i 5 (przeliczanie kursów walutowych).

(37)

Na podstawie powyższych ustaleń Komisja uznała, że należy odmówić przyznania MET każdemu z trzynastu chińskich producentów eksportujących objętych postępowaniem, i odpowiednio poinformowała o tym fakcie producentów eksportujących objętych postępowaniem, prosząc ich o przedstawienie uwag. Nie otrzymano uwag od żadnego z trzynastu chińskich producentów eksportujących objętych postępowaniem.

(38)

Uznano zatem, że żaden z trzynastu chińskich producentów eksportujących objętych postępowaniem nie spełnił wszystkich warunków określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, i w związku z tym odmówiono przyznania MET wszystkim producentom.

(39)

Należy przypomnieć orzeczenie Trybunału, w którym stwierdził on, że jeżeli instytucje UE ustaliły, iż w odniesieniu do producentów eksportujących objętych postępowaniem panują warunki gospodarki rynkowej, powinni oni byli korzystać z tej samej stawki, co przedsiębiorstwo ujęte w próbie, któremu przyznano MET (17).

(40)

Skoro jednak odmówiono przyznania MET wszystkim producentom eksportującym objętym postępowaniem w wyniku ustaleń w trakcie wznowionego dochodzenia, żaden z tych producentów nie powinien korzystać z indywidualnej stawki celnej dotyczącej przedsiębiorstwa ujętego w próbie, któremu przyznano MET.

2.   Ocena wniosków o IT

(41)

Artykuł 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przed wprowadzeniem do niego zmian stanowi, że w przypadkach, gdy mają zastosowanie przepisy art. 2 ust. 7 lit. a) tego rozporządzenia, należy jednak ustalić indywidualne stawki celne dla eksporterów, którzy są w stanie wykazać spełnienie wszystkich kryteriów określonych w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przed wprowadzeniem do niego zmian.

(42)

Jak wspomniano w motywie 31, należy zauważyć, że ciężar dowodu leży po stronie producenta składającego wniosek o IT na podstawie art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przed wprowadzeniem do niego zmian. W tym celu w art. 9 ust. 5 akapit pierwszy przewidziano, że złożony wniosek musi zostać odpowiednio uzasadniony. Instytucje UE nie są tym samym obarczone obowiązkiem udowadniania, że producent nie spełnia przesłanek przewidzianych dla korzystania z tego statusu. Wręcz przeciwnie, zadaniem instytucji unijnych jest ocenienie, czy dowody dostarczone przez producenta objętego postępowaniem są wystarczające do wykazania, że kryteria określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przed jego zmianą są spełnione, by móc przyznać temu producentowi IT.

(43)

Zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przed jego zmianą, by otrzymać IT, eksporterzy powinni wykazać, na podstawie właściwie uzasadnionego wniosku, że spełnili wszystkie pięć kryteriów wymienionych w tym artykule.

(44)

Zatem Komisja uznała, że brak spełnienia nawet jednego z kryteriów jest podstawą odrzucenia wniosku o IT.

(45)

Te pięć kryteriów stanowi, co następuje:

a)

w przypadku przedsiębiorstw będących całkowicie lub częściowo własnością spółek zagranicznych lub spółek „joint venture” eksporterzy mają swobodę wycofywania do kraju kapitału i zysków;

b)

ceny eksportowe i wywożone ilości oraz warunki sprzedaży są swobodnie ustalane;

c)

większość udziałów znajduje się w posiadaniu osób prywatnych. Urzędnicy państwowi znajdujący się w zarządzie lub zajmujący kluczowe stanowiska kierownicze są w mniejszości lub należy wykazać, że spółka jest wystarczająco niezależna od interwencji państwa;

d)

przeliczanie walut odbywa się po kursie rynkowym; oraz

e)

interwencja państwa nie pozwala na obejście środków, jeżeli indywidualni eksporterzy korzystają z różnych stawek celnych.

(46)

Trzynastu producentów eksportujących objętych próbą, którzy wystąpili o MET, wystąpiło również z wnioskiem o przyznanie IT w przypadku nieprzyznania im MET.

(47)

Większość producentów eksportujących objętych postępowaniem (przedsiębiorstwa A, B, C, D, E, G, H, I, J, K, L, M) nie było w stanie wykazać, że spełnia kryterium 2 (sprzedaż eksportowa i ustalane swobodnie ceny). Dokładniej rzecz ujmując, w przypadku niektórych producentów eksportujących (przedsiębiorstwa E, G, H, J, K, L) statut przewiduje ograniczenie produkcji, a zatem nie wykazali oni, że decyzje gospodarcze, takie jak wielkość wywozu, są podejmowane w odpowiedzi na sygnały rynkowe odzwierciedlające podaż i popyt. Inni (przedsiębiorstwa A, B, M) nie prowadzili sprzedaży na rynku krajowym i nie dostarczyli dalszych wyjaśnień, zatem nie wykazali oni, że nie wystąpiła interwencja państwa. Pozostali producenci eksportujący (przedsiębiorstwa C, D, I) nie dostarczyli istotnej i pełnej dokumentacji i w związku z tym nie wykazali, że kryterium 2 zostało spełnione.

(48)

W odniesieniu do kryterium 3 (Przedsiębiorstwo – kluczowe stanowiska kierownicze i udziały – wystarczająco niezależne od interwencji państwa) dziesięciu chińskich producentów eksportujących (przedsiębiorstwa B, E, F, G, H, I, J, K, L, M) nie przedstawiło istotnej i pełnej dokumentacji (w szczególności dotyczącej sposobu, w jaki spółka nabyła aktywa, właściciela aktywów i praw do użytkowania gruntów itp.), a zatem nie wykazało, że nie doszło do ingerencji państwa, a więc nie udowodniło spełnienia tego kryterium.

(49)

Ponadto jeden producent eksportujący (przedsiębiorstwo C) nie spełnił kryterium 1 (Repatriacja kapitału), ponieważ w toku dochodzenia wykazano ograniczenia w repatriacji kapitału spowodowane ingerencją państwa. Ponadto ten sam producent eksportujący (przedsiębiorstwo C) nie udowodnił, że spełnia kryterium 5 (Brak ingerencji ze strony państwa umożliwiającej obejście środków), jako że nie przekazał żadnych informacji dotyczących dwóch powiązanych przedsiębiorstw handlowych z siedzibą w Chinach i w związku z tym wystąpił brak istotnej dokumentacji niezbędnej do wykazania, że kryterium to zostało spełnione.

(50)

Uznano zatem, że żaden z trzynastu chińskich producentów eksportujących objętych postępowaniem nie spełnił wszystkich warunków określonych w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przed wprowadzeniem do niego zmian i w związku z tym odmówiono przyznania MET i IT wszystkim tym producentom.

(51)

Należy zatem nałożyć na tych producentów eksportujących na okres stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 rezydualne cło antydumpingowe mające zastosowanie do ChRL. Wspomniane rozporządzenie obowiązywało początkowo w okresie od dnia 7 października 2006 r. do dnia 7 października 2008 r. W następstwie wszczęcia przeglądu wygaśnięcia przedłużono ten okres od dnia 30 grudnia 2009 r. do dnia 31 marca 2011 r. Niezgodność z prawem wskazana w wyrokach polega na braku określenia przez instytucje UE, czy produkty wyprodukowane przez producentów eksportujących objętych postępowaniem powinny być objęte cłem rezydualnym, indywidualną stawką celną czy cłem obowiązującym w stosunku do przedsiębiorstwa ujętego w próbie, któremu przyznano MET.

(52)

W oparciu o niezgodność z prawem wskazaną przez Trybunał nie istnieje żadna podstawa prawna do całkowitego wyłączenia produktów produkowanych przez producentów eksportujących objętych postępowaniem z obowiązku płacenia jakiegokolwiek cła antydumpingowego. W ramach nowego aktu eliminującego niezgodność z prawem wskazaną przez Trybunał należy zatem dokonać ponownej oceny wyłącznie stosowanej stawki cła antydumpingowego, a nie samych środków.

(53)

Ponieważ uznano, że w stosunku do producentów eksportujących objętych postępowaniem cło rezydualne należy nałożyć ponownie w stawce o tej samej wysokości, w jakiej pierwotnie nałożono je na mocy spornego rozporządzenia i rozporządzenia (UE) nr 1294/2009, wprowadzenie zmian w rozporządzeniu (WE) nr 388/2008 nie jest konieczne. Rozporządzenie to nadal obowiązuje.

C.   UWAGI OD ZAINTERESOWANYCH STRON PO UJAWNIENIU USTALEŃ

(54)

Powyższe ustalenia i wnioski zostały przekazane zainteresowanym stronom, którym wyznaczono termin do przedstawienia uwag. FESI, reprezentująca importerów, w tym przedsiębiorstwa Puma, Timberland i Clark, inny importer oraz jeden producent eksportujący, którego wniosek o MET/IT nie został objęty aktualnymi środkami wykonania, zgłosili się i przedstawili uwagi.

Domniemane nieprawidłowości w procedurze

(55)

FESI i jeden importer stwierdzili, że w ramach aktualnych środków wykonania odnotowano szereg błędów proceduralnych. Zwrócili oni uwagę na fakt, że wnioski o MET złożone przez chińskich producentów eksportujących objętych postępowaniem zostały już przeanalizowane i przedstawione przed wydaniem wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 C & J Clark International Limited i C-34/14 Puma SE, tj. w dniu 3 grudnia 2015 r., jak również na zamiar Komisji, by ponownie nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na przywóz obuwia w wysokości 16,5 %. Oceny te można zatem uznać za przeprowadzone bez podstaw prawnych i uprzedzające spodziewane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości.

(56)

Komisja nie zgadza się z powyższym stwierdzeniem, gdyż przygotowała ona jedynie wykonanie ewentualnego przyszłego wyroku. Takie przygotowanie służyło zapewnieniu dobrej administracji z następujących powodów: Po pierwsze, bezsporne jest, że Komisja powinna była rozpatrzeć wnioski o MET/IT. Jedyną kwestią do rozstrzygnięcia w toczących się wówczas postępowaniach przed Trybunałem było to, czy importer niepowiązany, taki jak Clark, Puma i Timberland, może się powoływać na tę niezgodność z prawem. Na skutek tego wyboru między dwiema możliwościami „tak” i „nie” Komisja mogła wyjątkowo dobrze przygotować się na wypadek negatywnego wyroku w tej sprawie. Po drugie, sprawne wykonanie było niezbędne w celu umożliwienia krajowym organom celnym szybkiego rozpatrzenia nierozstrzygniętych wniosków o zwrot oraz zagwarantowania wszystkim podmiotom pewności prawa. Jakikolwiek wpływ na wyrok Trybunału został wykluczony, gdyż wyrok ten dotyczył innego przedmiotu (a mianowicie tego, czy importerzy mogą powoływać się na przysługujące producentom eksportującym prawo do oceny ich wniosków o MET/IT).

(57)

Strony stwierdziły ponadto, że zawiadomienie dotyczące wykonania wyroku w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 C&J Clark International Limited i Puma SE, opublikowane w dniu 17 marca 2016 r. (18), nie mogło naprawić powyższych uchybień proceduralnych, ponieważ nie dało zainteresowanym stronom rzeczywistej możliwości skorzystania z prawa do obrony.

(58)

Ponadto kilka stron stwierdziło, że powinny były otrzymać dostęp do całości akt pierwotnego dochodzenia oraz że nazwy odpowiednich producentów eksportujących nie powinny były zostać zanonimizowane w ujawnionych dokumentach.

(59)

Podsumowując, strony te utrzymywały, że w wyniku powyższych błędów proceduralnych Komisja naruszyła podstawowe ramy prawne UE, a zatem nadużyła władzy.

(60)

Inna strona podała w wątpliwość związek między ujawnieniem wspomnianym w motywie 55 i najnowszym ujawnieniem wysłanym dnia 20 maja 2016 r. oraz zwróciła się z wnioskiem o udzielenie wyjaśnień w tej kwestii.

(61)

Zawiadomienie dotyczące wykonania wyroku opublikowano w celu zwiększenia przejrzystości, zgodnie z polityką Komisji w zakresie przejrzystości w dochodzeniach w sprawie ochrony handlu oraz na wniosek urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające, po odbyciu spotkania wyjaśniającego z jedną ze stron podnoszącą tę kwestię. Komisja nadal uważa, że publikacja zawiadomienia nie była, ściśle rzecz biorąc, konieczna pod względem prawnym. W każdym razie, nawet gdyby była ona konieczna, co nie miało miejsca, do zapewnienia sprawiedliwości proceduralnej i prawa do bycia wysłuchanym, wymogi te zostały spełnione przez publikację zawiadomienia oraz zapewnienie wszystkim zainteresowanym stronom możliwości przedstawienia swoich uwag.

(62)

Przyznano dostęp do całości akt pierwotnego dochodzenia, chociaż Komisja nie sądzi, aby jakiekolwiek inne informacje poza wnioskami o MET/IT złożonymi przez producentów eksportujących objętych postępowaniem mogły mieć znaczenie dla niniejszego postępowania. Anonimizacja nazw producentów eksportujących jest niezbędna, aby zagwarantować, że ich poufne dane handlowe są chronione; strony importujące były jednak na żądanie informowane o tym, od których importerów dokonywali oni przywozu.

(63)

Drugie ujawnienie było konieczne, ponieważ obecnie rozporządzenie obejmuje również wnioski o IT, które pierwotnie nie były oceniane.

(64)

Z tych względów jakiekolwiek zarzuty dotyczące uchybień proceduralnych należy oddalić.

Podstawa prawna wznowienia postępowania antydumpingowego

(65)

Kilka zainteresowanych stron stwierdziło, że brak było podstawy prawnej do aktualnego wykonania. W szczególności stwierdzili oni, że art. 266 TFUE nie ma zastosowania, jako że ostateczne środki na przywóz obuwia wygasły w dniu 31 marca 2011 r. i że w związku z tym nie zachodzą dalsze skutki wynikające z niezgodności z prawem tych środków. Strony argumentowały, że art. 266 TFUE nie ma na celu korygowania z mocą wsteczną niezgodności z prawem wygaśniętych środków. Stanowisko to wzmacniają postanowienia art. 263 i 265 TFUE, które ustalają terminy wnoszenia skarg przeciw nielegalnym działaniom instytucji UE i zaniechaniu przez nie działania. Obecne podejście nie ma żadnych precedensów, a Komisja nie przedstawiła żadnego uzasadnienia ani wcześniejszego orzecznictwa na poparcie jej wykładni art. 266 TFUE.

(66)

Strony stwierdziły ponadto, że w tym przypadku dochodzenie nie może zostać podjęte dokładnie na tym etapie, na którym wystąpiła niezgodność z prawem na podstawie art. 266 TFUE, ponieważ Trybunał nie ograniczył się do stwierdzenia braku uzasadnienia, lecz niezgodność z prawem dotyczyła głównych przepisów prawnych rozporządzenia podstawowego dotyczących całości oceny dumpingu chińskich producentów eksportujących objętych postępowaniem.

(67)

Strony stwierdziły ponadto, że korygowanie z mocą wsteczną wygasłych środków narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. Stwierdziły one, że po pierwsze strony uzyskały pewność, że środki te wygasły z dniem 31 marca 2011 r. i że ze względu na czas, jaki upłynął od pierwotnego dochodzenia, strony miały prawo do uzasadnionego oczekiwania, że pierwotne dochodzenie nie zostanie wznowione ani ponownie otwarte. Po drugie, sam fakt, że podczas pierwotnego dochodzenia wniosków o MET nie zbadano w terminie 3 miesięcy, dał chińskim producentom eksportującym pewność prawną, że ich wnioski o MET nie zostaną poddane przeglądowi. Podsumowując, strony utrzymywały, że ze względu na długie terminy, wznowienie dochodzenia naruszyło ogólną zasadę przedawnienia mającą zastosowanie we wszystkich kontekstach prawnych.

(68)

Kilka zainteresowanych stron stwierdziło, że ani art. 266 TFUE, ani rozporządzenie podstawowe nie pozwalają na ponowne nałożenie, z mocą wsteczną, ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 16,5 % na przywóz dokonywany przez chińskich producentów eksportujących objętych postępowaniem.

(69)

Jeżeli chodzi o uwagę, że odnośne środki wygasły w dniu 31 marca 2011 r., Komisja nie dostrzega, dlaczego wygaśnięcie środka miałoby jakiekolwiek znaczenie w odniesieniu do możliwości przyjęcia przez Komisję nowego aktu, by zastąpić akt unieważniony. Wyrok stwierdzający nieważność pierwotnego aktu ponownie otwiera, zgodnie z orzecznictwem, postępowanie administracyjne, które może zostać wznowione dokładnie na etapie, na którym wystąpiła niezgodność z prawem.

(70)

Postępowania antydumpingowe pozostają zatem nadal otwarte na skutek stwierdzenia nieważności aktu kończącego postępowania. Komisja ma obowiązek zakończenia tych postępowań, ponieważ w rozporządzeniu podstawowym przewidziano, że dochodzenie należy zakończyć aktem wydanym przez Komisję.

(71)

W odniesieniu do uwagi dotyczącej mocy wstecznej, opartej na art. 13 rozporządzenia podstawowego i art. 10 porozumienia antydumpingowego WTO („ADA”) w art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, którego treść jest odzwierciedleniem treści art. 10 ust. 1 ADA, określono, że środki tymczasowe i ostateczne cła antydumpingowe stosuje się wyłącznie do produktów wprowadzonych do swobodnego obrotu po wejściu w życie decyzji podjętej na mocy odpowiednio art. 7 ust. 1 lub art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W omawianym przypadku odnośne cła antydumpingowe stosuje się wyłącznie do produktów wprowadzonych do swobodnego obrotu po wejściu w życie rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i spornego rozporządzenia (w sprawie ceł ostatecznych) przyjętych na podstawie odpowiednio art. 7 ust. 1 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Moc wsteczna w rozumieniu art. 10 ust. 1 rozporządzenia podstawowego odnosi się jednak wyłącznie do sytuacji, w której towary zostały wprowadzone do swobodnego obrotu przed wprowadzeniem środków, jak wynika z samego brzmienia tego przepisu, a także z wyjątku określonego w art. 10 ust. 4 rozporządzenia podstawowego (19).

(72)

Komisja zauważa również, że w niniejszym przypadku nie występuje moc wsteczna ani naruszenie zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań.

(73)

Jeśli chodzi o moc wsteczną, w orzecznictwie Trybunału przy ocenie, czy środki są stosowane z mocą wsteczną, istnieje rozróżnienie między zastosowaniem nowej zasady do sytuacji, która stała się ostateczna (zwanej także istniejącą lub ostatecznie ukształtowaną sytuacją prawną) (20), oraz do sytuacji, która rozpoczęła się przed wejściem w życie nowej zasady, ale która nie jest jeszcze ostateczna (zwanej także sytuacją tymczasową) (21).

(74)

W omawianym przypadku sytuacja związana z przywozem produktów objętych postępowaniem, która miała miejsce w trakcie okresu stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006, nie stała się jeszcze ostateczna, ponieważ w wyniku stwierdzenia nieważności spornego rozporządzenia, cło antydumpingowe mające zastosowanie do tych produktów nie zostało jeszcze ostatecznie ustalone. Jednocześnie importerzy obuwia zostali uprzedzeni, że cło takie może zostać nałożone poprzez publikację zawiadomienia o wszczęciu postępowania i rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Zgodnie z obowiązującym orzecznictwem sądów UE podmioty nie mogą mieć uzasadnionych oczekiwań aż do przyjęcia przez instytucje aktu kończącego procedurę administracyjną, który staje się aktem ostatecznym (22).

(75)

W niniejszym rozporządzeniu ustala się natychmiastowe zastosowanie w odniesieniu do przyszłych skutków trwającej obecnie sytuacji: cła na przywóz obuwia zostały pobrane przez krajowe organy celne. Na skutek wniosków o zwrot, których nie rozpatrzono jeszcze w sposób ostateczny, stanowią one trwającą sytuację. W niniejszym rozporządzeniu określa się stawkę celną mającą zastosowanie do tych przywozów, a zatem reguluje ono przyszłe skutki trwającej obecnie sytuacji.

(76)

Nawet gdyby zachodziła moc wsteczna w rozumieniu prawa unijnego, co nie ma tu miejsca, taka moc wsteczna byłaby w każdym razie uzasadniona z następujących względów:

(77)

Przepisy prawa materialnego Unii można zastosować do sytuacji zaistniałych przed ich wejściem w życie w stopniu, w jakim z ich treści, celów lub systematyki wyraźnie wynika, że należy im przypisać taki skutek (23). W szczególności w wyroku w sprawie C-337/88 Società agricola fattoria alimentare (SAFA) stwierdzono, że: „[c]hociaż zasada pewności prawa z reguły wyklucza, by środek wspólnotowy wszedł w życie w pewnym momencie poprzedzającym jego publikację, to w wyjątkowych przypadkach może być inaczej, jeżeli wymaga tego cel, jaki ma być osiągnięty, i jeżeli odbywa się to z należytym poszanowaniem uzasadnionego oczekiwania zainteresowanych osób” (24).

(78)

W omawianym przypadku celem jest zgodność z obowiązkiem Komisji wynikającym z art. 266 TFUE. Ponieważ Trybunał ustalił jedynie niezgodność z prawem w odniesieniu do określenia stawki celnej mającej zastosowanie, a nie w odniesieniu do samego nałożenia środków (tj. w odniesieniu do ustalenia dumpingu, szkody i interesu UE), producenci eksportujący objęci postępowaniem nie powinni byli oczekiwać z uzasadnionych powodów, że nie zostaną nałożone żadne ostateczne środki antydumpingowe. W związku z tym nałożenie tych środków, nawet gdyby działało z mocą wsteczną, co nie miało miejsca, nie może zostać uznane za naruszające uzasadnione oczekiwanie.

(79)

Ponadto, jeżeli chodzi o ochronę pewności prawa i uzasadnione oczekiwanie, należy po pierwsze zauważyć, że zgodnie z orzecznictwem importerzy nie mogą występować o ochronę pewności prawa i uzasadnione oczekiwanie w przypadku, gdy zostali powiadomieni o zmianie mającej nastąpić w polityce handlowej UE (25). W omawianym przypadku powiadomiono importerów o istnieniu ryzyka, że produkty produkowane przez producentów eksportujących objętych postępowaniem mogą zostać objęte cłem antydumpingowym, poprzez publikację w Dzienniku Urzędowym zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, które nadal stanowią część porządku prawnego UE. Producenci eksportujący objęci postępowaniem nie mogli w związku z tym polegać na zasadach prawa Unii dotyczących ochrony pewności prawa i uzasadnionego oczekiwania.

(80)

Wręcz przeciwnie, podmioty gospodarcze miały w chwili przywozu obuwia pełną świadomość, że przywozy te były objęte cłem. Wzięły one to cło pod uwagę przy ustalaniu ceny sprzedaży i ocenie ryzyka gospodarczego. W związku z tym nie nabyły one pewności prawa ani uzasadnionych oczekiwań, że przywozy te są zwolnione z cła, a cła przerzucały zazwyczaj na swoich klientów. Dlatego też w interesie Unii jest obecnie określenie mającej zastosowanie stawki celnej, a nie przysporzenie importerom objętym postępowaniem nieoczekiwanego zysku, który mógłby ich wzbogacić bez uzasadnionej przyczyny.

(81)

Nie ma więc miejsca ani naruszenie zasad przedawnienia, pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań, ani przepisów rozporządzenia podstawowego i ADA.

(82)

W odniesieniu do uwagi związanej z tym, że rozstrzygnięcie w sprawie MET musiało zostać zakończone w ciągu trzech miesięcy od wszczęcia postępowania, należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem art. 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi rozporządzenia podstawowego nie zawiera żadnego wskazania odnoszącego się do konsekwencji niedotrzymania przez Komisję terminu trzech miesięcy. W związku z tym Sąd uważa, że podjęcie decyzji dotyczącej MET na późniejszym etapie nie ma wpływu na ważność rozporządzenia nakładającego ostateczne środki, dopóki wnioskodawcy nie wykazali, że gdyby Komisja nie przekroczyła terminu trzech miesięcy, Rada mogłaby przyjąć inne rozporządzenie, bardziej korzystne dla ich interesów niż sporne rozporządzenie (26). Sąd ponadto uznał, że instytucje mogą zmieniać ocenę dotyczącą MET do momentu przyjęcia środków ostatecznych (27).

(83)

Wyroki w sprawach Brosmann i Aokang nie wpłynęły na zmianę wyżej wymienionego orzecznictwa. W wyrokach w sprawach Brosmann i Aokang, Trybunał powołuje się na obowiązek Komisji polegający na przeprowadzeniu oceny w ciągu trzech miesięcy w celu wykazania, że obowiązek tej oceny istnieje niezależnie od tego, czy Komisja stosuje metodę kontroli wyrywkowej, czy nie. Trybunał sam nie orzeka w kwestii dotyczącej tego, jakie konsekwencje prawne ma zakończenie oceny w sprawie MET przez Komisję na późniejszym etapie dochodzenia. Trybunał stwierdza jedynie, że instytucje nie mogły całkowicie ignorować wniosków o MET, ale musiały dokonać ich oceny najpóźniej w momencie nakładania środków ostatecznych. Wyroki te potwierdzają orzecznictwo cytowane w poprzednim motywie.

(84)

W omawianym przypadku producenci eksportujący objęci postępowaniem nie wykazali, że gdyby Komisja przeprowadziła ocenę w sprawie MET w ciągu trzech miesięcy od wszczęcia postępowania antydumpingowego w 2005 r., Rada mogła przyjąć inne rozporządzenie, bardziej korzystne dla ich interesów niż sporne rozporządzenie. Zarzut dotyczący przedawnienia oceny wniosków o MET zostaje zatem odrzucony.

(85)

Po drugie, twierdzono, że ponieważ niezgodność z prawem pojawiła się na etapie oceny w sprawie MET, Komisja powinna była wznowić postępowanie w momencie poprzedzającym nałożenie środków tymczasowych.

(86)

W tym względzie Komisja zauważa, że środki tymczasowe nie są niezbędnym etapem postępowania, lecz odrębnym aktem prawnym, który traci skutek wraz z przyjęciem środków ostatecznych (28). Jedynym istotnym etapem proceduralnym przed przyjęciem środków ostatecznych jest wszczęcie postępowania. Argument ten jest zatem bezskuteczny.

(87)

Niektóre strony, powołując się na wyrok Sądu w sprawie T-2/95 IPS przeciwko Radzie, wskazały na formalną różnicę między „dochodzeniem” i „postępowaniem” i stwierdziły, że gdy postępowanie zostało zakończone, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, nie może ono zostać wznowione.

(88)

Komisja nie dostrzega istotnej różnicy pomiędzy terminami „dochodzenie” i „postępowanie”. Są one stosowane wymiennie w rozporządzeniu podstawowym oraz w orzecznictwie. W każdym razie wyrok w sprawie T-2/95 należy interpretować w świetle wyroku w postępowaniu odwoławczym w tej sprawie.

(89)

Kilka stron stwierdziło również, że art. 266 TFUE nie zezwala na częściowe wykonanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości, a w obecnej sprawie na odwrócenie ciężaru dowodu. Stwierdzili oni w związku z tym, że Komisja błędnie oceniła jedynie wnioski o MET/IT tych producentów eksportujących, którzy byli dostawcami importerów, którzy złożyli wnioski o zwrot należności. Strony te oparły swój zarzut na założeniu, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 C&J Clark International Limited oraz C-34/14 Puma SE wywiera skutki erga omnes i że nie można wykluczyć, że wyniki bieżącej oceny wniosków o MET/IT mają również wpływ na cło rezydualne mające zastosowanie do wszystkich chińskich producentów eksportujących. W związku z tym strony te stwierdziły, że Komisja powinna była dokonać oceny wszystkich wniosków o MET/IT, które zostały złożone w trakcie pierwotnego dochodzenia.

(90)

Ponadto strony te nie zgodziły się, że ciężar dowodu spoczywa na producencie chcącym złożyć wniosek o MET/IT, argumentując, że ze względu na fakt złożenia wniosków o MET/IT w pierwotnym dochodzeniu, od 2005 r. na producentach nie spoczywa już ciężar dowodu. Nie zgodziły się one także z tym, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 C & J Clark International Limited oraz C-34/14 Puma SE może zostać wykonany jedynie poprzez ocenę wniosków o MET/IT złożonych przez producentów eksportujących nieobjętych próbą, ponieważ Trybunał nie stwierdził wyraźnie, że unieważnienie jest faktycznie ograniczone do tego aspektu.

(91)

Komisja uważa, że wykonanie wyroku jest konieczne jedynie w przypadku tych producentów eksportujących, dla których nie wszystkie transakcje przywozowe stały się ostateczne. Po upływie trzyletniego terminu przedawnienia przewidzianego we Wspólnotowym kodeksie celnym przedmiotowe cło faktycznie stało się ostateczne, co potwierdzono w wyrokach. Wyklucza się jakikolwiek wpływ na cło rezydualne, ponieważ wniosek o MET/IT dla przedsiębiorstw objętych próbą został oceniony, a fakt przyznania MET/IT jednemu z przedsiębiorstw nieobjętych próbą nie wpływa na stawkę cła rezydualnego.

(92)

Ciężar dowodu nie ogranicza się do złożenia wniosku. Dotyczy on treści wniosku, w którym należy wykazać, że wszystkie warunki MET/IT zostały spełnione.

(93)

Jedyna niezgodność z prawem wskazana w wyrokach polega na braku oceny wniosków o MET/IT.

Podstawa prawna ponownego nałożenia ceł

(94)

Kilka zainteresowanych stron stwierdziło, że Komisja nie powinna była stosować dwóch różnych systemów prawnych, tj. rozporządzenia podstawowego, przed wprowadzeniem do niego zmian, do oceny wniosków o IT producentów eksportujących z jednej strony oraz obowiązującego obecnie rozporządzenia podstawowego z drugiej strony, które zawiera zmiany wprowadzone rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1168/2012 (29) wprowadzającym procedurę komitetową w dziedzinie, między innymi, ochrony handlu i w związku z tym delegującym podejmowanie decyzji na Komisję.

(95)

Strony podkreśliły również, że art. 266 TFUE nie przewiduje nakładania ceł antydumpingowych z mocą wsteczną, co potwierdzałby również wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-459/98P IPS przeciwko Radzie oraz rozporządzenie Rady (WE) 1515/2001 w sprawie środków, które Wspólnota może podjąć po przyjęciu przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO sprawozdania dotyczącego zagadnień antydumpingowych i antysubsydyjnych (30). Stwierdziły one, że Komisja nie podała żadnego uzasadnionego wyjaśnienia dla odejścia od zasady niedziałania prawa wstecz, w związku z czym naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań.

(96)

Jedna z zainteresowanych stron stwierdziła, że wszelkie wprowadzenie środków będzie w każdym wypadku bezprzedmiotowe z uwagi na wygaśnięcie terminu przedawnienia określonego w art. 103 Wspólnotowego kodeksu celnego. Pobór ceł antydumpingowych stanowiłby tym samym naruszenie zasady dobrej administracji i art. 21 rozporządzenia podstawowego oraz stanowiłby nadużycie władzy.

(97)

Kilka stron stwierdziło także, że ponowne nałożenie ostatecznych środków antydumpingowych na przywóz dokonywany przez chińskich producentów eksportujących objętych aktualnymi środkami wykonania stanowi (i) przejaw dyskryminacji importerów objętych aktualnymi środkami wykonania w porównaniu z importerami, których dotyczy wykonanie wyroków w sprawach Brosmann i Aokang, którym zwrócono cła zapłacone od przywozu obuwia od pięciu producentów eksportujących, których dotyczyły te wyroki, a także (ii) przejaw dyskryminacji producentów eksportujących objętych aktualnymi środkami wykonania w porównaniu z pięcioma producentami eksportującymi, których dotyczy wykonanie wyroków w sprawach Brosmann i Aokang, na których nie nałożono żadnego cła w następstwie decyzji wykonawczej Rady z dnia 18 marca 2014 r. odrzucającej wniosek w sprawie rozporządzenia wykonawczego nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wyprodukowanych przez Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co Ltd i Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd (31).

(98)

Stwierdzono, że dyskryminacja ta wynika z braku jednolitej interpretacji i stosowania prawa UE, co narusza podstawowe prawo do skutecznej ochrony sądowej.

(99)

W odniesieniu do rzekomego stosowania różnych systemów prawnych, Komisja uważa, że wynika to z różnic w przepisach przejściowych zawartych w trzech rozporządzeniach zmieniających rozporządzenie podstawowe.

(100)

Po pierwsze, rozporządzenie (UE) nr 765/2012 (tzw. „zmiana dotycząca elementów złącznych” dotycząca IT) przewiduje w art. 2, że „[n]iniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich dochodzeń wszczętych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia”. Ponieważ obecne dochodzenie zostało wszczęte przed tą datą, zmiany wprowadzone tym rozporządzeniem do rozporządzenia podstawowego nie mają zastosowania w niniejszym przypadku.

(101)

Po drugie, rozporządzenie (UE) nr 1168/2012 (tzw. „zmiana dotycząca Brosmanna” dotycząca MET) przewiduje w art. 2, że „[n]iniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich nowych dochodzeń oraz do wszystkich dochodzeń będących w toku w dniu 15 grudnia 2012 r.”. Gdyby zatem Komisja przyjęła restrykcyjne podejście, ocena wniosków o MET złożonych przez przedsiębiorstwa nieobjęte próbą nie byłaby już nawet konieczna, gdyż utraciły one prawo do oceny MET dnia 15 grudnia 2012 r. Komisja uważa jednak, że takie traktowanie byłoby trudne do pogodzenia z jej obowiązkiem wykonania wyroków. Rozporządzenie (UE) nr 1168/2012 również nie wydaje się wprowadzać całkowitego zakazu oceny nieobjętych próbą wniosków o MET, ponieważ dopuszcza ono takie badanie w przypadku indywidualnego traktowania. To odstępstwo to może być analogicznie zastosowane w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę alternatywne rozwiązanie, Komisja uważa, że zastosowanie rozporządzenia (UE) nr 1168/2012 do niniejszego przypadku dałoby taki sam wynik, ponieważ wszystkie wnioski o MET zostałyby automatycznie odrzucone, bez konieczności przeprowadzania oceny.

(102)

Po trzecie, w odniesieniu do procedury komitetowej, art. 3 rozporządzenia (UE) nr 37/2014 przewiduje, że Rada zachowuje uprawnienia w zakresie aktów, jeżeli Komisja przyjęła akt, wszczęto konsultacje lub Komisja przyjęła wniosek. W niniejszym przypadku nie podjęto żadnych tego rodzaju działań w odniesieniu do wykonania wyroku przed wejściem w życie tego rozporządzenia.

(103)

W odniesieniu do nałożenia z mocą wsteczną ostatecznych ceł antydumpingowych, zob. rozważania przedstawione powyżej w motywach 73–81, gdzie zarzuty te zostały już szeroko omówione.

(104)

Jeśli chodzi o dyskryminację, Komisja zauważa, że producenci eksportujący i niektórzy importerzy, których dotyczy niniejsze rozporządzenie, korzystają z ochrony sądowej w sądach Unii przeciw niniejszemu rozporządzeniu. Inni importerzy korzystają z takiej ochrony za pośrednictwem sądów krajowych, które sądzą według ogólnego prawa unijnego.

(105)

Zarzut dyskryminacji jest równie bezzasadny. Importerzy, którzy dokonywali przywozu towarów wyprodukowanych przez przedsiębiorstwo Brosmann i pozostałych czterech producentów eksportujących, są w innej sytuacji faktycznej i prawnej, ponieważ ich producenci eksportujący postanowili zaskarżyć sporne rozporządzenie i otrzymali zwrot swoich ceł, tak więc byli oni chronieni na podstawie art. 221 ust. 3 Wspólnotowego kodeksu celnego. Inni nie wnieśli takiego pozwu ani nie uzyskali zwrotu. Komisja rozpoczyna przygotowywanie wykonania w odniesieniu do chińskich producentów eksportujących przedsiębiorstw Clarks, Puma i Timberland. Wszyscy inni producenci eksportujący nieobjęci próbą z ChRL i z Wietnamu oraz ich importerzy będą traktowani w ten sam sposób na późniejszym etapie zgodnie z procedurą określoną w niniejszym rozporządzeniu.

(106)

Te same zainteresowane strony stwierdziły również, że art. 14 rozporządzenia podstawowego nie może stanowić podstawy prawnej do ingerowania w stosowanie art. 236 Wspólnotowego kodeksu celnego, oraz że art. 236 Wspólnotowego kodeksu celnego jest niezależny od wszelkich decyzji podjętych na mocy rozporządzenia podstawowego bądź zobowiązań Komisji wynikających z art. 266 TFUE.

(107)

W tym kontekście stwierdzono, iż stosowanie art. 236 Wspólnotowego kodeksu celnego należy do wyłącznej kompetencji krajowych organów celnych, na mocy którego organy te są zobowiązane do zwrotu zapłaconych należności celnych, które nie były prawnie należne. Zainteresowane strony argumentowały, że art. 236 Wspólnotowego kodeksu celnego nie może podlegać art. 14 rozporządzenia podstawowego lub być drugorzędny w stosunku do niego, gdyż oba akty stanowią prawo wtórne i żaden z nich nie jest nadrzędny w stosunku do drugiego. Ponadto zakres art. 14 rozporządzenia podstawowego obejmuje szczególne przepisy, które dotyczą dochodzeń i procedur prowadzonych na mocy rozporządzenia podstawowego, i nie ma zastosowania do innych instrumentów prawnych, takich jak Wspólnotowy kodeks celny.

(108)

Komisja zauważa, że Wspólnotowy kodeks celny nie ma automatycznie zastosowania do nakładania ceł antydumpingowych, a jedynie poprzez odniesienie w rozporządzeniu nakładającym cła antydumpingowe. Zgodnie z art. 14 rozporządzenia podstawowego, Komisja może podjąć decyzję o niestosowaniu niektórych przepisów tego kodeksu i w zamian stworzyć specjalne zasady. Ponieważ Wspólnotowy kodeks celny ma zastosowanie jedynie na podstawie odesłania w rozporządzeniach wykonawczych Rady i Komisji, nie ma on – w porównaniu z art. 14 rozporządzenia podstawowego – tej samej rangi w hierarchii norm, ale jest mu podporządkowany i może zostać uznany za niemający zastosowania lub mający zastosowanie w inny sposób.

Odpowiednie uzasadnienie przyczyn

(109)

Wyżej wymienione zainteresowane strony stwierdziły, że Komisja, z naruszeniem art. 296 TFUE, nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia przyczyn oraz nie wskazała podstawy prawnej, w oparciu o którą ponownie nałożono cła z mocą wsteczną i w związku z tym importerom objętym aktualnymi środkami wykonania odmówiono zwrotu ceł.

(110)

Brak odpowiedniego uzasadnienia dotyczył w szczególności (i) braku podstawy prawnej do ponownego otwarcia dochodzenia oraz nieopublikowania odpowiedniego zawiadomienia o takim ponownym otwarciu; (ii) jedynie częściowego wykonania wyroku Sądu poprzez przeprowadzenie oceny wniosków o MET/IT tylko tych producentów eksportujących, w przypadku których wnioski o zwrot zostały przedłożone przez importerów; (iii) odstępstwa od zasady niedziałania wstecz ceł antydumpingowych; (iv) zastosowania rozporządzenia podstawowego, przed wprowadzeniem do niego zmian w dniu 6 września 2012 r., do oceny wniosków o IT producentów eksportujących, z jednej strony oraz obowiązującego obecnie rozporządzenia podstawowego, zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 1168/2012 w odniesieniu do obowiązujących procedur decyzyjnych, z drugiej strony oraz v) braku odpowiedzi na argumenty prawne przedstawione w dniu 15 grudnia 2015 r. przez strony po dokonanym przez Komisję ujawnieniu dotyczącym oceny wniosków o MET złożonych przez chińskich producentów eksportujących.

(111)

Jeśli chodzi o brak podstawy prawej do ponownego otwarcia dochodzenia, Komisja przypomina orzecznictwo przytoczone powyżej w motywie 15, na mocy którego może ona wznowić dochodzenie dokładnie w na tym etapie, na którym wystąpiła niezgodność z prawem. A to miało to miejsce po wszczęciu postępowania. Komisja nie jest prawnie zobowiązana do publikowania zawiadomienia, by ponownie wszcząć, wznowić lub ponownie otworzyć postępowanie lub dochodzenie. Jest to raczej automatyczny skutek wyroku, który instytucje muszą wówczas wykonać.

(112)

Zgodnie z orzecznictwem zgodność z prawem rozporządzenia antydumpingowego należy oceniać w świetle celu normy prawa unijnego, a nie praktyki decyzyjnej, nawet jeżeli taka praktyka istnieje (co nie ma miejsca w niniejszej sprawie) (32). Fakt, że Komisja w przeszłości kierowała się być może w niektórych przypadkach odmienną praktyką, nie może zatem pociągać za sobą uzasadnionych oczekiwań. Jest to tym bardziej słuszne, że wcześniejsza praktyka, o której mowa, nie odpowiada faktycznym i prawnym okolicznościom niniejszej sprawy i różnice można wytłumaczyć faktycznymi i prawnymi różnicami w stosunku do niniejszej sprawy.

(113)

Różnice te są następujące: Niezgodność z prawem stwierdzona przez Trybunał nie dotyczy ustaleń w zakresie dumpingu, szkody i interesu UE, a tym samym zasady nakładania cła, lecz jedynie dokładnej stawki celnej. Poprzednie unieważnienia, do których odnosiły się zainteresowane strony, dotyczyły natomiast ustaleń w zakresie dumpingu, szkody i interesu UE. Instytucje uznały zatem przyjęcie nowych środków na przyszłość za bardziej odpowiednie.

(114)

W szczególności w niniejszej sprawie nie było w żadnym razie konieczności pozyskiwania od zainteresowanych stron dodatkowych informacji. Wręcz przeciwnie, Komisja musiała ocenić informacje, które zostały jej przedstawione, ale nie zostały ocenione przed przyjęciem rozporządzenia (WE) nr 1472/2006. W każdym razie wcześniejsza praktyka w innych przypadkach nie stanowi konkretnego i bezwarunkowego zapewnienia w odniesieniu do niniejszej sprawy.

(115)

Ponadto wszystkie strony, przeciwko którym skierowane jest postępowanie, tj. producenci eksportujący objęci postępowaniem, jak również strony w toczących się przed sądami sprawach oraz stowarzyszenie reprezentujące jedną z tych stron, zostały poinformowane o ujawnieniu istotnych faktów, na podstawie których Komisja zamierza przyjąć niniejszą ocenę w sprawie MET. W związku z tym ich prawa do obrony są zachowane. W tym względzie należy zauważyć w szczególności, że importerom niepowiązanym nie przysługuje w ramach postępowania antydumpingowego prawo do obrony, ponieważ postępowania te nie są skierowane przeciwko nim (33).

(116)

Jeśli chodzi o częściowe wykonanie wyroków, czy i w jakim zakresie instytucje muszą wykonywać wyrok, zależy od treści danego wyroku. W szczególności rozstrzygnięcie kwestii, czy możliwe jest potwierdzenie nałożenia ceł na przywóz, który nastąpił przed wydaniem wyroku, zależy od tego, czy niezgodność z prawem wskazana w wyroku dotyczy ustalenia dumpingu wyrządzającego szkodę jako takiego, czy też tylko obliczenia dokładnej stawki celnej. W tej ostatniej sytuacji, która może mieć miejsce w niniejszym przypadku, brak jest uzasadnienia dla zwrotu wszystkich ceł. Zamiast tego wystarczy określić właściwą stawkę celną oraz dokonać zwrotu ewentualnej różnicy (zwiększenie stawki celnej byłoby natomiast niemożliwe, gdyż kwota będąca zwiększeniem stanowiłaby nałożenie cła z mocą wsteczną).

(117)

Dotychczasowe unieważnienia, na które powołują się zainteresowane strony, dotyczyły stwierdzenia dumpingu, szkody i interesu Unii (czy to w odniesieniu do ustalenia faktów, w odniesieniu do oceny faktów, czy w odniesieniu do prawa do obrony).

(118)

Unieważnienia te były częściowe lub całkowite.

(119)

Sądy Unii stosują technikę częściowego unieważnienia, jeżeli na podstawie faktów wynikających z akt sprawy są one w stanie same stwierdzić, że instytucje powinny były przyznać pewną korektę lub powinny były zastosować inną metodę w odniesieniu do określonego obliczenia, co doprowadziłoby do nałożenia niższego cła (ale nie poddały w wątpliwość stwierdzenia dumpingu, szkody i interesu Unii). Cło (niższe) nadal obowiązuje zarówno w okresie poprzedzającym unieważnienie, jak i w okresie po unieważnieniu (34). W celu dostosowania się do wyroku, instytucje dokonują nowego obliczenia cła i zmieniają odpowiednio rozporządzenie nakładające cło w odniesieniu do przeszłości oraz przyszłości. Zobowiązują ponadto krajowe organy celne do zwrotu różnicy, w przypadku gdy wnioski o zwrot zostały złożone w stosownym terminie (35).

(120)

Sądy Unii dokonują całkowitego unieważnienia, jeżeli na podstawie faktów wynikających z akt sprawy nie są one w stanie same stwierdzić, czy instytucje słusznie czy niesłusznie założyły istnienie dumpingu, szkody i interesu Unii, ponieważ instytucje musiały przeprowadzić ponownie część swojego dochodzenia. Ponieważ sądy Unii nie są kompetentne do przeprowadzania dochodzenia zamiast Komisji, unieważniły rozporządzenia nakładające cła ostateczne całkowicie. W rezultacie istnienie trzech przesłanek koniecznych do nałożenia środków instytucje stwierdziły w sposób prawomocny dopiero po wyroku unieważniającym cła. Nałożenie ceł ostatecznych na przywozy, które miały miejsce przed prawomocnym stwierdzeniem dumpingu, szkody i interesu Unii, jest zabronione zarówno na podstawie rozporządzenia podstawowego, jak i ADA. Aktami przyjętymi przez instytucje w celu zamknięcia tych postępowań nałożono zatem cła ostateczne tylko w odniesieniu do przyszłości (36).

(121)

Niniejsza sprawa jest odmienna od wcześniejszych (częściowych lub całkowitych) unieważnień o tyle, że nie dotyczy ona samego istnienia dumpingu, szkody i interesu Unii, lecz jedynie wyboru właściwej stawki celnej (tj. wyboru pomiędzy stawką celną mającą zastosowanie do jedynego przedsiębiorstwa objętego próbą, któremu przyznano MET, i stawką cła rezydualnego). Sporną kwestią jest zatem nie sama zasada nałożenia cła, lecz jedynie jego dokładna kwota (inaczej mówiąc: metoda nałożenia) cła. Ewentualne dostosowanie może zaś nastąpić jedynie w dół.

(122)

W przeciwieństwie do przypadków częściowego unieważnienia w przeszłości, omówionych powyżej w motywie 119, Trybunał nie był w stanie zdecydować, czy należało przyznać nową (obniżoną) stawkę celną, gdyż ta decyzja wymaga najpierw oceny wniosku o MET. Zadanie oceny wniosku o MET należy zaś do prerogatyw Komisji. Dlatego też Trybunał nie może przeprowadzić tej części dochodzenia zamiast Komisji, gdyż wyszedłby poza zakres swoich kompetencji.

(123)

W przeciwieństwie do przypadków całkowitego unieważnienia w przeszłości ustalenia dotyczące dumpingu, szkody, związku przyczynowego oraz interesu Unii nie zostały unieważnione. W związku z tym dumping, szkoda, związek przyczynowy oraz interes Unii zostały prawomocnie stwierdzone w chwili przyjęcia rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006. Dlatego też nie ma powodu, by ograniczać ponowne nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych do przyszłości.

(124)

Niniejsze rozporządzenie nie odbiega zatem w żadnym wypadku od praktyki decyzyjnej instytucji, nawet gdyby była ona przedmiotowa.

(125)

Zainteresowane strony twierdziły także, że unieważnienie ceł antydumpingowych nie pociąga za sobą jakiegokolwiek bezpodstawnego wzbogacenia importerów, jak utrzymuje Komisja, ponieważ możliwe jest, że importerzy ucierpieli na skutek spadku sprzedaży z powodu cła, które zostało uwzględnione w cenie sprzedaży.

(126)

W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości uznaje się, że można odmówić zwrotu opłat pobranych w sposób bezpodstawny w przypadku, gdyby wiązało się to z bezpodstawnym wzbogaceniem beneficjenta (37). Komisja zauważa, że wspomniane zainteresowane strony nie kwestionują, że cło zostało przerzucone na nabywców, ani nie przedstawiają dowodów wskazujących na spadek sprzedaży. Komisja zauważa również, że orzecznictwo dotyczące bezpodstawnego wzbogacenia odnosi się jedynie do przerzucenia, lecz nie do ewentualnych skutków wtórnych takiego przerzucenia.

(127)

W odniesieniu do rzekomego odstępstwa od zasady niedziałania wstecz, zob. rozważania przedstawione powyżej w motywach 76–81, gdzie zarzuty te zostały już szeroko omówione.

(128)

W odniesieniu do rzekomego stosowania dwóch różnych systemów prawnych co do aktualnych środków wykonania, zob. rozważania przedstawione powyżej w motywach 99–102, gdzie zarzuty te zostały już szeroko omówione.

(129)

Wreszcie, jeśli chodzi o uwagi przedstawione przez strony po ujawnieniu dotyczącym oceny wniosków o MET złożonych przez chińskich producentów eksportujących objętych postępowaniem, uznaje się, że zostały one szczegółowo omówione w niniejszym rozporządzeniu.

Inne kwestie proceduralne

(130)

Wspomniane wyżej zainteresowane strony stwierdziły, że producentom eksportującym objętym aktualnymi środkami wykonania należało przyznać takie same prawa procesowe jak prawa przyznane producentom eksportującym objętym próbą w dochodzeniu pierwotnym. Argumentowały one w szczególności, że chińskim producentom eksportującym nie dano żadnej możliwości uzupełnienia ich wniosków o MET/IT pismami w sprawie uzupełnienia braków i przeprowadzono jedynie analizę teoretyczną bez wizyt kontrolnych na miejscu. Ponadto Komisja nie zapewniła właściwego przekazania producentom eksportującym objętym postępowaniem ujawnionych ustaleń z oceny wniosków o MET/IT, ponieważ wysłano je tylko do przedstawicieli prawnych tych przedsiębiorstw w okresie pierwotnego dochodzenia.

(131)

Argumentowano również, że producenci eksportujący objęci tym wykonaniem nie otrzymali takich samych gwarancji proceduralnych, jak te stosowane w standardowym dochodzeniu antydumpingowym, lecz zastosowano surowsze normy. Komisja nie uwzględniła czasu, jaki upłynął między złożeniem wniosku o MET/IT w pierwotnym dochodzeniu, a oceną tych wniosków. Ponadto producenci eksportujący mieli w trakcie pierwotnego dochodzenia tylko 15 dni na złożenie wniosków o MET/IT, zamiast standardowych 21 dni.

(132)

Ponadto jeden z importerów stwierdził, że naruszone zostały prawa procesowe producentów eksportujących, ponieważ nie byli oni w stanie przedstawić istotnych uwag ani dostarczyć dodatkowych informacji na poparcie wniosków złożonych 11 lat temu, ponieważ przedsiębiorstwa mogły w międzyczasie przestać istnieć, a dokumenty mogą nie być już dostępne.

(133)

Ta sama strona argumentowała, że w odróżnieniu od dochodzenia pierwotnego obecne ponowne nałożenie środków miałoby jedynie wpływ na importerów w Unii, jednak bez możliwości wniesienia przez nich jakiegokolwiek istotnego wkładu.

(134)

Stwierdzono również, że Komisja zastosowała w istocie fakty dostępne w rozumieniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, podczas gdy nie przestrzegała ona zasad proceduralnych określonych w art. 18 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(135)

Komisja zauważa, że w rozporządzeniu podstawowym nie ma żadnego przepisu, który zobowiązywałby Komisję do umożliwienia przedsiębiorstwom eksportującym, które złożyły wnioski o MET/IT, uzupełnienia brakujących informacji faktycznych. Komisja przypomina, że zgodnie z orzecznictwem ciężar dowodu leży po stronie producenta, który chce złożyć wniosek o MET/IT na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego. W tym celu w art. 2 ust. 7 lit. c) akapit pierwszy przewidziano, że wniosek złożony przez takiego producenta musi zawierać wystarczające dowody, jak określono w tym przepisie, że producent działa w warunkach gospodarki rynkowej. Tym samym, jak orzekł Trybunał w sprawach Brosmann i Aokang, instytucje nie są obarczone obowiązkiem udowadniania, że producent nie spełnia warunków przewidzianych dla skorzystania z tego statusu. Wręcz przeciwnie, zadaniem Komisji jest ocenienie, czy dowody dostarczone przez producenta objętego postępowaniem są wystarczające do wykazania, że kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego są spełnione, by móc przyznać temu producentowi MET/IT (zob. motyw 31 powyżej). Prawo do bycia wysłuchanym dotyczy oceny tych faktów, ale nie obejmuje prawa do skorygowania niedostatecznych informacji. W przeciwnym razie producent eksportujący mógłby wydłużać ocenę w nieskończoność, dostarczając informacje stopniowo w częściach.

(136)

W związku z tym należy przypomnieć, że Komisja nie ma obowiązku zwracać się do eksportujących producentów o uzupełnienie wniosku o MET/IT. Jak wspomniano w poprzednim motywie, Komisja może oprzeć swoją ocenę na informacjach dostarczonych przez producenta eksportującego. W każdym razie producenci eksportujący objęci postępowaniem nie zakwestionowali oceny swoich wniosków o MET/IT dokonanej przez Komisję i nie określili, do jakich dokumentów i do których osób nie mają już dostępu. Zarzut jest zatem tak abstrakcyjny, że instytucje nie mogą uwzględnić tych trudności, dokonując oceny wniosków o MET/IT. Ponieważ argument ten opiera się na spekulacjach i nie jest poparty dokładnymi wskazaniami, jakie dokumenty i jakie osoby nie są już dostępne, oraz jakie znaczenie mają te dokumenty i osoby dla oceny wniosków o MET/IT, argument ten należy odrzucić.

(137)

Jeśli chodzi o zastosowanie de facto art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, nie wymaga ono automatycznie zastosowania również art. 18 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Jest to wymagane wyłącznie w przypadku, gdyby Komisja odrzuciła informacje dostarczone przez zainteresowaną stronę. W niniejszym przypadku Komisja przyjęła informacje przedstawione przez producentów eksportujących objętych postępowaniem i oparła na nich swoją ocenę. Nie stanowi to wykorzystania dostępnych faktów. W niniejszej sytuacji Komisja po prostu nie odrzuciła żadnych informacji.

Interes Unii

(138)

Jeden z importerów stwierdził, że Komisja nie zbadała, czy wprowadzenie ceł antydumpingowych leżałoby w interesie Unii i argumentował, że środki byłyby sprzeczne z interesem Unii, ponieważ i) środki odniosły już zamierzony skutek, kiedy zostały wprowadzone po raz pierwszy, ii) środki nie przyniosą dodatkowych korzyści dla przemysłu unijnego, ii) środki nie będą miały wpływu na producentów eksportujących oraz iv) środki wiążą się z istotnymi kosztami dla importerów w Unii.

(139)

Niniejszy przypadek dotyczy jedynie wniosków o MET/IT, ponieważ jest to jedyny punkt, co do którego sądy unijne stwierdziły naruszenie prawa. Ocena interesu Unii przedstawiona w pierwotnym rozporządzeniu jest nadal całkowicie ważna. Ponadto uzasadnieniem przedmiotowego środka jest ochrona interesów finansowych Unii.

Oczywiste błędy w ocenie wniosków o MET/IT

(i)   ocena MET

(140)

FESI i Puma zakwestionowały ocenę Komisji w odniesieniu do wniosków o MET ich chińskich dostawców i stwierdziły, że zostały one odrzucone głównie ze względu na niepełne informacje. Co się tyczy kryterium 1 strony te argumentowały, że Komisja, oprócz niepodjęcia żadnych działań w celu uzyskania brakujących informacji, nie określiła również, jakie informacje byłyby niezbędne, aby wykazać brak znaczącej ingerencji państwa w decyzje biznesowe producentów eksportujących objętych postępowaniem. Co się tyczy kryterium 3 strony te argumentowały, powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie T-586/14 Xinyi OV przeciwko Komisji, że zachęty podatkowe lub preferencyjne systemy podatkowe nie wskazują na jakiekolwiek zakłócenia lub zachowania gospodarki nierynkowej.

(141)

Na tej podstawie strony stwierdziły, że Komisja popełniła oczywisty błąd przy stosowaniu art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, a ponadto nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia odrzucenia wniosków o MET producentów eksportujących.

(142)

Jeśli chodzi o brakujące informacje w odniesieniu do kryterium 1, zob. motyw 135, gdzie wskazano, iż w rozporządzeniu podstawowym nie istnienie żaden przepis, który zobowiązywałby Komisję do zapewnienia przedsiębiorstwom eksportującym wnioskującym o MET możliwości uzupełnienia brakujących informacji faktycznych, oraz że ciężar dowodu spoczywa w istocie na producencie eksportującym, który ubiega się o MET.

(143)

W odniesieniu do kryterium 3 wyjaśnia się, że żadne zachęty podatkowe lub preferencyjne systemy podatkowe (o ile takowe istniały) nie były powodem odrzucenia wniosku o MET.

(ii)   ocena IT

(144)

Te same strony stwierdziły, w odniesieniu do kryterium 2, iż Komisja nie wykazała, że sprzedaż eksportowa nie była swobodnie ustalana oraz że to do Komisji należy zbadanie, czy i w jaki sposób ingerencja państwa wpłynęła na ceny eksportowe.

(145)

Ponadto argumentowano, że ustalenie, iż sprzedaż eksportowa nie była swobodnie ustalana, zaprzecza ustaleniom dotyczącym sprzedaży OEM poczynionym w dochodzeniu pierwotnym, w toku którego ustalono, że importerzy tacy jak Puma, kupując od chińskich dostawców, prowadzili własną działalność badawczo-rozwojową i samodzielnie pozyskiwali surowce (38). Na tej podstawie stwierdzono, że Puma i Timberland mieli znaczącą kontrolę nad procesem produkcji i specyfikacjami, a zatem nie było możliwości ingerencji ze strony państwa.

(146)

Jak już wspomniano w motywie 42 powyżej, ciężar dowodu spoczywa na producencie składającym wniosek o IT. Jak wyjaśniono również w motywie 47 powyżej, producenci eksportujący nie wykazali, że decyzje biznesowe były podejmowane bez ingerencji państwa. Należy również zauważyć, że kryterium 2 nie dotyczy jedynie cen eksportowych, lecz ogólnie sprzedaży eksportowej, obejmującej ceny eksportowe oraz ilości i inne warunki sprzedaży, które powinny być określane swobodnie, bez ingerencji państwa.

(147)

Na poparcie swojego argumentu, że ceny eksportowe były ustalane swobodnie, zainteresowane strony przywołały motyw 269 rozporządzenia Komisji (WE) nr 553/2006 („rozporządzenie tymczasowe”). Motyw ten dotyczy jednak cen odsprzedaży importerów w Unii i dlatego nie może zostać uznany za właściwą podstawę do określenia wiarygodności cen eksportowych stosowanych przez producentów eksportujących. Podobnie motyw 132 rozporządzenia tymczasowego i motyw 135 rozporządzenia (WE) nr 1472/2006 (39) („sporne rozporządzenie”) odnoszą się do korekt wartości normalnej porównywanej do ceny eksportowej i nie pozwalają na wyciągnięcie jakichkolwiek wniosków co do tego, czy sprzedaż eksportowa chińskich przedsiębiorstw była ustalana swobodnie.

(148)

Ponadto strony te stwierdziły, że Komisja nie wyjaśniła również, w jaki sposób doszła do wniosku, że istniałoby ryzyko obejścia środków antydumpingowych, gdyby producentom eksportującym objętym postępowaniem przyznano indywidualną stawkę cła, które byłoby jednak podstawowym celem kryterium IT.

(149)

Co do ryzyka obejścia środków, jest to tylko jedno kryterium spośród pięciu wymienionych w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przed jego zmianą. Zgodnie z tym artykułem należy wykazać spełnienie przez producenta eksportującego wszystkich pięciu kryteriów. W związku z tym niespełnienie jednego lub więcej kryteriów wystarczy do odrzucenia wniosku o IT bez badania, czy spełnione zostały pozostałe kryteria.

Dostawca przedsiębiorstwa Timberland

(150)

FESI zakwestionowała stwierdzenie zawarte w motywie 19 powyżej, zgodnie z którym jeden z dostawców przedsiębiorstwa Timberland, General Shoes Limited, został niepoprawnie zidentyfikowany jako dostawca chiński we wniosku do sądu krajowego, podczas gdy przedsiębiorstwo to miało siedzibę w Wietnamie. FESI stwierdziła, że Komisja powinna była zasięgnąć dalszych wyjaśnień i dowodziła, że spółkę można było łatwo zidentyfikować jako przedsiębiorstwo chińskie. Argumentowała ona, że chociaż prawdą jest, iż w dochodzeniu pierwotnym przedsiębiorstwo pojawiło się pod inną nazwą w formularzu kontroli wyrywkowej i we wniosku o MET (tj. jako General Footwear Ltd), to jednak inna nazwa firmy w wniosku złożonym przez Timberland do sądu krajowego (tj. General Shoes Ltd) wynikała najprawdopodobniej jedynie z błędu w tłumaczeniu. W związku z tym należało również ocenić wniosek o MET/IT chińskiego przedsiębiorstwa General Footwear Ltd.

(151)

General Footwear Ltd jest częścią grupy przedsiębiorstw powiązanych z przedsiębiorstwami w Chinach i Wietnamie. Zarówno producent w Wietnamie, jak i inny w Chinach złożyli wnioski o MET/IT w pierwotnym dochodzeniu. We wniosku o MET/IT chińskiego przedsiębiorstwa jego nazwa konsekwentnie pojawia się jako „General Footwear Ltd” z siedzibą w Chinach. Producent w Wietnamie został zgłoszony jako „General Shoes Ltd”. Jednak odnośny formularz wniosku o MET/IT nie jest jednoznaczny co do tego, czy przedmiotowe przedsiębiorstwo jest w istocie chińskie czy wietnamskie. W związku z tym przypuszczenie, że przedsiębiorstwo wymienione w aktach sprawy przed sądem krajowym jest w istocie wietnamskie, nie jest bezpodstawne.

(152)

W każdym razie Komisja ma zamiar dokonać oceny wniosku o MET/IT złożonego przez „General Footwear Ltd” (Chiny). W duchu dobrej administracji oraz aby nie opóźniać niepotrzebnie bieżącego wykonywania, ocena ta będzie jednak objęta odrębnym aktem prawnym.

Argument związany z wnioskami o zwrot

(153)

Jeden importer przyznał, że żaden z producentów eksportujących objętych aktualnymi środkami wykonania nie był jego dostawcą, a zatem uznał, że wnioski nie odnosiły się do jego sytuacji. Strona ta twierdziła, że wnioski z aktualnego wykonania nie mogą zatem stanowić podstawy odrzucenia jego wniosków o zwrot złożonych do krajowych organów celnych. Importer ten wystąpił również o to, aby wnioski o MET/IT złożone przez jego dostawców zostały zbadane w oparciu o dokumenty dostarczone Komisji przez właściwe belgijskie organy celne.

(154)

W odniesieniu do powyższego zarzutu, Komisja odsyła do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/223 ustanawiającego procedurę oceny niektórych wniosków o traktowanie na zasadach rynkowych i o indywidualne traktowanie składanych przez producentów eksportujących z Chin i Wietnamu i wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (40), gdzie określono procedurę obowiązującą w takich przypadkach. W szczególności, zgodnie z artykułami 1 i 2 tego rozporządzenia, Komisja zbada odnośne wnioski o MET/IT natychmiast po otrzymaniu właściwej dokumentacji od organów celnych.

D.   PODSUMOWANIE

(155)

Po uwzględnieniu i analizie przedstawionych uwag uznano, że należy ponownie nałożyć rezydualne cło antydumpingowe mające zastosowanie w przypadku ChRL w odniesieniu do trzynastu producentów eksportujących objętych postępowaniem na okres stosowania spornego rozporządzenia.

E.   UJAWNIENIE USTALEŃ

(156)

Poinformowano producentów eksportujących objętych postępowaniem i wszystkie strony, które przedstawiły uwagi, o najważniejszych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierza się zalecić ponowne nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych na producentów eksportujących objętych postępowaniem. Wyznaczono również termin, w którym strony miały możliwość przedstawienia uwag dotyczących ujawnionych informacji,

(157)

Komitet ustanowiony w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/1036 nie przekazał swojej opinii,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz obuwia o cholewkach ze skóry wyprawionej lub skóry wtórnej, z wyłączeniem obuwia sportowego, obuwia wymagającego zastosowania specjalnej technologii, pantofli i pozostałego obuwia domowego oraz obuwia z noskiem ochronnym, pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i wyprodukowanego przez producentów eksportujących wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia oraz objętego kodami CN: 6403 20 00, ex 6403 30 00 (41), ex 6403 51 11, ex 6403 51 15, ex 6403 51 19, ex 6403 51 91, ex 6403 51 95, ex 6403 51 99, ex 6403 59 11, ex 6403 59 31, ex 6403 59 35, ex 6403 59 39, ex 6403 59 91, ex 6403 59 95, ex 6403 59 99, ex 6403 91 11, ex 6403 91 13, ex 6403 91 16, ex 6403 91 18, ex 6403 91 91, ex 6403 91 93, ex 6403 91 96, ex 6403 91 98, ex 6403 99 11, ex 6403 99 31, ex 6403 99 33, ex 6403 99 36, ex 6403 99 38, ex 6403 99 91, ex 6403 99 93, ex 6403 99 96, ex 6403 99 98 oraz ex 6405 10 00 (42), który to przywóz miał miejsce w okresie stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 oraz rozporządzenia Rady (UE) 1294/2009. Kody TARIC wymieniono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.

2.   Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

„obuwiem sportowym” jest obuwie w rozumieniu uwagi 1 do podpozycji w dziale 64 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 (43),

„obuwiem wymagającym zastosowania szczególnej technologii” jest obuwie, którego cena CIF za jedną parę wynosi nie mniej niż 7,5 EUR, wykorzystywane do uprawiania sportu, z jedno- lub wielowarstwową formowaną podeszwą niewtryskiwaną, wykonaną z materiałów syntetycznych zaprojektowanych do absorbowania wstrząsów pionowych lub bocznych oraz o cechach technicznych, do których należą hermetyczne poduszki wypełnione gazem lub płynem, części mechaniczne, które pochłaniają lub neutralizują wstrząsy, lub materiały takie jak polimery o małej gęstości, i objęte kodami CN: ex 6403 91 11, ex 6403 91 13, ex 6403 91 16, ex 6403 91 18, ex 6403 91 91, ex 6403 91 93, ex 6403 91 96, ex 6403 91 98, ex 6403 99 91, ex 6403 99 93, ex 6403 99 96, ex 6403 99 98,

„obuwiem z noskiem ochronnym” jest obuwie z noskiem ochronnym o poziomie odporności na wstrząsy wynoszącym co najmniej 100 dżuli (44) i objęte kodami CN: ex 6403 30 00 (45), ex 6403 51 11, ex 6403 51 15, ex 6403 51 19, ex 6403 51 91, ex 6403 51 95, ex 6403 51 99, ex 6403 59 11, ex 6403 59 31, ex 6403 59 35, ex 6403 59 39, ex 6403 59 91, ex 6403 59 95, ex 6403 59 99, ex 6403 91 11, ex 6403 91 13, ex 6403 91 16, ex 6403 91 18, ex 6403 91 91, ex 6403 91 93, ex 6403 91 96, ex 6403 91 98, ex 6403 99 11, ex 6403 99 31, ex 6403 99 33, ex 6403 99 36, ex 6403 99 38, ex 6403 99 91, ex 6403 99 93, ex 6403 99 96, ex 6403 99 98 oraz ex 6405 10 00,

„pantoflami i pozostałym obuwiem domowym” jest obuwie objęte kodem CN ex 6405 10 00.

3.   Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie, przed ocleniem, do ceny netto na granicy Unii produktów opisanych w ust. 1 i wytworzonych przez producentów eksportujących wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia wynosi 16,5 %.

Artykuł 2

Kwoty zabezpieczone w postaci tymczasowego cła antydumpingowego na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 553/2006 z dnia 27 marca 2006 r. zostają ostatecznie pobrane na mocy niniejszego rozporządzenia. Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczną stawkę ceł antydumpingowych zostają zwolnione.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 sierpnia 2016 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 176 z 30.6.2016, s. 21.

(2)  Dz.U. L 98 z 6.4.2006, s. 3.

(3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 275 z 6.10.2006, s. 1).

(4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 388/2008 z dnia 29 kwietnia 2008 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1472/2006 na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz tego samego produktu wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau (Dz.U. L 117 z 1.5.2008, s. 1).

(5)  Dz.U. C 251 z 3.10.2008, s. 21.

(6)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1294/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Wietnamu i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (Dz.U. L 352 z 30.12.2009, s. 1).

(7)  Dz.U. C 295 z 11.10.2013, s. 6.

(8)  Decyzja wykonawcza Rady 2014/149/UE z dnia 18 marca 2014 r. odrzucająca wniosek w sprawie rozporządzenia wykonawczego nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wyprodukowanych przez Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co Ltd i Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd (Dz.U. L 82 z 20.3.2014, s. 27).

(9)  Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.

(10)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56 z 6.3.1996, s. 1).

(11)  Sprawy połączone 97, 193, 99 i 215/86 Asteris AE i inni oraz Republika Grecka przeciwko Komisji, Rec. 1998, s. 2181, pkt 27 i 28.

(12)  Sprawa C-415/96 Hiszpania przeciwko Komisji, Rec. 1998, s. I-6993, pkt 31; sprawa C-458/98 P Industrie des Poudres Sphériques przeciwko Radzie, Rec. 2000, s. I-8147, pkt 80–85; sprawa T-301/01 Alitalia przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2008, s. II-1753, pkt 99 i 142; sprawy połączone T-267/08 i T-279/08 Région Nord-Pas de Calais przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2011, s. II-0000, pkt 83.

(13)  Sprawa C-415/96 Hiszpania przeciwko Komisji, Rec. 1998, s. I-6993, pkt 31; sprawa C-458/98 P Industrie des Poudres Sphériques przeciwko Radzie, Rec. 2000, s. I-8147, pkt 80–85.

(14)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 765/2012 z dnia 13 czerwca 2012 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 237 z 3.9.2012, s. 1).

(15)  Zgodnie z art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 765/2012 z dnia 13 czerwca 2012 r. poprawki wprowadzone przez wspomnianą zmianę rozporządzenia mają wyłącznie zastosowanie do dochodzeń wszczętych po wejściu w życie tego rozporządzenia. Obecne dochodzenie wszczęto jednak w dniu 7 lipca 2005 r. (Dz.U. C 166 z 7.7.2005, s. 14).

(16)  Sprawa C-458/98 P Industrie des Poudres Sphériques przeciwko Radzie, Rec. 2000, s. 8147.

(17)  Pkt 42 wyroku w sprawie C-249/10 P i pkt 36 wyroku w sprawie C-247/10 P.

(18)  Zawiadomienie dotyczące wykonania wyroku w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 C&J Clark International Limited i Puma SE dotyczących rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. C 101 z 17.3.2016, s. 13).

(19)  Por. także inne przypadki, w których stosowanie środków z mocą wsteczną jest dozwolone zgodnie z art. 8 (naruszenie zobowiązania) oraz art. 14 ust. 5 (obejście) rozporządzenia podstawowego, a które dotyczą także sytuacji, w których towary zostały wprowadzone do swobodnego obrotu przed nałożeniem ceł.

(20)  Wyrok w sprawie 270/84 Licata przeciwko ESC, Rec. 1986, s. 2305, pkt 31; wyrok w sprawie C-60/98 Butterfly Music przeciwko CEDEM, Rec. 1999, s. I-3939, pkt 24; wyrok w sprawie 68/69 Bundesknappschaft przeciwko Brock, Rec. 1970, s. 171, pkt 6; wyrok w sprawie 1/73 Westzucker GmbH przeciwko Einfuhr und Vorratsstelle für Zucker, Rec. 1973, s. 723, pkt 5; wyrok w sprawie 143/73 SOPAD przeciwko FORMA a.o., Rec. 1973, s. 1433, pkt 8; wyrok w sprawie 96/77 Bauche, Rec. 1978, s. 383, pkt 48; wyrok w sprawie 125/77 KoninklijkeScholten-Honig NV przeciwko Floofdproduktschaap voor Akkerbouwprodukten, Rec. 1978, s. 1991, pkt 37; wyrok w sprawie 40/79 P przeciwko Komisji, Rec. 1981, s. 361, pkt 12; wyrok w sprawie T-404/05 Grecja przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2008, s. II-272, pkt 77; wyrok w sprawie C-334/07 P Komisja przeciwko Freistaat Sachsen, Zb.Orz. 2008, s. I-9465, pkt 53.

(21)  Wyrok w sprawie T-176/01 Ferrière Nord przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2004, s. II-3931, pkt 139; wyrok w sprawie C-334/07 P Komisja przeciwko Freistaat Sachsen, Zb.Orz. 2008, s. I-9465, pkt 53.

(22)  Wyrok w sprawie C-169/95 Hiszpania przeciwko Komisji, Rec. 1997, s. I-135, pkt 51–54; wyrok w sprawach połączonych T-116/01 i T-118/01 P&O European Ferries (Vizcaya) SA przeciwko Komisji, Rec. 2003, s. II-2957, pkt 205.

(23)  Wyrok w sprawie C-34/92 GruSa Fleisch przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas, Rec. 1993, s. I-4147, pkt 22. Takie samo lub podobne sformułowanie znajduje się na przykład w wyroku w sprawach połączonych od 212 do 217/80 Meridionale Industria Salumi α.δ., Rec. 1981, s. 2735, pkt 9 i 10; wyrok w sprawie 21/81 Bout, Rec. 1982, s. 381, pkt 13; wyrok w sprawie T-42/96 Eyckeler & Malt przeciwko Komisji, Rec. 1998, s. II-401, pkt 53 oraz 55–56; wyrok w sprawie T-180/01 Euroagri przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2004, s. II-369, pkt 36–37; wyrok w sprawie T-180/01 Euroagri przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2004, s. II-369, pkt 36.

(24)  Wyrok w sprawie C-337/88 Società agricola fattoria alimentare (SAFA), Rec. 1990, s. I-1, pkt 13.

(25)  Wyrok w sprawie 245/81 Edeka przeciwko Niemcom, Rec. 1982, s. 2746, pkt 27.

(26)  Wyrok w sprawie T-299/05 Shanghai Exceli M&E Enterprise i Shanghai Adeptech Precision przeciwko Radzie, Zb.Orz. 2009, s. II-565, pkt 116–146.

(27)  Wyrok w sprawie C-141/08 P, Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware Co. Ltd. przeciwko Radzie, Zb.Orz. 2009, s. I-9147, pkt 94 i nast.

(28)  Wyrok w sprawie T-320/13 Delsolar przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2014, s. II-0000, pkt 40–67.

(29)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 1168/2012 w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 344 z 14.12.2012, s. 1).

(30)  Dz.U. L 201 z 26.7.2001, s. 10, motyw 6.

(31)  Dz.U. L 82 z 20.3.2014, s. 27.

(32)  Wyrok w sprawie C-138/09 Todaro, Zb.Orz. 2010, s. I-4561.

(33)  Wyrok w sprawie T-167/94 Nölle przeciwko Radzie i Komisji, Rec. 1995, s. II-2589, pkt 62 i 63.

(34)  Zob. np. wyrok w sprawie T-221/05 Huvis przeciwko Radzie, Zb.Orz. 2008, s. II-124 oraz w sprawie T-249/06 Interpipe Nikopolsky przeciwko Radzie, Zb.Orz. 2009, s. II-303. Dla kompletności przydatne wydają się następujące wyjaśnienia: W sprawie T-107/08 ENRC przeciwko Radzie Sąd orzekł, że dumping nie miał miejsca, a przynajmniej, że ustalony margines dumpingu byłby niższy niż ten obliczony w spornym rozporządzeniu, w związku z czym unieważnił sporne rozporządzenie w całości (sprawa T-107/08 ENRC przeciwko Radzie, Zb.Orz. 2011, s. II-8051, pkt 67–70). Gdy Komisja zastosowała metodę nakazaną przez Sąd, okazało się, że ani dumping, ani szkoda nie wystąpiły. W związku z tym Komisja odstąpiła od formalnego wznowienia dochodzenia. W wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-351/04 Ikea (sprawa C-351/04 Ikea, Zb.Orz. 2007, s. I-7723) Trybunał Sprawiedliwości unieważnił rozporządzenie Rady częściowo, a mianowicie w zakresie, w jakim cło zostało obliczone w oparciu o metodę „zerowania”. Instytucje obliczyły ponownie cło bez stosowania zerowania już na wcześniejszym etapie, po wydaniu orzeczenia organu apelacyjnego WTO, i stwierdziły, że nie doszło do dumpingu, w związku z tym zakończyły dochodzenie bez nakładania środków (tj. ustaliły nową stawkę cła w wysokości zero) (rozporządzenie Rady (WE) nr 160/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2398/97 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Egiptu, Indii i Pakistanu oraz kończące postępowanie w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Pakistanu (Dz.U. L 26 z 30.1.2002, s. 2)). W sprawie T-498/04 Zheijiang Xinan Chemical Group przeciwko Radzie (sprawa T-498/04 Zheijiang Xinan Chemical Group przeciwko Radzie, Zb.Orz. 2009, s. I-1969), Rada wniosła odwołanie. W związku z tym unieważnienie weszło w życie dopiero w dniu, w którym Trybunał Sprawiedliwości wydał wyrok w postępowaniu odwoławczym (sprawa C-337/09 P Rada przeciwko Zheijiang Xinan Chemical Group, Zb.Orz. 2012, s. I-0000), czyli w dniu 19 lipca 2012 r. W tym potwierdzonym przez Trybunał Sprawiedliwości wyroku Sąd orzekł, że Komisja i Rada zostały zobowiązane do przyznania statusu podmiotu traktowanego na zasadach gospodarki rynkowej wnioskodawcy, który był jedynym przedsiębiorstwem dokonującym wywozu produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem. W przeciwieństwie do niniejszej sprawy Komisja i Rada rozpatrzyły w tym przypadku faktycznie wniosek o traktowanie na zasadach rynkowych i odrzuciły go jako bezzasadny. W przeciwieństwie do stanowiska zajętego przez Komisję i Radę sądy Unii uznały, że wniosek był w rzeczywistości zasadny, a tym samym wartość normalna powinna była zostać ustalona na podstawie danych dostarczonych przez Zheijiang Xinan Chemical Group. W normalnym wypadku Komisja wznowiłaby postępowanie w celu zaproponowania Radzie nałożenia cła na przyszłość. W omawianym przypadku jednakże Komisja (decyzja Komisji 2009/383/WE z dnia 14 maja 2009 r. zawieszająca ostateczne cła antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1683/2004 na przywóz glifosatu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 120 z 15.5.2009, s. 20)) oraz Rada (rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 126/2010 z dnia 11 lutego 2010 r. przedłużające zawieszenie ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem (WE) nr 1683/2004 na przywóz glifosatu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 40 z 13.2.2010, s. 1)) podjęły w 2009 i 2010 r. decyzję o zawieszeniu cła antydumpingowego na okres do zakończenia jego stosowania w dniu 30 września 2010 r., uznając, że ze względu na wysoki poziom zysku przemysłu unijnego ponowne wystąpienie szkody nie jest prawdopodobne. W związku z tym nie było potrzeby wznawiania postępowania w odniesieniu do nałożenia cła na przyszłość. Nie istniała również możliwość wznowienia postępowania dla ponownego nałożenia w odniesieniu do przeszłości: W przeciwieństwie do niniejszej sprawy nie przeprowadzono wówczas kontroli wyrywkowej. Zheijiang Xinan Chemical Group był bowiem jedynym producentem eksportującym, który w okresie objętym dochodzeniem prowadził sprzedaż na rynek unijny. Ponieważ Komisja i Rada byłyby zobowiązane do przyznania Zheijiang Xinan Chemical Group traktowania na zasadach rynkowych, sądy Unii unieważniły stwierdzenie dumpingu. Sprawa T-348/05 JSC Kirovo-Chepetsky przeciwko Radzie (sprawa T-348/05 JSC Kirovo-Chepetsky przeciwko Radzie, Zb.Orz. 2008, s. II-159) stanowi bardzo szczególny przypadek. Na wniosek przemysłu unijnego Komisja wszczęła częściowy przegląd okresowy i przy tej okazji rozszerzyła zakres produktów objętych przeglądem poprzez włączenie jeszcze innego produktu. Sąd orzekł, że postępowanie w ten sposób nie było możliwe i że konieczne było przeprowadzenie odrębnego dochodzenia dotyczącego produktu, który został dodany. Na podstawie zawartej w prawie unijnym ogólnej zasady powagi rzeczy osądzonej instytucje nie miały możliwości wznowienia częściowego przeglądu okresowego po stwierdzeniu nieważności.

(35)  Zob. np. rozporządzenie Rady (WE) nr 412/2009 z dnia 18 maja 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 428/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Arabii Saudyjskiej, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2852/2000 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Republiki Korei i kończące postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu takich włókien pochodzących z Tajwanu (Dz.U. L 125 z 25.1.2009, s. 1) (zgodność z wyrokiem w sprawie Huvis); Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 540/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 954/2006 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy (Dz.U. L 165 z 26.6.2012, s. 1) (zgodne z wyrokiem w sprawie Interpipe Nikopolsky).

(36)  Zob. np. sprawa C-338/10 Gruenwald Logistik Services, Zb.Orz. 2012, s. I-0000 oraz ponowne nałożenie ceł rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 158/2013 nakładającym ponownie ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 49 z 22.2.2013, s. 29). Zob. również następujące przykłady: W sprawie T-158/10 Dow przeciwko Radzie Sąd uznał, iż nie istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu (sprawa T-158/10 Dow przeciwko Radzie, Zb.Orz. 2012, s. II-0000, pkt 47 i 59). W sprawie T-107/04 Aluminium Silicon Mill Products przeciwko Radzie Sąd uznał, iż nie istnieje związek przyczynowy między dumpingiem i szkodą (sprawa T-107/04 Aluminium Silicon Mill Products przeciwko Radzie, Zb.Orz. 2007, s. II-672, pkt 116). Zgodnie z ogólną zasadą powagi rzeczy osądzonej w prawie unijnym Komisja i Rada są związane ustaleniami sądów Unii, jeżeli sądy te na podstawie dostępnych im faktów mogą dojść do ostatecznych wniosków dotyczących dumpingu, szkody, związku przyczynowego oraz interesu Unii. Komisja i Rada nie mogą zatem odejść od ustaleń sądów unijnych. W takich okolicznościach dochodzenie zostaje zakończone na mocy wyroku sądów Unii, które doszły do ostatecznego wniosku, że skarga przemysłu unijnego jest bezzasadna z prawnego punktu widzenia. Biorąc po uwagę te dwa wyroki, Komisja i Rada nie miały zatem możliwości wznowienia dochodzenia i dlatego w następstwie tych wyroków nie podjęto żadnych dalszych działań.

(37)  Wyrok w sprawie 199/82 San Giorgio, Rec. 1983, s. 3595, pkt 13.

(38)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 553/2006 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 98 z 6.4.2006, s. 3).

(39)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 275 z 6.10.2006, s. 1).

(40)  Dz.U. L 41 z 18.2.2016, s. 3.

(41)  Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 301 z 31.10.2006, s. 1) ten kod CN zostaje zastąpiony w dniu 1 stycznia 2007 r. kodami CN ex 6403 51 05, ex 6403 59 05, ex 6403 91 05 oraz ex 6403 99 05.

(42)  Zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 286 z 28.10.2005, s. 1). Zakres produktów jest określany przez połączenie opisu produktu w art. 1 ust. 1 i opisu produktu odpowiadającego kodom CN, rozpatrywanych łącznie.

(43)  Dz.U. L 286 z 28.10.2005, s. 1.

(44)  Odporność na wstrząsy mierzona jest zgodnie z normami europejskimi EN345 lub EN346.

(45)  Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 301 z 31.10.2006, s. 1) ten kod CN zostaje zastąpiony w dniu 1 stycznia 2007 r. kodami CN ex 6403 51 05, ex 6403 59 05, ex 6403 91 05 oraz ex 6403 99 05.


ZAŁĄCZNIK I

Kody TARIC obuwia ze skórzanymi cholewkami lub ze sztucznej skóry zdefiniowanego w art. 1.

a)

Od dnia 7 października 2006 r.:

6403300039, 6403300089, 6403511190, 6403511590, 6403511990, 6403519190, 6403519590, 6403519990, 6403591190, 6403593190, 6403593590, 6403593990, 6403599190, 6403599590, 6403599990, 6403911199, 6403911399, 6403911699, 6403911899, 6403919199, 6403919399, 6403919699, 6403919899, 6403991190, 6403993190, 6403993390, 6403993690, 6403993890, 6403999199, 6403999329, 6403999399, 6403999629, 6403999699, 6403999829, 6403999899 oraz 6405100080

b)

Od dnia 1 stycznia 2007 r.:

6403510519, 6403510599, 6403511190, 6403511590, 6403511990, 6403519190, 6403519590, 6403519990, 6403590519, 6403590599, 6403591190, 6403593190, 6403593590, 6403593990, 6403599190, 6403599590, 6403599990, 6403910519, 6403910599, 6403911199, 6403911399, 6403911699, 6403911899, 6403919199, 6403919399, 6403919699, 6403919899, 6403990519, 6403990599, 6403991190, 6403993190, 6403993390, 6403993690, 6403993890, 6403999199, 6403999329, 6403999399, 6403999629, 6403999699, 6403999829, 6403999899 oraz 6405100080

c)

Od dnia 7 września 2007 r.:

6403510515, 6403510518, 6403510595, 6403510598, 6403511191, 6403511199, 6403511591, 6403511599, 6403511991, 6403511999, 6403519191, 6403519199, 6403519591, 6403519599, 6403519991, 6403519999, 6403590515, 6403590518, 6403590595, 6403590598, 6403591191, 6403591199, 6403593191, 6403593199, 6403593591, 6403593599, 6403593991, 6403593999, 6403599191, 6403599199, 6403599591, 6403599599, 6403599991, 6403599999, 6403910515, 6403910518, 6403910595, 6403910598, 6403911195, 6403911198, 6403911395, 6403911398, 6403911695, 6403911698, 6403911895, 6403911898, 6403919195, 6403919198, 6403919395, 6403919398, 6403919695, 6403919698, 6403919895, 6403919898, 6403990515, 6403990518, 6403990595, 6403990598, 6403991191, 6403991199, 6403993191, 6403993199, 6403993391, 6403993399, 6403993691, 6403993699, 6403993891, 6403993899, 6403999195, 6403999198, 6403999325, 6403999328, 6403999395, 6403999398, 6403999625, 6403999628, 6403999695, 6403999698, 6403999825, 6403999828, 6403999895, 6403999898, 6405100081 oraz 6405100089


ZAŁĄCZNIK II

Wykaz producentów eksportujących

Nazwa producenta eksportującego

Dodatkowy kod TARIC

Buckinghan Shoe Mfg Co., Ltd.

A999

Buildyet Shoes Mfg.

A999

DongGuan Elegant Top Shoes Co. Ltd

A999

Dongguan Stella Footwear Co Ltd

A999

Dongguan Taiway Sports Goods Limited

A999

Foshan City Nanhai Qun Rui Footwear Co.

A999

Jianle Footwear Industrial

A999

Sihui Kingo Rubber Shoes Factory

A999

Synfort Shoes Co. Ltd.

A999

Taicang Kotoni Shoes Co. Ltd.

A999

Wei Hao Shoe Co. Ltd.

A999

Wei Hua Shoe Co. Ltd.

A999

Win Profile Industries Ltd

A999


19.8.2016   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 225/76


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) 2016/1396

z dnia 18 sierpnia 2016 r.

zmieniające niektóre załączniki do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych gąbczastych encefalopatii

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych gąbczastych encefalopatii (1), w szczególności jego art. 23 akapit pierwszy,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 999/2001 ustanowiono przepisy dotyczące zapobiegania pasażowalnym encefalopatiom gąbczastym (TSE) oraz ich kontroli i zwalczania u bydła, owiec i kóz. Ma ono zastosowanie do produkcji oraz wprowadzania do obrotu żywych zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego, a w pewnych określonych przypadkach – do ich wywozu.

(2)

W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 ustanowiono kryteria, na podstawie których określa się status BSE państw lub regionów zgodnie z art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia. Kryteria te opierają się na warunkach określonych w rozdziale dotyczącym gąbczastej encefalopatii bydła (BSE) w Kodeksie zdrowia zwierząt lądowych Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE).

(3)

W maju 2015 r. Światowe Zgromadzenie Delegatów OIE dokonało zmian w rozdziale na temat BSE Kodeksu zdrowia zwierząt lądowych, dodając następujące zdanie do art. 11.4.1 Kodeksu: „Do celów urzędowego uznawania statusu zagrożenia BSE z BSE wyłącza się »atypowe BSE« jako chorobę uznawaną za występującą spontanicznie na bardzo niskim poziomie we wszystkich populacjach bydła” (2). Atypowe BSE powinno zatem zostać wyłączone z definicji „BSE” do celów załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.

(4)

Załączniki III, V i VII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 zawierają szereg odesłań do dyrektywy Rady 64/433/EWG (3), rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 (5). Ponieważ te trzy akty prawne zostały uchylone, odesłania zawarte w załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 należy zaktualizować.

(5)

Szczególne wymogi określone w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 dotyczące usuwania materiału szczególnego ryzyka w odniesieniu do bydła pochodzącego z państw członkowskich o znikomym ryzyku BSE zostały zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/1162 (6). W konsekwencji tej zmiany niektóre przepisy dotyczące usuwania materiału szczególnego ryzyka określone w załączniku V i załączniku IX do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 powinny także zostać zmienione, jak określono poniżej.

(6)

Po pierwsze, zgodnie z poprawką wprowadzoną rozporządzeniem (UE) 2015/1162 do szczególnych wymogów dla państw członkowskich o znikomym ryzyku BSE wymienionych w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 migdałki nie są już uznawane za materiał szczególnego ryzyka w przypadku bydła pochodzącego z państw członkowskich o znikomym ryzyku BSE. Poprzeczne cięcie rostralne do kości gnykowej w odniesieniu do języków bydła, wymagane zgodnie z pkt 7 załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 999/2001, należy zatem stosować tylko w odniesieniu do bydła pochodzącego z państw członkowskich o kontrolowanym lub nieokreślonym ryzyku BSE. Pkt 7 tego załącznika V powinien zatem zostać odpowiednio zmieniony.

(7)

Po drugie, zgodnie z poprawką wprowadzoną do załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 rozporządzeniem (UE) 2015/1162, kręgosłup uznaje się za materiał szczególnego ryzyka jedynie w odniesieniu do niewielkiej liczby sztuk bydła w Unii. Biorąc pod uwagę rozwój sytuacji epidemiologicznej w Unii i konieczność zmniejszenia obciążenia administracyjnego podmiotów gospodarczych, w wymogu określonym w pkt 11.3 lit. a) załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 999/2001, dotyczącym zapewnienia na etykiecie tusz informacji na temat usunięcia kręgosłupa, należy wprowadzić następujące zmiany: podczas gdy do tej pory, jeśli usunięcie kręgosłupa nie jest wymagane, tusze i części hurtowe tusz wołowych zawierające kręgosłup oznakowuje się niebieskim paskiem na etykiecie, po okresie przejściowym, jeśli usunięcie kręgosłupa jest wymagane, tusze i części hurtowe tusz wołowych zawierające kręgosłup powinno się oznakowywać czerwonym paskiem na etykiecie.

(8)

Ta sama zmiana wymogu oznaczania niebieskim paskiem, jeśli usunięcie kręgosłupa nie jest wymagane, na wymóg oznaczania czerwonym paskiem, jeśli usunięcie kręgosłupa jest wymagane, powinna mieć zastosowanie do produktów pochodzenia bydlęcego przywożonych do Unii. Rozdział C sekcja C pkt 3 oraz sekcja D pkt 3 załącznika IX do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 powinien zatem zostać odpowiednio zmieniony.

(9)

Aby zapewnić podmiotom gospodarczym i właściwym organom w Unii i poza nią niezbędny czas na dostosowanie się do tego nowego systemu, w którym wymagany jest czerwony pasek, jeśli wymagane jest usunięcie kręgosłupa, przepis ten powinien wejść w życie po okresie przejściowym trwającym do dnia 30 czerwca 2017 r.

(10)

Art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 zakazuje w państwach członkowskich lub ich regionach o kontrolowanym lub nieokreślonym ryzyku występowania BSE uszkadzania, po uprzednim ogłuszeniu, tkanek ośrodkowego układu nerwowego przy użyciu wydłużonego, cienkiego narzędzia wprowadzanego do jamy czaszkowej lub przez wprowadzenie gazu do jamy czaszkowej u bydła, owiec i kóz, których mięso przeznaczone jest do spożycia przez ludzi lub zwierzęta. Pkt 6 załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 rozszerza ten zakaz na państwa członkowskie o znikomym ryzyku BSE, dopóki wszystkie państwa członkowskie nie zostaną zaklasyfikowane jako państwa o znikomym ryzyku występowania BSE. Ponieważ atypowe BSE uznaje się za spontaniczną chorobę, która występuje sporadycznie również w państwach o znikomym ryzyku BSE, zakaz ten powinien mieć nadal zastosowanie po tym, jak wszystkie państwa członkowskie zostaną zaklasyfikowane jako kraje o nieznacznym ryzyku BSE. Należy zatem odpowiednio zmienić pkt 6 załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.

(11)

W rozdziale A sekcja A pkt 2 w załączniku VIII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 ustanowiono przepisy dotyczące zatwierdzania statusu znikomego ryzyka występowania trzęsawki klasycznej w państwach członkowskich lub w strefach państwa członkowskiego. W dniu 25 czerwca 2014 r. i 24 sierpnia 2014 r. Finlandia i Szwecja przedłożyły Komisji wnioski o uznanie ich za państwa o znikomym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej.

(12)

W dniu 13 stycznia 2015 r. Komisja zwróciła się o pomoc naukową i techniczną do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) na potrzeby dokonania oceny, czy Finlandia i Szwecja wykazały w swych wnioskach zgodność z rozdziałem A sekcja A pkt 2.1 lit. c) i pkt 2.2 załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.

(13)

W dniu 19 listopada 2015 r. EFSA opublikowała dwa sprawozdania naukowe w odpowiedzi na wniosek Komisji (7) („sprawozdania EFSA”). W sprawozdaniach EFSA stwierdzono, że na podstawie czułości badań wynikającej z wcześniejszych ocen diagnostycznych badań przesiewowych dokonanych przez EFSA i Instytut Materiałów Referencyjnych i Pomiarów (IRMM) Wspólnego Centrum Badawczego Szwecja wykazała zgodność z rozdziałem A sekcja A pkt 2.1 lit. c) załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 w odniesieniu do wszystkich siedmiu poprzednich lat, a Finlandia wykazała taką zgodność dla wszystkich siedmiu poprzednich lat, z wyjątkiem 2010 r., w którym poziom pewności wykrycia trzęsawki klasycznej przy współczynniku chorobowości przekraczającym 0,1 % wyniósł 94,73 %. Ponieważ różnica pomiędzy poziomem ufności 94,73 % a 95 % jest nieistotna, jeśli chodzi o ryzyko przeoczenia przypadku trzęsawki klasycznej, a kryterium określone w rozdziale A sekcja A pkt 2.1 lit. c) załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 zostało spełnione we wszystkich pozostałych 6 latach, kryterium to można uznać za spełnione w odniesieniu do ostatnich 7 lat.

(14)

W sprawozdaniach EFSA stwierdzono również, że na podstawie czułości badań wynikającej z wcześniejszych ocen diagnostycznych badań przesiewowych dokonanych przez EFSA i IRMM Szwecja i Finlandia zamierzają nadzorować występowanie trzęsawki klasycznej w przyszłości w sposób zgodny z rozdziałem A sekcja A pkt 2.2 załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.

(15)

Biorąc pod uwagę sprawozdania EFSA i korzystny wynik oceny przez Komisję zgodności tych wniosków z pozostałymi kryteriami określonymi w rozdziale A sekcja A pkt 2.1 załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001, Finlandia i Szwecja powinny być wymienione jako państwa o znikomym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej.

(16)

W rozdziale A sekcja A pkt 3.2 załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 znajduje się wykaz państw członkowskich posiadających zatwierdzone krajowe programy kontroli trzęsawki klasycznej. Ponieważ Finlandia i Szwecja powinny teraz być wymienione w pkt 2.3 wspomnianej sekcji jako państwa o znikomym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej, powinny one zostać usunięte z wykazu państw członkowskich posiadających zatwierdzone krajowe programy kontroli trzęsawki klasycznej w pkt 3.2 tej sekcji, gdyż status ten zapewnia gwarancje wyższe niż zatwierdzone krajowe programy kontroli.

(17)

W rozdziale A sekcja A pkt 1.2 i 1.3 załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 określono warunki, jakie musi spełniać gospodarstwo, by mogło zostać uznane za gospodarstwo o znikomym ryzyku lub kontrolowanym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej. W pkt 4 wspomnianej sekcji określono związane z trzęsawką warunki, które muszą zostać spełnione na potrzeby wewnątrzunijnego handlu owcami i kozami oraz ich nasieniem i zarodkami.

(18)

Ponadto w art. 3 ust. 1 lit. i) rozporządzenia (WE) nr 999/2001 definiuje się gospodarstwo jako miejsce, w którym zwierzęta objęte zakresem tego rozporządzenia są przechowywane, trzymane, hodowane, wykorzystywane w określonych celach lub pokazywane publiczności. Centra pozyskiwania nasienia i ogrody zoologiczne muszą zatem zostać uznane za gospodarstwa i podlegać warunkom określonym w rozdziale A sekcja A załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.

(19)

Biorąc pod uwagę, że ryzyko rozprzestrzeniania trzęsawki przez samce owiec i kóz trzymane w centrach pozyskiwania nasienia zatwierdzonych i nadzorowanych zgodnie z warunkami określonymi w załączniku D do dyrektywy Rady 92/65/EWG (8) jest ograniczone, w rozdziale A sekcja A załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 należy określić szczególne warunki dla centrów pozyskiwania nasienia.

(20)

Te szczególne warunki powinny określać, że gospodarstwo o znikomym lub, odpowiednio, o kontrolowanym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej może wprowadzić samce owiec i kóz z centrum pozyskiwania nasienia, pod warunkiem że (i) centrum pozyskiwania nasienia jest zatwierdzone i nadzorowane zgodnie z załącznikiem D do dyrektywy 92/65/EWG; (ii) centrum pozyskiwania nasienia nie miało żadnego przypadku trzęsawki klasycznej przez ostatnie siedem lat lub odpowiednio trzy lata; (iii) wyłącznie następujące samce owiec i kóz zostały wprowadzone do centrum pozyskiwania nasienia przez ostatnie siedem lat lub odpowiednio trzy lata: samce owiec i kóz z gospodarstw, gdzie owce i kozy są na stałe znakowane i zachowywana jest dokumentacja, zachowywana jest dokumentacja dotycząca przemieszczania owiec i kóz do i z gospodarstwa, gdzie nie wykryto żadnego przypadku trzęsawki klasycznej w ciągu ostatnich siedmiu lub odpowiednio trzech lat, i które podlegały regularnym kontrolom przez urzędowego lekarza weterynarii lub lekarza weterynarii upoważnionego przez właściwy organ; (iv) centrum pozyskiwania nasienia posiada środki bezpieczeństwa biologicznego służące temu, by samce owiec i kóz pochodzące z gospodarstw o różnych statusach trzęsawki nie wchodziły ze sobą w kontakt w centrum pozyskiwania nasienia. Rozdział A sekcja A pkt 1.2 lit. c) i pkt 1.3 lit. c) załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 powinien zostać odpowiednio zmieniony.

(21)

Ponadto związane z trzęsawką warunki handlu wewnątrzunijnego nasieniem i zarodkami, określone w rozdziale A sekcja A pkt 4.2 załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001, powinny zostać zmienione, aby uwzględniały szczególne warunki dla centrów pozyskiwania nasienia wymienione w powyższym motywie. Ponadto odniesienie do tych szczególnych warunków należy również wprowadzić w warunkach przywozu nasienia i embrionów owiec i kóz określonych w rozdziale H załącznika IX do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.

(22)

Warunki wewnątrzunijnego handlu owcami i kozami określone w rozdziale A sekcja A pkt 4.1 załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 mają na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu trzęsawki klasycznej u zwierząt utrzymywanych w warunkach fermowych w gospodarstwach. Ponieważ przemieszczanie owiec i kóz wyłącznie pomiędzy ogrodami zoologicznymi nie ma wpływu na status trzęsawki owiec i kóz utrzymywanych w warunkach fermowych w Unii, te szczególne warunki nie powinny mieć zastosowania do owiec i kóz utrzymywanych wyłącznie w ogrodach zoologicznych i przemieszczanych wyłącznie między ogrodami zoologicznymi, które są objęte definicją zatwierdzonych jednostek, instytutów lub ośrodków zawartą w art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 92/65/EWG. Warunki określone w rozdziale A sekcja A pkt 4.1 załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 nie powinny zatem dotyczyć tych zwierząt.

(23)

Wymagania dotyczące trzęsawki w związku z wewnątrzunijnym handlem żywymi owcami i kozami określone w rozdziale A sekcja A pkt 4.1 załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 są trudne do spełnienia w przypadku wewnątrzunijnego handlu niektórymi rzadkimi rasami. W celu uniknięcia chowu wsobnego oraz zachowania różnorodności genetycznej w populacjach rzadkich ras zwierząt niezbędna jest regularna wymiana między państwami członkowskimi. Należy w związku z tym określić szczególne warunki dotyczące wewnątrzunijnego handlu owcami i kozami rzadkich ras. Te szczególne warunki powinny umożliwiać wewnątrzunijny handel owcami i kozami rzadkich ras, które nie spełniają wymogów określonych w rozdziale A sekcja A pkt 4.1 załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.

(24)

Termin „rzadkie rasy” nie został wyraźnie zdefiniowany w prawodawstwie unijnym. W art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 (9) określono jednak warunki, w jakich można podejmować zobowiązania w ramach działania rolno-środowiskowo-klimatycznego dotyczące utrzymywania lokalnych ras zagrożonych wyginięciem. Warunki te obejmują w szczególności wymóg, aby odpowiednio uznana jednostka techniczna prowadziła księgę hodowlaną dla danej rasy. Zgodnie z dyrektywą Rady 89/361/EWG (10) taką jednostką techniczną jest organizacja lub stowarzyszenie hodowców oficjalnie zatwierdzone przez państwo członkowskie, w którym dana organizacja lub stowarzyszenie hodowców są utworzone, lub oficjalna agencja danego państwa członkowskiego.

(25)

Zatem dla celów rozporządzenia (WE) nr 999/2001 lokalne rasy zagrożone wyginięciem należy zdefiniować jako te rasy owiec i kóz, które spełniają warunki, o których mowa w art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 807/2014 i są objęte programem ochrony realizowanym przez organizację lub stowarzyszenie hodowców zatwierdzone zgodnie z dyrektywą 89/361/EWG lub przez oficjalną agencję danego państwa członkowskiego.

(26)

Rozdział C sekcja B załącznika IX do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 powinien zostać tak zmieniony, aby zezwalać na przywóz do Unii produktów pochodzenia bydlęcego, owczego lub koziego z państw trzecich o znikomym ryzyku BSE także wtedy, gdy produkty te są uzyskiwane z surowców pochodzących, w całości lub w części, z państw o kontrolowanym lub nieokreślonym ryzyku BSE, pod warunkiem że materiał szczególnego ryzyka został usunięty z tych surowców pochodzących z państw o kontrolowanym lub nieokreślonym ryzyku BSE.

(27)

Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki II, III, V, VII, VIII i IX do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.

(28)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Załączniki II, III, V, VII, VIII i IX do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Zmiany wprowadzone w załączniku IX do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 na mocy pkt 6 załącznika do niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie od dnia 1 lipca 2017 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 sierpnia 2016 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 147 z 31.5.2001, s. 1.

(2)  http://www.oie.int/index.php?id=169&L=0&htmfile=chapitre_bse.htm

(3)  Dyrektywa Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie warunków sanitarnych produkcji i wprowadzania do obrotu świeżego mięsa (Dz.U. 121 z 29.7.1964, s. 2012).

(4)  Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 273 z 10.10.2002, s. 1).

(5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 368 z 23.12.2006, s. 15).

(6)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/1162 z dnia 15 lipca 2015 r. zmieniające załącznik V do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych gąbczastych encefalopatii (Dz.U. L 188 z 16.7.2015, s. 3).

(7)  Ocena wniosku Szwecji o uznanie za państwo o znikomym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej (Dziennik EFSA 2015; 13(11):4292) oraz ocena wniosku Finlandii o uznanie za państwo o znikomym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej (Dziennik EFSA 2015; 13(11):4293).

(8)  Dyrektywa Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG (Dz.U. L 268 z 14.9.1992, s. 54).

(9)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzające przepisy przejściowe (Dz.U. L 227 z 31.7.2014, s. 1).

(10)  Dyrektywa Rady 89/361/EWG z dnia 30 maja 1989 r. dotycząca owiec i kóz hodowlanych czystorasowych (Dz.U. L 153 z 6.6.1989, s. 30).


ZAŁĄCZNIK

W załącznikach II, III, V, VII, VIII i IX do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 wprowadza się następujące zmiany:

1)

w załączniku II rozdział A akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Status BSE państw członkowskich lub krajów trzecich lub ich regionów, w dalszej części dokumentu zwanych »państwami lub regionami«, określa się na podstawie kryteriów ustanowionych w lit. od a) do e). Do celów niniejszego załącznika »BSE« nie obejmuje »atypowego BSE« jako choroby uznawanej za występującą spontanicznie na bardzo niskim poziomie we wszystkich populacjach bydła.”;

2)

w załączniku III rozdział A wprowadza się następujące zmiany:

a)

część I pkt 6 otrzymuje brzmienie:

„6.   Środki wprowadzane po badaniu

6.1.

W przypadku zwierzęcia poddanego ubojowi w celu spożycia przez ludzi, które zostało wybrane do badania na obecność BSE, tuszy pochodzącej od tego zwierzęcia nie oznacza się znakiem jakości zdrowotnej przewidzianym w sekcji I rozdział III załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 przed uzyskaniem negatywnego wyniku na obecność BSE w następstwie przeprowadzenia szybkiego testu.

6.2.

Państwa członkowskie mogą wprowadzić odstępstwo od pkt 6.1, w przypadku gdy w rzeźni funkcjonuje urzędowy system zapewniający, by żadne części badanych zwierząt opatrzonych znakiem jakości zdrowotnej nie opuściły rzeźni przed uzyskaniem negatywnego wyniku w następstwie przeprowadzenia szybkiego testu.

6.3.

Wszystkie części ciała zwierzęcia poddanego badaniu na obecność BSE, włącznie ze skórą, zostają zatrzymane pod kontrolą urzędową do czasu uzyskania negatywnego wyniku szybkiego testu, chyba że zostaną usunięte zgodnie z art. 12 lit. a) lub b) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 lub chyba że tłuszcze są przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 142/2011 oraz używane zgodnie z art. 12 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 lub wykorzystywane do wytwarzania produktów pochodnych, o których mowa w art. 36 tego rozporządzenia.

6.4.

Wszystkie części ciała zwierzęcia wykazującego pozytywny lub niejednoznaczny wynik szybkiego testu, włącznie ze skórą, zostają usunięte zgodnie z art. 12 lit. a) lub b) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, oprócz materiału zatrzymanego do celów dokumentacji określonej w rozdziale B część III niniejszego załącznika, z wyjątkiem tłuszczów uzyskanych z takiego ciała, pod warunkiem że tłuszcze te są przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 142/2011 i używane zgodnie z art. 12 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 lub wykorzystywane do wytwarzania produktów pochodnych, o których mowa w art. 36 tego rozporządzenia.

6.5.

W przypadku gdy zwierzę poddane ubojowi w celu spożycia przez ludzi uzyska pozytywny lub niejednoznaczny wynik szybkiego testu, co najmniej jedna tusza znajdująca się bezpośrednio przed tuszą z wynikiem pozytywnym lub niejednoznacznym oraz dwie tusze znajdujące się bezpośrednio po tuszy z wynikiem pozytywnym lub niejednoznacznym na tej samej linii ubojowej podlegają zniszczeniu zgodnie z pkt 6.4.

Na zasadzie odstępstwa od niniejszego punktu akapit pierwszy państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o zniszczeniu wspomnianych tusz tylko w przypadku gdy wynik szybkiego testu potwierdzono jako pozytywny lub niejednoznaczny na podstawie badań potwierdzających, o których mowa w załączniku X rozdział C pkt 3.1 lit. b).

6.6.

Państwa członkowskie mogą wprowadzić odstępstwo od przepisów pkt 6.5, jeżeli w rzeźni działa system zapobiegający wzajemnemu zakażaniu tusz.”;

b)

w części II pkt 7.3 i 7.4 otrzymują brzmienie:

„7.3.

Wszystkie części ciała badanego zwierzęcia, włącznie ze skórą, pozostają pod urzędową kontrolą do czasu uzyskania negatywnego wyniku szybkiego testu, chyba że zostaną usunięte zgodnie z art. 12 lit. a) lub b) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 lub chyba że tłuszcze są przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 142/2011 oraz używane zgodnie z art. 12 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 lub wykorzystywane do wytwarzania produktów pochodnych, o których mowa w art. 36 tego rozporządzenia.

7.4.

Wszystkie części ciała zwierzęcia wykazującego dodatni wynik szybkiego testu, włącznie ze skórą, zostają bezpośrednio usunięte zgodnie z art. 12 lit. a) lub b) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, oprócz materiału zatrzymanego do celów dokumentacji określonej w rozdziale B część III niniejszego załącznika i z wyjątkiem tłuszczów wytopionych uzyskanych z takiego ciała, pod warunkiem że tłuszcze wytopione są przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 142/2011 i używane zgodnie z art. 12 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 lub wykorzystywane do wytwarzania produktów pochodnych, o których mowa w art. 36 tego rozporządzenia.”;

3)

w załączniku V wprowadza się następujące zmiany:

a)

pkt 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„3.   Znakowanie i usuwanie

Materiał szczególnego ryzyka zabarwia się barwnikiem lub, w stosownych przypadkach, znakuje w inny sposób natychmiast po usunięciu i likwiduje zgodnie z przepisami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1069/2009, w szczególności jego art. 12.

4.   Usunięcie materiału szczególnego ryzyka

4.1.

Materiał szczególnego ryzyka usuwa się w:

a)

rzeźniach lub, w stosownych przypadkach, innych miejscach uboju;

b)

zakładach rozbioru w przypadku kręgosłupa bydła;

c)

w stosownych przypadkach w zatwierdzonych przedsiębiorstwach lub zakładach, o których mowa w art. 24 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009.

4.2.

Na zasadzie odstępstwa od pkt 4.1 zastosowanie przy usuwaniu materiału szczególnego ryzyka testu alternatywnego, o którym mowa w art. 8 ust. 2, może być dozwolone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że test alternatywny jest wymieniony w załączniku X, zgodnie z następującymi warunkami:

a)

testy alternatywne należy przeprowadzić w rzeźniach u wszystkich zwierząt kwalifikujących się do usunięcia materiału szczególnego ryzyka;

b)

rzeźni nie może opuścić żaden produkt pochodzenia bydlęcego, owczego ani koziego, przeznaczony do spożycia przez ludzi lub do żywienia zwierząt, zanim właściwy organ nie otrzyma i nie zaakceptuje wyników testów alternatywnych wszystkich potencjalnie zakażonych ubitych zwierząt, w przypadku gdy u jednego z nich stwierdzono BSE;

c)

jeśli test alternatywny da wynik dodatni, cały materiał pochodzenia bydlęcego, owczego i koziego, który został potencjalnie skażony w rzeźni, musi zostać zniszczony zgodnie z pkt 3, chyba że da się zidentyfikować i przechowywać oddzielnie wszystkie części ciała zakażonego zwierzęcia włącznie ze skórą.

4.3.

Na zasadzie odstępstwa od pkt 4.1 państwa członkowskie mogą podjąć decyzję zezwalającą na:

a)

usuwanie rdzenia kręgowego w przypadku owiec i kóz w zakładach rozbioru zatwierdzonych specjalnie w tym celu;

b)

usuwanie kręgosłupa bydła z tusz lub części tusz w specjalnie zatwierdzonych, monitorowanych i zarejestrowanych do tego celu sklepach rzeźniczych;

c)

oddzielanie mięsa od głowy u bydła w zakładach rozbioru zatwierdzonych specjalnie w tym celu zgodnie z pkt 9.

4.4.

Przepisy dotyczące usuwania materiału szczególnego ryzyka określone w niniejszym rozdziale nie mają zastosowania do materiału kategorii 1 wykorzystywanego zgodnie z art. 18 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 do skarmiania zwierząt w ogrodach zoologicznych oraz materiału kategorii 1 wykorzystywanego zgodnie z art. 18 ust. 2 lit. b) wymienionego rozporządzenia do skarmiania zagrożonych lub chronionych gatunków ptaków padlinożernych i innych gatunków żyjących w swoim siedlisku przyrodniczym, aby wspierać różnorodność biologiczną.”;

b)

pkt 6 i 7 otrzymują brzmienie:

„6.   Środki dotyczące uszkadzania tkanek

Ustanowiony w art. 8 ust. 3 w odniesieniu do państw członkowskich lub ich regionów o kontrolowanym lub nieokreślonym ryzyku BSE zakaz stosowania – u bydła, owiec i kóz, których mięso przeznaczone jest do spożycia przez ludzi lub zwierzęta – uszkadzania, po uprzednim ogłuszeniu, tkanek ośrodkowego układu nerwowego przy użyciu wydłużonego, cienkiego narzędzia wprowadzanego do jamy czaszkowej lub przez wprowadzenie gazu do jamy czaszkowej ma również zastosowanie w państwach członkowskich o znikomym ryzyku BSE.

7.   Oddzielanie języków u bydła

Języki bydła w każdym wieku przeznaczone do spożycia przez ludzi lub zwierzęta pobiera się w rzeźni, wykrawając za pomocą poprzecznego cięcia rostralnego do wyrostka językowego kości gnykowej, z wyjątkiem języków bydła pochodzącego z państw członkowskich o znikomym ryzyku BSE.”;

c)

pkt 11 otrzymuje brzmienie:

„11.   Kontrole

11.1.

Państwa członkowskie prowadzą częste kontrole urzędowe w celu sprawdzenia poprawnego stosowania niniejszego załącznika oraz dbają, by zostały wprowadzone środki mające na celu zapobieganie skażeniu, zwłaszcza w rzeźniach, zakładach rozbioru i innych miejscach, w których usuwa się materiał szczególnego ryzyka, takich jak sklepy rzeźnicze lub przedsiębiorstwa, o których mowa w pkt 4.1 lit. c).

11.2.

Państwa członkowskie ustanawiają w szczególności system gwarantujący i nadzorujący obchodzenie się z materiałem szczególnego ryzyka i usuwanie go zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009.

11.3.

Wprowadza się system kontroli nad usuwaniem kręgosłupa, określonego w pkt 1 lit. a). Ten system kontroli obejmuje co najmniej następujące środki:

a)

do dnia 30 czerwca 2017 r. – jeśli usunięcie kręgosłupa nie jest wymagane, tusze i części hurtowe tusz wołowych zawierające kręgosłup oznakowuje się wyraźnie widocznym niebieskim paskiem na etykiecie, o której mowa w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000;

od dnia 1 lipca 2017 r. – jeśli usunięcie kręgosłupa jest wymagane, tusze lub części hurtowe tusz wołowych zawierające kręgosłup oznakowuje się wyraźnie widocznym czerwonym paskiem na etykiecie, o której mowa w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000;

b)

w stosownych przypadkach na dokumencie handlowym odnoszącym się do danej przesyłki mięsa umieszcza się szczegółowe informacje dotyczące liczby tusz wołowych lub ich części hurtowych, z których wymagane jest usunięcie kręgosłupa. W stosownych przypadkach te szczegółowe informacje w przypadku przywozu wpisuje się do Wspólnotowego świadectwa weterynaryjnego dla wwozu i przewozu (CVED), o którym mowa w art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 136/2004 (*);

c)

sklepy rzeźnicze zachowują przez co najmniej rok dokumenty handlowe określone w lit. b).

(*)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 136/2004 z dnia 22 stycznia 2004 r. ustanawiające procedurę kontroli weterynaryjnej we wspólnotowych punktach kontroli granicznej dotyczącą produktów przywożonych z państw trzecich (Dz.U. L 21 z 28.1.2004, s. 11).”;"

4)

w załączniku VII w rozdziale B pkt 4.2, 4.3 i 4.4 otrzymują brzmienie:

„4.2.

do gospodarstwa wprowadzać można wyłącznie owce wymienione poniżej:

a)

samce owiec o genotypie ARR/ARR;

b)

samice owiec posiadające co najmniej jeden allel ARR, a nieposiadające allelu VRQ.

Na zasadzie odstępstwa od lit. a) i b) państwo członkowskie może jednak zezwolić na wprowadzenie do gospodarstwa owiec, o których mowa w lit. c) i d), z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków:

(i)

rasa chowana w gospodarstwie jest lokalną rasą zagrożoną wyginięciem zgodnie z przepisami art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 (**);

(ii)

rasa chowana w gospodarstwie jest przedmiotem programu ochrony realizowanego przez organizację lub stowarzyszenie hodowców oficjalnie zatwierdzone zgodnie z art. 5 dyrektywy Rady 89/361/EWG (***) lub przez oficjalną agencję; oraz

(iii)

częstotliwość występowania allelu ARR w obrębie rasy chowanej w gospodarstwie jest niska;

c)

samce owiec posiadające co najmniej jeden allel ARR, a nieposiadające allelu VRQ;

d)

samice owiec nieposiadające allelu VRQ;

4.3.

w gospodarstwie mogą być wykorzystywane jedynie następujące tryki hodowlane oraz produkty przeznaczone do rozrodu owiec:

a)

samce owiec o genotypie ARR/ARR;

b)

nasienie pochodzące od tryków o genotypie ARR/ARR;

c)

zarodki posiadające co najmniej jeden allel ARR, a nieposiadające allelu VRQ.

Na zasadzie odstępstwa od lit. a), b) i c) państwo członkowskie może jednak zezwolić na wykorzystywanie w gospodarstwie tryków hodowlanych oraz produktów przeznaczonych do rozrodu owiec, o których mowa w lit. d), e) i f), z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków:

(i)

rasa chowana w gospodarstwie jest lokalną rasą zagrożoną wyginięciem zgodnie z przepisami art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 807/2014;

(ii)

rasa chowana w gospodarstwie jest przedmiotem programu ochrony realizowanego przez organizację lub stowarzyszenie hodowców oficjalnie zatwierdzone zgodnie z art. 5 dyrektywy 89/361/EWG lub przez oficjalną agencję; oraz

(iii)

częstotliwość występowania allelu ARR w obrębie rasy hodowanej w gospodarstwie jest niska;

d)

samce owiec posiadające co najmniej jeden allel ARR, a nieposiadające allelu VRQ;

e)

nasienie samców owiec posiadających co najmniej jeden allel ARR, a nieposiadających allelu VRQ;

f)

zarodki nieposiadające allelu VRQ;

4.4.

przemieszczanie zwierząt z gospodarstwa jest dozwolone do celów zniszczenia lub uboju z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi lub podlega następującym warunkom:

a)

tryki i maciorki o genotypie ARR/ARR można przemieszczać z gospodarstwa do wszelkich celów, w tym hodowlanych, o ile są przemieszczane do innych gospodarstw, które są objęte środkami zgodnymi z pkt 2.2.2 lit. c) lub pkt 2.2.2 lit. d);

b)

jeżeli zadecyduje tak państwo członkowskie, jagnięta i koźlęta mogą być przemieszczane do jednego z pozostałych gospodarstw leżącego na terytorium tego państwa wyłącznie do celów tuczu przed ubojem, o ile są spełnione następujące warunki:

(i)

w gospodarstwie przeznaczenia nie przebywają owce ani kozy inne niż tuczone przed ubojem;

(ii)

po zakończeniu okresu tuczenia jagnięta i koźlęta pochodzące z gospodarstw objętych środkami zwalczania, o których mowa w pkt 2.2.2 lit. c) ppkt (iii) lub pkt 2.2.2 lit. d), transportuje się bezpośrednio do rzeźni znajdującej się na terytorium tego samego państwa członkowskiego w celu dokonania ich uboju nie później niż w dniu, w którym osiągną wiek 12 miesięcy;

(**)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzające przepisy przejściowe (Dz.U. L 227 z 31.7.2014, s. 1)."

(***)  Dyrektywa Rady 89/361/EWG z dnia 30 maja 1989 r. dotycząca owiec i kóz hodowlanych czystorasowych (Dz.U. L 153 z 6.6.1989, s. 30).”;"

5)

w załączniku VIII rozdział A sekcja A wprowadza się następujące zmiany:

a)

punkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1)

Gospodarstwa o znikomym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej oraz o kontrolowanym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej

1.1.

Do celów handlu wewnątrzunijnego państwa członkowskie w stosownych przypadkach ustanawiają i nadzorują oficjalny system uznawania gospodarstw o znikomym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej oraz o kontrolowanym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej. Na podstawie takiego systemu państwa członkowskie w stosownych przypadkach ustanawiają i prowadzą wykaz utrzymujących owce i kozy gospodarstw o znikomym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej oraz o kontrolowanym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej.

1.2.

Utrzymujące owce gospodarstwo o statusie poziomu I odporności na TSE, jak określono w załączniku VII rozdział C część 4 pkt 1 lit. a), w którym nie potwierdzono żadnego przypadku trzęsawki klasycznej przynajmniej przez okres poprzednich siedmiu lat, może zostać uznane za gospodarstwo o znikomym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej.

Gospodarstwo utrzymujące owce, kozy lub owce i kozy może również zostać uznane za gospodarstwo o znikomym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej, o ile przynajmniej przynajmniej przez okres poprzednich siedmiu lat spełnia ono następujące warunki:

a)

owce i kozy są na stałe oznakowane i zachowywana jest dokumentacja, co umożliwia śledzenie ich losu do gospodarstwa urodzenia;

b)

zachowywana jest dokumentacja dotycząca przemieszczania owiec i kóz do gospodarstwa i z niego;

c)

do gospodarstwa wprowadzać można wyłącznie owce i kozy wymienione poniżej:

(i)

owce i kozy z gospodarstw o znikomym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej;

(ii)

owce i kozy z gospodarstw, które spełniają warunki określone w lit. od a) do i) przez minimalny okres siedmiu poprzednich lat lub przez przynajmniej taki sam okres jak okres, przez który gospodarstwo, do którego mają być wprowadzone, spełnia warunki określone w tych literach;

(iii)

owce o genotypie białka prionowego ARR/ARR;

(iv)

owce lub kozy, które spełniają warunki określone w ppkt (i) lub (ii), z wyjątkiem okresu, w którym były utrzymywane w centrum pozyskiwania nasienia, pod warunkiem że centrum pozyskiwania nasienia spełnia następujące warunki:

centrum pozyskiwania nasienia zostało zatwierdzone zgodnie z rozdziałem I część I załącznika D do dyrektywy 92/65/EWG (****) i jest nadzorowane zgodnie z rozdziałem I część II tego załącznika,

przez okres poprzednich siedmiu lat tylko te owce i kozy z gospodarstw, które spełniały w tym okresie warunki określone w lit. a), b) i e) i które były poddawane regularnym kontrolom przez urzędowego lekarza weterynarii lub lekarza weterynarii upoważnionego przez właściwy organ, były wprowadzane do centrum pozyskiwania nasienia,

w centrum pozyskiwania nasienia przez okres poprzednich siedmiu lat nie stwierdzono żadnych przypadków trzęsawki klasycznej,

w centrum pozyskiwania nasienia stosowane są środki bezpieczeństwa biologicznego w celu zapewnienia, by owce i kozy utrzymywane w centrum i sprowadzane z gospodarstw o znikomym lub kontrolowanym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej nie miały bezpośredniego ani pośredniego kontaktu z owcami i kozami z gospodarstw o niższym statusie w odniesieniu do trzęsawki klasycznej;

d)

gospodarstwo podlega regularnym kontrolom, których celem jest weryfikacja zgodności z warunkami określonymi w lit. od a) do i) dokonywana przez urzędowego lekarza weterynarii lub lekarza weterynarii upoważnionego do tego przez właściwy organ i które przeprowadzane muszą być przynajmniej raz w roku, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r.;

e)

nie potwierdzono żadnego przypadku trzęsawki klasycznej;

f)

do dnia 31 grudnia 2013 r. wszystkie owce i kozy, o których mowa w załączniku III rozdział A część II pkt 3, powyżej 18 miesiąca życia, które padły lub zostały uśmiercone z powodów innych niż ubój w celu spożycia przez ludzi, poddaje się badaniom laboratoryjnym na obecność trzęsawki klasycznej zgodnie z metodami i protokołami laboratoryjnymi określonymi w załączniku X rozdział C pkt 3.2.

Od dnia 1 stycznia 2014 r. wszystkie owce i kozy powyżej 18 miesiąca życia, które padły lub zostały uśmiercone z powodów innych niż ubój w celu spożycia przez ludzi, poddaje się badaniom laboratoryjnym na obecność trzęsawki klasycznej zgodnie z metodami i protokołami laboratoryjnymi określonymi w załączniku X rozdział C pkt 3.2.

Państwa członkowskie mogą, na zasadzie odstępstwa od warunków określonych w lit. f) akapit pierwszy i drugi, zadecydować, że wszystkie owce i kozy powyżej 18 miesiąca życia nieposiadające wartości handlowej, które na koniec swego życia produkcyjnego zostały poddane eliminacji zamiast zostać poddane ubojowi w celu spożycia przez ludzi, są badane przez urzędowego lekarza weterynarii, a wszystkie wykazujące objawy wyniszczenia lub objawy neurologiczne poddawane są badaniom laboratoryjnym na obecność trzęsawki klasycznej zgodnie z metodami i protokołami laboratoryjnymi określonymi w załączniku X rozdział C pkt 3.2.

Oprócz warunków określonych w lit. od a) do f) od dnia 1 stycznia 2014 r. muszą być spełnione następujące warunki:

g)

do gospodarstwa wprowadzane są wyłącznie następujące komórki jajowe i zarodki owiec i kóz:

(i)

komórki jajowe i zarodki od dawców zwierzęcych, którzy są od urodzenia utrzymywani w państwie członkowskim o znikomym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej lub w gospodarstwie o znikomym lub kontrolowanym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej lub którzy spełniają następujące wymagania:

są na stałe oznakowani w celu umożliwienia śledzenia ich losu do gospodarstwa urodzenia,

są od urodzenia utrzymywani w gospodarstwach, w których w trakcie ich pobytu nie stwierdzono przypadków trzęsawki klasycznej,

nie wykazują klinicznych objawów trzęsawki klasycznej w czasie pobierania komórek jajowych lub zarodków;

(ii)

komórki jajowe i zarodki owiec posiadające co najmniej jeden allel ARR;

h)

do gospodarstwa wprowadzane jest wyłącznie następujące nasienie owiec i kóz:

(i)

nasienie od dawców zwierzęcych, którzy są od urodzenia utrzymywani w państwie członkowskim o znikomym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej lub w gospodarstwie o znikomym ryzyku lub kontrolowanym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej lub którzy spełniają następujące wymagania:

są na stałe oznakowani w celu umożliwienia śledzenia ich losu do gospodarstwa urodzenia,

nie wykazują klinicznych objawów trzęsawki w czasie pobierania nasienia;

(ii)

nasienie tryków o genotypie białka prionowego ARR/ARR;

(i)

owce i kozy w gospodarstwie nie mają bezpośredniego ani pośredniego kontaktu, włącznie ze wspólnym wypasem, z owcami i kozami z gospodarstw o niższym statusie w odniesieniu do trzęsawki klasycznej.

1.3.

Gospodarstwo utrzymujące owce, kozy lub owce i kozy może zostać uznane za gospodarstwo o kontrolowanym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej, o ile przynajmniej przez okres poprzednich trzech lat spełnia ono następujące warunki:

a)

owce i kozy są na stałe oznakowane i zachowywana jest dokumentacja, co umożliwia śledzenie ich losu do gospodarstwa urodzenia;

b)

zachowywana jest dokumentacja dotycząca przemieszczania owiec i kóz do gospodarstwa i z niego;

c)

do gospodarstwa wprowadzane są wyłącznie owce i kozy wymienione poniżej:

(i)

owce i kozy z gospodarstw o znikomym lub kontrolowanym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej;

(ii)

owce i kozy z gospodarstw, które spełniają warunki określone w lit. od a) do i) przez minimalny okres trzech poprzednich lat lub przez przynajmniej taki sam okres jak okres, przez który gospodarstwo, do którego mają być wprowadzone, spełnia warunki określone w tych literach;

(iii)

owce o genotypie białka prionowego ARR/ARR;

(iv)

owce lub kozy, które spełniają warunki określone w ppkt (i) lub (ii), z wyjątkiem okresu, w którym były utrzymywane w centrum pozyskiwania nasienia, pod warunkiem że centrum pozyskiwania nasienia spełnia następujące warunki:

centrum pozyskiwania nasienia zostało zatwierdzone zgodnie z rozdziałem I część I załącznika D do dyrektywy 92/65/EWG i jest nadzorowane zgodnie z rozdziałem I część II tego załącznika,

przez okres poprzednich trzech lat tylko te owce i kozy z gospodarstw, które spełniały w tym okresie warunki określone w lit. a), b) i e) i które były poddawane regularnym kontrolom przez urzędowego lekarza weterynarii lub lekarza weterynarii upoważnionego przez właściwy organ, były wprowadzane do centrum pozyskiwania nasienia,

w centrum pozyskiwania nasienia w okresie poprzednich trzech lat nie stwierdzono żadnych przypadków trzęsawki klasycznej,

w centrum pozyskiwania nasienia stosowane są środki bezpieczeństwa biologicznego w celu zapewnienia, by owce i kozy utrzymywane w centrum i sprowadzane z gospodarstw o znikomym lub kontrolowanym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej nie miały bezpośredniego ani pośredniego kontaktu z owcami i kozami z gospodarstw o niższym statusie w odniesieniu do trzęsawki klasycznej;

d)

gospodarstwo podlega regularnym kontrolom, których celem jest weryfikacja zgodności z warunkami określonymi w lit. od a) do i) dokonywana przez urzędowego lekarza weterynarii lub lekarza weterynarii upoważnionego do tego przez właściwy organ i które przeprowadzane muszą być przynajmniej raz w roku, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r.;

e)

nie potwierdzono żadnego przypadku trzęsawki klasycznej;

f)

do dnia 31 grudnia 2013 r. wszystkie owce i kozy, o których mowa w załączniku III rozdział A część II pkt 3, powyżej 18 miesiąca życia, które padły lub zostały uśmiercone z powodów innych niż ubój w celu spożycia przez ludzi, poddaje się badaniom laboratoryjnym na obecność trzęsawki klasycznej zgodnie z metodami i protokołami laboratoryjnymi określonymi w załączniku X rozdział C pkt 3.2.

Od dnia 1 stycznia 2014 r. wszystkie owce i kozy powyżej 18 miesiąca życia, które padły lub zostały uśmiercone z powodów innych niż ubój w celu spożycia przez ludzi, poddaje się badaniom laboratoryjnym na obecność trzęsawki klasycznej zgodnie z metodami i protokołami laboratoryjnymi określonymi w załączniku X rozdział C pkt 3.2.

Państwa członkowskie mogą, na zasadzie odstępstwa od warunków określonych w lit. f) akapit pierwszy i drugi, zadecydować, że wszystkie owce i kozy powyżej 18 miesiąca życia nieposiadające wartości handlowej, które na koniec swego życia produkcyjnego zostały poddane eliminacji zamiast zostać poddane ubojowi w celu spożycia przez ludzi, są badane przez urzędowego lekarza weterynarii, a wszystkie wykazujące objawy wyniszczenia lub objawy neurologiczne poddawane są badaniom laboratoryjnym na obecność trzęsawki klasycznej zgodnie z metodami i protokołami laboratoryjnymi określonymi w załączniku X rozdział C pkt 3.2.

Oprócz warunków określonych w lit. od a) do f) od dnia 1 stycznia 2014 r. muszą być spełnione następujące warunki:

g)

do gospodarstwa wprowadzane są wyłącznie następujące komórki jajowe i zarodki owiec i kóz:

(i)

komórki jajowe i zarodki od dawców zwierzęcych, którzy są od urodzenia utrzymywani w państwie członkowskim o znikomym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej lub w gospodarstwie o znikomym lub kontrolowanym ryzyku występowania trzęsawki klasycznej lub którzy spełniają następujące wymagania:

są na stałe oznakowani w celu umożliwienia śledzenia ich losu do gospodarstwa urodzenia,

są od urodzenia utrzymywani w gospodarstwach, w których w trakcie ich pobytu nie stwierdzono przypadków trzęsawki klasycznej,