ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 333

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 58
19 grudnia 2015


Spis treści

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

 

 

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

 

*

Decyzja Rady (UE) 2015/2399 z dnia 26 października 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Kolumbii dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

1

 

 

Umowa między Unią Europejską a Republiką Kolumbii dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych

3

 

*

Decyzja Rady (UE) 2015/2400 z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu zmieniającego do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiającej środki równoważne środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek

10

 

 

Protokół zmieniający do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiającej środki równoważne środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek

12

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE, Euratom) 2015/2401 z dnia 2 października 2015 r. w sprawie zawartości i funkcjonowania rejestru europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych

50

 

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2402 z dnia 12 października 2015 r. w sprawie przeglądu zharmonizowanych wartości referencyjnych sprawności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej i ciepła w zastosowaniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE i uchylające decyzję wykonawczą Komisji 2011/877/UE

54

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2403 z dnia 15 grudnia 2015 r. ustanawiające wspólne wytyczne dotyczące norm i technik pozbawiania broni cech użytkowych w celu zagwarantowania, że broń pozbawiona cech użytkowych trwale nie nadaje się do użytku ( 1 )

62

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2404 z dnia 16 grudnia 2015 r. wprowadzające odliczenia od kwot połowowych w roku 2015 dla niektórych stad z powodu przełowienia innych stad w poprzednich latach i zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1801

73

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2405 z dnia 18 grudnia 2015 r. otwierające kontyngenty taryfowe UE na produkty rolne pochodzące z Ukrainy i ustalające sposób zarządzania tymi kontyngentami

89

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/2406 z dnia 18 grudnia 2015 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1126/2008 przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 1 ( 1 )

97

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2407 z dnia 18 grudnia 2015 r. wznawiające odstępstwo od rozporządzenia Rady (WE) nr 1967/2006 w zakresie minimalnych odległości od brzegu i minimalnej głębokości morza dla niewodów łodziowych do połowu babki przezroczystej (Aphia minuta) na niektórych wodach terytorialnych Włoch

104

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2408 z dnia 18 grudnia 2015 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

108

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2409 z dnia 18 grudnia 2015 r. określające ilości, które należy dodać do ilości ustalonych dla podokresu od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2016 r. w ramach kontyngentu taryfowego otwartego rozporządzeniem (WE) nr 536/2007 na mięso drobiowe pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki

110

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2410 z dnia 18 grudnia 2015 r. określające ilości, które należy dodać do ilości ustalonych dla podokresu od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2016 r. w ramach kontyngentów taryfowych otwartych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/2077 w odniesieniu do jaj, produktów jajecznych i albuminy pochodzących z Ukrainy

112

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2411 z dnia 18 grudnia 2015 r. określające ilości, jakie należy dodać do ilości ustalonej dla podokresu od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2016 r. w ramach kontyngentów taryfowych otwartych rozporządzeniem (WE) nr 1384/2007 na mięso drobiowe pochodzące z Izraela

114

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2412 z dnia 18 grudnia 2015 r. określające ilości, jakie należy dodać do ilości ustalonej dla podokresu od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2016 r. w ramach kontyngentów taryfowych otwartych rozporządzeniem (WE) nr 442/2009 w sektorze wieprzowiny

116

 

 

DECYZJE

 

*

Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (WPZiB) 2015/2413 z dnia 9 grudnia 2015 r. przedłużająca mandat szefa misji dla misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGANISTAN) (EUPOL Afganistan/2/2015)

118

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/2414 z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie opublikowania z ograniczeniami w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odniesienia do normy zharmonizowanej EN 521:2006 Wymagania dotyczące urządzeń spalających skroplone gazy węglowodorowe (C3-C4) – Przenośne urządzenia gazowe o ciśnieniu zasilania równym prężności par gazów skroplonych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/142/WE (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 9145)  ( 1 )

120

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/2415 z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie zatwierdzenia zmienionych zasad podziału ruchu lotniczego dla portów lotniczych Mediolan-Malpensa, Mediolan-Linate i Orio al Serio (Bergamo) zgodnie z art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008 (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 9177)

124

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/2416 z dnia 17 grudnia 2015 r. uznająca niektóre obszary Stanów Zjednoczonych Ameryki za wolne od Agrilus planipennis Fairmaire (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 9185)

128

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/2417 z dnia 17 grudnia 2015 r. zmieniająca decyzję wykonawczą (UE) 2015/789 w sprawie środków zapobiegających wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej organizmu Xylella fastidiosa (Wells et al.) (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 9191)

143

 

*

Decyzja Komisji (UE) 2015/2418 z dnia 18 grudnia 2015 r. zmieniająca decyzję 1999/352/WE, EWWiS, Euratom ustanawiającą Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)

148

 

 

ZALECENIA

 

*

Zalecenie (UE) 2015/2419 z dnia 16 marca 2015 r. w sprawie realizacji programu stowarzyszeniowego UE–Ukraina

150

 

 

Sprostowania

 

*

Sprostowanie do decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/645 z dnia 20 kwietnia 2015 r. ustanawiającej wykaz inspektorów Unii uprawnionych do przeprowadzania inspekcji zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1224/2009 ( Dz.U. L 106 z 24.4.2015 )

152

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


II Akty o charakterze nieustawodawczym

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

19.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 333/1


DECYZJA RADY (UE) 2015/2399

z dnia 26 października 2015 r.

w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Kolumbii dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 5,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 (1) przeniosło odniesienie do Republiki Kolumbii z załącznika I do załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 (2).

(2)

Przy tym odniesieniu do Republiki Kolumbii zamieszczony jest przypis wskazujący, że zwolnienie z obowiązku wizowego ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy o zwolnieniu z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią Europejską.

(3)

Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 509/2014 Komisja oceniła sytuację Republiki Kolumbii według kryteriów określonych w tym rozporządzeniu. W dniu 29 października 2014 r. Komisja przyjęła sprawozdanie, w którym stwierdziła, że znacząca poprawa sytuacji gospodarczej i społecznej oraz bezpieczeństwa w Kolumbii w ostatnich latach uzasadnia zwolnienie obywateli Kolumbii z obowiązku wizowego podczas podróży do Unii Europejskiej.

(4)

W dniu 19 maja 2015 r. Rada przyjęła decyzję upoważniającą Komisję do podjęcia negocjacji w sprawie zawarcia umowy między Unią Europejską a Republiką Kolumbii dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych („umowa”).

(5)

Negocjacje w sprawie umowy zostały przeprowadzone w dniu 20 maja 2015 r. i zakończyły się pomyślnie parafowaniem jej w dniu 9 czerwca 2015 r.

(6)

Należy podpisać umowę i zatwierdzić deklaracje dołączone do umowy, w imieniu Unii. Należy tymczasowo stosować umowę od dnia następującego po dniu jej podpisania do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej formalnego zawarcia.

(7)

Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (3); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

(8)

Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (4); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie stosuje,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Republiką Kolumbii dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych („umowa”), z zastrzeżeniem jej zawarcia.

Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Zatwierdza się w imieniu Unii deklaracje dołączone do niniejszej decyzji.

Artykuł 3

Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Unii.

Artykuł 4

Umowę stosuje się tymczasowo od dnia następującego po dniu jej podpisania (5) do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 26 października 2015 r.

W imieniu Rady

C. DIESCHBOURG

Przewodniczący


(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67).

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1).

(3)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

(4)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

(5)  Data podpisania umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


19.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 333/3


UMOWA

między Unią Europejską a Republiką Kolumbii dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych

UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią” lub „UE”, oraz

REPUBLIKA KOLUMBII, zwana dalej „Kolumbią”,

zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

MAJĄC NA UWADZE dalszy rozwój przyjaznych stosunków między Umawiającymi się Stronami oraz pragnąc ułatwić podróże poprzez zapewnienie bezwizowego wjazdu i pobytu krótkoterminowego dla swoich obywateli,

UWZGLĘDNIAJĄC rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (1), między innymi poprzez przeniesienie 19 państw trzecich, w tym Kolumbii, do wykazu państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego podczas pobytu krótkoterminowego w państwach członkowskich,

MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 1 rozporządzenia (UE) nr 509/2014 zwolnienie z obowiązku wizowego w odniesieniu do tych 19 państw ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy dotyczącej zwolnienia z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią,

PRAGNĄC zagwarantować przestrzeganie zasady równego traktowania wszystkich obywateli UE,

BIORĄC POD UWAGĘ, że osoby podróżujące w celu prowadzenia działalności zarobkowej podczas pobytu krótkoterminowego nie są objęte niniejszą Umową i dlatego dla tej kategorii osób obowiązują w dalszym ciągu odpowiednie przepisy prawa unijnego, prawa krajowego państw członkowskich i prawa krajowego Kolumbii dotyczące obowiązku wizowego lub zwolnienia z takiego obowiązku oraz dostępu do zatrudnienia,

BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Cel

Niniejsza Umowa stanowi, że obywatele Unii i obywatele Kolumbii mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej Umawiającej się Strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszej Umowy:

a)

„państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii, z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii;

b)

„obywatel Unii” oznacza obywatela państwa członkowskiego w rozumieniu definicji zawartej w lit. a);

c)

„obywatel Kolumbii” oznacza każdą osobę posiadającą obywatelstwo Kolumbii;

d)

„strefa Schengen” oznacza obszar bez granic wewnętrznych obejmujący terytoria państw członkowskich w rozumieniu definicji zawartej w lit. a), stosujących w pełni dorobek Schengen;

e)

„dorobek Schengen” oznacza wszystkie środki, o których mowa w Protokole nr 19 w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, mające na celu zapewnienie braku kontroli osób na granicach wewnętrznych, wraz ze wspólną polityką dotyczącą kontroli na granicach zewnętrznych oraz wiz, a także bezpośrednio powiązane z nimi środki towarzyszące mające na celu zapobieganie i zwalczanie przestępczości.

Artykuł 3

Zakres stosowania

1.   Obywatele Unii posiadający ważny paszport zwykły, dyplomatyczny, służbowy, urzędowy lub specjalny wydany przez państwo członkowskie mogą wjechać na terytorium Kolumbii i przebywać na nim bez wizy przez okres pobytu określony w art. 4 ust. 1.

Obywatele Kolumbii posiadający ważny paszport zwykły, dyplomatyczny, służbowy, urzędowy lub specjalny wydany przez Kolumbię mogą wjechać na terytorium państw członkowskich i przebywać na nim bez wizy przez okres pobytu określony w art. 4 ust. 2.

2.   Ust. 1 niniejszego artykułu nie ma zastosowania do osób podróżujących w celu prowadzenia działalności zarobkowej.

W przypadku tej kategorii osób każde państwo członkowskie może indywidualnie podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli Kolumbii lub o jego zniesieniu, zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 (2).

W przypadku tej kategorii osób Kolumbia może podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli poszczególnych państw członkowskich lub o jego zniesieniu, zgodnie ze swoim prawem krajowym.

3.   Zniesienie wiz przewidziane niniejszą Umową obowiązuje bez uszczerbku dla przepisów Umawiających się Stron dotyczących warunków wjazdu i pobytu krótkoterminowego. Państwa członkowskie i Kolumbia zastrzegają sobie prawo do odmowy wjazdu i pobytu krótkoterminowego na ich terytorium, jeśli którykolwiek z powyższych warunków nie jest spełniony.

4.   Zniesienie wiz obowiązuje niezależnie od środka transportu wykorzystywanego do przekroczenia granic Umawiających się Stron.

5.   Kwestie nieobjęte niniejszą Umową są regulowane prawem unijnym, prawem krajowym państw członkowskich i prawem krajowym Kolumbii.

Artykuł 4

Czas pobytu

1.   Obywatele Unii mogą przebywać na terytorium Kolumbii przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

2.   Obywatele Kolumbii mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

Obywatele Kolumbii mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.

3.   Niniejsza Umowa nie ma wpływu na możliwość przedłużenia przez Kolumbię i państwa członkowskie okresu pobytu ponad okres 90 dni zgodnie z ich prawem krajowym oraz prawem unijnym.

Artykuł 5

Terytorialny zakres stosowania

1.   W przypadku Republiki Francuskiej niniejszą Umowę stosuje się tylko do jej europejskiego terytorium.

2.   W przypadku Królestwa Niderlandów niniejszą Umowę stosuje się tylko do jego europejskiego terytorium.

Artykuł 6

Wspólny komitet ds. zarządzania Umową

1.   Umawiające się Strony powołują wspólny komitet ekspertów (zwany dalej „komitetem”), w skład którego wchodzą przedstawiciele Unii i przedstawiciele Kolumbii. Unię reprezentuje Komisja Europejska.

2.   Komitet wykonuje następujące zadania:

a)

monitorowanie wykonania niniejszej Umowy;

b)

proponowanie zmian lub uzupełnień niniejszej Umowy;

c)

rozstrzyganie sporów dotyczących interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy;

d)

wszelkie inne zadania uzgodnione przez Umawiające się Strony.

3.   Posiedzenia komitetu zwoływane są w każdym przypadku, gdy jest to niezbędne, na wniosek jednej z Umawiających się Stron.

4.   Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.

Artykuł 7

Stosunek między niniejszą Umową a istniejącymi dwustronnymi umowami między państwami członkowskimi a Kolumbią dotyczącymi zniesienia wiz

Niniejsza Umowa jest nadrzędna wobec wszelkich dwustronnych umów lub ustaleń zawartych między poszczególnymi państwami członkowskimi a Kolumbią w zakresie, w jakim dotyczą one kwestii objętych niniejszą Umową.

Artykuł 8

Postanowienia końcowe

1.   Niniejsza Umowa zostaje ratyfikowana lub zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami i wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dacie późniejszego z dwóch powiadomień, w których Umawiające się Strony dokonają wzajemnej notyfikacji o zakończeniu tych procedur.

Do czasu jej wejścia w życie, niniejszą Umowę stosuje się od dnia następującego po dniu jej podpisania.

2.   Niniejsza Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem możliwości jej wypowiedzenia zgodnie z ust. 5.

3.   Niniejszą Umowę można zmienić za pisemnym porozumieniem Umawiających się Stron. Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu przez Umawiające się Strony wzajemnej notyfikacji o zakończeniu ich wewnętrznych procedur, które są niezbędne w tym celu.

4.   Każda z Umawiających się Stron może zawiesić stosowanie wszystkich lub niektórych postanowień niniejszej Umowy, w szczególności ze względu na porządek publiczny, ochronę bezpieczeństwa narodowego lub ochronę zdrowia publicznego, nieuregulowaną imigrację lub ponowne wprowadzenie obowiązku wizowego przez jedną z Umawiających się Stron. O decyzji w sprawie zawieszenia stosowania niniejszej Umowy powiadamia się drugą Umawiającą się Stronę nie później niż dwa miesiące przed jej planowanym wejściem w życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.

5.   Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w drodze pisemnego zawiadomienia drugiej Strony. Niniejsza Umowa przestaje obowiązywać po upływie 90 dni od daty takiego zawiadomienia.

6.   Kolumbia może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich.

7.   Unia może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich swoich państw członkowskich.

Sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, rumuńskim, węgierskim i włoskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są jednakowo autentyczne.

Съставено в Брюксел на втори декември две хиляди и петнадесета година.

Hecho en Bruselas, el dos de diciembre de dos mil quince.

V Bruselu dne druhého prosince dva tisíce patnáct.

Udfærdiget i Bruxelles den anden december to tusind og femten.

Geschehen zu Brüssel am zweiten Dezember zweitausendfünfzehn.

Kahe tuhande viieteistkümnenda aasta detsembrikuu teisel päeval Brüsselis.

Έγινε στις Βρυξέλλες, στις δύο Δεκεμβρίου δύο χιλιάδες δεκαπέντε.

Done at Brussels on the second day of December in the year two thousand and fifteen.

Fait à Bruxelles, le deux décembre deux mille quinze.

Sastavljeno u Bruxellesu drugog prosinca dvije tisuće petnaeste.

Fatto a Bruxelles, addì due dicembre duemilaquindici.

Briselē, divi tūkstoši piecpadsmitā gada otrajā decembrī.

Priimta du tūkstančiai penkioliktų metų gruodžio antrą dieną Briuselyje.

Kelt Brüsszelben, a kéteze-tizenötödik év december havának második napján.

Magħmul fi Brussell, fit-tieni jum ta’ Diċembru fis-sena elfejn u ħmistax.

Gedaan te Brussel, de tweede december tweeduizend vijftien.

Sporządzono w Brukseli dnia drugiego grudnia roku dwa tysiące piętnastego.

Feito em Bruxelas, em dois de dezembro de dois mil e quinze.

Întocmit la Bruxelles la doi decembrie două mii cincisprezece.

V Bruseli druhého decembra dvetisíctridsať.

V Bruslju, dne drugega decembra leta dva tisoč petnajst.

Tehty Brysselissä toisena päivänä joulukuuta vuonna kaksituhattaviisitoista.

Som skedde i Bryssel den andra december år tjugohundrafemton.

За Европейския съюз

Рог la Unión Europea

Za Evropskou unii

For Den Europæiske Union

Für die Europäische Union

Euroopa Liidu nimel

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση

For the European Union

Pour l'Union européenne

Za Europsku uniju

Per l'Unione europea

Eiropas Savienības vārdā –

Europos Sąjungos vardu

Az Európai Unió részéről

Għall-Unjoni Ewropea

Voor de Europese Unie

W imieniu Unii Europejskiej

Pela União Europeia

Pentru Uniunea Europeană

Za Európsku úniu

Za Evropsko unijo

Euroopan unionin puolesta

För Europeiska unionen

Image

За Република Колумбия

Por la República de Colombia

Za Kolumbijskou republiku

For Republikken Colombia

Für die Republik Kolumbien

Colombia Vabariigi nimel

Για τη Δημοκρατία της Κολομβίας

For the Republic of Colombia

Pour la République de la Colombie

Za Republiku Kolumbiju

Per la Repubblica di Colombia

Kolumbijas Republikas vārdā –

Kolumbijos Respublikos vardu

A Kolumbiai Köztársaság részéről

Għar-Repubblika tal-Kolombja

Voor de Republiek Colombia

W imieniu Republiki Kolumbii

Pela República da Colômbia

Pentru Republica Columbia

Za Kolumbijskú republiku

Za Republiko Kolumbijo

Kolumbian tasavallan puolesta

För Republiken Colombia

Image


(1)  Dz.U. L 149, 20.5.2014, s. 67.

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1).


WSPÓLNA DEKLARACJA W ODNIESIENIU DO ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII I LIECHTENSTEINU

Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Unią Europejską a Norwegią, Islandią, Szwajcarią i Liechtensteinem, w szczególności na mocy umów z dnia 18 maja 1999 r. i 26 października 2004 r. dotyczących włączenia tych państw we wprowadzanie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen.

W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Kolumbii, z drugiej strony, zawarły niezwłocznie dwustronne umowy dotyczące zniesienia wiz krótkoterminowych na podobnych warunkach, jak niniejsza Umowa.


WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WYKŁADNI KATEGORII OSÓB PODRÓŻUJĄCYCH W CELU PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI ZAROBKOWEJ, O KTÓREJ MOWA W ART. 3 UST. 2 NINIEJSZEJ UMOWY

Pragnąc zapewnić spójną wykładnię, Umawiające się Strony uzgadniają na potrzeby niniejszej Umowy, że kategoria osób prowadzących działalność zarobkową obejmuje osoby wjeżdżające w celu wykonywania działalności zawodowej lub pracy za wynagrodzeniem na terytorium innej Umawiającej się Strony jako pracownik lub dostawca usług.

Kategoria ta nie obejmuje:

przedsiębiorców, tj. osób podróżujących w celu rozmów biznesowych (bez zatrudnienia w państwie drugiej Umawiającej się Strony),

sportowców lub artystów wykonujących działalność na zasadzie ad hoc,

dziennikarzy wysłanych przez media działające w ich państwie zamieszkania oraz

stażystów wewnątrzkorporacyjnych.

Wdrażanie niniejszej deklaracji jest monitorowane przez wspólny komitet w ramach jego obowiązków na mocy art. 6 niniejszej Umowy, który może zaproponować zmiany niniejszej deklaracji, jeżeli uzna je za konieczne w oparciu o doświadczenia Umawiających się Stron.


WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WYKŁADNI OKRESU 90 DNI W KAŻDYM OKRESIE 180-DNIOWYM, O KTÓRYM MOWA W ART. 4 NINIEJSZEJ UMOWY

Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, o którym mowa w art. 4 niniejszej Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w każdym okresie 180-dniowym pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.


WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA INFORMOWANIA OBYWATELI O UMOWIE DOTYCZĄCEJ ZNIESIENIA WIZ

Uznając znaczenie zasady przejrzystości dla obywateli Unii Europejskiej i obywateli Kolumbii, Umawiające się Strony zgadzają się zapewnić rozpowszechnienie pełnych informacji o treści i skutkach umowy dotyczącej zniesienia wiz i związanych z nią kwestiach, takich jak warunki wjazdu.


WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA WPROWADZENIA PASZPORTÓW BIOMETRYCZNYCH PRZEZ REPUBLIKĘ KOLUMBII

Republika Kolumbii jako Umawiająca się Strona deklaruje, że udzieliła zamówienia dotyczącego produkcji paszportów biometrycznych i zobowiązuje się do rozpoczęcia wydawania paszportów biometrycznych swoim obywatelom najpóźniej do dnia 31 grudnia 2015 r. Paszporty te będą w pełni zgodne z wymogami ICAO przewidzianymi w ICAO Doc 9303.

Umawiające się Strony zgadzają się, że niewywiązanie się z rozpoczęcia wprowadzania paszportów biometrycznych do dnia 31 grudnia 2015 r. stanowi wystarczającą podstawę do zawieszenia stosowania niniejszej Umowy zgodnie z procedurami określonymi w jej art. 8 ust. 4.


WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WSPÓŁPRACY DOTYCZĄCEJ NIEUREGULOWANEJ MIGRACJI

Umawiające się Strony przypominają swoje zobowiązanie w zakresie readmisji swoich migrantów o nieuregulowanym statusie, przewidziane w art. 49 ust. 3 Umowy o dialogu politycznym i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Wspólnotą Andyjską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, która została podpisana w dniu 15 grudnia 2003 r.

Umawiające się Strony będą ściśle monitorować to zobowiązanie. Strony zgadzają się zawrzeć na wniosek którejkolwiek z Umawiających się Stron, a w szczególności w przypadku zwiększenia nieuregulowanej migracji i w przypadku problemów związanych z readmisją migrantów o nieuregulowanym statusie po wejściu w życie niniejszej Umowy, umowę regulującą szczegółowe zobowiązania obu Stron w zakresie readmisji migrantów o nieuregulowanym statusie.

Umawiające się Strony zgodnie postanawiają, że taka umowa o readmisji byłaby ważnym elementem umacniającym wzajemne zobowiązania podjęte w niniejszej Umowie, a niewywiązanie się z zawarcia takiej umowy o readmisji na wniosek którejkolwiek z Umawiających się Stron stanowi wystarczającą podstawę do zawieszenia stosowania niniejszej Umowy zgodnie z procedurą określoną w jej art. 8 ust. 4.


19.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 333/10


DECYZJA RADY (UE) 2015/2400

z dnia 8 grudnia 2015 r.

w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu zmieniającego do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiającej środki równoważne środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 115 w związku z art. 218 ust. 6 lit. b) oraz art. 218 ust. 8 akapit drugi,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/860 (1) w dniu 27 maja 2015 r. podpisano Protokół zmieniający do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiającej środki równoważne środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

(2)

Tekst protokołu zmieniającego, który jest wynikiem negocjacji, należycie odzwierciedla wytyczną negocjacyjną wydaną przez Radę, jako że dostosowuje on umowę do najnowszych zmian na szczeblu międzynarodowym dotyczących automatycznej wymiany informacji, a mianowicie globalnego standardu w zakresie automatycznej wymiany informacji finansowych w kwestiach podatkowych opracowanego przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD). Unia, jej państwa członkowskie i Konfederacja Szwajcarska aktywnie uczestniczyły w pracach OECD. Tekst umowy zmieniony protokołem zmieniającym stanowi podstawę prawną wdrożenia globalnego standardu w stosunkach między Unią a Konfederacją Szwajcarską.

(3)

Protokół zmieniający powinien zostać zatwierdzony w imieniu Unii,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Protokół zmieniający do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiającej środki równoważne środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek.

Tekst protokołu zmieniającego jest dołączony do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

1.   Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 2 ust. 1 protokołu zmieniającego (2).

2.   Komisja informuję Konfederację Szwajcarską i państwa członkowskie o notyfikacjach dokonanych zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. d) Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie automatycznej wymiany informacji finansowych w celu poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych wynikających z Protokołu zmieniającego.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 8 grudnia 2015 r.

W imieniu Rady

P. GRAMEGNA

Przewodniczący


(1)  Decyzja Rady (UE) 2015/860 z dnia 26 maja 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu zmieniającego do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiającej środki równoważne środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek (Dz.U. L 136 z 3.6.2015, s. 5).

(2)  Data wejścia w życie protokołu zmieniającego zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


19.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 333/12


PROTOKÓŁ ZMIENIAJĄCY

do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiającej środki równoważne środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek

UNIA EUROPEJSKA

i

KONFEDERACJA SZWAJCARSKA, zwana dalej „Szwajcarią”,

zwane dalej „Umawiającą się Stroną” lub łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

W CELU wdrożenia standardu OECD w zakresie automatycznej wymiany informacji finansowych, zwanego dalej „globalnym standardem”, w ramach współpracy uwzględniającej uzasadnione interesy obu Umawiających się Stron,

MAJĄC NA UWADZE, że Umawiające się Strony utrzymują od dawna bliskie stosunki, jeśli chodzi o wzajemną pomoc w kwestiach podatkowych, w szczególności w odniesieniu do stosowania środków równoważnych środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek (1), i pragną poprawić wypełnianie międzynarodowych obowiązków podatkowych przez dalsze rozwijanie tych stosunków,

MAJĄC NA UWADZE, że Umawiające się Strony pragną zawrzeć umowę w celu poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych poprzez wzajemną automatyczną wymianę informacji, z zastrzeżeniem obowiązywania pewnego stopnia poufności i innych zabezpieczeń, w tym postanowień ograniczających wykorzystanie informacji będących przedmiotem wymiany,

MAJĄC NA UWADZE, że art. 10 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiającej środki równoważne środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek (zwanej dalej „Umową”) w brzmieniu przed zmianą wprowadzaną niniejszym protokołem zmieniającym, obecnie ograniczający wymianę informacji na wniosek do zachowań stanowiących oszustwo podatkowe i podobnych przypadków, powinien zostać dostosowany do standardu OECD dotyczącego przejrzystości podatkowej i wymiany informacji w kwestiach podatkowych,

MAJĄC NA UWADZE, że Umawiające się Strony będą stosowały swoje odpowiednie przepisy i praktyki dotyczące ochrony danych osobowych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych, które będą przedmiotem wymiany zgodnie z Umową zmienioną niniejszym protokołem zmieniającym, i będą się wzajemnie i bez zbędnej zwłoki informowały o zmianach treści tych przepisów i praktyk,

MAJĄC NA UWADZE, że państwa członkowskie i Szwajcaria dysponują: (i) odpowiednimi zabezpieczeniami, które zapewniają zachowanie poufności informacji otrzymanych na podstawie Umowy zmienionej niniejszym protokołem zmieniającym i ich wykorzystywanie wyłącznie do celów związanych z wymiarem podatku, jego poborem lub odzyskiwaniem wierzytelności podatkowych, egzekwowaniem przepisów lub ściganiem naruszeń przepisów w tym względzie, rozpatrywaniem odwołań w zakresie podatków lub nadzorem nad tymi działaniami, jak również do wszelkich innych dopuszczalnych celów, oraz ich wykorzystywanie wyłącznie przez osoby i organy zajmujące się tymi działaniami; a także (ii) infrastrukturą umożliwiającą skuteczną współpracę w zakresie wymiany informacji (w tym procedurami zapewniającymi terminową, prawidłową, bezpieczną i poufną wymianę informacji, skuteczną i niezawodną komunikację oraz zdolnościami do szybkiego reagowania na zapytania i zgłaszane problemy dotyczące wymiany informacji lub wniosków o taką wymianę oraz do stosowania art. 4 Umowy zmienionej niniejszym protokołem zmieniającym),

MAJĄC NA UWADZE, że kategorie raportujących instytucji finansowych i rachunków raportowanych objęte Umową zmienioną niniejszym protokołem zmieniającym są określone tak, aby ograniczyć sytuacje umożliwiające podatnikom unikanie zgłoszenia dzięki przesunięciu aktywów do instytucji finansowych lub inwestowaniu w produkty finansowe nieobjęte zakresem stosowania Umowy zmienionej niniejszym protokołem zmieniającym. Niektóre instytucje finansowe i rachunki, w przypadku których istnieje niewielkie ryzyko, że zostaną wykorzystane do uchylania się od opodatkowania, powinny zostać wyłączone z zakresu stosowania Umowy. W Umowie zasadniczo nie należy określać progów, gdyż mogą być one łatwo obchodzone poprzez rozdzielenie rachunków pomiędzy różne instytucje finansowe. Informacje finansowe, które podlegają wymogowi zgłoszenia i wymiany, powinny dotyczyć nie tylko całego stosownego dochodu (odsetki, dywidendy i podobne rodzaje dochodu), ale także sald rachunku i wpływów ze sprzedaży aktywów finansowych po to, aby móc reagować w sytuacjach, gdy podatnik usiłuje ukryć kapitał, który sam w sobie stanowi dochód, lub aktywa, w przypadku których uchylono się od opodatkowania. W związku z tym przetwarzanie informacji na podstawie Umowy zmienionej niniejszym protokołem zmieniającym jest niezbędne i proporcjonalne do tego, aby umożliwić administracjom podatkowym państw członkowskich i Szwajcarii prawidłowe i jednoznaczne identyfikowanie odnośnych podatników, stosowanie i egzekwowanie ich przepisów podatkowych w sytuacjach transgranicznych, w celu oceny prawdopodobieństwa uchylania się od opodatkowania, a także uniknięcia zbędnych dalszych dochodzeń,

UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

W Umowie między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiającej środki równoważne środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek (zwanej dalej „Umową”) wprowadza się następujące zmiany:

1)

tytuł otrzymuje brzmienie:

„Umowa między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie automatycznej wymiany informacji finansowych w celu poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych”;

2)

art. 1–22 zastępuje się artykułami w brzmieniu:

„Artykuł 1

Definicje

1.   Do celów niniejszej Umowy:

a)

»Unia Europejska« oznacza Unię ustanowioną Traktatem o Unii Europejskiej, obejmującą terytoria, na których obowiązuje Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na warunkach określonych w tym traktacie;

b)

»państwo członkowskie« oznacza państwo członkowskie Unii Europejskiej;

c)

»Szwajcaria« oznacza terytorium Konfederacji Szwajcarskiej określone jej prawem, zgodnie z prawem międzynarodowym;

d)

»właściwe organy Szwajcarii« oraz »właściwe organy państw członkowskich« oznaczają organy wymienione w załączniku III odpowiednio w lit. a) oraz w lit. b)–ac). Załącznik III stanowi integralną część niniejszej Umowy. Wykaz »właściwych organów« w załączniku III może zostać zmieniony w drodze powiadomienia drugiej Umawiającej się Strony przez Szwajcarię w przypadku organu, o którym mowa w lit. a) wykazu, oraz przez Unię Europejską w przypadku organów, o których mowa w lit. b)–ac) wykazu;

e)

»instytucja finansowa z państwa członkowskiego« oznacza: (i) instytucję finansową będącą rezydentem państwa członkowskiego, z wyłączeniem oddziałów tej instytucji finansowej położonych poza tym państwem członkowskim, oraz (ii) oddział instytucji finansowej, która nie jest rezydentem w tym państwie członkowskim, jeżeli dany oddział jest położony w tym państwie członkowskim;

f)

»szwajcarska instytucja finansowa« oznacza: (i) instytucję finansową będącą rezydentem Szwajcarii, z wyłączeniem oddziałów tej instytucji finansowej położonych poza Szwajcarią, oraz (ii) oddział instytucji finansowej, która nie jest rezydentem w Szwajcarii, jeżeli dany oddział jest położony w Szwajcarii;

g)

»raportująca instytucja finansowa« oznacza, w zależności od kontekstu, instytucję finansową z państwa członkowskiego lub szwajcarską instytucję finansową niebędącą nieraportującą instytucją finansową;

h)

»rachunek raportowany« oznacza rachunek raportowany do państwa członkowskiego lub rachunek raportowany do Szwajcarii, w zależności od kontekstu, pod warunkiem że został on uznany za taki rachunek na podstawie procedur należytej staranności zgodnych z załącznikami I i II, obowiązujących w danym państwie członkowskim lub w Szwajcarii;

i)

»rachunek raportowany do państwa członkowskiego« oznacza rachunek finansowy prowadzony przez szwajcarską raportującą instytucję finansową, którego posiadaczem jest co najmniej jedna osoba z państwa członkowskiego będąca osobą raportowaną lub pasywny NFE z co najmniej jedną osobą kontrolującą będącą osobą raportowaną z państwa członkowskiego;

j)

»rachunek raportowany do Szwajcarii« oznacza rachunek finansowy prowadzony przez raportującą instytucję finansową z państwa członkowskiego, którego posiadaczem jest co najmniej jedna osoba ze Szwajcarii będąca osobą raportowaną lub pasywny NFE z co najmniej jedną osobą kontrolującą będącą szwajcarską osobą raportowaną;

k)

»osoba z państwa członkowskiego« oznacza osobę fizyczną lub podmiot uznane przez szwajcarską raportującą instytucję finansową za rezydentów w państwie członkowskim na podstawie procedur należytej staranności zgodnych z załącznikami I i II lub masę spadkową po osobie zmarłej, która była rezydentem państwa członkowskiego;

l)

»osoba ze Szwajcarii« oznacza osobę fizyczną lub podmiot uznane przez raportującą instytucję finansową z państwa członkowskiego za rezydentów w Szwajcarii na podstawie procedur należytej staranności zgodnych z załącznikami I i II lub masę spadkową po osobie zmarłej, która była rezydentem Szwajcarii.

2.   Wszelkie terminy ujęte w pojedyncze górne cudzysłowy niezdefiniowane inaczej w niniejszej Umowie mają takie samo znaczenie, jakie zostało im przypisane w tym czasie: (i) w przypadku państw członkowskich — na podstawie dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania (2) lub, w stosownych przypadkach, prawa krajowego państwa członkowskiego stosującego Umowę, oraz (ii) w przypadku Szwajcarii — na podstawie jej prawa krajowego, przy czym znaczenie to jest spójne ze znaczeniem ustalonym w załącznikach I i II.

Wszelkie pojęcia niezdefiniowane inaczej w niniejszej Umowie lub w załącznikach I lub II mają, o ile z kontekstu nie wynika inaczej lub o ile właściwe organy państwa członkowskiego i właściwe organy Szwajcarii nie uzgodnią wspólnego znaczenia zgodnie z art. 7 (w ramach prawa krajowego), takie samo znaczenie, jakie zostało im przypisane w tym czasie na podstawie prawa odnośnej jurysdykcji stosującej niniejszą Umowę: (i) w przypadku państw członkowskich — na podstawie dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania lub, w stosownych przypadkach, prawa krajowego danego państwa członkowskiego, oraz (ii) w przypadku Szwajcarii — na podstawie jej prawa krajowego, przy czym znaczenie przypisane na podstawie obowiązującego prawa podatkowego odnośnej jurysdykcji (państwa członkowskiego lub Szwajcarii) przeważa nad znaczeniem przypisanym temu pojęciu na podstawie innych przepisów tej jurysdykcji.

Artykuł 2

Automatyczna wymiana informacji w odniesieniu do rachunków raportowanych

1.   Zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu i z zastrzeżeniem mających zastosowanie zasad sprawozdawczych i zasad należytej staranności zgodnych z załącznikami I i II, które stanowią integralną część niniejszej Umowy, właściwy organ Szwajcarii będzie co roku wymieniał z właściwymi organami każdego państwa członkowskiego, a właściwe organy każdego państwa członkowskiego będą co roku wymieniały z właściwym organem Szwajcarii, w sposób automatyczny, informacje uzyskane zgodnie z tymi zasadami i określone w ust. 2.

2.   Informacjami objętymi wymianą, w przypadku państwa członkowskiego — w odniesieniu do każdego rachunku raportowanego do Szwajcarii, a w przypadku Szwajcarii — w odniesieniu do każdego rachunku raportowanego do państwa członkowskiego, są:

a)

imię i nazwisko/nazwa, adres, numer identyfikacyjny podatnika (NIP) oraz data i miejsce urodzenia (w przypadku osób fizycznych) każdej osoby raportowanej, która jest posiadaczem rachunku, a w przypadku podmiotu, który jest posiadaczem rachunku i który — po zastosowaniu procedur należytej staranności zgodnych z załącznikami I i II — zostanie zidentyfikowany jako kontrolowany przez co najmniej jedną osobę kontrolującą będącą osobą raportowaną — nazwa, adres i numer NIP tego podmiotu oraz imię i nazwisko, adres, numer NIP oraz data i miejsce urodzenia każdej osoby raportowanej;

b)

numer rachunku (lub jego funkcjonalny odpowiednik w przypadku braku takiego numeru);

c)

nazwa i numer identyfikacyjny (o ile taki jest) raportującej instytucji finansowej;

d)

saldo rachunku lub wartość (w tym, w przypadku pieniężnej umowy ubezpieczenia lub umowy renty — wartość pieniężna lub wartość wykupu) ustalona na koniec odnośnego roku kalendarzowego lub innego stosownego okresu sprawozdawczego lub — jeżeli rachunek został zamknięty w ciągu danego roku lub okresu — informacja o jego zamknięciu;

e)

w przypadku rachunku powierniczego:

(i)

łączna kwota brutto odsetek, łączna kwota brutto dywidend oraz łączna kwota brutto innych dochodów osiągniętych w związku z aktywami posiadanymi na rachunku, w każdym przypadku wpłaconych lub uznanych na poczet rachunku (lub w związku z tym rachunkiem) w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym; oraz

(ii)

łączna kwota brutto przychodów ze sprzedaży lub umorzenia aktywów finansowych wpłaconych lub uznanych na poczet rachunku w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym, w odniesieniu do których to aktywów raportująca instytucja finansowa działała jako powiernik, broker, pełnomocnik lub innego rodzaju przedstawiciel działający na rzecz posiadacza rachunku;

f)

w przypadku rachunku depozytowego — łączna kwota brutto odsetek wpłaconych lub uznanych na poczet rachunku w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym; oraz

g)

w przypadku rachunku, który nie został opisany w lit. e) lub f) — łączna kwota brutto wpłacona lub uznana na rzecz posiadacza rachunku w przypadku rachunku w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym, w odniesieniu do którego to rachunku raportująca instytucja finansowa działa jako zobowiązany lub dłużnik, w tym łączna kwota jakichkolwiek kwot umorzeń dokonanych na rzecz posiadacza rachunku w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym.

Artykuł 3

Ramy czasowe i sposób automatycznej wymiany informacji

1.   Do celów wymiany informacji, o której mowa w art. 2, kwotę i charakterystykę płatności dokonanych w odniesieniu do rachunku raportowanego określa się zgodnie z zasadami prawa podatkowego jurysdykcji (państwa członkowskiego lub Szwajcarii), która dokonuje wymiany informacji.

2.   Do celów wymiany informacji, o których mowa w art. 2, informacje podlegające wymianie określają walutę, w której denominowana jest każda odnośna kwota.

3.   W odniesieniu do art. 2 ust. 2 informacje podlegają wymianie w odniesieniu do pierwszego roku, który rozpoczyna się z dniem wejścia w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 27 maja 2015 r., i do wszystkich kolejnych lat, i są przekazywane w ciągu dziewięciu miesięcy po zakończeniu roku kalendarzowego, którego dotyczą.

4.   Właściwe organy dokonują automatycznej wymiany informacji opisanych w art. 2 w ramach wspólnego standardu do wymiany informacji w języku XML (ang. Extensible Markup Language).

5.   Właściwe organy ustalają co najmniej jedną metodę transmisji danych, w tym standardy szyfrowania.

Artykuł 4

Współpraca w zakresie wykonania i egzekwowania postanowień niniejszej Umowy

Właściwy organ państwa członkowskiego powiadomi właściwy organ Szwajcarii, a właściwy organ Szwajcarii powiadomi właściwy organ państwa członkowskiego, jeśli wymieniony w pierwszej kolejności (powiadamiający) właściwy organ ma powody, aby przypuszczać, że na skutek błędu doszło do nieprawidłowego lub niekompletnego przekazania informacji określonych w art. 2 lub raportująca instytucja finansowa nie wywiązała się z obowiązujących wymogów sprawozdawczych i procedur należytej staranności zgodnych z załącznikami I i II. Aby usunąć błędy lub przypadki niewypełnienia wymogów opisane w powiadomieniu, powiadomiony właściwy organ podejmuje wszelkie stosowne środki dostępne na mocy jego prawa krajowego.

Artykuł 5

Wymiana informacji na wniosek

1.   Niezależnie od art. 2 i wszelkich innych porozumień umożliwiających wymianę informacji na wniosek między Szwajcarią a państwem członkowskim, właściwe organy Szwajcarii i właściwe organy państwa członkowskiego dokonują wymiany na wniosek takich informacji, o których przewiduje się, że będą miały znaczenie dla wykonania niniejszej Umowy lub do celów administracyjnych lub egzekwowania przepisów krajowych dotyczących wszelkiego rodzaju podatków nałożonych w imieniu Szwajcarii i państw członkowskich lub ich jednostek terytorialnych niższego szczebla lub samorządów terytorialnych, o ile opodatkowanie na podstawie takich przepisów krajowych nie jest sprzeczne z obowiązującą umową o unikaniu podwójnego opodatkowania między Szwajcarią a danym państwem członkowskim.

2.   Postanowień ust. 1 niniejszego artykułu ani postanowień art. 6 nie można w żadnym przypadku interpretować jako zobowiązujących Szwajcarię lub państwo członkowskie do:

a)

stosowania środków administracyjnych, które są sprzeczne z przepisami i praktyką administracyjną odpowiednio Szwajcarii lub danego państwa członkowskiego;

b)

udzielania informacji, których uzyskanie nie byłoby możliwe na podstawie przepisów lub w ramach normalnej praktyki administracyjnej odpowiednio Szwajcarii lub danego państwa członkowskiego;

c)

udzielania informacji, które ujawniłyby tajemnicę handlową, przedsiębiorstwa, przemysłową, kupiecką lub zawodową albo działalność handlową, lub informacji, których ujawnienie byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym (ordre public).

3.   Jeśli państwo członkowskie lub Szwajcaria zwróci się o informacje jako jurysdykcja składająca wniosek zgodnie z niniejszym artykułem, Szwajcaria lub państwo członkowskie będące jurysdykcją, do której zwrócono się o informacje, użyje dostępnych im środków służących zbieraniu informacji, aby uzyskać informacje będące przedmiotem wniosku, nawet jeśli ta jurysdykcja nie potrzebuje takich informacji do własnych celów podatkowych. Obowiązek określony w poprzednim zdaniu podlega ograniczeniom zawartym w ust. 2, lecz ograniczeń takich w żadnym przypadku nie można interpretować jako zezwalających jurysdykcji, do której zwrócono się o informacje, na odmówienie dostarczenia informacji wyłącznie dlatego, że nie ma ona wewnętrznego interesu w pozyskaniu takich informacji.

4.   Postanowień ust. 2 nie można w żadnym przypadku interpretować jako zezwalających Szwajcarii lub państwu członkowskiemu na odmowę udzielenia informacji jedynie z powodu, że informacje te znajdują się w posiadaniu banku, innej instytucji finansowej, pełnomocnika lub osoby działającej w charakterze przedstawiciela lub powiernika lub dlatego, że dotyczą one interesów właścicielskich danej osoby.

5.   Właściwe organy określą standardowe formularze, które mają być stosowane, jak również co najmniej jedną metodę transmisji danych, w tym standardy szyfrowania.

Artykuł 6

Poufność danych osobowych i ich ochrona

1.   Wszelkie informacje uzyskane przez jurysdykcję (państwo członkowskie lub Szwajcarię) na podstawie niniejszej Umowy traktuje się jako poufne i chroni się je w taki sam sposób jak informacje uzyskane na podstawie prawa krajowego tej jurysdykcji oraz, w zakresie niezbędnym do ochrony danych osobowych, zgodnie z obowiązującym prawem krajowym oraz zabezpieczeniami, które mogą być określone przez jurysdykcję dostarczającą informacje zgodnie z wymogami jej prawa krajowego.

2.   W każdym przypadku informacje takie ujawnia się wyłącznie osobom lub organom (w tym sądom i organom administracyjnym lub nadzorczym) zajmującym się wymiarem podatku, jego poborem lub odzyskiwaniem wierzytelności podatkowych, egzekwowaniem przepisów lub ściganiem naruszeń przepisów w tym względzie, rozpatrywaniem odwołań w zakresie podatków tej jurysdykcji (państwa członkowskiego lub Szwajcarii) lub nadzorem nad takimi działaniami. Jedynie wyżej wymienione osoby lub organy mogą wykorzystywać te informacje i to wyłącznie do celów określonych w poprzednim zdaniu. Niezależnie od postanowień ust. 1, mogą one ujawniać te informacje w jawnym postępowaniu sądowym lub w postanowieniach sądowych dotyczących odnośnych podatków.

3.   Niezależnie od poprzednich ustępów, informacje otrzymane przez jurysdykcję (państwo członkowskie lub Szwajcarię) mogą być wykorzystywane do innych celów, jeśli takie wykorzystanie informacji jest dopuszczalne na mocy przepisów jurysdykcji dostarczającej informacje (odpowiednio Szwajcarii lub państwa członkowskiego) a właściwy organ tej jurysdykcji zezwala na takie wykorzystanie. Informacje przekazane przez jurysdykcję (państwo członkowskie lub Szwajcarię) innej jurysdykcji (odpowiednio Szwajcarii lub państwu członkowskiemu) mogą być przekazywane przez tę jurysdykcję jurysdykcji trzeciej (innemu państwu członkowskiemu), pod warunkiem otrzymania uprzedniej zgody właściwego organu jurysdykcji wymienionej w pierwszej kolejności, od której pochodzą przedmiotowe informacje. Informacje dostarczone przez jedno państwo członkowskie innemu państwu członkowskiemu na mocy obowiązującego w nim prawa wdrażającego dyrektywę Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania mogą być przekazywane Szwajcarii, pod warunkiem otrzymania uprzedniej zgody właściwego organu państwa członkowskiego, od którego pochodzą przedmiotowe informacje.

4.   Każdy właściwy organ państwa członkowskiego lub Szwajcarii bezzwłocznie powiadomi inny właściwy organ, tj. odpowiednio organ Szwajcarii lub organ państwa członkowskiego o naruszeniu zasady poufności lub niezadziałaniu zabezpieczeń oraz o wszelkich nałożonych w związku z tym sankcjach i wprowadzonych środkach zaradczych.

Artykuł 7

Konsultacje i zawieszenie stosowania Umowy

1.   W przypadku trudności z wdrażaniem lub interpretacją postanowień niniejszej Umowy właściwy organ Szwajcarii lub państwa członkowskiego może zwrócić się o przeprowadzenie konsultacji między właściwym organem Szwajcarii i co najmniej jednym właściwym organem z państw członkowskich, aby opracować właściwe środki, które zapewnią wykonanie niniejszej Umowy. Te właściwe organy informują natychmiast Komisję Europejską i właściwe organy innych państw członkowskich o wynikach swoich konsultacji. Na wniosek dowolnego właściwego organu Komisja Europejska może brać udział w konsultacjach w odniesieniu do kwestii związanych z interpretacją Umowy.

2.   Jeśli konsultacje dotyczą istotnego naruszenia niniejszej Umowy, a procedura opisana w ust. 1 nie doprowadzi do stosownego porozumienia, właściwy organ państwa członkowskiego lub Szwajcarii może zawiesić wymianę informacji na podstawie niniejszej Umowy w stosunku do, odpowiednio, Szwajcarii lub określonego państwa członkowskiego, przez pisemne powiadomienie odpowiedniego właściwego organu. Takie zawieszenie ma natychmiastowy skutek. Do celów niniejszego ustępu istotne naruszenie obejmuje między innymi: nieprzestrzeganie postanowień niniejszej Umowy dotyczących poufności i bezpieczeństwa danych, nieprzekazanie informacji w odpowiednim terminie lub niewywiązanie się z dostarczenia właściwych informacji na mocy niniejszej Umowy przez właściwy organ państwa członkowskiego lub Szwajcarii, albo określenie statusu podmiotów lub rachunków jako nieraportujących instytucji finansowych i rachunków wyłączonych w sposób utrudniający realizację celów niniejszej Umowy.

Artykuł 8

Zmiany

1.   Umawiające się Strony prowadzą wzajemne konsultacje w przypadku przyjęcia na szczeblu OECD istotnej zmiany jakiegokolwiek elementu globalnego standardu lub — jeśli Umawiające się Strony uznają to za konieczne — aby usprawnić funkcjonowanie niniejszej Umowy pod względem technicznym lub aby ocenić i uwzględnić inne zmiany na szczeblu międzynarodowym. Konsultacje przeprowadza się w ciągu jednego miesiąca od złożenia stosownego wniosku przez jedną z Umawiających się Stron lub najszybciej, jak to możliwe w pilnych przypadkach.

2.   Na podstawie takiego kontaktu Umawiające się Strony mogą konsultować się wzajemnie, aby ustalić, czy konieczne są zmiany do niniejszej Umowy.

3.   Do celów konsultacji, o których mowa w ust. 1 i 2, każda Umawiająca się Strona informuje drugą Umawiającą się Stronę o rozwoju sytuacji, który mógłby mieć wpływ na właściwe funkcjonowanie niniejszej Umowy. Obejmuje to również wszelkie stosowne umowy między jedną z Umawiających się Stron i państwem trzecim.

4.   W wyniku konsultacji niniejsza Umowa może zostać zmieniona w drodze protokołu lub sporządzenia nowej umowy między Umawiającymi się Stronami.

5.   Jeśli Umawiająca się Strona wdrożyła zmianę globalnego standardu przyjętą przez OECD i pragnie dokonać odpowiednich zmian w załączniku I lub II do niniejszej Umowy, powiadamia o tym drugą Umawiającą się Stronę. Procedura konsultacji między Umawiającymi się Stronami przeprowadzana jest w ciągu jednego miesiąca od powiadomienia. Niezależnie od ust. 4, w przypadku gdy Umawiające się Strony osiągną w ramach konsultacji porozumienie w sprawie zmiany, którą należy wprowadzić w załączniku I lub II do niniejszej Umowy, Umawiająca się Strona, która zwróciła się z wnioskiem o dokonanie zmiany, może przez okres wymagany do wprowadzenia zmiany przez przyjęcie formalnej zmiany niniejszej Umowy tymczasowo stosować zmienioną wersję załącznika I lub II do niniejszej Umowy, potwierdzoną w procedurze konsultacji, począwszy od pierwszego dnia stycznia roku następującego po zakończeniu wyżej wymienionej procedury.

Uznaje się, że Umawiająca się Strona wdrożyła zmianę globalnego standardu przyjętą przez OECD, jeżeli:

a)

w przypadku państw członkowskich: zmiana została uwzględniona w dyrektywie Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania;

b)

w przypadku Szwajcarii: zmiana została uwzględniona w umowie z państwem trzecim lub włączona do prawa krajowego.

Artykuł 9

Płatności dywidend, odsetek i należności licencyjnych między spółkami

1.   Bez uszczerbku dla stosowania przepisów wewnętrznych lub opierających się na umowie, a dotyczących zapobiegania oszustwom lub nadużyciom w Szwajcarii i w państwach członkowskich, dywidenda płacona spółce dominującej przez spółkę zależną nie podlega opodatkowaniu w państwie źródłowym, jeżeli:

spółka dominująca posiada co najmniej 25 % kapitału spółki zależnej przez co najmniej dwa lata, oraz

jedna spółka ma siedzibę do celów podatkowych w państwie członkowskim, a druga spółka ma siedzibę dla celów podatkowych w Szwajcarii, oraz

zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą z dowolnym państwem trzecim żadna ze spółek nie ma siedziby do celów podatkowych w tym państwie trzecim, oraz

obie spółki podlegają podatkowi od spółek i nie są z niego zwolnione i obie mają formę spółki kapitałowej (3).

2.   Bez uszczerbku dla zastosowania przepisów wewnętrznych lub opierających się na umowie, a dotyczących zapobiegania oszustwom lub nadużyciom w Szwajcarii i w państwach członkowskich, odsetki i należności licencyjne płacone przez spółkę zależną spółce dominującej nie podlegają opodatkowaniu w państwie źródłowym, jeżeli:

takie spółki są powiązane posiadaniem co najmniej 25 % udziałów (akcji) przez co najmniej dwa lata lub obie należą do trzeciej spółki, która bezpośrednio posiada co najmniej 25 % kapitału zarówno jednej, jak i drugiej spółki przez co najmniej dwa lata, oraz

jedna spółka ma siedzibę dla celów podatkowych lub zakład w państwie członkowskim, a druga spółka ma siedzibę dla celów podatkowych lub zakład w Szwajcarii, oraz

zgodnie z umową w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawartą z dowolnym państwem trzecim żadna ze spółek nie ma siedziby dla celów podatkowych w tym państwie trzecim i żaden z ich zakładów nie znajduje się w tym państwie trzecim, oraz

wszystkie spółki podlegają podatkowi od spółek i nie są z niego zwolnione, w szczególności w odniesieniu do odsetek i opłat licencyjnych, i każda z nich ma formę spółki kapitałowej (3).

3.   Obowiązujące umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między Szwajcarią a państwami członkowskimi, zapewniające bardziej korzystne opodatkowanie dywidend, odsetek i opłat licencyjnych, pozostają niezmienione.

Artykuł 10

Wypowiedzenie

Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę poprzez wystosowanie do drugiej Umawiającej się Strony pisemnego wypowiedzenia. Takie wypowiedzenie staje się skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie okresu 12 miesięcy od daty wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia wszystkie informacje otrzymane uprzednio na podstawie niniejszej Umowy pozostają poufne i podlegają art. 6 niniejszej Umowy.

Artykuł 11

Zasięg terytorialny

Niniejszą Umowę stosuje się, z jednej strony, do terytoriów państw członkowskich, do których stosuje się Traktat o Unii Europejskiej oraz Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i zgodnie z warunkami określonymi w tych traktatach, a z drugiej strony — do Szwajcarii.”;

3)

załączniki zastępuje się załącznikami w brzmieniu:

ZAŁĄCZNIK I

Wspólny standard sprawozdawczości i należytej staranności w odniesieniu do informacji finansowych (wspólny standard do wymiany informacji)

SEKCJA I

OGÓLNE WYMOGI SPRAWOZDAWCZE

A.

Z zastrzeżeniem części C–E, każda raportująca instytucja finansowa musi przekazywać właściwemu organowi swojej jurysdykcji (państwa członkowskiego lub Szwajcarii) następujące informacje odnoszące się do każdego rachunku raportowanego danej raportującej instytucji finansowej:

1.

imię i nazwisko/nazwę, adres, jurysdykcja miejsca rezydencji (państwo członkowskie lub Szwajcaria), numer(-y) NIP oraz datę i miejsce urodzenia (w przypadku osób fizycznych) każdej osoby raportowanej, która jest posiadaczem rachunku, a w przypadku podmiotu, który jest posiadaczem rachunku i który — po zastosowaniu procedur należytej staranności zgodnych z sekcjami V, VI i VII — zostanie zidentyfikowany jako kontrolowany przez co najmniej jedną osobę kontrolującą będącą osobą raportowaną — nazwę, adres, jurysdykcję/jurysdykcje miejsca rezydencji (państwo członkowskie, Szwajcaria lub inna jurysdykcja) i numer(-y) NIP tego podmiotu oraz imię i nazwisko, adres, jurysdykcję/jurysdykcje miejsca rezydencji (państwo członkowskie lub Szwajcaria), numer(-y) NIP oraz datę i miejsce urodzenia każdej osoby raportowanej;

2.

numer rachunku (lub jego funkcjonalny odpowiednik w przypadku braku takiego numeru);

3.

nazwę i numer identyfikacyjny (o ile taki jest) raportującej instytucji finansowej;

4.

saldo rachunku lub wartość (w tym, w przypadku pieniężnej umowy ubezpieczenia lub umowy renty — wartość pieniężną lub wartość wykupu) ustaloną na koniec odnośnego roku kalendarzowego lub innego stosownego okresu sprawozdawczego lub — jeżeli rachunek został zamknięty w ciągu danego roku lub okresu — informację o jego zamknięciu;

5.

w przypadku rachunku powierniczego:

a)

łączną kwotę brutto odsetek, łączną kwotę brutto dywidend oraz łączną kwotę brutto innych dochodów osiągniętych w związku z aktywami posiadanymi na rachunku, w każdym przypadku wpłaconych lub uznanych na poczet rachunku (lub w związku z tym rachunkiem) w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym; oraz

b)

łączną kwotę brutto przychodów ze sprzedaży lub umorzenia aktywów finansowych wpłaconych lub uznanych na poczet rachunku w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym, w odniesieniu do których to aktywów raportująca instytucja finansowa działała jako powiernik, broker, pełnomocnik lub innego rodzaju przedstawiciel działający na rzecz posiadacza rachunku;

6.

w przypadku rachunku depozytowego — łączną kwotę brutto odsetek wpłaconych lub uznanych na poczet rachunku w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym; oraz

7.

w przypadku rachunku, który nie został opisany w części A pkt 5 lub 6 — łączną kwotę brutto wpłaconą lub uznaną na rzecz posiadacza rachunku w przypadku rachunku w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym, w odniesieniu do którego to rachunku raportująca instytucja finansowa działa jako zobowiązany lub dłużnik, w tym łączną kwotę jakichkolwiek kwot umorzeń dokonanych na rzecz posiadacza rachunku w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym.

B.

Przekazywane informacje muszą określać walutę, w której denominowana jest każda kwota.

C.

Niezależnie od części A pkt 1, w odniesieniu do każdego rachunku raportowanego, który jest istniejącym rachunkiem, nie jest wymagane przekazanie numeru (numerów) NIP ani daty urodzenia, jeżeli taki(-e) numer(-y) NIP lub data urodzenia nie znajdują się w dokumentacji raportującej instytucji finansowej, a gromadzenie tego rodzaju danych przez taką raportującą instytucję finansową nie jest w inny sposób wymagane na mocy przepisów krajowych lub unijnego instrumentu prawnego (w stosownych przypadkach). Jednakże raportująca instytucja finansowa ma obowiązek dołożyć racjonalnych starań, aby uzyskać numer(-y) NIP i datę urodzenia w odniesieniu do istniejących rachunków, przed końcem drugiego roku kalendarzowego następującego po roku, w którym istniejące rachunki zidentyfikowane zostały jako rachunki raportowane.

D.

Niezależnie od części A pkt 1, nie jest wymagane przekazanie numeru NIP, jeżeli numer NIP nie został nadany przez odnośne państwo członkowskie, Szwajcarię ani inną jurysdykcję miejsca rezydencji.

E.

Niezależnie od części A pkt 1, nie jest wymagane przekazanie miejsca urodzenia, chyba że raportująca instytucja finansowa ma tak czy inaczej obowiązek uzyskać i przekazać dane dotyczące miejsca urodzenia na mocy prawa krajowego i jest ono dostępne w danych, które można przeszukać elektronicznie, posiadanych przez daną raportującą instytucję finansową.

SEKCJA II

OGÓLNE WYMOGI NALEŻYTEJ STARANNOŚCI

A.

Rachunek traktuje się jako rachunek raportowany, począwszy od dnia, w którym zostanie on zidentyfikowany jako taki na mocy procedur należytej staranności w sekcjach II–VII, a — o ile nie przewidziano inaczej — informacje odnoszące się do rachunku raportowanego muszą być przekazywane co roku w roku kalendarzowym następującym po roku, którego dane informacje dotyczą.

B.

Saldo lub wartość rachunku określane są na ostatni dzień roku kalendarzowego lub innego stosownego okresu sprawozdawczego.

C.

W przypadku gdy saldo lub próg wartości mają zostać określone na ostatni dzień roku kalendarzowego, stosowne saldo lub wartość muszą zostać określone na ostatni dzień okresu sprawozdawczego, który upływa z końcem lub przed końcem tego roku kalendarzowego.

D.

Każde państwo członkowskie lub Szwajcaria może zezwolić raportującym instytucjom finansowym na korzystanie z dostawców usług w celu wypełnienia obowiązków sprawozdawczych i dotyczących należytej staranności nałożonych na takie raportujące instytucje finansowe, zgodnie z prawem krajowym, ale obowiązki te pozostają w zakresie odpowiedzialności raportujących instytucji finansowych.

E.

Każde państwo członkowskie lub Szwajcaria może zezwolić raportującym instytucjom finansowym na stosowanie wobec istniejących rachunków procedur należytej staranności, które stosuje się do nowych rachunków, oraz wobec rachunków o niższej wartości procedur należytej staranności, które stosuje się do rachunków o wysokiej wartości. W przypadku gdy państwo członkowskie lub Szwajcaria zezwala na to, aby procedury należytej staranności stosowane wobec nowego rachunku były stosowane do istniejących rachunków, nadal mają zastosowanie zasady tak czy inaczej mające zastosowanie do istniejących rachunków.

SEKCJA III

NALEŻYTA STARANNOŚĆ WOBEC ISTNIEJĄCYCH RACHUNKÓW INDYWIDUALNYCH

Poniższe procedury mają zastosowanie do celów identyfikacji rachunków raportowanych wśród istniejących rachunków indywidualnych.

A.

Rachunki niewymagające weryfikacji, identyfikacji ani raportowania. Istniejący rachunek indywidualny będący pieniężną umową ubezpieczenia lub umową renty nie wymaga weryfikacji, identyfikacji ani raportowania, pod warunkiem że prawo skutecznie uniemożliwia, aby raportująca instytucja finansowa dokonała sprzedaży takiej umowy rezydentom raportowanej jurysdykcji.

B.

Rachunki o niższej wartości. Poniższe procedury mają zastosowanie do rachunków o niższej wartości.

1.

Adres zamieszkania. Jeżeli raportująca instytucja finansowa ma w swojej dokumentacji aktualny adres zamieszkania indywidualnego posiadacza rachunku w oparciu o dowód w postaci dokumentu, raportująca instytucja finansowa może traktować danego indywidualnego posiadacza rachunku jako rezydenta do celów podatkowych państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji, w której adres jest zlokalizowany, na potrzeby stwierdzenia, czy dany indywidualny posiadacz rachunku jest osobą raportowaną.

2.

Elektroniczne wyszukiwanie danych. Jeżeli raportująca instytucja finansowa nie polega na aktualnym adresie zamieszkania indywidualnego posiadacza rachunku w oparciu o dowód w postaci dokumentu, zgodnie z częścią B pkt 1, raportująca instytucja finansowa musi przejrzeć posiadane przez siebie dane, które można przeszukać elektronicznie, pod kątem którychkolwiek z poniższych przesłanek i zastosować przepisy części B pkt 3–6:

a)

identyfikacji posiadacza rachunku jako rezydenta raportowanej jurysdykcji;

b)

aktualnego adresu korespondencyjnego lub adresu zamieszkania (w tym skrytki pocztowej) w raportowanej jurysdykcji;

c)

co najmniej jednego numeru telefonicznego w raportowanej jurysdykcji i żadnego numeru telefonicznego w Szwajcarii lub w państwie członkowskim raportującej instytucji finansowej, w zależności od kontekstu;

d)

stałych zleceń (innych niż w odniesieniu do rachunku depozytowego) przelewu środków na rachunek prowadzony w raportowanej jurysdykcji;

e)

aktualnego, ważnego pełnomocnictwa lub upoważnienia do podpisu udzielonego osobie posiadającej adres w raportowanej jurysdykcji; lub

f)

polecenia przechowywania poczty (hold mail) lub adresu do doręczeń w raportowanej jurysdykcji, jeżeli raportująca instytucja finansowa nie dysponuje w dokumentacji żadnym innym adresem posiadacza rachunku.

3.

W przypadku gdy żadna z przesłanek wymienionych w części B pkt 2 nie zostanie ustalona w drodze wyszukiwania elektronicznego, kolejne działania nie są wymagane, chyba że wystąpią zmiany w okolicznościach powodujące powiązanie z tym rachunkiem jednej lub większej liczby przesłanek, lub rachunek stanie się rachunkiem o wysokiej wartości.

4.

W przypadku gdy w wyszukiwaniu elektronicznym zostanie stwierdzone występowanie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w części B pkt 2 lit. a)–e) lub jeżeli wystąpią zmiany w okolicznościach powodujące powiązanie z tym rachunkiem jednej lub większej liczby przesłanek, wówczas raportująca instytucja finansowa musi traktować posiadacza rachunku jako rezydenta do celów podatkowych każdej raportowanej jurysdykcji, w odniesieniu do której zostanie stwierdzona przesłanka, chyba że postanowi zastosować część B pkt 6, a jeden z wyjątków w tym punkcie ma zastosowanie do tego rachunku.

5.

W przypadku gdy w wyszukiwaniu elektronicznym zostanie stwierdzone występowanie polecenia przechowywania poczty (hold mail) lub adresu do doręczeń, a w odniesieniu do danego posiadacza rachunku nie zostaną stwierdzone żaden inny adres ani żadna z pozostałych przesłanek wymienionych w części B pkt 2 lit. a)–e), raportująca instytucja finansowa musi — w kolejności najstosowniejszej do danych okoliczności — zastosować wyszukiwanie danych w dokumentacji papierowej opisane w części C pkt 2 bądź dążyć do uzyskania oświadczenia posiadacza rachunku lub dowodu w postaci dokumentu w celu ustalenia jednej lub większej liczby rezydencji do celów podatkowych danego posiadacza rachunku. Jeżeli w wyszukiwaniu danych w dokumentacji papierowej nie uda się ustalić przesłanki, a próba uzyskania oświadczenia lub dowodu w postaci dokumentu nie powiedzie się, raportująca instytucja finansowa musi zgłosić dany rachunek właściwemu organowi swojego państwa członkowskiego lub Szwajcarii, w zależności od kontekstu, jako rachunek nieudokumentowany.

6.

Niezależnie od znalezienia przesłanek określonych w części B pkt 2, raportująca instytucja finansowa nie musi traktować posiadacza rachunku jako rezydenta raportowanej jurysdykcji, jeżeli:

a)

informacje o posiadaczu rachunku zawierają aktualny adres korespondencyjny lub adres zamieszkania w raportowanej jurysdykcji, co najmniej jeden numer telefonu w raportowanej jurysdykcji (i żadnego numeru telefonu w Szwajcarii lub w państwie członkowskim raportującej instytucji finansowej, w zależności od kontekstu) lub stałe zlecenia (w odniesieniu do rachunków finansowych innych niż rachunki depozytowe) przelewu środków na rachunek prowadzony w raportowanej jurysdykcji, a raportująca instytucja finansowa uzyskała lub wcześniej sprawdziła i ma udokumentowane:

(i)

oświadczenie posiadacza rachunku z jurysdykcji miejsca rezydencji (państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innych jurysdykcji) takiego posiadacza rachunku, wśród których nie ma takiej raportowanej jurysdykcji; oraz

(ii)

dowód w postaci dokumentu określający, że posiadacz rachunku nie ma statusu osoby objętej raportowaniem;

b)

informacje o posiadaczu rachunku zawierają aktualne, ważne pełnomocnictwo lub upoważnienie do podpisu udzielone osobie posiadającej adres w raportowanej jurysdykcji, a raportująca instytucja finansowa uzyskała lub wcześniej sprawdziła i ma udokumentowane:

(i)

oświadczenie posiadacza rachunku z jurysdykcji miejsca rezydencji (państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innych jurysdykcji) takiego posiadacza rachunku, wśród których nie ma takiej raportowanej jurysdykcji; lub

(ii)

dowód w postaci dokumentu określający, że posiadacz rachunku nie ma statusu osoby objętej raportowaniem.

C.

Wzmocnione procedury weryfikacyjne dla rachunków o wysokiej wartości. Poniższe wzmocnione procedury weryfikacyjne mają zastosowanie do rachunków o wysokiej wartości.

1.

Elektroniczne wyszukiwanie danych. W odniesieniu do rachunków o wysokiej wartości raportująca instytucja finansowa musi przejrzeć dane, które można przeszukać elektronicznie, posiadane przez daną raportującą instytucję finansową pod kątem którejkolwiek z przesłanek opisanych w części B pkt 2.

2.

Wyszukiwanie danych w dokumentacji papierowej. Jeżeli elektroniczne bazy danych raportującej instytucji finansowej zawierają pola przeznaczone na wszystkie informacje opisane w części C pkt 3 i zawierają wszystkie te informacje, wówczas dalsze wyszukiwanie danych w dokumentacji papierowej nie jest wymagane. Jeżeli elektroniczne bazy danych nie zawierają wszystkich tych informacji, wówczas w odniesieniu do rachunku o wysokiej wartości raportująca instytucja finansowa musi również zweryfikować bieżące papierowe akta klienta, a także — o ile nie są one zawarte w bieżących papierowych aktach klienta — następujące dokumenty powiązane z rachunkiem i uzyskane przez raportującą instytucję finansową w okresie ostatnich pięciu lat, pod kątem którejkolwiek z przesłanek opisanych w części B pkt 2:

a)

najnowsze dowody w postaci dokumentów, zgromadzone w odniesieniu do danego rachunku;

b)

najnowszą umowę otwarcia rachunku lub odpowiednią dokumentację;

c)

najnowszą dokumentację uzyskaną przez raportującą instytucję finansową na mocy procedur AML/KYC (przeciwdziałanie praniu pieniędzy/zasada »znaj swojego klienta«) lub do innych celów regulacyjnych;

d)

aktualnie obowiązujące pełnomocnictwo lub upoważnienie do podpisywania dokumentów; oraz

e)

aktualnie obowiązujące stałe zlecenia (inne niż w odniesieniu do rachunku depozytowego) przelewu środków.

3.

Wyjątki, w których uznaje się, że bazy danych dostarczyły wymaganych informacji. Raportująca instytucja finansowa nie musi przeprowadzać wyszukiwania danych w dokumentacji papierowej opisanego w części C pkt 2, o ile posiadane przez daną raportującą instytucję finansową informacje, które można przeszukać elektronicznie, zawierają następujące elementy:

a)

status rezydencji posiadacza rachunku;

b)

adres miejsca zamieszkania posiadacza rachunku oraz jego adres korespondencyjny, znajdujące się aktualnie w dokumentach raportującej instytucji finansowej;

c)

numer(-y) telefonu posiadacza rachunku, o ile takie są, znajdujące się aktualnie w dokumentach raportującej instytucji finansowej;

d)

w przypadku rachunków finansowych innych niż rachunki depozytowe — istnienie stałych zleceń przelewu środków z rachunku na inny rachunek (w tym rachunek w innym oddziale raportującej instytucji finansowej lub innej instytucji finansowej);

e)

istnienie aktualnego polecenia przechowywania poczty (hold mail) lub adresu do doręczeń w odniesieniu do danego posiadacza rachunku; oraz

f)

istnienie pełnomocnictwa lub upoważnienia do podpisu w odniesieniu do rachunku.

4.

Uzyskiwanie faktycznych informacji od opiekuna klienta. Oprócz elektronicznego wyszukiwania danych oraz wyszukiwania danych w dokumentacji papierowej, opisanych w części C pkt 1 i 2, raportująca instytucja finansowa musi traktować jako raportowany rachunek każdy rachunek o wysokiej wartości przypisany do danego opiekuna klienta (łącznie z wszelkimi rachunkami finansowymi połączonymi z takim rachunkiem o wysokiej wartości), jeżeli opiekun klienta ma faktyczną wiedzę, że posiadacz rachunku jest osobą raportowaną.

5.

Skutki ustalenia występowania przesłanek.

a)

Jeżeli przy zastosowaniu wzmocnionej weryfikacji rachunków o wysokiej wartości opisanej w części C nie zostaną ustalone żadne z przesłanek wymienionych w części B pkt 2, a dany rachunek nie został zidentyfikowany jako posiadany przez osobę raportowaną zgodnie z częścią C pkt 4, dalsze działania nie są wymagane, chyba że wystąpią zmiany w okolicznościach powodujące powiązanie z tym rachunkiem jednej lub większej liczby przesłanek.

b)

Jeżeli przy zastosowaniu wzmocnionej weryfikacji rachunków o wysokiej wartości opisanej w części C zostanie stwierdzone występowanie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w części B pkt 2 lit. a)–e) lub jeżeli wystąpią następnie zmiany w okolicznościach powodujące powiązanie z tym rachunkiem jednej lub większej liczby przesłanek, raportująca instytucja finansowa musi traktować rachunek jako rachunek raportowany w odniesieniu do raportowanej jurysdykcji, względem którego zostanie stwierdzona przesłanka, chyba że postanowi zastosować część B pkt 6, a jeden z wyjątków w tym punkcie ma zastosowanie do tego rachunku.

c)

Jeżeli przy zastosowaniu wzmocnionej weryfikacji rachunków o wysokiej wartości opisanej w części C zostanie stwierdzone występowanie polecenia przechowywania poczty (hold mail) lub adresu do doręczeń, a w odniesieniu do danego posiadacza rachunku nie zostaną stwierdzone żaden inny adres ani żadna z pozostałych przesłanek wymienionych w części B pkt 2 lit. a)–e), raportująca instytucja finansowa musi uzyskać oświadczenie danego posiadacza rachunku lub dowód w postaci dokumentu w celu ustalenia jednej lub większej liczby rezydencji do celów podatkowych danego posiadacza rachunku. W przypadku gdy raportująca instytucja finansowa nie może uzyskać takiego oświadczenia danego posiadacza rachunku lub dowodu w postaci dokumentu, musi zgłosić dany rachunek właściwemu organowi swojego państwa członkowskiego lub Szwajcarii, w zależności od kontekstu, jako rachunek nieudokumentowany.

6.

Jeżeli istniejący rachunek indywidualny nie jest rachunkiem o wysokiej wartości na dzień 31 grudnia poprzedzający wejście w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 27 maja 2015 r., lecz staje się rachunkiem o wysokiej wartości na ostatni dzień następnego roku kalendarzowego, raportująca instytucja finansowa musi dopełnić wzmocnionych procedur weryfikacyjnych opisanych w części C w odniesieniu do takiego rachunku w ciągu roku kalendarzowego następującego po roku, w którym rachunek stał się rachunkiem o wysokiej wartości. Jeżeli w oparciu o taką weryfikację dany rachunek zostanie zidentyfikowany jako rachunek raportowany, raportująca instytucja finansowa musi przekazać wymagane informacje o takim rachunku w odniesieniu do roku, w którym został on zidentyfikowany jako rachunek raportowany, i co roku w odniesieniu do lat kolejnych, chyba że dany posiadacz rachunku przestanie być osobą raportowaną.

7.

W przypadku gdy raportująca instytucja finansowa zastosuje wzmocnione procedury weryfikacji opisane w części C wobec rachunków o wysokiej wartości, raportująca instytucja finansowa — z wyjątkiem procedury zapytania opiekuna klienta opisanej w części C pkt 4 — nie będzie musiała ponownie ich stosować wobec tego samego rachunku o wysokiej wartości w następnych latach, chyba że dany rachunek jest nieudokumentowany, w którym to przypadku raportująca instytucja finansowa powinna stosować te procedury ponownie co roku do czasu, gdy taki rachunek przestanie być nieudokumentowany.

8.

W przypadku zmiany okoliczności dotyczących rachunku o wysokiej wartości, które powodują powiązanie z tym rachunkiem jednej lub większej liczby przesłanek opisanych w części B pkt 2, raportująca instytucja finansowa musi traktować rachunek jako rachunek raportowany w odniesieniu do każdej raportowanej jurysdykcji, względem którego zostanie stwierdzona przesłanka, chyba że postanowi zastosować część B pkt 6, a jeden z wyjątków w tym punkcie ma zastosowanie do tego rachunku.

9.

Raportująca instytucja finansowa musi wprowadzić procedury w celu zapewnienia, aby opiekun klienta zidentyfikował każdą zmianę okoliczności dotyczących danego rachunku. Przykładowo, w przypadku gdy opiekun klienta zostanie powiadomiony o nowym adresie korespondencyjnym posiadacza rachunku w raportowanej jurysdykcji, raportująca instytucja finansowa zobowiązana jest traktować nowy adres jako zmianę okoliczności, a jeżeli zdecyduje się zastosować część B pkt 6, musi uzyskać odpowiednią dokumentację od posiadacza rachunku.

D.

Weryfikacja istniejących rachunków indywidualnych o wysokiej wartości musi zostać zakończona w ciągu roku od wejścia w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 27 maja 2015 r. Weryfikacja istniejących rachunków indywidualnych o niższej wartości musi zostać zakończona w ciągu dwóch lat od wejścia w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 27 maja 2015 r.

E.

Jakikolwiek istniejący rachunek indywidualny, który został zidentyfikowany jako rachunek raportowany na mocy niniejszej sekcji, musi być traktowany jako rachunek raportowany we wszystkich kolejnych latach, chyba że posiadacz rachunku przestanie być osobą raportowaną.

SEKCJA IV

NALEŻYTA STARANNOŚĆ WOBEC NOWYCH RACHUNKÓW INDYWIDUALNYCH

Poniższe procedury mają zastosowanie do celów identyfikacji rachunków raportowanych wśród nowych rachunków indywidualnych.

A.

W odniesieniu do nowych rachunków indywidualnych, przy otwieraniu rachunku, raportująca instytucja finansowa musi uzyskać oświadczenie posiadacza rachunku, które może stanowić część dokumentacji otwarcia rachunku, pozwalające raportującej instytucji finansowej na określenie jednej lub większej liczby rezydencji posiadacza rachunku do celów podatkowych i potwierdzenie zasadności takiego oświadczenia na podstawie informacji otrzymanych przez raportującą instytucję finansową w związku z otwarciem rachunku, łącznie z wszelką dokumentacją zgromadzoną na mocy procedur AML/KYC.

B.

Jeżeli oświadczenie wskazuje, że posiadacz rachunku jest rezydentem raportowanej jurysdykcji do celów podatkowych, raportująca instytucja finansowa musi traktować rachunek jako rachunek raportowany, a oświadczenie musi również zawierać numer NIP posiadacza rachunku w odniesieniu do takiej raportowanej jurysdykcji (z zastrzeżeniem sekcji I część D oraz datę urodzenia.

C.

W przypadku wystąpienia zmiany okoliczności związanych z nowym rachunkiem indywidualnym, która sprawia, że raportująca instytucja finansowa dowiaduje się lub ma powody sądzić, że pierwotne oświadczenie posiadacza rachunku jest niepoprawne lub nierzetelne, raportująca instytucja finansowa nie może opierać się na pierwotnym oświadczeniu posiadacza rachunku i musi uzyskać ważne oświadczenie, które określa rezydencję (rezydencje) posiadacza rachunku do celów podatkowych.

SEKCJA V

NALEŻYTA STARANNOŚĆ WOBEC ISTNIEJĄCYCH RACHUNKÓW PODMIOTÓW

Poniższe procedury mają zastosowanie do celów identyfikacji rachunków raportowanych wśród istniejących rachunków podmiotów.

A.

Rachunki podmiotów niewymagające weryfikacji, identyfikacji ani raportowania. O ile raportująca instytucja finansowa nie dokona innego wyboru, w odniesieniu do wszystkich istniejących rachunków podmiotów albo oddzielnie, w odniesieniu do każdej wyraźnie zidentyfikowanej grupy takich rachunków, istniejący rachunek podmiotów, którego łączne saldo lub wartość nie przekraczają — na dzień 31 grudnia poprzedzający wejście w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 27 maja 2015 r. — kwoty 250 000 USD lub równoważnej kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Szwajcarii, nie musi być weryfikowany, identyfikowany ani raportowany jako rachunek raportowany do czasu aż jego łączne saldo lub wartość nie przekroczą tej kwoty na ostatni dzień któregokolwiek z kolejnych lat kalendarzowych.

B.

Rachunki podmiotów będące przedmiotem weryfikacji. Istniejący rachunek podmiotów, którego łączne saldo lub wartość przekraczają — na dzień 31 grudnia poprzedzający wejście w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 27 maja 2015 r. — kwotę 250 000 USD lub równoważną kwotę denominowaną w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Szwajcarii, oraz istniejący rachunek podmiotów, który nie przekracza — na dzień 31 grudnia poprzedzający wejście w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 27 maja 2015 r. — tej kwoty, ale którego łączne saldo lub wartość przekraczają taką kwotę na ostatni dzień któregokolwiek z kolejnych lat kalendarzowych, muszą zostać poddane weryfikacji zgodnie z procedurami określonymi w części D.

C.

Rachunki podmiotów, wobec których wymagane jest raportowanie. W odniesieniu do istniejących rachunków podmiotów opisanych w części B, wyłącznie rachunki, które znajdują się w posiadaniu co najmniej jednego podmiotu będącego osobą raportowaną lub w posiadaniu pasywnych NFE (podmiotów niebędących instytucjami finansowymi) kontrolowanych przez co najmniej jedną osobę kontrolującą będącą osobą raportowaną, są traktowane jako rachunki raportowane.

D.

Procedury weryfikacji na potrzeby identyfikowania rachunków podmiotów, wobec których wymagane jest raportowanie. Wobec istniejących rachunków podmiotów opisanych w części B raportująca instytucja finansowa musi zastosować następujące procedury weryfikacji dla określenia, czy są one w posiadaniu co najmniej jednej osoby raportowanej lub pasywnego NFE kontrolowanych przez co najmniej jedną osobę kontrolującą będącą osobą raportowaną:

1.

Ustalenie, czy podmiot jest osobą raportowaną.

a)

weryfikacja informacji posiadanych do celów regulacyjnych lub do celów związanych z relacjami z klientem (łącznie z informacjami zgromadzonymi na mocy procedur AML/KYC) w celu określenia, czy informacje wskazują, że posiadacz rachunku jest rezydentem w raportowanej jurysdykcji. W tym celu informacje wskazujące na to, że posiadacz rachunku jest rezydentem w raportowanej jurysdykcji obejmują miejsce uzyskania zdolności prawnej lub rejestracji lub adres w raportowanej jurysdykcji;

b)

jeżeli informacje wskazują na to, że posiadacz rachunku jest rezydentem w raportowanej jurysdykcji, raportująca instytucja finansowa musi traktować rachunek jako rachunek raportowany, chyba że uzyska od posiadacza rachunku oświadczenie lub w sposób racjonalny ustali na podstawie posiadanych informacji lub informacji dostępnych publicznie, że posiadacz rachunku nie jest osobą raportowaną.

2.

Ustalenie, czy podmiot jest pasywnym NFE kontrolowanym przez co najmniej jedną osobę kontrolującą będącą osobą raportowaną. W odniesieniu do posiadacza rachunku w przypadku istniejącego rachunku podmiotu (łącznie z podmiotem będącym osobą raportowaną) raportująca instytucja finansowa musi ustalić, czy posiadacz rachunku jest pasywnym NFE kontrolowanym przez co najmniej jedną osobę kontrolującą będącą osobą raportowaną. Jeżeli którakolwiek z osób kontrolujących pasywny NFE jest osobą raportowaną, rachunek musi być traktowany jako rachunek raportowany. Dokonując tych ustaleń, raportująca instytucja finansowa musi stosować się do wskazówek w części D pkt 2 lit. a)–c) w kolejności najstosowniejszej do danych okoliczności.

a)

Ustalenie, czy posiadacz rachunku jest pasywnym NFE. Do celów ustalenia, czy posiadacz rachunku jest pasywnym NFE, raportująca instytucja finansowa musi uzyskać od posiadacza rachunku oświadczenie, aby określić jego status, chyba że posiada już informacje lub publicznie dostępne są informacje, na podstawie których może racjonalnie stwierdzić, że posiadacz rachunku jest aktywnym NFE lub instytucją finansową inną niż podmiot inwestujący opisany w sekcji VIII część A pkt 6 lit. b), niebędący instytucją finansową z jurysdykcji uczestniczącej.

b)

Ustalenie osób kontrolujących posiadacza rachunku. Do celów ustalenia osób kontrolujących posiadacza rachunku raportująca instytucja finansowa może opierać się na informacjach zgromadzonych i przechowywanych na mocy procedur AML/KYC.

c)

Ustalenie, czy osoba kontrolująca pasywny NFE jest osobą raportowaną. Do celów ustalenia, czy osoba kontrolująca pasywny NFE jest osobą raportowaną, raportująca instytucja finansowa może opierać się na:

(i)

informacjach zgromadzonych i przechowywanych na mocy procedur AML/KYC w przypadku istniejącego rachunku podmiotu, który to rachunek znajduje się w posiadaniu co najmniej jednego NFE i którego łączne saldo lub wartość nie przekraczają kwoty 1 000 000 USD lub równoważnej kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Szwajcarii; lub

(ii)

oświadczeniu posiadacza rachunku lub takiej osoby kontrolującej z jurysdykcji (państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji), w których dana osoba kontrolująca jest rezydentem do celów podatkowych.

E.

Czas trwania weryfikacji oraz dodatkowe procedury mające zastosowanie do istniejących rachunków podmiotów

1.

Weryfikacja istniejących rachunków podmiotów, których łączne saldo lub wartość przekraczają — na dzień 31 grudnia poprzedzający wejście w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 27 maja 2015 r. — kwotę 250 000 USD lub równoważną kwotę denominowaną w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Szwajcarii, musi zostać zakończona w ciągu dwóch lat od wejścia w życie tego protokołu.

2.

Weryfikacja istniejących rachunków podmiotów, których łączne saldo lub wartość nie przekraczają — na dzień 31 grudnia poprzedzający wejście w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 27 maja 2015 r. — kwoty 250 000 USD lub równoważnej kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Szwajcarii, ale przekraczają tę kwotę na dzień 31 grudnia któregokolwiek z kolejnych lat, musi zostać zakończona w ciągu roku kalendarzowego następującego po roku, w którym łączne saldo lub wartość przekroczyły taką kwotę.

3.

W przypadku wystąpienia zmiany okoliczności związanych z istniejącym rachunkiem podmiotu, która sprawia, że raportująca instytucja finansowa dowiaduje się lub ma powody sądzić, że oświadczenie posiadacza rachunku lub inna dokumentacja związana z rachunkiem są niepoprawne lub nierzetelne, raportująca instytucja finansowa musi ponownie określić status rachunku zgodnie z procedurami określonymi w części D.

SEKCJA VI

NALEŻYTA STARANNOŚĆ WOBEC NOWYCH RACHUNKÓW PODMIOTÓW

Poniższe procedury mają zastosowanie do celów identyfikacji rachunków raportowanych wśród nowych rachunków podmiotów.

A.

Procedury weryfikacji na potrzeby identyfikowania rachunków podmiotów, wobec których wymagane jest raportowanie. Wobec nowych rachunków podmiotów raportująca instytucja finansowa musi zastosować następujące procedury weryfikacji dla ustalenia, czy posiadaczem rachunku są co najmniej jedna osoba raportowana lub pasywne NFE kontrolowane przez co najmniej jedną osobę kontrolującą będącą osobą raportowaną:

1.

Ustalenie, czy podmiot jest osobą raportowaną.

a)

Uzyskanie oświadczenia posiadacza rachunku, które może stanowić część dokumentacji otwarcia rachunku, pozwalające raportującej instytucji finansowej na ustalenie (jednej lub większej liczby) rezydencji posiadacza rachunku do celów podatkowych i potwierdzenie zasadności takiego oświadczenia na podstawie informacji otrzymanych przez raportującą instytucję finansową w związku z otwarciem rachunku, łącznie z wszelką dokumentacją zgromadzoną na mocy procedur AML/KYC. Jeżeli dany podmiot poświadczy, że nie ma rezydencji do celów podatkowych, raportująca instytucja finansowa może opierać się adresie głównego miejsca prowadzenia działalności podmiotu w celu ustalenia rezydencji posiadacza rachunku.

b)

Jeżeli oświadczenie wskazuje na to, że posiadacz rachunku jest rezydentem w raportowanej jurysdykcji, raportująca instytucja finansowa musi traktować rachunek jako rachunek raportowany, chyba że w sposób racjonalny ustali na podstawie posiadanych informacji lub informacji dostępnych publicznie, że posiadacz rachunku nie jest osobą raportowaną w odniesieniu do takiej raportowanej jurysdykcji.

2.

Ustalenie, czy podmiot jest pasywnym NFE kontrolowanym przez co najmniej jedną osobę kontrolującą będącą osobą raportowaną. W odniesieniu do posiadacza rachunku w przypadku nowego rachunku podmiotu (łącznie z podmiotem będącym osobą raportowaną) raportująca instytucja finansowa musi ustalić, czy posiadacz rachunku jest pasywnym NFE kontrolowanym przez co najmniej jedną osobę kontrolującą będącą osobą raportowaną. Jeżeli którakolwiek z osób kontrolujących pasywny NFE jest osobą raportowaną, rachunek musi być traktowany jako rachunek raportowany. Dokonując tych ustaleń, raportująca instytucja finansowa musi stosować się do wskazówek w części A pkt 2 lit. a)–c) w kolejności najstosowniejszej do danych okoliczności.

a)

Ustalenie, czy posiadacz rachunku jest pasywnym NFE. Do celów ustalenia, czy posiadacz rachunku jest pasywnym NFE, raportująca instytucja finansowa musi polegać na oświadczeniu posiadacza rachunku, aby określić jego status, chyba że posiada już informacje lub publicznie dostępne są informacje, na podstawie których może racjonalnie stwierdzić, że posiadacz rachunku jest aktywnym NFE lub instytucją finansową inną niż podmiot inwestujący opisany w sekcji VIII część A pkt 6 lit. b), niebędący instytucją finansową z jurysdykcji uczestniczącej.

b)

Ustalenie osób kontrolujących posiadacza rachunku. Do celów ustalenia osób kontrolujących posiadacza rachunku raportująca instytucja finansowa może opierać się na informacjach zgromadzonych i przechowywanych na mocy procedur AML/KYC.

c)

Ustalenie, czy osoba kontrolująca pasywny NFE jest osobą raportowaną. Do celów ustalenia, czy osoba kontrolująca pasywny NFE jest osobą raportowaną, raportująca instytucja finansowa może opierać się na oświadczeniu posiadacza rachunku lub takiej osoby kontrolującej.

SEKCJA VII

SZCZEGÓLNE ZASADY NALEŻYTEJ STARANNOŚCI

Poniższe dodatkowe zasady mają zastosowanie we wdrażaniu procedur należytej staranności opisanych powyżej:

A.

Poleganie na oświadczeniach i dowodach w postaci dokumentów. Raportująca instytucja finansowa nie może opierać się na oświadczeniu lub dowodzie w postaci dokumentów, jeżeli wie lub ma powody sądzić, że oświadczenie lub dowód w postaci dokumentów są niepoprawne lub nierzetelne.

B.

Alternatywne procedury dla rachunków finansowych będących w posiadaniu indywidualnych beneficjentów pieniężnych umów ubezpieczenia lub umów renty oraz dla grupowych pieniężnych umów ubezpieczenia lub grupowych umów renty. Raportująca instytucja finansowa może domniemywać, że indywidualny beneficjent (inny niż właściciel) pieniężnej umowy ubezpieczenia lub umowy renty, otrzymujący świadczenie z tytułu śmierci, nie jest osobą raportowaną, i może traktować taki rachunek finansowy jako inny niż rachunek raportowany, chyba że raportująca instytucja finansowa rzeczywiście wie lub ma powody, by sądzić, iż beneficjentem jest osoba raportowana. Raportująca instytucja finansowa ma powody, by sądzić, iż beneficjentem pieniężnej umowy ubezpieczenia lub umowy renty jest osoba raportowana, jeżeli informacje zgromadzone przez raportującą instytucję finansową i związane z beneficjentem zawierają przesłanki opisane w sekcji III część B. Jeżeli raportująca instytucja finansowa rzeczywiście wie lub ma powody, by sądzić, iż beneficjentem jest osoba raportowana, raportująca instytucja finansowa musi stosować się do procedur zawartych w sekcji III część B.

Państwo członkowskie lub Szwajcaria mają możliwość zezwolenia raportującym instytucjom finansowym na traktowanie rachunku finansowego, który jest udziałem członka w grupowej pieniężnej umowie ubezpieczenia lub grupowej umowie renty, jako rachunku finansowego, który nie jest rachunkiem raportowanym, do dnia, w którym określona kwota staje się należna na rzecz pracownika/posiadacza świadectwa lub beneficjenta, jeżeli dany rachunek finansowy, który jest udziałem członka w grupowej pieniężnej umowie ubezpieczenia lub grupowej umowie renty, spełnia następujące wymogi:

a)

grupowa pieniężna umowa ubezpieczenia lub grupowa umowa renty są wystawione na rzecz pracodawcy i obejmują co najmniej 25 pracowników/posiadaczy świadectwa;

b)

pracownicy/posiadacze świadectwa są uprawnieni do otrzymania jakiejkolwiek wartości umowy związanej z ich udziałami oraz do wyznaczenia beneficjentów świadczenia wypłacanego z tytułu śmierci pracownika; oraz

c)

łączna kwota należna każdemu pracownikowi/posiadaczowi świadectwa lub beneficjentowi nie przekracza kwoty 1 000 000 USD lub równoważnej kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Szwajcarii.

Termin »grupowa pieniężna umowa ubezpieczenia« oznacza pieniężną umowę ubezpieczenia, która (i) zapewnia ochronę ubezpieczeniową osób fizycznych, które przystąpiły do umowy za pośrednictwem pracodawcy, stowarzyszenia handlowego, związku zawodowego lub innego stowarzyszenia lub grupy; oraz (ii) przewiduje zapłatę składki od każdego członka grupy (lub członka kategorii w ramach grupy), która to składka jest określona bez względu na indywidualne cechy zdrowotne inne niż wiek, płeć i nałóg palenia danego członka (lub kategorii członków) danej grupy.

Termin »grupowa umowa renty« oznacza umowę renty, na mocy której zobowiązanymi są osoby fizyczne, które przystąpiły do umowy za pośrednictwem pracodawcy, stowarzyszenia handlowego, związku zawodowego lub innego stowarzyszenia lub grupy.

Zanim wejdzie w życie protokół zmieniający podpisany w dniu 27 maja 2015 r., państwa członkowskie informują Szwajcarię, a Szwajcaria informuje Komisję Europejską, czy skorzystały z możliwości przewidzianej w niniejszej części. Komisja Europejska może koordynować przekazanie wiadomości od państw członkowskich skierowanych do Szwajcarii oraz przekazuje wiadomości Szwajcarii do wszystkich państw członkowskich. Informacje o wszelkich dalszych zmianach dotyczących skorzystania z tej możliwości przez państwo członkowskie lub Szwajcarię są przekazywane w ten sam sposób.

C.

Sumowanie salda rachunku i reguły walutowe.

1.

Sumowanie rachunków indywidualnych. Do celów określania łącznego salda lub wartości rachunków finansowych posiadanych przez osobę fizyczną, raportująca instytucja finansowa jest zobowiązana sumować wszystkie rachunki finansowe prowadzone przez raportującą instytucję finansową lub podmiot powiązany, ale wyłącznie w takim zakresie, w jakim systemy komputerowe raportującej instytucji finansowej łączą ze sobą rachunki finansowe przez odniesienie do elementu danych, takiego jak numer klienta lub numer NIP, oraz w zakresie, w jakim systemy te pozwalają na sumowanie sald lub wartości rachunków. Każdemu współposiadaczowi rachunku finansowego przypisuje się całe saldo lub wartość posiadanych wspólnie rachunków finansowych do celów stosowania wymogów sumowania opisanych w niniejszym punkcie.

2.

Sumowanie rachunków podmiotów. Do celów określania łącznego salda lub wartości rachunków finansowych posiadanych przez podmiot, raportująca instytucja finansowa jest zobowiązana uwzględnić wszystkie rachunki finansowe prowadzone przez raportującą instytucję finansową lub podmiot powiązany, ale wyłącznie w takim zakresie, w jakim systemy komputerowe raportującej instytucji finansowej łączą ze sobą rachunki finansowe przez odniesienie do elementu danych, takiego jak numer klienta lub numer NIP, oraz w zakresie, w jakim systemy te pozwalają na sumowanie sald lub wartości rachunków. Każdemu współposiadaczowi rachunku finansowego przypisuje się całe saldo lub wartość posiadanych wspólnie rachunków finansowych do celów stosowania wymogów sumowania opisanych w niniejszym punkcie.

3.

Szczególna zasada sumowania mająca zastosowanie do opiekunów klienta. Do celów określenia łącznego salda lub wartości rachunków finansowych posiadanych przez osobę w celu ustalenia, czy rachunek finansowy jest rachunkiem o wysokiej wartości, raportująca instytucja finansowa jest również zobowiązana, w przypadku każdego rachunku finansowego, o którym opiekun klienta wie lub ma powody, by sądzić, że jest on bezpośrednio lub pośrednio posiadany, kontrolowany lub założony (oprócz rachunków powierniczych) przez tę samą osobę, do sumowania wszystkich takich rachunków.

4.

Kwoty traktowane jako kwoty obejmujące równowartość w innych walutach. Wszystkie kwoty w dolarach lub kwoty denominowane w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Szwajcarii traktuje się jako obejmujące równoważne kwoty w innych walutach, zgodnie z prawem krajowym.

SEKCJA VIII

TERMINY ZDEFINIOWANE

Następujące terminy mają znaczenie określone poniżej:

A.

Raportująca instytucja finansowa

1.

Termin »raportująca instytucja finansowa« oznacza każdą instytucję finansową z państwa członkowskiego lub szwajcarską instytucję finansową, w zależności od kontekstu, niebędącą nieraportującą instytucją finansową.

2.

Termin »instytucja finansowa z jurysdykcji uczestniczącej« oznacza (i) każdą instytucję finansową będącą rezydentem w jurysdykcji uczestniczącej, z wyłączeniem jednak wszelkich oddziałów tej instytucji finansowej zlokalizowanych poza daną jurysdykcją uczestniczącą, oraz (ii) każdy oddział instytucji finansowej, która nie jest rezydentem w jurysdykcji uczestniczącej, o ile dany oddział jest zlokalizowany w danej jurysdykcji uczestniczącej.

3.

Termin »instytucja finansowa« oznacza instytucję powierniczą, instytucję depozytową, podmiot inwestujący lub określony zakład ubezpieczeń.

4.

Termin »instytucja powiernicza« oznacza każdy podmiot, który — w ramach istotnej części swojej działalności gospodarczej — przechowuje aktywa finansowe na rachunek innych osób. Uważa się, że przechowywanie aktywów finansowych na rachunek innych osób stanowi istotną część działalności gospodarczej podmiotu, jeżeli jego przychody brutto przypadające na przechowywanie aktywów finansowych i na związane z tym usługi finansowe stanowią co najmniej 20 % przychodów brutto tego podmiotu w krótszym z następujących okresów: (i) okresie trzech lat, kończącym się 31 grudnia (lub ostatniego dnia roku obrachunkowego, jeżeli nie są one tożsame) poprzedzającym rok, w którym jest dokonywane ustalenie tego udziału; lub (ii) okresie istnienia tego podmiotu.

5.

Termin »instytucja depozytowa« oznacza każdy podmiot, który przyjmuje depozyty w ramach prowadzonej działalności bankowej lub podobnej.

6.

Termin »podmiot inwestujący« oznacza każdy podmiot:

a)

który w ramach działalności gospodarczej wykonuje głównie co najmniej jedną z następujących czynności lub operacji na rzecz lub w imieniu klienta:

(i)

obrót instrumentami rynku pieniężnego (czekami, wekslami, certyfikatami depozytowymi, instrumentami pochodnymi itp.); obrót walutą; obrót pochodnymi instrumentami walutowymi, instrumentami pochodnymi na stopę procentową i indeksowymi instrumentami pochodnymi; obrót zbywalnymi papierami wartościowymi; lub towarowymi kontraktami terminowymi typu future;

(ii)

zarządzanie indywidualnym i zbiorowym portfelem aktywów; lub

(iii)

inne formy inwestowania, administrowania lub zarządzania aktywami finansowymi lub środkami pieniężnymi w imieniu innych osób;

lub

b)

którego przychody brutto przypadają głównie na inwestowanie lub reinwestowanie aktywów finansowych lub obrót tymi aktywami, jeżeli dany podmiot jest zarządzany przez inny podmiot będący instytucją depozytową, instytucją powierniczą, określonym zakładem ubezpieczeń lub podmiotem inwestującym opisanym w części A pkt 6 lit. a).

Uznaje się, że w ramach działalności gospodarczej podmiot wykonuje głównie co najmniej jedną z czynności, o których mowa w części A pkt 6 lit. a), lub że przychody brutto podmiotu przypadają głównie na inwestowanie lub reinwestowanie aktywów finansowych lub obrót tymi aktywami do celów części A pkt 6 lit. b), jeżeli przychody brutto danego podmiotu przypadające na stosowne czynności stanowią co najmniej 50 % przychodów brutto tego podmiotu w krótszym z następujących okresów: (i) okresie trzech lat, kończącym się 31 grudnia roku poprzedzającego rok, w którym jest dokonywane ustalenie tego udziału, lub (ii) okresie istnienia tego podmiotu. Termin »podmiot inwestujący« nie obejmuje podmiotu, który jest aktywnym NFE, ponieważ podmiot ten spełnia którekolwiek z kryteriów określonych w części D pkt 9 lit. d)–g).

Niniejszy punkt interpretuje się w sposób spójny ze sformułowaniem zastosowanym w definicji »instytucji finansowej« w zaleceniach Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy.

7.

Termin »aktywa finansowe« obejmuje papier wartościowy (na przykład akcję spółki; udział w spółce osobowej lub własność rzeczywistą w spółce osobowej lub truście charakteryzujących się własnością rozproszoną lub będących w obrocie publicznym; weksel, obligację, skrypt dłużny lub inne dowody wierzytelności), udział w spółce osobowej, umowę towarową, umowę swapu (na przykład swapy stóp procentowych, swapy walutowe, swapy bazowe, górne pułapy stóp procentowych, dolne pułapy stóp procentowych, swapy towarowe, swapy akcyjne, swapy indeksowe i podobne umowy), umowę ubezpieczenia lub umowę renty, bądź jakikolwiek udział (łącznie z kontraktem terminowym typu future lub kontraktem terminowym typu forward lub opcją) w papierze wartościowym, udziale w spółce osobowej, umowie towarowej, umowie swapu, umowie ubezpieczenia lub umowie renty. Termin »aktywa finansowe« nie obejmuje niedłużnego, bezpośredniego udziału w nieruchomości.

8.

Termin »określony zakład ubezpieczeń« oznacza każdy podmiot będący zakładem ubezpieczeń (lub jednostką dominującą zakładu ubezpieczeń), który zawiera pieniężną umowę ubezpieczenia lub umowę renty, bądź jest zobowiązany do dokonywania płatności z tytułu tych umów.

B.

Nieraportująca instytucja finansowa

1.

Termin »nieraportująca instytucja finansowa« oznacza każdą instytucję finansową będącą:

a)

podmiotem rządowym, organizacją międzynarodową lub bankiem centralnym, w sytuacjach innych niż dotyczące płatności wynikającej ze zobowiązania istniejącego w związku z komercyjną działalnością finansową w rodzaju tej prowadzonej przez określony zakład ubezpieczeń, instytucję powierniczą lub instytucję depozytową;

b)

powszechnym funduszem emerytalnym; zamkniętym funduszem emerytalnym; funduszem emerytalnym podmiotu rządowego, organizacji międzynarodowej lub banku centralnego; lub kwalifikowanym wystawcą kart kredytowych;

c)

innym podmiotem, który niesie ze sobą niskie ryzyko zostania wykorzystanym do uchylenia się od opodatkowania, ma zasadniczo podobne cechy jak którykolwiek z podmiotów opisanych w części B pkt 1 lit. a) i b) oraz jest zdefiniowany w prawie krajowym jako nieraportująca instytucja finansowa, i — w przypadku państw członkowskich — o którym mowa w art. 8 ust. 7a dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania, i o którym jest powiadamiana Szwajcaria, a w przypadku Szwajcarii, o którym jest informowana Komisja Europejska, pod warunkiem że status takiego podmiotu jako nieraportującej instytucji finansowej nie utrudnia realizacji celów niniejszej Umowy;

d)

zwolnionym przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania; lub

e)

trustem w zakresie, w jakim powiernik trustu jest raportującą instytucją finansową i zgłasza wszystkie informacje, których zgłoszenie jest wymagane na mocy sekcji I, w odniesieniu do wszystkich rachunków raportowanych trustu.

2.

Termin »podmiot rządowy« oznacza rząd państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji, wszelkie jednostki terytorialne niższego szczebla państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji (które — w celu uniknięcia wątpliwości — obejmują państwo, prowincje, okręgi lub gminy), lub każdą agencję lub instytucję państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji będące w całości własnością danego państwa lub jurysdykcji lub którychkolwiek z wyżej wymienionych jednostek (każda zwana dalej »podmiotem rządowym«). Kategoria ta obejmuje integralne części, kontrolowane podmioty, a także jednostki terytorialne niższego szczebla państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji.

a)

»Integralna część« państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji oznacza każdą osobę, organizację, agencję, urząd, fundusz, instytucję lub inny organ, niezależnie od tego, w jaki sposób zostały one określone, stanowiące organ sprawujący władzę w państwie członkowskim, Szwajcarii lub innej jurysdykcji. Dochody netto tego organu sprawującego władzę muszą być zapisywane na jej własnym rachunku lub na innych rachunkach danego państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji, a żadna część tych dochodów nie przynosi korzyści żadnej osobie prywatnej. Integralna część nie obejmuje żadnej osoby, która sprawuje władzę, jest urzędnikiem lub zarządcą działającymi w swoim imieniu prywatnym lub osobistym.

b)

»Podmiot kontrolowany« oznacza podmiot, który jest odrębny w formie od państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji lub który w inny sposób stanowi oddzielny podmiot prawa, pod warunkiem że:

(i)

podmiot ten jest w całości własnością co najmniej jednego podmiotu rządowego i jest kontrolowany przez co najmniej jeden taki podmiot, bezpośrednio lub za pośrednictwem co najmniej jednego podmiotu kontrolowanego;

(ii)

dochody netto tego podmiotu są zapisywane na jego własnym rachunku lub na rachunkach co najmniej jednego podmiotu rządowego, a żadna część tych dochodów nie przynosi korzyści jakiejkolwiek osobie prywatnej; oraz

(iii)

po rozwiązaniu tego podmiotu jego aktywa powierzane są co najmniej jednemu podmiotowi rządowemu.

c)

Uważa się, że dochód nie przynosi korzyści osobom prywatnym, jeśli takie osoby są zakładanymi beneficjentami programu rządowego, a działania w ramach tego programu realizowane są dla dobra ogółu lub odnoszą się do zarządzania określoną sferą administracji. Niezależnie od powyższego uważa się jednak, że dochód przynosi korzyść osobom prywatnym, jeśli pochodzi on z wykorzystywania podmiotu rządowego do prowadzenia działalności komercyjnej, takiej jak bankowość komercyjna, w ramach której świadczone są usługi finansowe na rzecz osób prywatnych.

3.

Termin »organizacja międzynarodowa« oznacza organizację międzynarodową lub jej agencję lub instytucję będącą w całości jej własnością. Kategoria ta obejmuje organizację międzyrządową (w tym organizację ponadnarodową): (i) w skład której wchodzą głównie rządy; (ii) która zawarła z państwem członkowskim, Szwajcarią lub inną jurysdykcją obowiązujące porozumienie w sprawie lokalizacji jej siedziby lub podobne merytorycznie porozumienie; i (iii) której dochód nie przynosi korzyści osobom prywatnym.

4.

Termin »bank centralny« oznacza instytucję określoną przez prawo lub wyznaczoną przez rząd jako główna władza — inna niż rząd samego państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji — emitująca instrumenty przeznaczone do obiegu jako waluta. Instytucja taka może obejmować podmiot odrębny od rządu danego państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji, niezależnie od tego, czy należy w całości lub w części do tego państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji.

5.

Termin »powszechny fundusz emerytalny« oznacza fundusz utworzony w celu zapewnienia świadczeń emerytalnych, rentowych lub świadczeń z tytułu śmierci, bądź też jakiejkolwiek kombinacji tych świadczeń, na rzecz beneficjentów będących obecnymi lub byłymi pracownikami (lub osobami wskazanymi przez takich pracowników) co najmniej jednego pracodawcy, w zamian za świadczone przez nich usługi, pod warunkiem że fundusz:

a)

nie ma żadnego beneficjenta, który miałby prawo do więcej niż 5 % aktywów funduszu;

b)

podlega regulacjom rządowym i zapewnia coroczne przekazywanie informacji organom podatkowym; oraz

c)

spełnia co najmniej jeden z następujących wymogów:

(i)

jest ogólnie zwolniony z opodatkowania od dochodów z inwestycji lub opodatkowanie takich dochodów jest odroczone lub podlega stawce obniżonej, ze względu na status funduszu jako programu emerytalnego;

(ii)

co najmniej 50 % całkowitych składek na rzecz funduszu (innych niż przeniesienie aktywów z innych programów opisanych w części B pkt 5–7 lub z rachunków emerytalnych i rentowych opisanych w części C pkt 17 lit. a)) pochodzi z wpłat pracodawców;

(iii)

przenoszenie środków lub wypłaty z funduszu są dozwolone tylko w przypadku wystąpienia określonych zdarzeń związanych z przejściem na emeryturę, niepełnosprawnością lub śmiercią (z wyjątkiem przenoszenia środków do innych funduszy emerytalnych opisanych w części B pkt 5–7 lub do rachunków emerytalnych i rentowych opisanych w części C pkt 17 lit. a)), bądź dokonanie przeniesienia lub wypłaty środków przed wystąpieniem określonego zdarzenia skutkuje nałożeniem kar; lub

(iv)

składki (inne niż określone, dozwolone wpłaty uzupełniające) wpłacane przez pracowników do funduszu są ograniczone zależnie od dochodu pracownika lub nie mogą przekroczyć rocznie kwoty 50 000 USD lub równoważnej kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Szwajcarii, przy zastosowaniu zasad określonych w sekcji VII część C w odniesieniu do sumowania rachunków i przeliczania walut obcych.

6.

Termin »zamknięty fundusz emerytalny« oznacza fundusz utworzony w celu zapewnienia świadczeń emerytalnych, rentowych lub świadczeń z tytułu śmierci na rzecz beneficjentów będących obecnymi lub byłymi pracownikami (lub na rzecz osób wskazanych przez takich pracowników) co najmniej jednego pracodawcy, w zamian za świadczone przez nich usługi, pod warunkiem że:

a)

fundusz ma mniej niż 50 uczestników;

b)

fundusz jest finansowany przez co najmniej jednego pracodawcę, który nie jest podmiotem inwestującym ani pasywnym NFE;

c)

składki pracownika i pracodawcy na rzecz funduszu (z wyjątkiem przenoszenia aktywów z innych rachunków emerytalnych i rentowych opisanych w części C pkt 17 lit. a)) są ograniczone zależnie od, odpowiednio, wypracowanego dochodu i wysokości wynagrodzenia pracownika;

d)

uczestnicy, którzy nie są rezydentami jurysdykcji (państwa członkowskiego lub Szwajcarii), w którym dany fundusz został utworzony, nie są uprawnieni do więcej niż 20 % aktywów funduszu; oraz

e)

fundusz podlega regulacjom rządowym i zapewnia coroczne przekazywanie informacji organom podatkowym.

7.

Termin »fundusz emerytalny podmiotu rządowego, organizacji międzynarodowej lub banku centralnego« oznacza fundusz utworzony przez podmiot rządowy, organizację międzynarodową lub bank centralny w celu zapewnienia świadczeń emerytalnych, rentowych lub świadczeń z tytułu śmierci na rzecz beneficjentów lub uczestników będących obecnymi lub byłymi pracownikami (lub na rzecz osób wskazanych przez takich pracowników), bądź niebędących obecnymi lub byłymi pracownikami, jeżeli świadczenia zapewniane takim beneficjentom lub uczestnikom są wypłacane w zamian za usługi wykonane na rzecz danego podmiotu rządowego, danej organizacji międzynarodowej lub danego banku centralnego.

8.

Termin »kwalifikowany wystawca kart kredytowych« oznacza instytucję finansową spełniającą następujące wymogi:

a)

instytucja finansowa jest instytucją finansową tylko dlatego, że jest wystawcą kart kredytowych akceptującym depozyty tylko wtedy, gdy klient dokonuje płatności przekraczającej saldo debetowe karty, a nadpłacona kwota nie jest natychmiast zwracana klientowi; oraz

b)

począwszy od wejścia w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 27 maja 2015 r. lub przed jego wejściem w życie, instytucja finansowa wdroży politykę i procedury zapobiegające dokonaniu przez klienta nadpłaty przekraczającej kwotę 50 000 USD lub równoważną kwotę denominowaną w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Szwajcarii, albo zapewniające, aby wszelkie nadpłacone przez klienta kwoty przekraczające tę kwotę były temu klientowi zwracane w ciągu 60 dni, każdorazowo przy zastosowaniu zasad dotyczących sumowania rachunków i przeliczania walut obcych, określonych w sekcji VII część C. W tym celu pojęcie nadpłata przez klienta nie odnosi się do salda dodatniego w zakresie spornych obciążeń, obejmuje jednak salda dodatnie wynikające ze zwrotów towarów.

9.

Termin »zwolnione przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania« oznacza podmiot inwestujący regulowany jako przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że wszystkie udziały w tym przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania są w posiadaniu osób fizycznych lub podmiotów niebędących osobami raportowanymi, z wyjątkiem pasywnego NFE kontrolowanego przez osoby kontrolujące będące osobami raportowanymi, bądź też pod warunkiem że wszystkie te udziały są posiadane za pośrednictwem takich osób fizycznych lub podmiotów.

Wyemitowanie fizycznych akcji na okaziciela przez przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania samo w sobie nie powoduje utraty przez podmiot inwestujący, który jest regulowany jako takie przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania, statusu zwolnionego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, na mocy części B pkt 9, pod warunkiem że:

a)

dane przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania nie wyemitowało i nie wyemituje żadnych fizycznych akcji na okaziciela po dniu 31 grudnia poprzedzającym wejście w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 27 maja 2015 r.;

b)

dane przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania umorzy wszystkie takie udziały po ich wykupieniu;

c)

dane przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania wykonuje wszelkie procedury należytej staranności określone w sekcjach II–VII i przekazuje wszelkie informacje podlegające wymogowi przekazania w odniesieniu do wszystkich takich udziałów, gdy udziały te są przedstawiane w celu ich umorzenia lub dokonania innej płatności; oraz

d)

dane przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania posiada polityki i procedury zapewniające, aby takie udziały zostały umorzone lub poddane immobilizacji jak najszybciej, a w każdym razie w ciągu dwóch lat od wejścia w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 27 maja 2015 r.

C.

Rachunek finansowy

1.

Termin »rachunek finansowy« oznacza rachunek prowadzony przez instytucję finansową i obejmuje rachunek depozytowy i rachunek powierniczy, a także:

a)

w przypadku podmiotu inwestującego — jakikolwiek udział w kapitale lub w wierzytelnościach danej instytucji finansowej. Niezależnie od powyższego termin »rachunek finansowy« nie obejmuje żadnego udziału w kapitale lub w wierzytelnościach podmiotu będącego podmiotem inwestującym wyłącznie, dlatego że (i) udziela on porad inwestycyjnych klientowi i działa w jego imieniu; lub (ii) zarządza portfelami na rzecz klienta i działa w jego imieniu do celów inwestowania aktywów finansowych zdeponowanych w imieniu klienta w instytucji finansowej innej niż taki podmiot lub do celów zarządzania lub administrowania takimi aktywami finansowymi;

b)

w przypadku instytucji finansowej nieopisanej w części C pkt 1 lit. a) — jakikolwiek udział w kapitale lub w wierzytelnościach danej instytucji finansowej, jeżeli dana kategoria udziałów została utworzona w celu uniknięcia raportowania zgodnie z sekcją I; oraz

c)

wszelkie pieniężne umowy ubezpieczenia i wszelkie umowy renty, zawarte lub prowadzone przez instytucję finansową, inne niż niezwiązane z inwestowaniem, nieprzenoszalne, natychmiastowo wypłacane renty dożywotnie, zawierane z osobą fizyczną, skutkujące wypłatą świadczenia emerytalnego lub rentowego, w ramach rachunku, który jest rachunkiem wyłączonym.

Termin »rachunek finansowy« nie obejmuje żadnego rachunku, który jest rachunkiem wyłączonym.

2.

Termin »rachunek depozytowy« obejmuje każdy rachunek prowadzony w celach komercyjnych, rachunek bieżący, oszczędnościowo-rozliczeniowy, terminowy lub oszczędnościowy lub rachunek, potwierdzeniem którego jest certyfikat depozytowy, certyfikat oszczędnościowy, certyfikat inwestycyjny, certyfikat zadłużeniowy lub inny podobny instrument prowadzony przez instytucję finansową w ramach zwykłej działalności bankowej lub podobnej. Rachunek depozytowy obejmuje również kwotę posiadaną przez zakład ubezpieczeń na podstawie gwarantowanej umowy inwestycyjnej lub podobnej umowy zobowiązującej do wypłaty lub uznania odsetek z tytułu tych umów.

3.

Termin »rachunek powierniczy« oznacza rachunek (inny niż umowa ubezpieczenia lub umowa renty), który obejmuje co najmniej jeden składnik aktywów finansowych na rzecz innej osoby.

4.

Termin »udział w kapitale« oznacza, w przypadku spółki osobowej będącej instytucją finansową, udział w kapitale lub zyskach spółki. W przypadku trustu będącego instytucją finansową udział w kapitale uważa się za udział posiadany przez jakąkolwiek osobę traktowaną jako ustanawiający lub beneficjent całości lub części majątku trustu, lub jakąkolwiek inną osobę fizyczną sprawującą ostateczną i faktyczną kontrolę nad trustem. Osoba raportowana będzie traktowana jako beneficjent trustu, jeżeli taka osoba raportowana posiada prawo do otrzymywania bezpośrednio lub pośrednio (na przykład przez pełnomocnika) obowiązkowej wypłaty z trustu lub może otrzymywać, bezpośrednio lub pośrednio, wypłaty uznaniowe z trustu.

5.

Termin »umowa ubezpieczenia« oznacza umowę (inną niż umowa renty), zgodnie z którą wystawca zobowiązuje się do wypłacenia określonej kwoty w przypadku zaistnienia określonego zdarzenia obejmującego śmierć, chorobę, wypadek, powstanie odpowiedzialności cywilnej lub majątkowej.

6.

Termin »umowa renty« oznacza umowę, zgodnie z którą wystawca zobowiązuje się do wypłacania świadczeń pieniężnych w danym okresie, ustalonym w całości lub w części poprzez odniesienie do średniego dalszego trwania życia co najmniej jednej osoby fizycznej. Termin ten obejmuje także umowę, którą uznaje się za umowę renty zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub praktyką jurysdykcji (państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji), w których umowa została wydana, na mocy której to umowy wystawca zobowiązuje się do wypłacania świadczeń pieniężnych przez pewną liczbę lat.

7.

Termin »pieniężna umowa ubezpieczenia« oznacza umowę ubezpieczenia (inną niż umowa reasekuracji zawarta pomiędzy dwoma zakładami ubezpieczeń), która ma wartość pieniężną.

8.

Termin »wartość pieniężna« oznacza większą z poniższych wartości: (i) kwotę świadczenia, do uzyskania której ubezpieczający jest uprawniony w momencie wykupu lub wypowiedzenia umowy (określoną bez dokonywania potrąceń z tytułu wcześniejszej rezygnacji z umowy lub pożyczki pod zastaw polisy); (ii) kwotę, którą ubezpieczający może pożyczyć na mocy umowy lub w związku z umową. Niezależnie od powyższego termin »wartość pieniężna« nie obejmuje kwoty należnej na podstawie umowy ubezpieczenia:

a)

wyłącznie z tytułu śmierci osoby objętej ubezpieczeniem na mocy umowy ubezpieczenia na życie;

b)

jako świadczenie z tytułu szkody na osobie lub świadczenie chorobowe lub inne świadczenie stanowiące odszkodowanie za stratę ekonomiczną poniesioną na skutek zajścia zdarzenia objętego ubezpieczeniem;

c)

jako zwrot uprzednio wpłaconych składek (z potrąceniem opłat z tytułu kosztów ubezpieczenia, bez względu na to, czy zostały one faktycznie nałożone) zgodnie z umową ubezpieczenia (inną niż inwestycyjna umowa ubezpieczenia na życie lub umowa renty), w związku z odstąpieniem od umowy lub wypowiedzeniem umowy, zmniejszeniem ryzyka ubezpieczeniowego w efektywnym okresie trwania umowy lub zwrot wynikający z błędu księgowego lub podobnego błędu odnoszącego się do składki;

d)

jako premia ubezpieczeniowa dla ubezpieczającego (inna niż premia wypłacana w przypadku wypowiedzenia), pod warunkiem że premia ta dotyczy umowy ubezpieczenia, na mocy której jedyne świadczenia należne opisane są w części C pkt 8 lit. b); lub

e)

jako zwrot składki zaliczkowej lub depozytu składki z tytułu umowy ubezpieczenia, zgodnie z którą składka jest płatna przynajmniej raz w roku, jeżeli kwota składki zaliczkowej lub depozytu składki nie przekracza kolejnej rocznej składki, które będzie należna z tytułu umowy.

9.

Termin »istniejący rachunek« oznacza:

a)

rachunek finansowy prowadzony przez raportującą instytucję finansową na dzień 31 grudnia poprzedzający wejście w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 27 maja 2015 r.;

b)

państwo członkowskie lub Szwajcaria mają możliwość rozszerzenia terminu »istniejący rachunek« w taki sposób, aby oznaczał on również każdy rachunek finansowy posiadacza rachunku, bez względu na datę otwarcia takiego rachunku finansowego, jeżeli:

(i)

dany posiadacz rachunku posiada również w raportującej instytucji finansowej lub w podmiocie powiązanym w tej samej jurysdykcji (państwie członkowskim lub Szwajcarii), w charakterze raportującej instytucji finansowej, rachunek finansowy będący istniejącym rachunkiem na mocy części C pkt 9 lit. a);

(ii)

raportująca instytucja finansowa i, stosownie do przypadku, podmiot powiązany w tej samej jurysdykcji (państwie członkowskim lub Szwajcarii) w charakterze raportującej instytucji finansowej traktuje oba powyższe rachunki finansowe, a także wszelkie inne rachunki finansowe danego posiadacza rachunku, które są traktowane jako istniejące rachunki na mocy lit. b), jako jeden rachunek finansowy do celów spełnienia standardów w zakresie wymogów dotyczących wiedzy określonych w sekcji VII część A oraz do celów ustalenia salda lub wartości któregokolwiek z rachunków finansowych przy zastosowaniu któregokolwiek z progów rachunku;

(iii)

w odniesieniu do rachunku finansowego, który podlega procedurom AML/KYC, raportująca instytucja finansowa może spełnić takie procedury AML/KYC względem danego rachunku finansowego, opierając się na procedurach AML/KYC przeprowadzonych wobec istniejącego rachunku opisanego w części C pkt 9 lit. a); oraz

(iv)

otwarcie rachunku finansowego nie wymaga dostarczenia przez posiadacza rachunku nowych, dodatkowych lub zmienionych informacji o kliencie, innych niż do celów niniejszej Umowy.

Przed wejściem w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 27 maja 2015 r., państwa członkowskie informują Szwajcarię, a Szwajcaria informuje Komisję Europejską, czy skorzystały z możliwości przewidzianej w niniejszym punkcie. Komisja Europejska może koordynować przekazanie wiadomości od państw członkowskich skierowanych do Szwajcarii oraz przekazuje wiadomości Szwajcarii do wszystkich państw członkowskich. Informacje o wszelkich dalszych zmianach dotyczących skorzystania z tej możliwości przez państwo członkowskie lub Szwajcarię są przekazywane w ten sam sposób.

10.

Termin »nowy rachunek« oznacza rachunek finansowy prowadzony przez raportującą instytucję finansową, otwarty w dniu wejścia w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 27 maja 2015 r. lub po tej dacie, chyba że dany rachunek traktuje się jako istniejący rachunek w rozumieniu rozszerzonej definicji istniejącego rachunku zgodnie z częścią C pkt 9.

11.

Termin »istniejący rachunek indywidualny« oznacza istniejący rachunek posiadany przez co najmniej jedną osobę fizyczną.

12.

Termin »nowy rachunek indywidualny« oznacza nowy rachunek posiadany przez co najmniej jedną osobę fizyczną.

13.

Termin »istniejący rachunek podmiotów« oznacza istniejący rachunek posiadany przez co najmniej jeden podmiot.

14.

Termin »rachunek o niższej wartości« oznacza istniejący rachunek indywidualny, którego łączne saldo lub wartość na dzień 31 grudnia poprzedzający wejście w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 27 maja 2015 r. nie przekraczają kwoty 1 000 000 USD lub równoważnej kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Szwajcarii.

15.

Termin »rachunek o wysokiej wartości« oznacza istniejący rachunek indywidualny, którego łączne saldo lub wartość przekraczają — na dzień 31 grudnia poprzedzający wejście w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 27 maja 2015 r. lub na dzień 31 grudnia któregokolwiek z kolejnych lat — kwotę 1 000 000 USD lub równoważną kwotę denominowaną w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Szwajcarii.

16.

Termin »nowy rachunek podmiotów« oznacza nowy rachunek posiadany przez co najmniej jeden podmiot.

17.

Termin »rachunek wyłączony« oznacza którykolwiek z poniższych rachunków:

a)

rachunek emerytalny lub rentowy spełniający następujące wymogi:

(i)

rachunek podlega regulacji jako osobiste konto emerytalne lub jest częścią zarejestrowanego lub regulowanego planu emerytalnego lub rentowego prowadzonego w celu zapewnienia świadczeń emerytalnych lub rentowych (w tym renty inwalidzkiej lub świadczenia z tytułu śmierci);

(ii)

rachunek korzysta z ulg podatkowych (tj. wpłacane składki, które co do zasady byłyby opodatkowane, podlegają odliczeniu lub wyłączeniu z dochodu brutto posiadacza rachunku lub są opodatkowane według stawki obniżonej bądź opodatkowanie dochodu z inwestycji z danego rachunku jest odroczone lub podlega stawce obniżonej);

(iii)

wymagane jest coroczne przekazywanie organom podatkowym informacji dotyczących rachunku;

(iv)

wypłaty z rachunku uzależnione są od osiągnięcia określonego wieku emerytalnego, od inwalidztwa lub od śmierci, lub wypłata środków przed wystąpieniem tych określonych zdarzeń skutkuje nałożeniem kar; oraz

(v)

(i) wysokość rocznych składek ograniczona jest do kwoty 50 000 USD lub równoważnej kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Szwajcarii, lub mniej; albo (ii) określono maksymalny limit składek możliwych do wpłacenia na rachunek równy kwocie 1 000 000 USD lub równoważnej kwocie denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Szwajcarii, lub mniej, przy zastosowaniu do każdego z tych warunków zasad określonych w sekcji VII część C w odniesieniu do sumowania rachunków i przeliczania walut obcych.

Nie można uznać, że rachunek finansowy, który w innych aspektach spełnia wymóg części C pkt 17 lit. a) ppkt (v), nie spełnia takiego wymogu tylko dlatego, że taki rachunek finansowy może otrzymywać aktywa lub środki przenoszone z co najmniej jednego rachunku finansowego spełniającego wymogi części C pkt 17 lit. a) lub b) lub z co najmniej jednego funduszu emerytalnego lub rentowego spełniającego wymogi któregokolwiek z postanowień części B pkt 5–7;

b)

rachunek spełniający następujące wymogi:

(i)

rachunek podlega regulacji jako instrument inwestycyjny do celów innych niż emerytury i jest regularnie przedmiotem obrotu na uznanym rynku papierów wartościowych bądź rachunek podlega regulacji jako instrument oszczędnościowy do celów innych niż emerytury;

(ii)

rachunek korzysta z ulg podatkowych (tj. wpłacane składki, które co do zasady byłyby opodatkowane, podlegają odliczeniu lub wyłączeniu z dochodu brutto posiadacza rachunku lub są opodatkowane według stawki obniżonej bądź opodatkowanie dochodu z inwestycji z danego rachunku jest odroczone lub podlega stawce obniżonej);

(iii)

wypłaty z rachunku uzależnione są od spełnienia określonych kryteriów odnoszących się do celu rachunku inwestycyjnego lub oszczędnościowego (na przykład zapewnienie świadczeń edukacyjnych lub medycznych), lub wypłata środków przed spełnieniem tych kryteriów skutkuje nałożeniem kar; oraz

(iv)

wysokość rocznych składek ograniczona jest do kwoty 50 000 USD lub równoważnej kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Szwajcarii, lub mniej, przy zastosowaniu zasad określonych w sekcji VII część C w odniesieniu do sumowania rachunków i przeliczania walut obcych.

Nie można uznać, że rachunek finansowy, który w innych aspektach spełnia wymóg części C pkt 17 lit. b) ppkt (iv), nie spełnia takiego wymogu tylko dlatego, że taki rachunek finansowy może otrzymywać aktywa lub środki przenoszone z co najmniej jednego rachunku finansowego spełniającego wymogi części C pkt 17 lit. a) lub b) lub z co najmniej jednego funduszu emerytalnego lub rentowego spełniającego wymogi któregokolwiek z postanowień części B pkt 5–7;

c)

umowę ubezpieczenia na życie, w przypadku której okres ważności ubezpieczenia upłynie zanim osoba ubezpieczona osiągnie wiek 90 lat, pod warunkiem że dana umowa spełnia następujące wymogi:

(i)

składki wpłacane okresowo, których wysokość nie ulega zmniejszeniu w trakcie trwania umowy, są płatne co najmniej raz w roku w okresie obowiązywania umowy lub do momentu, gdy ubezpieczony osiągnie wiek 90 lat, w zależności od tego, który z tych okresów jest krótszy;

(ii)

w umowie nie określono wartości umowy, do której jakakolwiek osoba miałaby dostęp (w drodze wypłaty środków, zaciągnięcia pożyczki lub w inny sposób) bez wypowiedzenia umowy;

(iii)

kwota (inna niż świadczenie z tytułu śmierci) wypłacana w przypadku odstąpienia od umowy lub wypowiedzenia umowy nie może przekroczyć łącznej wysokości wpłaconych składek, pomniejszonej o sumę opłat z tytułu śmiertelności, zachorowalności oraz innych kosztów (niezależnie od tego, czy zostały faktycznie nałożone) za okres lub okresy obowiązywania umowy oraz wszelkich kwot wypłaconych przed odstąpieniem od umowy lub wypowiedzeniem umowy; oraz

(iv)

prawa wynikające z umowy nie zostały przeniesione na cesjonariusza w zamian za korzyść majątkową;

d)

rachunek wchodzący wyłącznie w skład masy spadkowej, jeżeli dokumentacja dla tego rachunku zawiera kopię testamentu zmarłego lub akt zgonu;

e)

rachunek utworzony w związku z którymkolwiek z poniższych:

(i)

postanowieniem lub wyrokiem sądu;

(ii)

sprzedażą, zamianą lub dzierżawą bądź najmem nieruchomości lub ruchomości, pod warunkiem że rachunek spełnia następujące wymogi:

rachunek jest finansowany wyłącznie z zadatków, zaliczek, depozytów w wysokości odpowiedniej dla zabezpieczenia zobowiązania bezpośrednio związanego z transakcją, lub z podobnych płatności, lub jest finansowany z aktywów finansowych, które są zdeponowane na rachunku w związku ze sprzedażą, zamianą lub dzierżawą bądź najmem mienia,

rachunek został utworzony i jest wykorzystywany wyłącznie w celu zabezpieczenia zobowiązania nabywcy do zapłaty ceny nabycia mienia, zabezpieczenia zobowiązania sprzedawcy do pokrycia wszelkich zobowiązań warunkowych lub zobowiązań wydzierżawiającego lub dzierżawcy bądź wynajmującego lub najemcy do zapłaty za wszelkie szkody dotyczące przedmiotu dzierżawy bądź najmu, jak uzgodniono w umowie dzierżawy bądź najmu,

aktywa pozostające na rachunku, w tym uzyskane z niego dochody, zostaną wypłacone lub w inny sposób przekazane na rzecz nabywcy, sprzedawcy, wydzierżawiającego lub dzierżawcy bądź wynajmującego lub najemcy (również w celu spełnienia zobowiązań danej osoby) w momencie sprzedaży, zamiany lub wykupu mienia lub wygaśnięcia dzierżawy bądź najmu,

rachunek nie jest rachunkiem depozytu zabezpieczającego ani podobnym rachunkiem utworzonym w związku ze sprzedażą lub zamianą składnika aktywów finansowych, oraz

rachunek nie jest powiązany z rachunkiem opisanym w części C pkt 17 lit. f);

(iii)

obowiązkiem instytucji finansowej obsługującej pożyczkę zabezpieczoną nieruchomością dotyczącym przeznaczenia części płatności wyłącznie w celu ułatwienia płatności z tytułu podatków lub ubezpieczeń związanych z nieruchomością w późniejszym terminie;

(iv)

obowiązkiem instytucji finansowej dotyczącym wyłącznie ułatwienia płatności z tytułu podatków w późniejszym terminie;

f)

rachunek depozytowy spełniający następujące wymogi:

(i)

rachunek istnieje wyłącznie dlatego, że klient dokonuje płatności przekraczającej saldo debetowe w odniesieniu do karty kredytowej lub innego instrumentu kredytu odnawialnego, a nadpłacona kwota nie jest natychmiast zwracana klientowi; oraz

(ii)

począwszy od wejścia w życie protokołu zmieniającego podpisanego w dniu 27 maja 2015 r. lub przed jego wejściem w życie, instytucja finansowa wdroży politykę i procedury zapobiegające dokonaniu przez klienta nadpłaty przekraczającej kwotę 50 000 USD lub równoważną kwotę denominowaną w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego lub Szwajcarii albo zapewniające, aby wszelkie nadpłacone przez klienta kwoty przekraczające tę kwotę były temu klientowi zwracane w ciągu 60 dni, każdorazowo przy zastosowaniu zasad dotyczących przeliczania walut obcych, określonych w sekcji VII część C. W tym celu pojęcie »nadpłata przez klienta« nie odnosi się do salda dodatniego w zakresie spornych obciążeń, obejmuje jednak salda dodatnie wynikające ze zwrotów towarów.

g)

każdy inny rachunek, który niesie ze sobą niskie ryzyko zostania wykorzystanym do uchylenia się od opodatkowania, ma zasadniczo podobne cechy jak którykolwiek z rachunków opisanych w części C pkt 17 lit. a)–f) oraz jest zdefiniowany w prawie krajowym jako rachunek wyłączony, i — w przypadku państw członkowskich — o którym mowa w art. 8 ust. 7a dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania, i o którym jest informowana Szwajcaria, a w przypadku Szwajcarii, o którym jest informowana Komisja Europejska, pod warunkiem że status takiego rachunku jako rachunku wyłączonego nie utrudnia realizacji celów niniejszej Umowy.

D.

Rachunek raportowany

1.

Termin »rachunek raportowany« oznacza rachunek znajdujący się w posiadaniu co najmniej jednej osoby raportowanej lub pasywnego NFE kontrolowanego przez co najmniej jedną osobę kontrolującą będącą osobą raportowaną, pod warunkiem że zostanie on zidentyfikowany jako taki na mocy procedur należytej staranności opisanych w sekcjach II–VII.

2.

Termin »osoba raportowana« oznacza osobę z raportowanej jurysdykcji inną niż: (i) spółka kapitałowa, której akcje są przedmiotem regularnego obrotu na co najmniej jednym uznanym rynku papierów wartościowych; (ii) jakakolwiek spółka będąca podmiotem powiązanym spółki określonej w ppkt (i); (iii) podmiot rządowy; (iv) organizacja międzynarodowa; (v) bank centralny; lub (vi) instytucja finansowa.

3.

Termin »osoba z raportowanej jurysdykcji« oznacza osobę fizyczną lub podmiot będące rezydentami w raportowanej jurysdykcji na mocy prawa podatkowego takiej jurysdykcji, lub masę spadkową po osobie zmarłej, która była rezydentem raportowanej jurysdykcji. W tym celu podmiot taki jak spółka osobowa, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością lub podobne porozumienie prawne, niemające rezydencji do celów podatkowych traktuje się jako rezydenta w jurysdykcji, w której znajduje się miejsce faktycznego zarządu danego podmiotu.

4.

Termin »raportowana jurysdykcja« oznacza Szwajcarię w odniesieniu do państwa członkowskiego lub państwo członkowskie w odniesieniu do Szwajcarii w kontekście obowiązku dostarczenia informacji wyszczególnionych w sekcji I.

5.

Termin »jurysdykcja uczestnicząca« w odniesieniu do państwa członkowskiego lub Szwajcarii oznacza:

a)

jakiekolwiek państwo członkowskie w odniesieniu do przekazywania informacji Szwajcarii, lub

b)

Szwajcarię w odniesieniu do przekazywania informacji państwu członkowskiemu, lub

c)

jakąkolwiek inną jurysdykcję, (i) z którą właściwe państwo członkowskie lub Szwajcaria, w zależności od kontekstu, zawarły porozumienie, na mocy którego ta inna jurysdykcja przedstawi informacje określone w sekcji I; oraz (ii) która jest określona w wykazie opublikowanym przez dane państwo członkowskie lub Szwajcarię i przekazanym Szwajcarii lub, odpowiednio, Komisji Europejskiej;

d)

w odniesieniu do państw członkowskich, jakąkolwiek inną jurysdykcję, (i) z którą Unia Europejska zawarła porozumienie, na mocy którego ta inna jurysdykcja przedstawi informacje określone w sekcji I; oraz (ii) która jest określona w wykazie opublikowanym przez Komisję Europejską.

6.

Termin »osoby kontrolujące« oznacza osoby fizyczne, które sprawują kontrolę nad podmiotem. W przypadku trustu termin ten oznacza ustanawiającego(-ych), powiernika(-ów), sprawującego(-ych) nadzór (o ile tacy są), beneficjenta(-ów) lub klasę(-y) beneficjentów oraz wszelkie inne osoby fizyczne sprawujące ostateczną faktyczną kontrolę nad trustem, a w przypadku porozumienia prawnego innego niż trust — termin ten oznacza osoby zajmujące równoważne lub podobne stanowiska. Termin »osoby kontrolujące« musi być interpretowany w sposób spójny z zaleceniami Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy.

7.

Termin »NFE« oznacza jakikolwiek podmiot, który nie jest instytucją finansową.

8.

Termin »pasywny NFE« oznacza jakikolwiek: (i) NFE niebędący aktywnym NFE; lub (ii) podmiot inwestujący opisany w części A pkt 6 lit. b), niebędące instytucją finansową z jurysdykcji uczestniczącej.

9.

Termin »aktywny NFE« oznacza jakikolwiek NFE spełniający którekolwiek z następujących kryteriów:

a)

mniej niż 50 % dochodu brutto NFE za poprzedni rok kalendarzowy lub inny odpowiedni okres sprawozdawczy jest dochodem pasywnym, a mniej niż 50 % aktywów posiadanych przez NFE w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego lub innego odpowiedniego okresu sprawozdawczego stanowią aktywa, które przynoszą dochód pasywny lub są posiadane dla osiągania dochodu pasywnego;

b)

akcje danego NFE są przedmiotem regularnego obrotu na uznanym rynku papierów wartościowych lub dany NFE jest podmiotem powiązanym podmiotu, którego akcje są przedmiotem regularnego obrotu na uznanym rynku papierów wartościowych;

c)

NFE jest podmiotem rządowym, organizacją międzynarodową, bankiem centralnym lub podmiotem będącym w całości własnością co najmniej jednego ze wspomnianych podmiotów;

d)

zasadniczo wszystkie czynności NFE obejmują posiadanie (w całości lub w części) wyemitowanych akcji co najmniej jednej jednostki zależnej, bądź zapewnienia finansowania i świadczenia usług takim jednostkom, które prowadzą działalność w branżach lub sektorach innych niż działalność instytucji finansowej, z wyjątkiem sytuacji, gdy dany podmiot nie kwalifikuje się do tego statusu, jeżeli sam działa jako (lub sam przedstawia się jako) fundusz inwestycyjny, taki jak fundusz private equity, fundusz venture capital, fundusz typu leveraged buyout (LBO) lub jakikolwiek inny instrument inwestycyjny, którego celem jest nabycie lub finansowanie spółek, a następnie posiadanie udziałów w tych spółkach jako aktywów trwałych do celów inwestycji;

e)

NFE nie prowadzi jeszcze działalności gospodarczej i nie prowadził wcześniej takiej działalności, jednakże inwestuje kapitał w aktywa z zamiarem prowadzenia działalności innej niż działalność instytucji finansowej, pod warunkiem że dany NFE nie kwalifikuje się do tego wyjątku po okresie 24 miesięcy po dniu początkowego utworzenia tego NFE;

f)

NFE nie był instytucją finansową przez ubiegłe pięć lat oraz jest w trakcie procesu likwidacji aktywów lub reorganizacji z zamiarem kontynuowania lub wznowienia działań w dziedzinie innej niż działalność instytucji finansowej;

g)

NFE zajmuje się głównie transakcjami finansowymi lub zabezpieczającymi z podmiotami powiązanymi, które nie są instytucjami finansowymi, lub na rzecz tych podmiotów, oraz nie zapewnia finansowania ani nie świadczy usług zabezpieczających na rzecz jakiegokolwiek podmiotu niebędącego podmiotem powiązanym, pod warunkiem że grupa wszelkich takich powiązanych podmiotów prowadzi przede wszystkim działalność inną niż działalność instytucji finansowej; lub

h)

NFE spełnia wszystkie następujące kryteria:

(i)

został utworzony i działa w jurysdykcji swojego miejsca rezydencji (państwie członkowskim, Szwajcarii lub innej jurysdykcji) wyłącznie dla celów religijnych, charytatywnych, naukowych, artystycznych, kulturalnych, sportowych lub edukacyjnych; lub został utworzony i działa w jurysdykcji swojego miejsca rezydencji (państwie członkowskim, Szwajcarii lub innej jurysdykcji) i jest organizacją zawodową, organizacją przedsiębiorców, izbą handlową, organizacją pracy, organizacją rolniczą lub ogrodniczą, organizacją obywatelską lub organizacją prowadzoną wyłącznie w celu wspierania opieki społecznej;

(ii)

jest zwolniony z podatku dochodowego w jurysdykcji swojego miejsca rezydencji (państwie członkowskim, Szwajcarii lub innej jurysdykcji);

(iii)

nie posiada udziałowców ani członków, którzy są właścicielami lub beneficjentami jego dochodu lub aktywów;

(iv)

mające zastosowanie przepisy jurysdykcji miejsca rezydencji tego NFE (państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji) lub jego dokumenty założycielskie nie pozwalają na jakikolwiek podział ani jakiekolwiek zastosowanie jego dochodu lub aktywów na rzecz osoby prywatnej lub podmiotu niebędącego podmiotem charytatywnym, z wyjątkiem celów zgodnych z prowadzoną przez NFE działalnością charytatywną, ani na podział jako zapłatę rozsądnego wynagrodzenia za wykonane usługi lub zapłatę odzwierciedlającą uczciwą wartość rynkową nabytego przez ten podmiot majątku; oraz

(v)

mające zastosowanie przepisy jurysdykcji miejsca rezydencji tego NFE (państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji) lub jego dokumenty założycielskie wymagają, aby w przypadku likwidacji lub rozwiązania tego NFE wszystkie jego aktywa zostały przekazane podmiotowi rządowemu lub innej organizacji non-profit, lub przypadły w udziale rządowi jurysdykcji miejsca rezydencji danego NFE (państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji) lub jakimkolwiek jednostkom terytorialnym niższego szczebla danej jurysdykcji.

E.

Różne

1.

Termin »posiadacz rachunku« oznacza osobę wymienioną lub zidentyfikowaną jako posiadacz rachunku finansowego przez instytucję finansową, która prowadzi ten rachunek. Osoba, inna niż instytucja finansowa, posiadająca rachunek finansowy w imieniu lub na rzecz innej osoby jako przedstawiciel, powiernik, pełnomocnik, osoba upoważniona do podpisywania dokumentów, doradca inwestycyjny lub pośrednik, nie jest traktowana do celów niniejszego załącznika jako posiadająca rachunek, natomiast uważa się, że posiadającą rachunek jest ta inna osoba. W przypadku pieniężnych umów ubezpieczenia lub umów renty za posiadacza rachunku uznaje się każdą osobę uprawnioną do otrzymania wartości pieniężnej lub do dokonania zmiany beneficjenta umowy. Jeżeli brak jest osoby upoważnionej do otrzymania wartości pieniężnej lub do dokonania zmiany beneficjenta, za posiadacza rachunku uważa się każdą osobę z nazwiska wskazaną w umowie jako właściciel oraz każdą osobę, której przysługuje prawo do otrzymania płatności na warunkach tej umowy. W momencie zapadalności pieniężnej umowy ubezpieczenia lub umowy renty każda osoba uprawniona do otrzymania płatności z tytułu umowy uważana jest za posiadacza rachunku.

2.

Termin »procedury AML/KYC« oznacza procedury należytej staranności wobec klienta stosowane przez raportującą instytucję finansową na mocy wymogów w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy lub podobnych wymogów, którym podlega taka raportująca instytucja finansowa.

3.

Termin »podmiot« oznacza osobę prawną lub porozumienie prawne, takie jak spółka, spółka osobowa, trust lub fundacja.

4.

Podmiot jest »podmiotem powiązanym« innego podmiotu, jeżeli jeden z podmiotów kontroluje drugi podmiot lub obydwa podmioty pozostają pod wspólną kontrolą. W tym celu kontrola obejmuje bezpośrednią lub pośrednią własność ponad 50 % głosów i wartości w danym podmiocie. Państwo członkowskie lub Szwajcaria mają możliwość zdefiniowania podmiotu jako »podmiotu powiązanego« innego podmiotu, jeżeli a) jeden z podmiotów kontroluje drugi podmiot; b) obydwa podmioty pozostają pod wspólną kontrolą; lub c) obydwa podmioty są podmiotami inwestującymi opisanymi w części A pkt 6 lit. b), są wspólnie zarządzane, a takie zarządzanie spełnia obowiązki dotyczące należytej staranności nałożone na takie podmioty inwestujące. W tym celu kontrola obejmuje bezpośrednią lub pośrednią własność ponad 50 % głosów i wartości w danym podmiocie.

Zanim wejdzie w życie protokół zmieniający podpisany w dniu 27 maja 2015 r., państwa członkowskie informują Szwajcarię, a Szwajcaria informuje Komisję Europejską, czy skorzystały z możliwości przewidzianej w niniejszym punkcie. Komisja Europejska może koordynować przekazanie wiadomości od państw członkowskich skierowanych do Szwajcarii oraz przekazuje wiadomości Szwajcarii do wszystkich państw członkowskich. Informacje o wszelkich dalszych zmianach dotyczących skorzystania z tej możliwości przez państwo członkowskie lub Szwajcarię są przekazywane w ten sam sposób.

5.

Termin »NIP« oznacza numer identyfikacyjny podatnika (lub jego funkcjonalny odpowiednik w przypadku braku takiego numeru).

6.

Termin »dowód w postaci dokumentu« obejmuje którykolwiek z poniższych elementów:

a)

certyfikat rezydencji wystawiony przez upoważniony organ rządowy (na przykład rząd lub jego agencję lub jednostkę samorządu) jurysdykcji (państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji) będącej — według odbiorcy płatności — miejscem jego rezydencji;

b)

w przypadku osoby fizycznej — każdy ważny dowód tożsamości wystawiony przez upoważniony organ rządowy (na przykład rząd lub jego agencję lub jednostkę samorządu), który wskazuje tożsamość osoby fizycznej i jest zwykle używany do celów identyfikacji;

c)

w przypadku podmiotu — każda urzędowa dokumentacja wystawiona przez upoważniony organ rządowy (na przykład rząd lub jego agencję lub jednostkę samorządu), która zawiera nazwę podmiotu oraz adres głównego miejsca prowadzenia działalności w jurysdykcji (państwie członkowskim, Szwajcarii lub w innej jurysdykcji) będącej — według tego podmiotu — miejscem jego rezydencji, albo wskazuje jurysdykcję (państwo członkowskie, Szwajcarię lub inną jurysdykcję), w której podmiot ten został zarejestrowany lub utworzony;

d)

każde zbadane sprawozdanie finansowe, raport kredytowy wystawiony przez osobę trzecią, wniosek o ogłoszenie upadłości oraz sprawozdanie organu nadzoru nad rynkiem papierów wartościowych.

W odniesieniu do istniejących rachunków podmiotów każde państwo członkowskie lub Szwajcaria mają możliwość zezwolenia raportującym instytucjom finansowym na użycie jako dowodu w postaci dokumentu każdej klasyfikacji znajdującej się w dokumentacji danej raportującej instytucji finansowej w odniesieniu do danego posiadacza rachunku, która to klasyfikacja została określona na podstawie znormalizowanego systemu kodowania działalności gospodarczej, która została zarejestrowana przez daną raportującą instytucję finansową zgodnie z jej normalną praktyką biznesową do celów procedur AML/KYC lub do innych celów regulacyjnych (innych niż cele podatkowe) i która została wdrożona przez daną raportującą instytucję finansową przed datą wykorzystaną do zaklasyfikowania danego rachunku finansowego jako rachunku istniejącego, pod warunkiem że danej raportującej instytucji finansowej nic nie wiadomo o tym, by taka klasyfikacja była niepoprawna lub nierzetelna, oraz że ta raportująca instytucja finansowa nie ma powodów, by sądzić, że przedmiotowa klasyfikacja jest niepoprawna lub nierzetelna. Termin »znormalizowany system kodowania działalności gospodarczej« oznacza system kodujący używany do klasyfikowania przedsiębiorstw według rodzaju działalności do celów innych niż cele podatkowe.

Zanim wejdzie w życie protokół zmieniający podpisany w dniu 27 maja 2015 r., państwa członkowskie informują Szwajcarię, a Szwajcaria informuje Komisję Europejską, czy skorzystały z możliwości przewidzianej w niniejszym punkcie. Komisja Europejska może koordynować przekazanie wiadomości od państw członkowskich skierowanych do Szwajcarii oraz przekazuje wiadomości Szwajcarii do wszystkich państw członkowskich. Informacje o wszelkich dalszych zmianach dotyczących skorzystania z tej możliwości przez państwo członkowskie lub Szwajcarię są przekazywane w ten sam sposób.

SEKCJA IX

SKUTECZNE WYKONANIE

Każde państwo członkowskie i Szwajcaria muszą wprowadzić zasady i procedury administracyjne w celu zapewnienia skutecznego wykonywania i przestrzegania opisanych powyżej procedur sprawozdawczych i procedur należytej staranności, w tym:

1.

zasady uniemożliwiające instytucjom finansowym, osobom lub pośrednikom przyjmowanie praktyk służących obchodzeniu procedur sprawozdawczych i procedur należytej staranności;

2.

zasady zobowiązujące raportujące instytucje finansowe do prowadzenia rejestrów podjętych przez nie kroków oraz wszelkich dowodów, które posłużyły za podstawę wykonania procedur sprawozdawczych i procedur należytej staranności, i odpowiednich środków w celu uzyskania tych rejestrów;

3.

procedury administracyjne służące sprawdzeniu, czy raportujące instytucje finansowe przestrzegają procedur sprawozdawczych i procedur należytej staranności; procedury administracyjne służące podjęciu dalszych działań wraz z raportującą instytucją finansową w przypadku zgłoszenia rachunków nieudokumentowanych;

4.

procedury administracyjne w celu zapewnienia, aby podmioty i rachunki określone w prawie krajowym jako nieraportujące instytucje finansowe i rachunki wyłączone nadal cechowały się niskim ryzykiem wykorzystania ich do uchylenia się od opodatkowania; oraz

5.

skuteczne przepisy dotyczące egzekwowania w odpowiedzi na nieprzestrzeganie obowiązków.

ZAŁĄCZNIK II

Dodatkowe zasady dotyczące przekazywania informacji i zasady należytej staranności w odniesieniu do informacji finansowych

1.   Zmiana okoliczności

Zmiana okoliczności obejmuje każdą zmianę, która skutkuje dodaniem informacji odnoszących się do statusu osoby lub która w inny sposób koliduje ze statusem danej osoby. Ponadto zmiana okoliczności obejmuje wszelkie zmiany lub dodanie informacji odnoszące się do rachunku danego posiadacza rachunku (łącznie z dodaniem, zastąpieniem lub inną zmianą dotyczącą posiadacza rachunku) bądź wszelkie zmiany lub dodanie informacji odnoszące się do rachunku powiązanego z takim rachunkiem (z zastosowaniem zasad dotyczących sumowania rachunków opisanych w załączniku I sekcja VII część C pkt 1–3), jeżeli taka zmiana lub dodanie informacji wpływają na status posiadacza rachunku.

Jeżeli raportująca instytucja finansowa zastosowała kryterium adresu zamieszkania, opisane w załączniku I sekcja III część B pkt 1, i następuje zmiana okoliczności, która sprawia, że raportująca instytucja finansowa dowiaduje się lub ma powody sądzić, że pierwotne dowody w postaci dokumentów (lub inna równoważna dokumentacja) są niepoprawne lub nierzetelne, dana raportująca instytucja finansowa musi — na późniejszy z następujących dni: ostatni dzień odnośnego roku kalendarzowego lub innego stosownego okresu sprawozdawczego, bądź w terminie 90 dni kalendarzowych od powiadomienia o takiej zmianie okoliczności lub jej odkryciu — uzyskać oświadczenie i nowy dowód w postaci dokumentu w celu ustalenia jednej lub większej liczby rezydencji do celów podatkowych danego posiadacza rachunku. Jeżeli raportująca instytucja finansowa nie jest w stanie uzyskać oświadczenia i nowego dowodu w postaci dokumentu przed upływem takiego terminu, musi ona zastosować procedurę elektronicznego wyszukiwania danych opisaną w załączniku I sekcja III część B pkt 2–6.

2.   Oświadczenie w odniesieniu do nowych rachunków podmiotów

W odniesieniu do nowych rachunków podmiotów, do celów ustalenia, czy osoba kontrolująca pasywny NFE jest osobą raportowaną, raportująca instytucja finansowa może opierać się wyłącznie na oświadczeniu posiadacza rachunku albo takiej osoby kontrolującej.

3.   Rezydencja instytucji finansowej

Instytucja finansowa jest rezydentem w państwie członkowskim, Szwajcarii lub innej jurysdykcji uczestniczącej, jeżeli jest ona objęta jurysdykcją takiego państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji uczestniczącej (tj. jurysdykcja uczestnicząca jest w stanie wyegzekwować od danej instytucji finansowej, aby przekazywała odnośne informacje). Ogólnie rzecz biorąc, w przypadku gdy instytucja finansowa jest rezydentem do celów podatkowych w państwie członkowskim, Szwajcarii lub innej jurysdykcji uczestniczącej jest ona objęta jurysdykcją takiego państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji uczestniczącej, a co za tym idzie, jest instytucją finansową z państwa członkowskiego, szwajcarską instytucją finansową lub instytucją finansową z innej jurysdykcji uczestniczącej. W przypadku trustu będącego instytucją finansową (bez względu na to, czy jest on rezydentem do celów podatkowych w państwie członkowskim, Szwajcarii lub innej jurysdykcji uczestniczącej), uważa się, że dany trust jest objęty jurysdykcją państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji uczestniczącej, jeżeli co najmniej jeden z jego powierników jest rezydentem w takim państwie członkowskim, Szwajcarii lub innej jurysdykcji uczestniczącej, z wyjątkiem sytuacji, gdy trust przekazuje wszystkie informacje, których zgłoszenie jest wymagane na mocy niniejszej Umowy lub innej umowy wdrażającej globalny standard w odniesieniu do rachunków raportowanych prowadzonych przez trust, do innej jurysdykcji uczestniczącej (państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji uczestniczącej), ponieważ jest rezydentem do celów podatkowych w tej drugiej jurysdykcji uczestniczącej. Jednakże w przypadku gdy instytucja finansowa (inna niż trust) nie ma rezydencji do celów podatkowych (na przykład z uwagi na to, że jest traktowana jako przejrzysta fiskalnie, lub jest zlokalizowana w jurysdykcji, w której nie ma podatku dochodowego), uważa się, że instytucja taka jest objęta jurysdykcją państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji uczestniczącej, a co za tym idzie, jest instytucją finansową z państwa członkowskiego, szwajcarską instytucją finansową lub instytucją finansową z innej jurysdykcji uczestniczącej, jeżeli:

a)

jest zarejestrowana na mocy przepisów państwa członkowskiego, Szwajcarii lub innej jurysdykcji uczestniczącej;

b)

posiada swoje miejsce zarządu (w tym faktyczny zarząd) w państwie członkowskim, Szwajcarii lub innej jurysdykcji uczestniczącej; lub

c)

podlega nadzorowi finansowemu w państwie członkowskim, Szwajcarii lub innej jurysdykcji uczestniczącej.

W przypadku gdy instytucja finansowa (inna niż trust) jest rezydentem w co najmniej dwóch jurysdykcjach uczestniczących (państwie członkowskim, Szwajcarii lub innej jurysdykcji uczestniczącej), taka instytucja finansowa będzie podlegać obowiązkom sprawozdawczym i obowiązkom dotyczącym należytej staranności jurysdykcji uczestniczącej, w której prowadzi rachunek finansowy bądź rachunki finansowe.

4.   Prowadzony rachunek

Ogólnie rzecz biorąc, rachunek byłby uważany za prowadzony przez instytucję finansową w następujących przypadkach:

a)

w przypadku rachunku powierniczego — przez instytucję finansową, która przechowuje aktywa na rachunku (łącznie z instytucją finansową, która posiada aktywa we własnym imieniu, ale na rzecz posiadacza rachunku w takiej instytucji);

b)

w przypadku rachunku depozytowego — przez instytucję finansową, która jest zobowiązana do dokonywania płatności w odniesieniu do danego rachunku (z wyłączeniem przedstawiciela instytucji finansowej, bez względu na to, czy taki przedstawiciel jest instytucją finansową);

c)

w przypadku udziału w kapitale lub w wierzytelnościach instytucji finansowej stanowiącego rachunek finansowy — przez taką instytucję finansową;

d)

w przypadku pieniężnej umowy ubezpieczenia lub umowy renty — przez instytucję finansową, która jest zobowiązana do dokonywania płatności w odniesieniu do danej umowy.

5.   Trusty będące pasywnymi NFE

Podmiot taki jak spółka osobowa, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością lub podobne porozumienie prawne niemające rezydencji do celów podatkowych, zgodnie z załącznikiem I sekcja VIII część D pkt 3, traktuje się jako rezydenta w jurysdykcji, w której znajduje się miejsce jego faktycznego zarządu. W tym celu osobę prawną lub porozumienie prawne uważa się za podobne do spółki osobowej i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, gdy osoba ta lub porozumienie nie są traktowane jako jednostka podlegająca opodatkowaniu w raportowanej jurysdykcji na mocy przepisów podatkowych takiej raportowanej jurysdykcji. Jednakże aby uniknąć podwójnego raportowania (z uwagi na szeroki zakres terminu »osoby kontrolujące« w przypadku trustów), trustu będącego pasywnym NFE nie można uznać za podobne porozumienie prawne.

6.   Adres głównego miejsca prowadzenia działalności podmiotu

Jednym z wymogów opisanych w załączniku I sekcja VIII część E pkt 6 lit. c) jest wymóg, aby — w przypadku podmiotu — urzędowa dokumentacja zawierała adres głównego miejsca prowadzenia działalności podmiotu w państwie członkowskim, Szwajcarii lub innej jurysdykcji będącej — według tego podmiotu — miejscem jego rezydencji, albo wskazywała państwo członkowskie, Szwajcarię lub inną jurysdykcję, w którym lub w której podmiot ten został zarejestrowany lub utworzony. Adresem głównego miejsca prowadzenia działalności podmiotu jest, ogólnie rzecz ujmując, miejsce, w którym znajduje się miejsce jego faktycznego zarządu. Adres instytucji finansowej, w której podmiot ma rachunek, skrytka pocztowa lub adres wykorzystywany wyłącznie do celów korespondencji nie są adresem głównego miejsca prowadzenia działalności podmiotu, chyba że taki adres jest jedynym adresem wykorzystywanym przez dany podmiot i pojawia się jako adres zarejestrowany w dokumentach organizacyjnych podmiotu. Co więcej, adres przekazany z zastrzeżeniem instrukcji przechowywania wszelkiej korespondencji przychodzącej na ten adres, nie jest adresem głównego miejsca prowadzenia działalności danego podmiotu.

ZAŁĄCZNIK III

Wykaz właściwych organów umawiających się stron

Do celów niniejszej Umowy właściwe organy to:

a)

w Szwajcarii, Le chef du Département fédéral des finances ou son représentant autorisé/Der Vorsteher oder die Vorsteherin des Eidgenössischen Finanzdepartements oder die zu seiner oder ihrer Vertretung bevollmächtigte Person/Il capo del Dipartimento federale delle finanze o la persona autorizzata a rappresentarlo,

b)

w Królestwie Belgii: De Minister van Financiën/Le Ministre des Finances lub upoważniony przedstawiciel,

c)

w Republice Bułgarii: Изпълнителният директор на Националната агенция за приходите lub upoważniony przedstawiciel,

d)

w Republice Czeskiej: Ministr financí lub upoważniony przedstawiciel,

e)

w Królestwie Danii: Skatteministeren, lub upoważniony przedstawiciel,

f)

w Republice Federalnej Niemiec: Der Bundesminister der Finanzen lub upoważniony przedstawiciel,

g)

w Republice Estońskiej: Rahandusminister lub upoważniony przedstawiciel,

h)

w Republice Greckiej: Ο Υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών lub upoważniony przedstawiciel,

i)

w Królestwie Hiszpanii: El Ministro de Economía y Hacienda lub upoważniony przedstawiciel,

j)

w Republice Francuskiej: Le Ministre chargé du budget lub upoważniony przedstawiciel,

k)

w Republice Chorwacji: Ministar financija lub upoważniony przedstawiciel,

l)

w Irlandii: The Revenue Commissioners, lub ich upoważniony przedstawiciel,

m)

w Republice Włoskiej: Il Capo del Dipartimento per le Politiche Fiscali lub upoważniony przedstawiciel,

n)

w Republice Cypryjskiej: Υπουργός Οικονομικών, lub upoważniony przedstawiciel,

o)

w Republice Łotewskiej: Finanšu ministrs lub upoważniony przedstawiciel,

p)

w Republice Litewskiej: Finansų ministras lub upoważniony przedstawiciel,

q)

w Wielkim Księstwie Luksemburga: Le Ministre des Finances lub upoważniony przedstawiciel,

r)

na Węgrzech: A Pénzügyminiszter lub upoważniony przedstawiciel,

s)

w Republice Malty: Il-Ministru responsabbli għall-Finanzi lub upoważniony przedstawiciel,

t)

w Królestwie Niderlandów: De Minister van Financiën lub upoważniony przedstawiciel,

u)

w Republice Austrii: Der Bundesminister für Finanzen lub upoważniony przedstawiciel,

v)

w Rzeczypospolitej Polskiej: Minister Finansów lub upoważniony przedstawiciel,

w)

w Republice Portugalskiej: O Ministro das Finanças lub upoważniony przedstawiciel,

x)

w Rumunii: Președintele Agenției Naționale de Administrare Fiscală lub upoważniony przedstawiciel,

y)

w Republice Słowenii: Minister za financií lub upoważniony przedstawiciel,

z)

w Republice Słowackiej: Minister finance lub upoważniony przedstawiciel,

aa)

w Republice Finlandii: Valtiovarainministeriö/Finansministeriet lub upoważniony przedstawiciel,

ab)

w Królestwie Szwecji: Chefen för Finansdepartementet lub upoważniony przedstawiciel,

ac)

w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i na terytoriach europejskich, za których stosunki zewnętrzne odpowiedzialne jest Zjednoczone Królestwo: the Commissioners of Inland Revenue lub ich upoważniony przedstawiciel i właściwy organ w Gibraltarze, który Zjednoczone Królestwo wyznaczy zgodnie z uzgodnionymi porozumieniami odnoszącymi się do władz Gibraltaru w kontekście instrumentów UE i WE oraz związanych z nimi traktatów, notyfikowanymi państwom członkowskim i instytucjom Unii Europejskiej w dniu 19 kwietnia 2000 r., których kopia jest notyfikowana Szwajcarii przez Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej i które stosuje się do niniejszej Umowy.

”.

Artykuł 2

Wejście w życie i obowiązywanie

1.   Niniejszy protokół zmieniający wymaga ratyfikacji lub zatwierdzenia przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami. Umawiające się Strony notyfikują sobie nawzajem zakończenie tych procedur. Protokół zmieniający wchodzi w życie pierwszego dnia stycznia po złożeniu ostatniej notyfikacji.

2.   W odniesieniu do wymiany informacji na wniosek wymianę informacji określoną w niniejszym protokole zmieniającym stosuje się do wniosków złożonych w dniu wejścia w życie protokołu lub po tej dacie, które dotyczą lat obrotowych rozpoczynających się w pierwszym dniu stycznia roku, w którym wejdzie w życie niniejszy protokół zmieniający lub po tej dacie. Art. 10 Umowy w brzmieniu przed wprowadzeniem zmiany na podstawie niniejszego protokołu zmieniającego nadal obowiązuje, chyba że zastosowanie ma art. 5 Umowy zmienionej niniejszym protokołem zmieniającym.

3.   Wejście w życie niniejszego protokołu zmieniającego pozostaje bez wpływu na roszczenia osób fizycznych na podstawie art. 9 Umowy w brzmieniu przed wprowadzeniem zmian niniejszym protokołem zmieniającym.

4.   Szwajcaria przygotowuje ostateczne rozliczenie na koniec okresu stosowania Umowy w brzmieniu przed wprowadzeniem zmian niniejszym protokołem zmieniającym, dokonuje ostatecznej płatności na rzecz państw członkowskich i przekazuje informacje otrzymane od podmiotów wypłacających mających siedzibę w Szwajcarii, zgodnie z art. 2 Umowy w brzmieniu przed wprowadzeniem zmian niniejszym protokołem zmieniającym, w odniesieniu do ostatniego roku obowiązywania Umowy w brzmieniu przed wprowadzeniem zmian niniejszym protokołem zmieniającym lub, w stosownych przypadkach, jakiegokolwiek poprzedniego roku.

Artykuł 3

Do Umowy dołącza się protokół w następującym brzmieniu:

„Protokół do Umowy między Unią Europejską i Konfederacją Szwajcarską w sprawie automatycznej wymiany informacji finansowych w celu poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych.

Przy okazji podpisania niniejszego protokołu zmieniającego między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską należycie upoważnieni niżej podpisani uzgodnili następujące postanowienia, które stanowią integralną część Umowy zmienionej niniejszym protokołem zmieniającym:

1.

Uznaje się, że o wymianę informacji na podstawie art. 5 niniejszej Umowy wnosi się dopiero wówczas, gdy państwo składające wniosek (państwo członkowskie lub Szwajcaria) wykorzystało już wszystkie zwykłe źródła informacji dostępne w ramach wewnętrznych procedur podatkowych.

2.

Uznaje się, że przy składaniu wniosku o informacje na podstawie art. 5 niniejszej Umowy właściwy organ państwa składającego wniosek (państwa członkowskiego lub Szwajcarii) udziela następujących informacji właściwemu organowi państwa, do którego zwrócono się o wymianę informacji (odpowiednio Szwajcarii lub państwa członkowskiego):

(i)

tożsamość osoby będącej przedmiotem sprawdzania lub dochodzenia;

(ii)

okres, za który są wymagane informacje;

(iii)

zestawienie potrzebnych informacji, w tym ich charakter i formę, w której państwo wnioskujące pragnie otrzymywać informacje od państwa proszonego;

(iv)

cel podatkowy, dla którego potrzebna jest informacja;

(v)

o ile są znane, nazwisko i adres osoby, która — jak się uważa — posiada żądane informacje.

3.

Uznaje się, że odniesienie do standardu »przewidywalnego związku« ma na celu zapewnienie wymiany informacji na podstawie art. 5 niniejszej Umowy w możliwie największym zakresie, a jednocześnie wyjaśnienie, że państwa członkowskie i Szwajcaria nie mają prawa prowadzić poszukiwań informacji o charakterze rozpoznawczym ani zwracać się o informacje, które nie są związane ze sprawami podatkowymi danego podatnika. W ust. 2 zawarto wprawdzie istotne wymogi proceduralne mające zapobiec prowadzeniu poszukiwań informacji o charakterze rozpoznawczym, jego podpunktów (i)–(v) nie należy jednak interpretować w sposób utrudniający skuteczną wymianę informacji. Standard »przewidywalnego związku« można wypełnić zarówno w sprawach dotyczących jednego podatnika (określonego imiennie lub w inny sposób), jak i sprawach dotyczących kilku podatników (określonych imiennie lub w inny sposób).

4.

Uznaje się, że niniejsza Umowa nie obejmuje spontanicznej wymiany informacji.

5.

Uznaje się, że w przypadku wymiany informacji na podstawie art. 5 niniejszej Umowy nadal obowiązują przepisy w zakresie postępowania administracyjnego dotyczące praw podatnika mające zastosowanie w państwie, do którego zwrócono się o informacje (państwie członkowskim lub Szwajcarii). Ponadto uznaje się, że przepisy te mają na celu zapewnienie podatnikowi sprawiedliwego postępowania, a nie uniemożliwienie albo nieuzasadnione opóźnienie procesu wymiany informacji.”.

Artykuł 4

Języki

Niniejszy protokół zmieniający sporządza się w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.

NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani pełnomocnicy złożyli swoje podpisy pod niniejszą Umową.

Съставено в Брюксел на двадесет и седми май две хиляди и петнадесета година.

Hecho en Bruselas, el veintisiete de mayo de dos mil quince.

V Bruselu dne dvacátého sedmého května dva tisíce patnáct.

Udfærdiget i Bruxelles den syvogtyvende maj to tusind og femten.

Geschehen zu Brüssel am siebenundzwanzigsten Mai zweitausendfünfzehn.

Kahe tuhande viieteistkümnenda aasta maikuu kahekümne seitsmendal päeval Brüsselis.

Έγινε στις Βρυξέλλες, στις είκοσι εφτά Μαΐου δύο χιλιάδες δεκαπέντε.

Done at Brussels on the twenty-seventh day of May in the year two thousand and fifteen.

Fait à Bruxelles, le vingt-sept mai deux mille quinze.

Sastavljeno u Bruxellesu dvadeset sedmog svibnja dvije tisuće petnaeste.

Fatto a Bruxelles, addì ventisette maggio duemilaquindici.

Briselē, divi tūkstoši piecpadsmitā gada divdesmit septītajā maijā.

Priimta du tūkstančiai penkioliktų metų gegužės dvidešimt septintą dieną Briuselyje.

Kelt Brüsszelben, a kétezer-tizenötödik év május havának huszonhetedik napján.

Magħmul fi Brussell, fis-sebgħa u għoxrin jum ta’ Mejju tas-sena elfejn u ħmistax.

Gedaan te Brussel, de zevenentwintigste mei tweeduizend vijftien.

Sporządzono w Brukseli dnia dwudziestego siódmego maja roku dwa tysiące piętnastego.

Feito em Bruxelas, em vinte e sete de maio de dois mil e quinze.

Întocmit la Bruxelles la douăzeci și șapte mai două mii cincisprezece.

V Bruseli dvadsiateho siedmeho mája dvetisícpätnásť.

V Bruslju, dne sedemindvajsetega maja leta dva tisoč petnajst.

Tehty Brysselissä kahdentenakymmenentenäseitsemäntenä päivänä toukokuuta vuonna kaksituhattaviisitoista.

Som skedde i Bryssel den tjugosjunde maj tjugohundrafemton.

За Европейския съюз

Рог la Unión Europea

Za Evropskou unii

For Den Europæiske Union

Für die Europäische Union

Euroopa Liidu nimel

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση

For the European Union

Pour l'Union européenne

Za Europsku uniju

Per l'Unione europea

Eiropas Savienības vārdā –

Europos Sąjungos vardu

Az Európai Unió részéről

Għall-Unjoni Ewropea

Voor de Europese Unie

W imieniu Unii Europejskiej

Pela União Europeia

Pentru Uniunea Europeană

Za Európsku úniu

Za Evropsko unijo

Euroopan unionin puolesta

För Europeiska unionen

Image

За Конфедерация Швейцария

Por la Confederación Suiza

Za Švýcarskou konfederaci

For Det Schweiziske Forbund

Für die Schweizerische Eidgenossenschaft

Šveitsi Konföderatsiooni nimel

Για την Ελβετική Συνομοσπονδία

For the Swiss Confederation

Pour la Confédération suisse

Za Švicarsku Konfederaciju

Per la Confederazione svizzera

Šveices Konfederācijas vārdā –

Šveicarijos Konfederacijos vardu

A Svájci Államszövetség részéről

Għall-Konfederazzjoni Żvizzera

Voor de Zwitserse Bondsstaat

W imieniu Konfederacji Szwajcarskiej

Pela Confederação Suíça

Pentru Confederația Elvețiană

Za Švajčiarsku konfederáciu

Za Švicarsko konfederacijo

Sveitsin valaliiton puolesta

För Schweiziska edsförbundet

Image


(1)  Dz.U. L 157 z 26.6.2003, s. 38.

(2)  Dz.U. L 64 z 11.3.2011, s. 1.

(3)  W odniesieniu do Szwajcarii termin »spółka kapitałowa« obejmuje:

société anonyme/Aktiengesellschaft/società anonima,

société à responsabilité limitée/Gesellschaft mit beschränkter Haftung/società a responsabilità limitata,

société en commandite par actions/Kommanditaktiengesellschaft/società in accomandita per azioni.


DEKLARACJE UMAWIAJĄCYCH SIĘ STRON:

WSPÓLNA DEKLARACJA UMAWIAJĄCYCH SIĘ STRON DOTYCZĄCA WEJŚCIA W ŻYCIE PROTOKOŁU ZMIENIAJĄCEGO

Umawiające się Strony oświadczają, iż spodziewają się, że wymogi konstytucyjne Szwajcarii i wymogi prawa Unii Europejskiej dotyczące przystąpienia do umów międzynarodowych zostaną terminowo spełnione, aby umożliwić wejście w życie protokołu zmieniającego w pierwszym dniu stycznia 2017 r. Strony podejmą wszelkie dostępne im środki, aby osiągnąć ten cel.

WSPÓLNA DEKLARACJA UMAWIAJĄCYCH SIĘ STRON W SPRAWIE UMOWY I ZAŁĄCZNIKÓW

Umawiające się Strony zgadzają się, że — w odniesieniu do realizacji Umowy i załączników — komentarze do opracowanego przez OECD modelu umowy między właściwymi organami i do wspólnego standardu do wymiany informacji powinny być źródłem przykładów lub interpretacji w celu zapewnienia spójności stosowania.

WSPÓLNA DEKLARACJA UMAWIAJĄCYCH SIĘ STRON W SPRAWIE ART. 5 UMOWY

Umawiające się Strony zgadzają się, że — w odniesieniu do wdrożenia art. 5 dotyczącego wymiany informacji na wniosek — źródłem interpretacji powinien być komentarz do art. 26 Modelowej konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku.

WSPÓLNA DEKLARACJA UMAWIAJĄCYCH SIĘ STRON W SPRAWIE SEKCJI III CZĘŚĆ A ZAŁĄCZNIKA I DO UMOWY

Umawiające się Strony zgadzają się, że zbadają praktyczne znaczenie załącznika I sekcja III część A, która stanowi, że istniejące pieniężne umowy ubezpieczenia i umowy renty nie wymagają weryfikacji, identyfikacji ani raportowania, pod warunkiem że prawo skutecznie uniemożliwia raportującej instytucji finansowej sprzedaż takiej umowy rezydentom raportowanej jurysdykcji.

Umawiające się Strony stosują wspólną interpretację, zgodnie z którą na podstawie załącznika I sekcja III część A obowiązujące przepisy skutecznie uniemożliwiają raportującej instytucji finansowej sprzedaż pieniężnych umów ubezpieczenia i umów renty rezydentom raportowanej jurysdykcji jedynie w przypadkach, gdy prawo Unii Europejskiej i prawo krajowe państw członkowskich lub Szwajcarii mające zastosowanie do raportującej instytucji finansowej będącej rezydentem w jurysdykcji uczestniczącej (państwie członkowskim lub Szwajcarii) nie tylko skutecznie uniemożliwia prawnie tej raportującej instytucji finansowej sprzedaż pieniężnych umów ubezpieczenia lub umów renty w raportowanej jurysdykcji (odpowiednio, Szwajcarii lub państwie członkowskim), lecz również uniemożliwia prawnie tej raportującej instytucji finansowej sprzedaż pieniężnych umów ubezpieczenia lub umów renty rezydentom tej raportowanej jurysdykcji we wszelkich innych okolicznościach.

W tym kontekście każde państwo członkowskie poinformuje Komisję Europejską, która z kolei powiadomi Szwajcarię w przypadku, gdy przepisy prawne uniemożliwiają raportującym instytucjom finansowym w Szwajcarii sprzedaż takich umów, niezależnie od miejsca ich zawarcia, jego rezydentom na podstawie obowiązującego prawa Unii Europejskiej i prawa krajowego tego państwa członkowskiego. Podobnie Szwajcaria poinformuje Komisję Europejską, która z kolei powiadomi państwa członkowskie, w przypadku gdy przepisy prawne uniemożliwiają raportującym instytucjom finansowym z co najmniej jednego państwa członkowskiego sprzedaż takich umów, niezależnie od miejsca ich zawarcia, rezydentom Szwajcarii na podstawie prawa szwajcarskiego. Powiadomień tych dokonuje się przed wejściem w życie protokołu zmieniającego, uwzględniając przewidywaną sytuację prawną w chwili wejścia w życie protokołu. W przypadku braku takiego powiadomienia zostanie uznane, że prawo raportowanej jurysdykcji nie uniemożliwia skutecznie — w co najmniej jednej sytuacji — raportującym instytucjom finansowym sprzedaży pieniężnych umów ubezpieczenia i umów renty rezydentom tej raportowanej jurysdykcji. Jeżeli prawo jurysdykcji raportowanej instytucji finansowej również nie uniemożliwia skutecznie raportowanym instytucjom finansowym sprzedaży pieniężnych umów ubezpieczenia lub umów renty rezydentom tej raportowanej jurysdykcji, część III pkt A załącznika I nie ma zastosowania do właściwych raportujących instytucji finansowych i umów.

DEKLARACJA SZWAJCARII W SPRAWIE ART. 5 UMOWY

Delegacja szwajcarska poinformowała Komisję Europejską, że Szwajcaria nie będzie prowadziła wymiany informacji odnoszących się do wniosków opartych na danych uzyskanych nielegalnie. Komisja Europejska przyjęła do wiadomości stanowisko Szwajcarii.


ROZPORZĄDZENIA

19.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 333/50


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE, Euratom) 2015/2401

z dnia 2 października 2015 r.

w sprawie zawartości i funkcjonowania rejestru europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1141/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie statusu i finansowania europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych (1), w szczególności jego art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 3 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 1141/2014 zobowiązuje się Urząd ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych („Urząd”) do utworzenia i prowadzenia rejestru europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych (zwanego dalej „rejestrem”).

(2)

Rejestr powinien być repozytorium danych, szczegółowych informacji i dokumentów dołączonych do wniosku o rejestrację jako europejska partia polityczna lub europejska fundacja polityczna, jak również wszelkich szczegółowych informacji i dokumentów przekazanych następnie przez europejską partię polityczną lub europejską fundację polityczną na podstawie niniejszego rozporządzenia.

(3)

Urząd powinien otrzymywać informacje i dokumenty poświadczające, które są mu niezbędne do wypełniania swych obowiązków związanych z rejestrem.

(4)

Rejestr powinien świadczyć usługę publiczną na rzecz przejrzystości, odpowiedzialności i pewności prawa. Z tego względu Urząd powinien prowadzić rejestr w sposób, który zapewnia odpowiedni dostęp do informacji zawartych w rejestrze oraz ich poświadczanie, przy poszanowaniu obowiązków Urzędu w zakresie ochrony danych osobowych wynikających z art. 33 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014, również jako administratora danych, jak określono w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (2).

(5)

Urząd powinien zapewnić wydawanie standardowych odpisów z rejestru zawierających informacje określone w rozporządzeniu wykonawczym przyjętym przez Komisję na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014.

(6)

Określenie zasad działania, które powinny pozostać proporcjonalne do potrzeb, należy pozostawić w gestii Urzędu.

(7)

Rejestr powinien być odrębny od strony internetowej utworzonej przez Parlament Europejski zgodnie z art. 32 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014, jednak niektóre dokumenty przechowywane w rejestrze powinny być publicznie dostępne na tej stronie,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zawartość rejestru

1.   W odniesieniu do europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych rejestr zawiera następujące dokumenty, w tym ich ewentualne aktualizacje:

a)

statut, w tym wszystkie elementy wymagane na mocy art. 4 i 5 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014 oraz wszelkie wprowadzone do nich zmiany;

b)

standardowe oświadczenie załączone do rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014, należycie wypełnione i podpisane;

c)

w razie potrzeby – oprócz statutu – szczegółowy opis struktury finansowej, struktury kierownictwa i struktury zarządzania danej europejskiej partii politycznej lub związanej z nią fundacji – o ile taka istnieje – wykazując wyraźne rozgraniczenie między tymi dwoma podmiotami;

d)

jeżeli wymaga tego państwo członkowskie, w którym wnioskodawca ma swoją siedzibę, oświadczenie tego państwa członkowskiego potwierdzające, że wnioskodawca spełnia wszystkie odpowiednie krajowe wymogi dotyczące wniosku, a jego statut jest zgodny z wszelkimi obowiązującymi przepisami prawa krajowego;

e)

wszelkie dokumenty lub korespondencję z organami państw członkowskich dotyczące dokumentów lub informacji wymaganych na mocy niniejszego artykułu.

2.   W odniesieniu do europejskich partii politycznych rejestr zawiera następujące dokumenty, oprócz dokumentów, o których mowa w ust. 1:

a)

formularz wniosku o rejestrację jako europejska partia polityczna należycie podpisany przez przewodniczącego (przewodniczącą) wnioskującego podmiotu;

b)

komunikat zawierający wyniki ostatnich wyborów do Parlamentu Europejskiego w chwili składania wniosku o rejestrację oraz, po zarejestrowaniu danej europejskiej partii politycznej, komunikat o oficjalnych wynikach każdych następnych wyborów do Parlamentu Europejskiego;

c)

w przypadku osób fizycznych tworzących europejską partię polityczną – podpisane oświadczenie co najmniej siedmiu osób z różnych państw członkowskich posiadających mandaty wyborcze w Parlamencie Europejskim bądź w parlamentach lub zgromadzeniach narodowych lub regionalnych, potwierdzające chęć przynależenia tych osób do europejskiej partii politycznej; należy również uwzględnić zmiany wynikające z wyborów do Parlamentu Europejskiego, wyborów krajowych lub regionalnych bądź zmiany w członkostwie partii albo oba rodzaje zmian;

d)

w przypadku wnioskującej partii politycznej, która nie uczestniczyła jeszcze w wyborach do Parlamentu Europejskiego – pisemne dowody na potwierdzenie publicznie ogłoszonego przez partię zamiaru uczestnictwa w następnych wyborach do Parlamentu Europejskiego ze wskazaniem powiązanych krajowych lub regionalnych lub krajowych i regionalnych partii politycznych, które zamierzają uczestniczyć w wyborach do Parlamentu Europejskiego;

e)

obecny wykaz partii członkowskich, załączony do statutu, z podaniem w odniesieniu do każdej partii członkowskiej jej pełnej nazwy, skrótu, rodzaju członkostwa i państwa członkowskiego, w którym ma ona swoją siedzibę.

3.   W odniesieniu do europejskich fundacji politycznych rejestr zawiera następujące dokumenty, oprócz dokumentów, o których mowa w ust. 1:

a)

formularz wniosku o rejestrację jako europejska fundacja polityczna, należycie podpisany przez prezesa (prezes) wnioskującego podmiotu i przez przewodniczącego (przewodniczącą) europejskiej partii politycznej, z którą powiązana jest wnioskująca fundacja polityczna;

b)

listę członków zarządu ze wskazaniem obywatelstwa każdego z członków;

c)

obecny wykaz organizacji członkowskich, z podaniem w odniesieniu do każdej organizacji jej pełnej nazwy, skrótu, rodzaju członkostwa i państwa członkowskiego, w którym ma ona swoją siedzibę.

4.   Rejestr zawiera następujące aktualne informacje dotyczące każdej zarejestrowanej europejskiej partii politycznej i europejskiej fundacji politycznej:

a)

rodzaj podmiotu (europejska partia polityczna lub europejska fundacja polityczna);

b)

numer rejestrowy nadany przez Urząd zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji w sprawie szczegółowych przepisów dotyczących systemu nadawania numerów rejestrowych mającego zastosowanie do rejestru europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych oraz dotyczących informacji udzielanych w standardowych odpisach z rejestru;

c)

pełną nazwę, skrót i logo;

d)

państwo członkowskie, w którym europejska partia polityczna lub europejska fundacja polityczna ma swoją siedzibę;

e)

w przypadku, gdy państwo członkowskie, w którym znajduje się siedziba, przewiduje równoległą rejestrację – nazwę, adres i adres strony internetowej (jeśli istnieje) odnośnego organu rejestrującego;

f)

adres siedziby, adres do korespondencji, jeśli jest inny, adres poczty elektronicznej i adres strony internetowej, o ile istnieje;

g)

datę rejestracji jako europejska partia polityczna lub europejska fundacja polityczna i, w stosownych przypadkach, datę wyrejestrowania;

h)

jeżeli europejska partia polityczna lub europejska fundacja polityczna powstała w wyniku przekształcenia podmiotu zarejestrowanego w państwie członkowskim – pełną nazwę i status prawny tego podmiotu, w tym nadany krajowy numer rejestrowy;

i)

datę przyjęcia statutu oraz wszelkich zmian statutu;

j)

w stosownych przypadkach – liczbę członków europejskiej partii politycznej lub jej partii członkowskich, którzy są posłami do Parlamentu Europejskiego;

k)

w stosownych przypadkach – nazwę i numer rejestrowy europejskiej fundacji politycznej powiązanej z daną europejską partią polityczną;

l)

w przypadku europejskich fundacji politycznych – nazwę i numer rejestrowy powiązanej europejskiej partii politycznej;

m)

dane identyfikacyjne, w tym imię i nazwisko, datę urodzenia, obywatelstwo i miejsce zamieszkania osób będących członkami organów lub pełniących określone funkcje wiążące się z uprawnieniami administracyjnymi, finansowymi oraz dotyczącymi przedstawicielstwa prawnego, z wyraźnym wskazaniem funkcji i uprawnień tych osób, indywidualnie lub zbiorowo, do zaciągania zobowiązań w imieniu podmiotu wobec osób trzecich oraz do reprezentowania podmiotu w postępowaniu sądowym.

5.   W rejestrze należy przechowywać wszystkie dokumenty i informacje, o których mowa w ust. 1–4 bez ograniczenia w czasie.

Artykuł 2

Informacje dodatkowe i dokumenty poświadczające

Podmioty ubiegające się o rejestrację oraz zarejestrowane europejskie partie polityczne i europejskie fundacje polityczne przekazują Urzędowi, oprócz dokumentów określonych w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014, dokumenty i informacje, a także wszelkie ich aktualizacje, określone w art. 1.

Urząd może zażądać od europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych skorygowania wszelkich niekompletnych lub nieaktualnych dokumentów i informacji.

Artykuł 3

Usługi świadczone w ramach rejestru

1.   Urząd wydaje standardowe odpisy z rejestru. Urząd wydaje standardowy odpis osobom fizycznym lub prawnym w ciągu dziesięciu dni roboczych od otrzymania wniosku.

2.   W przypadku gdy Urząd posiada uprawnienia na mocy rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014, Urząd ten poświadcza, na odpowiedni wniosek, że informacje zawarte w standardowym odpisie są prawdziwe, aktualne i zgodne z obowiązującymi przepisami unijnymi.

W przypadku gdy Urząd nie posiada uprawnień na mocy rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014, poświadcza on, na odpowiedni wniosek, że informacje zawarte w standardowym odpisie są najbardziej kompletnymi, aktualnymi i poprawnymi danymi, do których ma on dostęp po przeprowadzeniu wszelkiej uzasadnionej kontroli. Kontrola ta obejmuje zwrócenie się o potwierdzenie informacji do organów właściwego państwa członkowskiego w zakresie, w jakim właściwe przepisy krajowe stanowią dla tych organów podstawę takiego potwierdzenia. Termin określony w ust. 1 nie ma zastosowania do wniosków objętych niniejszym akapitem.

Przy poświadczaniu, o którym mowa w niniejszym ustępie, Urząd wyraźnie określa, czy posiada uprawnienia na mocy rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014.

3.   Urząd dokonuje poświadczenia, o którym mowa w ust. 2, na wniosek instytucji i organów Unii oraz organów i sądów państw członkowskich. Dokonuje on takiego poświadczenia również na wniosek europejskiej partii politycznej lub europejskiej fundacji politycznej w odniesieniu do jej własnego statusu.

Urząd może również dokonać takiego poświadczenia na rzecz osób fizycznych lub prawnych, jeżeli jest ono niezbędne do przeprowadzenia procedur prawnych lub administracyjnych, po złożeniu przez te osoby odpowiednio uzasadnionego wniosku.

4.   Urząd określa szczegółowo procedurę składania wniosków o wydanie standardowych odpisów i wniosków o poświadczenie informacji oraz procedurę wydawania tych odpisów i dokonywania tego poświadczenia, w tym procedurę wykorzystywania środków elektronicznych w celu świadczenia tych usług.

Artykuł 4

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 2 października 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 317 z 4.11.2014, s. 1.

(2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).


19.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 333/54


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2015/2402

z dnia 12 października 2015 r.

w sprawie przeglądu zharmonizowanych wartości referencyjnych sprawności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej i ciepła w zastosowaniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE i uchylające decyzję wykonawczą Komisji 2011/877/UE

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE (1), w szczególności jej art. 14 ust. 10 akapit drugi,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2) Komisja ustanowiła decyzją wykonawczą 2011/877/UE (3) zharmonizowane wartości referencyjne sprawności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej i ciepła, w postaci macierzy wartości zróżnicowanych według odpowiednich czynników, w tym roku zbudowania jednostki i stosowanych paliw. Wartości te obowiązują do dnia 31 grudnia 2015 r.

(2)

Komisja dokonała przeglądu zharmonizowanych wartości referencyjnych sprawności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej i ciepła, uwzględniwszy dane z eksploatacji w rzeczywistych warunkach, dostarczone przez państwa członkowskie i zainteresowane strony. W wyniku rozwoju najlepszych dostępnych i uzasadnionych ekonomicznie technologii, odnotowanego w objętych przeglądem latach 2011–2015, rozróżnienie wprowadzone w decyzji Komisji 2011/877/UE dotyczące roku zbudowania jednostki kogeneracji należy nadal stosować w odniesieniu do zharmonizowanych wartości referencyjnych sprawności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej.

(3)

W przeglądzie zharmonizowanych wartości referencyjnych sprawności potwierdzono, że w kontekście najnowszych doświadczeń i badań współczynniki korekcyjne związane z warunkami klimatycznymi, określone w decyzji 2011/877/UE, powinny być stosowane wyłącznie do elektrowni wykorzystujących paliwa gazowe.

(4)

Na podstawie najnowszych doświadczeń i badań w przeglądzie potwierdzono również, że należy nadal stosować określone w decyzji 2011/877/UE współczynniki korekcyjne związane z uniknięciem strat sieciowych. W celu lepszego odzwierciedlenia unikanych strat konieczne jest zaktualizowanie wartości granicznych napięcia oraz wartości współczynników korekcyjnych.

(5)

W wyniku przeglądu uzyskano również dane wskazujące na potrzebę wprowadzenia w niektórych przypadkach zmian w zharmonizowanych wartościach referencyjnych sprawności dla rozdzielonej produkcji ciepła. W celu uniknięcia zmian z mocą wsteczną w odniesieniu do istniejących elektrociepłowni, nowy zestaw wartości referencyjnych zacznie obowiązywać od 2016 r., a obecny zestaw tych wartości będzie nadal stosowany do jednostek zbudowanych przed tą datą. Zastosowanie współczynników korekcyjnych związanych z warunkami klimatycznymi nie było konieczne, ponieważ termodynamika wytwarzania ciepła z paliwa nie zależy w znaczącym stopniu od temperatury otoczenia. Ponadto nie jest wymagane zastosowanie współczynników korekcyjnych związanych ze stratami sieciowymi w zakresie ciepła, ponieważ energię cieplną wykorzystuje się zawsze w pobliżu miejsca jej wytworzenia.

(6)

W wyniku przeglądu uzyskano dane potwierdzające, że wartości odniesienia w zakresie sprawności energetycznej kotłów wytwarzających parę lub gorącą wodę powinny być zróżnicowane.

(7)

Z danych z eksploatacji w rzeczywistych warunkach nie wynika, by w okresie objętym przeglądem nastąpiła znacząca ze statystycznego punktu widzenia poprawa faktycznej wydajności najnowocześniejszych obiektów wykorzystujących określone rodzaje paliwa.

(8)

Konieczne jest zapewnienie stabilnych warunków dla inwestycji w kogenerację oraz utrzymanie zaufania inwestorów, dlatego należy ustalić zharmonizowane wartości referencyjne dla energii elektrycznej i ciepła.

(9)

Wartości referencyjne dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej i ciepła określone w decyzji 2011/877/UE obowiązują do dnia 31 grudnia 2015 r., a zatem nowe wartości referencyjne muszą być stosowane od dnia 1 stycznia 2016 r. W celu zapewnienia stosowania nowego zestawu wartości referencyjnych od powyższej daty niniejsze rozporządzenie musi wejść w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu.

(10)

W art. 14, 22 i 23 dyrektywy 2012/27/UE uprawniono Komisję do przyjmowania aktów delegowanych w celu aktualizowania zharmonizowanych wartości referencyjnych dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej i ciepła. Uprawnienie to przekazano Komisji na okres pięciu lat od dnia 4 grudnia 2012 r. W celu uniknięcia sytuacji, w której przekazanie uprawnień nie zostałoby przedłużone na okres po 4 grudnia 2017 r., wartości referencyjne określone w niniejszym rozporządzeniu będą nadal mieć zastosowanie. Jeżeli w okresie tym przekazane zostaną Komisji nowe uprawnienia, zamierza ona dokonać przeglądu wartości referencyjnych określonych w niniejszym rozporządzeniu najpóźniej cztery lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.

(11)

Dyrektywa 2012/27/UE ma służyć promowaniu kogeneracji w celu zaoszczędzenia energii, należy zatem stworzyć zachęty do modernizacji starszych jednostek kogeneracji, aby zwiększyć ich efektywność energetyczną. Z tych względów oraz zgodnie z wymogiem zharmonizowania wartości referencyjnych sprawności i ustalenia ich w oparciu o zasady wymienione w lit. f) załącznika II do dyrektywy 2012/27/UE wartości referencyjne sprawności dla energii elektrycznej stosowane do jednostek kogeneracji powinny być zwiększane począwszy od jedenastego roku po roku zbudowania danej jednostki,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Ustanowienie zharmonizowanych wartości referencyjnych sprawności

Zharmonizowane wartości referencyjne sprawności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej i ciepła zostały określone odpowiednio w załączniku I i załączniku II.

Artykuł 2

Współczynniki korekcyjne dla zharmonizowanych wartości referencyjnych sprawności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej

1.   W celu dostosowania zharmonizowanych wartości referencyjnych określonych w załączniku I do przeciętnych warunków klimatycznych w poszczególnych państwach członkowskich, państwa członkowskie stosują współczynniki korekcyjne określone w załączniku III.

Jeżeli oficjalne dane meteorologiczne wskazują, że na terytorium danego państwa członkowskiego różnice w rocznej temperaturze otoczenia wynoszą 5 °C lub więcej, dane państwo członkowskie może, pod warunkiem powiadomienia Komisji, ustalić na potrzeby stosowania akapitu pierwszego kilka stref klimatycznych przy użyciu metody określonej w załączniku III.

2.   W celu dostosowania zharmonizowanych wartości referencyjnych określonych w załączniku I do unikanych strat sieciowych państwa członkowskie stosują współczynniki korekcyjne określone w załączniku IV.

3.   Jeżeli państwo członkowskie stosuje zarówno współczynniki korekcyjne określone w załączniku III, jak i współczynniki korekcyjne określone w załączniku IV, stosuje ono współczynniki wynikające z załącznika III przed zastosowaniem współczynników wynikających z załącznika IV.

Artykuł 3

Stosowanie zharmonizowanych wartości referencyjnych sprawności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej

1.   Państwa członkowskie stosują zharmonizowane wartości referencyjne sprawności określone w załączniku I odpowiednio do roku zbudowania jednostki kogeneracji. Te zharmonizowane wartości referencyjne sprawności stosuje się przez okres 10 lat od roku zbudowania jednostki kogeneracji.

2.   Począwszy od jedenastego roku po roku zbudowania jednostki kogeneracji państwa członkowskie stosują zharmonizowane wartości referencyjne sprawności, które zgodnie z ust. 1 mają zastosowanie do jednostki kogeneracji mającej 10 lat. Te zharmonizowane wartości referencyjne sprawności obowiązują przez okres jednego roku.

3.   Do celów niniejszego artykułu rok zbudowania jednostki kogeneracji oznacza rok kalendarzowy, podczas którego jednostka po raz pierwszy wytworzyła energię elektryczną.

Artykuł 4

Stosowanie zharmonizowanych wartości referencyjnych sprawności dla rozdzielonej produkcji ciepła

1.   Państwa członkowskie stosują zharmonizowane wartości referencyjne określone w załączniku II w odniesieniu do roku zbudowania jednostki kogeneracji.

2.   Do celów niniejszego artykułu rok zbudowania jednostki kogeneracji oznacza rok zbudowania jednostki określony do celów art. 3.

Artykuł 5

Modernizacja jednostki kogeneracji

Jeżeli koszty inwestycji w modernizację jednostki kogeneracji przekroczą 50 % kosztów inwestycji w budowę nowej, porównywalnej jednostki kogeneracji, do celów art. 3 i 4 za rok zbudowania zmodernizowanej jednostki kogeneracji uznaje się rok kalendarzowy, w którym zmodernizowana jednostka kogeneracji po raz pierwszy wytworzyła energię elektryczną.

Artykuł 6

Koszyk paliw

Jeżeli w eksploatacji danej jednostki kogeneracji wykorzystuje się więcej niż jeden rodzaj paliwa, zharmonizowane wartości referencyjne sprawności dla produkcji rozdzielonej stosuje się proporcjonalnie do średniej ważonej wkładu energii poszczególnych paliw.

Artykuł 7

Uchylenie

Decyzja 2011/877/UE traci moc.

Artykuł 8

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 12 października 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 1.

(2)  Dyrektywa 2004/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie wspierania kogeneracji w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe na rynku wewnętrznym energii oraz zmieniająca dyrektywę 92/42/EWG (Dz.U. L 52 z 21.2.2004, s. 50).

(3)  Decyzja wykonawcza Komisji 2011/877/UE z dnia 19 grudnia 2011 r. ustanawiająca zharmonizowane wartości referencyjne sprawności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej i ciepła w zastosowaniu dyrektywy 2004/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylająca decyzję Komisji 2007/74/WE (Dz.U. L 343 z 23.12.2011, s. 91).


ZAŁĄCZNIK I

Zharmonizowane wartości referencyjne sprawności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej

(o których mowa w art. 1)

Poniższa tabela zawiera zharmonizowane wartości referencyjne sprawności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej oparte na wartości opałowej netto i standardowych warunkach atmosferycznych ISO (temperatura otoczenia 15 °C, ciśnienie 1,013 bara, wilgotność względna 60 %).

Kategoria

Typ paliwa

Rok zbudowania

Przed 2012

2012–2015

Od 2016

Paliwa stałe

S1

Węgiel kamienny, w tym antracyt, węgiel bitumiczny, węgiel subbitumiczny, koks, półkoks, koks PET

44,2

44,2

44,2

S2

Węgiel brunatny, brykiety z węgla brunatnego, olej łupkowy

41,8

41,8

41,8

S3

Torf, brykiety z torfu

39,0

39,0

39,0

S4

Sucha biomasa, w tym biomasa drzewna i inne rodzaje biomasy stałej, w tym granulat drzewny i brykiety drzewne, suszone wióry drewniane, czyste i suche odpady drzewne, łupiny orzechów oraz pestki oliwek i inne pestki

33,0

33,0

37,0

S5

Inna biomasa stała, w tym wszystkie rodzaje biomasy drzewnej nieujęte w kategorii S4 oraz ług czarny i melasa

25,0

25,0

30,0

S6

Odpady komunalne i przemysłowe (nieodnawialne) i odpady odnawialne/ulegające biodegradacji

25,0

25,0

25,0

Paliwa ciekłe

L7

Ciężki olej opałowy, olej napędowy, inne produkty naftowe

44,2

44,2

44,2

L8

Biopaliwa ciekłe, w tym biometanol, bioetanol, biobutanol, biodiesel i inne biopaliwa ciekłe

44,2

44,2

44,2

L9

Odpady płynne, w tym odpady ulegające biodegradacji i odpady nieodnawialne (w tym łój, tłuszcz i młóto)

25,0

25,0

29,0

Paliwa gazowe

G10

Gaz ziemny, LPG, LNG i biometan

52,5

52,5

53,0

G11

Gazy rafineryjne, wodór i gaz syntezowy

44,2

44,2

44,2

G12

Biogaz uzyskany w wyniku fermentacji beztlenowej, fermentacji odpadów na składowiskach i oczyszczania ścieków

42,0

42,0

42,0

G13

Gaz koksowniczy, gaz wielkopiecowy, gaz kopalniany i inne gazy odzyskiwane (z wyjątkiem gazu rafineryjnego)

35,0

35,0

35,0

Inne

O14

Ciepło odpadowe (w tym gazy spalinowe z procesów o wysokiej temperaturze, produkt egzotermicznych reakcji chemicznych)

 

 

30,0

O15

Paliwa jądrowe

 

 

33,0

O16

Energia słoneczna termiczna

 

 

30,0

O17

Energia geotermalna

 

 

19,5

O18

Paliwa inne niż wymienione powyżej

 

 

30,0


ZAŁĄCZNIK II

Zharmonizowane wartości referencyjne sprawności dla rozdzielonej produkcji ciepła

(o których mowa w art. 1)

Poniższa tabela zawiera zharmonizowane wartości referencyjne sprawności dla rozdzielonej produkcji ciepła oparte na wartości opałowej netto i standardowych warunkach atmosferycznych ISO (temperatura otoczenia 15 °C, ciśnienie 1,013 bara, wilgotność względna 60 %).

Kategoria

Typ paliwa:

Rok zbudowania

Przed 2016

Od 2016

Gorąca woda

Para wodna (1)

Bezpośrednie wykorzystanie ciepła spalin (2)

Gorąca woda

Para wodna (1)

Bezpośrednie wykorzystanie ciepła spalin (2)

Paliwa stałe

S1

Węgiel kamienny, w tym antracyt, węgiel bitumiczny, węgiel subbitumiczny, koks, półkoks, koks PET

88

83

80

88

83

80

S2

Węgiel brunatny, brykiety z węgla brunatnego, olej łupkowy

86

81

78

86

81

78

S3

Torf, brykiety z torfu

86

81

78

86

81

78

S4

Sucha biomasa, w tym biomasa drzewna i inne rodzaje biomasy stałej, w tym granulat drzewny i brykiety drzewne, suszone wióry drewniane, czyste i suche odpady drzewne, łupiny orzechów oraz pestki oliwek i inne pestki

86

81

78

86

81

78

S5

Inna biomasa stała, w tym wszystkie rodzaje biomasy drzewnej nieujęte w kategorii S4 oraz ług czarny i melasa

80

75

72

80

75

72

S6

Odpady komunalne i przemysłowe (nieodnawialne) i odpady odnawialne/ulegające biodegradacji

80

75

72

80

75

72

Paliwa ciekłe

L7

Ciężki olej opałowy, olej napędowy, inne produkty naftowe

89

84

81

85

80

77

L8

Biopaliwa ciekłe, w tym biometanol, bioetanol, biobutanol, biodiesel i inne biopaliwa ciekłe

89

84

81

85

80

77

L9

Odpady płynne, w tym odpady ulegające biodegradacji i odpady nieodnawialne (w tym łój, tłuszcz i młóto)

80

75

72

75

70

67

Paliwa gazowe

G10

Gaz ziemny, LPG, LNG i biometan

90

85

82

92

87

84

G11

Gazy rafineryjne, wodór i gaz syntezowy

89

84

81

90

85

82

G12

Biogaz uzyskany w wyniku fermentacji beztlenowej, fermentacji odpadów na składowiskach i oczyszczania ścieków

70

65

62

80

75

72

G13

Gaz koksowniczy, gaz wielkopiecowy, gaz kopalniany i inne gazy odzyskiwane (z wyjątkiem gazu rafineryjnego)

80

75

72

80

75

72

Inne

O14

Ciepło odpadowe (w tym gazy spalinowe z procesów o wysokiej temperaturze, produkt egzotermicznych reakcji chemicznych)

92

87

O15

Paliwa jądrowe

92

87

O16

Energia słoneczna termiczna

92

87

O17

Energia geotermalna

92

87

O18

Paliwa inne niż wymienione powyżej

92

87


(1)  Jeżeli w obliczeniach sprawności cieplnej kogeneracji w odniesieniu do instalacji na parę wodną nie został uwzględniony odzysk skroplin, wartości sprawności dla pary wodnej podane w tabeli powyżej należy zwiększyć o 5 punktów procentowych.

(2)  Wartości dla bezpośredniego wykorzystania ciepła spalin należy stosować, jeżeli temperatura wynosi 250 °C lub więcej.


ZAŁĄCZNIK III

Współczynniki korekcyjne dotyczące przeciętnych warunków klimatycznych oraz metoda ustalania stref klimatycznych na potrzeby stosowania zharmonizowanych wartości referencyjnych sprawności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej

(o których mowa w art. 2 ust. 1)

a)   Współczynniki korekcyjne dotyczące przeciętnych warunków klimatycznych

Korekta temperatury otoczenia oparta jest na różnicy między średnią roczną temperaturą w danym państwie członkowskim a standardowymi warunkami atmosferycznymi ISO (15 °C).

Korekty dokonuje się w następujący sposób:

 

0,1 punktu procentowego utraty sprawności na każdy stopień powyżej 15 °C;

 

0,1 punktu procentowego zysku sprawności na każdy stopień poniżej 15 °C.

Przykład:

Jeżeli średnia roczna temperatura w państwie członkowskim wynosi 10 °C, wartość referencyjną dla jednostki kogeneracji w tym państwie członkowskim należy zwiększyć o 0,5 punktu procentowego.

b)   Korekta temperatury otoczenia ma zastosowanie wyłącznie do paliw gazowych (G10, G11, G12, G13).

c)   Metoda ustalania stref klimatycznych:

Granice każdej strefy klimatycznej wyznaczają izotermy (w pełnych stopniach Celsjusza) średniej rocznej temperatury otoczenia, reprezentujące temperatury różniące się od siebie o co najmniej 4 °C. Różnica temperatury między średnimi rocznymi temperaturami otoczenia w sąsiednich strefach klimatycznych wynosi co najmniej 4 °C.

Przykład:

Jeśli w danym państwie członkowskim średnia roczna temperatura otoczenia w określonym miejscu wynosi 12 °C, a w innym miejscu na terytorium tego samego państwa członkowskiego 6 °C, wówczas państwo to ma możliwość wprowadzenia dwóch stref klimatycznych, oddzielonych izotermą 9 °C:

pierwszej strefy klimatycznej wyznaczonej izotermami 9 °C i 13 ·C (różnica 4 °C), ze średnią roczną temperaturą otoczenia wynoszącą 11 °C; oraz

drugiej strefy klimatycznej wyznaczonej izotermami 5 °C i 9 °C, ze średnią roczną temperaturą otoczenia wynoszącą 7 °C.


ZAŁĄCZNIK IV

Współczynniki korekcyjne związane z uniknięciem strat sieciowych, na potrzeby stosowania zharmonizowanych wartości referencyjnych sprawności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej

(o których mowa w art. 2 ust. 2)

Poziom napięcia przyłączeniowego

Współczynnik korekcyjny (poza jednostką)

Współczynnik korekcyjny (w jednostce)

≥ 345 kV

1

0,976

≥ 200 – < 345 kV

0,972

0,963

≥ 100 – < 200 kV

0,963

0,951

≥ 50 – < 100 kV

0,952

0,936

≥ 12 – < 50 kV

0,935

0,914

≥ 0,45 – < 12 kV

0,918

0,891

< 0,45 kV

0,888

0,851

Przykład:

Jednostka kogeneracji o mocy 100 kWel z silnikiem tłokowym napędzanym gazem ziemnym wytwarza energię elektryczną o napięciu 380 V. 85 % tej energii jest wykorzystywane na potrzeby własne, a 15 % jest wysyłane do sieci. Jednostkę zbudowano w 2010 r. Średnia roczna temperatura otoczenia wynosi 15 °C (korekta klimatyczna nie jest więc wymagana).

Po uwzględnieniu korekty związanej ze stratami sieciowymi otrzymana wartość referencyjna sprawności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej w przypadku tej jednostki kogeneracji (w oparciu o średnią ważoną współczynników w niniejszym załączniku) wynosi:

Ref Εη = 52,5 % × (0,851 × 85 % + 0,888 × 15 %) = 45,0 %


19.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 333/62


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2403

z dnia 15 grudnia 2015 r.

ustanawiające wspólne wytyczne dotyczące norm i technik pozbawiania broni cech użytkowych w celu zagwarantowania, że broń pozbawiona cech użytkowych trwale nie nadaje się do użytku

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (1), w szczególności akapit drugi sekcji III załącznika I do tej dyrektywy,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z art. 4 dyrektywy 91/477/EWG państwa członkowskie gwarantują, że broń palna lub część broni palnej wprowadzona do obrotu została oznaczona i zarejestrowana zgodnie ze wspomnianą dyrektywą lub że została pozbawiona cech użytkowych.

(2)

Zgodnie z załącznikiem I sekcja III akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 91/477/EWG przedmioty, które odpowiadają definicji broni palnej, nie są włączone w zakres tej definicji, jeśli spowodowano, że są trwale niezdatne do użytku poprzez pozbawienie cech użytkowych, zapewniające, iż wszystkie podstawowe elementy broni palnej nie nadają się trwale do użytku i niemożliwe jest ich usunięcie, zastąpienie lub jakakolwiek zmiana w celu przywrócenia cech użytkowych w jakikolwiek sposób.

(3)

W załączniku I sekcja III akapit drugi dyrektywy 91/477/EWG zobowiązano państwa członkowskie do zapewnienia rozwiązań mających na celu weryfikację przez właściwy organ środków pozbawiania broni palnej cech użytkowych w celu zagwarantowania, że zmiany broni palnej powodują, iż trwale nie nadaje się ona do użytku. Od państw członkowskich wymaga się ponadto, aby przewidziały wydawanie świadectwa lub protokołu zaświadczającego, że broń palna została pozbawiona cech użytkowych, lub opatrzenia w tym celu broni palnej wyraźnie widocznym oznakowaniem.

(4)

Unia jest stroną Protokołu przeciwko nielegalnemu wytwarzaniu i obrotowi bronią palną, jej częściami i komponentami oraz amunicją, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej (Protokół), zawartego na mocy decyzji Rady 2014/164/UE (2).

(5)

W art. 9 Protokołu zawarto wykaz wspólnych zasad ogólnych dotyczących pozbawiania broni palnej cech użytkowych, których strony muszą przestrzegać.

(6)

Ustanowione w niniejszym rozporządzeniu normy i techniki trwałego pozbawiania broni cech użytkowych zostały ustalone przy wykorzystaniu wiedzy specjalistycznej Stałej Międzynarodowej Komisji ds. Badania Broni Strzeleckiej (C.I.P. z fr. Commission internationale permanente). C.I.P. została utworzona w celu weryfikacji działań krajowych urzędów ds. bezpieczeństw broni palnej, w szczególności w celu zagwarantowania wprowadzenia w każdym państwie ustaw i aktów wykonawczych zapewniających skuteczne i jednolite badania broni palnej i amunicji.

(7)

W celu zapewnienia jak najwyższego poziomu bezpieczeństwa w odniesieniu do pozbawiania broni palnej cech użytkowych Komisja powinna dokonywać regularnych przeglądów i aktualizacji specyfikacji technicznych określonych w niniejszym rozporządzeniu. W tym celu Komisja powinna uwzględnić wiedzę fachową zdobytą przez państwa członkowskie przy stosowaniu wszelkich dodatkowych środków pozbawiania broni cech użytkowych.

(8)

Niniejsze rozporządzenie nie narusza przepisów art. 3 dyrektywy 91/477/EWG.

(9)

Biorąc pod uwagę zagrożenia bezpieczeństwa, broń palna pozbawiona cech użytkowych przed datą stosowania niniejszego rozporządzenia i wprowadzana do obrotu, w tym przekazywana nieodpłatnie, wymieniana lub będąca przedmiotem barteru, bądź przekazana na terytorium innego państwa członkowskiego po tej dacie powinna podlegać przepisom niniejszego rozporządzenia.

(10)

Państwa członkowskie powinny mieć możliwość wprowadzenia dodatkowych środków wykraczających poza specyfikacje techniczne określone w załączniku I w celu pozbawiania broni palnej cech użytkowych na swoim terytorium, pod warunkiem że podjęły wszystkie niezbędne środki w celu stosowania wspólnych norm i technik pozbawiania cech użytkowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

(11)

W celu umożliwienia państwom członkowskim zagwarantowania na swoim terytorium takiego samego poziomu bezpieczeństwa państwa członkowskie, które na swoim terytorium wprowadzają dodatkowe środki pozbawiania broni palnej cech użytkowych, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia powinny mieć możliwość zażądania dowodu, że broń palna pozbawiona cech użytkowych, która ma być przekazana na ich terytorium, jest zgodna z takimi dodatkowymi środkami.

(12)

Aby Komisja była w stanie uwzględniać zmiany oraz najlepsze praktyki w państwach członkowskich w zakresie pozbawiania broni palnej cech użytkowych podczas przeglądów niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie powinny powiadamiać Komisję o odpowiednich środkach, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszym rozporządzeniem, oraz o wszelkich dodatkowych środkach, które wprowadzają. W tym celu należy stosować procedury notyfikacyjne określone w dyrektywie (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady (3).

(13)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy dyrektywy 91/477/EWG,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zakres stosowania

1.   Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do broni palnej kategorii A, B, C i D, jak określono w załączniku I do dyrektywy 91/477/EWG.

2.   Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do broni palnej pozbawionej cech użytkowych przed datą jego stosowania, chyba że taka broń palna jest przekazana do innego państwa członkowskiego lub wprowadzana do obrotu.

Artykuł 2

Osoby i podmioty uprawnione do pozbawiania broni palnej cech użytkowych

Pozbawianie broni palnej cech użytkowych wykonują organy publiczne lub podmioty prywatne bądź osoby uprawnione zgodnie z przepisami krajowymi.

Artykuł 3

Weryfikacja i certyfikacja pozbawiania broni palnej cech użytkowych

1.   Państwa członkowskie wyznaczają właściwe organy do weryfikacji, że pozbawienie broni palnej cech użytkowych zostało wykonane zgodnie ze specyfikacjami technicznymi określonymi w załączniku I („podmiot weryfikujący”).

2.   Podmiot weryfikujący jest również upoważniony do pozbawiania broni palnej cech użytkowych; państwa członkowskie zapewniają jasny podział tych zadań i osób ich wykonujących w ramach takiego podmiotu.

3.   Komisja publikuje na swojej stronie internetowej wykaz podmiotów weryfikujących wyznaczonych przez państwa członkowskie, w tym szczegółowe informacje dotyczące podmiotu weryfikującego i jego symbol, jak również informacje kontaktowe.

4.   W przypadku gdy pozbawienie broni palnej cech użytkowych zostało wykonane zgodnie ze specyfikacjami technicznymi określonymi w załączniku I, podmiot weryfikujący wydaje właścicielowi broni palnej świadectwo pozbawienia cech użytkowych zgodnie z wzorem określonym w załączniku III. Wszystkie informacje na świadectwie pozbawienia cech użytkowych podaje się w języku danego państwa członkowskiego, w którym zostało wydane świadectwo pozbawienia cech użytkowych, i w języku angielskim.

5.   Właściciel broni palnej pozbawionej cech użytkowych musi być przez cały czas w posiadaniu świadectwa pozbawienia cech użytkowych. Jeżeli pozbawiona cech użytkowych broń palna jest wprowadzana do obrotu, musi być opatrzona świadectwem pozbawienia cech użytkowych.

6.   Państwa członkowskie gwarantują, że prowadzony jest rejestr świadectw wydanych dla broni palnej pozbawionej cech użytkowych, zawierający datę pozbawienia cech użytkowych oraz numer świadectwa, przez okres co najmniej 20 lat.

Artykuł 4

Wnioski o pomoc

Każde państwo członkowskie może zwrócić się z wnioskiem o pomoc do podmiotów upoważnionych do pozbawiania broni palnej cech użytkowych lub wyznaczonych przez inne państwo członkowskie jako podmioty weryfikujące w celu, odpowiednio, wykonania pozbawienia cech użytkowych lub jego weryfikacji. W razie przyjęcia wniosku, jeżeli taki wniosek dotyczy weryfikacji pozbawienia broni palnej cech użytkowych, podmiot weryfikujący, który udziela pomocy, musi wydać świadectwo pozbawienia cech użytkowych zgodnie z art. 3 ust. 4.

Artykuł 5

Znakowanie broni palnej pozbawionej cech użytkowych

Pozbawiona cech użytkowych broń palna musi być opatrzona niepowtarzalnym oznakowaniem zgodnie z wzorem określonym w załączniku II, aby wskazać, że została ona pozbawiona cech użytkowych zgodnie ze specyfikacjami technicznymi określonymi w załączniku I. Oznakowanie jest mocowane przez podmiot weryfikujący na wszystkich częściach modyfikowanych na potrzeby pozbawienia broni palnej cech użytkowych i musi spełniać następujące kryteria:

a)

jest wyraźnie widoczne i nieusuwalne;

b)

zawiera informacje na temat państwa członkowskiego, w którym dokonano pozbawienia cech użytkowych, i podmiotu weryfikującego, który wydał świadectwo pozbawienia cech użytkowych;

c)

zachowano oryginalne numery seryjne broni palnej.

Artykuł 6

Dodatkowe środki dotyczące pozbawiania broni palnej cech użytkowych

1.   Państwa członkowskie mogą na swoim terytorium wprowadzić dodatkowe środki w celu pozbawienia broni palnej cech użytkowych, wykraczające poza specyfikacje techniczne ustanowione w załączniku I.

2.   Komisja regularnie analizuje wraz z Komitetem ustanowionym na mocy dyrektywy 91/477/EWG wszelkie dodatkowe środki podjęte przez państwa członkowskie i rozważa zmianę w odpowiednim czasie specyfikacji technicznych określonych w załączniku I.

Artykuł 7

Transfer broni palnej pozbawionej cech użytkowych w Unii

1.   Pozbawiona cech użytkowych broń palna może być przekazana do innego państwa członkowskiego, jedynie pod warunkiem że jest opatrzona niepowtarzalnym oznakowaniem i posiada świadectwo pozbawienia cech użytkowych zgodne z niniejszym rozporządzeniem.

2.   Państwa członkowskie uznają świadectwa pozbawienia cech użytkowych wydane przez inne państwo członkowskie, jeżeli przedmiotowe świadectwo spełnia wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu. Państwa członkowskie, które wprowadziły dodatkowe środki zgodnie z art. 6, mogą jednakże zażądać dowodu na to, że pozbawiona cech użytkowych broń palna, która ma być przekazana na ich terytorium, jest zgodna z takimi dodatkowymi środkami.

Artykuł 8

Wymogi dotyczące powiadamiania

Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich środkach, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszym rozporządzeniem, jak również o każdym dodatkowym środku wprowadzonym zgodnie z art. 6. W tym celu państwa członkowskie stosują procedury notyfikacyjne określone w dyrektywie (UE) 2015/1535.

Artykuł 9

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 8 kwietnia 2016 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 15 grudnia 2015 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącego,

Elżbieta BIEŃKOWSKA

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 256 z 13.9.1991, s. 51.

(2)  Decyzja Rady 2014/164/UE z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu przeciwko nielegalnemu wytwarzaniu i obrotowi bronią palną, jej częściami i komponentami oraz amunicją, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej (Dz.U. L 89 z 25.3.2014, s. 7).

(3)  Dyrektywa (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 241 z 17.9.2015, s. 1).


ZAŁĄCZNIK I

Specyfikacje techniczne dotyczące pozbawiania broni palnej cech użytkowych

I.

Czynności pozbawiania cech użytkowych wykonywane w celu spowodowania, aby broń palna trwale nie nadawała się do użytku, zostały określone na podstawie trzech tabel:

w tabeli I wymieniono różne rodzaje broni palnej,

w tabeli II opisano działania wykonywane w celu spowodowania, aby każda istotna część broni palnej trwale nie nadawała się do użytku,

w tabeli III określono, które działania w zakresie pozbawiania cech użytkowych są wymagane w przypadku różnych rodzajów broni palnej.

II.

W celu uwzględnienia postępu technicznego w dziedzinie broni palnej i działań w zakresie pozbawiania cech użytkowych osiąganego z biegiem czasu niniejsze specyfikacje techniczne będą poddawane przeglądom i aktualizowane przynajmniej co 2 lata.

III.

W celu zapewnienia prawidłowego i jednolitego stosowania działań w zakresie pozbawiania broni palnej cech użytkowych Komisja opracuje definicje we współpracy z państwami członkowskimi.

TABELA I: Wykaz typów broni palnej

RODZAJE BRONI PALNEJ

1.

Pistolety (jednostrzałowe, półautomatyczne)

2.

Rewolwery (w tym rewolwery z bębnem ładowanym odprzodowo)

3.

Broń palna długa jednostrzałowa (nie łamana)

4.

Broń palna łamana (np. gładkolufowa, gwintowana, kombinowana, z zamkiem blokowym przesuwnym/wahliwym, krótka i długa)

5.

Broń palna długa powtarzalna (gładkolufowa, gwintowana)

6.

Broń palna długa półautomatyczna (gładkolufowa, gwintowana)

7.

(W pełni) automatyczna broń palna: np. wybrane karabiny szturmowe, pistolety maszynowe, pistolety (w pełni) automatyczne

8.

Broń palna odprzodowa


TABELA II: Szczególne działania dla każdej części

CZĘŚĆ

PROCES

1.

LUFA

1.1.

Jeżeli lufa jest przymocowana do szkieletu (1), przytwierdzić lufę do korpusu kołkiem z utwardzanej stali (średnica > 50 % komory nabojowej, minimalnie 4,5 mm) przechodzącym przez komorę nabojową i szkielet. Kołek musi być przyspawany (2).

1.2.

Jeżeli lufa jest nieprzymocowana, należy wyciąć szczelinę na całej długości ściany komory nabojowej (szerokość >

Formula

kalibru, maksymalnie 8 mm) i solidnie przyspawać do lufy kołek zaślepiający lub pręt, poczynając od początku komory nabojowej (l ≥ 2/3 długości lufy).

1.3.

W pierwszej jednej trzeciej lufy od komory nabojowej należy wywiercić otwory (muszą mieć wielkość co najmniej 2/3 średnicy, przewodu w przypadku broni gładkolufowej oraz całej średnicy w przypadku wszystkich pozostałych rodzajów broni; położone jeden za drugim, 3 otwory w przypadku broni krótkiej, 6 otworów w przypadku broni długiej) lub wyciąć za komorą nabojową szczelinę w kształcie litery V (kąt 60 ± 5°) otwierającą miejscowo lufę, bądź wyciąć za komorą nabojową wzdłużną szczelinę (szerokość 8–10 mm ± 0,5 mm, długość ≥ 52 mm) w tym samym miejscu co otwory lub wyciąć szczelinę wzdłużną (szerokość 4–6 mm ± 0,5 mm od komory nabojowej do wylotu lufy, z wyjątkiem 5 mm od wylotu lufy.

1.4.

W przypadku luf z wślizgiem nabojowym należy usunąć wślizg nabojowy.

1.5.

Uniemożliwić usunięcie lufy ze szkieletu, stosując kołki ze stali utwardzanej lub spawanie.

2.

TRZON ZAMKA, GŁOWICA ZAMKA

2.1.

Usunąć lub skrócić iglicę.

2.2.

Obrobić maszynowo czoło zamka pod kątem co najmniej 45 stopni na powierzchni większej niż 50 % powierzchni czółka zamka.

2.3.

Zaspawać otwór iglicy.

3.

BĘBEN

3.1.

Usunięcie wszystkich wewnętrznych ścian bębna na co najmniej 2/3 jego długości poprzez obrobienie maszynowo pierścienia > = średnicy łuski.

3.2.

W miarę możliwości stosować spawanie w celu uniemożliwienia usunięcia bębna ze szkieletu, a w przypadku gdy jest to niemożliwe, stosować odpowiednie środki uniemożliwiające takie usunięcie.

4.

ZAMEK

4.1.

Obrobić maszynowo lub usunąć ponad 50 % powierzchni czółka zamka pod kątem od 45 do 90 stopni.

4.2.

Usunąć lub skrócić iglicę.

4.3.

Obrobić maszynowo lub zaspawać otwór iglicy.

4.4.

Usunąć za pomocą obróbki maszynowej rygle w zamku.

4.5.

W stosownych przypadkach poddać obróbce skrawaniem wewnętrzną górną przednią krawędź okna wyrzutu łusek w zamku do kąta 45 stopni.

5.

SZKIELET (PISTOLETY)

5.1.

Usunąć wślizg nabojowy.

5.2.

Poddać obróbce skrawaniem co najmniej 2/3 długości prowadnic zamka po obu stronach szkieletu.

5.3.

Zaspawać wskaźnik opróżnienia magazynka.

5.4.

Uniemożliwić rozcalenie pistoletów o szkielecie wykonanym z polimerów poprzez spawanie. Zgodnie z przepisami krajowymi, procedura ta może zostać przeprowadzona po kontroli przez organ krajowy.

6.

UKŁAD AUTOMATYCZNY

6.1.

Zniszczyć tłok i układ gazowy poprzez cięcie lub spawanie.

6.2.

Wyjąć trzon zamka, zastąpić go elementem stalowym i przyspawać lub skrócić trzon zamka co najmniej o 50 %, przyspawać go i odciąć rygle od głowicy zamka.

6.3.

Zespawać ze sobą elementy mechanizmu spustowego i, jeżeli jest to możliwe, ze szkieletem. Jeżeli spawanie w obrębie szkieletu nie jest możliwe: usunąć mechanizm odpalający i odpowiednio wypełnić opróżnioną przestrzeń (np. wklejając dopasowany element wypełniający z żywicy epoksydowej).

6.4.

Uniemożliwić demontaż ręcznego systemu ryglowania ze szkieletu poprzez spawanie lub zastosować odpowiednie środki uniemożliwiające jego usunięcie. Dobrze przyspawać mechanizm zasilania broni zasilanej taśmowo.

7.

DZIAŁANIE

7.1.

Wykonać maszynowo stożkowe wgłębienie o kącie wierzchołkowym co najmniej 60 stopni w celu uzyskania średnicy podstawy co najmniej 1 cm lub równej średnicy czółka zamka.

7.2.

Usunąć iglicę, rozwiercić otwór igliczny do średnicy minimum wynoszącej 5 mm i go zaspawać.

8.

MAGAZYNEK (w stosownych przypadkach)

8.1.

W zależności od rodzaju broni przyspawać magazynek punktowo do szkieletu lub uchwytu w celu uniemożliwienia jego usunięcia.

8.2.

W przypadku braku magazynka zaspawać miejsce jego wkładania lub zamontować zamek w celu trwałego uniemożliwienia jego włożenia.

8.3.

Przeprowadzić kołek z utwardzonej stali przez magazynek, komorę nabojową i szkielet. Zabezpieczyć spawaniem.

9.

ŁADOWANIE OD PRZODU

9.1.

Usunąć lub zaspawać panewkę(-i), zaspawać otwór (otwory).

10.

TŁUMIK DŹWIĘKU

10.1.

Uniemożliwić usunięcie tłumika dźwięku z lufy za pomocą kołka z utwardzanej stali lub spawu, jeżeli tłumik dźwięku stanowi część broni.

10.2.

Usunąć wszystkie części wewnętrzne i ich punkty mocowania dla tłumika, tak aby pozostała jedynie obudowa. Wywiercić otwory w odstępach 5 cm w zewnętrznej pozostającej obudowie.

Twardość wkładek

Twardość kołka/kołka zaślepiającego/pręta = 58 – 0: + 6 HRC

Stal nierdzewna typu ER 316 L do spawania metodą TIG


TABELA III: Specjalne działania z podziałem na istotne części każdego typu broni palnej

TYP

1

2

3

4

5

6

7

8

PROCES

Pistolety (z wyjątkiem automatycznych)

Rewolwery;

Broń palna długa jednostrzałowa (nie łamana)

Broń łamana (gładkolufowa, gwintowana, kombinowana),

Broń palna długa powtarzalna (gładkolufowa, gwintowana)

Broń palna długa półautomatyczna (gładkolufowa, gwintowana)

Automatyczna broń palna: karabiny szturmowe, pistolety maszynowe

Broń palna odprzodowa

1.1

 

 

X

 

X

X

X

 

1.2 i 1.3

X

X

X

X

X

X

X

X

1.4

X

 

 

 

 

X

X

 

1.5

 

X

 

 

 

 

 

 

2.1

 

 

X

 

X

X

X

 

2.2

 

 

X

 

X

X

X

 

2.3

 

 

X

 

X

X

X

 

3.1

 

X

 

 

 

 

 

 

3.2

 

X

 

 

 

 

 

 

4.1

X

 

 

 

 

 

X (w przypadku pistoletów automatycznych)

 

4.2

X

 

 

 

 

 

X (w przypadku pistoletów automatycznych)

 

4.3

X

 

 

 

 

 

X (w przypadku pistoletów automatycznych)

 

4.4

X

 

 

 

 

 

X (w przypadku pistoletów automatycznych)

 

4.5

X

 

 

 

 

X

X (w przypadku pistoletów automatycznych)

 

5.1

X

 

 

 

 

 

X (w przypadku pistoletów automatycznych)

 

5.2

X

 

 

 

 

 

X (w przypadku pistoletów automatycznych)

 

5.3

X

 

 

 

 

 

X (w przypadku pistoletów automatycznych)

 

5.4

X (szkielet polimerowy)

 

 

 

 

 

X (w przypadku pistoletów automatycznych)

 

6.1

 

 

 

 

 

X

X

 

6.2

 

 

 

 

 

X

X

 

6.3

 

 

 

 

 

 

X

 

6.4

 

 

 

 

 

 

X

 

7.1

 

 

 

X

 

 

 

 

7.2

 

X

 

X

 

 

 

 

8.1 lub 8.2

X

 

 

 

X

X

X

 

8.3

 

 

 

 

X (magazynek rurowy)

X (magazynek rurowy)

 

 

9.1

 

X

 

 

 

 

 

X

10.1

X

 

X

 

X

X

X

 

10.2

X

 

X

X

X

X

X

 


(1)  Lufa przymocowana do szkieletu za pomocą śrub lub zacisków bądź w inny sposób.

(2)  Połączenie spawane jest metodą wytwarzania lub kształtowania, w którym łączy się materiały, zwykle metale lub tworzywa termoplastyczne, poprzez ich stopienie.


ZAŁĄCZNIK II

Wzór oznakowania broni palnej pozbawionej cech użytkowych

Image

1)

Znak pozbawienia cech użytkowych

2)

Państwo, w którym nastąpiło pozbawienie cech użytkowych

3)

Symbol podmiotu poświadczającego pozbawienie broni palnej cech użytkowych

4)

Rok, w którym nastąpiło pozbawienie cech użytkowych

Pełny znak umieszcza się jedynie na szkielecie broni palnej, natomiast znak pozbawienia cech użytkowych (1) i państwo, w którym nastąpiło pozbawienie cech użytkowych (2), umieszcza się na wszystkich pozostałych istotnych częściach.


ZAŁĄCZNIK III

Image


19.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 333/73


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2404

z dnia 16 grudnia 2015 r.

wprowadzające odliczenia od kwot połowowych w roku 2015 dla niektórych stad z powodu przełowienia innych stad w poprzednich latach i zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1801

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (1), w szczególności jego art. 105 ust. 1, 2, 3 i 5,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Kwoty połowowe na 2014 r. określono w:

rozporządzeniu Rady (UE) nr 1262/2012 (2),

rozporządzeniu Rady (UE) nr 1180/2013 (3),

rozporządzeniu Rady (UE) nr 24/2014 (4), oraz

rozporządzeniu Rady (UE) nr 43/2014 (5).

(2)

Kwoty połowowe na 2015 r. określono w:

rozporządzeniu Rady (UE) nr 1221/2014 (6),

rozporządzeniu Rady (UE) nr 1367/2014 (7),

rozporządzeniu Rady (UE) 2015/104 (8), oraz

rozporządzeniu Rady (UE) 2015/106 (9).

(3)

Zgodnie z art. 105 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 Komisja dokonuje odliczeń od przyszłych kwot połowowych danego państwa członkowskiego, gdy ustali, że to państwo członkowskie przekroczyło kwoty połowowe, które zostały mu przyznane.

(4)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/1801 (10) ustanowiono odliczenia od kwot połowowych w roku 2015 dla niektórych stad z powodu przełowienia tych stad w poprzednich latach.

(5)

Jednak w przypadku niektórych państw członkowskich nie można było wprowadzić odliczeń od kwot przyznanych na mocy rozporządzenia (UE) 2015/1801 w odniesieniu do przełowionych stad, ponieważ państwa te nie dysponowały takimi kwotami w 2015 r.

(6)

W niektórych przypadkach wymiany uprawnień do połowów przeprowadzone zgodnie z art. 16 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 (11) umożliwiły częściowe odliczenia. Pozostałych odliczeń należy dokonać w odniesieniu do innych stad zgodnie z art. 105 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009.

(7)

Artykuł 105 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 stanowi, że jeżeli dokonanie odliczeń od kwoty dla danego stada w roku następującym po roku, w którym doszło do przełowienia, nie jest możliwe, ponieważ danemu państwu członkowskiemu nie przyznano stosownej kwoty, odliczenie zostanie dokonane w odniesieniu do innych stad w tym samym obszarze geograficznym lub o tej samej wartości handlowej. Zgodnie z komunikatem Komisji 2012/C-72/07 (12) najlepiej, by odliczenia takie były dokonywane w odniesieniu do stad poławianych przez tę samą flotę, która dokonała przełowienia, z uwzględnieniem potrzeby unikania odrzutów w połowach wielogatunkowych.

(8)

Zasięgnięto opinii zainteresowanych państw członkowskich w kwestii proponowanych odliczeń od kwot przyznanych w odniesieniu do stad innych niż przełowione.

(9)

Na wniosek Portugalii należy wykorzystać karmazyny w norweskich wodach obszarów I i II (RED/1N2AB.) jako stado alternatywne do celów odliczenia z tytułu przełowienia wynoszącego odpowiednio 371 766 kg dla plamiaka i 178 850 kg dla czarniaka w wodach Norwegii obszarów I i II (HAD/1N2AB. i POK/1N2AB.) w poprzednich latach. Zważywszy, że portugalska kwota karmazyna na 2015 r. w norweskich wodach obszarów I i II wynosi 405 000 kg i nie pokryje odliczeń, jakich należy dokonać z uwagi na oba przełowione stada, kwotę tą należy w pełni wykorzystać, a pozostałą ilość wynoszącą 145 616 kilogramów należy odliczyć w następnym roku lub następnych latach z powodu przełowienia czarniaka w tym samym obszarze (POK/1N2AB.) do momentu całkowitego odliczenia przełowionej kwoty.

(10)

Ponadto niektóre odliczenia przewidziane w rozporządzeniu (UE) 2015/1801 wydają się niewystarczające. Konieczne odliczenia okazały się większe niż dostosowana kwota dostępna w 2015 r. i w konsekwencji nie mogą być w całości uwzględnione w tej kwocie. Zgodnie z komunikatem Komisji 2012/C-72/07 pozostała część powinna zostać odliczona od kwot przydzielonych na kolejne lata.

(11)

Zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji 2015/1170 (13) ilość 3 369 kg, odpowiadająca 10 % dostosowanej kwoty Hiszpanii z 2014 r. na połów homarca w obszarach IX i X i w wodach Unii obszaru CECAF 34.1.1 (NEP/9/3411), nie jest już dostępna w Hiszpanii w wyniku transferu kwot. W konsekwencji dostępną ilość wynoszącą 9 287 kg, którą należy odjąć od pozostającej do odliczenia ilości 19 000 kg należnej za przełowienie tego stada należy zmniejszyć do 5 918 kg, a dalsze odliczenie wynoszące 3 369 kg powinno być zastosowane niezwłocznie.

(12)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1801.

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Kwoty połowowe na rok 2015, o których mowa w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, zmniejsza się poprzez zastosowanie odliczeń w odniesieniu do innych stad, określonych w tym załączniku.

Artykuł 2

Załącznik do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/1801 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 16 grudnia 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1262/2012 z dnia 20 grudnia 2012 r. ustalające na lata 2013 i 2014 uprawnienia do połowów dla unijnych statków rybackich dotyczące niektórych stad ryb głębinowych (Dz.U. L 356 z 22.12.2012, s. 22).

(3)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1180/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. w sprawie ustalenia uprawnień do połowów na rok 2014 w odniesieniu do pewnych stad ryb i grup stad ryb na wodach Morza Bałtyckiego (Dz.U. L 313 z 22.11.2013, s. 4).

(4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 24/2014 z dnia 10 stycznia 2014 r. ustalające uprawnienia do połowów na 2014 r. dla niektórych stad ryb i grup stad ryb, stosowane na wodach Morza Czarnego (Dz.U. L 9 z 14.1.2014, s. 4).

(5)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 43/2014 z dnia 20 stycznia 2014 r. ustalające uprawnienia do połowów na 2014 rok dla pewnych stad ryb i grup stad ryb, stosowane w wodach Unii oraz – w odniesieniu do statków unijnych – w niektórych wodach nienależących do Unii (Dz.U. L 24 z 28.1.2014, s. 1).

(6)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1221/2014 z dnia 10 listopada 2014 r. ustalające uprawnienia do połowów na 2015 r. w odniesieniu do pewnych stad ryb i grup stad ryb w Morzu Bałtyckim oraz zmieniające rozporządzenia (UE) nr 43/2014 i (UE) nr 1180/2013 (Dz.U. L 330 z 15.11.2014, s. 16).

(7)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1367/2014 z dnia 15 grudnia 2014 r. ustalające na lata 2015 i 2016 uprawnienia do połowów dla unijnych statków rybackich dotyczące niektórych stad ryb głębinowych (Dz.U. L 366 z 20.12.2014, s. 1).

(8)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/104 z dnia 19 stycznia 2015 r. ustalające uprawnienia do połowów na 2015 rok dla niektórych stad ryb i grup stad ryb, stosowane w wodach Unii oraz – w odniesieniu do statków unijnych – w niektórych wodach nienależących do Unii, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 43/2014 oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 779/2014 (Dz.U. L 22 z 28.1.2015, s. 1).

(9)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/106 z dnia 19 stycznia 2015 r. ustalające uprawnienia do połowów na 2015 r. dla niektórych stad ryb i grup stad ryb, mające zastosowanie na wodach Morza Czarnego (Dz.U. L 19 z 24.1.2015, s. 8).

(10)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1801 z dnia 7 października 2015 r. wprowadzające odliczenia od kwot połowowych w roku 2015 dla niektórych stad z powodu przełowienia tych stad w poprzednich latach (Dz.U. L 263 z 8.10.2015, s. 19).

(11)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

(12)  Dz.U. C 72 z 10.3.2012, s. 27.

(13)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1170 z dnia 16 lipca 2015 r. dodające do kwot połowowych na 2015 r. określone ilości zatrzymane w roku 2014 na mocy art. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 847/96 (Dz.U. L 189 z 17.7.2015, s. 2).


ZAŁĄCZNIK I

ODLICZENIA OD KWOT W ODNIESIENIU DO STAD INNYCH NIŻ PRZEŁOWIONE

Państwo członkowskie

Kod gatunku

Kod obszaru

Nazwa gatunku

Nazwa obszaru

Wyładunki objęte uprawnieniami na 2014 r. (całkowita dostosowana ilość w kilogramach) (1)

Całkowite połowy w 2014 r. (ilość w kilogramach)

Wykorzystanie kwoty (w %)

Wielkość przełowienia w stosunku do wyładunków objętych zezwoleniami (ilość w kilogramach)

Mnożnik (2)

Mnożnik dodatkowy (3)  (4)

Pozostałe odliczenia z 2014 r. (5) (ilość w kilogramach)

Pozostała różnica (6) (ilość w kilogramach)

Odliczenia w 2015 r.(ilość w kilogramach)

Odliczenia już zastosowane w 2015 r. w odniesieniu do tego samego stada (ilość w kilogramach) (7)

Pozostała ilość, jaką należy odliczyć z alternatywnego stada (w kilogramach)

 

ES

DWS

56789-

Rekiny głębinowe

Wody UE i wody międzynarodowe obszarów V, VI, VII, VIII i IX

0

3 039

nie dotyczy

3 039

/

A

/

/

4 559

0

4 559

Odliczenia, których należy dokonać w odniesieniu do następującego stada

ES

BSF

56712-

Pałasz czarny

Wody Unii i wody międzynarodowe obszarów V, VI, VII oraz XII

/

/

/

/

/

/

/

/

/

/

4 559

 

ES

GHL

1N2AB.

Halibut niebieski

Wody Norwegii obszarów I oraz II

0

22 685

nie dotyczy

22 685

/

/

/

/

22 685

0

22 685

Odliczenia, których należy dokonać w odniesieniu do następującego stada

ES

RED

1N2AB.

Karmazyny

Wody Norwegii obszarów I oraz II

/

/

/

/

/

/

/

/

/

/

22 685

 

ES

HAD

5BC6 A.

Plamiak

Wody Unii i wody międzynarodowe obszarów Vb oraz VIa

2 840

18 933

666,65 %

16 093

/

A

12 540

/

36 680

2 564

34 116

Odliczenia, których należy dokonać w odniesieniu do następującego stada

ES

LIN

6X14.

Molwa

Wody UE i wody międzynarodowe obszarów VI, VII, VIII, IX, X, XII i XIV

/

/

/

/

/

/

/

/

/

/

34 116

 

ES

HAD

7X7A34

Plamiak

Obszary VIIb-k, VIII, IX oraz X; Wody Unii obszaru CECAF 34.1.1.

0

3 075

nie dotyczy

3 075

/

A

/

/

4 613

0

4 613

Odliczenia, których należy dokonać w odniesieniu do następującego stada

ES

GAG

08

Witlinek

Obszar VIII

/

/

/

/

/

/

/

/

/

/

4 613

 

ES

OTH

1N2AB.

Inne gatunki

Wody Norwegii obszarów I oraz II

0

26 744

nie dotyczy

26 744

/

/

/

/

26 744

4 281

22 463

Odliczenia, których należy dokonać w odniesieniu do następującego stada

ES

RED

1N2AB

Karmazyny

Wody Norwegii obszarów I oraz II

/

/

/

/

/

/

/

/

/

/

22 463

 

ES

POK

56-14

Czarniak

Obszar VI; Wody Unii i wody międzynarodowe obszarów Vb, XII oraz XIV

4 810

8 703

180,94 %

3 893

/

/

/

/

3 893

0

3 893

Odliczenia, których należy dokonać w odniesieniu do następującego stada

ES

BLI

5B67-

Molwa niebieska

Wody UE i wody międzynarodowe obszarów Vb, VI i VII

/

/

/

/

/

/

/

/

/

/

3 893

 

NL

HKE

3 A/BCD

Morszczuk europejski

Obszar IIIa; Wody Unii podrejonów 22-32

0

1 655

nie dotyczy

1 655

/

C

/

/

2 482

0

2 482

Odliczenia, których należy dokonać w odniesieniu do następującego stada

NL

PLE

2A3AX4

Gładzica

IV; Wody Unii obszaru IIa; Część obszaru IIIa poza cieśninami Skagerrak i Kattegat

/

/

/

/

/

/

/

/

/

/

2 482

 

NL

RED

1N2AB.

Karmazyny

Wody Norwegii obszarów I oraz II

0

2 798

nie dotyczy

2 798

/

/

/

/

2 798

0

2 798

Odliczenia, których należy dokonać w odniesieniu do następującego stada

NL

WHB

1X14

Błękitek

Wody Unii i wody międzynarodowe obszarów I, II, III, IV, V, VI, VII, VIIIa, VIIIb, VIIId, VIIIe, XII i XIV

/

/

/

/

/

/

/

/

/

/

2 798

 

PT

HAD

1N2AB

Plamiak

Wody Norwegii obszarów I oraz II

0

26 816

nie dotyczy

26 816

/

/

/

344 950

371 766

0

371 766

Odliczenia, których należy dokonać w odniesieniu do następującego stada

PT

RED

1N2AB

Karmazyny

Wody Norwegii obszarów I oraz II

/

/

/

/

/

/

/

/

/

/

371 766

 

PT

POK

1N2AB.

Czarniak

Wody Norwegii obszarów I oraz II

18 000

11 850

65,83 %

– 6 150

/

/

/

185 000

178 850

0

178 850

Odliczenia, których należy dokonać w odniesieniu do następującego stada

PT

RED

1N2AB

Karmazyny

Wody Norwegii obszarów I oraz II

/

/

/

/

/

/

/

/

/

/

33 234 (8)

 

UK

DGS

15X14

Koleń

Wody Unii i wody międzynarodowe obszarów I, V, VI, VII, VIII, XII i XIV

0

1 027

nie dotyczy

1 027

/

A

/

/

1 541

0

1 541

Odliczenia, których należy dokonać w odniesieniu do następującego stada

UK

POK

7/3411

Czarniak

obszary VII, VIII, IX i X; Wody Unii obszaru CECAF 34.1.1.

/

/

/

/

/

/

/

/

/

/

1 541

 

UK

NOS

2A3A4.

Okowiel

Obszar IIIa; Wody Unii obszarów IIa i IV;

0

14 000

nie dotyczy

14 000

/

/

/

/

14 000

0

14 000

Odliczenia, których należy dokonać w odniesieniu do następującego stada

UK

SPR

2AC4-C

Szprot i powiązane przyłowy

Wody Unii obszarów IIa i IV;

/

/

/

/

/

/

/

/

/

/

14 000

 

UK

WHB

24-N

Błękitek

Wody Norwegii obszarów II i IV

0

22 204

nie dotyczy

22 204

/

/

/

/

22 204

0

22 204

Odliczenia, których należy dokonać w odniesieniu do następującego stada

UK

WHB

2A4AXF

Błękitek

Wody Wysp Owczych

/

/

/

/

/

/

/

/

/

/

22 204


(1)  Kwoty dostępne dla państwa członkowskiego na mocy odpowiednich rozporządzeń w sprawie uprawnień do połowów po uwzględnieniu wymian tych uprawnień zgodnie z art. 16 ust. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22), transferów kwot zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 847/96 (Dz.U. L 115 z 9.5.1996, s. 3) lub zmian przydziałów bądź odliczeń zgodnie z art. 37 i 105 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009.

(2)  Zgodnie z art. 105 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009. Odliczenie równe przełowieniu * 1,00 stosuje się we wszystkich przypadkach przełowienia równego lub mniejszego niż 100 ton.

(3)  Zgodnie z art. 105 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009.

(4)  Litera „A” oznacza, że z powodu ciągłego przeławiania w latach 2012, 2013 i 2014 zastosowano mnożnik dodatkowy wynoszący 1,5. Litera „C” oznacza, że zastosowano mnożnik dodatkowy wynoszący 1,5, ponieważ stado jest objęte planem wieloletnim.

(5)  Pozostałe ilości, które nie mogły zostać odliczone w roku 2014 zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 871/2014, ponieważ nie było odpowiedniej kwoty lub kwota ta była niewystarczająca.

(6)  Pozostałe ilości odnoszące się do przełowienia w latach poprzedzających wejście w życie rozporządzenia (WE) nr 1224/2009, które nie mogą być odjęte od innego stada.

(7)  Ilość, która może zostać odliczona od tego samego stada dzięki wymianie uprawnień połowowych zawartej zgodnie z art. 16 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.

(8)  Na wniosek portugalskiego organu Direção de services de Recursos naturais i biorąc pod uwagę fakt, że dostępna kwota jest ograniczona, odliczenie zostanie dokonane w roku 2015 w odniesieniu do kwoty RED/1N2AB., która zostanie w ten sposób w pełni wykorzystana, a pozostała ilość wynosząca 145 616 kilogramów zostanie odliczona w następnym roku (następnych latach) do momentu całkowitego wyrównania kwoty przełowienia.


ZAŁĄCZNIK II

„ZAŁĄCZNIK

ODLICZENIA OD KWOT W ODNIESIENIU DO STAD PRZEŁOWIONYCH

Państwo członkowskie

Kod gatunku

Kod obszaru

Nazwa gatunku

Nazwa obszaru

Początkowa kwota na 2014 r. (w kilogramach)

Wyładunki objęte uprawnieniami na 2014 r. (całkowita dostosowana ilość w kilogramach) (1)

Całkowite połowy w 2014 r. (ilość w kilogramach)

Wykorzystanie kwoty w stosunku do wyładunków objętych uprawnieniami

Wielkość przełowienia w stosunku do wyładunków objętych uprawnieniami (ilość w kilogramach)

Mnożnik (2)

Mnożnik dodatkowy (3)  (4)

Pozostałe odliczenia z 2014 r. (5) (ilość w kilogramach)

Pozostała różnica (6) (ilość w kilogramach)

Odliczenia, które należy zastosować w 2015 r. (ilość w kilogramach) (7)

Odliczenia już zastosowane w 2015 r.

(ilość w kilogramach) (8)

Należy odjąć w 2016 r. i kolejnym roku (kolejnych latach) (ilość w kilogramach)

BE

PLE

7HJK.

Gładzica

obszary VIIh, VIIj i VIIk

8 000

1 120

3 701

330,45 %

2 581

/

/

/

/

2 581

2 581

/

BE

SOL

8AB.

Sola

VIIIa i VIIIb

47 000

327 900

328 823

100,28 %

923

/

C

/

/

1 385

1 385

/

BE

SRX

07D.

Rajokształtne

Wody Unii obszaru VIId

72 000

60 000

69 586

115,98 %

9 586

/

/

/

/

9 586

8 489

1 097

BE

SRX

67AKXD

Rajokształtne

Wody Unii obszarów VIa, VIb, VIIa-c oraz VIIe-k

725 000

765 000

770 738

100,75 %

5 738

/

/

/

/

5 738

5 738

/

DK

COD

03AN.

Dorsz

Cieśnina Skagerrak

3 177 000

3 299 380

3 408 570

103,31 %

109 190

/

C

/

/

163 785

163 785

/

DK

HER

03 A.

Śledź atlantycki

Obszar IIIa

19 357 000

15 529 000

15 641 340

100,72 %

112 340

/

/

/

/

112 340

112 340

/

DK

HER

2A47DX

Śledź atlantycki

Obszary IV, VIId i wody Unii obszaru IIa

12 526 000

12 959 000

13 430 160

103,64 %

471 160

/

/

/

/

471 160

471 160

/

DK

HER

4AB.

Śledź atlantycki

Wody UE i wody Norwegii obszaru IV na północ od 53° 30′N

80 026 000

99 702 000

99 711 800

100,10 %

9 800

/

/

/

/

9 800

9 800

/

DK

PRA

03 A.

Krewetka północna

Obszar IIIa

2 308 000

2 308 000

2 317 330

100,40 %

9 330

/

/

/

/

9 330

9 330

/

DK

SAN

234_2

Dobijaki

Wody Unii obszaru 2 zarządzania dobijakami

4 717 000

4 868 000

8 381 430

172,17 %

3 513 430

2

/

/

/

7 026 860

7 026 860

/

DK

SPR

2AC4-C

Szprot i powiązane przyłowy

Wody Unii obszarów IIa i IV;

122 383 000

126 007 000

127 165 410

100,92 %

1 158 410

/

/

/

/

1 158 410

1 158 410

/

ES

ALF

3X14-

Beryks

Wody UE i wody międzynarodowe obszarów III, IV, V, VI, VII, VIII, IX, X, XII i XIV

67 000

67 000

79 683

118,93 %

12 683

/

A

3 000

/

22 025

5 866

16 159

ES

BSF

56712-

Pałasz czarny

Wody UE i wody międzynarodowe obszarów V, VI, VII i XII

226 000

312 500

327 697

104,86 %

15 197

/

A

/

/

22 796

22 796

/

ES

BSF

8910-

Pałasz czarny

Wody UE i wody międzynarodowe obszarów VIII, IX i X

12 000

6 130

15 769

257,24 %

9 639

/

A

27 130

/

41 589

11 950

29 639

ES

COD

ATLANT

Marlin błękitny

Ocean Atlantycki

27 200

27 200

124 452

457,54 %

97 252

/

A

27 000

/

172 878

0

172 878

ES

DWS

56789-

Rekiny głębinowe

Wody UE i wody międzynarodowe obszarów V, VI, VII, VIII i IX

0

0

3 039

nie dotyczy

3 039

/

A

/

/

4 559

4 559

/

ES

GFB

567-

Widlak biały

Wody UE i wody międzynarodowe obszarów V, VI oraz VII

588 000

828 030

842 467

101,74 %

14 437

/

/

/

/

14 437

14 437

/

ES

GFB

89-

Widlak biały

Wody UE i wody międzynarodowe obszarów VIII i IX

242 000

216 750

237 282

109,47 %

20 532

/

A

17 750

/

48 548

48 548

/

ES

GHL

1N2AB.

Halibut niebieski

Wody Norwegii obszarów I oraz II

/

0

22 685

nie dotyczy

22 685

/

/

/

/

22 685

22 685

/

ES

HAD

5BC6 A.

Plamiak

Wody Unii i wody międzynarodowe obszarów Vb oraz VIa

/

2 840

18 933

666, 65 %

16 093

/

A

12 540

/

36 680

36 680

/

ES

HAD

7X7A34

Plamiak

Obszary VIIb-k, VIII, IX oraz X; Wody Unii obszaru CECAF 34.1.1.

/

0

3 075

nie dotyczy

3 075

/

A

/

/

4 613

4 613

/

ES

NOR

9/3411

Homarzec

Obszar IX i X; Wody Unii obszaru CECAF 34.1.1.

55 000

33 690

24 403

72,43 %

– 5 918 (9)

/

/

19 000 (10)

/

13 082

13 082 (11)

/

ES

OTH

1N2AB.

Inne gatunki

Wody Norwegii obszarów I oraz II

/

0

26 744

nie dotyczy

26 744

/

/

/

/

26 744

26 744

/

ES

POK

56-14

Czarniak

Obszar VI; Wody Unii i wody międzynarodowe obszarów Vb, XII oraz XIV

/

4 810

8 703

180,94 %

3 893

/

/

/

/

3 893

3 893

/

ES

RNG

5B67-

Buławik czarny

Wody UE i wody międzynarodowe obszarów Vb, VI i VII

70 000

111 160

125 401

112,81 %

14 241

/

/

/

/

14 241

14 241

/

ES

SBR

678-

Morlesz bogar

Wody UE i wody międzynarodowe obszarów VI, VII i VIII

143 000

133 060

136 418

102,52 %

3 358

/

/

/

/

3 358

3 358

/

ES

SOL

8AB.

Sola

VIIIa i VIIIb

9 000

8 100

9 894

122,15 %

1 794

/

A+C

2 100

/

4 791

2 032

2 759

ES

SRX

89-C.

Rajokształtne

Wody Unii obszarów VIII i IX

1 057 000

857 000

1 089 241

127,10 %

232 241

1,4

/

/

/

325 137

206 515

118 622

ES

USK

567EI.

Brosma

Wody Unii i wody międzynarodowe obszarów V, VI oraz VII

26 000

15 770

15 762

99,95 %

– 8

/

/

58 770

/

58 762

0

58 762

ES

LEM

ATLANT

Marlin biały

Ocean Atlantycki

30 500

25 670

98 039

381,92 %

72 369

/

/

170

/

72 539

0

72 539

FR

SRX

07D.

Rajokształtne

Wody Unii obszaru VIId

602 000

627 000

698 414

111,39 %

71 414

/

/

/

/

71 414

71 414

/

FR

SRX

2AC4-C

Rajokształtne

Wody Unii obszarów IIa i IV;

33 000

36 000

48 212

133,92 %

12 212

/

/

/

/

12 212

12 212

/

IE

PLE

7HJK.

Gładzica

obszary VIIh, VIIj i VIIk

59 000

61 000

78 270

128,31 %

17 270

/

A

/

/

25 905

25 905

/

IE

SOL

07 A.

Sola

Obszar VIIa

41 000

42 000

43 107

102,64 %

1 107

/

/

/

/

1 107

1 107

/

IE

SRX

67AKXD

Rajokształtne

Wody Unii obszarów VIa, VIb, VIIa-c oraz VIIe-k

1 048 000

1 030 000

1 079 446

104,80 %

49 446

/

/

/

/

49 446

49 446

/

LT

GHL

N3LMNO

Halibut niebieski

NAFO 3LMNO

22 000

0

0

nie dotyczy

0

/

/

46 000

/

46 000

46 000

/

LV

HER

03D.RG

Śledź atlantycki

Podrejon 28.1

16 534 000

19 334 630

20 084 200

103,88 %

749 570

/

/

/

/

749 570

749 570

/

NL

HKE

3 A/BCD

Morszczuk europejski

Obszar IIIa; Wody Unii podrejonów 22-32

/

0

1 655

nie dotyczy

1 655

/

C

/

/

2 482

2 482

/

NL

RED

1N2AB.

Karmazyny

Wody Norwegii obszarów I oraz II

/

0

2 798

nie dotyczy

2 798

/

/

/

/

2 798

2 798

/

PT

ANF

8C3411

Żabnicowate

VIIIc, IX i X; Wody Unii obszaru CECAF 34.1.1.

436 000

664 000

676 302

101,85 %

12 302

/

/

/

/

12 302

12 302

/

PT

BFT

AE45WM

Tuńczyk błękitnopłetwy

Ocean Atlantycki na wschód od 45° W oraz Morze Śródziemne

235 500

235 500

243 092

103,22 %

7 592

/

C

/

/

11 388

11 388

/

PT

HAD

1N2AB

Plamiak

Wody Norwegii obszarów I oraz II

/

0

26 816

nie dotyczy

26 816

/

/

/

344 950

371 766

371 766

/

PT

POK

1N2AB.

Czarniak

Wody Norwegii obszarów I oraz II

/

18 000

11 850

65,83 %

– 6 150

/

/

/

185 000

178 850

33 234

145 616

PT

SRX

89-C.

Rajokształtne

Wody Unii obszarów VIII i IX

1 051 000

1 051 000

1 059 237

100,78 %

8 237

/

/

/

/

8 237

8 237

/

SE

COD

03AN.

Dorsz

Cieśnina Skagerrak

371 000

560 000

562 836

100,51 %

2 836

/

C

/

/

4 254

4 254

/

UK

DGS

15X14

Koleń

Wody Unii i wody międzynarodowe obszarów I, V, VI, VII, VIII, XII i XIV

0

0

1 027

nie dotyczy

1 027

/

A

/

/

1 541

1 541

/

UK

GHL

514GRN

Halibut niebieski

Wody Grenlandii obszarów V oraz XIV

189 000

0

0

nie dotyczy

0

/

/

1 000

/

1 000

1 000

/

UK

HAD

5BC6 A.

Plamiak

Wody Unii i wody międzynarodowe obszarów Vb oraz VIa

3 106 000

3 236 600

3 277 296

101,26 %

40 696

/

/

/

/

40 696

40 696

/

UK

MAC

2CX14-

Makrela

VI, VII, VIIIa, VIIIb, VIIId i VIIIe; Wody Unii i wody międzynarodowe obszaru Vb; Wody międzynarodowe obszarów IIa, XII i XIV

179 471 000

275 119 000

279 250 206

101,50 %

4 131 206

/

/

/

/

4 131 206

4 131 206

/

UK

NOS

2A3A4.

Okowiel

Obszar IIIa; Wody Unii obszarów IIa i IV;

/

0

14 000

nie dotyczy

14 000

/

/

/

/

14 000

14 000

/

UK

PLE

7DE.

Gładzica

Obszary VIId i VIIe

1 548 000

1 500 000

1 606 749

107,12 %

106 749

1,1

/

/

/

117 424

117 424

/

UK

SOL

7FG.

Sola

Obszary VIIf i VIIg

282 000

255 250

252 487

98,92 %

(– 2 763) (12)

/

/

1 950

/

1 950

1 950

/

UK

SRX

07D.