ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 332

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 58
18 grudnia 2015


Spis treści

 

I   Akty ustawodawcze

Strona

 

 

DYREKTYWY

 

*

Dyrektywa Rady (UE) 2015/2376 z dnia 8 grudnia 2015 r. zmieniająca dyrektywę 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania

1

 

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

 

 

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

 

*

Decyzja Rady (UE) 2015/2377 z dnia 26 października 2015 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Palau dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

11

 

 

Umowa między Unią Europejską a Republiką Palau dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych

13

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2378 z dnia 15 grudnia 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania niektórych przepisów dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1156/2012

19

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2379 z dnia 16 grudnia 2015 r. wprowadzające odstępstwo od rozporządzeń (WE) nr 2305/2003, (WE) nr 969/2006, (WE) nr 1067/2008 i od rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2081 oraz od rozporządzenia (WE) nr 1964/2006 i rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 480/2012 oraz od rozporządzenia (WE) nr 1918/2006 w odniesieniu do terminów składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz w 2016 r. w ramach kontyngentów taryfowych dotyczących zbóż, ryżu i oliwy z oliwek oraz wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 951/2006 w odniesieniu do terminów wydawania pozwoleń na wywóz w 2016 r. w sektorach pozakwotowego cukru i pozakwotowej izoglukozy

46

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2380 z dnia 16 grudnia 2015 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95 w odniesieniu do ustalania cen reprezentatywnych w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj

50

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/2381 z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) w zakresie przekazywania szeregów czasowych dla nowego podziału regionalnego

52

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2382 z dnia 17 grudnia 2015 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu alfa-galaktozydazy (EC 3.2.1.22) wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy (EC 3.2.1.4) wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604) jako dodatku paszowego dla kur niosek i podrzędnych gatunków drobiu odchowywanego na nioski (posiadacz zezwolenia Kerry Ingredients and Flavours) ( 1 )

54

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2383 z dnia 17 grudnia 2015 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 669/2009 w odniesieniu do wykazu paszy i żywności niepochodzących od zwierząt, podlegających zwiększonemu poziomowi kontroli urzędowych przywozu ( 1 )

57

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2384 z dnia 17 grudnia 2015 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz kończące postępowanie dotyczące przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Brazylii w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009

63

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2385 z dnia 17 grudnia 2015 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Federacji Rosyjskiej

91

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/2386 z dnia 17 grudnia 2015 r. poddające rejestracji przywóz stalowych prętów zbrojeniowych o wysokiej wytrzymałości zmęczeniowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej

111

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2387 z dnia 17 grudnia 2015 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

114

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2388 z dnia 17 grudnia 2015 r. ustalające współczynnik przydziału, jaki należy stosować do ilości objętych wnioskami o wydanie pozwolenia na przywóz złożonymi od dnia 1 grudnia do dnia 7 grudnia 2015 r. oraz określające ilości, jakie należy dodać do ilości ustalonej dla podokresu od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2016 r. w ramach kontyngentów taryfowych otwartych rozporządzeniem (WE) nr 533/2007 w sektorze mięsa drobiowego

116

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2389 z dnia 17 grudnia 2015 r. ustalające współczynnik przydziału, jaki należy stosować w odniesieniu do ilości, których dotyczą wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz, złożone w okresie od dnia 1 grudnia do dnia 7 grudnia 2015 r., oraz ustalające ilości, jakie należy dodać do ilości ustalonych dla podokresu od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2016 r. w ramach kontyngentów taryfowych otwartych rozporządzeniem (WE) nr 1385/2007 w sektorze mięsa drobiowego

119

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2390 z dnia 17 grudnia 2015 r. ustalające współczynnik przydziału, jaki należy stosować w odniesieniu do ilości, których dotyczą wnioski o przyznanie uprawnień do przywozu złożone w okresie od dnia 1 grudnia do dnia 7 grudnia 2015 r. w ramach kontyngentów taryfowych otwartych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/2078 na mięso drobiowe pochodzące z Ukrainy

122

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2391 z dnia 17 grudnia 2015 r. określające ilości, które należy dodać do ilości ustalonych dla podokresu od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2016 r. w ramach kontyngentów taryfowych otwartych rozporządzeniem (WE) nr 539/2007 w sektorze jaj i albumin jaj

124

 

 

DYREKTYWY

 

*

Dyrektywa wykonawcza Komisji (UE) 2015/2392 z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 w odniesieniu do zgłaszania właściwym organom rzeczywistych lub potencjalnych naruszeń tego rozporządzenia

126

 

 

DECYZJE

 

*

Decyzja Rady (UE, Euratom) 2015/2393 z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie zmiany regulaminu wewnętrznego Rady

133

 

*

Decyzja Rady (UE) 2015/2394 z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte przez państwa członkowskie w imieniu Unii Europejskiej, dotyczącego decyzji, które mają zostać przyjęte przez Stałą Komisję Eurocontrolu, w odniesieniu do ról i zadań Eurocontrolu oraz scentralizowanych usług

136

 

*

Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2015/2395 z dnia 10 grudnia 2015 r. zmieniająca decyzję wykonawczą 2010/99/UE upoważniającą Republikę Litewską do przedłużenia stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

140

 

*

Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2015/2396 z dnia 10 grudnia 2015 r. zmieniająca decyzję wykonawczą 2009/1008/UE upoważniającą Republikę Łotewską do przedłużenia stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

142

 

*

Decyzja Rady (UE) 2015/2397 z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Hiszpanii i zastępcy członka z Hiszpanii

144

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/2398 z dnia 17 grudnia 2015 r. dotycząca informacji i dokumentów związanych z wnioskiem o włączenie zakładu mieszczącego się w państwie trzecim do europejskiego wykazu zakładów recyklingu statków ( 1 )

145

 

 

Sprostowania

 

*

Sprostowanie do decyzji Rady (WPZiB) 2015/1835 z dnia 12 października 2015 r. określającej statut, siedzibę i zasady funkcjonowania Europejskiej Agencji Obrony ( Dz.U. L 266 z 13.10.2015 )

156

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


I Akty ustawodawcze

DYREKTYWY

18.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 332/1


DYREKTYWA RADY (UE) 2015/2376

z dnia 8 grudnia 2015 r.

zmieniająca dyrektywę 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 115,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów (3),

stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Wyzwania związane z transgranicznym unikaniem opodatkowania, agresywnym planowaniem podatkowym i szkodliwą konkurencją podatkową poważnie wzrosły i stały się istotnym źródłem zaniepokojenia na szczeblu unijnym i ogólnoświatowym. Erozja bazy podatkowej prowadzi do znacznego ograniczenia krajowych dochodów podatkowych, co utrudnia państwom członkowskim stosowanie prowzrostowych polityk podatkowych. Wydawanie interpretacji indywidualnych prawa podatkowego, które ułatwiają spójne i przejrzyste stosowanie prawa, jest powszechną praktyką również w Unii. Praktyka wyjaśniania podatnikom prawa podatkowego pozwala przedsiębiorstwom działać w warunkach większej pewności, co może zachęcać je do inwestowania i przestrzegania prawa, a co za tym idzie może sprzyjać realizacji celu w postaci dalszego rozwoju jednolitego rynku Unii zgodnie z zasadami i wolnościami traktatowymi. Interpretacje indywidualne wydawane na potrzeby struktur konstruowanych pod kątem korzyści podatkowych w niektórych przypadkach doprowadziły jednak do niskiego poziomu opodatkowania sztucznie zawyżonych dochodów w kraju wydającym, zmieniającym lub odnawiającym tego rodzaju interpretację, podczas gdy w pozostałych krajach, których dotyczyła dana sytuacja, kwoty dochodu podlegające opodatkowaniu pozostawały na nienaturalnie niskim poziomie. Należy zatem pilnie zwiększyć przejrzystość. W tym celu należy wzmocnić narzędzia i mechanizmy ustanowione dyrektywą Rady 2011/16/UE (4).

(2)

W swoich konkluzjach z dnia 18 grudnia 2014 r. Rada Europejska podkreśliła pilną potrzebę kontynuowania prac nad zwalczaniem unikania opodatkowania i agresywnego planowania podatkowego, zarówno na szczeblu ogólnoświatowym, jak i na szczeblu Unii. Podkreślając znaczenie przejrzystości, Rada Europejska z zadowoleniem przyjęła zamiar przedstawienia przez Komisję wniosku w sprawie automatycznej wymiany informacji w zakresie interpretacji indywidualnych prawa podatkowego w Unii.

(3)

Dyrektywa 2011/16/UE przewiduje obowiązkową spontaniczną wymianę informacji między państwami członkowskimi w pięciu określonych przypadkach oraz w ustalonych terminach. Spontaniczna wymiana informacji wówczas, gdy właściwy organ jednego państwa członkowskiego ma podstawy, aby przypuszczać, że może dojść do strat podatkowych w innym państwie członkowskim, ma już zastosowanie do interpretacji indywidualnych prawa podatkowego, skierowanych do konkretnych podatników, które to interpretacje państwo członkowskie wydaje, zmienia lub odnawia w odniesieniu do wykładni lub stosowania przepisów podatkowych w przyszłości i które mają wymiar transgraniczny.

(4)

Skuteczną spontaniczną wymianę informacji dotyczących interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym oraz uprzednich porozumień cenowych utrudnia jednak szereg istotnych praktycznych trudności takich jak swoboda uznania, jaką państwo członkowskie wydające interpretację dysponuje w kwestii decyzji o tym, które z pozostałych państw członkowskich powinny zostać poinformowane. W związku z tym wymieniane informacje powinny być, w stosownych przypadkach, dostępne wszystkim pozostałym państwom członkowskim.

(5)

Zakres automatycznej wymiany interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym oraz uprzednich porozumień cenowych wydanych, zmienionych lub odnowionych w odniesieniu do konkretnej osoby lub grupy osób, na których to interpretacjach lub porozumieniach ta osoba lub grupa osób mają prawo polegać, powinien obejmować wszelkie formy materialne (bez względu na to, czy mają one charakter wiążący czy niewiążący, i bez względu na sposób ich wydania).

(6)

Do celów pewności prawa należy zmienić dyrektywę 2011/16/UE, umieszczając w niej stosowną definicję interpretacji indywidualnej o wymiarze transgranicznym oraz uprzedniego porozumienia cenowego. Zakres tych definicji powinien być na tyle obszerny, by objąć szeroki wachlarz możliwych sytuacji, w tym, między innymi, następujące rodzaje interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym oraz uprzednich porozumień cenowych:

jednostronne uprzednie porozumienia cenowe lub decyzje w ich sprawie,

dwustronne lub wielostronne uprzednie porozumienia cenowe i decyzje w ich sprawie,

porozumienia lub decyzje stwierdzające istnienie lub brak istnienia stałego zakładu,

porozumienia lub decyzje stwierdzające istnienie lub brak istnienia faktów mających potencjalny wpływ na podstawę opodatkowania stałego zakładu,

porozumienia lub decyzje stwierdzające status podatkowy podmiotu hybrydowego w jednym państwie członkowskim, który to podmiot ma związek z rezydentem innej jurysdykcji,

jak również porozumienia lub decyzje dotyczące obliczania wartości dla celów amortyzacji składnika aktywów w jednym państwie członkowskim, który jest nabywany od spółki powiązanej z innej jurysdykcji.

(7)

Podatnicy mają prawo polegać na interpretacjach indywidualnych o wymiarze transgranicznym lub uprzednich porozumieniach cenowych na przykład w toku postępowań podatkowych lub kontroli podatkowych, pod warunkiem że fakty, na których oparte są interpretacje indywidualne o wymiarze transgranicznym lub uprzednie porozumienia cenowe, zostały prawidłowo przedstawione, a podatnicy przestrzegają warunków tych interpretacji lub porozumień.

(8)

Państwa członkowskie będą wymieniać informacje bez względu na to, czy dany podatnik przestrzega warunków interpretacji indywidualnej o wymiarze transgranicznym lub uprzedniego porozumienia cenowego.

(9)

Udzielanie informacji nie powinno prowadzić do ujawnienia tajemnicy handlowej, przemysłowej lub zawodowej lub procesu produkcyjnego, lub do ujawnienia informacji, które byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym.

(10)

Aby czerpać korzyści płynące z obowiązkowej automatycznej wymiany interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym oraz uprzednich porozumień cenowych, informacje powinny być przekazywane niezwłocznie po ich wydaniu, zmianie lub odnowieniu, w związku z czym należy ustanowić regularne odstępy czasu na przekazywanie tych informacji. Z tych samych powodów należy również zapewnić obowiązkową automatyczną wymianę interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym oraz uprzednich porozumień cenowych, które zostały wydane, zmienione lub odnowione w okresie rozpoczynającym się pięć lat przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy i które są nadal ważne w dniu 1 stycznia 2014 r. Jednak poszczególne osoby lub grupy osób, których roczne przychody netto ze sprzedaży w ujęciu grupowym wynoszą mniej niż 40 000 000 EUR, mogłyby być – na pewnych warunkach – wyłączone z takiej obowiązkowej automatycznej wymiany.

(11)

Ze względów pewności prawa z obowiązkowej automatycznej wymiany należy wyłączyć – na bardzo rygorystycznych warunkach – dwustronne lub wielostronne uprzednie porozumienia cenowe z państwami trzecimi zawarte w ramach istniejących umów międzynarodowych z tymi państwami, jeżeli postanowienia tych umów nie zezwalają na ujawnianie informacji otrzymanych na podstawie takiej umowy państwu trzeciemu. W tych przypadkach należy jednak dokonać wymiany informacji określonych w art. 8a ust. 6 dotyczących wniosków będących podstawą wydania takich dwustronnych lub wielostronnych uprzednich porozumień cenowych. Dlatego też w takich przypadkach przekazywane informacje powinny zawierać wzmiankę o tym, że podstawą ich przekazania jest taki wniosek.

(12)

Obowiązkowa automatyczna wymiana interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym oraz uprzednich porozumień cenowych powinna w każdym przypadku obejmować przekazanie określonego zbioru podstawowych informacji, które byłyby dostępne dla wszystkich państw członkowskich. Komisja powinna zostać upoważniona do przyjęcia ustaleń praktycznych niezbędnych do standaryzacji przekazywania takich informacji zgodnie z procedurą określoną w dyrektywie 2011/16/UE (z udziałem Komitetu ds. Współpracy Administracyjnej w dziedzinie Opodatkowania) w celu ustanowienia standardowego formularza, z którego należy korzystać przy wymianie informacji. Procedurę tę należy również stosować w celu przyjęcia dalszych ustaleń praktycznych na potrzeby wdrożenia wymiany informacji takich jak specyfikacja wymogów językowych, które miałyby zastosowanie do wymiany informacji przy użyciu takiego standardowego formularza.

(13)

Opracowując taki standardowy formularz do obowiązkowej automatycznej wymiany informacji, należy uwzględnić prace prowadzone na Forum OECD ds. Szkodliwych Praktyk Podatkowych, na którym opracowywany jest standardowy formularz wymiany informacji w kontekście planu działania w sprawie erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków. Należy również ściśle i w skoordynowany sposób współpracować z OECD, nie tylko w zakresie opracowania takiego standardowego formularza do obowiązkowej automatycznej wymiany informacji. Ostatecznym celem powinno być zapewnienie równych warunków działania w skali ogólnoświatowej, a Unia powinna odgrywać w tym procesie pierwszoplanową rolę, propagując dość szeroki zakres automatycznej wymiany informacji dotyczących interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym oraz uprzednich porozumień cenowych.

(14)

Państwa członkowskie powinny wymieniać się zbiorem podstawowych informacji, które – w ograniczonym zakresie – powinny być również przekazywane Komisji. Powinno to umożliwić Komisji przeprowadzanie w dowolnym momencie monitorowania i oceny skuteczności stosowania obowiązkowej automatycznej wymiany informacji dotyczących interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym oraz uprzednich porozumień cenowych. Informacje otrzymywane przez Komisję nie powinny być jednak wykorzystywane do żadnych innych celów. Przekazywanie tych informacji nie zwolni ponadto państwa członkowskiego z obowiązku zgłoszenia Komisji każdego przypadku pomocy państwa.

(15)

Informacje zwrotne przekazywane przez państwo członkowskie, które otrzymało dane informacje, do państwa członkowskiego, które je przekazało, stanowią niezbędny element funkcjonowania skutecznego systemu automatycznej wymiany informacji. Należy zatem podkreślić, że właściwe organy państw członkowskich powinny raz w roku wysyłać pozostałym zainteresowanym państwom członkowskim informacje zwrotne na temat automatycznej wymiany informacji. W praktyce tę obowiązkową informację zwrotną należy przekazywać w drodze uzgodnień dwustronnych.

(16)

W razie konieczności, po zakończeniu etapu obowiązkowej automatycznej wymiany informacji na podstawie niniejszej dyrektywy, państwo członkowskie powinno mieć możliwość powołania się na przepisy art. 5 dyrektywy 2011/16/UE w odniesieniu do wymiany informacji na wniosek w celu uzyskania dodatkowych informacji, w tym pełnego tekstu interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym lub uprzednich porozumień cenowych, od państwa członkowskiego, które wydało takie interpretacje lub porozumienia.

(17)

Należy przypomnieć, że art. 21 ust. 4 dyrektywy 2011/16/UE reguluje wymogi językowe i tłumaczeniowe mające zastosowanie do wniosków o współpracę, w tym wniosków o doręczenie, oraz załączonych dokumentów. Przepis ten powinien mieć również zastosowanie w przypadkach, gdy państwa członkowskie składają wniosek o dodatkowe informacje po zakończeniu etapu obowiązkowej automatycznej wymiany podstawowych informacji dotyczących interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym lub uprzednich porozumień cenowych.

(18)

Państwa członkowskie powinny zastosować wszelkie racjonalne środki niezbędne do usunięcia każdej przeszkody, która mogłaby utrudniać skuteczną i możliwie jak najszerszą obowiązkową automatyczną wymianę informacji dotyczących interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym i uprzednich porozumień cenowych.

(19)

W celu bardziej wydajnego wykorzystania zasobów, ułatwienia wymiany informacji oraz uniknięcia potrzeby dokonywania przez każde państwo członkowskie podobnych zmian w ich systemach przechowywania informacji, należy ustanowić przepis szczególny dotyczący stworzenia centralnej bazy danych dostępnej dla wszystkich państw członkowskich i Komisji, w której państwa członkowskie mogłyby zamieszczać i przechowywać informacje, w miejsce przekazywania takich informacji zabezpieczoną pocztą elektroniczną. Ustalenia praktyczne niezbędne do stworzenia takiej bazy danych powinny zostać przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2 dyrektywy 2011/16/UE.

(20)

Uwzględniając charakter i zakres zmian wprowadzonych dyrektywą Rady 2014/107/UE (5) oraz niniejszą dyrektywą, należy przedłużyć terminy mające zastosowanie do przekazywania informacji, statystyk i sprawozdań, przewidziane w dyrektywie 2011/16/UE. Takie przedłużenie powinno zapewnić, by przedkładane informacje odzwierciedlały doświadczenia wynikające z takich zmian. Przedłużenie powinno mieć zastosowanie zarówno do statystyk i innych informacji, które państwa członkowskie są zobowiązane przekazać przed dniem 1 stycznia 2018 r., jak i do sprawozdania oraz, stosownie do sytuacji, wniosku, które Komisja jest zobowiązana przedłożyć przed dniem 1 stycznia 2019 r.

(21)

Obowiązujące przepisy dotyczące poufności powinny zostać zmienione, tak by uwzględnić rozszerzenie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji na interpretacje indywidualne o wymiarze transgranicznym oraz uprzednie porozumienia cenowe.

(22)

Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. W niniejszej dyrektywie dąży się w szczególności do zapewnienia pełnego poszanowania prawa do ochrony danych osobowych oraz swobody prowadzenia działalności gospodarczej.

(23)

Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie skuteczna współpraca administracyjna pomiędzy państwami członkowskimi na warunkach zgodnych z prawidłowym funkcjonowaniem rynku wewnętrznego, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na wymaganą jednolitość i skuteczność możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(24)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2011/16/UE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W dyrektywie 2011/16/UE wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

a)

pkt 9 otrzymuje brzmienie:

„9.

»wymiana automatyczna« oznacza:

a)

do celów art. 8 ust. 1 i art. 8a – systematyczne przekazywanie określonych z góry informacji innemu państwu członkowskiemu, bez uprzedniego wniosku, w ustalonych z góry, regularnych odstępach czasu. Do celów art. 8 ust. 1 odniesienie do dostępnych informacji dotyczy informacji zawartych w dokumentacji podatkowej państwa członkowskiego przekazującego informacje, które można wyszukiwać zgodnie z procedurami gromadzenia i przetwarzania informacji w tym państwie członkowskim;

b)

do celów art. 8 ust. 3a – systematyczne przekazywanie odnośnemu państwu członkowskiemu rezydencji określonych z góry informacji na temat rezydentów innych państw członkowskich, bez uprzedniego wniosku, w ustalonych z góry, regularnych odstępach czasu. W kontekście art. 8 ust. 3a, art. 8 ust. 7a, art. 21 ust. 2 oraz art. 25 ust. 2 i 3 wszelkie terminy ujęte w pojedyncze górne cudzysłowy mają takie samo znaczenie jak w odpowiadających im definicjach zawartych w załączniku I;

c)

do celów wszystkich przepisów niniejszej dyrektywy innych niż przepisy art. 8 ust. 1, art. 8 ust. 3a i art. 8a – systematyczne przekazywanie określonych z góry informacji udostępnionych zgodnie z lit. a) i b) niniejszego punktu;”;

b)

dodaje się punkty w brzmieniu:

„14.

»interpretacja indywidualna o wymiarze transgranicznym« oznacza każdą umowę, komunikat lub każdy inny instrument lub inne działanie o podobnych skutkach, w tym wydawane, zmieniane lub odnawiane w kontekście kontroli podatkowej, która spełnia następujące warunki:

a)

jest wydawana, zmieniana lub odnawiana przez rząd lub organ podatkowy państwa członkowskiego lub jednostki terytorialne lub administracyjne państwa członkowskiego, w tym organy samorządowe, lub w imieniu tych podmiotów, bez względu na to, czy zostanie faktycznie wykorzystana;

b)

jest wydawana, zmieniana lub odnawiana w odniesieniu do konkretnej osoby lub grupy osób, a ta osoba lub grupa osób mają prawo na niej polegać;

c)

dotyczy interpretacji lub stosowania przepisu prawnego lub administracyjnego dotyczącego stosowania lub egzekwowania przepisów krajowych odnoszących się do podatków danego państwa członkowskiego lub jego jednostek terytorialnych lub administracyjnych, w tym organów samorządowych;

d)

dotyczy transakcji transgranicznej lub tego, czy działalność prowadzona przez osobę w innej jurysdykcji prowadzi, czy nie prowadzi do ustanowienia stałego zakładu; oraz

e)

jest sporządzana przed dokonaniem transakcji lub prowadzeniem działalności w innej jurysdykcji, w przypadku gdy te transakcje lub działalność mogą potencjalnie prowadzić do ustanowienia stałego zakładu, lub przed złożeniem deklaracji podatkowej obejmującej okres, w którym dana transakcja lub seria transakcji lub działalność miały miejsce.

Transakcja transgraniczna może obejmować, między innymi, dokonywanie inwestycji, dostawę towarów, świadczenie usług, udostępnienie finansowania bądź wykorzystanie rzeczowych aktywów trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, i nie musi bezpośrednio dotyczyć osoby otrzymującej interpretację indywidualną o wymiarze transgranicznym;

15.

»uprzednie porozumienie cenowe« oznacza każdą umowę, komunikat lub każdy inny instrument lub inne działanie o podobnych skutkach, w tym wydawane, zmieniane lub odnawiane w kontekście kontroli podatkowej, które spełnia następujące warunki:

a)

jest wydawane, zmieniane lub odnawiane przez rząd lub organ podatkowy co najmniej jednego państwa członkowskiego, włączając w to wszelkie jednostki terytorialne lub administracyjne państwa członkowskiego, w tym organy samorządowe, lub w imieniu tych podmiotów, bez względu na to, czy zostanie faktycznie wykorzystane;

b)

jest wydawane, zmieniane lub odnawiane w odniesieniu do konkretnej osoby lub grupy osób, a ta osoba lub grupa osób mają prawo na nim polegać; oraz

c)

przed dokonaniem transakcji transgranicznych między przedsiębiorstwami powiązanymi określa odpowiedni zbiór kryteriów ustalenia cen transferowych na potrzeby tych transakcji lub określa przypisanie zysków do stałego zakładu.

Przedsiębiorstwa są przedsiębiorstwami powiązanymi, jeżeli jedno przedsiębiorstwo bezpośrednio lub pośrednio uczestniczy w zarządzaniu drugim przedsiębiorstwem, sprawowaniu nad nim kontroli lub bezpośrednio lub pośrednio posiada udział w kapitale drugiego przedsiębiorstwa lub jeżeli te same osoby bezpośrednio lub pośrednio uczestniczą w zarządzaniu tymi przedsiębiorstwami, sprawowaniu nad nimi kontroli lub bezpośrednio lub pośrednio posiadają udział w kapitale tych przedsiębiorstw.

Ceny transferowe są to ceny, po jakich przedsiębiorstwo przekazuje przedsiębiorstwom powiązanym towary fizyczne oraz wartości niematerialne i prawne lub po jakich świadczy usługi na rzecz tych przedsiębiorstw; termin »ustalanie cen transferowych« należy rozumieć analogicznie;

16.

do celów pkt 14 »transakcja transgraniczna« oznacza transakcję lub serię transakcji, w przypadku których:

a)

nie wszystkie ze stron transakcji lub serii transakcji są rezydentami do celów podatkowych państwa członkowskiego wydającego, zmieniającego lub odnawiającego interpretację indywidualną o wymiarze transgranicznym;

b)

którakolwiek ze stron transakcji lub serii transakcji jest jednocześnie rezydentem do celów podatkowych więcej niż jednej jurysdykcji;

c)

jedna ze stron transakcji lub serii transakcji prowadzi działalność gospodarczą w innej jurysdykcji za pośrednictwem stałego zakładu, a transakcja lub seria transakcji stanowi część lub całość działalności gospodarczej stałego zakładu. Transakcja transgraniczna lub seria transakcji transgranicznych obejmuje również uzgodnienia dokonane przez daną osobę w odniesieniu do działalności gospodarczej, którą osoba ta prowadzi w innej jurysdykcji za pośrednictwem stałego zakładu; lub

d)

takie transakcje lub serie transakcji mają skutki transgraniczne.

Do celów pkt 15 »transakcja transgraniczna« oznacza transakcję lub serię transakcji, w których uczestniczą przedsiębiorstwa powiązane, z których nie wszystkie są rezydentami do celów podatkowych na terytorium jednej jurysdykcji, lub transakcję lub serię transakcji mające skutki transgraniczne;

17.

do celów pkt 15 i 16 »przedsiębiorstwo« oznacza dowolną formę prowadzenia działalności gospodarczej.”;

2)

w art. 8 skreśla się ust. 4 i 5;

3)

dodaje się artykuły w brzmieniu:

„Artykuł 8a

Zakres i warunki obowiązkowej automatycznej wymiany informacji dotyczących interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym oraz uprzednich porozumień cenowych

1.   Właściwy organ państwa członkowskiego, w którym wydano, zmieniono lub odnowiono interpretację indywidualną o wymiarze transgranicznym lub uprzednie porozumienie cenowe po dniu 31 grudnia 2016 r., przekazuje w drodze automatycznej wymiany informacje na ten temat właściwym organom wszystkich pozostałych państw członkowskich oraz Komisji Europejskiej, przestrzegając ograniczeń wymienionych w ust. 8 niniejszego artykułu, zgodnie z mającymi zastosowanie ustaleniami praktycznymi przyjętymi na mocy art. 21.

2.   Właściwy organ państwa członkowskiego, zgodnie z mającymi zastosowanie ustaleniami praktycznymi przyjętymi na mocy art. 21, przekazuje również właściwym organom wszystkich pozostałych państw członkowskich oraz Komisji Europejskiej, przestrzegając ograniczeń wymienionych w ust. 8b niniejszego artykułu, informacje dotyczące interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym oraz uprzednich porozumień cenowych, które zostały wydane, zmienione lub odnowione w okresie rozpoczynającym się pięć lat przed dniem 1 stycznia 2017 r.

Jeżeli interpretacje indywidualne o wymiarze transgranicznym oraz uprzednie porozumienia cenowe zostały wydane, zmienione lub odnowione między dniem 1 stycznia 2012 r. a 31 grudnia 2013 r., dotyczące ich informacje przekazywane są pod warunkiem że te interpretacje i porozumienia są nadal ważne w dniu 1 stycznia 2014 r.

Jeżeli interpretacje indywidualne o wymiarze transgranicznym oraz uprzednie porozumienia cenowe zostały wydane, zmienione lub odnowione między dniem 1 stycznia 2014 r. a 31 grudnia 2016 r., dotyczące ich informacje są przekazywane bez względu na to, czy te interpretacje i porozumienia są nadal ważne.

Państwa członkowskie mogą wyłączyć z obowiązku przekazywania, o którym mowa w niniejszym ustępie, informacje dotyczące interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym oraz uprzednich porozumień cenowych wydanych, zmienionych lub odnowionych przed dniem 1 kwietnia 2016 r. w odniesieniu do konkretnej osoby lub grupy osób – z wyłączeniem osób prowadzących głównie działalność finansową lub inwestycyjną – których roczne przychody netto ze sprzedaży, zdefiniowane w art. 2 pkt 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE (6), w ujęciu grupowym wynoszą mniej niż 40 000 000 EUR (lub równoważna kwota w jakiejkolwiek innej walucie) w roku podatkowym poprzedzającym datę wydania, zmiany lub odnowienia tych interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym oraz uprzednich porozumień cenowych.

3.   Z zakresu automatycznej wymiany informacji na mocy niniejszego artykułu wyłącza się dwustronne lub wielostronne uprzednie porozumienia cenowe z państwami trzecimi, jeżeli międzynarodowa umowa podatkowa, na mocy której wynegocjowano dane uprzednie porozumienie cenowe, nie zezwala na jego ujawnienie stronom trzecim. Takie dwustronne lub wielostronne uprzednie porozumienia cenowe będą przedmiotem wymiany na mocy art. 9, jeżeli międzynarodowa umowa podatkowa, na mocy której wynegocjowano dane uprzednie porozumienie cenowe, zezwala na jego ujawnienie, a właściwy organ państwa trzeciego wyrazi zgodę na ujawnienie tej informacji.

Jednakże w przypadkach gdy dwustronne lub wielostronne uprzednie porozumienia cenowe są wyłączone z zakresu automatycznej wymiany informacji na mocy zdania pierwszego akapitu pierwszego niniejszego ustępu, dokonuje się w to miejsce– na mocy ust. 1 i 2 niniejszego artykułu – wymiany informacji określonych w ust. 6 niniejszego artykułu, o których mowa we wniosku będącym podstawą wydania takich dwustronnych lub wielostronnych uprzednich porozumień cenowych.

4.   Przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania w przypadku, gdy interpretacja indywidualna o wymiarze transgranicznym dotyczy wyłącznie spraw podatkowych osoby fizycznej lub osób fizycznych.

5.   Wymiana informacji odbywa się następująco:

a)

w przypadku informacji wymienianych na mocy ust. 1: w terminie trzech miesięcy od zakończenia półrocza kalendarzowego, w którym interpretacje indywidualne o wymiarze transgranicznym lub uprzednie porozumienia cenowe zostały wydane, zmienione lub odnowione;

b)

w przypadku informacji wymienianych na mocy ust. 2: przed dniem 1 stycznia 2018 r.

6.   Informacje, które państwo członkowskie jest zobowiązane przekazywać na mocy ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, obejmują następujące elementy:

a)

dane identyfikacyjne osoby, innej niż osoba fizyczna, a w stosownych przypadkach również grupy osób, do której należy;

b)

streszczenie interpretacji indywidualnej o wymiarze transgranicznym lub uprzedniego porozumienia cenowego, w tym opis stosownej działalności gospodarczej lub transakcji lub serii transakcji sformułowany w sposób abstrakcyjny i nieprowadzący do ujawnienia tajemnicy handlowej, przemysłowej lub zawodowej lub procesu produkcyjnego, lub do ujawnienia informacji, które byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym;

c)

daty wydania, zmiany lub odnowienia interpretacji indywidualnej o wymiarze transgranicznym lub uprzedniego porozumienia cenowego;

d)

datę rozpoczęcia okresu ważności interpretacji indywidualnej o wymiarze transgranicznym lub uprzedniego porozumienia cenowego, o ile jest ona określona;

e)

datę zakończenia okresu ważności interpretacji indywidualnej o wymiarze transgranicznym lub uprzedniego porozumienia cenowego, o ile jest ona określona;

f)

rodzaj interpretacji indywidualnej o wymiarze transgranicznym lub uprzedniego porozumienia cenowego;

g)

kwotę transakcji lub serii transakcji będących przedmiotem interpretacji indywidualnej o wymiarze transgranicznym lub uprzedniego porozumienia cenowego, o ile kwota ta jest w nich podana;

h)

w przypadku uprzedniego porozumienia cenowego – opis zbioru kryteriów stosowanych do ustalenia cen transferowych lub samą cenę transferową;

i)

w przypadku uprzedniego porozumienia cenowego – określenie metody zastosowanej do ustalenia cen transferowych lub samą cenę transferową;

j)

określenie ewentualnych innych państw członkowskich, których mogą dotyczyć interpretacja indywidualna o wymiarze transgranicznym lub uprzednie porozumienie cenowe;

k)

określenie wszelkich osób, innych niż osoby fizyczne, w ewentualnych innych państwach członkowskich, na które to osoby interpretacja indywidualna o wymiarze transgranicznym lub uprzednie porozumienie cenowe mogą mieć wpływ (ze wskazaniem państwa członkowskiego, z którym powiązana jest każda taka osoba); oraz

l)

wskazanie, czy podstawą przekazywanych informacji jest sama interpretacja indywidualna o wymiarze transgranicznym lub samo uprzednie porozumienie cenowe, czy też wniosek, o którym mowa w ust. 3 akapit drugi niniejszego artykułu.

7.   W celu ułatwienia wymiany informacji, o których mowa w ust. 6 niniejszego artykułu, Komisja przyjmuje ustalenia praktyczne niezbędne do wprowadzenia w życie przepisów niniejszego artykułu, w tym środki służące standaryzacji przekazywania informacji określonych w ust. 6 niniejszego artykułu, w ramach procedury ustanowienia standardowego formularza przewidzianego w art. 20 ust. 5.

8.   Informacje określone w ust. 6 lit. a), b), h) i k) niniejszego artykułu nie są przekazywane Komisji Europejskiej.

9.   Właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich określonych na mocy ust. 6 lit. j) niezwłocznie, a w każdym razie nie później niż w ciągu siedmiu dni roboczych, potwierdzają – o ile to możliwe drogą elektroniczną – odbiór informacji właściwemu organowi, który je przekazał. Środek ten ma zastosowanie do czasu uzyskania zdolności operacyjnej przez bazę danych, o której mowa w art. 21 ust. 5.

10.   Państwa członkowskie mogą, zgodnie z art. 5 i z uwzględnieniem art. 21 ust. 4, zwrócić się o dodatkowe informacje, w tym o pełny tekst interpretacji indywidualnej o wymiarze transgranicznym lub uprzedniego porozumienia cenowego.

Artykuł 8b

Statystyki dotyczące automatycznej wymiany informacji

1.   Przed dniem 1 stycznia 2018 r. państwa członkowskie co roku przekazują Komisji statystyki dotyczące wolumenu automatycznej wymiany informacji na podstawie art. 8 i 8a oraz – w zakresie, w jakim jest to możliwe – informacje dotyczące administracyjnych oraz innych odnośnych kosztów i korzyści związanych z dokonaną wymianą informacji oraz informacje na temat wszelkich potencjalnych zmian, zarówno dla administracji podatkowych, jak i stron trzecich.

2.   Przed dniem 1 stycznia 2019 r. Komisja przedkłada sprawozdanie, w którym przedstawia ogólny zarys i ocenę statystyk i informacji otrzymanych na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu, dotyczące takich kwestii jak administracyjne oraz inne odnośne koszty i korzyści wynikające z automatycznej wymiany informacji, a także praktyczne aspekty z tym związane. Stosownie do sytuacji Komisja przedkłada Radzie wniosek dotyczący kategorii i warunków określonych w art. 8 ust. 1, łącznie z warunkiem, zgodnie z którym informacje na temat rezydentów innych państw członkowskich muszą być dostępne, lub dotyczący pozycji, o których mowa w art. 8 ust. 3a, bądź obu tych elementów.

Podczas analizy wniosku przedstawionego przez Komisję Rada dokonuje oceny dalszego zwiększenia skuteczności i usprawnienia funkcjonowania automatycznej wymiany informacji oraz poprawy jakości tej wymiany w celu zapewnienia, by:

a)

właściwy organ każdego z państw członkowskich przekazywał w drodze automatycznej wymiany właściwemu organowi każdego z pozostałych państw członkowskich informacje na temat okresów rozliczeniowych, począwszy od dnia 1 stycznia 2019 r., dotyczące rezydentów tego drugiego państwa członkowskiego oraz odnoszące się do wszystkich kategorii dochodu i kapitału wymienionych w art. 8 ust. 1, zgodnie z ich interpretacją na mocy ustawodawstwa krajowego państwa członkowskiego przekazującego informacje; oraz

b)

wykazy kategorii i pozycji określone w art. 8 ust. 1 i 3a zostały rozszerzone na inne kategorie i pozycje, w tym opłaty licencyjne.;

(6)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 19).”;"

4)

w art. 20 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

„5.   Przed dniem 1 stycznia 2017 r. Komisja przyjmuje – zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2 – standardowy formularz, w tym ustalenia językowe. Standardowy formularz wykorzystywany jest do automatycznej wymiany informacji dotyczących interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym i uprzednich porozumień cenowych na mocy art. 8a. Treść standardowego formularza nie wykracza poza elementy podlegające wymianie informacji wymienione w art. 8a ust. 6 oraz inne pola związane z tymi elementami i niezbędne do osiągnięcia celów art. 8a.

Ustalenia językowe, o których mowa w akapicie pierwszym, nie uniemożliwiają państwom członkowskim przekazywania informacji, o których mowa w art. 8a, w dowolnym z języków urzędowych i roboczych Unii. Ustalenia językowe mogą jednak przewidywać, że najistotniejsze elementy takich informacji są również przekazywane w innym języku urzędowym i roboczym Unii.”;

5)

w art. 21 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.   Osoby należycie akredytowane przez organ akredytacji bezpieczeństwa Komisji mogą mieć dostęp do takich informacji jedynie w zakresie niezbędnym do obsługi, konserwacji i rozwijania bazy danych, o której mowa w ust. 5, oraz sieci CCN.”;

b)

dodaje się ustęp w brzmieniu:

„5.   Do dnia 31 grudnia 2017 r. Komisja opracuje bezpieczną centralną bazę danych państw członkowskich w zakresie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania, gdzie zapisywane będą informacje przekazywane na mocy art. 8a ust. 1 i 2 w celu spełnienia wymogu automatycznej wymiany informacji przewidzianego we wskazanych ustępach, a także zapewni tej bazie danych wsparcie techniczne i logistyczne. Do informacji zapisanych w tej bazie danych dostęp mają właściwe organy wszystkich państw członkowskich. Komisja również ma dostęp do informacji zapisanych w tej bazie danych, jednakże w granicach wskazanych w art. 8a ust. 8. Komisja przyjmuje niezbędne ustalenia praktyczne zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.

Do czasu uzyskania przez bezpieczną centralną bazę danych zdolności operacyjnej automatyczna wymiana przewidziana w art. 8a ust. 1 i 2 prowadzona jest zgodnie z ust. 1 tego artykułu i mającymi zastosowanie ustaleniami praktycznymi.”;

6)

w art. 23 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.   Państwa członkowskie przekazują Komisji roczną ocenę skuteczności automatycznej wymiany informacji, o której mowa w art. 8 i 8a, a także jej praktyczne wyniki. Forma i warunki przekazywania tej rocznej oceny są ustanawiane przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.”;

b)

skreśla się ust. 5 i 6;

7)

dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 23a

Poufność informacji

1.   Informacje przekazywane Komisji na mocy niniejszej dyrektywy są przez nią zachowywane w poufności, zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie do organów unijnych, i nie mogą być wykorzystywane w żadnych innych celach niż w celu ustalenia, czy i w jakim stopniu państwa członkowskie przestrzegają przepisów niniejszej dyrektywy.

2.   Informacje przekazywane Komisji przez państwo członkowskie na podstawie art. 23, a także wszelkie sprawozdania lub dokumenty sporządzone przez Komisję z wykorzystaniem takich informacji, mogą być przekazywane innym państwom członkowskim. Takie przekazane informacje są objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej i korzystają z takiej ochrony, jaką objęte są podobne informacje na mocy prawa krajowego państwa członkowskiego, które je otrzymało.

Państwa członkowskie mogą wykorzystywać sporządzone przez Komisję sprawozdania i dokumenty, o których mowa w akapicie pierwszym, jedynie do celów analitycznych i nie mogą ich publikować ani udostępniać żadnej innej osobie ani żadnemu innemu podmiotowi bez wyraźnej zgody Komisji.”;

8)

w art. 25 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„1a.   W odniesieniu do przetwarzania danych osobowych przez instytucje i organy unijne na podstawie niniejszej dyrektywy zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 45/2001. Jednak do celów prawidłowego stosowania niniejszej dyrektywy zakres obowiązków i praw przewidzianych w art. 11, art. 12 ust. 1 oraz w art. 13–17 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 jest ograniczony do zakresu wymaganego w celu zabezpieczenia interesów, o których mowa w art. 20 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.”.

Artykuł 2

1.   Państwa członkowskie przyjmują i publikują do dnia 31 grudnia 2016 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych środków.

Państwa członkowskie stosują te środki od dnia 1 stycznia 2017 r.

Środki przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 8 grudnia 2015 r.

W imieniu Rady

P. GRAMEGNA

Przewodniczący


(1)  Opinia z dnia 27 października 2015 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

(2)  Dz.U. C 332 z 8.10.2015, s. 64.

(3)  Opinia z dnia 14 października 2015 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

(4)  Dyrektywa Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylająca dyrektywę 77/799/EWG (Dz.U. L 64 z 11.3.2011, s. 1).

(5)  Dyrektywa Rady 2014/107/UE z dnia 9 grudnia 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania (Dz.U. L 359 z 16.12.2014, s. 1).


II Akty o charakterze nieustawodawczym

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

18.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 332/11


DECYZJA RADY (UE) 2015/2377

z dnia 26 października 2015 r.

w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy między Unią Europejską a Republiką Palau dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a), w związku z art. 218 ust. 5,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 (1) przeniosło odniesienie do Republiki Palau z załącznika I do załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 (2).

(2)

Przy tym odniesieniu do Republiki Palau zamieszczony jest przypis wskazujący, że zwolnienie z obowiązku wizowego ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy dotyczącej zwolnienia z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią Europejską.

(3)

W dniu 9 października 2014 r. Rada przyjęła decyzję upoważniającą Komisję do podjęcia negocjacji z Republiką Palau w sprawie zawarcia umowy między Unią Europejską a Republiką Palau dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych („umowa”).

(4)

Negocjacje w sprawie umowy zostały podjęte w dniu 17 grudnia 2014 r. i zakończyły się pomyślnie parafowaniem jej w drodze wymiany listów w dniu 27 maja 2015 r. przez Republikę Palau i w dniu 10 czerwca 2015 r. przez Unię.

(5)

Należy podpisać umowę i zatwierdzić deklaracje dołączone do umowy, w imieniu Unii. Należy tymczasowo stosować umowę od dnia następującego po dniu jej podpisania do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej formalnego zawarcia.

(6)

Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (3); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.

(7)

Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (4); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związane ani jej nie stosuje,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Umowy między Unią Europejską a Republiką Palau dotyczącej zniesienia wiz krótkoterminowych („umowa”), z zastrzeżeniem jej zawarcia.

Tekst umowy dołącza się do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Zatwierdza się w imieniu Unii deklaracje dołączone do niniejszej decyzji.

Artykuł 3

Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Unii.

Artykuł 4

Umowę stosuje się tymczasowo od dnia następującego po dniu jej podpisania (5) do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 26 października 2015 r.

W imieniu Rady

C. DIESCHBOURG

Przewodniczący


(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67).

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1).

(3)  Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

(4)  Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

(5)  Data podpisania umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.


18.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 332/13


UMOWA

między Unią Europejską a Republiką Palau dotycząca zniesienia wiz krótkoterminowych

UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią” lub „UE”, oraz

REPUBLIKA PALAU, zwana dalej „Palau”,

zwane dalej łącznie „Umawiającymi się Stronami”,

MAJĄC NA UWADZE dalszy rozwój przyjaznych stosunków między Umawiającymi się Stronami oraz pragnąc ułatwić podróże poprzez zapewnienie bezwizowego wjazdu i pobytu krótkoterminowego swoim obywatelom,

UWZGLĘDNIAJĄC rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (1), między innymi poprzez przeniesienie 19 państw trzecich, w tym Palau, do wykazu państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego podczas pobytu krótkoterminowego w państwach członkowskich,

MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 1 rozporządzenia (UE) nr 509/2014 zwolnienie z obowiązku wizowego w odniesieniu do tych 19 państw ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy dotyczącej zwolnienia z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią,

PRAGNĄC zagwarantować przestrzeganie zasady równego traktowania wszystkich obywateli UE,

BIORĄC POD UWAGĘ, że osoby podróżujące w celu prowadzenia działalności zarobkowej podczas pobytu krótkoterminowego nie są objęte niniejszą Umową i dlatego dla tej kategorii osób zastosowanie mają w dalszym ciągu odpowiednie przepisy prawa unijnego, prawa krajowego państw członkowskich i prawa krajowego Palau dotyczące obowiązku wizowego lub zwolnienia z takiego obowiązku oraz dostępu do zatrudnienia,

BIORĄC POD UWAGĘ Protokół w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz Protokół w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączone do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także potwierdzając, że postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,

POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Cel

Niniejsza Umowa stanowi, że obywatele Unii i obywatele Palau mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej Umawiającej się Strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszej Umowy:

a)

„państwo członkowskie” oznacza każde państwo członkowskie Unii, z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Irlandii;

b)

„obywatel Unii” oznacza obywatela państwa członkowskiego w rozumieniu definicji zawartej w lit. a);

c)

„obywatel Palau” oznacza osobę posiadającą obywatelstwo Palau;

d)

„strefa Schengen” oznacza obszar bez granic wewnętrznych obejmujący terytoria państw członkowskich w rozumieniu definicji zawartej w lit. a), stosujących w pełni dorobek Schengen.

Artykuł 3

Zakres stosowania

1.   Obywatele Unii posiadający ważny paszport zwykły, dyplomatyczny, służbowy, urzędowy lub specjalny wydany przez państwo członkowskie mogą wjechać na terytorium Palau i przebywać na nim bez wizy przez okres pobytu określony w art. 4 ust. 1.

Obywatele Palau posiadający ważny paszport zwykły, dyplomatyczny, służbowy, urzędowy lub specjalny wydany przez Palau mogą wjechać na terytorium państw członkowskich i przebywać na nim bez wizy przez okres pobytu określony w art. 4 ust. 2.

2.   Ust. 1 niniejszego artykułu nie ma zastosowania do osób podróżujących w celu prowadzenia działalności zarobkowej.

W przypadku tej kategorii osób każde państwo członkowskie może indywidualnie podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli Palau lub o jego zniesieniu, zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 (2).

W przypadku tej kategorii osób Palau może podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli poszczególnych państw członkowskich lub o jego zniesieniu, zgodnie ze swoim prawem krajowym.

3.   Zniesienie wiz przewidziane niniejszą Umową obowiązuje bez uszczerbku dla przepisów Umawiających się Stron dotyczących warunków wjazdu i pobytu krótkoterminowego. Państwa członkowskie i Palau zastrzegają sobie prawo do odmowy wjazdu i pobytu krótkoterminowego na ich terytorium, jeśli którykolwiek z powyższych warunków nie jest spełniony.

4.   Zniesienie wiz obowiązuje niezależnie od środka transportu wykorzystywanego do przekroczenia granic Umawiających się Stron.

5.   Kwestie nieobjęte niniejszą Umową są regulowane prawem unijnym, prawem krajowym państw członkowskich i prawem krajowym Palau.

Artykuł 4

Czas pobytu

1.   Obywatele Unii mogą przebywać na terytorium Palau przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

2.   Obywatele Palau mogą przebywać na terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym. Okres ten jest obliczany niezależnie od jakiegokolwiek pobytu w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen.

Obywatele Palau mogą przebywać na terytorium każdego państwa członkowskiego, które nie stosuje jeszcze w pełni dorobku Schengen, przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, niezależnie od okresu pobytu obliczanego dla terytorium państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen.

3.   Niniejsza Umowa nie ma wpływu na możliwość przedłużenia przez Palau i państwa członkowskie okresu pobytu ponad okres 90 dni zgodnie z ich prawem krajowym oraz prawem unijnym.

Artykuł 5

Terytorialny zakres stosowania

1.   W przypadku Republiki Francuskiej niniejszą Umowę stosuje się tylko do jej europejskiego terytorium.

2.   W przypadku Królestwa Niderlandów niniejszą Umowę stosuje się tylko do jego europejskiego terytorium.

Artykuł 6

Wspólny komitet ds. zarządzania Umową

1.   Umawiające się Strony powołują wspólny komitet ekspertów (zwany dalej „komitetem”), w skład którego wchodzą przedstawiciele Unii i przedstawiciele Palau. Unię reprezentuje Komisja Europejska.

2.   Komitet wykonuje między innymi następujące zadania:

a)

monitorowanie wykonania niniejszej Umowy;

b)

proponowanie zmian lub uzupełnień niniejszej Umowy;

c)

rozstrzyganie sporów dotyczących interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy.

3.   Posiedzenia komitetu zwoływane są w każdym przypadku, gdy jest to niezbędne, na wniosek jednej z Umawiających się Stron.

4.   Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.

Artykuł 7

Stosunek między niniejszą Umową a istniejącymi dwustronnymi umowami między państwami członkowskimi a Palau dotyczącymi zniesienia wiz

Niniejsza Umowa jest nadrzędna wobec wszelkich dwustronnych umów lub ustaleń zawartych między poszczególnymi państwami członkowskimi a Palau w zakresie, w jakim dotyczą one kwestii objętych niniejszą Umową.

Artykuł 8

Postanowienia końcowe

1.   Niniejsza Umowa zostaje ratyfikowana lub zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami i wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dacie późniejszego z dwóch powiadomień, w których Umawiające się Strony dokonają wzajemnej notyfikacji o zakończeniu tych procedur.

Niniejszą Umowę stosuje się tymczasowo od dnia następującego po dniu jej podpisania.

2.   Niniejsza Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem możliwości jej wypowiedzenia zgodnie z ust. 5.

3.   Niniejszą Umowę można zmienić za pisemnym porozumieniem Umawiających się Stron. Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu przez Umawiające się Strony wzajemnej notyfikacji o zakończeniu ich wewnętrznych procedur, które są niezbędne w tym celu.

4.   Każda z Umawiających się Stron może zawiesić stosowanie wszystkich lub niektórych postanowień niniejszej Umowy, w szczególności ze względu na porządek publiczny, ochronę bezpieczeństwa narodowego, ochronę zdrowia publicznego, nielegalną imigrację lub ponowne wprowadzenie obowiązku wizowego przez jedną z Umawiających się Stron. O decyzji w sprawie zawieszenia stosowania niniejszej Umowy powiadamia się drugą Umawiającą się Stronę nie później niż dwa miesiące przed jej planowanym wejściem w życie. Z chwilą ustania powodów zawieszenia stosowania niniejszej Umowy Umawiająca się Strona, która zawiesiła stosowanie niniejszej Umowy, niezwłocznie informuje o tym fakcie drugą Umawiającą się Stronę i przywraca stosowanie niniejszej Umowy.

5.   Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w drodze pisemnego zawiadomienia drugiej Strony. Niniejsza Umowa przestaje obowiązywać po upływie 90 dni od daty takiego zawiadomienia.

6.   Palau może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich.

7.   Unia może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy lub wypowiedzieć niniejszą Umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich swoich państw członkowskich.

Sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są jednakowo autentyczne.

Съставено в Брюксел на седми декември две хиляди и петнадесета година.

Hecho en Bruselas, el siete de diciembre de dos mil quince.

V Bruselu dne sedmého prosince dva tisíce patnáct.

Udfærdiget i Bruxelles den syvende december to tusind og femten.

Geschehen zu Brüssel am siebten Dezember zweitausendfünfzehn.

Kahe tuhande viieteistkümnenda aasta detsembrikuu seitsmendal päeval Brüsselis.

Έγινε στις Βρυξέλλες, στις εφτά Δεκεμβρίου δύο χιλιάδες δεκαπέντε.

Done at Brussels on the seventh day of December in the year two thousand and fifteen.

Fait à Bruxelles, le sept décembre deux mille quinze.

Sastavljeno u Bruxellesu sedmog prosinca dvije tisuće petnaeste.

Fatto a Bruxelles, addì sette dicembre duemilaquindici.

Briselē, divi tūkstoši piecpadsmitā gada septītajā decembrī.

Priimta du tūkstančiai penkioliktų metų gruodžio septintą dieną Briuselyje.

Kelt Brüsszelben, a kétezer-tizenötödik év december havának hetedik napján.

Magħmul fi Brussell, fis-seba jum ta’ Diċembru fis-sena elfejn u ħmistax.

Gedaan te Brussel, de zevende december tweeduizend vijftien.

Sporządzono w Brukseli dnia siódmego grudnia roku dwa tysiące piętnastego.

Feito em Bruxelas, em sete de dezembro de dois mil e quinze.

Întocmit la Bruxelles la șapte decembrie două mii cincisprezece.

V Bruseli siedmeho decembra dvetisíctridsať.

V Bruslju, dne sedmega decembra leta dva tisoč petnajst.

Tehty Brysselissä seitsemäntenä päivänä joulukuuta vuonna kaksituhattaviisitoista.

Som skedde i Bryssel den sjunde december år tjugohundrafemton.

За Европейския съюз

Рог la Unión Europea

Za Evropskou unii

For Den Europæiske Union

Für die Europäische Union

Euroopa Liidu nimel

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση

For the European Union

Pour l'Union européenne

Za Europsku uniju

Per l'Unione europea

Eiropas Savienības vārdā –

Europos Sąjungos vardu

Az Európai Unió részéről

Għall-Unjoni Ewropea

Voor de Europese Unie

W imieniu Unii Europejskiej

Pela União Europeia

Pentru Uniunea Europeană

Za Európsku úniu

Za Evropsko unijo

Euroopan unionin puolesta

För Europeiska unionen

Image

За Република Палау

Por la República de Palaos

Za Republiku Palau

For Republikken Palau

Für die Republik Palau

Belau Vabariigi nimel

Για τη Δημοκρατία του Παλάου

For the Republic of Palau

Pour la République des Palaos

Za Republiku Palau

Per la Repubblica di Palau

Palau Republikas vārdā –

Palau Respublikos vardu

Palaui Köztársaság részéről

Għar-Repubblika ta' Palau

Voor de Republiek Palau

W imieniu Republiki Palau

Pela República de Palau

Pentru Republica Palau

Za Palauskú republiku

Za Republiko Palau

Palaun tasavallan puolesta

För Republiken Palau

Image


(1)  Dz.U. L 149 z 20.5.2014, s. 67.

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1).


WSPÓLNA DEKLARACJA W ODNIESIENIU DO ISLANDII, NORWEGII, SZWAJCARII I LIECHTENSTEINU

Umawiające się Strony przyjmują do wiadomości ścisłe związki między Unią Europejską a Norwegią, Islandią, Szwajcarią i Liechtensteinem, w szczególności na mocy umów z dnia 18 maja 1999 r. i 26 października 2004 r. dotyczących włączenia tych państw we wprowadzanie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen.

W związku z tym pożądane jest, aby władze Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu, z jednej strony, oraz władze Palau, z drugiej strony, zawarły niezwłocznie dwustronne umowy dotyczące zniesienia wiz krótkoterminowych na podobnych warunkach, jak niniejsza Umowa.


WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WYKŁADNI KATEGORII OSÓB PODRÓŻUJĄCYCH W CELU PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI ZAROBKOWEJ, O KTÓREJ MOWA W ART. 3 UST. 2 NINIEJSZEJ UMOWY

Pragnąc zapewnić spójną wykładnię, Umawiające się Strony uzgadniają na potrzeby niniejszej Umowy, że kategoria osób prowadzących działalność zarobkową obejmuje osoby wjeżdżające w celu wykonywania działalności zawodowej lub pracy za wynagrodzeniem na terytorium innej Umawiającej się Strony jako pracownik lub dostawca usług.

Kategoria ta nie obejmuje:

przedsiębiorców, tj. osób podróżujących w celu rozmów biznesowych (bez zatrudnienia w państwie drugiej Umawiającej się Strony),

sportowców lub artystów wykonujących działalność na zasadzie ad hoc,

dziennikarzy wysłanych przez media działające w ich państwie zamieszkania, oraz

stażystów wewnątrz korporacji.

Wdrażanie niniejszej deklaracji jest monitorowane przez wspólny komitet w ramach jego obowiązków na mocy art. 6 niniejszej Umowy; komitet ten może zaproponować zmiany niniejszej deklaracji, jeżeli uzna je za konieczne w oparciu o doświadczenia Umawiających się Stron.


WSPÓLNA DEKLARACJA W SPRAWIE WYKŁADNI OKRESU 90 DNI W KAŻDYM OKRESIE 180-DNIOWYM, O KTÓRYM MOWA W ART. 4 NINIEJSZEJ UMOWY

Umawiające się Strony uznają, że okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, o którym mowa w art. 4 niniejszej Umowy, oznacza albo ciągły pobyt albo kilka następujących po sobie pobytów, których łączny czas trwania nie przekracza 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

Pojęcie „każdy” oznacza stosowanie ruchomego 180-dniowego okresu odniesienia, zakładającego sprawdzenie wstecz, dla każdego dnia pobytu, ostatniego 180-dniowego okresu w celu ustalenia, czy wymóg dotyczący nieprzekroczenia 90 dni w każdym okresie 180-dniowym pozostaje spełniony. Oznacza to między innymi, że nieobecność przez nieprzerwany okres 90 dni umożliwia kolejny pobyt nieprzekraczający 90 dni.


WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA INFORMOWANIA OBYWATELI O UMOWIE DOTYCZĄCEJ ZNIESIENIA WIZ

Uznając znaczenie zasady przejrzystości dla obywateli Unii Europejskiej i obywateli Palau, Umawiające się Strony zgadzają się zapewnić rozpowszechnienie pełnych informacji o treści i skutkach umowy dotyczącej zniesienia wiz i związanych z nią kwestiach, takich jak warunki wjazdu.


ROZPORZĄDZENIA

18.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 332/19


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2378

z dnia 15 grudnia 2015 r.

ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania niektórych przepisów dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1156/2012

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającą dyrektywę 77/799/EWG (1), w szczególności jej art. 20 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 21 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dyrektywa 2011/16/UE zastąpiła dyrektywę Rady 77/799/EWG (2). Wprowadzono szereg istotnych dostosowań zasad dotyczących współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania, w szczególności w odniesieniu do wymiany informacji między państwami członkowskimi w celu zwiększenia wydajności i skuteczności transgranicznej wymiany informacji.

(2)

Dyrektywa Rady 2014/107/UE (3) zmieniła dyrektywę 2011/16/UE w celu wprowadzenia obowiązkowej automatycznej wymiany informacji finansowych oraz szeregu zasad sprawozdawczych i zasad należytej staranności związanych z tą wymianą informacji.

(3)

Aby zapewnić działanie nowych ram prawnych, dyrektywa 2011/16/UE wprowadza wymóg, zgodnie z którym niektóre przepisy dotyczące standardowych formularzy i elektronicznych formatów oraz ustaleń praktycznych w zakresie wymiany informacji pomiędzy państwami członkowskimi muszą być przyjmowane w drodze aktów wykonawczych. Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1156/2012 (4) określa szczegółowe przepisy dotyczące standardowych formularzy i elektronicznych formatów stosowanych na potrzeby dyrektywy 2011/16/UE.

(4)

Biorąc pod uwagę zmiany, które trzeba wprowadzić w celu wdrożenia dyrektywy 2011/16/UE i zapewnienia większej czytelności aktu wykonawczego, należy uchylić rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1156/2012 i określić nowe, skonsolidowane przepisy.

(5)

W celu ułatwienia wymiany informacji dyrektywa 2011/16/UE wprowadziła wymóg, by taka wymiana informacji na podstawie tej dyrektywy odbywała się z wykorzystaniem standardowych formularzy, z wyjątkiem obowiązkowej automatycznej wymiany informacji.

(6)

Standardowe formularze, których należy używać, powinny zawierać szereg wystarczająco zróżnicowanych pól, tak by pozwolić państwom członkowskim na ich łatwe stosowanie we wszystkich pojawiających się sprawach, z wykorzystaniem pól właściwych dla danej sprawy.

(7)

W odniesieniu do obowiązkowej automatycznej wymiany informacji dyrektywa 2011/16/UE wymaga, aby Komisja przyjmowała przepisy dotyczące ustaleń praktycznych i formatu elektronicznego. W celu zapewnienia odpowiedniego charakteru i użyteczności wymienianych informacji oraz skuteczności samej wymiany należy ustanowić szczegółowe zasady w tym zakresie.

(8)

Warunek, zgodnie z którym obowiązkowa automatyczna wymiana informacji na temat pięciu kategorii dochodów i kapitału wskazanych w art. 8 ust. 1 dyrektywy 2011/16/UE jest uzależniona od dostępności informacji, stanowi wytłumaczenie dla faktu, że nie określono bliżej odpowiedniego formatu elektronicznego, poza wskazaniem ogólnej struktury i klas elementów składających się na format elektroniczny, podczas gdy wymiana szczegółowych elementów w ramach każdej z tych klas jest w dalszym ciągu zależna od ich dostępności w każdym państwie członkowskim.

(9)

Biorąc pod uwagę fakt, że informacje wymieniane na podstawie art. 8 ust. 3a dyrektywy 2011/16/UE mają być gromadzone przez raportujące instytucje finansowe zgodnie z mającymi zastosowanie zasadami sprawozdawczymi i zasadami należytej staranności określonymi w załącznikach I i II do dyrektywy 2011/16/UE oraz że wymiana ta nie podlega w związku z tym warunkowi dotyczącemu dostępności informacji, stosowany format elektroniczny powinien zostać określony bardziej szczegółowo, tak aby obejmował najniższy poziom szczegółowości i każdy element wraz z jego istotnymi atrybutami, jeżeli takie istnieją.

(10)

Zgodnie z dyrektywą 2011/16/UE informacje powinny być – w miarę możliwości – przekazywane drogą elektroniczną przy użyciu wspólnej sieci łączności („CCN”). W stosownych przypadkach należy określić ustalenia praktyczne w zakresie przekazywania informacji. Powinny obowiązywać szczegółowe przepisy dotyczące przekazywania sprawozdań, oświadczeń i innych dokumentów, które nie stanowią wymienianych informacji, ale je uzupełniają, a także – w przypadku przesyłania informacji poza siecią CCN i bez uszczerbku dla innych, dwustronnie uzgodnionych porozumień – przekazywania i identyfikacji wymienianych informacji.

(11)

Przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich niezbędne do wykonania art. 8 ust. 3a dyrektywy 2011/16/UE w odniesieniu do obowiązkowej automatycznej wymiany informacji finansowych powinny zacząć obowiązywać od dnia 1 stycznia 2016 r. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem być stosowane od tego samego dnia.

(12)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Współpracy Administracyjnej w Dziedzinie Opodatkowania,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe formularze do wymiany informacji na wniosek, spontanicznej wymiany informacji, przesyłania powiadomień i informacji zwrotnych

1.   W odniesieniu do formularzy, których stosowanie przewidziano, „pole” oznacza miejsce na formularzu, w którym mogą być zapisywane informacje, które mają zostać wymienione na podstawie dyrektywy 2011/16/UE.

2.   Formularz, który ma być stosowany w przypadku wniosków o wymianę informacji i o przeprowadzenie postępowania administracyjnego zgodnie z art. 5 dyrektywy 2011/16/UE oraz odpowiedzi na takie wnioski, potwierdzenia odbioru, wniosków o dodatkowe informacje ogólne, oświadczeń o niemożności udzielenia informacji lub o odrzuceniu wniosku zgodnie z art. 7 tej dyrektywy, jest zgodny z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.

3.   Formularz, który ma być stosowany w przypadku informacji w ramach wymiany spontanicznej i potwierdzenia ich odbioru na podstawie art. 9 i 10 dyrektywy 2011/16/UE, jest zgodny z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.

4.   Formularz, który ma być stosowany w przypadku wniosków o doręczenie środków i decyzji administracyjnych na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 dyrektywy 2011/16/UE i udzielania odpowiedzi na nie na podstawie art. 13 ust. 3 tej dyrektywy, jest zgodny z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.

5.   Formularz, który ma być stosowany w przypadku informacji zwrotnych na podstawie art. 14 ust. 1 dyrektywy 2011/16/UE, jest zgodny z załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Formaty elektroniczne służące do obowiązkowej automatycznej wymiany informacji

1.   Format elektroniczny, który ma być stosowany do obowiązkowej automatycznej wymiany informacji na podstawie art. 8 ust. 1 dyrektywy 2011/16/UE, jest zgodny z załącznikiem V do niniejszego rozporządzenia.

2.   Format elektroniczny, który ma być stosowany do obowiązkowej automatycznej wymiany informacji na podstawie art. 8 ust. 3a dyrektywy 2011/16/UE, jest zgodny z załącznikiem VI do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 3

Ustalenia praktyczne dotyczące wykorzystywania sieci CCN

1.   Sprawozdania, oświadczenia oraz wszelkie inne dokumenty, o których mowa w informacjach przekazanych na podstawie dyrektywy 2011/16/UE, mogą być przesyłane za pomocą innych środków komunikacji niż sieć CCN.

2.   W przypadku gdy informacje, o których mowa w dyrektywie 2011/16/UE, nie są wymieniane drogą elektroniczną z wykorzystaniem sieci CCN, i o ile nie zawarto innych ustaleń dwustronnych, informacje przekazywane są przy piśmie przewodnim opisującym przekazaną informację i należycie podpisanym przez właściwy organ przekazujący informację.

Artykuł 4

Uchylenie

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1156/2012 traci moc z dniem 1 stycznia 2016 r.

Odesłania do uchylonego rozporządzenia wykonawczego rozumie się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 5

Wejście w życie i rozpoczęcie stosowania

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 15 grudnia 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 64 z 11.3.2011, s. 1.

(2)  Dyrektywa Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotycząca wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich (Dz.U. L 336 z 27.12.1977, s. 15).

(3)  Dyrektywa Rady 2014/107/UE z dnia 9 grudnia 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania (Dz.U. L 359 z 16.12.2014, s. 1).

(4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1156/2012 z dnia 6 grudnia 2012 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania niektórych przepisów dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania (Dz.U. L 335 z 7.12.2012, s. 42).


ZAŁĄCZNIK I

Formularz, o którym mowa w art. 1 ust. 2

Formularz wniosków o udzielenie informacji i o przeprowadzenie postępowania administracyjnego zgodnie z art. 5 dyrektywy 2011/16/UE oraz odpowiedzi na takie wnioski, potwierdzenia odbioru, wniosków o dodatkowe informacje ogólne, oświadczeń o niemożności udzielenia informacji lub o odrzuceniu wniosku zgodnie z art. 7 dyrektywy 2011/16/UE zawiera następujące pola (1):

Podstawa prawna

Numer referencyjny

Data

Nazwa organu wnioskującego lub organu współpracującego

Tożsamość osoby będącej przedmiotem sprawdzania lub dochodzenia

Ogólny opis sprawy i, w stosownych przypadkach, szczególne informacje ogólne, które mogą umożliwić ocenę przewidywalnego znaczenia informacji, których dotyczy wniosek, dla administracji i dla egzekwowania przepisów krajowych państw członkowskich dotyczących podatków, o których mowa w art. 2 dyrektywy 2011/16/UE.

Cel podatkowy wniosku o informacje

Okres objęty postępowaniem

Nazwisko i adres osoby, co do której uważa się, że znajduje się w posiadaniu informacji, których dotyczy wniosek

Spełnienie wymogów prawnych nałożonych przepisem art. 16 ust. 1 dyrektywy 2011/16/UE

Spełnienie wymogów prawnych nałożonych przepisem art. 17 ust. 1 dyrektywy 2011/16/UE

Uzasadniony wniosek o przeprowadzenie szczególnego postępowania administracyjnego i przyczyny odmowy przeprowadzenia szczególnego postępowania administracyjnego, którego dotyczył wniosek

Potwierdzenie odbioru wniosku o udzielenie informacji

Wniosek o dodatkowe informacje ogólne

Powody niemożności lub odmowy udzielenia informacji

Przyczyny nieudzielenia odpowiedzi na wniosek w stosownym terminie oraz termin, w którym właściwy organ spodziewa się udzielić odpowiedzi.


(1)  W wykorzystanym w danej sprawie formularzu muszą znaleźć się jednak wyłącznie pola rzeczywiście wypełniane w tej sprawie.


ZAŁĄCZNIK II

Formularz, o którym mowa w art. 1 ust. 3

Formularz wniosku o informacje w ramach wymiany spontanicznej i potwierdzenia ich odbioru zgodnie z, odpowiednio, art. 9 i 10 dyrektywy 2011/16/UE zawiera następujące pola (1):

Podstawa prawna

Numer referencyjny

Data

Nazwa organu wysyłającego informacje i organu je otrzymującego

Tożsamość osoby objętej spontaniczną wymianą informacji

Okres objęty spontaniczną wymianą informacji

Spełnienie wymogów prawnych nałożonych przepisem art. 16 ust. 1 dyrektywy 2011/16/UE

Potwierdzenie odbioru informacji w ramach wymiany spontanicznej.


(1)  W wykorzystanym w danej sprawie formularzu muszą znaleźć się jednak wyłącznie pola rzeczywiście wypełniane w tej sprawie.


ZAŁĄCZNIK III

Formularz, o którym mowa w art. 1 ust. 4

Formularz wniosku o doręczenie środków i decyzji administracyjnych zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 dyrektywy 2011/16/UE oraz odpowiedzi na niego zgodnie z art. 13 ust. 3 tej dyrektywy zawiera następujące pola (1):

Podstawa prawna

Numer referencyjny

Data

Nazwa organu wnioskującego lub organu współpracującego

Nazwisko i adres adresata środka lub decyzji

Inne informacje, które mogą pomóc w identyfikacji adresata

Przedmiot środka lub decyzji

Odpowiedź organu współpracującego, zgodnie z art. 13 ust. 3 dyrektywy 2011/16/UE, w tym data doręczenia adresatowi środka lub decyzji.


(1)  W wykorzystanym w danej sprawie formularzu muszą znaleźć się jednak wyłącznie pola rzeczywiście wypełniane w tej sprawie.


ZAŁĄCZNIK IV

Formularz, o którym mowa w art. 1 ust. 5

Formularz informacji zwrotnych zgodnie z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2011/16/UE zawiera następujące pola (1):

Numer referencyjny

Data

Nazwa właściwego organu udzielającego informacji zwrotnych

Ogólne informacje zwrotne na temat przekazanych informacji

Rezultaty bezpośrednio związane z przekazanymi informacjami.


(1)  W wykorzystanym w danej sprawie formularzu muszą znaleźć się jednak wyłącznie pola rzeczywiście wypełniane w tej sprawie.


ZAŁĄCZNIK V

Format elektroniczny, o którym mowa w art. 2 ust. 1

Formaty elektroniczne służące do obowiązkowej automatycznej wymiany informacji na podstawie art. 8 ust. 1 dyrektywy 2011/16/UE są zgodne z następującą strukturą drzewa i zawierają następujące klasy elementów (1):

a)

w odniesieniu do ogólnej wiadomości:

Image

b)

w odniesieniu do zasadniczej części w przypadku przekazywania informacji na temat dochodów z zatrudnienia lub wynagrodzeń dyrektorów:

Image

c)

w odniesieniu do zasadniczej części w przypadku przekazywania informacji na temat emerytur i rent:

Image

d)

w odniesieniu do zasadniczej części w przypadku przekazywania informacji na temat produktów dotyczących ubezpieczeń na życie:

Image

e)

w odniesieniu do zasadniczej części komunikatu w przypadku przekazywania informacji na temat własności nieruchomości i dochodów z nieruchomości:

Image

f)

w odniesieniu do zasadniczej części wiadomości w przypadku nieprzekazywania żadnych informacji dotyczących konkretnej kategorii:

Image

g)

w odniesieniu do zasadniczej części wiadomości w przypadku potwierdzenia otrzymania informacji dotyczących konkretnej kategorii:

Image

(1)  W wykorzystanym w danej sprawie formularzu muszą znaleźć się jednak wyłącznie pola rzeczywiście wypełniane w tej sprawie.


ZAŁĄCZNIK VI

Format elektroniczny, o którym mowa w art. 2 ust. 2

Format elektroniczny służący do obowiązkowej automatycznej wymiany informacji na podstawie art. 8 ust. 3a dyrektywy 2011/16/UE jest zgodny z następującą strukturą drzewa i zawiera następujące elementy i atrybuty (1):

a)

w odniesieniu do ogólnej wiadomości:

Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image

b)

w odniesieniu do typów wspólnych dla ustawy o wypełnianiu obowiązków podatkowych w stosunku do rachunków posiadanych za granicą (FATCA) i wspólnego standardu do wymiany informacji (CRS) wykorzystywanych w wiadomości, o której mowa w lit. a) powyżej:

Image Image Image Image

c)

w odniesieniu do typów wspólnych dla OECD wykorzystywanych w wiadomości, o której mowa w lit. a) powyżej:

Image Image Image

(1)  W wykorzystanym w danej sprawie formularzu muszą znaleźć się jednak wyłącznie pola rzeczywiście wypełniane w tej sprawie.


18.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 332/46


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2379

z dnia 16 grudnia 2015 r.

wprowadzające odstępstwo od rozporządzeń (WE) nr 2305/2003, (WE) nr 969/2006, (WE) nr 1067/2008 i od rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2081 oraz od rozporządzenia (WE) nr 1964/2006 i rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 480/2012 oraz od rozporządzenia (WE) nr 1918/2006 w odniesieniu do terminów składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz w 2016 r. w ramach kontyngentów taryfowych dotyczących zbóż, ryżu i oliwy z oliwek oraz wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 951/2006 w odniesieniu do terminów wydawania pozwoleń na wywóz w 2016 r. w sektorach pozakwotowego cukru i pozakwotowej izoglukozy

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 (1), w szczególności jego art. 1,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych i uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (2), w szczególności jego art. 20 lit. n), art. 144 lit. g) i art. 187 lit. e),

a także mając na uwadze, co następuje,

(1)

Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2305/2003 (3), (WE) nr 969/2006 (4) i (WE) nr 1067/2008 (5) oraz rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2081 (6) przewidują przepisy szczególne dotyczące składania wniosków oraz wydawania pozwoleń na przywóz jęczmienia w ramach kontyngentu 09.4126, kukurydzy w ramach kontyngentu 09.4131 i pszenicy zwyczajnej o jakości innej niż wysoka w ramach kontyngentów 09.4123, 09.4124, 09.4125 i 09.4133 oraz niektórych zbóż pochodzących z Ukrainy w ramach kontyngentów 09.4306, 09.4307 i 09.4308.

(2)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1964/2006 (7) i rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 480/2012 (8) przewidują przepisy szczególne dotyczące składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz ryżu pochodzącego z Bangladeszu w ramach kontyngentu 09.4517 i ryżu łamanego w ramach kontyngentu 09.4079.

(3)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1918/2006 (9) przewiduje przepisy szczególne dotyczące składania wniosków oraz wydawania pozwoleń na przywóz oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji w ramach dostępnego kontyngentu.

(4)

Z uwagi na dni wolne od pracy w 2016 r. należy odstąpić w niektórych okresach od rozporządzeń (WE) nr 2305/2003, (WE) nr 969/2006, (WE) nr 1067/2008 oraz od rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2081, od rozporządzenia (WE) nr 1964/2006 i rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 480/2012 oraz rozporządzenia (WE) nr 1918/2006 w odniesieniu do terminów składania wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz i wydawania tych pozwoleń, w celu zapewnienia przestrzegania wielkości przedmiotowych kontyngentów.

(5)

Artykuł 7d ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 951/2006 (10) stanowi, że pozwolenia na wywóz pozakwotowego cukru i pozakwotowej izoglukozy wydawane są od piątku następującego po tygodniu, w którym składano wnioski, pod warunkiem że do tego czasu Komisja nie podjęła żadnego ze środków szczególnych.

(6)

Z uwagi na dni wolne od pracy w roku 2016 oraz nieregularne ukazywanie się Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej w tych dniach, okres między złożeniem wniosków a dniem wydania pozwoleń jest zbyt krótki, aby zapewnić właściwe zarządzanie rynkiem. Należy zatem przedłużyć wymieniony okres.

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zboża

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2305/2003 w odniesieniu do roku 2016 wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz jęczmienia w ramach kontyngentu 09.4126 nie można składać przed poniedziałkiem 4 stycznia 2016 r. lub po godz. 13:00 czasu obowiązującego w Brukseli w piątek 16 grudnia 2016 r.

2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 2305/2003 w odniesieniu do roku 2016 pozwolenia na przywóz jęczmienia wydane w ramach kontyngentu 09.4126 objęte wnioskami składanymi w terminach wskazanych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia wydawane są w terminach określonych w wymienionym załączniku, z zastrzeżeniem środków przyjętych zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1301/2006 (11).

3.   Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 969/2006 w odniesieniu do roku 2016 wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz kukurydzy w ramach kontyngentu 09.4131 nie można składać przed poniedziałkiem 4 stycznia 2016 r. lub po godz. 13:00 czasu obowiązującego w Brukseli w piątek 16 grudnia 2016 r.

4.   Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 969/2006 w odniesieniu do roku 2016 pozwolenia na przywóz kukurydzy wydane w ramach kontyngentu 09.4131 objęte wnioskami składanymi w terminach wskazanych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia wydawane są w terminach określonych w wymienionym załączniku, z zastrzeżeniem środków przyjętych zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1301/2006.

5.   Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1067/2008 w odniesieniu do roku 2016 wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz pszenicy zwyczajnej o jakości innej niż wysoka w ramach kontyngentów 09.4123, 09.4124, 09.4125 i 09.4133 nie można składać przed poniedziałkiem 4 stycznia 2016 r. lub po godz. 13:00 czasu obowiązującego w Brukseli w piątek 16 grudnia 2016 r.

6.   Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1067/2008 w odniesieniu do roku 2016 pozwolenia na przywóz pszenicy zwyczajnej o jakości innej niż wysoka wydane w ramach kontyngentów 09.4123, 09.4124, 09.4125 i 09.4133 objęte wnioskami składanymi w terminach wskazanych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia wydawane są w terminach określonych w wymienionym załączniku, z zastrzeżeniem środków przyjętych zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1301/2006.

7.   Na zasadzie odstępstwa od art. 2 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) 2015/2081 w odniesieniu do roku 2016 wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz zbóż pochodzących z Ukrainy w ramach kontyngentów 09.4306, 09.4307 i 09.4308 nie można składać przed poniedziałkiem 4 stycznia 2016 r. lub po godz. 13:00 czasu obowiązującego w Brukseli w piątek 16 grudnia 2016 r.

8.   Na zasadzie odstępstwa od art. 2 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2015/2081 w odniesieniu do roku 2016 pozwolenia na przywóz zbóż pochodzących z Ukrainy wydane w ramach kontyngentów 09.4306, 09.4307 i 09.4308 objęte wnioskami składanymi w terminach wskazanych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia wydawane są w terminach określonych w wymienionym załączniku, z zastrzeżeniem środków przyjętych zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1301/2006.

Artykuł 2

Ryż

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1964/2006 w odniesieniu do roku 2016 wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz ryżu pochodzącego z Bangladeszu w ramach kontyngentu 09.4517 nie można składać przed poniedziałkiem 4 stycznia 2016 r. lub po godz. 13:00 czasu obowiązującego w Brukseli w piątek 9 grudnia 2016 r.

2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 2 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 480/2012 w odniesieniu do roku 2016 wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz ryżu łamanego w ramach kontyngentu 09.4079 nie można składać przed poniedziałkiem 4 stycznia 2016 r. lub po godz. 13:00 czasu obowiązującego w Brukseli w piątek 9 grudnia 2016 r.

Artykuł 3

Oliwa z oliwek

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1918/2006 wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji nie można składać po wtorku 13 grudnia 2016 r.

2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1918/2006 pozwolenia na przywóz oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji objęte wnioskami składanymi w terminach wskazanych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia wydawane są w terminach określonych w wymienionym załączniku, z zastrzeżeniem środków przyjętych zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1301/2006.

Artykuł 4

Pozakwotowy cukier i pozakwotowa izoglukoza

Na zasadzie odstępstwa od art. 7d ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 951/2006 pozwolenia na wywóz pozakwotowego cukru i pozakwotowej izoglukozy objęte wnioskami składanymi w terminach wskazanych w załączniku III do niniejszego rozporządzenia wydawane są w terminach określonych w wymienionym załączniku, biorąc pod uwagę, tam gdzie to konieczne, środki szczególne, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 951/2006.

Artykuł 5

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie traci moc z dniem 10 stycznia 2017 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 16 grudnia 2015 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącego

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 146 z 20.6.1996, s. 1.

(2)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2305/2003 z dnia 29 grudnia 2003 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym Wspólnoty na przywóz jęczmienia z państw trzecich (Dz.U. L 342 z 30.12.2003, s. 7).

(4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 969/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. otwierające i ustalające sposób zarządzania kontyngentem taryfowym w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z państw trzecich (Dz.U. L 176 z 30.6.2006, s. 44).

(5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1067/2008 z dnia 30 października 2008 r. otwierające oraz ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na pszenicę zwyczajną o jakości innej niż wysoka pochodzącą z państw trzecich i wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 (wersja ujednolicona) (Dz.U. L 290 z 31.10.2008, s. 3).

(6)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2081 z dnia 18 listopada 2015 r. otwierające unijne kontyngenty taryfowe na przywóz niektórych zbóż pochodzących z Ukrainy i ustalające zarządzanie tymi kontyngentami (Dz.U. L 302 z 19.11.2015, s. 81).

(7)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1964/2006 z dnia 22 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady otwierania i zarządzania kontyngentami taryfowymi na przywóz ryżu pochodzącego z Bangladeszu, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3491/90 (Dz.U. L 408 z 30.12.2006, s. 19).

(8)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 480/2012 z dnia 7 czerwca 2012 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na ryż łamany objęty kodem CN 1006 40 00 do produkcji przetworów spożywczych objętych kodem CN 1901 10 00 (Dz.U. L 148 z 8.6.2012, s. 1).

(9)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1918/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji (Dz.U. L 365 z 21.12.2006, s. 84).

(10)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru (Dz.U. L 178 z 1.7.2006, s. 24).

(11)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1301/2006 z dnia 31 sierpnia 2006 r. ustanawiające wspólne zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi na przywóz produktów rolnych, podlegającymi systemowi pozwoleń na przywóz (Dz.U. L 238 z 1.9.2006, s. 13).


ZAŁĄCZNIK I

Terminy składania wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz zbóż

Terminy wydawania

Od piątku 18 marca od godz. 13 do piątku 25 marca 2016 r. do godz. 13, czasu obowiązującego w Brukseli

Pierwszego dnia roboczego od poniedziałku 4 kwietnia 2016 r.

Od piątku 21 października od godz. 13 do piątku 28 października 2016 r. do godz. 13, czasu obowiązującego w Brukseli

Pierwszego dnia roboczego od poniedziałku 7 listopada 2016 r.


ZAŁĄCZNIK II

Terminy składania wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz oliwy z oliwek

Terminy wydawania

Poniedziałek 21 lub wtorek 22 marca 2016 r.

Pierwszego dnia roboczego od piątku 1 kwietnia 2016 r.

Poniedziałek 2 lub wtorek 3 maja 2016 r.

Pierwszego dnia roboczego od piątku 13 maja 2016 r.

Poniedziałek 9 lub wtorek 10 maja 2016 r.

Pierwszego dnia roboczego od środy 18 maja 2016 r.

Poniedziałek 18 lub wtorek 19 lipca 2016 r.

Pierwszego dnia roboczego od środy 27 lipca 2016 r.

Poniedziałek 8 lub wtorek 9 sierpnia 2016 r.

Pierwszego dnia roboczego od środy 17 sierpnia 2016 r.

Poniedziałek 24 lub wtorek 25 października 2016 r.

Pierwszego dnia roboczego od czwartku 3 listopada 2016 r.


ZAŁĄCZNIK III

Terminy składania wniosków o wydanie pozwoleń na wywóz pozakwotowego cukru i pozakwotowej izoglukozy

Terminy wydawania

Od poniedziałku 24 do piątku 28 października 2016 r.

Pierwszego dnia roboczego od wtorku 8 listopada 2016 r.

Od poniedziałku 19 do piątku 23 grudnia 2016 r.

Pierwszego dnia roboczego od piątku 6 stycznia 2017 r.


18.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 332/50


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2380

z dnia 16 grudnia 2015 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95 w odniesieniu do ustalania cen reprezentatywnych w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 183 lit. b),

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 510/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 1216/2009 i (WE) nr 614/2009 (2), w szczególności jego art. 5 ust. 6 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1484/95 (3) ustanowiono szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności przywozowych oraz ustalono ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.

(2)

Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika, że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów, uwzględniając wahania cen w zależności od pochodzenia tych produktów.

(3)

Rozporządzenie (WE) nr 1484/95 należy zatem odpowiednio zmienić.

(4)

Ze względu na konieczność zagwarantowania, że środek ten będzie mieć zastosowanie możliwie jak najszybciej po udostępnieniu aktualnych danych, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1484/95 zastępuje się tekstem zawartym w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 16 grudnia 2015 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącego,

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 1.

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. określające szczegółowe zasady wdrażania systemu dodatkowych należności przywozowych oraz ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i uchylające rozporządzenie nr 163/67/EWG (Dz.U. L 145 z 29.6.1995, s. 47).


ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK I

Kod CN

Opis produktu

Cena reprezentatywna

(w EUR/100 kg)

Zabezpieczenie określone w art. 3

(w EUR/100 kg)

Pochodzenie (1)

0207 12 10

Kurczaki oskubane i wypatroszone, bez głów i łapek, ale z szyjami, sercami, wątróbkami i żołądkami, znane jako »kurczaki 70 %«, zamrożone

130,1

0

AR

0207 12 90

Kurczaki oskubane i wypatroszone, bez głów i łapek, oraz bez szyj, serc, wątróbek i żołądków, znane jako »kurczaki 65 %«, zamrożone

154,5

145,7

0

0

AR

BR

0207 14 10

Kawałki bez kości z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, zamrożone

286,0

197,1

343,8

219,0

4

32

0

24

AR

BR

CL

TH

0207 27 10

Kawałki bez kości z indyków, zamrożone

329,9

244,7

0

16

BR

CL

0408 91 80

Jaja bez skorupek suszone

431,0

0

AR

1602 32 11

Przetwory z ptactwa z gatunku Gallus domesticus niepoddane obróbce cieplnej

225,1

19

BR


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1106/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, w odniesieniu do aktualizacji nazewnictwa państw i terytoriów (Dz.U. L 328 z 28.11.2012, s. 7). Kod »ZZ« oznacza »inne pochodzenie«.”


18.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 332/52


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) 2015/2381

z dnia 17 grudnia 2015 r.

w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) w zakresie przekazywania szeregów czasowych dla nowego podziału regionalnego

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) (1), w szczególności jego art. 5 ust. 5,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 1059/2003 ustanawia ramy prawne klasyfikacji podziału regionalnego w celu umożliwienia gromadzenia, zestawiania i rozpowszechniania zharmonizowanych statystyk regionalnych w Unii.

(2)

Zgodnie z art. 5 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1059/2003, jeśli do klasyfikacji NUTS wprowadzane są zmiany, dane państwo członkowskie powinno przekazać Komisji szeregi czasowe dla nowego podziału regionalnego w celu zastąpienia wcześniej przekazanych danych. Komisja powinna określić wykaz szeregów czasowych oraz ich długość, biorąc pod uwagę możliwość ich dostarczenia. Szeregi czasowe należy przekazać w okresie dwóch lat od daty wprowadzenia zmiany w klasyfikacji NUTS.

(3)

Klasyfikacja NUTS została zmieniona rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1319/2013 (2) ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2015 r. oraz rozporządzeniem Komisji (UE) nr 868/2014 (3) ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2016 r.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Europejskiego Systemu Statystycznego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Państwa członkowskie przekazują Komisji szeregi czasowe dla nowego podziału regionalnego zgodnie z listą określoną w załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 154 z 21.6.2003, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1319/2013 z dnia 9 grudnia 2013 r. zmieniające załączniki do rozporządzenia (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) (Dz.U. L 342 z 18.12.2013, s. 1).

(3)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 868/2014 z dnia 8 sierpnia 2014 r. zmieniające załączniki do rozporządzenia (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) (Dz.U. L 241 z 13.8.2014, s. 1).


ZAŁĄCZNIK

Wymagany rok rozpoczęcia według dziedzin statystyki

Dziedzina

Poziom 2 NUTS

Poziom 3 NUTS

Rolnictwo – rachunki rolnictwa

2007 (1)

 

Rolnictwo – pogłowie zwierząt

2010

 

Rolnictwo – produkcja roślinna

2007

 

Rolnictwo – produkcja mleka

2010

 

Rolnictwo – struktura gospodarstw rolnych

2010

2010 (1)

Demografia – ludność, żywe urodzenia, zgony

1990 (2)

1990 (2)

Rynek pracy – zatrudnienie, bezrobocie

2010

2010 (1)

Środowisko naturalne – zakłady przetwarzania odpadów

2010

 

Zdrowie – przyczyny zgonów

1994 (3)

 

Zdrowie – infrastruktura

1993 (1)

 

Zdrowie – pacjenci

2000 (1)

 

Społeczeństwo informacyjne

2010 (1)

 

Regionalne rachunki ekonomiczne – Rachunki gospodarstw domowych

2000

 

Regionalne rachunki ekonomiczne – Rachunki regionalne

2000

2000

Nauka i technika – nakłady na B+R oraz personel

2011

 

Turystyka

2012

 


(1)  Przekazywanie nie jest obowiązkowe.

(2)  Przekazywanie nie jest obowiązkowe dla lat referencyjnych 1990–2012.

(3)  Przekazywanie nie jest obowiązkowe dla lat referencyjnych 1994–2010.


18.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 332/54


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2382

z dnia 17 grudnia 2015 r.

dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu alfa-galaktozydazy (EC 3.2.1.22) wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy (EC 3.2.1.4) wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604) jako dodatku paszowego dla kur niosek i podrzędnych gatunków drobiu odchowywanego na nioski (posiadacz zezwolenia Kerry Ingredients and Flavours)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury przyznawania takich zezwoleń.

(2)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożony został wniosek o zezwolenie na stosowanie preparatu alfa-galaktozydazy (EC 3.2.1.22) wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) oraz endo-1,4-beta-glukanazy (EC 3.2.1.4) wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604). Do wniosku dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(3)

Wniosek dotyczy zezwolenia na stosowanie preparatu alfa-galaktozydazy (EC 3.2.1.22) wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy (EC 3.2.1.4) wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604) jako dodatku paszowego dla kur niosek i podrzędnych gatunków drobiu odchowywanego na nioski celem sklasyfikowania go w kategorii „dodatki zootechniczne”.

(4)

Stosowanie preparatu alfa-galaktozydazy (EC 3.2.1.22) wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy (EC 3.2.1.4) wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604) zostało dopuszczone na okres dziesięciu lat rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 237/2012 (2) dla kurcząt rzeźnych oraz rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1365/2013 (3) dla kurcząt odchowywanych na kury nioski oraz podrzędnych gatunków drobiu rzeźnego.

(5)

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) stwierdził w swojej opinii z dnia 28 kwietnia 2015 r. (4), że preparat zawierający alfa-galaktozydazę (EC 3.2.1.22) wytwarzaną przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazę (EC 3.2.1.4) wytwarzaną przez Aspergillus niger (CBS 120604) w proponowanych warunkach stosowania nie ma negatywnego wpływu na zdrowie zwierząt i ludzi ani na środowisko, a jego stosowanie może zwiększać masę jaj znoszonych przez kury nioski. Ponieważ charakter działania dodatku można uznać za taki sam, wniosek ten można rozszerzyć na podrzędne gatunki drobiu odchowywanego na nioski. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd poddał również weryfikacji sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

(6)

Ocena preparatu alfa-galaktozydazy (EC 3.2.1.22) wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy (EC 3.2.1.4) wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604) dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Preparat wyszczególniony w załączniku, należący do kategorii „dodatki zootechniczne” i do grupy funkcjonalnej „substancje polepszające strawność”, zostaje dopuszczony jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt zgodnie z warunkami określonymi w załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 237/2012 z dnia 19 marca 2012 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie alfa-galaktozydazy (EC 3.2.1.22) wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy (EC 3.2.1.4) wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604) jako dodatku paszowego dla kurcząt rzeźnych (posiadacz zezwolenia Kerry Ingredients and Flavours) (Dz.U. L 80 z 20.3.2012, s. 1).

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1365/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie preparatu alfa-galaktozydazy wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604) jako dodatku paszowego dla gatunków podrzędnych drobiu rzeźnego i kurcząt odchowywanych na kury nioski (posiadacz zezwolenia Kerry Ingredients and Flavours) (Dz.U. L 343 z 19.12.2013, s. 31).

(4)  Dziennik EFSA 2015; 13(5):4107.


ZAŁĄCZNIK

Numer identyfikacyjny dodatku

Nazwa posiadacza zezwolenia

Dodatek

Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna

Gatunek lub kategoria zwierzęcia

Maksymalny wiek

Minimalna zawartość

Maksymalna zawartość

Inne przepisy

Data ważności zezwolenia

Jednostki aktywności/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %

Kategoria: dodatki zootechniczne. Grupa funkcjonalna: substancje polepszające strawność

4a17

Kerry Ingredients and Flavours

Alfa-galaktozydaza

(EC 3.2.1.22)

Endo-1,4-beta-glukanaza

(EC 3.2.1.4)

Skład dodatku

Preparat alfa-galaktozydazy (EC 3.2.1.22) wytwarzanej przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) i endo-1,4-beta-glukanazy (EC 3.2.1.4) wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 120604), w postaci stałej, o minimalnej aktywności:

1 000 U (1) alfa-galaktozydazy/g:

5 700 U (2) endo-1,4- beta-glukanazy/g.

Charakterystyka substancji czynnej

Alfa-galaktozydaza wytwarzana przez Saccharomyces cerevisiae (CBS 615.94) Endo-1,4-beta-glukanaza wytwarzana przez Aspergillus niger (CBS 120604)

Metoda analizy  (3)

Oznaczanie:

metoda kolorymetryczna polegająca na pomiarze p-nitrofenolu uwolnionego przez działanie alfa-galaktozydazy z substratu p-nitrofenylo-alfa-galaktopiranozydu;

metoda kolorymetryczna polegająca na pomiarze barwnika rozpuszczalnego w wodzie, uwolnionego przez działanie endo-1,4-beta-glukanazy z usieciowanych azuryną substratów glukanu jęczmienia.

Kury nioski

100 U alfa-galaktozydazy

1.

W informacjach na temat stosowania dodatku i premiksu wskazać temperaturę przechowywania, długość okresu przechowywania oraz stabilność granulowania.

2.

Maksymalna zalecana dawka:

100 U alfa-galaktozydazy/kg

570 U endo-1,4-beta-glukanazy/kg.

3.

Środki bezpieczeństwa: podczas kontaktu z produktem należy chronić drogi oddechowe oraz używać okularów i rękawic ochronnych.

7 stycznia 2026 r.

Podrzędne gatunki drobiu odchowywanego na nioski

570 U endo-1,4-beta-glukanazy


(1)  1 U to ilość enzymu, która uwalnia 1 mikromol p-nitrofenolu z p-nitrofenylo-alfa-galaktopiranozydu (pNPG) w ciągu minuty przy pH 5,0 oraz temperaturze 37 °C.

(2)  1 U to ilość enzymu, która uwalnia 1 mg cukru redukującego (odpowiednika glukozy) z beta-glukanu w ciągu minuty przy pH 5,0 oraz temperaturze 50 °C.

(3)  Szczegóły dotyczące metod analitycznych można uzyskać pod następującym adresem laboratorium referencyjnego: https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/evaluation-reports.


18.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 332/57


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2383

z dnia 17 grudnia 2015 r.

zmieniające załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 669/2009 w odniesieniu do wykazu paszy i żywności niepochodzących od zwierząt, podlegających zwiększonemu poziomowi kontroli urzędowych przywozu

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (1), w szczególności jego art. 15 ust. 5,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 669/2009 (2) ustanowiono przepisy dotyczące zwiększonego poziomu kontroli urzędowych przywozu pasz i żywności niepochodzących od zwierząt, wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia („wykaz”), w miejscach wprowadzenia na terytoria wymienione w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 882/2004.

(2)

Zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 669/2009 wspomniany wykaz należy poddawać regularnemu, przynajmniej kwartalnemu przeglądowi, uwzględniając co najmniej źródła informacji wymienione w tym artykule.

(3)

Występowanie oraz znaczenie niedawnych incydentów związanych z żywnością zgłaszanych poprzez system wczesnego ostrzegania o niebezpiecznej żywności i paszach, ustalenia wynikające z kontroli przeprowadzonych przez Biuro ds. Żywności i Weterynarii w państwach trzecich oraz kwartalne sprawozdania dotyczące przesyłek pasz i żywności niepochodzących od zwierząt, przedkładane Komisji przez państwa członkowskie zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 669/2009, wskazują na potrzebę dokonania zmiany wykazu.

(4)

W szczególności należy skreślić z wykazu pozycje dotyczące towarów, co do których dostępne informacje wskazują na ogólnie zadowalający poziom zgodności z odpowiednimi wymogami bezpieczeństwa przewidzianymi w przepisach Unii i wobec których nie jest już w związku z tym uzasadniony zwiększony poziom kontroli urzędowych. Należy zatem skreślić z wykazu pozycję dotyczącą winogron stołowych z Peru.

(5)

W celu zachowania spójności i jasności należy zastąpić załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 669/2009 tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 669/2009.

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 669/2009 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 165 z 30.4.2004, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 669/2009 z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwiększonego poziomu kontroli urzędowych przywozu niektórych rodzajów pasz i żywności niepochodzących od zwierząt i zmieniające decyzję 2006/504/WE (Dz.U. L 194 z 25.7.2009, s. 11).


ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK I

Pasze i żywność niepochodzące od zwierząt, podlegające zwiększonemu poziomowi kontroli urzędowych w wyznaczonych miejscach wprowadzenia

Pasze i żywność

(zamierzone przeznaczenie)

Kod CN (1)

Podpozycja TARIC

Państwo pochodzenia

Zagrożenie

Częstotliwość kontroli bezpośrednich i identyfikacyjnych (%)

Winogrona suszone

0806 20

 

Afganistan (AF)

Ochratoksyna A

50

(Żywność)

 

 

Migdały w łupinach

0802 11

 

Australia (AU)

Aflatoksyny

20

Migdały bez łupin

0802 12

 

(Żywność)

 

 

Orzeszki ziemne w łupinkach

1202 41 00

 

Brazylia (BR)

Aflatoksyny

10

Orzeszki ziemne łuskane

1202 42 00

 

Masło orzechowe

2008 11 10

 

Orzeszki ziemne przetworzone lub zakonserwowane w inny sposób

2008 11 91;

2008 11 96;

2008 11 98

 

(Pasze i żywność)

 

 

Wspięga chińska

(Vigna unguiculata spp. sesquipedalis)

ex 0708 20 00;

ex 0710 22 00

10

10

Kambodża (KH)

Pozostałości pestycydów (2)  (3)

50

Bakłażan

0709 30 00;

 

ex 0710 80 95

72

(Żywność – warzywa świeże, schłodzone lub mrożone)

 

 

Seler chiński (Apium graveolens)

ex 0709 40 00

20

Kambodża (KH)

Pozostałości pestycydów (2)  (4)

50

(Żywność – świeże lub schłodzone zioła)

 

 

Brassica oleracea

(inne jadalne kapustne, »brokuł chiński«) (5)

ex 0704 90 90

40

Chiny (CN)

Pozostałości pestycydów (2)

50

(Żywność – świeża lub schłodzona)

 

 

Herbata, nawet aromatyzowana

0902

 

Chiny (CN)

Pozostałości pestycydów (2)  (6)

10

(Żywność)

 

 

Bakłażan

0709 30 00;

 

Republika Dominikańska (DO)

Pozostałości pestycydów (2)  (7)

10

ex 0710 80 95

72

Przepękla ogórkowata (Momordica charantia)

ex 0709 99 90;

ex 0710 80 95

70

70

(Żywność – warzywa świeże, schłodzone lub mrożone)

 

 

Wspięga chińska

(Vigna unguiculata spp. sesquipedalis)

ex 0708 20 00;

ex 0710 22 00

10

10

Republika Dominikańska (DO)

Pozostałości pestycydów (2)  (7)

20

Papryka (słodka i inna niż słodka) (Capsicum spp.)

0709 60 10;

0710 80 51

 

(Żywność – warzywa świeże, schłodzone lub mrożone)

ex 0709 60 99;

ex 0710 80 59

20

20

Truskawki (świeże)

0810 10 00

 

Egipt (EG)

Pozostałości pestycydów (2)  (8)

10

(Żywność)

 

 

Papryka (słodka i inna niż słodka) (Capsicum spp.)

0709 60 10;

0710 80 51

 

Egipt (EG)

Pozostałości pestycydów (2)  (9)

10

(Żywność – świeża, schłodzona lub mrożona)

ex 0709 60 99;

ex 0710 80 59

20

20

Orzeszki ziemne w łupinkach

1202 41 00

 

Gambia (GM)

Aflatoksyny

50

Orzeszki ziemne łuskane

1202 42 00

 

Masło orzechowe

2008 11 10

 

Orzeszki ziemne przetworzone lub zakonserwowane w inny sposób

2008 11 91;

2008 11 96;

2008 11 98

 

(Pasze i żywność)

 

 

Liście betelu (Piper betle L.)

ex 1404 90 00

10

Indie (IN)

Salmonella (10)

50

(Żywność)

 

 

Nasiona sezamu

1207 40 90

 

Indie (IN)

Salmonella (10)

20

(Żywność – świeża lub schłodzona)

 

 

Capsicum annuum, całe owoce

0904 21 10

 

Indie (IN)

Aflatoksyny

20

Capsicum annuum, owoce rozgniatane lub mielone

ex 0904 22 00

10

Suszone całe owoce z rodzaju Capsicum, inne niż słodka papryka (Capsicum annuum)

0904 21 90

 

Gałka muszkatołowa

(Myristica fragrans)

0908 11 00;

0908 12 00

 

(Żywność – suszone przyprawy)

 

 

Enzymy; preparaty enzymatyczne

3507

 

Indie (IN)

Chloramfenikol

50

(Pasze i żywność)

 

 

Gałka muszkatołowa

(Myristica fragrans)

0908 11 00;

0908 12 00

 

Indonezja (ID)

Aflatoksyny

20

(Żywność – suszone przyprawy)

 

 

Groch w strąkach (niełuskany)

ex 0708 10 00

40

Kenia (KE)

Pozostałości pestycydów (2)  (11)

10

(Żywność – świeża lub schłodzona)

 

 

Maliny

0811 20 31;

 

Serbia (RS)

Norowirus

10

(Żywność – mrożona)

ex 0811 20 11;

ex 0811 20 19

10

10

Pestki arbuza (Egusi, Citrullus lanatus) i produkty pochodne

ex 1207 70 00;

ex 1106 30 90;

ex 2008 99 99

10

30

50

Sierra Leone (SL)

Aflatoksyny

50

(Żywność)

 

 

Orzeszki ziemne w łupinkach

1202 41 00

 

Sudan (SD)

Aflatoksyny

50

Orzeszki ziemne łuskane

1202 42 00

 

Masło orzechowe

2008 11 10

 

Orzeszki ziemne przetworzone lub zakonserwowane w inny sposób

2008 11 91;

2008 11 96;

2008 11 98

 

(Pasze i żywność)

 

 

Papryka (inna niż słodka)(Capsicum spp.)

ex 0709 60 99

20

Tajlandia (TH)

Pozostałości pestycydów (2)  (12)

10

(Żywność – świeża lub schłodzona)

 

 

Wspięga chińska

(Vigna unguiculata spp. sesquipedalis)

ex 0708 20 00;

ex 0710 22 00

10

10

Tajlandia (TH)

Pozostałości pestycydów (2)  (13)

20

Bakłażan

0709 30 00;

 

ex 0710 80 95

72

(Żywność – warzywa świeże, schłodzone lub mrożone)

 

 

Morele suszone

0813 10 00

 

Turcja (TR)

Siarczyny (14)

10

Morele inaczej przetworzone lub zakonserwowane

2008 50 61

 

(Żywność)

 

 

Papryka słodka (Capsicum annuum)

0709 60 10;

0710 80 51

 

Turcja (TR)

Pozostałości pestycydów (2)  (15)

10

(Żywność – warzywa świeże, schłodzone lub mrożone)

 

 

Liście winorośli

ex 2008 99 99

11; 19

Turcja (TR)

Pozostałości pestycydów (2)  (16)

50

(Żywność)

 

 

Pistacje w łupinach

0802 51 00

 

Stany Zjednoczone (US)

Aflatoksyny

20

Pistacje bez łupin

0802 52 00

 

(Żywność)

 

 

Morele suszone

0813 10 00

 

Uzbekistan(UZ)

Siarczyny (14)

50

Morele inaczej przetworzone lub zakonserwowane

2008 50 61

 

(Żywność)

 

 

Liście kolendry

ex 0709 99 90

72

Wietnam (VN)

Pozostałości pestycydów (2)  (17)

50

Bazylia (pospolita, azjatycka)

ex 1211 90 86;

ex 2008 99 99

20

75

Mięta

ex 1211 90 86;

ex 2008 99 99

30

70

Pietruszka

ex 0709 99 90

40

(Żywność – świeże lub schłodzone zioła)

 

 

Ketmia jadalna

ex 0709 99 90

20

Wietnam (VN)

Pozostałości pestycydów (2)  (17)

50

Papryka (inna niż słodka)(Capsicum spp.)

ex 0709 60 99

20

(Żywność – świeża lub schłodzona)

 

 

Pitahaya (smoczy owoc)

ex 0810 90 20

10

Wietnam (VN)

Pozostałości pestycydów (2)  (17)

20

(Żywność – świeża lub schłodzona)

 

 


(1)  Jeżeli tylko niektóre produkty w ramach danego kodu CN muszą zostać poddane kontroli, a w nomenklaturze towarów w ramach tego kodu nie wyróżniono żadnych podziałów, kod CN jest oznaczony »ex«.

(2)  Pozostałości przynajmniej tych pestycydów wymienionych w programie kontroli przyjętym zgodnie z art. 29 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniające dyrektywę Rady 91/414/EWG (Dz.U. L 70 z 16.3.2005, s. 1), które mogą być badane metodami wielopozostałościowymi opartymi na GC-MS i LC-MS (pestycydów, które należy monitorować tylko w produktach pochodzenia roślinnego lub na ich powierzchni).

(3)  Pozostałości chlorobufamu.

(4)  Pozostałości fentoatu.

(5)  Gatunek Brassica oleracea L. convar. Botrytis (L) Alef var. Italica Plenck, kultywar alboglabra. Znany także jako »Kai Lan«, »Gai Lan«, »Gailan«, »Kailan«, »Chinese bare Jielan«.

(6)  Pozostałości trifluraliny.

(7)  Pozostałości acefatu, aldikarbu (sumy aldikarbu, jego sulfotlenku i sulfonu, wyrażonej jako aldikarb), amitrazu (amitrazu, w tym metabolitów zawierających grupę funkcyjną 2,4-dimetyloaniliny, wyrażonych jako amitraz), diafentiuronu, dikofolu (sumy izomerów p, p′ i o,p′), ditiokarbaminianów (ditiokarbaminianów wyrażonych jako CS2, w tym manebu, mankozebu, metiramu, propinebu, tiuramu i ziramu) i metiokarbu (sumy metiokarbu oraz sulfotlenku i sulfonu metiokarbu, wyrażonej jako metiokarb).

(8)  Pozostałości heksaflumuronu, metiokarbu (sumy metiokarbu oraz sulfotlenku i sulfonu metiokarbu, wyrażonej jako metiokarb), fentoatu i tiofanatu metylowego.

(9)  Pozostałości dikofolu (sumy izomerów p, p′ i o,p′), dinotefuranu, folpetu, prochlorazu (sumy prochlorazu i jego metabolitów zawierających grupę funkcyjną 2,4,6-trichlorofenolu, wyrażonej jako prochloraz), tiofanatu metylowego i triforyny.

(10)  Metoda referencyjna EN/ISO 6579 lub metoda poddana walidacji w odniesieniu do metody referencyjnej, zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz.U. L 338 z 22.12.2005, s. 1).

(11)  Pozostałości acefatu i diafentiuronu.

(12)  Pozostałości formetanatu: sumy formetanatu i jego soli wyrażonej jako formetanat (chlorowodorek formetanatu), protiofosu i triforyny.

(13)  Pozostałości acefatu, dikrotofosu, protiofosu, kwinalfosu i triforyny.

(14)  Metody referencyjne: EN 1988-1:1998, EN 1988-2:1998 lub ISO 5522:1981.

(15)  Pozostałości diafentiuronu, formetanatu: sumy formetanatu i jego soli wyrażonej jako formetanat (chlorowodorek formetanatu) i tiofanatu metylowego.

(16)  Pozostałości ditiokarbaminianów (ditiokarbaminianów wyrażonych jako CS2, w tym manebu, mankozebu, metiramu, propinebu, tiuramu i ziramu) i metrafenonu.

(17)  Pozostałości ditiokarbaminianów (ditiokarbaminianów wyrażonych jako CS2, w tym manebu, mankozebu, metiramu, propinebu, tiuramu i ziramu), fentoatu i kwinalfosu.”


18.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 332/63


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2384

z dnia 17 grudnia 2015 r.

nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz kończące postępowanie dotyczące przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Brazylii w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 11 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

A.   PROCEDURA

1.   Obowiązujące środki

(1)

W wyniku dochodzenia antydumpingowego („pierwotnego dochodzenia”), rozporządzeniem (WE) nr 925/2009 (2), Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Armenii, Brazylii i Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL” lub „Chiny”).

(2)

Środki te przyjęły formę cła ad valorem w wysokości 13,4 % w odniesieniu do przywozu z Armenii, w wysokości 17,6 % w odniesieniu do przywozu z Brazylii oraz w wysokości 30 % w odniesieniu do przywozu z ChRL, z wyjątkiem Alcoa (Shanghai) Aluminium Products Co., Ltd (6,4 %), Alcoa (Bohai) Aluminium Industries Co., Ltd (6,4 %), Shandong Loften Aluminium Foil Co., Ltd (20,3 %) oraz Zhenjiang Dingsheng Aluminium Co., Ltd (24,2 %).

(3)

Zobowiązanie zaproponowane przez jednego brazylijskiego producenta eksportującego zostało przyjęte przez Komisję w drodze decyzji Komisji 2009/736/WE (3).

2.   Wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia

(4)

W następstwie opublikowania zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu (4) obowiązujących środków antydumpingowych Komisja otrzymała wniosek o wszczęcie przeglądu wygaśnięcia środków obowiązujących w odniesieniu do Brazylii i ChRL zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(5)

Wniosek został złożony przez AFM Aluminiumfolie Merseburg GmbH, Alcomet AD, Eurofoil Luxembourg SA, Hydro Aluminium Rolled Products GmbH, Impol d.o.o. i Symetal SA („wnioskodawcy”) w imieniu producentów reprezentujących ponad 25 % ogólnej produkcji unijnej niektórych rodzajów folii aluminiowej.

(6)

W uzasadnieniu wniosku podano, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu unijnego.

(7)

Wnioskodawcy nie wnosili o wszczęcie dochodzenia dotyczącego przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz z Armenii. Środki te wygasły zatem dnia 7 października 2014 r. (5).

3.   Wszczęcie przeglądu wygaśnięcia

(8)

Po konsultacji z Komitetem Doradczym i po ustaleniu, że istnieją wystarczające dowody, aby wszcząć przegląd wygaśnięcia, w dniu 4 października 2014 r. w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (6) („zawiadomienie o wszczęciu”) Komisja ogłosiła wszczęcie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

4.   Równoległe dochodzenie antydumpingowe

(9)

Jednocześnie, dnia 8 października 2014 r., Komisja ogłosiła wszczęcie dochodzenia antydumpingowego zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego dotyczącego przywozu do Unii niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Rosji (7) („równoległe dochodzenie”).

(10)

W ramach tego dochodzenia, w lipcu 2015 r., Komisja nałożyła rozporządzeniem (UE) 2015/1081 (8) tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Rosji. Środki tymczasowe wprowadzono na okres sześciu miesięcy.

(11)

Dnia 17 grudnia 2015 r. Komisja nałożyła rozporządzeniem (UE) 2015/2385 (9) ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Rosji.

(12)

Dwa równoległe dochodzenia obejmowały ten sam okres objęty dochodzeniem przeglądowym i ten sam okres badany określony w motywie 13.

5.   Dochodzenie

5.1.   Okres objęty dochodzeniem przeglądowym i okres badany

(13)

Dochodzenie w sprawie prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody obejmowało okres od 1 października 2013 r. do 30 września 2014 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym”). Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do końca okresu objętego dochodzeniem przeglądowym („okres badany”).

5.2.   Strony zainteresowane postępowaniem i kontrola wyrywkowa

(14)

Komisja oficjalnie zawiadomiła o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia wnioskodawców, innych znanych producentów unijnych, producentów eksportujących w Brazylii i ChRL, znanych importerów, użytkowników i zainteresowane przedsiębiorstwa handlowe, jak również przedstawicieli państw wywozu.

(15)

Umożliwiono zainteresowanym stronom przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu. Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.

(16)

W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja zapowiedziała, że może dokonać doboru próby producentów eksportujących w ChRL, producentów unijnych oraz niepowiązanych importerów zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego. Nie przewidziano doboru próby dla producentów eksportujących w Brazylii.

Dobór próby producentów eksportujących w ChRL

(17)

Z 12 znanych chińskich producentów dwóch dostarczyło odpowiedź na kwestionariusz w sprawie kontroli wyrywkowej. Ze względu na niewielką liczbę przedsiębiorstw współpracujących przeprowadzenie kontroli wyrywkowej nie było wymagane.

Dobór próby producentów unijnych

(18)

W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja poinformowała, że dokonała wstępnego doboru próby producentów unijnych. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego przy doborze próby Komisja opierała się na kryterium największej reprezentatywnej wielkości sprzedaży i produkcji. Próba obejmowała sześciu producentów unijnych i ich przedsiębiorstwa powiązane, jako że na początku dochodzenia wewnętrzna struktura grup nie była jasna, jeśli chodzi o funkcje produkcji i odsprzedaży produktu objętego postępowaniem. Produkcja producentów unijnych objętych próbą stanowiła ponad 70 % całkowitej produkcji unijnej. Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie opinii w sprawie wstępnie dobranej próby. W wyznaczonym terminie nie otrzymano żadnych uwag, w związku z czym próba tymczasowa została potwierdzona. Próbę uznaje się za reprezentatywną dla przemysłu unijnego.

(19)

W marcu 2015 r. jeden z producentów unijnych objętych kontrolą wyrywkową zbył na rzecz nowego przedsiębiorstwa całą swoją działalność, w tym urządzenia, prawa, pozwolenia, zobowiązania dotyczące pracowników i istniejące umowy. Zmiana ta nastąpiła po okresie objętym dochodzeniem, dlatego nie ma ona znaczenia dla dochodzenia zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

Dobór próby niepowiązanych importerów

(20)

Aby podjąć decyzję, czy dobór próby jest konieczny, i ewentualnie dokonać odpowiedniego wyboru, Komisja zwróciła się do wszystkich niepowiązanych importerów o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu.

(21)

Na początkowym etapie skontaktowano się z czternastoma znanymi importerami/użytkownikami i poproszono ich o opisanie swojej działalności i, w stosownych przypadkach, wypełnienie formularza dotyczącego próby załączonego do zawiadomienia o wszczęciu.

(22)

Pięć przedsiębiorstw wypełniło formularz. Cztery spośród nich to przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii, tj. użytkownicy przemysłowi, którzy importowali produkt objęty postępowaniem i poddawali go dalszej obróbce, by go następnie odsprzedać, a jedno to przedsiębiorstwo handlowe, które jednak w badanym okresie nie importowało produktu objętego postępowaniem. Ze względu na ograniczoną liczbę przedsiębiorstw, które odpowiedziały na kwestionariusz, przeprowadzenie kontroli wyrywkowej nie było uzasadnione w tym przypadku.

(23)

Zgłosiło się dwóch innych użytkowników. Przesłano im kwestionariusz użytkownika.

Kwestionariusze i współpraca

(24)

Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do celów określenia dumpingu, wynikającej z niego szkody oraz interesu Unii.

(25)

Komisja przesłała kwestionariusze sześciu producentom unijnym objętym próbą i ich powiązanym przedsiębiorstwom, dwóm brazylijskim producentom eksportującym i dwóm chińskim producentom eksportującym, jednemu przedsiębiorstwu handlowemu oraz wspomnianym wyżej sześciu zidentyfikowanym użytkownikom w Unii.

(26)

Odpowiedzi wpłynęły od wszystkich producentów unijnych objętych próbą i od trzech użytkowników.

(27)

Dwóch chińskich producentów eksportujących i jeden brazylijski producent udzieliło odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Drugi brazylijski producent pierwotnie wyraził zainteresowanie współpracą w ramach dochodzenia, ale nie nadesłał swoich odpowiedzi. W związku z tym Komisja skierowała pismo do tego przedsiębiorstwa, w którym poinformowała je o swoim zamiarze zastosowania art. 18 rozporządzenia podstawowego. Przedsiębiorstwo odpowiedziało, że nie wypełni kwestionariusza, ale że jego stanowisko reprezentować będzie brazylijskie stowarzyszenie producentów aluminium (Associação Brasileira do Aluminió, „ABAL”). ABAL przekazało swoje uwagi na piśmie.

Wizyty weryfikacyjne

(28)

Wizyty weryfikacyjne przeprowadzone na podstawie art. 16 rozporządzenia podstawowego miały miejsce w pomieszczeniach następujących przedsiębiorstw:

 

Producenci unijni:

Aluminiumfolie Merseburg GmbH, Merseburg, Niemcy

Alcomet AD, Schumen, Bułgaria

Eurofoil Luxemburg SA, Dudelange, Luksemburg oraz jego przedsiębiorstwo powiązane – Eurofoil France SAS, Rugles, Francja

Hydro Aluminium Slim S.p.a., Cisterna di Latina, Włochy

Impol d.o.o., Maribor, Słowenia

Symetal SA, Ateny, Grecja

 

Użytkownicy:

Cofresco Frischhalteprodukte GmbH & Co KG, Minden, Niemcy

Grupa Sphere, Paryż, Francja

 

Producent eksportujący w Brazylii:

Companhia Brasileira de Aluminio (CBA), São Paulo, Brazylia

 

Producenci eksportujący w ChRL:

Zhenjiang Dingsheng Aluminium Industries Joint-Stock Limited Company, Zhenjiang, ChRL, i jego przedsiębiorstwa powiązane Hangzhou Five Star Aluminium Company, Hangzhou, ChRL; Hangzhou Dinsheng Import & Export, Hangzhou, ChRL; oraz Dingsheng Aluminium Industries (Hong Kong) Trading Co, Hongkong.

Nanshan Light Alloy co. Ltd., Yantai, ChRL

 

Producenci w państwie o gospodarce rynkowej:

Assan Alüminyum San. ve Tic. A.S, Istanbul, Turcja

Panda Aluminium Inc. Co., Ankara, Turcja

B.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

1.   Produkt objęty postępowaniem

(29)

Produktem objętym postępowaniem jest folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, bez podłoża, walcowana, ale nieobrobiona więcej, w rolkach o szerokości nieprzekraczającej 650 mm i o wadze ponad 10 kg („duże zwoje”), pochodząca z Brazylii i ChRL, obecnie objęta kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607111910) („produkt objęty postępowaniem”). Produkt objęty postępowaniem jest powszechnie nazywany folią aluminiową do użytku domowego („AHF”).

(30)

AHF produkowana jest z czystego aluminium, które najpierw odlewane jest w grube arkusze (o grubości kilku milimetrów, tj. do 1 000 razy grubszej od produktu objętego postępowaniem), a następnie walcowane kilkuetapowo do pożądanej grubości. Po odwalcowaniu folia jest wyżarzana w procesie termicznym i ostatecznie formowana i zwijana w zwoje rolkowe (rolki).

(31)

Takie zwoje AHF są następnie przewijane na mniejsze rolki przez dalszych przetwórców zwanych przedsiębiorstwami zajmującymi się nawijaniem folii. Uzyskany produkt (tj. rolki dla konsumentów, które nie są produktem objętym postępowaniem) używane są do krótkoterminowego pakowania do różnych celów, głównie w gospodarstwie domowym, cateringu i sprzedaży detalicznej żywności i kwiatów.

2.   Produkt podobny

(32)

W ramach dochodzenia wykazano, że produkt objęty postępowaniem, produkt wytwarzany i sprzedawany na rynku krajowym w Brazylii i Chinach, a także produkt wytwarzany i sprzedawany na rynku krajowym w Turcji, którą wykorzystano jako państwo analogiczne, oraz produkt wytwarzany i sprzedawany w Unii przez przemysł unijny mają te same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne oraz te same podstawowe zastosowania.

(33)

Komisja uznała zatem, że produkty te są produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

C.   PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY

(34)

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy jest prawdopodobne, że wygaśnięcie obowiązujących środków doprowadzi do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu z Brazylii i ChRL.

1.   Brazylia

(35)

Jeden producent z Brazylii współpracował w ramach dochodzenia. Przed wprowadzeniem obowiązujących środków producent ten odpowiadał za 100 % wywozu AHF z Brazylii do Unii.

1.1.   Brak wywozu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym

(36)

W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym brak było wywozu AHF z Brazylii do Unii. W związku z tym w przypadku Brazylii nie ma prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu. Ocena ograniczona była zatem do prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu przy wykorzystaniu cen eksportowych stosowanych w wywozie do innych państw trzecich.

1.2.   Prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu

(37)

Komisja przeanalizowała prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku wygaśnięcia środków. W badaniu tym przeanalizowano następujące czynniki: moce produkcyjne i wolne moce produkcyjne w Brazylii, brak przywozu po cenach dumpingowych z Brazylii na inne rynki oraz atrakcyjność rynku unijnego.

1.2.1.   Moce produkcyjne i wolne moce produkcyjne w Brazylii

(38)

Ustalono, że wykorzystanie mocy produkcyjnych przez współpracującego producenta brazylijskiego wynosiło ponad 90 %, a jego wolne moce produkcyjne – 3 000 ton rocznie. Odpowiada to 6 % produkcji przemysłu unijnego i 3 % konsumpcji w Unii. Stwierdzono w związku z tym, że brak jest znacznych wolnych mocy produkcyjnych, które mogłyby zostać skierowane na rynek unijny w przypadku wygaśnięcia środków obowiązujących w odniesieniu do Brazylii.

(39)

Dwóch pozostałych znanych producentów brazylijskich nie współpracowało w ramach dochodzenia, w związku z czym ich wolne moce produkcyjne nie mogły zostać zweryfikowane. W analizie przedstawionej przez wnioskodawców oszacowano, że moce produkcyjne folii aluminiowej dwóch pozostałych producentów łącznie wynoszą 58 000 ton dla wszystkich rodzajów folii aluminiowej łącznie, co odpowiada całkowitym zdolnościom współpracującego producenta brazylijskiego. Uznano, że mało prawdopodobne jest, by tych dwóch producentów miało znaczne wolne moce produkcyjne, które zostałyby skierowane na rynek unijny w przypadku wygaśnięcia środków obowiązujących w odniesieniu do Brazylii – producenci ci nie prowadzili wywozu do Unii ani w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, ani przed wprowadzeniem obowiązujących środków.

1.2.2.   Brak przywozu po cenach dumpingowych z Brazylii na inne rynki

(40)

W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym współpracujący producent brazylijski prowadził wywóz na rzecz jednego klienta w Stanach Zjednoczonych. Wywóz ten stanowił 68 % całkowitego wywozu AHF z Brazylii do Stanów Zjednoczonych w 2013 r., co oznacza, że współpracujący producent był największym brazylijskim eksporterem folii aluminiowej. Wywóz ten stanowił 33 % łącznego wywozu AHF z Brazylii w 2013 r. Nie stwierdzono istnienia dumpingu w ramach tego wywozu, jeśli porównuje się cenę eksportową z wartością normalną w Brazylii. Brak dumpingu stwierdzono przy użyciu metody wskazanej poniżej.

1.2.2.1.   Wartość normalna

(41)

Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja w pierwszej kolejności zbadała, czy całkowita wielkość sprzedaży produktu podobnego, dokonywanej przez współpracującego producenta brazylijskiego na rynku krajowym na rzecz klientów niezależnych, była reprezentatywna w porównaniu z całkowitą wielkością sprzedaży eksportowej, tzn. czy całkowita wielkość sprzedaży krajowej wynosiła przynajmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem z Brazylii. Na tej podstawie ustalono, że sprzedaż krajowa w Brazylii była reprezentatywna.

(42)

Następnie Komisja zbadała, czy sprzedaż krajowa produktu podobnego może być uznana za dokonywaną w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W tym celu ustalono, jaki odsetek sprzedaży krajowej dokonanej na rzecz niezależnych klientów na rynku krajowym w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przyniósł zysk. Stwierdzono, że sprzedaż krajową prowadzono w zwykłym obrocie handlowym.

(43)

W ten sposób ustalono wartość normalną na podstawie rzeczywistej ceny krajowej, obliczonej jako średnia ważona cena krajowej sprzedaży z zyskiem dokonanej w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

1.2.2.2.   Określenie ceny eksportowej

(44)

Cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego na podstawie faktycznie zapłaconych lub należnych pierwszemu niezależnemu klientowi cen eksportowych.

1.2.2.3.   Porównanie

(45)

Wartość normalną i cenę eksportową współpracującego producenta eksportującego porównano na podstawie ceny ex-works. Aby zapewnić rzetelne porównanie między wartością normalną a ceną eksportową, wzięto pod uwagę, w formie dostosowań, różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.

(46)

Na tej podstawie przeprowadzono dostosowanie dotyczące różnic pod względem właściwości fizycznych, kosztów transportu, przewozu drogą morską i ubezpieczenia, przeładunku i załadunku, kosztów dodatkowych, kosztów pakowania, kosztów kredytu, bonifikat i prowizji w przypadkach, w których wykazano, że elementy te mają wpływ na porównywalność cen.

1.2.2.4.   Margines dumpingu

(47)

Na tej podstawie Komisja stwierdziła, że przywóz do Stanów Zjednoczonych nie odbywał się po cenach dumpingowych.

(48)

W związku z tym Komisja uważa, że gdyby istniejące środki miały zostać uchylone, nie jest prawdopodobne, by producenci eksportujący z Brazylii sprzedawali produkt objęty postępowaniem na rynek unijny po cenach dumpingowych.

1.2.3.   Atrakcyjność rynku unijnego

(49)

Ceny na brazylijskim rynku krajowym są atrakcyjne, na co wskazuje fakt, że większa część produkcji sprzedawana jest na rynku krajowym. Sprzedaż na rynku krajowym przynosi zyski. Ceny w Brazylii są podobne do cen na rynku unijnym.

(50)

Dlatego nie oczekuje się, że w przypadku wygaśnięcia środków wywóz z Brazylii na rynek unijny miałby znacznie wzrosnąć, podcinając ceny unijne.

1.2.4.   Argumenty zainteresowanych stron dotyczące prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu z Brazylii

(51)

Dwie zainteresowane strony, ABAL i CBA, twierdziły, że nie istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu z Brazylii z następujących względów:

(i)

brak wywozu z Brazylii produktu objętego postępowaniem na rynek unijny;

(ii)

ze względu na rosnący popyt krajowy Brazylia stała się ostatnio importerem netto aluminium zamiast eksporterem netto;

(iii)

wzrost kosztów produkcji ze względu na zwiększone koszty surowców i energii elektrycznej, skutkujące utratą konkurencyjności przez produkty brazylijskie;

(iv)

brak wywozu z Brazylii do Unii dużych ilości folii aluminiowej do dalszego przetwarzania, produktu podobnego, który nie jest objęty środkami antydumpingowymi;

(v)

istnienie przedsiębiorstw powiązanych mających już siedzibę w Unii, które są odpowiedzialne za obsługę rynku unijnego zamiast uciekania się do wywozu z Brazylii;

(vi)

brak wolnych mocy produkcyjnych i zmniejszająca się produkcja w Brazylii oraz wynikający z tego faktu brak prawdopodobieństwa przekierowania lub zwiększenia mocy;

(vii)

różnice we właściwościach fizycznych między produktami sprzedawanymi na rynku krajowym oraz produktami wywożonymi.

(52)

Jeśli chodzi o pierwszy argument – brak wywozu z Brazylii do Unii został potwierdzony w toku dochodzenia. Komisja uważa jednak, że wspomniany brak wywozu mógł być skutkiem istniejących środków antydumpingowych. W związku z tym brak wywozu nie jest sam w sobie wystarczającym dowodem, by uznać, że nie zachodzi ryzyko ponownego wystąpienia dumpingu.

(53)

Jeśli chodzi o drugi argument, status importera netto aluminium pierwotnego, jaki Brazylia posiada od 2014 r., został potwierdzony w toku dochodzenia. Potwierdzono także wzrost popytu krajowego w Brazylii: w okresie między 2009 a 2013 r. konsumpcja krajowa wszystkich produktów z aluminium wzrosła o 48 %, a konsumpcja folii aluminiowej wzrosła o 24 %. Jednakże zainteresowane strony nie przedstawiły dowodów potwierdzających, że ten fakt bezwzględnie wyeliminowałby ryzyko ponownego wystąpienia dumpingu. Niemniej jednak, jak wyjaśniono powyżej, przy analizie atrakcyjności rynku unijnego taki wyższy popyt krajowy w Brazylii uważany był za czynnik zwiększający atrakcyjność rynku krajowego.

(54)

Jeżeli chodzi o trzeci argument, dochodzenie potwierdziło wyższe ceny na rynku krajowym, nie wystarcza to jednak, by stwierdzić, że dumping nie wystąpi ponownie w obliczu wysokich cen krajowych.

(55)

W odniesieniu do czwartego argumentu zainteresowane strony nie dostarczyły dowodów na to, że zachowanie w odniesieniu do jednego produktu może być zastosowane do przewidywania zachowań w przypadku innego. Argument ten został zatem odrzucony.

(56)

Jeśli chodzi o piąty argument, dochodzenie potwierdziło, że istnieją przedsiębiorstwa, które są powiązane z niewspółpracującymi producentami brazylijskimi i które mają siedzibę w Unii. Ponieważ jednak żadne z tych przedsiębiorstw nie współpracowało w ramach dochodzenia, niemożliwe było ustalenie, czy rzeczywiście produkowały one produkt podobny przeznaczony na rynek unijny. W związku z tym powyższy argument nie mógł zostać zweryfikowany.

(57)

Jeśli chodzi o szósty argument, w dochodzeniu potwierdzono brak znacznych wolnych mocy produkcyjnych. Wnioski takie sformułowano przy ocenie mocy produkcyjnych i wolnych mocy produkcyjnych w Brazylii, jak wyjaśniono powyżej.

(58)

Co się tyczy siódmego argumentu, różnice we właściwościach fizycznych zostały należycie uwzględnione przy porównywaniu wartości normalnej i cen eksportowych, jak wyjaśniono powyżej.

1.2.5.   Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu z Brazylii

(59)

W toku dochodzenia wykazano, że w Brazylii istnieją tylko ograniczone wolne moce produkcyjne, które mogłyby zostać skierowane na rynek unijny w przypadku wygaśnięcia środków obowiązujących w odniesieniu do Brazylii. Nie stwierdzono przywozu po cenach dumpingowych na inne rynki. Atrakcyjność rynku unijnego dla producentów brazylijskich uważa się za ograniczoną z uwagi na dużą atrakcyjność rynku krajowego i podobieństwo cen.

(60)

W związku z powyższym ryzyko ponownego wystąpienia dumpingu z Brazylii w przypadku wygaśnięcia środków uznano za mało prawdopodobne.

(61)

W konsekwencji postępowanie powinno zostać zakończone w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Brazylii.

2.   ChRL

(62)

Dwóch producentów z ChRL współpracowało w ramach dochodzenia. Pierwotnie zgłosili oni 4 264 tony wywozu do Unii, co według Eurostatu odpowiadałby 250 % – 350 % całkowitego przywozu z Chin do Unii w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. W toku dochodzenia ustalono, że wielkość wywozu mieści się w przedziale od 900 do 1 100 ton w przypadku pierwszego producenta, co odpowiada 53 % – 90 % całkowitego wywozu z ChRL do Unii. Większość tego wywozu odbywała się w ramach procedury uszlachetniania czynnego i stąd nie była przedmiotem ceł antydumpingowych ani opłat celnych. Stwierdzono, że drugi producent nie dokonywał wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

2.1.   Wybór państwa analogicznego i obliczanie wartości normalnej

(63)

W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja zwróciła się do wszystkich zainteresowanych stron o ustosunkowanie się do propozycji wykorzystania Turcji jako państwa trzeciego o gospodarce rynkowej w celu ustalenia wartości normalnej w odniesieniu do ChRL. Turcja była już wykorzystywana jako państwo analogiczne w pierwotnym dochodzeniu.

(64)

Jedna zainteresowana strona wyraziła zastrzeżenia co do propozycji dotyczącej Turcji i zasugerowała Republikę Południowej Afryki jako alternatywne państwo analogiczne, twierdząc, że RPA byłoby bardziej odpowiednie, gdyż struktura kosztów tureckich producentów różni się od chińskiej struktury kosztów oraz że Turcja nałożyła cło antydumpingowe w wysokości 22 % na przywóz z Chin wszystkich rodzajów folii aluminiowej w lipcu 2014 r.

(65)

Oprócz sugestii przekazanych przez zainteresowane strony Komisja sama starała się zidentyfikować właściwe państwo analogiczne. Stwierdziła, że Indie, Japonia, Korea Południowa, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Stany Zjednoczone i Tajwan mogłyby być dodatkowymi potencjalnymi państwami analogicznymi ze względu na dużą wielkość produkcji folii aluminiowej. Jednakże ustalono, że Japonia, Stany Zjednoczone i Tajwan produkują cieńszą folię aluminiową, ale nie produkt objęty postępowaniem.

(66)

Wnioski o współpracę wysłano do znanych producentów w Indiach, Republice Południowej Afryki, Korei Południowej, Zjednoczonych Emiratach Arabskich i Turcji. Współpracę nawiązało tylko dwóch producentów eksportujących w Turcji. Producenci z innych potencjalnych państw analogicznych nie udzielili odpowiedzi.

(67)

Stwierdzono, że Turcja jest znaczącym producentem folii aluminiowej i posiada otwarty i wolny od zakłóceń rynek pod względem cen surowców lub energii elektrycznej. Procesy produkcji w Turcji i w ChRL uznano za podobne. Turcja została wybrana jako państwo analogiczne na potrzeby ustalenia wartości normalnej dla ChRL zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego; przeprowadzono wizyty weryfikacyjne w siedzibach obu współpracujących przedsiębiorstw.

(68)

Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w pierwszej kolejności zbadano, czy całkowita wielkość sprzedaży produktu podobnego dokonywanej przez współpracujących producentów tureckich na rynku krajowym na rzecz klientów niezależnych była reprezentatywna w porównaniu z całkowitą wielkością sprzedaży eksportowej do Unii, tzn. czy całkowita wielkość sprzedaży krajowej wynosiła przynajmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem do Unii. Na tej podstawie ustalono, że sprzedaż krajowa w państwie analogicznym była reprezentatywna.

(69)

Zbadano również, czy sprzedaż krajowa produktu podobnego może być traktowana jako dokonana w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W tym celu ustalono, jaki odsetek sprzedaży krajowej dokonanej na rzecz niezależnych klientów na rynku krajowym w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przyniósł zysk. Ustalono, że sprzedaż na rynku krajowym jednego z producentów była dokonywana w zwykłym obrocie handlowym, podczas gdy rentowność sprzedaży drugiego producenta nie mogła zostać określona z powodu braku szczegółowych danych księgowych dotyczących kosztów.

(70)

Wartość normalna drugiego producenta nie mogła zostać skonstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego ze względu na brak szczegółowych danych księgowych dotyczących kosztów.

(71)

Wartość normalną ustalono zatem na podstawie rzeczywistej ceny krajowej pierwszego producenta, obliczonej jako średnia ważona cena krajowej sprzedaży z zyskiem dokonanej w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

(72)

Jeden chiński producent twierdził, że wartość normalna nie może zostać prawidłowo obliczona na podstawie krajowej sprzedaży tylko jednego producenta tureckiego. Ponadto chiński producent podkreślił, że poufny charakter danych handlowych tureckiego producenta uniemożliwił dokonanie oceny lub uzasadnienie odnośnego marginesu dumpingu.

(73)

Wykorzystanie danych jednego producenta w państwie analogicznym jest zgodne z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zgodnie z którym ceny takie mogą być stosowane, gdy są one wynikiem rzeczywistej konkurencji na rynku krajowym. Jak wskazano w motywach 68 i 69 powyżej, istnieje kilku tureckich producentów krajowych, a Turcja jest także importerem folii aluminiowej. Komisja uważa zatem, że ceny na rynku tureckim są wynikiem rzeczywistej konkurencji i nie ma informacji wskazujących, że ceny jednego producenta nie mogą zostać wykorzystane do ustalenia wartości normalnej. Jeśli chodzi o dane handlowe, Komisja musi chronić poufność danych przedłożonych przez strony, a zatem nie może ujawniać chińskiemu producentowi szczególnie chronionych informacji handlowych dotyczących producenta tureckiego. Należy zatem odrzucić argumenty tego chińskiego eksportera.

2.2.   Określenie ceny eksportowej

(74)

Cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego na podstawie faktycznie zapłaconych lub należnych pierwszemu niezależnemu klientowi cen eksportowych.

(75)

Jeden chiński producent stwierdził, że jego stawki zwrotu podatku VAT zostały nieprawidłowo obliczone. Obliczenia zostały odpowiednio zmienione i Komisja ponownie udostępniła zainteresowanemu producentowi zrewidowane ustalenia.

2.3.   Porównanie

(76)

Wartość normalną i cenę eksportową współpracującego producenta eksportującego porównano na podstawie ceny ex-works. Aby zapewnić rzetelne porównanie między wartością normalną a ceną eksportową, wzięto pod uwagę, w formie dostosowań, różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.

(77)

Na tej podstawie przeprowadzono dostosowanie dotyczące kosztów transportu, przewozu drogą morską i ubezpieczenia, przeładunku i załadunku, kosztów dodatkowych, kosztów pakowania, kosztów kredytu, bonifikat i prowizji w przypadkach, w których wykazano, że elementy te mają wpływ na porównywalność cen.

(78)

Jeden chiński producent twierdził, że normalne cło przywozowe w wysokości 7,5 % w Turcji powoduje podwyższenie cen krajowych o tę samą wartość i że powinno to zostać dostosowane, aby zapewnić rzetelne porównanie. Chiński producent twierdził także, że dostosowanie ze względu na koszty pakowania nie było uzasadnione, ponieważ wszyscy producenci, niezależnie od lokalizacji, ponoszą koszty pakowania.

(79)

Komisja zauważa, że Chiny także wprowadziły cło na przywóz folii aluminiowej. W związku z tym wydaje się, że porównanie nie jest zakłócone ze względu na istnienie podobnej należności celnej w Turcji. Ponadto nawet gdyby zastosowano dostosowanie ze względu na cło przywozowe, nie zmieniłoby to faktu, że istnieje znaczny dumping ze strony chińskich eksporterów na rynku unijnym. Jeśli chodzi o koszty pakowania, dostosowano zarówno chińskie ceny eksportowe, jak i tureckie ceny krajowe, aby zneutralizować wszelkie różnice dotyczące opakowań. W związku z tym dostosowanie kosztów pakowania nie może powodować zakłóceń w porównaniu. Dlatego też argumenty te należy oddalić.

2.4.   Margines dumpingu

(80)

Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego średnia ważona wartość normalna każdego typu produktu podobnego w państwie analogicznym została porównana ze średnią ważoną ceną eksportową każdego odpowiedniego typu produktu objętego postępowaniem.

(81)

Na tej podstawie wyliczono następujący średni ważony margines dumpingu, wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF (ceny kosztu, ubezpieczenia i frachtu) na granicy Unii przed ocleniem:

Przedsiębiorstwo

Margines dumpingu

Zhenjiang Dingsheng Aluminium Industries Joint-Stock Limited Company, Zhenjiang, ChRL

28,1 %

2.5.   Prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu z ChRL

(82)

Oprócz ustalenia dumpingu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, Komisja zbadała prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu w przypadku uchylenia środków. Przeanalizowano następujące dodatkowe czynniki: moce produkcyjne i wolne moce produkcyjne w ChRL, przywóz po cenach dumpingowych z ChRL na inne rynki oraz atrakcyjność rynku unijnego.

2.5.1.   Moce produkcyjne i wolne moce produkcyjne w ChRL

(83)

Ustalono, że wykorzystanie mocy produkcyjnych dwóch współpracujących producentów chińskich wyniosło odpowiednio 85 % i 90 %. Wolne moce produkcyjne dla tych dwóch producentów ustalono na 50 000 ton. Odpowiada to łącznej produkcji przemysłu unijnego i ponad 50 % konsumpcji w Unii. Ponadto jedno ze współpracujących przedsiębiorstw było w trakcie procesu budowy dodatkowych zdolności w zakresie walcowania folii w wymiarze 40 000 ton. Stwierdzono w związku z tym, że brak jest znacznych wolnych mocy produkcyjnych, które – co najmniej częściowo – mogłyby zostać skierowane na rynek unijny w przypadku wygaśnięcia środków obowiązujących w odniesieniu do ChRL.

(84)

Pozostali znani producenci chińscy nie współpracowali w ramach dochodzenia, w związku z czym ich wolne moce produkcyjne nie mogły zostać zweryfikowane. W analizie przedstawionej przez wnioskodawców oszacowano, że moce produkcyjne folii aluminiowej pozostałych niewspółpracujących producentów chińskich łącznie są około dziesięć razy większe niż moce dwóch współpracujących producentów łącznie. W analizie oszacowano, że całkowite chińskie moce produkcyjne obejmujące wszystkie rodzaje folii aluminiowej są o 450 000 ton większe niż całkowita konsumpcja krajowa w Chinach. Analiza przewiduje także, że chińskie moce produkcyjne będą nadal wzrastać, z 2,5 mln ton w 2014 r. do 2,8 mln ton w 2018 r., oraz że wzrost chińskiej konsumpcji krajowej, z 2,1 mln ton do 2,4 mln ton w tym samym okresie, najprawdopodobniej nie będzie wystarczający, by w pełni zaabsorbować wzrost zdolności. Uznano w związku z tym, że prawdopodobnie niewspółpracujący producenci posiadać będą dodatkowe wolne moce produkcyjne, które – co najmniej częściowo – mogłyby zostać skierowane na rynek unijny w przypadku wygaśnięcia środków obowiązujących w odniesieniu do ChRL.

(85)

Jeden chiński producent, nie kwestionując ustaleń dotyczących wolnych mocy produkcyjnych, twierdził, że założenie, zgodnie z którym wszystkie wolne moce produkcyjne zostałyby skierowane na rynek unijny, jest nierealistyczne.

(86)

Komisja uważa, zgodnie ze swoją oceną w motywach 84 i 97, że wolne moce produkcyjne mogłyby zostać skierowane na rynek unijny, co najmniej częściowo. Motyw 83 został odpowiednio zmieniony.

2.5.2.   Przywóz po cenach dumpingowych z ChRL na inne rynki

(87)

Ustalono, że ceny eksportowe na inne rynki stosowane przez jednego współpracującego chińskiego producenta w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym (główne rynki eksportowe to: Zjednoczone Emiraty Arabskie, Arabia Saudyjska, Stany Zjednoczone, Egipt i Indie) były niższe od wartości normalnej ustalonej w motywach 63–71 powyżej, a zatem przywóz odbywał się po cenach dumpingowych. Ceny eksportowe na inne rynki drugiego chińskiego producenta nie mogły zostać zgromadzone.

(88)

W związku z występowaniem dumpingu w przywozie na inne rynki, Komisja stwierdza, że producent eksportujący z ChRL sprzedaje produkt objęty postępowaniem do krajów trzecich po cenach dumpingowych. W związku z tym Komisja uważa, że gdyby istniejące środki miały zostać uchylone, prawdopodobne jest, że producenci eksportujący z ChRL sprzedawaliby również produkt objęty postępowaniem na rynek unijny po cenach dumpingowych.

(89)

Jeden chiński producent twierdził, że stwierdzenie istnienia dumpingu w wywozie na inne rynki jest bez znaczenia, ponieważ zakres przeglądu jest ograniczony do rynku unijnego i nie obejmuje rynku światowego. Według producenta chińskiego porównania cen między rynkami są niestosowne, ponieważ struktury cen mogą być różne w różnych częściach świata. Ponadto wywóz z Unii na te same rynki również powinien zostać porównany i mógłby prowadzić do stwierdzenia, że ceny na rynku unijnym są zbyt wysokie.

(90)

Jak wyjaśniono w motywie 82, oceniając prawdopodobieństwo wystąpienia dumpingu na rynku unijnym, Komisja wzięła pod uwagę kilka wskaźników. Komisja uważa, że eksporterzy, którzy dopuszczają się dumpingu na innych rynkach, są – w porównaniu z eksporterami, którzy nie stosują praktyk dumpingowych na innych rynkach – bardziej skłonni prowadzić przywóz po cenach dumpingowych także do Unii. Z tego względu jest to miarodajny wskaźnik przy ustalaniu prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu. W związku z tym argument musi zostać odrzucony.

(91)

Argument dotyczący zachowania eksportowego producentów unijnych został omówiony w motywie 171.

2.5.3.   Atrakcyjność rynku unijnego

(92)

Jak wspomniano w motywie 114 poniżej, w toku dochodzenia wykazano, że przywóz z Chin dokonywany w ramach zwykłego systemu przywozu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym miał spowodować podcięcie cen przemysłu unijnego średnio o 12,2 % w przypadku braku ceł antydumpingowych. Ponadto ustalono, że chiński przywóz odbywający się w ramach procedury uszlachetniania czynnego i w związku z tym nieobjęty cłami antydumpingowymi ani opłatami celnymi, który stanowi około 75 % przywozu z ChRL, powodował podcięcie cen sprzedaży przemysłu unijnego o 18 %. Chińskie ceny są również niższe niż ceny eksportowe stosowane przez inne państwa w wywozie do Unii. To zróżnicowanie cen ukazuje z pewnością atrakcyjność rynku unijnego oraz zdolność chińskich eksporterów do konkurowania przy pomocy cen w przypadku uchylenia środków.

(93)

Można zatem rozsądnie oczekiwać, że w przypadku uchylenia środków znaczna część obecnego wywozu z Chin zostałaby ponownie skierowana do Unii.

(94)

Warto przypomnieć, że przed nałożeniem pierwotnych środków w pierwotnym dochodzeniu ustalono, że chiński udział w rynku unijnym wynosił 30,72 %. Dlatego oczekuje się, że w przypadku wygaśnięcia środków wywóz z Chin obecnie wynoszący 2 % udziału w rynku unijnym znacznie wzrośnie, tak aby odzyskać utracone udziały w rynku Unii.

(95)

Jeden chiński producent twierdził, że niewielki poziom podcięcia był częścią normalnego mechanizmu ustalania cen i występuje zawsze, gdy producenci zagraniczni konkurują z producentami krajowymi. Podcięcie cenowe w wysokości 12,2 % nie byłoby nadmiernie wysokie i nie miało stwarzać trudności unijnym producentom.

(96)

Istnienie podcięcia cenowego samo w sobie nie pozwala stwierdzić nieuczciwego zachowania eksportera. W omawianym przypadku stwierdzony margines podcięcia cenowego wskazywał jednak, jaki byłby prawdopodobny poziom cen chińskiego przywozu w przypadku wygaśnięcia środków oraz jaka byłaby ich zdolność do przejmowania udziałów w rynku UE ze szkodą dla przemysłu unijnego. Ponadto ustalono, że przywóz ten będzie prawdopodobnie odbywał się po cenach dumpingowych. W związku z tym argument, że poziom podcięcia cenowego wynoszący 12,2 % nie byłby nadmiernie wysoki, jest nieuzasadniony w tym kontekście i został w związku z tym odrzucony.

2.5.4.   Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu z ChRL

(97)

W toku dochodzenia wykazano, że chiński przywóz nadal napływał na rynek unijny po cenach dumpingowych, przy znaczących marginesach dumpingu. Wykazano również, że wolne moce produkcyjne dotyczące produktu objętego postępowaniem w ChRL są znaczące w stosunku do konsumpcji w Unii podczas okresu objętego dochodzeniem przeglądowym. Te wolne moce prawdopodobnie zostaną – co najmniej częściowo – skierowane na rynek unijny, w przypadku wygaśnięcia środków obowiązujących w odniesieniu do ChRL.

(98)

Ponadto wywóz z ChRL do państw trzecich odbywał się po cenach dumpingowych. Takie zachowanie cenowe chińskich eksporterów na rynkach państw trzecich wskazuje na prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu na rynku unijnym w przypadku wygaśnięcia środków.

(99)

Ponadto ze względu na atrakcyjność rynku unijnego pod względem cen istnieje ryzyko, iż chiński wywóz zostanie ponownie skierowany na rynek unijny w przypadku wygaśnięcia środków.

(100)

W związku z powyższym istnieje prawdopodobieństwo, że w przypadku wygaśnięcia środków, chiński przywóz po cenach dumpingowych produktu objętego postępowaniem znacznie by wzrósł, jeżeli obowiązujące środki zostałyby zniesione.

D.   DEFINICJA PRZEMYSŁU UNIJNEGO

(101)

W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym produkt podobny był wytwarzany przez dwunastu znanych producentów unijnych. Producenci ci reprezentują przemysł unijny w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(102)

Całkowitą produkcję unijną w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym szacuje się na 47 349 ton. Komisja ustaliła tę wartość w oparciu o dane Eurostatu, zweryfikowane odpowiedzi producentów unijnych objętych próbą na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz szacunkowe dane dotyczące producentów nieobjętych próbą i dostarczone przez wnioskodawców. Jak wskazano w motywie 18, producenci unijni wybrani do próby reprezentowali ponad 70 % ogólnej unijnej produkcji produktu podobnego.

E.   SYTUACJA NA RYNKU UNIJNYM

1.   Uwagi wstępne

(103)

Dane dotyczące wielkości produkcji, zdolności produkcyjnych, wielkości sprzedaży, zatrudnienia i wielkości wywozu dla całego przemysłu unijnego w okresie badanym zostały przedłożone przez wnioskodawców. Były to szacunkowe dane, obejmowały wartości maksymalne i minimalne oraz przedstawione były z podziałem na dwie kategorie: producenci unijni objęci próbą oraz producenci unijni nieobjęci próbą. W przypadku producentów unijnych objętych próbą Komisja wykorzystała rzeczywiste zweryfikowane dane dostarczone przez te przedsiębiorstwa w ich odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu. W przypadku producentów unijnych nieobjętych próbą wykorzystano dane liczbowe dostarczone przez wnioskodawców. Zainteresowane strony mogły przedstawiać uwagi dotyczące tych szacunkowych wartości. Żadne uwagi jednak nie wpłynęły.

2.   Konsumpcja w Unii

(104)

W bieżącym dochodzeniu wykorzystano dane na temat konsumpcji unijnej ustalone i opublikowane w równoległym dochodzeniu. Zostały one określone na podstawie całkowitej szacunkowej wielkości sprzedaży produkcji własnej przemysłu unijnego na rynku unijnym oraz całkowitej wielkości przywozu na podstawie danych Eurostatu, skorygowanych w stosownych przypadkach, w oparciu o zweryfikowane dane dostarczone przez producenta eksportującego w ramach równoległego dochodzenia dotyczącego przywozu z Rosji, oraz odpowiedzi producentów unijnych objętych próbą na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(105)

Ze względu na fakt, że w Rosji jest tylko jeden producent eksportujący, wszystkie dane liczbowe odnoszące się do tego eksportera musiały zostać podane w formie zakresów dla zachowania ich poufności. Ponadto, aby uniknąć obliczania wielkości rosyjskiego przywozu poprzez odliczenie, konieczne było również podanie w formie zakresów danych dotyczących konsumpcji i wielkości przywozu z innych państw trzecich.

(106)

Na tej podstawie sporządzono następujące zestawienie, obrazujące konsumpcję w Unii:

Tabela 1

Konsumpcja AHF w Unii (w tonach)

 

2011

2012

2013

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Konsumpcja w Unii

[71 300–82 625]

[74 152–92 540]

[84 847–108 239]

[83 421–105 760]

Wskaźnik (2011 = 100)

100

[104-112]

[119-131]

[117-128]

Źródło: Dane opublikowane w dochodzeniu równoległym na podstawie danych Eurostatu, odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz informacji przedstawionych przez wnioskodawców.

(107)

Konsumpcja w Unii wzrosła między 2011 a 2013 r., ale spadła między 2013 r. a okresem objętym dochodzeniem przeglądowym. Ogółem w okresie badanym konsumpcja wzrosła o 17 % – 28 %. Wzrost konsumpcji między 2011 r. a okresem objętym dochodzeniem przeglądowym był spowodowany głównie wzrostem przywozu z Rosji i innych państw trzecich, podczas gdy sprzedaż produkcji własnej przemysłu unijnego na rynku unijnym odnotowała tylko niewielki wzrost (zob. motyw 134).

3.   Wielkość, ceny i udział w rynku przywozu z ChRL

(108)

Ponieważ w toku dochodzenia ustalono, że nie istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu z Brazylii (zob. motyw 60), analiza wielkości, cen i udziału w rynku przywozu jest ograniczona do przywozu z ChRL. Komisja określiła wielkość i ceny przywozu z ChRL na podstawie danych Eurostatu.

a)   Wielkość i udział w rynku przywozu z ChRL

(109)

Przywóz do Unii z ChRL kształtował się następująco:

Tabela 2

Wielkość i udział w rynku przywozu z ChRL

 

2011

2012

2013

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

ChRL

Wielkość przywozu w ramach zwykłego systemu przywozu (w tonach)

[2 000–2 300]

[200–400]

[150–350]

[300–400]

Wielkość przywozu w ramach procedury uszlachetniania czynnego (w tonach)

[800–1 000]

[700–1 000]

[950–1 300]

[900–1 300]

Całkowita wielkość przywozu (wszystkie systemy) (w tonach)

[2 843–3 205]

[967–1 378]

[1 137–1 603]

[1 222–1 699]

Wskaźnik (2011 = 100)

100

[34–43]

[40–50]

[43–53]

Udział w rynku

4 %

1 %

1 %

2 %

Źródło: Eurostat.

(110)

W badanym okresie wielkość przywozu z ChRL spadła o 47–57 %, a odnośne udziały w rynku zmniejszyły się z 4 do 2 %, tj. o dwa punkty procentowe. Zarówno wielkość przywozu, jak i udział w rynku przywozu z ChRL w całym badanym okresie pozostały jednak niewielkie.

b)   Ceny przywozu i podcięcie cenowe

(111)

W poniższej tabeli przedstawiono średnią cenę przywozu produktów po cenach dumpingowych.

Tabela 3

Średnie ceny przywozu po cenach dumpingowych

 

2011

2012

2013

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

ChRL

Średnia cena (EUR/t)

2 251

2 417

2 306

2 131

Wskaźnik (2011 = 100)

100

107

102

95

Źródło: Eurostat.

(112)

Średnie ceny przywozu z ChRL spadły w badanym okresie z 2 251 EUR/tonę do 2 131 EUR/tonę, co oznacza spadek o około 5 %. Ceny przywozu z Chin były średnio niższe niż ceny sprzedaży stosowane przez przemysł unijny na unijnym rynku oraz ceny przywozu z pozostałych państw trzecich podczas całego okresu badanego.

(113)

W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym około 75 % przywozu z Chin, którego udział w rynku przekraczał 1 %, było dokonywane w ramach procedury uszlachetniania czynnego, w związku z czym nie było przedmiotem ceł antydumpingowych ani opłat celnych. Ustalono, że przywóz ten powodował podcięcie cen sprzedaży przemysłu unijnego o 18 %. Jeśli chodzi o współpracującego producenta eksportującego, który odpowiadał za około 53 % – 90 % przywozu z Chin w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, a 98 % jego przywozu dokonywane było w ramach procedury uszlachetniania czynnego, ustalono, że margines podcięcia cenowego sytuował się w przedziale między 15 % a 18 %.

(114)

Pozostałe 25 % chińskiego przywozu dokonano w ramach zwykłego systemu przywozu. Po dodaniu opłat celnych oraz cła antydumpingowego do chińskich cen CIF, chińskie ceny obliczone dla tego przywozu były średnio wyższe niż ceny sprzedaży stosowane przez przemysł unijny na rynku unijnym, w związku z czym występowało ujemne podcięcie cenowe (– 12,5 %). Jednakże gdy przy analizie cen importowych nie bierze się pod uwagę ceł antydumpingowych doszłoby do podcięcia cenowego wynoszącego 12,2 %.

(115)

Jeśli analizować cały chiński przywóz, niezależnie od systemu w jakim jest on dokonywany, i po dodaniu mających zastosowanie opłat celnych oraz ceł antydumpingowych do cen CIF przywozu dokonanego w ramach zwykłego systemu przywozu, ustalono, że chińskie ceny powodowały podcięcie cen sprzedaży przemysłu unijnego średnio o 10,2 % w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

(116)

Jeden chiński producent twierdził, że margines podcięcia cenowego w wysokości 18 % ustalony dla chińskiego przywozu dokonywanego w ramach procedury uszlachetniania czynnego był błędny, ponieważ ceny producentów unijnych obejmowały „automatyczną 7,5 % normalną stawkę”, z której użytkownicy krajowi nie mogli zostać zwolnieni w przypadku uwzględniania AHF wytwarzanego w Unii w wywozie do państw trzecich. Jednakże zainteresowana strona nie podała uzasadnienia dla tego argumentu, a w szczególności nie wyjaśniła pojęcia „automatycznej normalnej stawki”. W każdym razie należy przypomnieć, że, jak wyjaśniono w motywie 113, przywóz dokonany w ramach procedury uszlachetniania czynnego nie podlega ocleniu. Z tego względu dostosowanie uwzględniające należności celne, które nie zostały uregulowane, nie byłoby uzasadnione. Należy także odnotować, że Komisja należycie zastosowała dostosowanie uwzględniające cła przy ustalaniu marginesu podcięcia dla przywozu dokonanego w ramach zwykłego systemu przywozu w motywie 114 i dla wszystkich chińskich przywożonych towarów niezależnie od systemu przywozu w motywie 115. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(117)

Ten sam chiński producent twierdził, że należało odliczyć stawkę należności celnej od marginesów podcięcia 12,2 % i 10,2 % ustalonych odpowiednio w motywach 114 i 115. Sprecyzowano jednak, że aby ustalić te marginesy, Komisja już uwzględniła cło stosowane do przywozu dokonanego w ramach zwykłego systemu przywozu. W związku z tym argument ten został odrzucony.

4.   Przywóz z innych państw trzecich

Tabela 4

Przywóz z innych państw trzecich (wszystkie systemy przywozu)

Państwo

 

2011

2012

2013

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Brazylia

Wielkość (w tonach)

0

0

0

0

Rosja

Wielkość (w tonach)

[19 532–26 078]

[23 243–34 422]

[27 345–39 116]

[26 368–37 812]

 

Wskaźnik (2011 = 100)

100

[119–132]

[140–150]

[135–145]

 

Udział w rynku

29 %

34 %

34 %

34 %

 

Średnia cena (EUR/t)

[2 145–2 650]

[2 038–2 624]

[1 952 – 2 571]

[1 973 – 2 597]

 

Wskaźnik (2011 = 100)

100

[95–99]

[91–97]

[92–98]

Turcja

Wielkość (w tonach)

[5 120–6 100]

[8 090–10 553]

[11 213–14 213]

[11 520–14 579]

 

Wskaźnik (2011 = 100)

100

[158–173]

[219–233]

[225–239]

 

Udział w rynku

7 %

11 %

13 %

13 %

 

Średnia cena (EUR/t)

2 950

2 743

2 710

2 571

 

Wskaźnik (2011 = 100)

100

93

92

87

Inne państwa trzecie (z wyłączeniem Chin)

Wielkość (w tonach)

[3 100–3 750]

[279–750]

[1 891–3 000]

[3 162–4 313]

 

Wskaźnik (2011 = 100)

100

[9–20]

[61–80]

[102–115]

 

Udział w rynku

4 %

1 %

2 %

4 %

 

Średnia cena (EUR/t)

2 878

2 830

2 687

2 406

 

Wskaźnik (2011 = 100)

100

98

93

84

Ogółem

Wielkość (w tonach)

[29 000–35 000]

[33 000–43 000]

[41 000–54 000]

[42 000–56 000]

 

Wskaźnik (2011 = 100)

100

[113–125]

[142–155]

[145–160]

 

Udział w rynku

41 %

46 %

50 %

51 %

 

Średnia cena (EUR/t)

2 538

2 453

2 401

2 367

 

Wskaźnik (2011 = 100)

100

97

95

93

Źródło: Eurostat, dane dotyczące Rosji ustalone i opublikowane w dochodzeniu równoległym.

(118)

W badanym okresie przywóz z innych państw trzecich do Unii wzrósł o 45 % – 60 %, co oznacza, że tempo jego wzrostu było szybsze niż wzrost konsumpcji w Unii. Udział w rynku innych państw trzecich wzrósł w związku z tym z 41 % do 51 % w tym okresie.

(119)

W badanym okresie nie miał miejsca przywóz z Brazylii. W okresie od 2011 do 2013 r. wielkość przywozu z Rosji wzrosła o 40–50 %, a w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym nieznacznie zmalała. Odnośny udział w rynku wzrósł z 29 % w 2011 r. do 34 % w 2012 r., a następnie utrzymał się na stałym poziomie do końca okresu objętego dochodzeniem przeglądowym. W okresie badanym przywóz z Turcji wzrósł o 125–139 %, a jego udział w rynku wzrósł z około 7 do 13 %. Ceny tureckiego przywozu spadły o 13 % w okresie badanym, ale utrzymały się powyżej poziomu cen przywozu z innych państw trzecich, w tym Rosji i Chin, i były na podobnym poziomie jak ceny przemysłu unijnego w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

(120)

Ogółem przywóz z innych państw trzecich z wyłączeniem ChRL, Rosji i Turcji wzrósł o 2–15 %. Jednakże wraz ze wzrostem konsumpcji unijnej zmalał całkowity udział w rynku tego przywozu (z 4 % w 2011 r. do około 2 % w 2013 r.), a następnie wzrósł do 4 % na koniec okresu objętego dochodzeniem przeglądowym; ceny były w tym przypadku niższe niż ceny przemysłu unijnego, z wyjątkiem 2012 r.

(121)

Ceny przywozu z innych państw trzecich były wyższe niż ceny przywozu z ChRL w całym badanym okresie.

(122)

Jeden chiński producent twierdził, że analiza Komisji dotycząca przywozu z innych krajów trzecich zawarta w motywach 118–121 powinna była obejmować cały rynek folii, a nie koncentrować się na produkcie objętym postępowaniem, ponieważ decyzje podejmowane przez producentów unijnych w odniesieniu do innych rodzajów folii rzekomo miały wpływ na ich produkcję produktu objętego postępowaniem. Argument ten nie został jednak poparty dowodami. W każdym przypadku w toku dochodzenia ustalono, jak wspomniano w motywie 185, że największy objęty próbą producent unijny AHF produkował wyłącznie AHF i że producenci unijni, którzy produkowali zarówno AHF, jak i innego rodzaju folię aluminiową – folię aluminiową do dalszego przetwarzania („ACF”) – nie mogli z łatwością przechodzić z produkcji jednego produktu do produkcji innego, jako że oba te produkty musiały być produkowane w pewnych ilościach w celu zwiększenia wydajności. Jak wspomniano w motywie 185 w toku dochodzenia wykazano również, że w przypadku objętych próbą producentów unijnych stosunek produkcji między tymi rodzajami folii aluminiowej był stały w badanym okresie. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(123)

Jeden producent chiński zauważył, że ponieważ moce produkcyjne producentów unijnych stanowiły mniej niż 50 % unijnej konsumpcji użytkownicy musieli przywozić AHF od producentów eksportujących w państwach trzecich. Na tej podstawie chiński producent twierdził, że producenci eksportujący konkurowali między sobą, a nie z producentami unijnymi, prowadząc dostawy na rzecz użytkowników nieobsługiwanych przez producentów unijnych. Argument ten nie był jednak uzasadniony. Po pierwsze, twierdzenie, że moce produkcyjne producentów unijnych stanowiły mniej niż 50 % unijnej konsumpcji, jest błędne. Jak wykazano w motywach 106 i 129 moce produkcyjne przemysłu unijnego stanowiły między 58 % a 74 % unijnej konsumpcji w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym i wyniosły powyżej 55 % w całym badanym okresie. Ponadto, jak pokazano w tabeli 5, w toku dochodzenia ustalono, że podczas całego okresu badanego przemysł unijny dysponował wolnymi mocami produkcyjnymi, które mogły zostać wykorzystane na potrzeby rynku Unii, gdyby faktycznie nie występował konkurencyjny przywóz po cenach dumpingowych. Ponadto przywóz z państw trzecich również stanowił konkurencję dla produktu podobnego wytwarzanego przez przemysł unijny, ponieważ aktualni klienci producentów unijnych byli w stanie przestawić się na dostawców z państw trzecich. W związku z tym argument ten został odrzucony.

5.   Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego

5.1.   Uwagi ogólne

(124)

Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała wszystkie czynniki i wskaźniki ekonomiczne, które mogły wpłynąć na stan przemysłu unijnego.

(125)

Jak wspomniano w motywie 18, w celu ustalenia ewentualnej szkody poniesionej przez przemysł unijny dokonano doboru próby.

(126)

W celu określenia szkody Komisja wprowadziła rozróżnienie na makroekonomiczne i mikroekonomiczne wskaźniki szkody. Jak wyjaśniono w motywie 103, Komisja oceniła wskaźniki makroekonomiczne dotyczące całego przemysłu unijnego na podstawie informacji dostarczonych przez wnioskodawców, które zostały należycie zweryfikowane w odniesieniu do przedsiębiorstw objętych próbą. Komisja oceniła wskaźniki mikroekonomiczne dotyczące jedynie przedsiębiorstw objętych próbą na podstawie danych przedstawionych w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu, udzielonych przez objętych próbą producentów unijnych. Oba zestawy danych uznano za reprezentatywne dla sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego.

(127)

Do wskaźników makroekonomicznych zalicza się: wielkość produkcji, zdolności produkcyjne, wykorzystanie zdolności produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost, zatrudnienie, wydajność i wielkość marginesu dumpingu.

(128)

Do wskaźników mikroekonomicznych zalicza się: średnie ceny jednostkowe, koszt jednostkowy, koszty pracy, zapasy, rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskiwania kapitału.

5.2.   Wskaźniki makroekonomiczne

5.2.1.   Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

(129)

Łączna produkcja unijna, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 5

Całkowita produkcja przemysłu unijnego, zdolności produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

 

2011

2012

2013

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Wielkość produkcji (w tonach)

44 316

46 165

48 796

47 349

Wskaźnik (2011 = 100)

100

104

110

107

Moce produkcyjne (w tonach)

54 777

54 485

59 186

61 496

Wskaźnik (2011 = 100)

100

99

108

112

Wykorzystanie mocy produkcyjnych

81 %

85 %

82 %

77 %

Wskaźnik (2011 = 100)

100

105

102

95

Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, informacje przedstawione przez wnioskodawców.

(130)

Poziom produkcji wahał się w okresie badanym. Produkcja wzrosła między 2011 a 2013 r., ale zmniejszyła się między 2013 r. a okresem objętym dochodzeniem przeglądowym. Ogółem w okresie badanym wielkość produkcji zwiększyła się o 7 %.

(131)

Zdolności produkcyjne wzrosły w okresie badanym o 12 %.

(132)

Ze względu na fakt, że wzrost zdolności produkcyjnych był silniejszy niż wzrost wielkości produkcji, wykorzystanie zdolności produkcyjnych zmalało w okresie badanym o 5 %.

(133)

Jeden chiński producent twierdził, że zdolności zakładu produkującego folię aluminiową nie należy wyrażać w tonach, ponieważ te same maszyny są wykorzystywane do produkcji różnych ilości folii w danym okresie w zależności od grubości i szerokości folii. W odpowiedzi na ten argument, nie kwestionuje się faktu, że na moce produkcyjne zakładu wyrażone w tonach może mieć wpływ grubość lub szerokość wytwarzanej folii. Jednakże przywóz produktu objętego postępowaniem i niektóre czynniki szkody, takie jak konsumpcja, wielkość sprzedaży oraz produkcja, ustalono, wykorzystując tonę jako jednostkę miary. Jest to kwestia spójności w analizie szkody, aby do celów porównawczych wykorzystać tę samą jednostkę miary. Ponadto w toku dochodzenia nie stwierdzono zmian w asortymencie produktów przemysłu unijnego, które podważałyby wykorzystanie tony jako jednostki miary. Należy także zauważyć, że dana zainteresowana strona nie przedstawiła żadnych danych ilościowych wskazujących, że inna jednostka miary spowodowałaby zmianę w analizie tego czynnika szkody. W związku z tym argument ten został odrzucony.

5.2.2.   Wielkość sprzedaży i udział w rynku

(134)

Wielkość sprzedaży i udział w rynku przemysłu unijnego kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 6

Wielkość sprzedaży i udział w rynku przemysłu unijnego

 

2011

2012

2013

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Wielkość sprzedaży (w tonach)

[41 007–45 870]

[41 007–49 081]

[42 647–52 292]

[41 827–50 457]

Wskaźnik (2011 = 100)

100

[100–107]

[104–114]

[102–110]

Udział w rynku

55 %

53 %

49 %

47 %

Źródło: Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, Eurostat, informacje przedstawione przez wnioskodawców.

(135)

Wielkość sprzedaży AHF nieznacznie wzrosła w okresie badanym. Wzrost odnotowano głównie między 2011 a 2013 r. i wynosił on między 4 a 14 %. W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym wielkość sprzedaży zmalała; ogółem w okresie badanym wielkość sprzedaży wzrosła między 2 a 10 %. Wzrost wielkości sprzedaży, przy uwzględnieniu towarzyszącego mu wzrostu konsumpcji i wzrostu przywozu, spowodował jednak, że udziały w rynku przemysłu unijnego spadły z 55 % w 2011 r. do 47 % w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, co oznacza utratę 8 punktów procentowych w okresie badanym.

5.2.3.   Wzrost

(136)

Konsumpcja unijna wzrosła o 17–28 % w okresie badanym, natomiast wielkość sprzedaży przemysłu unijnego zwiększyła się o 2–10 %, co przełożyło się na spadek udziału w rynku o 8 punktów procentowych.

5.2.4.   Zatrudnienie i wydajność

(137)

Zatrudnienie i wydajność w okresie badanym kształtowały się następująco:

Tabela 7

Zatrudnienie i wydajność

 

2011

2012

2013

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Liczba pracowników

769

787

758

781

Wskaźnik (2011 = 100)

100

102

99

102

Wydajność (tony/pracownik)

58

59

64

61

Wskaźnik (2011 = 100)

100

102

112

105

Źródło: Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, informacje przedstawione przez wnioskodawców.

(138)

Poziom zatrudnienia w przemyśle unijnym był zmienny w okresie badanym, choć ogółem odnotowano jego nieznaczny wzrost (o 2 %).

(139)

Między 2011 a 2013 r. wydajność wzrosła, ponieważ wzrost produkcji był wyższy niż wzrost zatrudnienia. Od 2013 r. do okresu objętego dochodzeniem przeglądowym wydajność spadła o 7 %, ale utrzymała się na wyższym poziomie niż na początku okresu badanego w 2011 r.

5.2.5.   Wielkość marginesu dumpingu i poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu

(140)

Margines dumpingu dla przywozu z ChRL wynosił 28,1 % podczas okresu objętego dochodzeniem przeglądowym (patrz: motyw 81), lecz jego wpływ na sytuację przemysłu unijnego był ograniczony ze względu na obowiązujące środki antydumpingowe, które skutecznie ograniczały wielkość przywozu dumpingowego.

(141)

Jednakże jak ustalono w toku dochodzenia równoległego, wielkość dumpingowego przywozu z Rosji wzrosła znacząco w okresie badanym. Przywóz ten wyrządził istotną szkodę przemysłowi unijnemu. W związku z tym poprawa sytuacji przemysłu unijnego nie była możliwa pomimo istnienia środków antydumpingowych.

5.3.   Wskaźniki mikroekonomiczne

5.3.1.   Ceny i czynniki oddziałujące na ceny

(142)

Średnie ceny naliczane przez przemysł unijny w sprzedaży klientom niepowiązanym w Unii w okresie badanym kształtowały się następująco:

Tabela 8

Ceny sprzedaży i koszty

 

2011

2012

2013

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Średnia jednostkowa cena sprzedaży na rynku unijnym (EUR/t)

2 932

2 714

2 705

2 597

Wskaźnik (2011 = 100)

100

93

92

89

Jednostkowy koszt produkcji (EUR/t)

2 995

2 794

2 699

2 651

Wskaźnik (2011 = 100)

100

93

90

89

Źródło: Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(143)

W okresie badanym średnia jednostkowa cena naliczana przez przemysł unijny w sprzedaży klientom niepowiązanym w Unii spadała systematycznie i zmniejszyła się ogółem o 11 %.

(144)

Mimo tego spadku jednostkowy koszt produkcji utrzymał się na poziomie powyżej średniej ceny sprzedaży naliczanej przez przemysł unijny i z wyjątkiem 2013 r. przemysł unijny nie był w stanie pokryć kosztów produkcji z tej ceny. W toku dochodzenia równoległego ustalono, że przemysł unijny nie był w stanie podnieść ceny sprzedaży z powodu presji cenowej ze strony przywozu produktów po cenach dumpingowych z Rosji.

5.3.2.   Koszty pracy

(145)

Średnie koszty pracy przemysłu unijnego w okresie badanym kształtowały się następująco:

Tabela 9

Koszty pracy

 

2011

2012

2013

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Średni koszt pracy na pracownika (EUR)

21 692

22 207

20 603

20 594

Wskaźnik (2011 = 100)

100

102

95

95

Źródło: Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(146)

Między 2011 r. a okresem objętym dochodzeniem przeglądowym średnie koszty pracy na pracownika w przypadku producentów unijnych objętych próbą zmniejszyły się o 5 %. Koszty pracy najpierw wzrosły o 2 % między 2011 r. a 2012 r., a potem spadły między 2012 a 2013 r., by następnie w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym utrzymać się na stałym poziomie.

5.3.3.   Zapasy

(147)

Stan zapasów przemysłu unijnego w okresie badanym kształtował się następująco:

Tabela 10

Zapasy

 

2011

2012

2013

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

TStan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego

1 931

1 999

2 133

2 085

Wskaźnik (2011 = 100)

100

104

110

108

Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego jako wartość procentowa produkcji

5 %

5 %

5 %

5 %

Wskaźnik (2011 = 100)

100

100

100

100

Źródło: Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(148)

Zapasy nie mogą być uważane za istotny wskaźnik szkody w przypadku tego sektora, jako że produkcja i sprzedaż opierają się głównie na zamówieniach, w związku z czym producenci mają tendencję do przechowywania ograniczonych zapasów. Tendencje dotyczące zapasów podane są więc jedynie w celach informacyjnych.

(149)

Ogółem w okresie badanym stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego wzrósł o 8 %. Zapasy zwiększyły się między 2011 a 2013 r. o 10 %, a od 2013 r. do końca okresu objętego dochodzeniem przeglądowym nieznacznie spadły. Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego jako wartość procentowa produkcji utrzymał się na stałym poziomie w całym okresie badanym.

5.3.4.   Rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskania kapitału

(150)

Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje oraz zwrot z inwestycji producentów unijnych kształtowały się w badanym okresie następująco:

Tabela 11

Rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje i zwrot z inwestycji

 

2011

2012

2013

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Rentowność sprzedaży klientom niepowiązanym w Unii (% obrotu ze sprzedaży)

– 2,2 %

– 2,9 %

0,2 %

– 2,1 %

Wskaźnik (2011 = 100)

100

65

209

104

Przepływ pieniężny (w EUR)

1 505 960

2 909 820

3 365 140

1 962 349

Wskaźnik (2011 = 100)

100

193

223

130

Inwestycje (w EUR)

3 271 904

5 404 990

4 288 862

4 816 442

Wskaźnik (2011 = 100)

100

165

131

147

Zwrot z inwestycji

– 4 %

– 5 %

0 %

– 3 %

Wskaźnik (2011 = 100)

100

60

209

108

Źródło: Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(151)

Komisja określiła rentowność producentów unijnych objętych próbą, wyrażając zysk netto przed opodatkowaniem ze sprzedaży produktu podobnego klientom niepowiązanym w Unii jako odsetek obrotów z tej sprzedaży. W okresie badanym przemysł unijny odnotowywał straty, z wyjątkiem 2013 r., kiedy osiągnął niewielką marżę zysku, ledwo przekraczając próg rentowności. Rentowność spadła między 2011 a 2012 r., wzrosła w 2013 r., by następnie spaść ponownie w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym do poziomu podobnego do poziomu z 2011 r. Ogólnie rentowność wzrosła o 4 % w okresie badanym, co odpowiada wzrostowi o 0,1 punktu procentowego i co uniemożliwiło przemysłowi unijnemu osiągnięcie zysków w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Jak ustalono w toku dochodzenia równoległego, sytuacja ta wynikała przede wszystkim z presji cenowej ze strony przywozu z Rosji do Unii, który był prowadzony po cenach dumpingowych, powodując podcięcie cen przemysłu unijnego, i nie pozwalał przemysłowi unijnemu na podnoszenie swoich cen sprzedaży, tak aby wystarczały one na pokrycie kosztów produkcji.

(152)

Przepływy pieniężne netto to zdolność przemysłu unijnego do samofinansowania swojej działalności. W okresie badanym przepływy pieniężne miały zmienny poziom z tendencją wzrostową. Ogółem w okresie badanym przepływy pieniężne netto zwiększyły się o 30 %. Należy jednak zauważyć, że w wartościach bezwzględnych poziom przepływów pieniężnych był niski w porównaniu z łącznym obrotem odnotowanym w przypadku produktu objętego postępowaniem.

(153)

Inwestycje wzrosły w okresie badanym o 47 %. Inwestycje wzrosły o 65 % między 2011 a 2012 r., spadły w 2013 r. i ponownie wzrosły w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Były to przede wszystkim inwestycje na zakup nowych maszyn, które w porównaniu z łącznymi obrotami utrzymywały się na dość niskim poziomie w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

(154)

Zwrot z inwestycji to procentowy stosunek zysku do wartości księgowej netto inwestycji. Podobnie jak pozostałe wskaźniki finansowe zwrot z inwestycji w przypadku produkcji i sprzedaży produktu podobnego był ujemny od 2011 r., z wyjątkiem 2013 r., kiedy osiągnął poziom 0 %, odzwierciedlając trend w rentowności. Ogółem w okresie badanym zwrot z inwestycji wzrósł nieznacznie o 8 %.

(155)

Jeśli chodzi o zdolność do pozyskiwania kapitału, zmniejszenie zdolności producentów unijnych objętych próbą do generowania środków pieniężnych w przypadku produktu podobnego powodowała pogorszenie ich sytuacji finansowej zmniejszała bowiem środki generowane wewnętrznie. W toku dochodzenia ustalono, że ogólnie zdolność do pozyskiwania kapitału uległa pogorszeniu w okresie badanym.

6.   Wnioski dotyczące szkody

(156)

Tendencja ujemna była widoczna w kilku głównych wskaźnikach szkody. Jeśli chodzi o rentowność, przemysł odnotowywał straty prawie w całym okresie badanym, z wyjątkiem 2013 r., kiedy to osiągnął zaledwie niewielką rentowność; w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przemysł unijny odnotował stratę na poziomie – 2,1 %. Ceny sprzedaży spadły w okresie badanym o 11 %. Jednostkowy koszt również zmniejszył się o 11 % i utrzymał się na wyższym poziomie niż średnia cena sprzedaży w całym okresie badanym, z wyjątkiem 2013 r. Udział w rynku przemysłu unijnego zmniejszył się o 8 punktów procentowych, tj. z 55 % w 2011 r. do 47 % w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

(157)

Niektóre wskaźniki szkody uległy poprawie w okresie badanym. Wielkość produkcji zwiększyła się o 7 %, a zdolności produkcyjne o 12 %. Wzrost ten nie odpowiadał jednak wzrostowi konsumpcji, który był znacznie wyższy, tj. między 17 a 28 %. Wielkość sprzedaży wzrosła od 2 % do 10 %. Jednakże na rynku, który charakteryzuje się wzrostem konsumpcji, ten fakt nie powoduje zwiększenia udziału w rynku, lecz wprost przeciwnie – jego zmniejszenie o 8 punktów procentowych. Inwestycje wzrosły o 47 %. Były one przeznaczone na zakup nowych maszyn i utrzymywały się na dość niskim poziomie w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Również przepływy pieniężne zwiększyły się o 30 % w okresie badanym, ale utrzymały się na niskim poziomie. Opisane wyżej trendy dodatnie nie eliminują zatem istnienia szkody.

(158)

Współpracujący producent brazylijski oraz brazylijskie stowarzyszenie producentów aluminium twierdzili, że z analizy ogólnodostępnych dokumentów finansowych niektórych wnioskodawców wynika, iż nie doszło do istotnej szkody. Jest to sprzeczne z wynikami dochodzenia, które opiera się na rzeczywistych zweryfikowanych danych przemysłu unijnego dotyczących AHF. Niektórzy producenci unijni produkowali bowiem nie tylko AHF, w związku z czym ogólnodostępne dokumenty finansowe mogą nie przedstawiać rzeczywistej sytuacji przemysłu unijnego, jeśli chodzi o AHF. W związku z tym wniosków dotyczących sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego nie należy formułować na podstawie ogólnodostępnych dokumentów finansowych, ale na podstawie bardziej szczegółowych i zweryfikowanych informacji zdobytych w czasie dochodzenia. Argument ten został zatem odrzucony.

(159)

Te same zainteresowane strony twierdziły, że dane statystyczne oraz oświadczenia opublikowane przez Europejskie Stowarzyszenie Producentów Folii Aluminiowej („EAFA”) wskazywały, że przemysł unijny nie poniósł żadnej szkody w okresie badanym, w tym w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Stwierdzono jednak, że wykorzystywane dane statystyczne i oświadczenia dotyczyły bądź całego sektora folii aluminiowej bądź kategorii cieńszych produktów obejmującej AHF, lecz również inne rodzaje folii aluminiowej, takie jak folie do dalszego przetwarzania i folie stosowane do opakowań elastycznych. Na tej podstawie nie można wyciągnąć żadnych wiarygodnych wniosków w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem, w związku z czym argument ten został odrzucony.

(160)

Jeden chiński producent twierdził, że zmiany kosztów jednostkowych opisane w motywie 156 nie odpowiadały tendencjom w kształtowaniu się cen aluminium na londyńskiej giełdzie metali („LME”). W odpowiedzi na ten argument należy zauważyć, że cena płacona przez producentów unijnych hutom aluminium lub przedsiębiorstwom handlowym jest sumą ceny LME i dodatkowej opłaty zwanej „premią z tytułu metalu”. W związku z tym ocenę kosztów jednostkowych producentów unijnych wyłącznie na podstawie ceny LME należy uznać za niepełną. Argument został zatem odrzucony.

(161)

Ta sama zainteresowana strona twierdziła, że pogodzenie zmian kosztów jednostkowych ze zmianą ceny aluminium nadal byłoby niemożliwe, nawet gdyby premia z tytułu metalu została uwzględniona. Argument ten nie był jednak uzasadniony. Ponadto dochodzenie wykazało, że cena LME spadła w badanym okresie o ponad 20 %, podczas gdy premia z tytułu metalu wzrosła ponad dwukrotnie w okresie badanym. Jeśli jednak rozpatrywać łącznie cenę LME oraz premię z tytułu metalu, koszt aluminium płacony przez producentów unijnych zmniejszył się w okresie badanym o około 11 %. Spadek ten odpowiada zmniejszeniu kosztu jednostkowego odnotowanemu w tym samym okresie w motywie 156, a w zasadzie jest nawet z tym zmniejszeniem identyczny. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(162)

Jeden chiński producent odniósł się do motywu 156 i twierdził, że do możliwych przyczyn powstania szkody zaliczyć należy niższe ceny towarów importowanych, domniemane wyższe koszty produkcji, brak zainteresowania AHF ze względu na fakt, że ceny innych rodzajów folii aluminiowej w Unii byłyby wyższe oraz brak zainteresowania na rynku unijnym, jako że ceny AHF byłyby wyższe na rynkach eksportowych. Jeśli chodzi o wyższe koszty produkcji, chiński producent wymienił wysoką premię z tytułu metalu i fakt, że przemysł unijny stosował dwie metody produkcji – walcowanie na gorąco i odlewanie ciągłe, podczas gdy wykorzystywanie wyłącznie odlewania ciągłego byłoby bardziej opłacalne.

(163)

W odpowiedzi na te argumenty należy przypomnieć, że z motywów 156 i 157 wynika, że przemysł unijny poniósł istotną szkodę. Jeśli chodzi o argumenty dotyczące kosztów produkcji, należy zauważyć po pierwsze, że w odniesieniu do premii z tytułu metalu jako potencjalnego czynnika szkody, w toku równoległego dochodzenia ustalono, że zarówno przemysł unijny, jak i rosyjski producent eksportujący ponoszą porównywalne koszty przy zaopatrywaniu się w surowce do produkcji AHF, ponieważ ceny rynkowe tych surowców zarówno w Rosji, jak i na rynku unijnym są bezpośrednio powiązane z Londyńską Giełdą Metali. Można zatem stwierdzić, że wysokość premii z tytułu metalu nie była czynnikiem szkody w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Jeśli chodzi o potencjalne znaczenie metod produkcji, dochodzenie wykazało, że odlewanie ciągłe było wykorzystywane do produkcji niemal dwóch trzecich AHF wytwarzanego przez przemysł unijny w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Wszelkie różnice pod względem efektywności kosztowej zostałyby zatem złagodzone powszechnością wykorzystywania odlewania stałego jako metody produkcji w Unii. Jak wyjaśniono również w motywie 185, nic nie wskazywało na to, by przemysł unijny stracił zainteresowanie AHF. Dochodzenie nie pozwoliło także w żaden sposób stwierdzić, że producenci unijni zaniedbywali rynek unijny na rzecz rynków eksportowych AHF. Dochodzenie rzeczywiście wykazało, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym unijni producenci eksportowali jedynie 1 182 ton AHF do państw trzecich, co stanowi mniej niż 3 % krajowej sprzedaży producentów unijnych w tym samym okresie. W związku z tym argumenty te odrzucono.

(164)

W związku z powyższym Komisja stwierdziła, że przemysł unijny poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

F.   PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA LUB KONTYNUACJI SZKODY

1.   Uwagi wstępne

(165)

Ponieważ ustalono, że nie ma prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu z Brazylii, analiza prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia lub kontynuacji dumpingu została ograniczona do przywozu z ChRL.

(166)

Aby ocenić prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia lub kontynuacji szkody w przypadku dopuszczenia do wygaśnięcia środków obowiązujących względem ChRL, przeanalizowano prawdopodobny wpływ chińskiego przywozu na rynek unijny i przemysł unijny zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(167)

Jak wykazano w motywach 124-164 przemysł unijny poniósł istotną szkodę w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. W całym okresie badanym przywóz z Chin występował na rynku unijnym jedynie w ograniczonych ilościach, gdy tymczasem wielkość przywozu z Rosji i jego udział w rynku w tym samym okresie zwiększyły się. W ramach równoległego dochodzenia ustalono, że przywóz z Rosji odbywał się po cenach dumpingowych i spowodował istotne szkody dla przemysłu unijnego, podczas gdy przywóz z Chin, z uwagi na swą nieznaczną wielkość i poziom cen, przyczynił się jedynie częściowo do szkody ponoszonej przez przemysł unijny, nie powodując przy tym zerwania związku przyczynowego między przywozem z Rosji a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny. Jednocześnie, jak wskazano w motywach 80-100, dochodzenie wykazało, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przywóz z Chin był dokonywany po cenach dumpingowych i istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu w przypadku wygaśnięcia środków.

2.   Wolne moce produkcyjne, przepływy handlowe, atrakcyjność rynku unijnego oraz polityka cenowa ChRL

(168)

Znaczne wolne moce produkcyjne w ChRL, których nie jest w stanie w pełni absorbować popyt krajowy w Chinach i wywóz na rynki inne niż rynek Unii, kontynuacja dumpingu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przy znaczących marginesach dumpingu oraz praktyki dumpingowe chińskich eksporterów stosowane przy wywozie na rynki państw trzecich, opisane szczegółowo w motywach 82–100, jasno wskazują, że wciąż istnieje duże prawdopodobieństwo, że wielkość chińskiego przywozu po cenach dumpingowych zwiększy się znacznie w przypadku wygaśnięcia obowiązujących środków.

(169)

Jeżeli obowiązujące środki zostałyby uchylone, ceny przywozu z Chin najprawdopodobniej spowodują podcięcie cen sprzedaży przemysłu unijnego na rynku unijnym. I rzeczywiście, w toku dochodzenia wykazano, że w przypadku braku ceł antydumpingowych przywóz z Chin dokonywany w ramach zwykłego systemu przywozu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym miał spowodować podcięcie cen przemysłu unijnego średnio o 12,2 % (10).

(170)

Jak wspomniano w motywach 92-94, rynek unijny jest atrakcyjny dla przywozu z Chin ze względu na fakt, że ceny na rynku unijnym są ogólnie zgodne z cenami na innych rynkach eksportowych. Ponadto w lipcu 2014 r. Turcja wprowadziła względem Chin środki antydumpingowe dotyczące różnych rodzajów folii aluminiowej, w tym produktu objętego postępowaniem. Jest więc prawdopodobne, że część produkcji uprzednio wywożona do Turcji zostałaby przekierowana na rynek unijny w przypadku uchylenia środków przeciwko Chinom. Można zatem stwierdzić, że uchylenie środków najprawdopodobniej spowodowałoby znaczący wzrost chińskiego przywozu po cenach dumpingowych, powodującego znaczne podcięcie cen przemysłu unijnego, co z kolei spowodowałoby dalszą szkodę dla przemysłu unijnego.

(171)

Współpracujący producent brazylijski oraz brazylijskie stowarzyszenie producentów aluminium twierdzili, że w oparciu o dane statystyczne publikowane przez EAFA ustalono, że unijni producenci folii aluminiowej zwiększyli swój wywóz na rynki państw trzecich, co wskazywałoby, że są one bardziej atrakcyjne niż rynek unijny. Jeśli chodzi o ten argument, stwierdzono, że dane statystyczne wykorzystywane przez te strony dotyczyły bądź całego sektora folii aluminiowej, bądź kategorii cieńszych produktów obejmującej AHF, lecz również inne rodzaje folii aluminiowej, takie jak folie do dalszego przetwarzania i folie stosowane do opakowań elastycznych. Na tej podstawie nie można wyciągnąć żadnych wiarygodnych wniosków w odniesieniu do samego produktu objętego postępowaniem. Ponadto w toku dochodzenia ustalono, że ilość produktu objętego postępowaniem wywożonego przez przemysł unijny na rynki państw trzecich w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym wynosiła jedynie 1 182 ton, co stanowi mniej niż 3 % ich sprzedaży krajowej w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Argumenty w tym zakresie zostały zatem odrzucone.

3.   Wniosek

(172)

Biorąc pod uwagę ustalenia poczynione w trakcie dochodzenia, stwierdza się, że uchylenie środków obowiązujących w stosunku do ChRL najprawdopodobniej spowodowałoby znaczący wzrost chińskiego przywozu po cenach dumpingowych, powodującego znaczne podcięcie cen przemysłu unijnego, co z kolei spowodowałoby dalszą szkodę dla przemysłu unijnego.

G.   INTERES UNII

1.   Uwaga wstępna

(173)

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy utrzymanie obowiązujących środków wobec ChRL nie zaszkodziłoby interesom Unii jako całości. Interes Unii określono na podstawie oceny wszystkich różnorodnych interesów, których dotyczy sprawa, w tym interesu przemysłu unijnego, interesu handlowców, importerów oraz użytkowników.

2.   Interes przemysłu unijnego

(174)

W wyniku dochodzenia ustalono, że przemysł unijny poniósł istotną szkodę w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Jak wspomniano w motywie 167 znaczna szkoda wynika w głównej mierze z przywozu po cenach dumpingowych z Rosji, podczas gdy przywóz z Chin przyczynił się jedynie częściowo do szkody ponoszonej przez przemysł unijny. Ustalono również, że istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji szkody w przypadku wygaśnięcia środków skierowanych przeciw Chinom.

(175)

W przypadku gdyby środki obowiązujące względem Chin zostały zniesione, prawdopodobnie wznowiony zostałby przywóz z Chin na rynek unijny w znaczących ilościach po cenach dumpingowych, co spowodowałoby także znaczące podcięcie cen sprzedaży stosowanych przez przemysł unijny i wywarło większą presję cenową niż presja ze strony dumpingowego przywozu z Rosji w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Przemysł unijny byłby zmuszony dostosować swoje ceny do niższych cen, a tym samym zwiększyłby swoje straty.

3.   Interes użytkowników

(176)

Użytkownikami w Unii są przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii, których działalność polega na handlu materiałem do pakowania (folią aluminiową, ale także papierem i plastikiem) po przewinięciu AHF na małe rolki („rolki dla konsumentów”) i ich przepakowaniu dla odbiorców w przemyśle i handlu detalicznym. Zgłosiło się sześć przedsiębiorstw, którym przesłano kwestionariusz. Trzy przedsiębiorstwa współpracowały w trakcie postępowania, udzielając odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Dwa ze współpracujących przedsiębiorstw zostały poddane kontroli na miejscu.

(177)

Dochodzenie wykazało, że AHF jest głównym surowcem dla przedsiębiorstw zajmujących się nawijaniem folii i stanowi około 80 % ich całkowitych kosztów produkcji.

(178)

W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym żaden z trzech współpracujących użytkowników nie prowadził przywozu z ChRL. Głównymi źródłami zaopatrzenia był przemysł unijny, Rosja i Turcja.

(179)

Jako że przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii są dostawcami szerokiej gamy produktów opakowaniowych, w przypadku trzech współpracujących przedsiębiorstw działalność obejmująca AHF stanowiła od mniej niż jednej szóstej do maksymalnie jednej trzeciej ich działalności ogółem.

(180)

W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym wszyscy współpracujący użytkownicy byli zasadniczo rentowni. W odniesieniu do działalności obejmującej produkt objęty postępowaniem dwóch współpracujących użytkowników uznano za rentownych, natomiast w stosunku do trzeciego nie można było wyciągnąć żadnych wniosków ze względu na brak jasnego podziału kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych (SG&A).

(181)

W świetle powyższych ustaleń uznaje się, że utrzymanie środków względem Chin nie będzie miało znaczącego negatywnego wpływu na sytuację użytkowników.

4.   Interes importerów/przedsiębiorstw handlowych

(182)

Po publikacji zawiadomienia o wszczęciu nie zgłosiło się żadne przedsiębiorstwo zaangażowane w handel AHF, które przywoziłoby lub odsprzedawało pochodzący z ChRL AHF w okresie badanym. Dochodzenie wykazało także, że większa część sprzedaży AHF przemysłu unijnego i producentów eksportujących była kierowana bezpośrednio do użytkowników. W związku z tym nic nie wskazuje na to, że nałożenie środków miałoby negatywny wpływ na sytuację importerów/przedsiębiorstw handlowych.

5.   Źródła dostaw

(183)

Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że przemysł unijny nie dysponuje wystarczającymi zdolnościami, aby pokryć całe zapotrzebowanie w Unii. W związku z tym strony te twierdziły, że w przypadku utrzymania środków wobec Brazylii i Chin oraz, jednocześnie, wprowadzenia środków ostatecznych względem Rosji, Unia mogłaby stanąć wobec problemu niedoboru dostaw, co spowodowałoby wzrost cen AHF. W rezultacie przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii również byłyby zmuszone podnieść swoje ceny rolek dla konsumentów, ze szkodą dla tych ostatnich.

(184)

W odpowiedzi na ten argument należy zaznaczyć, że dochodzenie wykazało, że przemysł unijny posiada nadmiar mocy produkcyjnych i jest w stanie zwiększyć produkcję i sprzedaż AHF w Unii. Dostępne są także alternatywne źródła zaopatrzenia, mianowicie Turcja, Armenia i Republika Południowej Afryki. Wreszcie należy także przypomnieć, że celem środków antydumpingowych jest zapewnienie równych warunków działania w Unii, a nie zablokowanie chińskiego i rosyjskiego przywozu, który powinien być dopuszczany na rynek unijny po uczciwych cenach.

6.   Inne argumenty

(185)

Jedna zainteresowana strona twierdziła, że przemysł unijny stracił zainteresowanie AHF i że z tego powodu nie miała innej możliwości niż wykorzystywanie przywożonego AHF. Dochodzenie wykazało jednak, że największy objęty próbą producent unijny produkował wyłącznie AHF. Ustalono, że pozostali producenci unijni objęci próbą wykorzystywali swoje zakłady produkcyjne do produkcji zarówno AHF, jak i folii aluminiowej do dalszego przetwarzania („ACF”), która jest innym produktem mającym inne zastosowanie niż AHF. Stosunek produkcji i sprzedaży AHF i ACF tych pozostałych producentów unijnych w badanym okresie był stosunkowo stabilny. Dochodzenie nie pozwoliło zatem potwierdzić zarzutów, jakoby przemysł unijny tracił zainteresowanie AHF, i argument ten został odrzucony.

7.   Wnioski dotyczące interesu Unii

(186)

Na podstawie powyższego Komisja stwierdziła, że nie ma przekonujących powodów, aby stwierdzić, że utrzymanie środków w odniesieniu do przywozu AHF pochodzącego z ChRL nie leży w interesie Unii.

H.   ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE

(187)

Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zalecić utrzymanie środków istniejących wobec ChRL i uchylenie środków obowiązujących względem Brazylii. Wyznaczono również termin, w którym strony mają możliwość przedstawienia uwag dotyczących ujawnionych informacji. Przedstawione uwagi i komentarze, o ile były uzasadnione, zostały należycie uwzględnione.

(188)

Z powyższych ustaleń wynika, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, że środki antydumpingowe względem przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzącej z ChRL, wprowadzone rozporządzeniem (WE) nr 925/2009, powinny zostać utrzymane. Środki stosowane względem przywozu z Brazylii powinny natomiast wygasnąć.

(189)

Przedsiębiorstwo może zwrócić się o zastosowanie indywidualnych stawek cła antydumpingowego jeśli później zmienia swoją nazwę. Wniosek w tej sprawie należy kierować do Komisji (11). Wniosek musi zawierać wszystkie istotne informacje, które pozwolą wykazać, że zmiana nie wpływa na prawo przedsiębiorstwa do korzystania ze stawki celnej, która ma wobec niego zastosowanie. Jeśli zmiana nazwy przedsiębiorstwa nie wpływa na prawo do korzystania ze stawki celnej mającej wobec niego zastosowanie, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej opublikowane zostanie zawiadomienie w sprawie zmiany nazwy.

(190)

Niniejsze rozporządzenie jest zgodne z opinią komitetu powołanego w art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, bez podłoża, walcowanej, ale nieobrobionej więcej, w rolkach o szerokości nieprzekraczającej 650 mm i o wadze ponad 10 kg, obecnie objętej kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607111910) i pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej.

2.   Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mającego zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, jest następująca dla produktu opisanego w ust. 1 i wytwarzanego przez wymienione przedsiębiorstwa:

Państwo

Przedsiębiorstwo

Cło antydumpingowe

Dodatkowy kod TARIC

ChRL

Alcoa (Shanghai) Aluminium Products Co., Ltd and Alcoa (Bohai) Aluminium Industries Co., Ltd.

6,4 %

A944

Shandong Loften Aluminium Foil Co., Ltd

20,3 %

A945

Zhenjiang Dingsheng Aluminium Co., Ltd

24,2 %

A946

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

30,0 %

A999

3.   O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.

4.   Stosowanie indywidualnych stawek celnych ustalonych dla przedsiębiorstw wymienionych w ust. 2 uwarunkowane jest przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która zawiera oświadczenie następującej treści, opatrzone datą i podpisem pracownika podmiotu wystawiającego fakturę, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska: „Ja, niżej podpisany, poświadczam, że (ilość) folii aluminiowej sprzedana na wywóz do Unii Europejskiej objęta niniejszą fakturą została wytworzona przez (nazwa i adres przedsiębiorstwa) (kod dodatkowy TARIC) w Chińskiej Republice Ludowej. Oświadczam, że informacje zawarte w niniejszej fakturze są pełne i zgodne z prawdą”. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury, obowiązuje stawka celna mająca zastosowanie do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw.

5.   Postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu produktu, o którym mowa w art. 1 ust. 1, pochodzącego z Brazylii, niniejszym zostaje zakończone.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 925/2009 z dnia 24 września 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Armenii, Brazylii i Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 262 z 6.10.2009, s. 1).

(3)  Decyzja Komisji 2009/736/WE z dnia 5 października 2009 r. przyjmująca zobowiązanie zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących, między innymi, z Brazylii (Dz.U. L 262 z 6.10.2009, s. 50).

(4)  Zawiadomienie o zbliżającym się wygaśnięciu niektórych środków antydumpingowych (Dz.U. C 49 z 21.2.2014, s. 7).

(5)  Zawiadomienie o wygaśnięciu niektórych środków antydumpingowych (Dz.U. C 350 z 4.10.2014, s. 22).

(6)  Zawiadomienie o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Brazylii i Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. C 350 z 4.10.2014, s. 11).

(7)  Zawiadomienie o wszczęciu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Rosji (Dz.U. C 354 z 8.10.2014, s. 14).

(8)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1081 z dnia 3 lipca 2015 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Rosji (Dz.U. L 175 z 4.7.2015, s. 14).

(9)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2385 z dnia 17 grudnia 2015 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Rosji (zob. s. 91 niniejszego Dziennika Urzędowego).

(10)  Podcięcie cenowe w wysokości 12,2 % ustalono, uwzględniając fakt, że stawka celna wynosiła 4 % w ciągu pierwszych trzech miesięcy okresu dochodzenia przeglądowego, a następnie wzrosła do 7,5 %. Stosowanie obecnie obowiązujących stawek celnych w wysokości 7,5 % do całego okresu miałoby niewielki wpływ, ponieważ zmniejszyłoby poziom podcięcia cenowego jedynie o 0,5 %.

(11)  European Commission, Directorate–General for Trade, Directorate H, Rue de la Loi/Wetstraat 170, 1040 Bruxelles/Brussel, BELGIQUE/BELGIË


18.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 332/91


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2385

z dnia 17 grudnia 2015 r.

nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Federacji Rosyjskiej

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

A.   PROCEDURA

1.   Środki tymczasowe

(1)

Dnia 4 lipca 2015 r. Komisja Europejska („Komisja”) nałożyła rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/1081 („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Federacji Rosyjskiej (2).

(2)

Dnia 8 października 2014 r. wszczęto postępowanie w następstwie skargi złożonej w dniu 25 sierpnia 2014 r. przez przedsiębiorstwa AFM Aluminiumfolie Merseburg GmbH, Alcomet AD, Eurofoil Luxembourg SA, Hydro Aluminium Rolled Products GmbH oraz Impol d.o.o. („skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących ponad 25 % ogólnej unijnej produkcji folii aluminiowej. Skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na przywóz wymienionego produktu po cenach dumpingowych i wynikającą z niego istotną szkodę, które uznano za wystarczające uzasadnienie wszczęcia dochodzenia.

2.   Dalsze postępowanie

(3)

Po ujawnieniu istotnych faktów i ustaleń, na podstawie których nałożono tymczasowe cło antydumpingowe („ujawnienie tymczasowych ustaleń”), szereg zainteresowanych stron przedłożyło pisemne oświadczenia przedstawiające ich opinie w sprawie tymczasowych ustaleń. Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, umożliwiono wypowiedzenie się w formie ustnej.

(4)

O interwencję rzecznika praw stron w postępowaniach w sprawie handlu wniósł jedyny eksporter, grupa Rusal i pięciu użytkowników. Przesłuchanie z eksporterem odbyło się w obecności przedstawiciela Rosji dnia 14 października 2015 r. Główne zagadnienia, które omówiono, dotyczyły stosowania art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego przy obliczaniu ceny eksportowej oraz wpływu przywozu folii aluminiowej do użytku domowego („AHF”) z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”) na sytuację w przemyśle unijnym. Przesłuchanie z użytkownikami miało miejsce dnia 23 października 2015 r. po terminie składania uwag do ujawnienia ostatecznych ustaleń. Główne zagadnienia, które omówiono, dotyczyły rzekomego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz AHF z ChRL, wpływu przywozu z państw trzecich na szkodę poniesioną przez przemysł unijny, wpływu nałożenia środków antydumpingowych na przywóz AHF z Rosji na użytkowników oraz możliwości stosowania minimalnej ceny importowej jako rodzaj środka.

(5)

Ponadto dnia 27 października 2015 r. pięć przedsiębiorstw zajmujących się nawijaniem folii wystąpiło o przesłuchanie o charakterze konfrontacyjnym z udziałem skarżących. Skarżący nie wykazali jednak zainteresowania udziałem w takim przesłuchaniu.

(6)

Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały rozpatrzone przez Komisję, która w stosownych przypadkach zmieniła tymczasowe ustalenia.

(7)

Komisja poinformowała wszystkie strony o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzała nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Rosji, a także ostatecznie pobrać kwoty zabezpieczone w postaci cła tymczasowego („ujawnienie ostatecznych ustaleń”). Wszystkim stronom wyznaczono okres, w którym mogły zgłaszać uwagi na temat ujawnienia ostatecznych ustaleń.

(8)

Uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały rozpatrzone i w stosownych przypadkach uwzględnione.

3.   Kontrola wyrywkowa

(9)

W następstwie ujawnienia tymczasowych ustaleń jeden z producentów unijnych objętych kontrolą wyrywkową zbył całą swoją działalność, w tym urządzenia, prawa, pozwolenia, zobowiązania dotyczące pracowników i istniejące umowy z nowym przedsiębiorstwem. Zmiana ta nastąpiła po okresie objętym dochodzeniem, dlatego nie ma ona znaczenia dla oceny szkody zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(10)

Wobec braku uwag dotyczących metody kontroli wyrywkowej potwierdza się tymczasowe ustalenia zawarte w motywach od 7 do 13 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

4.   Okres objęty dochodzeniem i okres badany

(11)

Jak wskazano w motywie 19 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody dotyczyło okresu od dnia 1 października 2013 r. do dnia 30 września 2014 r. („okres objęty dochodzeniem”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

(12)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń władze rosyjskie twierdziły, że skoro okres objęty dochodzeniem obejmował również dane za ostatni kwartał 2013 r., przy ustalaniu tendencji w ramach analizy szkód nie spełniono wymogu dokonania obiektywnej oceny, określonego w art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(13)

Okres objęty dochodzeniem ustalono zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Ponadto Komisja opierała się na dostatecznie reprezentatywnym okresie dla oceny tendencji dotyczących wszystkich istotnych czynników i wskaźników gospodarczych wywierających wpływ na sytuację w przemyśle, tj. okresie objętym dochodzeniem oraz trzech pełnych latach finansowych poprzedzających okres objęty dochodzeniem. Fakt, że okres objęty dochodzeniem i jeden rok z lat objętych okresem badanym nachodzą na siebie do pewnego stopnia nie wpływa na dokonane przez Komisję obiektywne ustalenie szkody. Argument ten został zatem odrzucony.

B.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

(14)

Jak określono w motywie 20 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, produktem objętym postępowaniem jest folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, bez podłoża, walcowana, ale nieobrobiona więcej, w rolkach o szerokości nieprzekraczającej 650 mm i o wadze ponad 10 kg („duże zwoje”), pochodząca z Rosji, obecnie objęta kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607111910) („produkt objęty postępowaniem”). Produkt objęty postępowaniem jest powszechnie nazywany folią aluminiową do użytku domowego („AHF”).

(15)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń kilka zainteresowanych stron argumentowało, że przywóz z Rosji nie stanowił konkurencji dla AHF produkowanej przez przemysł unijny, nie podając jednak wyjaśnienia ani uzasadnienia dla swoich argumentów. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.

(16)

Wobec braku innych uwag dotyczących produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego potwierdza się wnioski wyciągnięte w motywach od 21 do 28 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

C.   DUMPING

(17)

Szczegóły dotyczące obliczeń dumpingu podano w motywach od 29 do 52 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(18)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń grupa Rusal podważyła dostosowania ceny eksportowej opisane w motywach od 40 do 42 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Grupa Rusal twierdziła, że potrącenie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku powiązanego przedsiębiorstwa handlowego jest uzasadnione wyłącznie w przypadku transakcji dokonywanych według formuły „dostarczone (cło opłacone)” (DDP), a nie w przypadku formuły „dostarczone do miejsca” (DAP) i transakcji według formuły „koszt, ubezpieczenie, fracht” (CIF).

(19)

W odpowiedzi na powyższe twierdzenie należy zauważyć, że Komisja skonstruowała cenę eksportową zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego z uwagi na istniejące powiązanie między producentami i ich powiązanym przedsiębiorstwem handlowym. Dochodzenie wykazało, że wspomniane stowarzyszenie ma zastosowanie do wszystkich rodzajów transakcji niezależnie od ich warunków handlowych. Ponadto grupa Rusal nie przedłożyła dowodów wyjaśniających, dlaczego zastosowana marża zysku byłaby niewłaściwa. Argumenty w tym zakresie uznaje się zatem za nieuzasadnione i należy je odrzucić. W odniesieniu do kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych to strona twierdząca, że dostosowanie jest nadmierne, powinna przekazać konkretne dowody i obliczenia uzasadniające swoje twierdzenie, a w szczególności powinna podać alternatywną stawkę dostosowania, która jej zdaniem miałaby zastosowanie. Grupa Rusal nie przekazała jednak żadnych dowodów ani obliczeń w swoim oświadczeniu po ujawnieniu tymczasowych ustaleń.

(20)

Na podstawie powyższego odrzucono argument producenta eksportującego.

(21)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń grupa Rusal po raz kolejny nie zgodziła się z dostosowaniami z tytułu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku na mocy art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do transakcji DAP i CIF. Grupa Rusal nie podważa stosowania art. 2 ust. 9 zważywszy na udział powiązanego przedsiębiorstwa handlowego we wszystkich rodzajach transakcji (tj. DDP, DAP i CIF). W odniesieniu do jednak do transakcji CIF i DAP grupa Rusal podważa możliwość stosowania dostosowań na mocy art. 2 ust. 9 akapit drugi i trzeci, zwłaszcza dostosowań z tytułu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysków. Jej zdaniem w ramach transakcji CIF i DAP dostawa towarów na rzecz nabywcy odbywa się przed przywozem i w związku z tym dostosowania te nie mają zastosowania. W swoim oświadczeniu grupa Rusal wymieniła szereg przypadków, w których Komisja rzekomo nie dokonała dostosowań zgodnie z art. 2 ust. 9. Grupa Rusal twierdzi, że jeśli Komisja utrzymuje, że zastosowanie art. 2 ust. 9 wymaga automatycznego dostosowania z tytułu uzasadnionych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku, wówczas służby Komisji powinny uznać, że przedsiębiorstwo handlowe stanowiło dział wewnętrzny producenta eksportującego przy transakcjach CIF i DAP i w konsekwencji powinny zastosować art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego do tych transakcji.

(22)

W odpowiedzi Komisja potwierdza, że w przypadku grupy Rusal dostosowanie z tytułu uzasadnionej marży kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku, zgodnie z art. 2 ust. 9 akapit drugi i trzeci, powinno mieć zastosowanie do wszystkich rodzajów transakcji. Choć dostawa towarów w przypadku transakcji CIF ma miejsce przed dopuszczeniem tych towarów do swobodnego obrotu i nawet jeśli na nabywcy spoczywa odpowiedzialność za odprawę celną (w odróżnieniu od transakcji DDP), nie zmienia to faktu, że sprzedaży dokonuje powiązane przedsiębiorstwo handlowe, który ponosi koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne i zwykle dąży do osiągnięcia zysków z tytułu świadczonych przez siebie usług. W świetle faktu, że przedsiębiorstwo handlowe jest powiązane z producentem eksportującym, art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego oznacza, że dane takiego przedsiębiorstwa handlowego są z definicji niewiarygodne i że wysokość jego kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysków powinna zostać ustalona przez organ prowadzący dochodzenie na uzasadnionej podstawie. Ponadto art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie wyklucza dostosowań z tytułu kosztów poniesionych przed przywozem, jako że takie koszty są zazwyczaj ponoszone przez importera. W związku z powyższym całkowite wykluczenie dostosowań z tytułu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysków w przypadku sprzedaży realizowanej na warunkach CIF nie jest uzasadnione. Fakt, iż przedsiębiorstwo powiązane wypełnia tylko niektóre funkcje, nie uniemożliwia Komisji dokonania dostosowań zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, ale mógłby zostać odzwierciedlony w niższej kwocie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych potrącanych od ceny, po której produkt objęty postępowaniem po raz pierwszy odsprzedaje się niezależnemu nabywcy. Ciężar dowodu spoczywa na zainteresowanej stronie, która zamierza podważyć zakres dostosowań dokonanych na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Jeśli zatem strona ta uważa dostosowania za nadmierne, musi przedłożyć konkretne dowody i obliczenia uzasadniające swoje argumenty. W przypadku transakcji DAP należy zauważyć, że miejsca dostaw znajdują się na obszarze celnym UE i w związku z tym różnica odnosząca się do stopnia zaangażowania przedsiębiorstwa handlowego w porównaniu do sprzedaży na warunkach DDP jest nawet mniejsza. Co się tyczy przeszłych przypadków, do których odniosła się grupa Rusal, należy zaznaczyć, że po pierwsze stanowisko Komisji jest zgodne z orzecznictwem sądów UE. Po drugie Komisja ma dużą swobodę uznania w dziedzinie środków ochrony handlu i nie jest związana swoimi dotychczasowymi ocenami, gdy korzysta z przysługującej jej swobody uznania. W każdym z przypadków, do których odnosi się grupa Rusal, faktyczna sytuacja była różna. Jeśli chodzi o alternatywne twierdzenie, by stosować art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, Komisja odnosi się do argumentacji w niniejszym motywie i w motywie 19 oraz przypomina, że sam fakt występowania powiązań między eksporterem i przedsiębiorstwem powiązanym jest wystarczający, by Komisja mogła traktować rzeczywiste ceny eksportowe jako niewiarygodne, ponieważ istnienie powiązania między eksporterem i przedsiębiorstwem powiązanym jest jednym z wielu powodów, dla których rzeczywiste ceny eksportowe można uznać za niewiarygodne.

(23)

Jeśli chodzi o skalę tego dostosowania z tytułu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, po otrzymaniu uwag do ujawnionych tymczasowych ustaleń Komisja zwróciła się do grupy Rusal o wskazanie, która część kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych nie ma ich zdaniem zastosowania do transakcji CIF i DAP lub nie jest uzasadniona, oraz o poparcie swojego twierdzenia dowodami zgodnie z wymogami orzecznictwa. Nie przedstawiono jednak żadnych dowodów w tej kwestii, gdyż grupa Rusal uwarunkowała przekazanie jakichkolwiek informacji od przyjęcia przez Komisję jej wykładni prawnej art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. W związku z nieprzekazaniem przez grupę Rusal żadnych informacji w tym kontekście, powyższy argument należy odrzucić.

(24)

Wobec braku wszelkich dalszych uwag potwierdza się tymczasowe ustalenia określone w motywach od 29 do 52 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, a ostateczne marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy UE przed ocleniem, pozostają bez zmian:

Przedsiębiorstwo

Ostateczny margines dumpingu

Grupa Rusal

34,0 %

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

34,0 %

D.   SZKODA

1.   Definicja przemysłu unijnego i produkcji unijnej

(25)

Zmiana, o której mowa w motywie 9 powyżej, nie miała wpływu na definicję przemysłu unijnego.

(26)

Wobec braku uwag do definicji przemysłu unijnego i produkcji unijnej potwierdza się wnioski wyciągnięte w motywach od 53 do 55 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

2.   Konsumpcja w Unii

(27)

Wobec braku uwag w odniesieniu do konsumpcji w Unii potwierdza się wnioski zawarte w motywach od 56 do 60 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

3.   Przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie

(28)

Wobec braku uwag dotyczących przywozu z kraju, którego dotyczy postępowanie, potwierdza się wnioski zawarte w motywach od 61 do 70 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

4.   Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego

(29)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń jedna zainteresowana strona twierdziła, że na analizę sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego ma wpływ współzależność rynków AHF i ACF. Twierdziła ona, że wspomniana współzależność rynków wynika z trzech głównych założeń: (i) wszyscy producenci unijni objęci próbą byli w stanie wytwarzać AHF i ACF w tych samych zakładach produkcyjnych i przy użyciu tego samego sprzętu; (ii) stosunkowo łatwo przestawić produkcję ACF na produkcję AHF i odwrotnie; oraz (iii) duża elastyczność ceny popytu obu produktów. Strona ta twierdziła ponadto, że producenci unijni nie mogli wyodrębnić czynników ekonomicznych związanych z każdym z tych produktów i w związku z tym Komisja powinna była zastosować art. 3 ust. 8 rozporządzenia podstawowego i dokonać oceny szkody na szerszej podstawie.

(30)

Należy zauważyć, że produkty ACF różnią się jednak od produktów AHF i mają odmienne zastosowania. Jak wyjaśniono w motywie 131 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, największy unijny producent AHF objęty próbą produkował wyłącznie AHF. Jak stwierdzono w tym samym motywie, dochodzenie wykazało, że producenci unijni produkujący zarówno AHF, jak i ACF nie mogli łatwo przestawiać się z jednego produktu na drugi, jako że produkcja obu produktów musi osiągać pewną wielkość, aby osiągnąć maksymalną wydajność. Ponadto dochodzenie wykazało, że w przypadku producentów unijnych objętych próbą stosunek produkcji tych dwóch rodzajów folii był stabilny. Producenci unijni wytwarzający AHF i ACF byli w stanie wyodrębnić dane ekonomiczne i finansowe dotyczące produkcji i sprzedaży AHF od tych dotyczących produkcji i sprzedaży ACF. W związku z tym analiza szkody w motywach od 71 do 108 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych odnosi się wyłącznie do produkcji i sprzedaży AHF w Unii i w związku z tym odrzucono argument, że Komisja powinna była zastosować art. 3 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

(31)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń wspomniana zainteresowana strona nie zgodziła się z wnioskiem wyciągniętym przez Komisję, że w tym przypadku nie miał zastosowania art. 3 ust. 8 rozporządzenia podstawowego. Strona ta powtórzyła swoje argumenty przedstawione w motywach od 29 do 30 powyżej, nie wnosząc żadnych nowych informacji. Twierdziła również, że Komisja nie mogła stwierdzić, że większość producentów unijnych była w stanie wyodrębnić dane ekonomiczne i finansowe dotyczące produkcji AHF i ACF, nie uzasadniła jednak tego argumentu. Komisja potwierdza zatem, że nie musiała odwoływać się do art. 3 ust. 8 rozporządzenia podstawowego w tym przypadku, ponieważ zweryfikowane dane producentów unijnych objętych próbą pozwoliły na odrębną identyfikację procesu produkcji podobnego produktu. Argumenty wysuwane przez tę zainteresowaną stronę stanowią zarzuty, które nie znajduje oparcia w faktach, dlatego zostają one odrzucone.

(32)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń władze Rosji zwróciły się do Komisji o podanie jawnej wersji odpowiedzi producentów unijnych objętych próbą, a także o przekazanie wszelkich innych dowodów wskazujących na wystąpienie istotnej szkody. Ponadto władze rosyjskie wniosły o udostępnienie im metodyki zastosowanej przez Komisję w celu oceny istotnej szkody, jaką ponieśli producenci unijni.

(33)

Komisja przypomina, że w dniu 25 sierpnia 2015 r. władze rosyjskie, a także wszystkie zainteresowane strony, zostały poinformowane (po przedłożeniu przez nie oświadczeń przedstawiających ich opinie w sprawie tymczasowych ustaleń) na temat dokładnej procedury, jakiej należy przestrzegać, by otrzymać dostęp do jawnej wersji akt dochodzenia. Jawne wersje ich odpowiedzi były na tyle szczegółowe, by umożliwić prawidłowe zrozumienie istoty informacji opatrzonych klauzulą poufności. Co się tyczy pozostałych dowodów, które potwierdzają ustalenie dotyczące istotnej szkody poniesionej przez przemysł unijny, zostały one przedstawione w motywach od 71 do 108 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

5.   Wnioski dotyczące szkody

(34)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń dwie zainteresowane strony twierdziły, że nie wszystkie wskaźniki szkody wykazywały tendencje spadkowe a istnienie tendencji wzrostowej niektórych wskaźników szkody wskazywałoby na to, że przemysł unijny nie odniósł istotnej szkody. Twierdzono również, że niedostateczny wzrost wielkości sprzedaży przemysłu unijnego nie wskazuje na istotną szkodę, gdyż wynikał on z niedostatecznej zdolności produkcyjnej w czasach rosnącego popytu w Unii.

(35)

Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego ustalenie dotyczące istotnej szkody opiera się na ogólnej ocenie wszystkich znaczących wskaźników szkody. Wyciąganie wniosków wyłącznie na podstawie niektórych wybranych wskaźników szkody zakłóciłoby w tym przypadku analizę. W związku z powyższym, zgodnie z wnioskiem wyciągniętym w motywie 106 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, pomimo wzrostu zdolności produkcyjnych, produkcji i sprzedaży w przemyśle unijnym w okresie badanym wzrost ten kształtował się poniżej wzrostu konsumpcji. Mimo trudnej sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego producenci unijni dołożyli starań i zainwestowali w zwiększenie zdolności, by móc czerpać korzyści ze wzrostu konsumpcji w Unii. Jednak nie byli oni w stanie zwiększyć cen do poziomu zapewniającego pokrycie kosztów, dlatego ich możliwości inwestowania w zwiększone zdolności produkcyjne były ograniczone. Producenci byli do pewnego stopnia w stanie pokrywać straty ponoszone w wyniku produkcji i sprzedaży AHF z zysków uzyskanych ze sprzedaży innych produktów. W perspektywie długoterminowej taka strategia nie ma zrównoważonego charakteru dla przemysłu unijnego w przypadku wytwarzania produktu przynoszącego straty. Dlatego argument, że nie wszystkie wskaźniki szkody wykazywały tendencje spadkowe i że w związku z tym nie zaistniała istotna szkoda, został odrzucony.

(36)

W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń władze rosyjskie ponownie wysunęły argument sprzed etapu wstępnego, że zgodnie z powszechnie dostępnymi dokumentami finansowymi skarżących nie wystąpiła żadna istotna szkoda.

(37)

Jak wyjaśniono w motywie 107 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, niektórzy producenci unijni produkowali bowiem nie tylko AHF, w związku z czym ogólnodostępne dokumenty finansowe nie mogą ujawniać rzeczywistej sytuacji przemysłu unijnego, jeśli chodzi o AHF. Ponadto wyniki dochodzenia opierają się na rzeczywistych zweryfikowanych danych przemysłu unijnego dotyczących AHF. Twierdzenie to zostało zatem odrzucone.

(38)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna zainteresowana strona ponownie twierdziła, że większość istotnych czynników i wskaźników oddziałujących na sytuację w przemyśle unijnym wytwarzającym AHF wykazywała tendencje wzrostowe w okresie badanym. Ponadto argumentowała, że Komisja oparła swoją ocenę sytuacji w przemyśle unijnym tylko na kilku wskaźnikach.

(39)

Analizę tę Komisja sporządziła jednak w oparciu o wszystkie czynniki przedstawione w sekcji D rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Fakt, że niektóre wskaźniki szkody takie jak produkcja, zdolność produkcyjna i wielkość sprzedaży wykazywały tendencję wzrostową w okresie badanym, nie podważa ogólnego wniosku, że przemysł unijny doznał istotnej szkody w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Nie można interpretować wskaźników oddzielnie. Należy brać pod uwagę korelację zachodzącą między nimi. Jak wyjaśniono w motywie 106 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wielkość produkcji wzrosła w okresie badanym o 7 %, a zdolności produkcyjne o 12 %. W powyższych dwóch przypadkach wzrost nie odpowiadał jednak wzrostowi konsumpcji, który był znacznie wyższy, tj. o [17 %–28 %] w okresie badanym. W konsekwencji pomimo wzrostu wielkości sprzedaży w przemyśle unijnym o [2–10 %] w okresie badanym, na rynku, na którym nastąpił jeszcze wyższy wzrost konsumpcji, ten wzrost wielkości sprzedaży nie przyczynił się do wzrostu udziału w rynku, wręcz przeciwnie, doprowadził on do spadku udziału w rynku o 8 punktów procentowych. Pokazuje to, że przemysł unijny nie mógł czerpać korzyści ze wzrostu konsumpcji. Co więcej, mimo iż w okresie badanym inwestycje wzrosły o 47 %, nadal nie odpowiadało to poziomowi inwestycji koniecznych, by sprostać rosnącej konsumpcji. Przepływy środków pieniężnych wykazywały tendencję wzrostową, lecz w wartościach bezwzględnych pozostawały na niskim poziomie. W rezultacie tendencje wzrostowe niektórych wskaźników, analizowanych w korelacji z innymi czynnikami, potwierdzają de facto szkodę poniesioną przez przemysł unijny. W związku z powyższym odrzucono argumenty, o których mowa w motywie 38 powyżej.

(40)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń pięć przedsiębiorstw zajmujących się nawijaniem folii zarzuciło, w kontekście wnioskowania o nałożenie środków w postaci minimalnej ceny importowej, że cena sprzedaży producenta unijnego wytwarzającego wyłącznie AHF wzrosła po okresie dochodzenia, natomiast premia za aluminium uległa obniżeniu. Strony twierdziły ponadto, że elementy te przełożyły się na wyższe zyski dla tego producenta unijnego.

(41)

Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia podstawowego powyższa konkluzja w sprawie szkody opierała się na zweryfikowanych danych za okres badany, nie biorąc pod uwagę danych po okresie objętym dochodzeniem, a także na podstawie danych reprezentatywnych dla wszystkich przedsiębiorstw objętych próbą, a nie na podstawie danych jednego producenta unijnego rozpatrywanego odrębnie. W związku z powyższym argument w motywie 40 został odrzucony.

(42)

Na podstawie powyższych ustaleń i wobec braku innych uwag potwierdzono wnioski zawarte w motywach od 71 do 108 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którymi przemysł unijny poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Przemysł unijny poniósł istotną szkodę, co znalazło odzwierciedlenie przede wszystkim w ujemnej rentowności prawie w całym okresie badanym.

E.   ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY

1.   Wpływ przywozu towarów po cenach dumpingowych

(43)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń niektóre z zainteresowanych stron powtórzyły swoje argumenty przedstawione przed nałożeniem ceł tymczasowych, tj. że przyczyną szkody poniesionej przez przemysł unijny nie był przywóz z Rosji, lecz inne czynniki takie jak niezdolność przemysłu unijnego do zwiększenia swoich zdolności produkcyjnych proporcjonalnie do rosnącego popytu, przywóz z innych państw trzecich takich jak Turcja i ChRL oraz wzrost produkcji ACF w przemyśle unijnym ze szkodą dla rynku AHF.

(44)

Do domniemanego wpływu innych czynników na istotną szkodę poniesioną przez przemysł unijny odniesiono się w motywach od 49 do 97 poniżej.

(45)

Ponadto jedna strona twierdziła, że rentowność przemysłu unijnego wzrosła w 2013 r., gdy przywóz z Rosji osiągnął swoją najwyższą bezwzględną wielkość, co rzekomo miało wskazywać, że przywóz z Rosji nie miał wpływu na rentowność przemysłu unijnego i dlatego nie spowodował istotnej szkody w tym przemyśle.

(46)

Jak wykazano w motywie 99 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, rentowność przemysłu unijnego podlegała lekkim wahaniom, w przedziale od – 2,9 % do 0,2 % w okresie badanym. W 2013 r. rentowność przemysłu unijnego ledwo przekraczała próg rentowności, tj. wynosiła 0,2 %. Wprawdzie w tym samym roku wielkość przywozu z Rosji była najwyższa, jego udział w rynku utrzymał się na niezmienionym poziomie, tj. 34 %. W związku z tym ta niewielka tymczasowa poprawa rentowności przemysłu unijnego nie miała wpływu na wniosek, że ogólna rentowność przemysłu unijnego była ujemna (z wyjątkiem 2013 r.) i utrzymała się poniżej docelowego poziomu zysków (5 %) w całym okresie badanym. Nie wpłynęła ona również na wniosek wyciągnięty w motywie 116 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że istniał związek przyczynowy między pogorszeniem się sytuacji w przemyśle unijnym i przywozem z Rosji towarów po cenach dumpingowych, który posiadał stały i znaczny udział w rynku. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.

(47)

W świetle powyższego ustalono związek przyczynowy między przywozem towarów po cenach dumpingowych i stwierdzoną istotną szkodą na podstawie jednoczesnego występowania znacznej wielkości przywozu z Rosji (jeden producent posiadał 34 % udział w rynku) i wysokiej presji cenowej wywieranej przez ten przywóz na rynek unijny (zaniżanie cen o ok. 12 %).

(48)

Wobec braku innych uwag dotyczących skutków przywozu po cenach dumpingowych potwierdzono wnioski zawarte w motywach od 110 do 116 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

2.   Wpływ innych czynników

2.1.   Wpływ przywozu z innych państw

(49)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń zwrócono uwagę Komisji, że w tabeli 11 w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych łączny przywóz błędnie obejmował również przywóz z Rosji. Tabela poniżej zastępuje tabelę 11 zawartą w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych.

Tabela 1

Przywóz z innych państw trzecich

Państwo

 

2011

2012

2013

Okres objęty dochodzeniem

ChRL

Wielkość

(w tonach)

[2 843–3 205]

[967–1 378]

[1 137–1 603]

[1 222–1 699]

Wskaźnik

(2011 = 100)

100

[34–43]

[40–50]

[43–53]

Udział w rynku

(%)

4

1

1

2

Średnia cena

(EUR/t)

2 251

2 417

2 306

2 131

Wskaźnik

(2011 = 100)

100

107

102

95

Turcja

Wielkość

(w tonach)

[5 120–6 100]

[8 090–10 553]

[11 213–14 213]

[11 520–14 579]

Wskaźnik

(2011 = 100)

100

[158–173]

[219–233]

[225–239]

Udział w rynku

(%)

7

11

13

13

Średnia cena

(EUR/t)

2 950

2 743

2 710

2 571

Wskaźnik

(2011 = 100)

100

93

92

87

Pozostałe państwa trzecie

Wielkość

(w tonach)

[3 100-3 750]

[279-750]

[1 891-3 000]

[3 162-4 313]

Wskaźnik

(2011 = 100)

100

[9–20]

[61–80]

[102–115]

Udział w rynku

(%)

4

1

2

4

Średnia cena

(EUR/t)

2 878

2 830

2 687

2 406

Wskaźnik

(2011 = 100)

100

98

93

84

Łączny przywóz (nie uwzględniając Rosji)

Wielkość

(w tonach)

[10 677–10 761]

[9 037–9 902]

[14 855–16 831]

[15 226–17 491]

Wskaźnik

(2011 = 100)

100

[85-92]

[138-158]

[141-164]

Udział w rynku

(%)

16

13

17

19

Średnia cena

(EUR/t)

2 750

2 712

2 669

2 505

Wskaźnik

(2011 = 100)

100

99

97

91

Źródło: Eurostat i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu

(50)

Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że Komisja nie dokonała rozróżnienia i oddzielenia wyrządzających szkodę skutków przywozu z ChRL i Turcji, natomiast inna zainteresowana strona twierdziła, że Komisja zbyt nisko oszacowała wpływ przywozu z państw trzecich na sytuację przemysłu unijnego.

(51)

Jeśli chodzi o przywóz z ChRL, po ujawnieniu tymczasowych ustaleń stwierdzono, że z uwagi na błąd pisarski konieczne są niewielkie korekty poziomu podcięcia cenowego przywozu z Chin, jak określono w motywie 118 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Po dokonaniu korekty stwierdzono, że średnia cena łącznej wielkości przywozu z ChRL do Unii w okresie objętym dochodzeniem powodowała podcięcie cen przemysłu unijnego o 10,2 %, a nie o 13 %, jak podano w motywie 118 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(52)

Ponadto jak wyjaśniono w motywie 118 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w badanym okresie wielkość przywozu z ChRL zmniejszyła się o [47–57 %], a udział w rynku zmalał z 4 % do 2 %, natomiast ceny tego przywozu spowodowały podcięcie cen unijnych o 10,2 %. Na tej podstawie Komisja doszła do wniosku w motywie 121 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że przywóz z Chin przyczynił się częściowo do wyrządzenia szkody przemysłowi unijnemu, nie powodując przy tym zerwania związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych z Rosji a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny. Udział w rynku przywozu z ChRL był mały i wykazywał tendencję spadkową w okresie badanym, dlatego przywóz ten nie mógł wywrzeć tak znacznej presji cenowej na producentów Unii, by uniemożliwić im podniesienie cen do poziomów zapewniających rentowność. Potwierdzony zostaje zatem wniosek, że przywóz z Chin nie spowodował zerwania związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych z Rosji i istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny zgodnie z motywem 121 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(53)

Przywóz z Turcji, jak wyjaśniono w motywie 119 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wykazywał tendencję wzrostową w okresie badanym i osiągnął udział w rynku na poziomie 13 % w okresie objętym dochodzeniem w związku z wyższym popytem na rynku unijnym, któremu producenci unijni nie byli w stanie sprostać, jak wyjaśniono w motywie 35. Choć ceny przywozu z Turcji zmalały o 13 % w okresie badanym, to kształtowały się jednak na poziomie zbliżonym do cen unijnych i znacznie powyżej cen przywozu z Rosji. Nawet jeśli udział w rynku przywozu z Turcji wykazywał tendencję wzrostową, biorąc pod uwagę, że ceny tego przywozu były na podobnym poziomie co ceny przemysłu unijnego (czasami nawet wyższe), nie mógł on wywierać tak znacznej presji cenowej na producentów unijnych, by uniemożliwić im podniesienie cen do poziomów zapewniających rentowność. Dlatego też potwierdza się niniejszym wniosek, że przywóz z Turcji nie spowodował zerwania związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych z Rosji a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny.

(54)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna z zainteresowanych stron powtórzyła swój argument przedstawiony na etapie wstępnym, że Komisja nie dokonała rozróżnienia i oddzielenia szkodliwych skutków przywozu z Turcji. Twierdziła również, że rosnący przywóz z Turcji wyrządził szkodę przemysłowi unijnemu pod względem udziału w rynku i wykorzystania zdolności produkcyjnych, dlatego rzekomo spowodował zerwanie związku przyczynowego między przywozem z Rosji i istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny.

(55)

Zgadza się, że w okresie badanym wzrósł udział w rynku przywozu z Turcji, natomiast zmalał udział w rynku przemysłu unijnego. W okresie objętym dochodzeniem udział w rynku przywozu z Turcji wynosił jednak 13 %, natomiast udział w rynku przywozu z Rosji sięgał 34 %. Ponadto ceny przywozu z Turcji kształtowały się na tym samym poziomie co ceny naliczane przez przemysł unijny, a przywóz z Rosji powodował podcięcie cen unijnych o [3–7 %]. Podkreśla się, że stałe zwiększanie wielkości sprzedaży przy jednoczesnym ponoszeniu strat nie jest jednak strategią przynoszącą trwałe efekty dla przemysłu odnotowującego straty, takiego jak przemysł wytwarzający AHF. Przemysł musi w pierwszej kolejności podnieść swoje ceny powyżej poziomów gwarantujących pokrycie kosztów, zanim będzie w stanie jeszcze bardziej zwiększy wielkość sprzedaży. Nie było to jednak możliwe z uwagi na presję cenową wywieraną przez przywóz towarów z Rosji po cenach dumpingowych w znacznych ilościach. Dlatego też argument, że przywóz z Turcji spowodował zerwanie związku przyczynowego między przywozem z Rosji a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny, został odrzucony.

(56)

Twierdzono także, że ceny przywozu z Turcji są wyższe od cen przywozu z Rosji, gdyż producenci tureccy koncentrują się na rynku unijnym i specjalizują się w wywozie cieńszej folii [0,008–0,009 mm], której producent rosyjski nie eksportuje na rynek unijny. Twierdzenie to nie zostało poparte żadnymi dowodami i dlatego zostało odrzucone.

(57)

Wielkość przywozu z pozostałych państw trzecich zmalała w latach 2011–2013 o [20– 39 %], a następnie wzrosła o [2–15 %] pod koniec okresu objętego dochodzeniem. Jak wyjaśniono w motywie 120 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, ich udział w rynku zmalał z 4 % w 2011 r. do 2 % w 2013 r., a następnie wzrósł do 4 % pod koniec okresu objętego dochodzeniem. W tym samym motywie ustalono, że w całym okresie badanym ceny kształtowały się poniżej unijnych cen sprzedaży, z wyjątkiem 2012 r., lecz powyżej cen przywozu z Rosji. W związku z tym przywóz z innych państw trzecich nie mógł wywierać tak znacznej presji cenowej na producentów unijnych, by uniemożliwić im podniesienie cen do poziomów zapewniających rentowność. Dlatego też potwierdza się niniejszym wniosek, że przywóz z innych państw trzecich nie spowodował zerwania związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych z Rosji a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny.

(58)

Z uwagi na brak jakichkolwiek innych uwag niniejszym potwierdza się wnioski przedstawione w motywach od 117 do 122 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

2.2.   Kształtowanie się konsumpcji w Unii

(59)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń dwie zainteresowane strony twierdziły, że przemysł unijny nie sprostał rosnącej konsumpcji pomimo inwestycji mających na celu zwiększenie zdolności produkcyjnych, co rzekomo spowodowało istotną szkodę.

(60)

Po pierwsze strona nie wyjaśniła, w jaki sposób wzrost konsumpcji w Unii jako taki mógł mieć negatywny wpływ na przemysł unijny i tym samym spowodować zerwanie związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych z Rosji i istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny. Wręcz przeciwnie, w normalnych warunkach konkurencji, tj. wobec braku przywozu towarów po cenach dumpingowych, można by słusznie zakładać, że przemysł unijny skorzysta ze wzrostu konsumpcji.

(61)

Po drugie, przywóz z Rosji był w stanie zwiększyć swój udział w rynku o 5 punktów procentowych, natomiast producenci unijni stracili 8 punktów procentowych udziału w rynku, tj. ich udział zmalał z 55 % do 47 % w okresie badanym.

(62)

Ponadto jak wyjaśniono w motywie 78 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, producenci unijni podjęli wysiłki, by zwiększyć zdolność produkcyjną, lecz z uwagi na ich trudną sytuację finansową efekty były ograniczone. Względnie niski poziom inwestycji wynikał z trudnej sytuacji finansowej przemysłu unijnego, która była spowodowana przywozem towarów po cenach dumpingowych. Co więcej, choć zdolność produkcyjna przemysłu unijnego nieznacznie wzrosła w okresie badanym, wykorzystanie mocy produkcyjnych było mniejsze z uwagi na przywóz towarów po niskich (dumpingowych) cenach z Rosji. Ponadto wielkość produkcji przemysłu unijnego nieco wzrosła, a jej udział w rynku stale malał w okresie badanym. Dlatego nie można uważać powyższego za przyczynę istotnej szkody poniesionej przez przemysł unijny. W związku z tym argumenty te zostały odrzucone.

(63)

Wobec braku innych uwag w tym zakresie potwierdzono wnioski przedstawione w motywach od 123 do 125 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

2.3.   Wyniki eksportowe przemysłu unijnego

(64)

Wobec braku innych uwag dotyczących wpływu wyników eksportowych przemysłu unijnego potwierdzono wnioski zawarte w motywach od 126 do 128 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

2.4.   Działalność przemysłu unijnego na rynku folii aluminiowej do dalszego przetwarzania („ACF”)

(65)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń jedna ze stron twierdziła, że Komisja nie uwzględniła ACF jako innego czynnika. Strona po raz kolejny twierdziła, że niektórzy producenci unijni decydowali się na zwiększenie produkcji i sprzedaży bardziej dochodowych produktów ACF kosztem produkcji AHF. Argumentowała ponadto, że Komisja nie uwzględniła wpływu produkcji i sprzedaży ACF oraz sytuacji gospodarczej na ogólną sytuację gospodarczą unijnego przemysłu AHF. Argument ten został ponownie wysunięty po ujawnieniu tymczasowych ustaleń bez podania żadnych nowych informacji.

(66)

Jak wyjaśniono w motywie 81 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, niektórzy producenci unijni wytwarzali zarówno AHF, jak i ACF, natomiast największy producent AHF objęty próbą nie wytwarzał ACF w okresie objętym dochodzeniem. Ponadto dochodzenie wykazało, że producenci unijni objęci próbą odnotowali stabilny wskaźnik produkcji między tymi dwoma rodzajami folii i dlatego stwierdzono, że w przemyśle unijnym nie doszło do przestawienia się na produkcję ACF ze szkodą dla produkcji AHF. Gdyby doszło do takiego przestawienia, byłoby ono raczej efektem przywozu towarów po cenach dumpingowych z Rosji, który stale wywierał znaczącą presję cenową na AHF, co uniemożliwiło producentom unijnym podniesienie cen do poziomów zapewniających rentowność. Ponadto w toku dochodzenia stwierdzono, że wśród przedsiębiorstw objętych próbą rentowność produktu objętego postępowaniem kształtuje się w porównywalny sposób, niezależnie od udziału produkcji AHF i ACF w łącznej produkcji tych przedsiębiorstw. Argument przedstawiony w motywie 65 został zatem odrzucony.

(67)

Z powodu braku innych uwag w tym względzie wnioski zawarte w motywach od 129 do 132 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.

2.5.   Koszt surowców

(68)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń władze Rosji nie zgodziły się z wnioskiem wyciągniętym przez Komisję, że kształtowanie się cen aluminium notowanego na londyńskiej giełdzie metali („LME”) nie miał wpływu na fakt, że rosyjskie ceny przywozu powodowały podcięcie cen sprzedaży przemysłu unijnego i wywierały presję cenową na rynek unijny, co uniemożliwiło przemysłowi unijnemu zwiększenie swoich cen sprzedaży do poziomu pokrywającego koszt produkcji.

(69)

Jak wyjaśniono w motywie 136 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dochodzenie wykazało, że zarówno przemysł unijny, jak i rosyjscy producenci eksportujący ponosili porównywalne koszty przy zaopatrywaniu się w aluminium do produkcji AHF, ponieważ ceny rynkowe aluminium zarówno w Rosji, jak i w Unii były bezpośrednio powiązane z notowaniami na LME. Wprawdzie ceny sprzedaży AHF naliczane przez przemysł unijny oraz ceny przywozu z Rosji spadały w wyniku zmian cen aluminium notowanego na LME, dochodzenie wykazało, że ceny przywozu AHF z Rosji były stale niższe od cen przemysłu unijnego w okresie badanym i powodowały ich podcięcie o [3–7 %] w okresie objętym dochodzeniem. Ponadto ceny sprzedaży AHF w przemyśle unijnym nie pokrywały jednostkowego kosztu produkcji, chociaż koszt ten zmalał. Powodem była presja cenowa wywierana przez przywóz towarów po cenach dumpingowych w znacznych ilościach, co powodowało podcięcie cen sprzedaży naliczanych przez przemysł unijny. W efekcie przemysł unijny nie mógł podnieść cen sprzedaży i tym samym skorzystać ze spadku kosztów surowców.

(70)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń władze Rosji ponownie wysunęły argument, że presja cenowa na rynku unijnym była wywierana przez ceny aluminium notowanego na LME, a nie przez przywóz AHF z Rosji, ale nie poparły tego argumentu nowymi dowodami. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.

(71)

Z powodu braku innych uwag w tym względzie wnioski zawarte w motywach od 133 do 136 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.

2.6.   Skumulowane oddziaływanie innych czynników

(72)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń jedna z zainteresowanych stron argumentowała, że Komisja nie przedstawiła oceny skumulowanego oddziaływania wszystkich pozostałych czynników. Strona nie podała jednak podstawy prawnej, na której oparła swój argument ani nie wyjaśniła, w jaki sposób, mając na uwadze fakty związane z przedmiotową sprawą, mogło to skutkować przypisaniem winy za szkodę wynikającą z innych czynników przywozowi towarów po cenach dumpingowych z Rosji.

(73)

Po pierwsze, rozporządzenie podstawowe nie wymaga od Komisji dokonywania oceny skumulowanego oddziaływania innych czynników przy analizowaniu wpływu tych czynników. Po drugie, w przedmiotowej sprawie Komisja była w stanie należycie rozróżnić i oddzielić poszczególne oddziaływanie wszystkich innych znanych czynników na sytuację w przemyśle unijnym od szkodliwych skutków przywozu towarów po cenach dumpingowych z Rosji. Komisja mogła zatem stwierdzić, że szkoda, której spowodowanie przypisała przywozowi towarów po cenach dumpingowych z Rosji, została spowodowana raczej przez ten przywóz, aniżeli przez pozostałe czynniki. W związku z tym Komisja postąpiła zgodnie z ciążącym na niej obowiązkiem, by nie przypisywać przywozowi towarów po cenach dumpingowych z Rosji winy za szkodę spowodowaną przez inne czynniki sprawcze. Nie jest zatem konieczna żadna zbiorcza analiza wszystkich znanych czynników. Zainteresowana strona nie przedstawiła żadnych dowodów wyjaśniających, dlaczego jej zdaniem Komisja w tym przypadku nieprawidłowo przypisała przywozowi towarów po cenach dumpingowych z Rosji winę za szkodę spowodowaną przez inne czynniki. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.

2.7.   Rzekome obejście środków antydumpingowych nałożonych na przywóz AHF z ChRL

(74)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń producent eksportujący z Rosji oraz niektóre przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii po raz pierwszy twierdziły, że obchodzone są obowiązujące środki antydumpingowe nałożone na przywóz AHF z ChRL poprzez zastosowanie nieznacznie zmodyfikowanej postaci produktu, co umożliwia rejestrowanie takiego przywozu w Eurostacie jako ACF sklasyfikowany do kodu CN 7607 11 19. Ponadto strony argumentowały, że folia aluminiowa o grubości od 0,007 mm do 0,2 mm figurująca w chińskich danych statystycznych jest folią typu AHF, w przypadku której dokonano obejścia środków, sklasyfikowaną do dwóch kodów 7607 11 90 i 7607 11 20 Wielkość przywozu, w przypadku którego rzekomo doszło do obejścia środków, oszacowano zatem na około 30 000 ton rocznie i twierdzono, że powodował on szkodę dla przemysłu unijnego.

(75)

Należy przypomnieć, że w 2012 r. Komisja wszczęła dochodzenie dotyczące ewentualnego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z ChRL w drodze przywozu niektórych rodzajów niewyżarzonej folii aluminiowej w rolkach o szerokości przekraczającej 650 mm, pochodzących z ChRL (3) na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 925/2009 (4). Dnia 2 lipca 2013 r. Komisja zakończyła jednak dochodzenie (5). W następstwie wycofania wniosku przez wnioskodawców Komisja nie poszerzyła zakresu stosowania środków antydumpingowych nałożonych na przywóz nie niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z ChRL o przywóz niektórych rodzajów niewyżarzonej folii aluminiowej w rolkach o szerokości przekraczającej 650 mm, pochodzących z ChRL.

(76)

Bieżące postępowanie nie objęło swoim zakresem rzekomych praktyk obchodzenia środków. Komisja dokonała analizy przywozu AHF i ACF z ChRL na podstawie chińskich danych statystycznych przekazanych przez Goodwill China Business Information Ltd i na podstawie danych Eurostatu.

(77)

Tabela poniżej przedstawia dane dotyczące wywozu folii aluminiowej z ChRL, przy zastosowaniu dwóch kodów, do których odnosiły się zainteresowane strony, występujących w chińskich danych statystycznych:

Tabela 2

Wywóz AHF i ACF z ChRL do Unii

tony

kod CN

2011

2012

2013

Okres objęty dochodzeniem

Wielkość przywozu

7607 11 90

18 786

17 177

22 444

24 760

Wielkość przywozu

7607 11 20

4 730

3 915

6 826

8 172

Wielkość przywozu

Suma

23 515

21 091

29 270

32 932

Źródło: Goodwill China Business Information Ltd.

(78)

Należy zaznaczyć, że chińskie kody w tabeli powyżej nie są przypisane konkretnie do AHF i są również stosowane do ACF. Zainteresowane strony po prostu założyły, że łączna wielkość wywozu przy zastosowaniu tych dwóch kodów odpowiada folii AHF, w przypadku której doszło do obejścia środków, lecz zignorowały fakt, że kody te również obejmują wywóz faktycznych produktów ACF.

(79)

Należy ponadto zaznaczyć, że kod CN 7607 11 19 stosowany przez Eurostat jest następnie rozbity na dwa różne kody: jeden dla produktów AHF (7607111910), a drugi dla produktów ACF (7607111990). Tabela poniżej przedstawia łączny przywóz ACF z ChRL w okresie badanym:

Tabela 3

Przywóz ACF z ChRL

tony

2011

2012

2013

Okres objęty dochodzeniem

Wielkość przywozu

25 506

20 996

28 135

36 464

Źródło: Eurostat

(80)

Choć nie można wykluczyć, że część przywozu zgłoszona jako ACF faktycznie jest folią AHF, w przypadku której doszło do obejścia środków, z powyższych danych wynika, że zainteresowane strony ewidentnie zawyżyły wielkość AHF, w przypadku którego rzekomo doszło do obejścia środków, gdyż w okresie badanym łączna wielkość przywozu ACF z ChRL kształtowała się poniżej wielkości AHF, w przypadku którego rzekomo doszło do obejścia środków (tj. 30 000 ton), z wyjątkiem okresu objętego dochodzeniem. Ani na podstawie informacji przekazanych przez strony ani informacji zgromadzonych przez Komisję nie można oddzielić folii AHF, w przypadku której rzekomo doszło do obejścia środków, od prawdziwych produktów ACF objętych tymi kodami, w związku z czym Komisja nie jest w stanie ocenić wielkości AHF, w przypadku którego doszło do obejścia środków, o ile doszło.

(81)

Strony nie przedstawiły żadnego innego dowodu na potwierdzenie swojego argumentu, dlatego stwierdzono, że wielkość przywozu, w przypadku którego rzekomo doszło do obejścia środków, nie była na tyle znacząca, by spowodować zerwanie związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych z Rosji i istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny.

2.8.   Inne argumenty

(82)

Władze Rosji twierdziły, że Komisja nie wzięła pod uwagę ogólnej tendencji spadkowej cen AHF na światowych rynkach.

(83)

Jak wyjaśniono w motywach 67, 91, od 118 do 120 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, unijne ceny, jak również i ceny przywozu z Rosji, Turcji, ChRL i innych państw trzecich spadły w okresie badanym. Ceny przywozu z Rosji były jednak stale niższe od cen sprzedaży naliczanych przez przemysł unijny i powodowały ich podcięcie o [3–7 %] przy znacznych wielkościach. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(84)

Inna zainteresowana strona argumentowała, że rentowność przemysłu unijnego nie wzrosła z powodu zwiększenia jego zdolności produkcyjnych i inwestycji.

(85)

Produkcja AHF wymaga stosowania maszyn na dużą skalę. By przemysł unijny mógł zwiększyć zdolność produkcyjną, konieczne są zatem inwestycje w maszyny. Z punktu widzenia rachunkowości udział amortyzacji maszyn w łącznych kosztach produkcji jest jednak ograniczony, mieści się w przedziale od 3 % do 5 %, i w konsekwencji nie może mieć istotnego wpływu na rentowność przemysłu unijnego. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(86)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń władze Rosji twierdziły, nie popierając tego żadnymi dowodami, że dane statystyczne z Rosji odzwierciedlają tylko średnią jakość AHF, który stanowi tańszy produkt, natomiast dane statystyczne Unii i innych najważniejszych państw trzecich dotyczą mieszanki produktów obejmującą AHF i droższe rodzaje folii.

(87)

Dochodzenie nie wykazało żadnej różnicy w jakości między produktem AHF wytwarzanym przez producentów unijnych i produktem AHF importowanym z Rosji. Przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii, które nabywają AHF od producentów unijnych, Rosji lub innych producentów z państw trzecich, zwłaszcza z Turcji, w trakcie dochodzenia nie odniosły się do różnicy w jakości AHF pozyskiwanej z różnych źródeł. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.

(88)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna z zainteresowanych stron argumentowała również, że w ramach bieżącego postępowania Komisja zlekceważyła fakt, że czterech z sześciu producentów unijnych objętych próbą zarzucało dumping wyrządzający szkodę w przypadku produktów ACF pochodzących z ChRL.

(89)

Zgadza się, że dnia 12 grudnia 2014 r. Komisja wszczęła postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (6), czyli ACF. Jak wyjaśniono w motywie 30 powyżej, AHF i ACF stanowią dwa odrębne produkty, sprzedawane na dwóch różnych rynkach. Szkoda poniesiona przez przemysł unijny wskutek produkcji i sprzedaży ACF, o ile do niej doszło, nie znajduje odzwierciedlenia w sytuacji w przemyśle wytwarzającym AHF. Ponadto Komisja zakończyła dochodzenie w sprawie przywozu ACF z ChRL bez nakładania środków (7). Ściśle rzecz biorąc, zamknięte dochodzenie nie przyniosło żadnych ustaleń Komisji w kwestii, czy przywóz ACF z ChRL wyrządza szkodę przemysłowi unijnemu. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.

(90)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń pięć przedsiębiorstw zajmujących się nawijaniem folii twierdziło, że AHF z Rosji stanowi tylko nieznaczną konkurencję dla produktów AHF wytwarzanych przez producentów unijnych objętych próbą. Twierdzono ponadto, że AHF z Rosji konkuruje z produktami AHF importowanymi z Turcji i ChRL.

(91)

Twierdzenie to nie zostało poparte żadnymi dowodami i dlatego zostało odrzucone.

(92)

Przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem foli argumentowały również, że generalnie większość producentów z Unii objętych próbą nie sprzedaje AHF przedsiębiorstwom zajmującym się nawijaniem folii, ponieważ do produkcji rolek dla konsumentów nie nadaje się AHF, lecz ACF sprzedawane z premią po cenie ok. 3 000 EUR za tonę.

(93)

Przywołany argument nie znajduje jednak oparcia w faktach. Po pierwsze, należy odnotować, że zgodnie z tabelą 7 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych w okresie objętym dochodzeniem średnia cena sprzedaży naliczana przez przemysł unijny wynosiła 2 597 EUR za tonę, a nie jak twierdzono 3 000 EUR. W toku dochodzenia potwierdzono, że wszyscy producenci unijni objęci próbą sprzedawali AHF przedsiębiorstwom zajmującym się nawijaniem folii. Cztery przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii, które współpracowały przy dochodzeniu i odpowiedziały na kwestionariusz, nabywały AHF od producentów unijnych. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.

(94)

Pięć przedsiębiorstw zajmujących się nawijaniem folii argumentowało, że producent unijny objęty próbą, który produkował wyłącznie AHF de facto wyrządził istotną szkodę innym producentom unijnym objętym próbą, ponieważ jego ceny sprzedaży spowodowały podcięcie cen pozostałych producentów unijnych objętych próbą. Ponadto argumentowano, że rentowność przemysłu unijnego oblicza się na podstawie producentów unijnych objętych próbą, tj. nie obejmując całego przemysłu unijnego, dlatego Komisja powinna także ograniczyć analizę udziału w rynku tylko do przedsiębiorstw objętych próbą zamiast dokonywać analizy całego przemysłu unijnego.

(95)

W okresie badanym ceny sprzedaży producenta unijnego objętego próbą, który wytwarza tylko AHF, były zgodne ze średnimi cenami przemysłu unijnego, a w niektórych latach były nawet wyższe. Dlatego twierdzenie, że ceny tego producenta unijnego spowodowały podcięcie cen pozostałych producentów unijnych objętych próbą, jest niezgodne z faktami.

(96)

Odnośnie do drugiej części twierdzenia Komisja przypomina, że analiza szkody dokonywana jest na poziomie przemysłu unijnego w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, jak określono w motywie 53 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ponadto jak wyjaśniono w motywie 9 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych z uwagi na dużą liczbę producentów unijnych zastosowano kontrolę wyrywkową zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego. Próbą objęto sześć przedsiębiorstw, które stanowiły ponad 70 % łącznej produkcji unijnej. W wyznaczonym terminie nie wpłynęły żadne uwagi dotyczące doboru próby w związku z czym uznano, że jest ona reprezentatywna. Ponadto z uwagi na zastosowanie próby, jak wyjaśniono w motywie 73 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, Komisja rozróżniła wskaźniki makro- i mikroekonomiczne. Wykaz tych wskaźników jest przedstawiony w motywach od 74 do 75 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Wynika z niego, że rentowność stanowi wskaźnik mikroekonomiczny i dlatego jest obliczana na podstawie danych producentów unijnych objętych próbą, natomiast udział w rynku jest wskaźnikiem makroekonomicznym i należy go obliczać w odniesieniu do całego przemysłu unijnego. Obydwie metody uprawniają Komisję do dokonywania ustaleń, które jako takie są ważne dla całego przemysłu unijnego.

(97)

W związku z powyższym argumenty w motywie 94 powyżej zostały odrzucone.

3.   Wnioski w sprawie związku przyczynowego

(98)

Żaden z argumentów przedstawionych przez zainteresowane strony nie świadczy o tym, że wpływ czynników innych niż przywóz z Rosji po cenach dumpingowych jest na tyle znaczny, aby mógł naruszyć związek przyczynowy między przywozem po cenach dumpingowych a stwierdzoną istotną szkodą. W świetle powyższego stwierdza się, że przywóz z Rosji po cenach dumpingowych spowodował poniesienie przez przemysł unijny istotnej szkody w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.

(99)

Dlatego potwierdza się niniejszym wnioski zawarte w motywach 137–141 rozporządzenia tymczasowego.

F.   INTERES UNII

1.   Interes przemysłu unijnego

(100)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń władze rosyjskie twierdziły, że nałożenie środków na przywóz z Rosji doprowadzi do wzrostu przywozu AHF z innych państw trzecich, zwłaszcza z Turcji i ChRL, i dlatego nałożenie środków antydumpingowych na przywóz z Rosji nie leży w interesie przemysłu unijnego.

(101)

Jak określono w motywie 147 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, środki antydumpingowe powinny przywrócić równe warunki działania w Unii, by umożliwić przemysłowi unijnemu konkurowanie po uczciwych cenach na rynku unijnym z przywozem z innych państw trzecich, m.in. z Rosją, ChRL i Turcją. Fakt, że inne państwa trzecie zwiększają swój przywóz, nie oznacza sam w sobie, że przemysł unijny nie będzie w stanie odnieść korzyści z nałożonych środków antydumpingowych. Istotnie oczekuje się, że przemysł unijny zwiększy wielkość sprzedaży i udział w rynku, a także podniesie swoje ceny sprzedaży do poziomów zapewniających rentowność.

(102)

Środki antydumpingowe nałożone na ChRL powinny zapewnić, że przywóz chiński na rynek unijny odbywa się po uczciwych cenach, natomiast ceny tureckie już w okresie badanym były na tym samym poziomie co ceny sprzedaży przemysłu unijnego i nie wywierały presji cenowej na rynek.

(103)

Komisja uważa, że ten argument nie obala domniemania ustanowionego na mocy art. 21 rozporządzenia podstawowego na korzyść nałożenia środków ani konieczności wyeliminowania zakłócających handel efektów przywozu towarów po cenach dumpingowych z Rosji i przywrócenia równych warunków działania.

(104)

W związku z tym powyższe argumenty zostały odrzucone.

(105)

Ze względu na brak uwag dotyczących interesu przemysłu unijnego potwierdzono konkluzję zawartą w motywie 149 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

2.   Interes importerów/przedsiębiorstw handlowych

(106)

Ze względu na brak uwag dotyczących interesu niepowiązanych importerów i przedsiębiorstw handlowych potwierdzono konkluzję przedstawioną w motywie 150 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

3.   Interes użytkowników

(107)

Po ujawnieniu tymczasowych i ostatecznych ustaleń niektórzy użytkownicy (przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem foli produkujące tzw. „rolki dla konsumentów”) powtórzyli swoje argumenty przedstawione przed nałożeniem środków tymczasowych, nie przekazując jednak żadnych nowych dowodów.

(108)

Jedno z przedsiębiorstw zajmujących się nawijaniem foli twierdziło, że cło antydumpingowe będzie miało istotny wpływ na jego rentowność, ponieważ nie będzie w stanie przerzucić kosztów tego cła na swoich klientów.

(109)

Argument ten nie został jednak poparty dowodami. Ponadto na podstawie danych liczbowych przekazanych przez to przedsiębiorstwo dochodzenie wykazało, że nawet jeśli nie jest ono w stanie przerzucić kosztów cła na swoich klientów, w dalszym ciągu zachowa swoją rentowność.

(110)

W wyniku dochodzenia stwierdzono, że marża dodawana przez przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem foli do ceny zakupu AHF może się znacznie różnić, tj. od 5 % do 70 %, w zależności strategii sprzedaży danego przedsiębiorstwa. Jak wyjaśniono w motywie 154 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, działalność tych przedsiębiorstw importujących AHF z Rosji stanowiła od mniej niż jednej szóstej do maksymalnie jednej czwartej ich działalności ogółem. Ponadto jak wyjaśniono w motywie 155 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wszystkie przedsiębiorstwa współpracujące były zasadniczo rentowne.

(111)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna ze stron twierdziła, że przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii nie dodają żadnej marży do ceny zakupu i że marża mieszcząca się w przedziale 5–70 % do ceny zakupu, jak ustaliła Komisja w motywie 110 powyżej, nie odzwierciedla działalności i rentowności tych przedsiębiorstw.

(112)

Przypomina się, że działalność takich przedsiębiorstw polega na nawijaniu folii aluminiowej z dużych zwojów na mniejsze rolki przeznaczone dla konsumentów. Przedsiębiorstwa te nie zmieniają właściwości chemicznych folii aluminiowej. Marża, o której mowa w motywie 110, została obliczona poprzez porównanie ceny zakupu folii aluminiowej w dużych zwojach z ceną sprzedaży folii aluminiowej w rolkach dla konsumentów dla współpracujących przedsiębiorstw zajmujących się nawijaniem folii. Przedsiębiorstwa ponoszą koszty w trakcie czynności przepakowywania, jednak są one niskie, ponieważ głównym czynnikiem kosztotwórczym jest koszt foli aluminiowej, który stanowi ok. 80 % łącznych kosztów wytwarzania. Wydatki z tytułu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych wyraźnie się różnią między poszczególnymi przedsiębiorstwami zajmującymi się nawijaniem folii w zależności od ich strategii sprzedaży. Zgadza się zatem, że marża nie wskazuje na działalność i rentowność przedsiębiorstwa, ale pokazuje, że poziom wydatków z tytułu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych ma istotny wpływ na rentowność przedsiębiorstw zajmujących się nawijaniem folii.

(113)

Twierdzono również, że w swojej analizie przemysłu nawijania folii Komisja nie uwzględniła przywozu produktu przetworzonego, tj. rolek dla konsumentów z innych państw trzecich takich jak Turcja, Norwegia, Szwajcaria, Indie i Malezja, który zastąpił spadek przywozu AHF z ChRL. Strona nie przekazała jednak żadnych dowodów na to, że przywóz ten miał wpływ na sytuację przedsiębiorstw zajmujących się nawijaniem folii.

(114)

Jak wyjaśniono w motywie 162 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, środki antydumpingowe na przywóz rolek dla konsumentów z ChRL zostały nałożone w 2013 r., co uwolniło przemysł przetwórczy od skutków przywozu po cenach dumpingowych powodującego istotną szkodę. W tabeli poniżej przedstawiono kształtowanie się przywozu rolek dla konsumentów po nałożeniu środków antydumpingowych na przywóz rolek dla konsumentów z ChRL w rozbiciu na państwa, do których odnosiła się strona:

Tabela 4

Wielkość przywozu rolek dla konsumentów (w tonach)

 

2013

Okres objęty dochodzeniem

ChRL

4 317,60

3 776,10

 

 

 

Indie

672,70

847,10

Malezja

605,30

752,10

Norwegia

2 866,20

324,60

Szwajcaria

22,00

30,50

Turcja

2 059,80

2 498,80

Suma

6 226,0

4 453,10

Źródło: Eurostat

(115)

Wielkość przywozu z ChRL wyniosła 12 994 ton w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem antydumpingowym w sprawie przywozu rolek dla konsumentów z ChRL (zob. tabela 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 833/2012 (8)). Po nałożeniu środków wielkość przywozu rolek dla konsumentów z ChRL zmalała o 8 676 ton w 2013 r. (tj. do poziomu 4 317,60 ton) oraz o 9 218 ton w okresie objętym bieżącym dochodzeniem (tj. do poziomu 3 776,10 ton). Spadek ten przekracza łączną wielkość przywozu rolek dla konsumentów z pięciu państw, do których odniósł się przedsiębiorca zajmujący się nawijaniem folii i które zostały wymienione w tabeli 4 powyżej (o 28 % w 2013 r. i o 52 % w okresie objętym dochodzeniem). W związku z powyższym argument, że przywóz z podanych wyżej państw zastąpił spadek przywozu z ChRL, uznano za nieuzasadniony i odrzucono.

(116)

W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń niektóre przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii argumentowały, że ich działalność obejmująca AHF stanowi średnio większą część ich łącznej działalności niż podała Komisja w motywie 154 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Argument ten opierał się na danych przedstawionych przez dwóch użytkowników, którzy nie współpracowali przy dochodzeniu. Dlatego twierdzono, że Komisja nie powinna lekceważyć udziału AHF w kosztach produkcji tych przedsiębiorstw.

(117)

Należy tutaj zauważyć, że ustalenia Komisji w motywie 154 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych oparte są na zweryfikowanych danych dostarczonych przez współpracujące przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii i dlatego odzwierciedlają ich faktyczną sytuację. Wspomniane wyżej dodatkowe informacje zostały przekazane dopiero w następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń, czyli na zbyt późnym etapie, i w związku z tym ich weryfikacja nie była już możliwa. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.

(118)

W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń dwa przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii twierdziły, że nałożenie środków antydumpingowych na przywóz AHF z Rosji będzie miało negatywny wpływ na ich rentowność.

(119)

Wspomniane dwa przedsiębiorstwa nie przedstawiły swoich argumentów w trakcie dochodzenia, uczyniły to dopiero po ujawnieniu ostatecznych ustaleń i tylko jedno z nich przekazało odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu na tym bardzo późnym etapie postępowania. Komisja nie mogła zatem zweryfikować tych nowych informacji. W związku z tym Komisja nie jest w stanie ocenić poziomu rentowności tych przedsiębiorstw ani wpływu nałożenia środków antydumpingowych na przywóz AHF z Rosji na ich rentowność. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.

(120)

W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń pięć przedsiębiorstw zajmujących się nawijaniem folii twierdziło, że nie będą mogły przerzucić kosztu cła antydumpingowego na konsumentów z następujących powodów: 1) przedsiębiorstwa te realizują sprzedaż na podstawie ustaleń umownych, a ich ceny opierają się na wzorze powiązanym z ceną aluminium notowanego na LME; 2) z uwagi na presję cenową i konkurencję w postaci rolek dla konsumentów wykonanych przy zastosowaniu AHF z ChRL, w przypadku którego rzekomo doszło do obejścia środków, przedsiębiorstwa te nie mogą negocjować podwyżek ceny w przypadku rolek dla konsumentów na rynku unijnym; oraz 3) nawet jeśli przywóz do Unii rolek dla konsumentów z państw trzecich jest obecnie niewielki, prawdopodobnie wzrośnie on w przyszłości.

(121)

Dochodzenie wykazało, że nawet jeśli przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii nie są w stanie przerzucić kosztu cła antydumpingowego na konsumentów, to nałożenie środków antydumpingowych na przywóz AHF z Rosji na te przedsiębiorstwa będzie miało ograniczone skutki. W wyniku dochodzenia stwierdzono również, że na rynku obecne są dwa rodzaje przedsiębiorstw zajmujących się nawijaniem folii: pierwsza kategoria obejmuje przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii, które sprzedają markowe rolki dla konsumentów i odnotowują znaczne wydatki z tytułu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych; druga kategoria obejmuje przedsiębiorstwa, które sprzedają niemarkowe rolki dla konsumentów i ponoszą niskie wydatki z tytułu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych. Ponadto w toku dochodzenia ujawniono, że współpracujące przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii, które ponoszą niskie wydatki z tytułu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, prawdopodobnie zachowają rentowność po nałożeniu środków antydumpingowych na przywóz AHF z Rosji, przy założeniu 5 % wzrostu cen przemysłu unijnego, tak by przemysł ten mógł osiągnąć docelowy zysk. Współpracujące przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii, które sprzedają markowe rolki dla konsumentów, odnotowują wysokie marże i wydatki z tytułu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych. Stwierdzono zatem, że przedsiębiorstwa te mogą zaabsorbować cło.

(122)

Ze względu na brak innych uwag dotyczących interesu użytkowników potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 151–163 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

4.   Źródła dostaw

(123)

W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń niektóre przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii powtórzyły swoje argumenty przedstawione przed nałożeniem środków tymczasowych dotyczących niedoboru podaży, nie podały jednak żadnych nowych dowodów na poparcie swoich argumentów.

(124)

Po pierwsze, środki antydumpingowe nie mają służyć wykluczeniu przywozu z Rosji na rynek unijny, lecz stworzeniu równych warunków działania na tym rynku. Po nałożeniu środków antydumpingowych przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii będą zatem nadal w stanie prowadzić przywóz AHF z Rosji, jednak po uczciwych cenach. Ponadto należy przypomnieć, że środki antydumpingowe są ustalane na poziomie marginesu szkody, który kształtuje się poniżej marginesu dumpingu, i dlatego przywóz z Rosji będzie w dalszym ciągu możliwy na rynek unijny po dumpingowych, aczkolwiek niewyrządzających szkody cenach.

(125)

Twierdzono również, że Republiki Południowej Afryki ani Indii nie można uważać za alternatywne źródła dostaw, zdolne zastąpić przywóz z Rosji, gdyż poziom przywozu z tych państw jest bardzo niski.

(126)

Zgadza się, że przywóz z Republiki Południowej Afryki i Indii był niski w całym okresie badanym w porównaniu do przywozu z Rosji, nie można jednak wykluczyć możliwości, że państwa te zwiększą swój wywóz na rynek unijny, jak tylko przywrócone zostaną równe warunki działania.

(127)

Twierdzono ponadto, że producenci unijni wytwarzający AHF raczej rozszerzą swoją produkcję o produkty ACF w świetle rzekomo wyższych marż uzyskiwanych na rynku ACF w porównaniu do rynku AHF, aniżeli zwiększą zdolność i produkcję AHF.

(128)

Jak wyjaśniono w motywach 30 i 62 powyżej, dochodzenie wykazało, że przemysł unijny zainteresowany jest dalszą produkcją AHF i to w każdym razie tylko ograniczyło elastyczność w zakresie przestawienia się z produkcji AHF na produkcję ACF i odwrotnie. Ponadto należy przypomnieć, że największy unijny producent AHF nie wytwarzał ACF. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(129)

W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń niektóre przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii twierdziły, na podstawie informacji przekazanych z klauzulą poufności, że w Unii ani w Turcji nie ma dostępnych zdolności produkcyjnych. Twierdzono również, że w następstwie nałożenia środków antydumpingowych na przywóz AHF z Armenii, producent armeński, którego zdolność produkcyjna wynosiła 25 000 ton rocznie, przekierował swój wywóz na rynek USA. Ponadto strona argumentowała, że mając na uwadze to, że ceny AHF na rynku unijnym utrzymają się na niskim poziomie z uwagi na obchodzenie środków antydumpingowych na przywóz AHF z ChRL, jest mało prawdopodobne, by wspomniany producent z Armenii skierował swój wywóz na rynek unijny. Ponadto, jeśli chodzi o Brazylię, przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii odniosły się do równolegle prowadzonego dochodzenia antydumpingowego dotyczącego przywozu AHF z Brazylii i ChRL, w toku którego Komisja stwierdziła, że nie zakłada się znacznego wzrostu wywozu z Brazylii na rynek unijny w przyszłości. Twierdzono ponadto, że Indie i Republika Południowej Afryki nie stanowią wiarygodnego i znaczącego źródła alternatywnych dostaw, gdyż wolne moce produkcyjne w zakresie wytwarzania folii, jakimi te państwa dysponują, są ograniczone.

(130)

Nie uznano, by dowody przekazane z klauzulą poufności były wystarczające, aby stwierdzić, że nie było dostatecznych mocy produkcyjnych dostępnych w Unii i Turcji. Dochodzenie wykazało faktycznie, że przemysł unijny dysponuje wolnymi mocami produkcyjnymi, jak stwierdzono w motywie 79 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. W toku dochodzenia stwierdzono również, że producenci z Turcji są zainteresowani rynkiem unijnym, o czym świadczy zwiększenie przez nich wielkości sprzedaży w okresie badanym. Jako że ceny na rynku unijnym prawdopodobnie osiągną poziomy gwarantujące pokrycie kosztów po nałożeniu środków antydumpingowych na przywóz AHF z Rosji, zakłada się, że producenci tureccy będą w dalszym ciągu uważać rynek unijny za atrakcyjny i mogą na ten rynek skierować część swojej produkcji.

(131)

Wskutek wygaśnięcia środków antydumpingowych na przywóz AHF z Armenii dnia 7 października 2014 r. (9) możliwy jest swobodny przywóz AHF z Armenii na rynek unijny. Argumenty dotyczące rzekomego obejścia środków zostały szczegółowo omówione w motywach od 74 do 81 powyżej. Zakłada się, że w następstwie nałożenia środków antydumpingowych na przywóz AHF z Rosji ceny AHF na rynku unijnym osiągną poziomy gwarantujące pokrycie kosztów. W związku z powyższym nie wyklucza się, że w konsekwencji producent z Armenii przekieruje swój wywóz na rynek unijny.

(132)

Co się tyczy Brazylii, środki zostały zniesione i możliwy jest swobodny przywóz AHF z tego kraju na rynek unijny. Nie wyklucza się jednak, że jak tylko ceny osiągną poziomy gwarantujące pokrycie kosztów,, że producenci brazylijscy uznają rynek unijny za bardziej atrakcyjny niż ich rynek wewnętrzny i rynki w państwach trzecich i w rezultacie przekierują część swojej produkcji do Unii.

(133)

Jeśli chodzi o Indie i Republikę Południowej Afryki, uważane za alternatywne źródła dostaw zgodnie z motywem 165 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, należy po pierwsze zauważyć, że w informacjach, którymi strona się posłużyła, by uzasadnić swój argument, nie było rozróżnienia między AHF i ACF. Niemniej jednak nawet jeśli państwa te dysponują niskimi mocami produkcyjnymi, to nie można wykluczyć, że jak tylko ceny na rynku unijnym osiągną poziomy gwarantujące pokrycie kosztów, rynek unijny będzie atrakcyjny dla producentów z Indii i Republiki Południowej Afryki i że przekierują oni część swojej produkcji na rynek unijny.

(134)

W związku z powyższym odrzucono argumenty przedstawione w motywie 129 powyżej.

(135)

Wobec braku innych uwag potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach od 164 do 168 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

5.   Inne argumenty

(136)

W następstwie ujawnienia tymczasowych ustaleń jedna zainteresowana strona argumentowała, że ostateczne środki należy nałożyć w sposób, który w najmniejszym stopniu zakłócałby i ograniczałby handel, nie uzasadniła ona jednak szerzej swojego argumentu.

(137)

W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń ta sama strona powtórzyła swój argument przedstawiony w motywie 136 powyżej, nie podała jednak żadnych dodatkowych informacji na poparcie swojego argumentu.

(138)

W tym kontekście należy podkreślić, że przy podejmowaniu decyzji w sprawie poziomu środków antydumpingowych Komisja stosuje zasadę niższego cła zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego i zgodnie z treścią motywu 143 poniżej.

(139)

Wobec braku innych uwag potwierdza się ustalenia zawarte w motywach od 169 do 172 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

6.   Wnioski dotyczące interesu Unii

(140)

Ze względu na brak innych uwag dotyczących interesu Unii niniejszym potwierdzone zostają wnioski wyciągnięte w motywie 173 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

G.   OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE

1.   Poziom usuwający szkodę (margines szkody)

(141)

W następstwie ujawnienia tymczasowych ustaleń dwie zainteresowane strony zakwestionowały docelowy zysk wykorzystany w celu określenia poziomu usuwającego szkodę, jak wskazano w motywach od 175 do 177 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Strony argumentowały, że marża zysku równa 2 % stanowiłaby poddany badaniom rynku poziom zysku i dlatego należy ją zastosować, by ustalić poziom usuwający szkodę. Argument ten nie był jednak uzasadniony i w związku z tym został odrzucony.

(142)

Ze względu na brak innych uwag dotyczących poziomu usuwającego szkodę potwierdzono wnioski zawarte w motywach od 175 do 177 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

2.   Środki ostateczne

(143)

W świetle wniosków dotyczących dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Unii oraz zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego należy wprowadzić ostateczne środki antydumpingowe w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem na poziomie marginesu szkody, zgodnie z zasadą niższego cła.

(144)

W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń niektóre przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii twierdziły, że należy nałożyć ostateczne środki w formie minimalnej ceny importowej. Strony te zasugerowały, że minimalną cenę importową należy ustalić na poziomie nieznacznie podniesionej rentownej ceny producenta wytwarzającego wyłącznie AHF. Strony, w następstwie przesłuchania z udziałem rzecznika praw stron, przedstawiły dodatkowe informacje, twierdząc, że po okresie objętym dochodzeniem premia za aluminium uległa obniżeniu.

(145)

Do celów ustalenia, co leży w interesie Unii, jak przewidziano w art. 21 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, mogą zostać uwzględnione informacje dotyczące okresu następującego po okresie dochodzenia (10). Nadal jednak obowiązuje wymóg, by takie dane były reprezentatywne dla całego przemysłu unijnego i by zostały poddane weryfikacji. W związku z tym, że strony wystąpiły o informacje na temat minimalnej ceny importowej na zbyt późnym etapie postępowania, Komisja nie miała czasu, by przesłać zainteresowanym stronom kwestionariusze i zorganizować wizyty weryfikacyjne. Informacje przekazane przez te strony nie mogły zostać zweryfikowane i nie były również reprezentatywne dla całego przemysłu unijnego. Przekazane informacje faktycznie wskazują na wzrost cen sprzedaży, natomiast premia za aluminium ulega obniżeniu; Komisja nie może jednak wyciągnąć zasadnych wniosków na podstawie niezweryfikowanych i niereprezentatywnych danych.

(146)

Ponadto poziom minimalnej ceny importowej należy obliczyć na podstawie danych reprezentatywnych dla całego przemysłu unijnego, a nie tylko na podstawie danych jednego producenta unijnego, jak proponowali użytkownicy. Dane wykorzystane przy obliczeniach minimalnej ceny importowej wymagają weryfikacji, a ponieważ strony wystąpiły o informacje na temat minimalnej ceny importowej na zbyt późnym etapie postępowania, Komisja nie mogła zgromadzić i zweryfikować potrzebnych danych. Proponowana minimalna cena importowa została zatem uznana za niewłaściwą.

(147)

Zmiana rodzaju środka wymagałaby pełnego ujawnienia ustaleń wszystkim zainteresowanym stronom, w przeciwnym wypadku istotnie naruszyłaby prawa proceduralne przemysłu unijnego. Powyższe stwierdzenie zostało wysunięte na zbyt późnym etapie dochodzenia, dlatego Komisja nie miała dostatecznie wiele czasu, by dokonać takiego ujawnienia zainteresowanym stronom.

(148)

Ponadto fakt, że eksporter prowadzi sprzedaż w Unii za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa handlowego sprawia, że ceny eksportowe są niewiarygodne.

(149)

W świetle powyższego uznano zatem, że w tej konkretnej sprawie okoliczności nie uzasadniają nałożenia minimalnej ceny importowej.

(150)

Należy jednak zauważyć, że przedsiębiorstwa zajmujące się nawijaniem folii nadal mają możliwość wystąpienia o przegląd okresowy zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, o ile spełnione są warunki.

(151)

Na podstawie powyższego ustala się następujące stawki nakładanych ceł:

Państwo

Przedsiębiorstwo

Margines dumpingu (%)

Margines szkody

(%)

Ostateczne cło antydumpingowe

(%)

Rosja

Ural Foil OJSC, obwód swierdłowski; OJSC Rusal Sayanal, region Chakasji, Grupa Rusal

34,0

12,2

12,2

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

 

 

12,2

3.   Ostateczne pobranie cła tymczasowego

(152)

Ze względu na ustaloną wysokość marginesów dumpingu oraz zważywszy na poziom szkody, jaką poniósł przemysł unijny, należy dokonać ostatecznego poboru kwot zabezpieczonych w formie tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych.

4.   Zobowiązania cenowe

(153)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń grupa Rusal złożyła ofertę zobowiązania cenowego zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(154)

Komisja skrupulatnie przeanalizowała tę ofertę. Należy zauważyć, że Rusal stanowi złożoną grupę przedsiębiorstw: obejmuje ponad 40 zakładów w 13 państwach. W szczególności w skład grupy wchodzi powiązany producent z Armenii (Armenal), produkujący i sprzedający produkt objęty postępowaniem do Unii. Z uwagi na relację między producentami eksportującymi z Rosji i producentem Armenal jest prawdopodobne, że przedsiębiorstwa te będą sprzedawać produkt objęty postępowaniem do tych samych klientów lub do klientów powiązanych z jednym z takich klientów w Unii. Rodzi to wysokie ryzyko wzajemnej kompensacji. Ponadto grupa Rusal wykorzystuje w swojej działalności bardzo złożone kanały sprzedaży, w które zaangażowane są powiązane przedsiębiorstwa handlowe i powiązani agenci znajdujący się zarówno w Rosji, jak i poza jej granicami. Powiązane przedsiębiorstwo handlowe i powiązany agent sprzedają również inne produkty do Unii, które stanowią de facto większość obrotów powiązanego przedsiębiorstwa handlowego. W takiej sytuacji nie można wykluczyć, że zarówno produkt objęty postępowaniem, jak i inne produkty są sprzedawane tym samym klientom. Tego typu transakcje wiązałyby się z wysokim ryzykiem wzajemnej kompensacji i w ich efekcie monitoring zobowiązania byłby szczególnie skomplikowany.

(155)

W związku z powyższym stwierdza się, że przyjęcie tego zobowiązania byłoby niewykonalne w praktyce i w konsekwencji oferta zobowiązania została odrzucona.

(156)

Komitet powołany w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 nie wydał opinii.

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, bez podłoża, walcowanej, ale nieobrobionej więcej, w rolkach o szerokości nieprzekraczającej 650 mm i o wadze ponad 10 kg, obecnie objętej kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607111910) i pochodzącej z Rosji.

2.   Stawka ostatecznego cła antydumpingowego stosowana do cen netto na granicy Unii, przed ocleniem, produktu opisanego w ust. 1 wynosi 12,2 %.

3.   O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.

Artykuł 2

Kwoty zabezpieczone w postaci tymczasowych ceł antydumpingowych na podstawie rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 2015/1081 zostają ostatecznie pobrane.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1081 z dnia 3 lipca 2015 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Rosji (Dz.U. L 175 z 4.7.2015, s. 14).

(3)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 973/2012 z dnia 22 października 2012 r. w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 925/2009 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu niektórych rodzajów niewyżarzonej folii aluminiowej w rolkach o szerokości ponad 650 mm, wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, i poddające ten przywóz rejestracji, (Dz.U. L 293 z 23.10.2012, s. 28).

(4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 925/2009 z dnia 24 września 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Armenii, Brazylii i Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 262 z 6.10.2009, s. 1).

(5)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 638/2013 z dnia 2 lipca 2013 r. zamykające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 925/2009 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu niektórych rodzajów niewyżarzonej folii aluminiowej w rolkach o szerokości przekraczającej 650 mm, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, (Dz.U. L 184 z 3.7.2013, s. 1.).

(6)  Zawiadomienie o wszczęciu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. C 444 z 12.12.2014, s. 13).

(7)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/1928 z dnia 23 października 2015 r. w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 281 z 27.10.2015, s. 16).

(8)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 833/2012 z dnia 17 września 2012 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej w rolkach pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 251 z 18.9.2012, s. 29).

(9)  Zawiadomienie o zbliżającym się wygaśnięciu niektórych środków antydumpingowych, (Dz.U. C 49 z 21.2.2014, s. 7).

(10)  Wyrok Sądu z dnia 25 października 2011 r. w sprawie T-192/08, Transnational Company „Kazchrome” i in., pkt 221.


18.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 332/111


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) 2015/2386

z dnia 17 grudnia 2015 r.

poddające rejestracji przywóz stalowych prętów zbrojeniowych o wysokiej wytrzymałości zmęczeniowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 14 ust. 5,

po poinformowaniu państw członkowskich,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dniu 30 kwietnia 2015 r. Komisja Europejska („Komisja”) ogłosiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  (2) („zawiadomienie o wszczęciu”) wszczęcie postępowania antydumpingowego („postępowanie antydumpingowe”) dotyczącego przywozu do Unii stalowych prętów zbrojeniowych o wysokiej wytrzymałości zmęczeniowej („pręty zbrojeniowe o wysokiej wytrzymałości zmęczeniowej”) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL” lub „państwo, którego dotyczy postępowanie”) w następstwie skargi złożonej w dniu 17 marca 2015 r. przez Europejskie Stowarzyszenie Hutnictwa Stali („Eurofer” lub „skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących ponad 25 % łącznej unijnej produkcji prętów zbrojeniowych o wysokiej wytrzymałości zmęczeniowej.

1.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

(2)

Produktem podlegającym rejestracji („produkt objęty postępowaniem”) są żeliwne lub stalowe sztaby i pręty zbrojeniowe o wysokiej wytrzymałości zmęczeniowej wykonane z żelaza, stali niestopowej lub stopowej (ale z wyłączeniem stali nierdzewnej, szybkotnącej i krzemowo-manganowej), nieobrobione więcej niż walcowane na gorąco, ale z wyłączeniem tych, które po walcowaniu zostały skręcone; przedmiotowe sztaby i pręty posiadają wgniecenia, żeberka, rowki lub inne odkształcenia, wykonane podczas procesu walcowania lub są skręcone po walcowaniu; podstawową cechą charakterystyczną produktów o wysokiej wytrzymałości zmęczeniowej jest zdolność do wytrzymania wielokrotnych naprężeń bez pęknięcia oraz, w szczególności, zdolność do wytrzymania ponad 4,5 miliona cykli w próbie wytrzymałości zmęczeniowej, przy zastosowaniu współczynnika asymetrii cyklu naprężeń (min/max) wynoszącego 0,2 oraz różnic naprężenia przekraczających 150 MPa. Przedmiotowe produkty pochodzą z ChRL i są obecnie objęte kodami CN ex 7214 20 00, ex 7228 30 20, ex 7228 30 41, ex 7228 30 49, ex 7228 30 61, ex 7228 30 69, ex 7228 30 70 i ex 7228 30 89. Powyższe kody CN podane są jedynie w celach informacyjnych i nie mają wiążącego wpływu na klasyfikację produktu.

2.   WNIOSEK

(3)

Wniosek o rejestrację zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego został złożony przez skarżącego w dniu 19 listopada 2015 r. Skarżący wnioskował o objęcie przywozu produktu objętego postępowaniem rejestracją, tak by można było następnie zastosować środki wobec tego przywozu od daty takiej rejestracji.

3.   PODSTAWY REJESTRACJI

(4)

Zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja może zlecić organom celnym podjęcie właściwych kroków w celu rejestracji przywozu, tak by można było następnie zastosować środki wobec tego przywozu. Przywóz może podlegać rejestracji w wyniku wniosku przedstawionego przez przemysł unijny, zawierającego dostateczne dowody uzasadniające takie działanie.

(5)

Skarżący twierdzi, że rejestracja jest uzasadniona, ponieważ produkt objęty postępowaniem jest nadal przywożony po cenach dumpingowych, a importerzy byli lub powinni byli być świadomi stosowanego przez dłuższy czas dumpingu, działającego na szkodę przemysłu unijnego. Skarżący twierdzi ponadto, że chiński przywóz powoduje szkodę dla przemysłu unijnego i że nastąpiło znaczne zwiększenie wielkości tego przywozu, nawet po okresie objętym dochodzeniem, które poważnie osłabiłoby skutki naprawcze cła antydumpingowego, jeśli takie cło byłoby stosowane.

(6)

Komisja uważa, że importerzy byli świadomi lub powinni byli być świadomi dumpingu ze strony eksporterów. Wystarczające dowody prima facie w tej kwestii zostały zawarte w skardze i omówione w zawiadomieniu o wszczęciu niniejszego postępowania (3). W wersji skargi nieopatrzonej klauzulą poufności margines dumpingu oszacowano na 20–30 % w przypadku przywozu z Chin. Biorąc pod uwagę zakres możliwego dumpingu, uzasadniony jest wniosek, że importerzy byli świadomi lub powinni byli być świadomi zaistniałej sytuacji.

(7)

Skarżący przedstawił w skardze dowody dotyczące wartości normalnej na podstawie informacji o cenach producentów w Katarze i Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Dowód na występowanie dumpingu oparty jest na porównaniu tak ustalonych wartości normalnych z cenami eksportowymi na poziomie ex-works produktu objętego postępowaniem przy sprzedaży na wywóz do Unii. Chińska cena eksportowa została ustalona na podstawie cen sprzedaży eksportowej z Chin do Unii.

(8)

Ponadto skarżący przedstawił w skardze i we wniosku o rejestrację wystarczające dowody w postaci odniesień do niedawnych dochodzeń przeprowadzonych przez inne organy (m.in. w Kanadzie, Egipcie i Malezji), w których opisano praktyki dumpingowe stosowane przez chińskich eksporterów, które prima facie nie mogły i nie powinny być zignorowane przez importerów.

(9)

Od wszczęcia postępowania w kwietniu 2015 r. Komisja zauważyła dalszy wzrost przywozu o około 38 %, porównując wielkość przywozu w okresie od kwietnia 2014 r. do marca 2015 r. (tj. okresie objętym dochodzeniem) z okresem od kwietnia do września 2015 r. (tj. w okresie następującym po wszczęciu postępowania). Pokazuje to, że wystąpił znaczny wzrost chińskiego przywozu produktu objętego postępowaniem po wszczęciu niniejszego postępowania.

(10)

Do skargi i do wniosku o rejestrację skarżący dołączył również dowody prima facie dotyczące spadkowej tendencji w cenach sprzedaży przywożonych produktów. Z publicznie dostępnych danych statystycznych Eurostatu wynika, że wartości jednostkowe w przypadku przywozu z ChRL spadły z 431 EUR za tonę w okresie objętym dochodzeniem do 401 EUR za tonę w okresie następującym po okresie objętym dochodzeniem. Jest to kolejna wskazówka, że importerzy chińskich produktów byli lub powinni byli być świadomi istnienia dumpingu.

(11)

Ponadto w skardze zawarto wystarczające dowody prima facie na to, iż opisany przywóz przynosi szkodę. W dalszych wnioskach złożonych w ramach postępowania, w tym we wniosku o rejestrację, istnieją dowody na to, że spowodowana zostanie dodatkowa szkoda w przypadku dalszego wzrostu przywozu. Ze względu na ramy czasowe wzrost wielkości przywozu po cenach dumpingowych oraz polityka cenowa chińskich producentów eksportujących prawdopodobnie poważnie osłabiłyby skutki naprawcze wszelkich ostatecznych ceł, chyba że cła te zostałyby zastosowane z mocą wsteczną. Ze względu na wszczęcie obecnego postępowania i biorąc pod uwagę zmiany dotychczasowych cen i wielkości przywozu z Chin, uzasadnione jest ponadto założenie, że zanim wprowadzone zostaną ewentualne środki tymczasowe, przywóz produktu objętego postępowaniem może dalej wzrastać, a importerzy mogą szybko zgromadzić zapasy.

4.   PROCEDURA

(12)

W związku z powyższym Komisja stwierdza, że skarżący przedstawił wystarczające dowody prima facie, by uzasadnić poddanie rejestracji przywozu produktu objętego postępowaniem zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

(13)

Wszystkie zainteresowane strony wzywa się do przedstawienia opinii na piśmie, a także dostarczenia dowodów potwierdzających zgłaszane fakty. Ponadto Komisja może przesłuchać zainteresowane strony, pod warunkiem że wystąpią one z pisemnym wnioskiem o przesłuchanie, wskazując szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane.

5.   REJESTRACJA

(14)

Zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przywóz produktu objętego postępowaniem powinien zostać poddany rejestracji, tak aby zagwarantować, w razie wprowadzenia środków antydumpingowych w wyniku postępowania, możliwość pobrania tych ceł od zarejestrowanego przywozu z mocą wsteczną, przy spełnieniu niezbędnych warunków, zgodnie z art. 10 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(15)

Skarżący szacuje w skardze, że średni margines dumpingu wynosił 20–30 %, a średni margines sprzedaży po zaniżonych cenach – 15–30 % dla produktu objętego postępowaniem. Szacunkową kwotę ewentualnego przyszłego zobowiązania ustala się na poziomie sprzedaży po zaniżonych cenach oszacowanym na podstawie skargi, tj. 15–30 % ad valorem wartości importowej CIF produktu objętego postępowaniem.

6.   PRZETWARZANIE DANYCH OSOBOWYCH

(16)

Wszelkie zgromadzone w związku z tą rejestracją dane osobowe będą przetwarzane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (4),

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Niniejszym poleca się organom celnym, na podstawie art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009, podjęcie odpowiednich kroków w celu rejestrowania przywozu do Unii żeliwnych lub stalowych sztab i prętów zbrojeniowych o wysokiej wytrzymałości zmęczeniowej wykonanych z żelaza, stali niestopowej lub stopowej (ale z wyłączeniem stali nierdzewnej, szybkotnącej i krzemowo-manganowej), nieobrobionych więcej niż walcowanych na gorąco, ale z wyłączeniem tych, które po walcowaniu zostały skręcone; przedmiotowe sztaby i pręty posiadają wgniecenia, żeberka, rowki lub inne odkształcenia, wykonane podczas procesu walcowania lub są skręcone po walcowaniu; podstawową cechą charakterystyczną produktów o wysokiej wytrzymałości zmęczeniowej jest zdolność do wytrzymania wielokrotnych naprężeń bez pęknięcia oraz, w szczególności, zdolność do wytrzymania ponad 4,5 miliona cykli w próbie wytrzymałości zmęczeniowej, przy zastosowaniu współczynnika asymetrii cyklu naprężeń (min/max) wynoszącego 0,2 oraz różnic naprężenia przekraczających 150 MPa. Przedmiotowe produkty są obecnie objęte kodami ex 7214 20 00, ex 7228 30 20, ex 7228 30 41, ex 7228 30 49, ex 7228 30 61, ex 7228 30 69, ex 7228 30 70 oraz ex 7228 30 89 (kody TARIC 7214200010, 7228302010, 7228304110, 7228304910, 7228306110, 7228306910, 7228307010, 7228308910) i pochodzą z Chińskiej Republiki Ludowej.

Rejestracja wygasa po upływie dziewięciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

2.   Wszystkie zainteresowane strony wzywa się do przedstawienia opinii na piśmie, dostarczenia dowodów potwierdzających zgłaszane fakty lub zwrócenia się z wnioskiem o przesłuchanie w ciągu 20 dni od daty opublikowania niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

(2)  Dz.U. C 143 z 30.4.2015, s. 12.

(3)  Dz.U. C 143 z 30.4.2015, s. 12. (sekcja 3 zawiadomienia o wszczęciu postępowania).

(4)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).


18.12.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 332/114


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2387

z dnia 17 grudnia 2015 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1),

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2015 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącego,

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod państw trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

IL

236,2

MA

90,9

TR

117,9

ZZ

148,3

0707 00 05

EG

174,9

MA

82,9

TR

150,0

ZZ

135,9

0709 93 10

MA

55,7

TR

155,4

ZZ

105,6

0805 10 20

EG

57,7

MA

64,7

TR