ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 295

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 58
12 listopada 2015


Spis treści

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/2010 z dnia 11 listopada 2015 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1708/2005 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 w odniesieniu do wspólnego okresu odniesienia dla zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych ( 1 )

1

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2011 z dnia 11 listopada 2015 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do wykazów jednostek samorządu regionalnego i władz lokalnych, ekspozycje wobec których należy traktować jako ekspozycje wobec rządu centralnego zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE ( 1 )

3

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2012 z dnia 11 listopada 2015 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do procedur dotyczących decyzji w sprawie ustanawiania, obliczania i znoszenia narzutów kapitałowych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE ( 1 )

5

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2013 z dnia 11 listopada 2015 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do odchyleń standardowych dla systemów wyrównania ryzyka w przypadku ubezpieczeń zdrowotnych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE ( 1 )

9

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2014 z dnia 11 listopada 2015 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do procedur i wzorów formularzy na potrzeby przedkładania informacji organowi sprawującemu nadzór nad grupą oraz na potrzeby wymiany informacji między organami nadzoru zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE ( 1 )

11

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2015 z dnia 11 listopada 2015 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do procedur, które należy stosować przy weryfikacji zewnętrznych ocen wiarygodności kredytowej zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE ( 1 )

16

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2016 z dnia 11 listopada 2015 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do indeksu akcji wymaganego na potrzeby symetrycznego dostosowania standardowego wymogu kapitałowego zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE ( 1 )

18

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2017 z dnia 11 listopada 2015 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do skorygowanych współczynników służących do obliczania wymogu kapitałowego dla ryzyka walutowego w przypadku walut powiązanych z euro zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE ( 1 )

21

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2018 z dnia 11 listopada 2015 r. w sprawie wycofania przyjęcia zobowiązania w odniesieniu do dwóch producentów eksportujących zgodnie z decyzją wykonawczą 2013/707/UE potwierdzającą przyjęcie zobowiązania złożonego w związku z postępowaniem antydumpingowym i postępowaniem antysubsydyjnym dotyczącym przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej na okres obowiązywania środków ostatecznych

23

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2019 z dnia 11 listopada 2015 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

39

 

 

DECYZJE

 

*

Decyzja Rady (UE) 2015/2020 z dnia 26 października 2015 r. przekazująca Sekretarzowi Generalnemu Rady uprawnienie do wydawania dokumentu laissez-passer członkom, urzędnikom i innym pracownikom Rady Europejskiej i Rady, a także wnioskodawcom specjalnym wskazanym w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1417/2013, oraz uchylająca decyzję 2005/682/WE, Euratom

42

 

*

Decyzja Rady (UE) 2015/2021 z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum konferencji ministerialnej Światowej Organizacji Handlu w sprawie przystąpienia Republiki Liberii do Światowej Organizacji Handlu

44

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/2022 z dnia 10 listopada 2015 r. zmieniająca decyzję 2008/866/WE w sprawie środków nadzwyczajnych zawieszających przywóz z Peru niektórych małży przeznaczonych do spożycia przez ludzi w odniesieniu do okresu jej stosowania (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 7669)  ( 1 )

45

 

 

III   Inne akty

 

 

EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY

 

*

Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 273/14/COL z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie finansowania Scandinavian Airlines poprzez nowy odnawialny instrument kredytowy (Norwegia) [2015/2023]

47

 

*

Decyzja Stałego Komitetu Państw EFTA nr 2/2015/SC z dnia 24 września 2015 r. ustanawiająca Tymczasowy Komitet ds. Mechanizmu Finansowego EOG na lata 2014–2021 [2015/2024]

63

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

12.11.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 295/1


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) 2015/2010

z dnia 11 listopada 2015 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1708/2005 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 w odniesieniu do wspólnego okresu odniesienia dla zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych (1), w szczególności jego art. 4 i art. 5 ust. 3,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzeniem (WE) nr 2494/95 ustanowiono niezbędne podstawy statystyczne do sporządzania zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych (HICP).

(2)

Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1708/2005 (3) ustanowiono wspólne zasady określania okresu odniesienia dla zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych (HICP) i ustalono go na 2005 = 100.

(3)

Zmiany w klasyfikacji wskaźników częściowych HICP i dostosowanie wskaźników częściowych, które połączono z HICP po wprowadzeniu okresu odniesienia 2005 = 100, wymagają zmiany okresu odniesienia. Aby zapewnić porównywalność i przydatność HICP, okres odniesienia należy zatem zmienić na 2015 = 100.

(4)

Zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 2494/95 przy przyjmowaniu niniejszego rozporządzenia wzięto pod uwagę efektywność kosztową.

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Europejskiego Systemu Statystycznego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 1708/2005 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 3

Okres odniesienia

1.   Wspólny okres odniesienia dla zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych ustala się na 2015 = 100. Ten nowy okres odniesienia stosuje się w przypadku pełnookresowych zestawów wszystkich wskaźników i wskaźników częściowych HICP, począwszy od publikacji HICP dotyczącej stycznia 2016 r.

2.   Wszelkie dodatkowe wskaźniki częściowe, które mają być włączone do HICP, ustala się w grudniu danego roku na poziomie 100 punktów wskaźnikowych i stosuje od stycznia następnego roku.”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 11 listopada 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 257 z 27.10.1995, s. 1.

(2)  Opinia z dnia 1 czerwca 2015 r. (Dz.U. C 209 z 25.6.2015, s. 3).

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1708/2005 z dnia 19 października 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 w odniesieniu do wspólnego okresu odniesienia dla zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2214/96 (Dz.U. L 274 z 20.10.2005, s. 9).


12.11.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 295/3


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2011

z dnia 11 listopada 2015 r.

ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do wykazów jednostek samorządu regionalnego i władz lokalnych, ekspozycje wobec których należy traktować jako ekspozycje wobec rządu centralnego zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (1), w szczególności jej art. 109a ust. 2 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Wykazy jednostek samorządu regionalnego i władz lokalnych, ekspozycje wobec których należy traktować jako ekspozycje wobec rządu centralnego, zgodnie z dyrektywą 2009/138/WE są istotne do celów obliczenia modułu ryzyka rynkowego i modułu ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta formuły standardowej dotyczącej kapitałowego wymogu wypłacalności.

(2)

W stosownych przypadkach jednostki samorządu regionalnego i władz lokalnych ujęte w tych wykazach powinny być kategoryzowane według rodzaju z uwzględnieniem warunków określonych w art. 85 rozporządzenia (UE) 2015/35 (2).

(3)

Organy nadzoru przekazały odpowiednie informacje na temat szczególnych uprawnień w zakresie zasilania własnego budżetu i istniejących rozwiązań instytucjonalnych na mocy prawa krajowego w odniesieniu do jednostek samorządu regionalnego i władz lokalnych w ich jurysdykcjach oraz na temat zakresu, w jakim te jednostki samorządu i władze spełniają wymogi określone w art. 109a ust. 2 dyrektywa 2009/138/WE.

(4)

Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt wykonawczych standardów technicznych przedłożony Komisji przez z Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych.

(5)

Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych przeprowadził otwarte konsultacje społeczne na temat projektu wykonawczych standardów technicznych, który stanowi podstawę niniejszego rozporządzenia, przeanalizował potencjalne koszty i korzyści oraz zwrócił się o wydanie opinii do Grupy Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji powołanej na podstawie art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (3),

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Wykazy jednostek samorządu regionalnego i władz lokalnych

Następujące jednostki samorządu regionalnego i władz lokalnych uznawane są za jednostki, ekspozycje wobec których należy traktować jako ekspozycje wobec rządu centralnego, w którego jurysdykcji mają one siedzibę, zgodnie z art. 109a ust. 2 lit. a) dyrektywa 2009/138/WE:

1)

w Austrii: wszystkie „Land” lub „Gemeinde”;

2)

w Belgii: wszystkie „communauté” lub „gemeenschap”, „région” lub „gewest”, „province” lub „provincie”, lub „commune” lub „gemeente”;

3)

w Danii: wszystkie „region” lub „kommune”;

4)

w Finlandii: wszystkie „kaupunki” lub „stad”, „kunta” lub „kommun”, lub „Ahvenanmaan maakunta” lub „Landskapet Åland”;

5)

we Francji: wszystkie „région”, „département” lub „commune”;

6)

w Niemczech: wszystkie „Land”, „Gemeindeverband” lub „Gemeinde”;

7)

w Liechtensteinie: wszystkie „Gemeinde”;

8)

na Litwie: wszystkie „savivaldybė”;

9)

w Luksemburgu: wszystkie „commune”;

10)

w Niderlandach: wszystkie „provincie”, „waterschap” lub „gemeente”;

11)

w Polsce: wszystkie „województwa”, „związki powiatów”, „powiaty”, „związki międzygminne”, „gminy” lub „miasto stołeczne Warszawa”;

12)

w Portugalii: „Região Autónoma dos Açores” lub „Região Autónoma da Madeira”;

13)

w Hiszpanii: wszystkie „comunidad autónoma” lub „corporación local”;

14)

w Szwecji: wszystkie „region”, „landsting” lub „kommun”;

15)

w Zjednoczonym Królestwie: „Scottish Parliament”, „National Assembly for Wales” lub „Northern Ireland Assembly”.

Artykuł 2

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 11 listopada 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1.

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. L 12 z 17.1.2015, s. 1).

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48).


12.11.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 295/5


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2012

z dnia 11 listopada 2015 r.

ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do procedur dotyczących decyzji w sprawie ustanawiania, obliczania i znoszenia narzutów kapitałowych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (1), w szczególności jej art. 37 ust. 8 akapit trzeci,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dyrektywa 2009/138/WE umożliwia organom nadzoru ustanowienie narzutu kapitałowego dla zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji. Konieczne jest zatem określenie procedur dotyczących decyzji w sprawie ustanawiania, obliczania i znoszenia narzutów kapitałowych.

(2)

Aby umożliwić zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji przedstawienie – przed podjęciem decyzji w sprawie ustanowienia narzutu kapitałowego – informacji i uzasadnień, które mogą prowadzić do ograniczenia lub zakwestionowania potrzeby ustanowienia narzutu kapitałowego, organ nadzoru powinien zapewnić zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji możliwość przedstawienia powodów, ze względu na które narzut kapitałowy mógłby nie być ustanowiony.

(3)

Współpraca zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji z organem nadzoru ma podstawowe znaczenie dla zapewnienia skuteczności narzutu kapitałowego jako środka nadzorczego. Aby umożliwić organowi nadzoru ustanowienie narzutu kapitałowego na podstawie dokładnych i aktualnych informacji, zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji powinien na wniosek organu nadzoru obliczać narzut kapitałowy.

(4)

Aby umożliwić zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji usunięcie niezgodności, które doprowadziły do ustanowienia narzutu kapitałowego, konieczne jest określenie treści decyzji w sprawie ustanowienia narzutu kapitałowego.

(5)

Organ nadzoru oraz zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji nie powinny polegać wyłącznie na corocznym przeglądzie narzutu kapitałowego, lecz powinny z własnej inicjatywy monitorować okoliczności, które doprowadziły do ustanowienia narzutu kapitałowego, tak aby móc podjąć stosowne środki. W tym celu zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji powinien przedstawiać organowi nadzoru sprawozdania z postępów w usuwaniu niezgodności, które doprowadziły do ustanowienia narzutu kapitałowego. Konieczne jest również ustanowienie procedury przeglądu decyzji w sprawie narzutu kapitałowego, jeżeli nastąpiła istotna zmiana okoliczności, które doprowadziły do ustanowienia narzutu kapitałowego.

(6)

Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt wykonawczych standardów technicznych przedłożony Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych.

(7)

Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych przeprowadził otwarte konsultacje społeczne w zakresie projektu wykonawczych standardów technicznych, który stanowi podstawę niniejszego rozporządzenia, przeanalizował potencjalne powiązane koszty i korzyści oraz zasięgnął opinii Grupy Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji powołanej na podstawie art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (2),

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Powiadomienie przed ustanowieniem narzutu kapitałowego

1.   Organ nadzoru powiadamia zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji o zamiarze i powodach ustanowienia narzutu kapitałowego.

2.   Organ nadzoru wyznacza termin, w którym zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji jest zobowiązany odpowiedzieć na powiadomienie, o którym mowa w ust. 1. Przed podjęciem decyzji organ nadzoru uwzględnia wszystkie informacje przekazane przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji.

Artykuł 2

Obliczanie narzutu kapitałowego

Na wniosek organu nadzoru zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji dokonuje obliczenia narzutu kapitałowego zgodnie ze specyfikacją określoną przez organ nadzoru.

Artykuł 3

Udzielanie informacji

1.   Organ nadzoru może zażądać od zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji przedstawienia, w wyznaczonym przez organ nadzoru terminie, informacji niezbędnych do podjęcia decyzji w sprawie ustanowienia narzutu kapitałowego.

2.   Wyznaczając termin, o którym mowa w ust. 1, organ nadzoru zwraca szczególną uwagę na prawdopodobieństwo i skalę ewentualnych negatywnych skutków dla ubezpieczających, ubezpieczonych lub uprawnionych z umowy ubezpieczenia.

3.   Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji niezwłocznie powiadamia organ nadzoru, jeżeli nie może dotrzymać terminu, o którym mowa w ust. 1.

Artykuł 4

Decyzja w sprawie ustanowienia narzutu kapitałowego

1.   Organ nadzoru powiadamia pisemnie zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji o swojej decyzji w sprawie ustanowienia narzutu kapitałowego.

2.   Decyzja organu nadzoru musi być dostatecznie szczegółowa, tak aby umożliwić zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji zrozumienie, jakie środki musi podjąć lub jakie niezgodności musi usunąć, aby narzut kapitałowy został zniesiony.

3.   Decyzja, o której mowa w ust. 2, zawiera:

a)

powody ustanowienia narzutu kapitałowego;

b)

metodykę obliczania narzutu kapitałowego oraz kwotę narzutu kapitałowego;

c)

datę, od której narzut kapitałowy ma zastosowanie;

d)

w stosownych przypadkach termin, w którym zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji musi usunąć niezgodności, które doprowadziły do ustanowienia narzutu kapitałowego;

e)

w stosownych przypadkach zawartość i częstotliwość sprawozdań z postępów, które należy przedstawić zgodnie z art. 5.

Artykuł 5

Sprawozdanie z postępów

W przypadkach określonych w art. 37 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy 2009/138/WE oraz na wniosek organu nadzoru zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji informuje organ nadzoru o postępach poczynionych w usunięciu niezgodności, które doprowadziły do ustanowienia narzutu kapitałowego, oraz o podjętych przez niego stosownych działaniach.

Artykuł 6

Przegląd narzutu kapitałowego

1.   Organ nadzoru dokonuje przeglądu ustanowionego narzutu kapitałowego, jeżeli nastąpiła istotna zmiana okoliczności, które doprowadziły do ustanowienia narzutu kapitałowego.

2.   W następstwie przeglądu ustanowionego narzutu kapitałowego organ nadzoru podejmuje decyzję o utrzymaniu, zmianie lub zniesieniu narzutu kapitałowego.

Artykuł 7

Utrzymanie, zmiana lub zniesienie narzutu kapitałowego

Rozważając, czy należy utrzymać, zmienić lub znieść narzut kapitałowy, organ nadzoru uwzględnia następujące elementy:

a)

informacje przekazane przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji w trakcie procedury ustanawiania i obliczania narzutu kapitałowego;

b)

informacje uzyskane przez organ nadzoru w ramach procesu nadzoru i w ramach każdego późniejszego działania nadzorczego;

c)

informacje przedstawione w sprawozdaniu z postępów, jeżeli organ nadzoru zażądał jego przedstawienia zgodnie z art. 5;

d)

wszelkie inne stosowne informacje wskazujące na istotną zmianę okoliczności, które doprowadziły do ustanowienia narzutu kapitałowego.

Artykuł 8

Decyzja o zmianie lub zniesieniu narzutu kapitałowego

1.   Organ nadzoru niezwłocznie powiadamia pisemnie zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji o swojej decyzji o zmianie lub zniesieniu narzutu kapitałowego oraz o dacie wejścia w życie tej decyzji.

2.   Jeżeli organ nadzoru podejmuje decyzję o zmianie narzutu kapitałowego, przyjmuje on nową decyzję zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3.

Artykuł 9

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 11 listopada 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48).


12.11.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 295/9


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2013

z dnia 11 listopada 2015 r.

ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do odchyleń standardowych dla systemów wyrównania ryzyka w przypadku ubezpieczeń zdrowotnych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (1), w szczególności jej art. 109a ust. 4 akapit trzeci,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Do celów obliczania modułu ryzyka ubezpieczeniowego w ubezpieczeniach zdrowotnych standardowej formuły kapitałowego wymogu wypłacalności należy ustanowić odchylenia standardowe dla ryzyka składki i ryzyka rezerw w odniesieniu do określonych krajowych środków prawnych, które pozwalają na podział wypłat odszkodowań w związku z ryzykiem ubezpieczeniowym w ubezpieczeniach zdrowotnych pomiędzy zakładem ubezpieczeń a zakładem reasekuracji.

(2)

Takie odchylenia standardowe należy określić wyłącznie w odniesieniu do Zorgverzekeringswet (ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym) dotyczącej obowiązkowego podstawowego ubezpieczenia zdrowotnego (basisverzekering) w Niderlandach (dalej „system wyrównania ryzyka w przypadku ubezpieczeń zdrowotnych w Niderlandach”). Zgodnie z analizą Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych, system wyrównania ryzyka w przypadku ubezpieczeń zdrowotnych w Niderlandach jest jedynym takim systemem w Unii, który spełnia kryteria określone w art. 109a ust. 4 i 5 dyrektywy 2009/138/WE.

(3)

Odchylenia standardowe określone w niniejszym rozporządzeniu zostały ustalone przy uwzględnieniu obliczeń udostępnionych przez bank centralny Niderlandów (De Nederlandsche Bank).

(4)

Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt wykonawczych standardów technicznych przedłożony Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych.

(5)

Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych przeprowadził otwarte konsultacje społeczne w zakresie projektu wykonawczych standardów technicznych, który stanowi podstawę niniejszego rozporządzenia, przeanalizował potencjalne powiązane koszty i korzyści oraz zasięgnął opinii Grupy Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji powołanej na podstawie art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (2),

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Odchylenia standardowe

W odniesieniu do ubezpieczenia pokrycia kosztów świadczeń medycznych i reasekuracji proporcjonalnej objętych systemem wyrównania ryzyka w przypadku ubezpieczeń zdrowotnych w Niderlandach zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosują następujące odchylenia standardowe przy obliczaniu modułu ryzyka ubezpieczeniowego w ubezpieczeniach zdrowotnych:

a)

2,7 % dla ryzyka składki w ubezpieczeniach zdrowotnych o charakterze ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie;

b)

5 % dla ryzyka rezerw w ubezpieczeniach zdrowotnych o charakterze ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie.

Artykuł 2

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 11 listopada 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48).


12.11.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 295/11


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2014

z dnia 11 listopada 2015 r.

ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do procedur i wzorów formularzy na potrzeby przedkładania informacji organowi sprawującemu nadzór nad grupą oraz na potrzeby wymiany informacji między organami nadzoru zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (1), w szczególności jej art. 249 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Bez uszczerbku dla innych form współpracy i wymiany informacji, które mogą mieć miejsce między organami nadzoru na zasadzie dwustronnej lub wielostronnej, procedury i wzory formularzy są konieczne szczególnie w celu ułatwienia sprawnej i spójnej wymiany informacji między organami nadzoru w ramach kolegiów organów nadzoru, ponieważ kolegium organów nadzoru powinno stanowić główną platformę wymiany informacji między organami nadzoru uczestniczącymi w nadzorze nad grupą.

(2)

Te procedury i wzory formularzy są przeznaczone dla organów nadzoru wchodzących w skład kolegium organów nadzoru, które w ramach ustalenia dotyczącego koordynacji podejmują decyzję o informacjach wymaganych do celów działalności kolegium organów nadzoru oraz o trybie wymiany informacji na podstawie art. 357 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35 (2).

(3)

Skuteczne i sprawne sprawowanie nadzoru wymaga, by wymiana informacji i współpraca między organami nadzoru uwzględniały charakter, wielkość i złożoność grupy, dostępność i rodzaj informacji oraz najnowsze i najbardziej istotne dane.

(4)

Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt wykonawczych standardów technicznych przedłożony Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych.

(5)

Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych przeprowadził otwarte konsultacje społeczne w zakresie projektu wykonawczych standardów technicznych, który stanowi podstawę niniejszego rozporządzenia, przeanalizował potencjalne powiązane koszty i korzyści oraz zasięgnął opinii Grupy Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji powołanej na podstawie art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (3),

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Wymiana informacji między organami nadzoru w ramach kolegiów organów nadzoru

Organy nadzoru wchodzące w skład kolegium organów nadzoru dokonują systematycznej wymiany informacji co najmniej raz do roku oraz, w stosownych przypadkach, na zasadzie doraźnej.

Artykuł 2

Termin wymiany informacji

1.   Organy nadzoru wchodzące w skład kolegium organów nadzoru uzgadniają termin każdej wymiany informacji zarówno w przypadku wymiany na zasadzie systematycznej, jak i na zasadzie doraźnej.

2.   Odstępstwa od uzgodnionych terminów są przedstawiane zainteresowanym organom nadzoru z wyprzedzeniem wraz z odpowiednim uzasadnieniem.

Artykuł 3

Sposoby wymiany informacji

Organy nadzoru wchodzące w skład kolegium organów nadzoru uzgadniają sposób zabezpieczonej elektronicznej wymiany informacji oraz format danych, w którym informacje te należy wymieniać.

Artykuł 4

Waluta

Jeżeli w ramach ustalenia dotyczącego koordynacji zawartego zgodnie z art. 248 ust. 4 dyrektywy 2009/138/WE organy nadzoru wchodzące w skład kolegium organów nadzoru nie zdecydują inaczej, organy nadzoru wyrażają kwoty w ramach wymiany informacji w ramach kolegium organów nadzoru w walucie, w której informacje te zostały przekazane.

Artykuł 5

Język

Jeżeli w ramach ustalenia dotyczącego koordynacji zawartego zgodnie z art. 248 ust. 4 dyrektywy 2009/138/WE organy nadzoru wchodzące w skład kolegium organów nadzoru nie zdecydują inaczej, organy nadzoru dokonują wymiany informacji przy zastosowaniu języka, który jest najpowszechniej rozumiany w ramach kolegium organów nadzoru.

Artykuł 6

Przegląd informacji podlegających wymianie w ramach kolegium organów nadzoru

Organ sprawujący nadzór nad grupą przedkłada pozostałym organom nadzoru wchodzącym w skład kolegium organów nadzoru przegląd informacji podlegających wymianie na podstawie art. 357 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35, stosując w tym celu wzór formularza zamieszczony w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 7

Przekazywanie głównych wniosków wynikających z procesu nadzoru

1.   Pozostałe organy nadzoru wchodzące w skład kolegium organów nadzoru przedkładają organowi sprawującemu nadzór nad grupą główne wnioski wynikające z procesu nadzoru przeprowadzonego na poziomie zakładu na podstawie art. 357 ust. 2 lit. c) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35, stosując w tym celu wzór formularza zamieszczony w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.

2.   Organ sprawujący nadzór nad grupą przedkłada pozostałym organom nadzoru wchodzącym w skład kolegium organów nadzoru główne wnioski wynikające z procesu nadzoru przeprowadzonego na poziomie grupy na podstawie art. 357 ust. 3 lit. a) ppkt (iii) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35, stosując w tym celu wzór formularza zamieszczony w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 8

Współpraca i wymiana informacji między organami nadzoru prowadzone poza kolegium organów nadzoru

1.   Jeżeli organ nadzoru wchodzący w skład kolegium organów nadzoru przekazuje informacje, które są istotne dla nadzoru nad grupą na zasadzie dwustronnej lub wielostronnej, niektórym z pozostałych organów nadzoru wchodzących w skład kolegium organów nadzoru, organ ten w rozsądnym terminie przekazuje te informacje organowi sprawującemu nadzór nad grupą. Organ sprawujący nadzór nad grupą zapewnia przekazanie tych informacji wszystkim pozostałym zainteresowanym organom nadzoru wchodzącym w skład kolegium organów nadzoru najpóźniej na kolejnym posiedzeniu kolegium.

2.   Jeżeli organ nadzoru wchodzący w skład kolegium organów nadzoru otrzymuje od osoby trzeciej informacje, które są istotne dla nadzoru nad grupą, i przekazuje te informacje niektórym z pozostałych organów nadzoru wchodzących w skład kolegium organów nadzoru, organ ten, z zastrzeżeniem ewentualnych ograniczeń związanych z poufnością nałożonych przez osobę trzecią lub przepisy prawa, w rozsądnym terminie przekazuje te informacje w najszerszym możliwym zakresie organowi sprawującemu nadzór nad grupą. Organ sprawujący nadzór nad grupą zapewnia przekazanie tych informacji wszystkim pozostałym zainteresowanym organom nadzoru wchodzącym w skład kolegium organów nadzoru najpóźniej na kolejnym posiedzeniu kolegium.

Artykuł 9

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 11 listopada 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1.

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. L 12 z 17.1.2015, s. 1).

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48).


ZAŁĄCZNIK I

Przegląd informacji wymienianych w ramach kolegium organów nadzoru

Rodzaj informacji

Nazwa zakładu

Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej

Regularne sprawozdanie organów nadzoru

Formularze sprawozdawcze

Główne wnioski z procesu nadzoru

Inne wybrane dane

Podmiot posiadający udziały kapitałowe w innym podmiocie

Element

 

 

 

 

 

Częstotliwość

 

 

 

 

 

Termin

 

 

 

 

 

Jednostka zależna

Element

 

 

 

 

 

Częstotliwość

 

 

 

 

 

Termin

 

 

 

 

 

Inna jednostka powiązana

Element

 

 

 

 

 

Częstotliwość

 

 

 

 

 

Termin

 

 

 

 

 

W tym przeglądzie należy określić elementy wymienianych informacji, obejmujące stosowne części sprawozdań opisowych, stosowne formularze sprawozdawcze, główne wnioski wynikające z procesu nadzoru oraz inne wybrane dane, jak również terminy i częstotliwość wymiany informacji, zgodnie z ustaleniami dokonanymi w ramach kolegium organów nadzoru.


ZAŁĄCZNIK II

Główne wnioski z procesu nadzoru

Nazwa pojedynczego zakładu lub grupy

 

Wynik oceny ryzyka oraz istotne planowane działania nadzorcze

Opis

 

Ustalenia w ramach wizyt i kontroli na miejscu oraz nadzoru bieżącego

Opis

 

Istotne środki nadzorcze

Opis

 

Główne wnioski z procesu nadzoru obejmują wynik oceny ryzyka, istotne planowane działania nadzorcze, ustalenia w ramach wizyt na miejscu, kontroli na miejscu i nadzoru bieżącego oraz istotne środki nadzorcze, zgodnie z ustaleniami dokonanymi w ramach kolegium organów nadzoru.


12.11.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 295/16


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2015

z dnia 11 listopada 2015 r.

ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do procedur, które należy stosować przy weryfikacji zewnętrznych ocen wiarygodności kredytowej zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (1), w szczególności jej art. 44 ust. 4a akapit czwarty,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dodatkowe oceny odpowiedniości zewnętrznych ocen wiarygodności kredytowej, o których mowa w art. 44 ust. 4a dyrektywy 2009/138/WE, powinny stanowić podstawowe lub ważne czynności w ramach systemu zarządzania ryzykiem, gdyż pozwalają one ograniczyć ryzyka związane z ustalaniem wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i obliczaniem kapitałowego wymogu wypłacalności.

(2)

W związku z tym, że dodatkowe oceny stanowią element systemu zarządzania ryzykiem, ich aspekty proceduralne muszą być uwzględnione w opracowywanych przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji zasadach dotyczących zarządzania ryzykiem, o których mowa w art. 41 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE.

(3)

Jeżeli zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji uwzględniają aspekty proceduralne dodatkowych ocen w swoich zasadach dotyczących zarządzania ryzykiem oraz dokumentują wyniki tych dodatkowych ocen i sposób ich przeprowadzenia, należy wziąć pod uwagę charakter, skalę i stopień złożoności działalności zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji.

(4)

Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt wykonawczych standardów technicznych przedłożony Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych.

(5)

Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych przeprowadził otwarte konsultacje społeczne w zakresie projektu wykonawczych standardów technicznych, który stanowi podstawę niniejszego rozporządzenia, przeanalizował potencjalne powiązane koszty i korzyści oraz zasięgnął opinii Grupy Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji powołanej na podstawie art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (2),

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zasady dotyczące zarządzania ryzykiem

Do celów weryfikacji – w drodze dodatkowych ocen, o których mowa w art. 44 ust. 4a dyrektywy 2009/138/WE – odpowiedniości zewnętrznych ocen wiarygodności kredytowej wykorzystywanych przy obliczaniu rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i kapitałowego wymogu wypłacalności, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji uwzględniają w swoich zasadach dotyczących zarządzania ryzykiem:

a)

zakres i częstotliwość dodatkowych ocen;

b)

sposób przeprowadzania dodatkowych ocen, w tym założenia, na których są one oparte;

c)

częstotliwość okresowego przeglądu dodatkowych ocen oraz okoliczności, w których wymagany jest doraźny przegląd dodatkowych ocen.

Artykuł 2

Zadania funkcji zarządzania ryzykiem

Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji zapewniają, by funkcja zarządzania ryzykiem obejmowała dodatkowe oceny zgodnie z zasadami dotyczącymi zarządzania ryzykiem, o których mowa w art. 1, oraz należycie uwzględniała wyniki dodatkowych ocen przy obliczaniu rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i kapitałowego wymogu wypłacalności.

Artykuł 3

Informacje wykorzystywane na potrzeby dodatkowych ocen

Przeprowadzając dodatkowe oceny, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji wykorzystują aktualne informacje pochodzące z wiarygodnych źródeł.

Artykuł 4

Przegląd dodatkowych ocen

1.   Zgodnie z art. 41 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji poddają swoje dodatkowe oceny przeglądowi co najmniej raz w roku.

2.   Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji poddają swoje dodatkowe oceny przeglądowi doraźnemu w przypadku wystąpienia jakiejkolwiek z okoliczności, o których mowa w art. 1 lit. c), lub jeżeli założenia, na których opierają się te oceny, nie są już aktualne.

Artykuł 5

Dokumentacja

Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji dokumentują:

a)

sposób przeprowadzania dodatkowych ocen oraz wyniki tych ocen;

b)

stopień, w jakim wyniki dodatkowych ocen są uwzględniane przy obliczaniu rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i kapitałowego wymogu wypłacalności.

Artykuł 6

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 11 listopada 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48).


12.11.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 295/18


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2016

z dnia 11 listopada 2015 r.

ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do indeksu akcji wymaganego na potrzeby symetrycznego dostosowania standardowego wymogu kapitałowego zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (1), w szczególności jej art. 109a ust. 2 lit. b,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Celem zapewnienia, by indeks akcji mierzył cenę rynkową zdywersyfikowanego portfela akcji, który jest reprezentatywny i składa się z akcji typowych dla portfeli zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, zgodnie z wymogami art. 172 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35 (2), indeks ten powinien obejmować szereg istniejących indeksów akcji dla stosownych rynków. Celem zapewnienia porównywalności poziomów tych indeksów akcji, poziom każdego indeksu na początku odpowiedniego okresu, o którym mowa w art. 106 ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE, należy ustalić w wysokości 100 punktów procentowych.

(2)

Wartość indeksu akcji zmienia się w ciągu dnia. Należy zatem sprecyzować, jaką wartość należy przyjąć dla danego dnia. Ponieważ giełdy akcji nie są czynne codziennie na potrzeby prowadzenia obrotu, należy również określić dni, dla których konieczne jest obliczenie poziomów indeksu akcji. Z powyższych względów należy zdefiniować terminy „ostatni poziom” oraz „dzień roboczy”.

(3)

Indeks akcji powinien spełniać wymogi określone w art. 172 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35.

(4)

Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt wykonawczych standardów technicznych przedłożony Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych.

(5)

Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych przeprowadził otwarte konsultacje społeczne w zakresie projektu wykonawczych standardów technicznych, który stanowi podstawę niniejszego rozporządzenia, przeanalizował potencjalne powiązane koszty i korzyści oraz zasięgnął opinii Grupy Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji powołanej na podstawie art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (3),

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1)

„ostatni poziom” oznacza ostatnią wartość indeksu akcji w dniu odniesienia opublikowaną przez podmiot udostępniający indeks;

2)

„dzień roboczy” oznacza każdy dzień z wyjątkiem soboty i niedzieli.

Artykuł 2

Obliczanie indeksu akcji

1.   Poziom indeksu akcji, o którym mowa w art. 106 ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE, ustala się dla każdego dnia roboczego.

Poziom indeksu akcji dla określonego dnia roboczego stanowi suma udziałów wszystkich indeksów akcji określonych w załączniku dla tego dnia roboczego.

W przypadku każdego indeksu akcji określonego w załączniku, jego udział dla określonego dnia roboczego wynika z jego znormalizowanego poziomu dla dnia roboczego i stosownej wagi danego indeksu akcji określonej w załączniku.

2.   W przypadku każdego indeksu akcji określonego w załączniku, jego znormalizowany poziom dla określonego dnia roboczego oznacza jego ostatni poziom w tym dniu roboczym podzielony przez jego ostatni poziom w pierwszym dniu okresu 36 miesięcy kończącego się w dniu roboczym, dla którego obliczany jest poziom indeksu akcji zgodnie z definicją w art. 172 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35. Jeżeli dla określonego dnia nie jest dostępny ostatni poziom indeksu akcji, stosuje się najpóźniejszy ostatni poziom przed tym dniem.

Artykuł 3

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 11 listopada 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1.

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. L 12 z 17.1.2015, s. 1).

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48).


ZAŁĄCZNIK

Indeksy akcji oraz ich wagi

Indeksy akcji (indeksy cenowe)

Wagi

AEX

0,14

CAC 40

0,14

DAX

0,14

FTSE All-Share Index

0,14

FTSE MIB Index

0,08

IBEX 35

0,08

Nikkei 225

0,02

OMX Stockholm 30 Index

0,08

S&P 500

0,08

SMI

0,02

WIG30

0,08


12.11.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 295/21


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2017

z dnia 11 listopada 2015 r.

ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do skorygowanych współczynników służących do obliczania wymogu kapitałowego dla ryzyka walutowego w przypadku walut powiązanych z euro zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (1), w szczególności jej art. 109a ust. 2 lit. c),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W korektach określonych w niniejszym rozporządzeniu uwzględniono szczegółowe kryteria określone w art. 188 ust. 5 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35 (2).

(2)

W celu zapewnienia spójnego traktowania walut powiązanych z euro przy obliczaniu wymogu kapitałowego dla ryzyka walutowego należy zastosować skorygowane współczynniki dla ryzyka walutowego związanego z kursami wymiany między euro i walutami powiązanymi z euro, jak również związanego z kursami wymiany dwóch walut powiązanych z euro.

(3)

Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt wykonawczych standardów technicznych przedłożony Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych.

(4)

Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych przeprowadził otwarte konsultacje społeczne na temat projektu wykonawczych standardów technicznych, który stanowi podstawę niniejszego rozporządzenia, przeanalizował potencjalne koszty i korzyści oraz zwrócił się o wydanie opinii do Grupy Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji powołanej na podstawie art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (3),

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Skorygowane współczynniki dla ryzyka walutowego, w przypadku gdy lokalną lub obcą walutą jest euro

W przypadku gdy lokalną lub obcą walutą jest euro, do celów art. 188 ust. 3 i 4 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 2015/35 współczynnik 25 % zastępuje się współczynnikiem:

a)

0,39 %, gdy drugą walutą jest korona duńska (DKK);

b)

1,81 %, gdy drugą walutą jest lew (BGN);

c)

2,18 %, gdy drugą walutą jest frank zachodnioafrykański CFA (BCEAO) (XOF);

d)

1,96 %, gdy drugą walutą jest frank środkowoafrykański CFA (BEAC) (XAF);

e)

2,00 %, gdy drugą walutą jest frank komoryjski (KMF).

Artykuł 2

Skorygowane współczynniki dla ryzyka walutowego, w przypadku gdy lokalna i obca waluta są powiązane z euro

Do celów art. 188 ust. 3 i 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35 współczynnik 25 % zastępuje się współczynnikiem:

a)

2,24 %, gdy dwie waluty to DKK i BGN;

b)

2,62 %, gdy dwie waluty to DKK i XOF;

c)

2,40 %, gdy dwie waluty to DKK i XAF;

d)

2,44 %, gdy dwie waluty to DKK i KMF;

e)

4,06 %, gdy dwie waluty to BGN i XOF;

f)

3,85 %, gdy dwie waluty to BGN i XAF;

g)

3,89 %, gdy dwie waluty to BGN i KMF;

h)

4,23 %, gdy dwie waluty to XOF i XAF;

i)

4,27 %, gdy dwie waluty to XOF i KMF;

j)

4,04 %, gdy dwie waluty to XAF i KMF.

Artykuł 3

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 11 listopada 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1.

(2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. L 12 z 17.1.2015, s. 1).

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48).


12.11.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 295/23


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2018

z dnia 11 listopada 2015 r.

w sprawie wycofania przyjęcia zobowiązania w odniesieniu do dwóch producentów eksportujących zgodnie z decyzją wykonawczą 2013/707/UE potwierdzającą przyjęcie zobowiązania złożonego w związku z postępowaniem antydumpingowym i postępowaniem antysubsydyjnym dotyczącym przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej na okres obowiązywania środków ostatecznych

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („Traktat”),

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („podstawowe rozporządzenie antydumpingowe”), w szczególności jego art. 8,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (2) („podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne”), w szczególności jego art. 13,

informując państwa członkowskie,

a także mając na uwadze, co następuje:

A.   ZOBOWIĄZANIE I POZOSTAŁE ISTNIEJĄCE ŚRODKI

(1)

Rozporządzeniem (UE) nr 513/2013 (3) Komisja Europejska („Komisja”) nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Unii Europejskiej („Unia”) modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego („moduły”) i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”).

(2)

Grupa producentów eksportujących upoważniła Chińską Izbę Gospodarczą ds. Przywozu i Wywozu Maszyn i Produktów Elektronicznych („CCCME”) do złożenia Komisji w jej imieniu zobowiązania cenowego, co izba ta uczyniła. Z treści tego zobowiązania cenowego jasno wynika, że stanowi ono zbiór indywidualnych zobowiązań cenowych dla każdego producenta eksportującego, który to zbiór z praktycznych względów administracyjnych jest koordynowany przez CCCME.

(3)

Decyzją 2013/423/UE (4) Komisja przyjęła to zobowiązanie cenowe w odniesieniu do tymczasowego cła antydumpingowego. Rozporządzeniem (UE) nr 748/2013 (5) Komisja zmieniła rozporządzenie (UE) nr 513/2013 w celu wprowadzenia koniecznych zmian technicznych w związku z przyjęciem zobowiązania w odniesieniu do tymczasowego cła antydumpingowego.

(4)

Rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1238/2013 (6) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz do Unii modułów i ogniw pochodzących lub wysyłanych z ChRL („produkty objęte postępowaniem”). Rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1239/2013 (7) Rada nałożyła również ostateczne cło wyrównawcze na przywóz do Unii produktu objętego postępowaniem.

(5)

W następstwie powiadomienia o zmienionej wersji tego zobowiązania cenowego przez grupę producentów eksportujących („producenci eksportujący”) wraz z CCCME Komisja potwierdziła w decyzji wykonawczej 2013/707/UE (8) przyjęcie zmienionego zobowiązania cenowego („zobowiązanie”) na okres obowiązywania środków ostatecznych. W załączniku do tej decyzji wymieniono producentów eksportujących, w odniesieniu do których zobowiązanie przyjęto, między innymi:

a)

Chint Solar (Zhejiang) Co. Ltd wraz z jego przedsiębiorstwami powiązanymi w Unii Europejskiej, wspólnie objęte dodatkowym kodem TARIC: B810 („Chint Solar”); oraz

b)

Hangzhou Zhejiang University Sunny Energy Science and Technology Co. Ltd oraz Zhejiang Jinbest Energy Science and Technology Co. Ltd, wspólnie objęte dodatkowym kodem TARIC: B825 („Sunny Energy”).

(6)

Decyzją wykonawczą 2014/657/UE (9) Komisja przyjęła wniosek złożony wspólnie przez grupę producentów eksportujących i CCCME o udzielenie wyjaśnień dotyczących realizacji zobowiązania w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem i przedmiotowym zobowiązaniem, tj. modułów i ogniw pochodzących lub wysyłanych z ChRL, obecnie objętych kodami CN ex 8541 40 90 (kody TARIC 8541409021, 8541409029, 8541409031 i 8541409039), wytwarzanych przez odnośnych producentów eksportujących („produkt objęty zobowiązaniem”). Cła antydumpingowe i wyrównawcze, o których mowa w motywie 4 powyżej, oraz zobowiązanie są wspólnie zwane „środkami”.

(7)

Rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/866 (10) Komisja wycofała przyjęcie zobowiązania w odniesieniu do trzech producentów eksportujących.

(8)

Rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/1403 (11) Komisja wycofała przyjęcie zobowiązania w odniesieniu do kolejnego producenta eksportującego.

B.   WARUNKI ZOBOWIĄZANIA, KTÓRE ZOSTAŁY NARUSZONE

(9)

Każde przedsiębiorstwo, od którego przyjęto zobowiązanie, zobowiązało się sprzedawać wyłącznie produkt objęty zobowiązaniem wyprodukowany przez siebie. Sprzedaż produktu wyprodukowanego przez inne przedsiębiorstwo nie jest dozwolona.

(10)

Producenci eksportujący zgodzili się między innymi nie sprzedawać produktu objętego zobowiązaniem pierwszemu niezależnemu klientowi w Unii poniżej pewnej minimalnej ceny importowej („MCI”) w ramach powiązanego poziomu rocznego przywozu do Unii określonego w zobowiązaniu.

(11)

W treści zobowiązania wyjaśniono również, w formie niewyczerpującego wykazu, kiedy dochodzi do naruszenia zobowiązania. Wykaz ten obejmuje w szczególności zawieranie porozumień kompensacyjnych z klientami oraz składanie błędnych oświadczeń dotyczących pochodzenia produktu objętego postępowaniem lub tożsamości eksportera. Uczestniczenie w systemie handlowym stwarzającym ryzyko obejścia środków również stanowi naruszenie zobowiązania. W wykazie wskazano, iż wystawienie faktury handlowej, jak określono w zobowiązaniu, w przypadku której towarzyszące transakcje finansowe nie są zgodne z jej wartością nominalną, to także naruszenie.

(12)

Ponadto producenci eksportujący zobowiązali się nie sprzedawać tym samym klientom, którym sprzedają produkt objęty zobowiązaniem, żadnych produktów innych niż produkt objęty zobowiązaniem wytwarzanych lub sprzedawanych przez nich w zakresie przekraczającym dany ograniczony niewielki odsetek łącznej wartości sprzedaży produktu objętego zobowiązaniem („ograniczona równoległa sprzedaż”).

(13)

Zobowiązanie nakłada również na producentów eksportujących obowiązek przedstawiania Komisji co kwartał i w ustalonym terminie szczegółowych informacji dotyczących ich całkowitej sprzedaży eksportowej i odsprzedaży w Unii („sprawozdania kwartalne”). Oznacza to, że informacje zawarte w tych sprawozdaniach kwartalnych muszą być kompletne i prawidłowe oraz że zgłoszone transakcje muszą być w pełni zgodne z warunkami przedmiotowego zobowiązania. Sprzedaż produktów innych niż produkt objęty zobowiązaniem na rzecz tych samych klientów również musi być zgłaszana.

(14)

Aby zagwarantować przestrzeganie warunków zobowiązania, producenci eksportujący zobowiązali się także zezwolić na wizyty weryfikacyjne na swoim terenie, w celu sprawdzenia dokładności i kompletności danych zawartych w sprawozdaniach kwartalnych przekazanych Komisji i dostarczenia wszelkich informacji, jakie Komisja uzna za niezbędne.

C.   WARUNKI ZOBOWIĄZANIA PRZEWIDUJĄCE JEGO WYCOFANIE PRZEZ KOMISJĘ W PRZYPADKU BRAKU NARUSZENIA

(15)

W zobowiązaniu stwierdza się, że Komisja może wycofać jego przyjęcie w dowolnym momencie okresu jego stosowania, jeśli monitorowanie i egzekwowanie zobowiązania okazuje się niewykonalne.

D.   MONITOROWANIE PRODUCENTÓW EKSPORTUJĄCYCH

(16)

W trakcie monitorowania wypełniania zobowiązania Komisja zweryfikowała informacje przedłożone przez dwóch producentów eksportujących wymienionych w motywie 5 powyżej, które były istotne pod kątem zobowiązania. Komisja przeprowadziła także wizyty weryfikacyjne na terenie następujących producentów eksportujących. Ustalenia przedstawione w motywach 17–27 dotyczą problemów stwierdzonych w odniesieniu do Chint Solar i Sunny Energy, które zobowiązują Komisję do wycofania przyjęcia zobowiązania względem tych dwóch producentów eksportujących.

E.   PRZYCZYNY WYCOFANIA PRZYJĘCIA ZOBOWIĄZANIA

(i)   Chint Solar

(17)

Przedsiębiorstwa powiązane z Chint Solar w Unii, o których mowa w motywie 5 lit. a), sprzedawały produkt objęty zobowiązaniem klientom niezależnym w Unii w 2013 r. i w 2014 r. Sprzedaż ta nie była zgłaszana Komisji w terminach ustalonych w zobowiązaniu. Niekompletne sprawozdanie zostało przedłożone dopiero na początku wizyty weryfikacyjnej. Komisja stwierdziła zatem, że Chint Solar naruszyło swoje zobowiązania w zakresie sprawozdawczości.

(18)

Chint Solar sprzedawało do Unii także moduły, które były wyprodukowane przez przedsiębiorstwo powiązane niebędące stroną zobowiązania. Komisja przeanalizowała tę praktykę i stwierdziła, że Chint Solar naruszyło zobowiązanie dotyczące sprzedaży wyłącznie modułów wyprodukowanych przez przedsiębiorstwo będące stroną zobowiązania.

(19)

Ponadto powiązany producent modułów w Unii sprzedawał te produkty m.in. jednemu z klientów Chint Solar lub klientom powiązanym z klientem Chint Solar. Znaczna część tej sprzedaży była prowadzona po cenach niższych od MCI. Komisja przeanalizowała ten model biznesowy. Komisja stwierdziła, że w związku ze sprzedażą po cenach niższych od MCI klientowi Chint Solar lub klientowi powiązanemu z klientem Chint Solar zawarto porozumienie kompensacyjne oraz że Chint Solar naruszyło zobowiązanie dotyczące niezawierania porozumień kompensacyjnych.

(20)

Ponadto Chint Solar częściowo produkuje moduły w ramach porozumień z producentem oryginalnego sprzętu („OEM”). W przypadku jednej grupy jego klientów sektora OEM zobowiązanie umowne umożliwia sprzedaż na rzecz tej grupy klientów do Unii i poza Unię. Chint Solar nie przedłożyło wszystkich informacji uważanych za niezbędne przez Komisję dla monitorowania zobowiązania. W przypadku innej grupy jego klientów sektora OEM, w toku weryfikacji ustalono, że przynajmniej raz moduły zostały dostarczone zarówno dla unijnych jaki i nieunijnych członków tej grupy.

(21)

Taki model biznesowy stwarza zagrożenie dotyczące obejścia środków poprzez wzajemną kompensację MCI. W szczególności nastąpiłoby to w przypadku sprzedaży modułów grupom klientów sektora OEM za pośrednictwem przedsiębiorstwa powiązanego Chint Solar, które nie jest stroną zobowiązania.

(22)

Komisja stwierdziła, że odnotowana struktura handlu uniemożliwia monitorowanie wykonywania zobowiązania przez Chint Solar.

(ii)   Sunny Energy

(23)

Sunny Energy wystawiło wiele faktur handlowych dotyczących modułów fotowoltaicznych, w przypadku których wartość nominalna była zgodna z MCI. Badanie odpowiednich faktur przedłożonych przez Sunny Energy chińskim organom VAT ujawniło jednak, że te transakcje sprzedaży dotyczyły również produktów, których nie obejmowało zobowiązanie, np. przekształtników i przewodów zdefiniowanych w zobowiązaniu jako „inne produkty”, które nie były zgłaszane Komisji. Ponadto sprzedaż takich „innych produktów” tym samym klientom przekraczała ograniczoną równoległą sprzedaż dopuszczoną przez zobowiązanie. Są to naruszenia zobowiązania w zakresie sprawozdawczości oraz ograniczenia sprzedaży „innych produktów” tym samym klientom.

(24)

Dodatkowo w toku wizyty weryfikacyjnej ustalono, że ceny sprzedaży modułów fotowoltaicznych na fakturach przedkładanych przez Sunny Energy chińskim organom VAT były niższe od cen na fakturach w ramach zobowiązania. Komisja zbadała tę praktykę i stwierdziła, że Sunny Energy naruszyło zobowiązanie poprzez wystawianie faktur handlowych, w przypadku których towarzyszące transakcje finansowe nie były zgodne z ich wartością nominalną.

(25)

Sunny Energy przez długi okres dokonywało także wywozu „innych produktów” do składu celnego w Unii. Odprawa celna tych produktów odbywała się, gdy klienci składali na nie zamówienia. Sprzedaż ta nie wchodzi w zakres monitorowania prowadzonego przez Komisję.

(26)

Komisja przeanalizowała wpływ takiej struktury handlu i stwierdziła, że istnieje duże ryzyko wzajemnej kompensacji MCI, zwłaszcza jeżeli produkty objęte i produkty nieobjęte zobowiązaniem są sprzedawane ze składu celnego na rzecz tych samych klientów. Komisja stwierdziła, że odnotowana struktura handlu uniemożliwia monitorowanie wykonywania zobowiązania przez Sunny Energy.

(27)

Poza tym rejestry transakcji zweryfikowane na miejscu ujawniły, że jeden klient nie zapłacił całej kwoty za daną transakcję sprzedaży. Dalsza analiza pozwoliła ustalić, że ta częściowa płatność doprowadziła do ceny sprzedaży niższej od MCI. Sprzedaż po cenie niższej od MCI stanowi naruszenie zobowiązania.

(iii)   Wnioski

(28)

Dokonane ustalenia dotyczące naruszeń zobowiązania i jego niewykonalności w odniesieniu do Chint Solar i Sunny Energy uzasadniają wycofanie przyjęcia zobowiązania dla tych dwóch producentów eksportujących zgodnie z art. 8 ust. 7 i art. 8 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, art. 13 ust. 7 i art. 13 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego oraz zgodnie z warunkami zobowiązania.

F.   OCENA WYKONALNOŚCI CAŁEGO ZOBOWIĄZANIA

(29)

W zobowiązaniu przewidziano, że naruszenie popełnione przez danego producenta eksportującego nie prowadzi automatycznie do wycofania przyjęcia zobowiązania w odniesieniu do wszystkich producentów eksportujących. W takim przypadku Komisja dokonuje oceny wpływu danego naruszenia na wykonalność tego zobowiązania ze skutkiem dla wszystkich producentów eksportujących oraz CCCME.

(30)

Komisja dokonała w związku z tym oceny wpływu naruszeń popełnionych przez Chint Solar i Sunny Energy na wykonalność zobowiązania ze skutkiem dla wszystkich producentów eksportujących oraz CCCME.

(31)

Odpowiedzialność za naruszenia spoczywa wyłącznie na tych producentach eksportujących; monitorowanie nie wykazało żadnych systematycznych naruszeń popełnianych przez dużą liczbę producentów eksportujących lub CCCME.

(32)

Komisja stwierdza zatem, że ogólne funkcjonowanie zobowiązania nie jest zagrożone i nie ma podstaw do wycofania przyjęcia zobowiązania dla wszystkich producentów eksportujących oraz CCCME.

G.   OŚWIADCZENIA PISEMNE I PRZESŁUCHANIA

(33)

Zainteresowanym stronom zapewniono możliwość przedstawienia ich stanowiska i uwag zgodnie z art. 8 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 13 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Producenci Chint Solar i Sunny Energy przedstawili uwagi i zostali wysłuchani. Inna zainteresowana strona również przedstawiła uwagi.

(34)

Podczas przesłuchań Chint Solar i Sunny Energy przyznały, że wystąpiły pewne naruszenia, ale zobowiązały się do przestrzegania zobowiązania w przyszłości i podkreśliły, że ich zdaniem naruszenia te nie były poważne.

(i)   Chint Solar

Sprzedaż do Unii modułów wyprodukowanych przez przedsiębiorstwo powiązane niebędące stroną zobowiązania

(35)

Chint Solar stwierdziło, że pomimo odpowiedzi przedłożonych podczas dochodzenia pierwotnego przez producenta powiązanego, o którym mowa w motywie 18 powyżej, Komisja nie zaproponowała włączenia tego producenta do próby, ani nie wymieniła go w wykazie producentów współpracujących podlegających ostatecznym ustaleniom wynikającym z dochodzenia pierwotnego. Zdaniem Chint Solar w wyniku tych pominięć Chint Solar nie było w stanie zrozumieć różnych statusów jego producentów.

(36)

Komisja odrzuca powyższy argument. Po pierwsze, propozycja dotycząca próby odnosiła się do producentów indywidualnych oraz do grup przedsiębiorstw. Z treści propozycji dotyczącej próby oraz z wykazu przedsiębiorstw załączonego do niej jasno wynika, że wymieniono tylko jedno przedsiębiorstwo na grupę przedsiębiorstw. W rzeczywistości większość przedsiębiorstw zaproponowanych do próby dysponowało wieloma przedsiębiorstwami powiązanymi w ChRL, ale tylko jedno przedsiębiorstwo na grupę przedsiębiorstw zostało wymienione w propozycji dotyczącej próby.

(37)

Po drugie, w przeciwieństwie do propozycji dotyczącej próby, wykaz współpracujących producentów eksportujących, o których mowa w rozporządzeniach wykonawczych nakładających tymczasowe i ostateczne cła antydumpingowe i wyrównawcze na produkt objęty postępowaniem, zawiera wszystkie przedsiębiorstwa należące do grupy przedsiębiorstw. Komisja uważa, że Chint Solar miało wystarczającą ilość czasu na wskazanie jakichkolwiek nieprawidłowości w wykazie współpracujących producentów eksportujących w następstwie ujawnienia ustaleń na tymczasowym i ostatecznym etapie dochodzeń pierwotnych. Nie otrzymano jednak żadnych uwag od Chint Solar.

Obowiązki importerów powiązanych w Unii w zakresie sprawozdawczości

(38)

Chint Solar stwierdziło również, że nie było świadome obowiązków w zakresie sprawozdawczości nałożonych na jego przedsiębiorstwa powiązane w Unii, o których mowa w powyższym motywie 5 lit. a), ponieważ Chint Solar nie zostało powiadomione o przyjęciu zobowiązania złożonego przez te przedsiębiorstwa powiązane. Ponadto Chint Solar utrzymywało, że wskazane przedsiębiorstwa powiązane w Unii nie miały żadnego niezależnego dostępu do systemu sprawozdawczego, co utrudniłoby w praktyce przedkładanie ich kwartalnych sprawozdań.

(39)

Komisja odrzuca te argumenty, ponieważ Chint Solar było zobowiązane do zgłaszania transakcji odsprzedaży na rzecz klientów niezależnych w Unii i nie wywiązało się z tego obowiązku z następujących przyczyn:

a)

oferta zobowiązania obejmująca jedno z przedsiębiorstw powiązanych w Unii, o których mowa w powyższym motywie 5 lit. a), została już przyjęta w ramach tymczasowego cła antydumpingowego (12). Treść przepisów zobowiązania wyraźnie wskazuje, że odsprzedaż na rzecz klientów niezależnych w Unii musi być zgłaszana;

b)

oferta zobowiązania obejmująca inne przedsiębiorstwo powiązane w Unii, o którym mowa w powyższym motywie 5 lit. a), została przyjęta na czas stosowania środków ostatecznych (13). Nie dokonano jednak żadnej sprzedaży na rzecz tego przedsiębiorstwa powiązanego po przyjęciu zobowiązania. W związku z powyższym argumenty Chint Solar nie mają zastosowania w odniesieniu do tego przedsiębiorstwa;

c)

CCCME koordynuje przedkładanie wszystkich sprawozdań kwartalnych przez przedsiębiorstwa podlegające zobowiązaniu, włącznie ze sprawozdaniami kwartalnymi w sprawie transakcji odsprzedaży. Chint Solar było w stanie uzyskać szczegółowe informacje dotyczące jego obowiązków w zakresie sprawozdawczości wynikających ze zobowiązania;

d)

przedsiębiorstwo to przedłożyło niekompletne sprawozdanie kwartalne na początku wizyty weryfikacyjnej. Fakt ten wskazuje na to, że Chint Solar było świadome obowiązków w zakresie sprawozdawczości nałożonych na jego przedsiębiorstwa powiązane w Unii.

Brak istotnego naruszenia

(40)

Chint Solar stwierdziło także, że nie nastąpiło istotne naruszenie, ponieważ niezgłoszone transakcje miały charakter marginalny w porównaniu z łączną liczbą transakcji sprzedaży.

(41)

Komisja nie może przyjąć tego argumentu. Od wejścia w życie zobowiązania Chint Solar nie przedłożyło żadnych sprawozdań kwartalnych w sprawie transakcji odsprzedaży jego przedsiębiorstwa powiązanego w Unii, o którym mowa w motywie 5 lit. a). Nie ma to związku z liczbą niezgłoszonych transakcji. Komisja podtrzymuje zatem swoje stwierdzenie, że Chint Solar naruszyło swój obowiązek w zakresie sprawozdawczości wynikający ze zobowiązania.

Sprzedaż producenta powiązanego w Unii

(42)

Chint Solar zakwestionowało również stwierdzenie, że naruszyło obowiązek wynikający ze zobowiązania dotyczący niezawierania porozumień kompensacyjnych.

a)

Chint Solar powiadomiło Komisję o nabyciu producenta modułów w Unii, o którym mowa w motywie 19 powyżej, a Komisja nie zareagowała;

b)

Złożoność zobowiązania doprowadziła do udzielania przez Komisję różnych odpowiedzi w reakcji na ten sam rozwój wypadków. W związku z powyższym uzasadnione jest, że Chint Solar nie brało pod uwagę ryzyka wynikającego z porozumień kompensacyjnych do czasu ujawnienia przez Komisję zamiaru wycofania przyjęcia zobowiązania;

c)

Sprzedaż producenta powiązanego w Unii nie powinna podlegać warunkom zobowiązania, które dotyczy wyłącznie modułów i ogniw pochodzących lub wysyłanych z ChRL;

d)

Chint Solar nie miało zamiaru doprowadzić do wzajemnej kompensacji poprzez sprzedaż na rzecz tego samego klienta Chint Solar z ChRL oraz producenta powiązanego w Unii. Różnice w specyfikacjach produktu oraz zwyczajach handlowych tego konkretnego klienta Chint Solar uzasadniają taką sprzedaż równoległą. Chint Solar wskazało również, że cena sprzedaży producenta powiązanego w Unii była na poziomie ceny rynkowej. Ponadto Chint Solar zobowiązało się do zaprzestania sprzedaży produktu objętego postępowaniem temu klientowi Chint Solar w ChRL, do składania sprawozdań kwartalnych na temat sprzedaży dokonywanej przez jego producenta powiązanego w Unii oraz do umożliwienia weryfikacji prawidłowości tych sprawozdań.

(43)

Komisja nie może przyjąć tych argumentów. Po pierwsze, Komisja nie krytykuje Chint Solar za brak powiadomienia o nabyciu producenta, ale za dokonywanie sprzedaży równoległej opisanej w motywie 19 powyżej.

(44)

Po drugie, Chint Solar przytacza bez kontekstu odpowiedzi służb Komisji, które w każdym przypadku zostały zakwalifikowane jako niewiążące. Odpowiedzi, o których mowa, nie mają związku z obowiązkiem niezawierania porozumień kompensacyjnych.

(45)

Po trzecie, zrozumiałe jest, że sprzedaż producenta unijnego nie może podlegać zobowiązaniu. Niemniej jednak porozumienie kompensacyjne stwierdzone przez Komisję miało miejsce w wyniku sprzedaży równoległej dokonywanej przez powiązanego producenta unijnego na rzecz klienta Chint Solar lub klientów powiązanych z klientem Chint Solar. Różnice w specyfikacjach produktu nie mają związku z porozumieniem kompensacyjnym. Ponadto nie ma znaczenia również fakt, że sprzedaż była dokonywana po cenach rynkowych, ponieważ ceny te były poniżej MCI.

(46)

Komisja przeanalizowała także dodatkowe zobowiązania złożone przez Chint Solar i stwierdziła, że dotyczą one wyłącznie ryzyka wynikającego z porozumień kompensacyjnych w odniesieniu do jednego konkretnego klienta. Ponadto nakładają one dodatkowe obciążenia w zakresie monitorowania zobowiązania, tj. dalsze kontrole dodatkowych sprawozdań kwartalnych.

Komisja podtrzymuje zatem swoją ocenę, zgodnie z którą Chint Solar naruszyło obowiązek wynikający ze zobowiązania dotyczący niezawierania porozumień kompensacyjnych.

Sprzedaż modułów OEM

(47)

Chint Solar stwierdziło, że nie dokonywało sprzedaży modułów poza Unię na rzecz klienta sektora OEM, o którym mowa w motywie 20 powyżej. Ponadto Chint Solar powtórzyło, że dostarczyło Komisji wszystkie informacje dotyczące konkretnego porozumienia z producentem oryginalnego sprzętu („OEM”).

(48)

Chint Solar wyjaśniło także, że jeden raz i w szczególnych okolicznościach dokonało dostawy do Unii i poza Unię na rzecz grupy klientów sektora OEM, o której mowa w motywie 20. Chint Solar zobowiązało się, że taka sytuacja już się nie powtórzy.

(49)

Komisja odrzuca te argumenty. Po pierwsze, Komisja uważa, że istnienie takiego modelu biznesowego stwarza zagrożenie związane z obejściem środków poprzez wzajemną kompensację MCI. Fakt, że nie dokonano sprzedaży nie ma wpływu na istnienie ryzyka wzajemnej kompensacji. Ponadto Chint Solar nie przedstawiło żadnych informacji na temat sposobu zagwarantowania, że takie przypadki sprzedaży już się nie powtórzą.

Traktowanie niedyskryminacyjne oraz zmiany na unijnym rynku paneli słonecznych

(50)

Chint Solar stwierdziło również, że powinno uzyskać terminowe instrukcje i równe szanse na wprowadzenie korekt podczas realizacji zobowiązania. Według Chint Solar Komisja stwierdziła przypadki braku sprawozdawczości i innych naruszeń u pozostałych przedsiębiorstw objętych zobowiązaniem, ale w konsekwencji nie wycofano przyjęcia ich zobowiązania.

(51)

Komisja odrzuca ten argument, ponieważ nie stwierdzono naruszenia zobowiązania przez żadne inne przedsiębiorstwo z tego samego powodu co Chint Solar.

(52)

Komisja oddala zatem zarzuty Chint Solar jako nieuzasadnione.

(53)

Chint Solar wskazało również, że Komisja powinna ocenić zmiany na unijnym rynku paneli słonecznych, zwłaszcza rzekomy negatywny wpływ środków antydumpingowych i wyrównawczych na unijny sektor paneli słonecznych, przy podejmowaniu decyzji w sprawie wycofania przyjęcia zobowiązania od Chint Solar.

(54)

Komisja odrzuca ten argument, jako że nie ma on związku z oceną naruszeń zobowiązania popełnionych przez Chint Solar.

(ii)   Sunny Energy

Brak sprawozdawczości

(55)

Sunny Energy stwierdziło, że nie naruszyło obowiązku w zakresie sprawozdawczości, ponieważ przynajmniej pewna liczba sprzedaży „innych produktów” została zgłoszona Komisji w jednym ze sprawozdań kwartalnych i przygotowano co najmniej jedno kolejne sprawozdanie, które nie zostało przedłożone Komisji.

(56)

Komisja nie może przyjąć tego argumentu. Sunny Energy przedłożyło sprawozdanie kwartalne na temat „innych produktów” w pierwszym kwartale po wejściu w życie zobowiązania. Jednak nie przedłożyło kolejnych sprawozdań kwartalnych na temat „innych produktów”, ani nie uzupełniło transakcji pominiętych w dalszych sprawozdaniach kwartalnych.

Dopuszczona wielkość sprzedaży

(57)

Sunny Energy stwierdziło także, że w większości przypadków nie nastąpiło istotne naruszenie zobowiązania, a wartość sprzedaży „innych produktów” przekraczała dopuszczoną wielkość sprzedaży równoległej o niewielką kwotę.

(58)

Komisja odrzuca powyższy argument. Przekroczenie dopuszczonej wielkości sprzedaży równoległej nie ma związku ze wskazaną kwotą, nawet jeżeli jest ona niewielka. Komisja podtrzymuje zatem swoje stwierdzenie, że Sunny Energy naruszyło swój obowiązek w zakresie sprawozdawczości wynikający ze zobowiązania.

System podwójnego fakturowania

(59)

Sunny Energy stwierdziło, że wartości faktury w ramach zobowiązania wystawionej klientom Sunny Energy są prawidłowe oraz że są wykorzystywane do księgowania transakcji na rachunkach Sunny Energy. Płatność za poszczególne transakcje również opiera się na fakturze w ramach zobowiązania. Zdaniem Sunny Energy tylko łączna wartość faktury VAT ma znaczenie dla spełnienia warunków zobowiązania, a nie sumy cząstkowe składające się na łączną wartość. Dlatego też towarzyszące transakcje finansowe były zgodne z ich wartością nominalną. Ponadto różnice w wartości faktur w ramach zobowiązania i faktur VAT są niewielkie.

(60)

Komisja odrzuca powyższy argument. Po pierwsze, faktura VAT zawierała cenę produktu objętego postępowaniem oraz cenę niezgłoszonych „innych produktów”, dla których cena sprzedaży była inna od ceny wskazanej na fakturze w ramach zobowiązania. Po drugie, Sunny Energy nie przedłożyło żadnych przekonujących argumentów na uzasadnienie różnicy między dokumentami finansowymi i administracyjnymi.

Płatność częściowa

(61)

Sunny Energy wskazało, że skontaktowało się z klientem, o którym mowa w motywie 27 powyżej, i otrzymało pełną płatność faktury.

(62)

Komisja zauważa jednak, że działania podjęte przez Sunny Energy miały miejsce po stwierdzeniu problemu przez Komisję.

Sprzedaż ze składu celnego w Unii

(63)

Sunny Energy wskazało, że jest gotowe zaprzestać sprzedaży „innych produktów” ze składu celnego w Unii, o którym mowa w motywie 25 powyżej, aby uniknąć ewentualnego ryzyka wzajemnej kompensacji.

(64)

Komisja stwierdziła, że chociaż to zobowiązanie ma na celu zapobieżenie ryzyku wzajemnej kompensacji, nie ma możliwości monitorowania takiego zobowiązania. Ponadto takie zobowiązania nie dotyczą odnotowanej struktury handlu, która występowała w dłuższym czasie.

(iii)   Uwagi zgłoszone przez inną zainteresowaną stronę

(65)

Jedna zainteresowana strona stwierdziła, że Chint Solar i Sunny Energy systematyczne dokonywały sprzedaży produktu objętego postępowaniem poniżej MCI lub w inny sposób obchodziły MCI. Zainteresowana strona wezwała do wycofania przyjęcia zobowiązania w odniesieniu do tych przedsiębiorstw.

(66)

Ponadto zainteresowana strona stwierdziła, że liczba przedsiębiorstw, w odniesieniu do których wycofano przyjęcie zobowiązania, potwierdza doświadczenia płynące z rynku, zgodnie z którymi warunki zobowiązania były naruszane na szeroką skalę.

(67)

Komisja podkreśla, że zainteresowana strona wyraziła w swoich uwagach bezpodstawne przypuszczenia. Monitorowanie prowadzone przez Komisję nie wykazało żadnych systematycznych naruszeń popełnianych przez dużą liczbę producentów eksportujących lub CCCME.

(iv)   Wniosek

(68)

Komisja podtrzymuje zatem swoje ustalenia dotyczące naruszeń zobowiązania popełnionych przez Chint Solar i Sunny Energy.

H.   WYCOFANIE PRZYJĘCIA ZOBOWIĄZANIA I NAŁOŻENIE OSTATECZNYCH CEŁ

(69)

Komisja uznała zatem, że zgodnie z art. 8 ust. 7 i art. 8 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz art. 13 ust. 7 i art. 13 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego oraz zgodnie z warunkami zobowiązania należy wycofać przyjęcie zobowiązania w przypadku Chint Solar i Sunny Energy.

(70)

W związku z powyższym, zgodnie z art. 8 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i z art. 13 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, ostateczne cło antydumpingowe nałożone art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1238/2013 i ostateczne cło wyrównawcze nałożone art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1239/2013 automatycznie mają zastosowanie do przywozu pochodzącego lub wysyłanego z ChRL produktu objętego postępowaniem i wytwarzanego przez Chint Solar (dodatkowy kod TARIC: B810) i Sunny Energy (dodatkowy kod TARIC: B825) z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(71)

Do celów informacyjnych w tabeli w załączniku do niniejszego rozporządzenia wymieniono producentów eksportujących, w przypadku których przyjęcie zobowiązania decyzją wykonawczą 2014/657/UE pozostaje bez zmian,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przyjęcie zobowiązania decyzją wykonawczą 2013/707/UE w odniesieniu do (i) Chint Solar (Zhejiang) Co. Ltd wraz z jego przedsiębiorstwami powiązanymi w Unii Europejskiej, wspólnie objętych dodatkowym kodem TARIC: B810, (ii) Hangzhou Zhejiang University Sunny Energy Science and Technology Co. Ltd oraz Zhejiang Jinbest Energy Science and Technology Co. Ltd, wspólnie objętych dodatkowym kodem TARIC: B825 zostaje niniejszym wycofane.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 11 listopada 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

(2)  Dz.U. L 188 z 18.7.2009, s. 93.

(3)  Dz.U. L 152 z 5.6.2013, s. 5.

(4)  Dz.U. L 209 z 3.8.2013, s. 26.

(5)  Dz.U. L 209 z 3.8.2013, s. 1.

(6)  Dz.U. L 325 z 5.12.2013, s. 1.

(7)  Dz.U. L 325 z 5.12.2013, s. 66.

(8)  Dz.U. L 325 z 5.12.2013, s. 214.

(9)  Dz.U. L 270 z 11.9.2014, s. 6.

(10)  Dz.U. L 139 z 5.6.2015, s. 30.

(11)  Dz.U. L 218 z 19.8.2015, s. 1.

(12)  Decyzja 2013/423/UE.

(13)  Decyzja wykonawcza 2013/707/UE.


ZAŁĄCZNIK

Wykaz przedsiębiorstw:

Nazwa przedsiębiorstwa

Dodatkowy kod TARIC

Jiangsu Aide Solar Energy Technology Co. Ltd

B798

Alternative Energy (AE) Solar Co. Ltd

B799

Anhui Chaoqun Power Co. Ltd

B800

Anji DaSol Solar Energy Science & Technology Co. Ltd

B802

Anhui Schutten Solar Energy Co. Ltd

Quanjiao Jingkun Trade Co. Ltd

B801

Anhui Titan PV Co. Ltd

B803

Xi'an SunOasis (Prime) Company Limited

TBEA SOLAR CO. LTD

XINJIANG SANG'O SOLAR EQUIPMENT

B804

Changzhou NESL Solartech Co. Ltd

B806

Changzhou Shangyou Lianyi Electronic Co. Ltd

B807

Changzhou Trina Solar Energy Co. Ltd

Trina Solar (Changzhou) Science & Technology Co. Ltd

Changzhou Youze Technology Co. Ltd

Trina Solar Energy (Shanghai) Co. Ltd

Yancheng Trina Solar Energy Technology Co. Ltd

B791

CHINALAND SOLAR ENERGY CO. LTD

B808

ChangZhou EGing Photovoltaic Technology Co. Ltd

B811

CIXI CITY RIXING ELECTRONICS CO. LTD

ANHUI RINENG ZHONGTIAN SEMICONDUCTOR DEVELOPMENT CO. LTD

HUOSHAN KEBO ENERGY & TECHNOLOGY CO. LTD

B812

CNPV Dongying Solar Power Co. Ltd

B813

CSG PVtech Co. Ltd

B814

China Sunergy (Nanjing) Co. Ltd

CEEG Nanjing Renewable Energy Co. Ltd

CEEG (Shanghai) Solar Science Technology Co. Ltd

China Sunergy (Yangzhou) Co. Ltd

China Sunergy (Shanghai) Co. Ltd

B809

Delsolar (Wujiang) Ltd

B792

Dongfang Electric (Yixing) MAGI Solar Power Technology Co. Ltd

B816

EOPLLY New Energy Technology Co. Ltd

SHANGHAI EBEST SOLAR ENERGY TECHNOLOGY CO. LTD

JIANGSU EOPLLY IMPORT & EXPORT CO. LTD

B817

Era Solar Co. Ltd

B818

GD Solar Co. Ltd

B820

Greenway Solar-Tech (Shanghai) Co. Ltd

Greenway Solar-Tech (Huaian) Co. Ltd

B821

Konca Solar Cell Co. Ltd

Suzhou GCL Photovoltaic Technology Co. Ltd

Jiangsu GCL Silicon Material Technology Development Co. Ltd

Jiangsu Zhongneng Polysilicon Technology Development Co. Ltd

GCL-Poly (Suzhou) Energy Limited

GCL-Poly Solar Power System Integration (Taicang) Co. Ltd

GCL SOLAR POWER (SUZHOU) LIMITED

B850

Guodian Jintech Solar Energy Co. Ltd

B822

Hangzhou Bluesun New Material Co. Ltd

B824

Hanwha SolarOne (Qidong) Co. Ltd

B826

Hengdian Group DMEGC Magnetics Co. Ltd

B827

HENGJI PV-TECH ENERGY CO. LTD

B828

Himin Clean Energy Holdings Co. Ltd

B829

Jetion Solar (China) Co. Ltd

Junfeng Solar (Jiangsu) Co. Ltd

Jetion Solar (Jiangyin) Co. Ltd

B830

Jiangsu Green Power PV Co. Ltd

B831

Jiangsu Hosun Solar Power Co. Ltd

B832

Jiangsu Jiasheng Photovoltaic Technology Co. Ltd

B833

Jiangsu Runda PV Co. Ltd

B834

Jiangsu Sainty Photovoltaic Systems Co. Ltd

Jiangsu Sainty Machinery Imp. And Exp. Corp. Ltd

B835

Jiangsu Seraphim Solar System Co. Ltd

B836

Jiangsu Shunfeng Photovoltaic Technology Co. Ltd

Changzhou Shunfeng Photovoltaic Materials Co. Ltd

Jiangsu Shunfeng Photovoltaic Electronic Power Co. Ltd

B837

Jiangsu Sinski PV Co. Ltd

B838

Jiangsu Sunlink PV Technology Co. Ltd

B839

Jiangsu Zhongchao Solar Technology Co. Ltd

B840

Jiangxi Risun Solar Energy Co. Ltd

B841

Jiangxi LDK Solar Hi-Tech Co. Ltd

LDK Solar Hi-Tech (Nanchang) Co. Ltd

LDK Solar Hi-Tech (Suzhou) Co. Ltd

B793

Jiangyin Hareon Power Co. Ltd

Hareon Solar Technology Co. Ltd

Taicang Hareon Solar Co. Ltd

Hefei Hareon Solar Technology Co. Ltd

Jiangyin Xinhui Solar Energy Co. Ltd

Altusvia Energy (Taicang) Co. Ltd

B842

Jiangyin Shine Science and Technology Co. Ltd

B843

JingAo Solar Co. Ltd

Shanghai JA Solar Technology Co. Ltd

JA Solar Technology Yangzhou Co. Ltd

Hefei JA Solar Technology Co. Ltd

Shanghai JA Solar PV Technology Co. Ltd

B794

Jinko Solar Co. Ltd

Jinko Solar Import and Export Co. Ltd

ZHEJIANG JINKO SOLAR CO. LTD

ZHEJIANG JINKO SOLAR TRADING CO. LTD

B845

Jinzhou Yangguang Energy Co. Ltd

Jinzhou Huachang Photovoltaic Technology Co. Ltd

Jinzhou Jinmao Photovoltaic Technology Co. Ltd

Jinzhou Rixin Silicon Materials Co. Ltd

Jinzhou Youhua Silicon Materials Co. Ltd

B795

Juli New Energy Co. Ltd

B846

Jumao Photonic (Xiamen) Co. Ltd

B847

King-PV Technology Co. Ltd

B848

Kinve Solar Power Co. Ltd (Maanshan)

B849

Lightway Green New Energy Co. Ltd

Lightway Green New Energy(Zhuozhou) Co. Ltd

B851

MOTECH (SUZHOU) RENEWABLE ENERGY CO. LTD

B852

Nanjing Daqo New Energy Co. Ltd

B853

NICE SUN PV CO. LTD

LEVO SOLAR TECHNOLOGY CO. LTD

B854

Ningbo Huashun Solar Energy Technology Co. Ltd

B856

Ningbo Jinshi Solar Electrical Science & Technology Co. Ltd

B857

Ningbo Komaes Solar Technology Co. Ltd

B858

Ningbo Osda Solar Co. Ltd

B859

Ningbo Qixin Solar Electrical Appliance Co. Ltd

B860

Ningbo South New Energy Technology Co. Ltd

B861

Ningbo Sunbe Electric Ind Co. Ltd

B862

Ningbo Ulica Solar Science & Technology Co. Ltd

B863

Perfectenergy (Shanghai) Co. Ltd

B864

Perlight Solar Co. Ltd

B865

Phono Solar Technology Co. Ltd

Sumec Hardware & Tools Co. Ltd

B866

RISEN ENERGY CO. LTD

B868

SHANDONG LINUO PHOTOVOLTAIC HI-TECH CO. LTD

B869

SHANGHAI ALEX SOLAR ENERGY SCIENCE & TECHNOLOGY CO. LTD

SHANGHAI ALEX NEW ENERGY CO. LTD

B870

Shanghai BYD Co. Ltd

BYD(Shangluo)Industrial Co. Ltd

B871

Shanghai Chaori Solar Energy Science & Technology Co. Ltd

Shanghai Chaori International Trading Co. Ltd

B872

Propsolar (Zhejiang) New Energy Technology Co. Ltd

Shanghai Propsolar New Energy Co. Ltd

B873

SHANGHAI SHANGHONG ENERGY TECHNOLOGY CO. LTD

B874

SHANGHAI SOLAR ENERGY S&T CO. LTD

Shanghai Shenzhou New Energy Development Co. Ltd

Lianyungang Shenzhou New Energy Co. Ltd

B875

Shanghai ST Solar Co. Ltd

Jiangsu ST Solar Co. Ltd

B876

Shenzhen Sacred Industry Co.Ltd

B878

Shenzhen Topray Solar Co. Ltd

Shanxi Topray Solar Co. Ltd

Leshan Topray Cell Co. Ltd

B880

Sopray Energy Co. Ltd

Shanghai Sopray New Energy Co. Ltd

B881

SUN EARTH SOLAR POWER CO. LTD

NINGBO SUN EARTH SOLAR POWER CO. LTD

Ningbo Sun Earth Solar Energy Co. Ltd

B882

SUZHOU SHENGLONG PV-TECH CO. LTD

B883

TDG Holding Co. Ltd

B884

Tianwei New Energy Holdings Co. Ltd

Tianwei New Energy (Chengdu) PV Module Co. Ltd

Tianwei New Energy (Yangzhou) Co. Ltd

B885

Wenzhou Jingri Electrical and Mechanical Co. Ltd

B886

Shanghai Topsolar Green Energy Co. Ltd

B877

Shenzhen Sungold Solar Co. Ltd

B879

Wuhu Zhongfu PV Co. Ltd

B889

Wuxi Saijing Solar Co. Ltd

B890

Wuxi Shangpin Solar Energy Science and Technology Co. Ltd

B891

Wuxi Solar Innova PV Co. Ltd

B892

Wuxi Suntech Power Co. Ltd

Suntech Power Co. Ltd

Wuxi Sunshine Power Co. Ltd

Luoyang Suntech Power Co. Ltd

Zhenjiang Rietech New Energy Science Technology Co. Ltd

Zhenjiang Ren De New Energy Science Technology Co. Ltd

B796

Wuxi Taichang Electronic Co. Ltd

Wuxi Machinery & Equipment Import & Export Co. Ltd

Wuxi Taichen Machinery & Equipment Co. Ltd

B893

Xi'an Huanghe Photovoltaic Technology Co. Ltd

State-run Huanghe Machine-Building Factory Import and Export Corporation

Shanghai Huanghe Fengjia Photovoltaic Technology Co. Ltd

B896

Xi'an LONGi Silicon Materials Corp.

Wuxi LONGi Silicon Materials Co. Ltd

B897

Years Solar Co. Ltd

B898

Yingli Energy (China) Co. Ltd

Baoding Tianwei Yingli New Energy Resources Co. Ltd

Hainan Yingli New Energy Resources Co. Ltd

Hengshui Yingli New Energy Resources Co. Ltd

Tianjin Yingli New Energy Resources Co. Ltd

Lixian Yingli New Energy Resources Co. Ltd

Baoding Jiasheng Photovoltaic Technology Co. Ltd

Beijing Tianneng Yingli New Energy Resources Co. Ltd

Yingli Energy (Beijing) Co. Ltd

B797

Yuhuan BLD Solar Technology Co. Ltd

Zhejiang BLD Solar Technology Co. Ltd

B899

Yuhuan Sinosola Science & Technology Co.Ltd

B900

Zhangjiagang City SEG PV Co. Ltd

B902

Zhejiang Fengsheng Electrical Co. Ltd

B903

Zhejiang Global Photovoltaic Technology Co. Ltd

B904

Zhejiang Heda Solar Technology Co. Ltd

B905

Zhejiang Jiutai New Energy Co. Ltd

Zhejiang Topoint Photovoltaic Co. Ltd

B906

Zhejiang Kingdom Solar Energy Technic Co. Ltd

B907

Zhejiang Koly Energy Co. Ltd

B908

Zhejiang Mega Solar Energy Co. Ltd

Zhejiang Fortune Photovoltaic Co. Ltd

B910

Zhejiang Shuqimeng Photovoltaic Technology Co. Ltd

B911

Zhejiang Shinew Photoelectronic Technology Co. Ltd

B912

Zhejiang Sunflower Light Energy Science & Technology Limited Liability Company

Zhejiang Yauchong Light Energy Science & Technology Co. Ltd

B914

Zhejiang Sunrupu New Energy Co. Ltd

B915

Zhejiang Tianming Solar Technology Co. Ltd

B916

Zhejiang Trunsun Solar Co. Ltd

Zhejiang Beyondsun PV Co. Ltd

B917

Zhejiang Wanxiang Solar Co. Ltd

WANXIANG IMPORT & EXPORT CO LTD

B918

Zhejiang Xiongtai Photovoltaic Technology Co. Ltd

B919

ZHEJIANG YUANZHONG SOLAR CO. LTD

B920

Zhongli Talesun Solar Co. Ltd

B922


12.11.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 295/39


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2019

z dnia 11 listopada 2015 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1),

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 11 listopada 2015 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącego,

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod państw trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

AL

50,7

MA

68,0

MK

50,7

ZZ

56,5

0707 00 05

AL

80,9

JO

229,9

MA

183,4

TR

153,7

ZZ

162,0

0709 93 10

MA

103,9

TR

148,5

ZZ

126,2

0805 20 10

CL

170,3

MA

76,8

PE

166,7

TR

83,5

ZZ

124,3

0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90

CL

184,7

PE

147,1

TR

68,7

ZA

95,1

ZZ

123,9

0805 50 10

TR

99,9

ZZ

99,9

0806 10 10

BR

306,7

EG

224,2

PE

300,3

TR

171,8

ZZ

250,8

0808 10 80

AR

145,7

CA

163,3

CL

81,2

MK

29,8

NZ

117,4

US

146,9

ZA

213,7

ZZ

128,3

0808 30 90

BA

73,9

CN

83,9

TR

126,3

XS

80,0

ZZ

91,0


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1106/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, w odniesieniu do aktualizacji nazewnictwa państw i terytoriów (Dz.U. L 328 z 28.11.2012, s. 7). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


DECYZJE

12.11.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 295/42


DECYZJA RADY (UE) 2015/2020

z dnia 26 października 2015 r.

przekazująca Sekretarzowi Generalnemu Rady uprawnienie do wydawania dokumentu laissez-passer członkom, urzędnikom i innym pracownikom Rady Europejskiej i Rady, a także wnioskodawcom specjalnym wskazanym w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1417/2013, oraz uchylająca decyzję 2005/682/WE, Euratom

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 240 ust. 2 akapit drugi,

uwzględniając Protokół nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej załączony do Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 6 akapit pierwszy,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Na mocy art. 235 ust. 4 i art. 240 ust. 2 akapit pierwszy TFUE Sekretariat Generalny Rady wspomaga zarówno Radę Europejską, jak i Radę Unii Europejskiej.

(2)

Na mocy art. 6 akapit pierwszy Protokołu nr 7 Przewodniczący Rady Europejskiej i Przewodniczący Rady wydają dokument laissez-passer członkom swych instytucji oraz urzędnikom i innym pracownikom swych instytucji, zgodnie z warunkami określonymi w regulaminie pracowniczym oraz w warunkach zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 (1).

(3)

Rozporządzenie Rady (UE) nr 1417/2013 (2) określa formę, zakres zastosowania i warunki wydawania dokumentu laissez-passer członkom instytucji Unii, urzędnikom i innym pracownikom Unii oraz wnioskodawcom specjalnym, o których mowa w załączniku II do tego rozporządzenia.

(4)

Na mocy art. 1 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1417/2013 dokument laissez-passer można wydać wnioskodawcom specjalnym, zgodnie z załącznikiem II tego rozporządzenia, wyłącznie w interesie Unii, w wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach.

(5)

Przewodniczący Rady Europejskiej i Przewodniczący Rady powinni przekazać swe uprawnienia Sekretarzowi Generalnemu Rady.

(6)

Należy uchylić decyzję Rady 2005/682/WE, Euratom (3),

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Powierzone Przewodniczącemu Rady Europejskiej i Przewodniczącemu Rady na mocy art. 6 akapit pierwszy Protokołu nr 7 uprawnienia do wydawania dokumentu laissez-passer członkom swych instytucji, urzędnikom i innym pracownikom Unii Europejskiej i Rady oraz wnioskodawcom specjalnym, o których mowa w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1417/2013, są wykonywane przez Sekretarza Generalnego Rady.

Sekretarz Generalny jest upoważniony do przekazania tych uprawnień Dyrektorowi Generalnemu do Spraw Administracyjnych.

Artykuł 2

Decyzja 2005/682/WE, Euratom traci moc.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 26 października 2015 r.

W imieniu Rady

C. DIESCHBOURG

Przewodniczący


(1)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające Regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz ustanawiające specjalne środki stosowane tymczasowo wobec urzędników Komisji (Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1417/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające formę dokumentu laissez-passer wydawanego przez Unię Europejską (Dz.U. L 353 z 28.12.2013, s. 26).

(3)  Decyzja Rady 2005/682/WE, Euratom z dnia 20 września 2005 r. przekazująca zastępcy Sekretarza Generalnego uprawnienia do wydawania urzędnikom Sekretariatu Generalnego Rady laisser-passer (Dz.U. L 258 z 4.10.2005, s. 4).


12.11.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 295/44


DECYZJA RADY (UE) 2015/2021

z dnia 10 listopada 2015 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum konferencji ministerialnej Światowej Organizacji Handlu w sprawie przystąpienia Republiki Liberii do Światowej Organizacji Handlu

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, art. 100 ust. 2 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dniu 13 czerwca 2007 r. rząd Republiki Liberii wystąpił o przystąpienie do Porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu (zwanego dalej „Porozumieniem z Marrakeszu”) zgodnie z jego art. XII.

(2)

W dniu 18 grudnia 2007 r. powołano grupę roboczą ds. przystąpienia Republiki Liberii w celu uzgodnienia umowy w sprawie warunków przystąpienia, które byłyby możliwe do zaakceptowania dla Republiki Liberii oraz dla wszystkich członków Światowej Organizacji Handlu (WTO).

(3)

Występując w imieniu Unii, Komisja wynegocjowała kompleksową serię zobowiązań dotyczących otwarcia rynku przez Republikę Liberii, które są zgodne z Wytycznymi w sprawie przystąpienia krajów najsłabiej rozwiniętych określonymi przez Radę Generalną WTO i które zaspokajają żądania Unii, uwzględniając dwustronne stosunki handlowe z Republiką Liberii w kontekście umowy o partnerstwie UE–AKP.

(4)

Zobowiązania te zawarto w Protokole przystąpienia Republiki Liberii do WTO (zwanym dalej „Protokołem przystąpienia”).

(5)

Przystąpienie do WTO powinno przyczynić się w sposób pozytywny i trwały do postępu reform gospodarczych i zrównoważonego rozwoju Republiki Liberii.

(6)

W związku z tym Protokół przystąpienia powinien zostać zatwierdzony.

(7)

Zgodnie z art. XII Porozumienia z Marrakeszu warunki przystąpienia są uzgadniane między państwem przystępującym a WTO i zatwierdzane ze strony WTO przez konferencję ministerialną WTO. Zgodnie z art. IV ust. 2 tego porozumienia w przerwach między sesjami konferencji ministerialnej jej funkcje pełni Rada Generalna WTO.

(8)

Należy określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum konferencji ministerialnej WTO w sprawie przystąpienia Republiki Liberii do WTO,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowiskiem, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum konferencji ministerialnej Światowej Organizacji Handlu w sprawie przystąpienia Republiki Liberii do WTO, jest zatwierdzenie przystąpienia.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2015 r.

W imieniu Rady

P. GRAMEGNA

Przewodniczący


12.11.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 295/45


DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2015/2022

z dnia 10 listopada 2015 r.

zmieniająca decyzję 2008/866/WE w sprawie środków nadzwyczajnych zawieszających przywóz z Peru niektórych małży przeznaczonych do spożycia przez ludzi w odniesieniu do okresu jej stosowania

(notyfikowana jako dokument nr C(2015) 7669)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (1), w szczególności jego art. 53 ust. 1 lit. b) ppkt (i),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 ustanowiono ogólne zasady dotyczące żywności i pasz, a w szczególności bezpieczeństwa żywności i pasz, na poziomie unijnym i krajowym. W rozporządzeniu tym przewiduje się wprowadzenie środków nadzwyczajnych, gdy istnieją dowody na to, że żywność lub pasza przywożone z państwa trzeciego mogą stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia człowieka, zdrowia zwierząt lub dla środowiska i gdy zagrożenia tego nie można w zadowalającym stopniu opanować środkami wprowadzanymi przez państwo lub państwa członkowskie, których sprawa dotyczy.

(2)

W związku z wystąpieniem ogniska zapalenia wątroby typu A u ludzi w wyniku spożycia przywiezionych z Peru małży, które były zakażone wirusem zapalenia wątroby typu A (HAV), przyjęto decyzję Komisji 2008/866/WE (2). Decyzja ta miała być początkowo stosowana do dnia 31 marca 2009 r., niemniej decyzją wykonawczą Komisji 2014/874/UE (3) okres jej stosowania przedłużono ostatnio do dnia 30 listopada 2015 r.

(3)

Właściwy organ Peru został wezwany do przedstawienia wystarczających gwarancji, że uchybienia stwierdzone w odniesieniu do systemu monitorowania, który umożliwia wykrywanie wirusów w żywych małżach, zostały usunięte. Konieczne jest przedłużenie stosowania środków ochronnych do chwili wykazania skuteczności środków naprawczych wprowadzonych przez właściwe organy Peru. Do chwili obecnej, w świetle wyników programu monitorowania, Komisja nie może stwierdzić, że system kontroli i plan monitorowania stosowane obecnie w Peru w odniesieniu do niektórych małży są w stanie zapewnić gwarancje wymagane przez prawo Unii.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić ograniczenie stosowania decyzji 2008/866/WE.

(5)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W art. 5 decyzji 2008/866/WE datę „30 listopada 2015 r.” zastępuje się datą „30 listopada 2017 r.”.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2015 r.

W imieniu Komisji

Vytenis ANDRIUKAITIS

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.

(2)  Decyzja Komisji 2008/866/WE z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie środków nadzwyczajnych zawieszających przywóz z Peru niektórych małży przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 307 z 18.11.2008, s. 9).

(3)  Decyzja wykonawcza Komisji 2014/874/UE z dnia 3 grudnia 2014 r. zmieniająca decyzję 2008/866/WE w sprawie środków nadzwyczajnych zawieszających przywóz z Peru niektórych małży przeznaczonych do spożycia przez ludzi w odniesieniu do okresu jej stosowania (Dz.U. L 349 z 5.12.2014, s. 63).


III Inne akty

EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY

12.11.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 295/47


DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA

NR 273/14/COL

z dnia 9 lipca 2014 r.

w sprawie finansowania Scandinavian Airlines poprzez nowy odnawialny instrument kredytowy (Norwegia) [2015/2023]

URZĄD NADZORU EFTA („Urząd”),

UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 61 i 109 oraz protokoły 26 i 27 do tego porozumienia,

UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości („porozumienie o nadzorze i Trybunale”), w szczególności jego art. 24,

UWZGLĘDNIAJĄC protokół 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale („protokół 3”), w szczególności jego art. 1 ust. 2 w części I oraz art. 7 ust. 2 w części II,

a także mając na uwadze, co następuje:

I.   FAKTY

1.   PROCEDURA

(1)

Pod koniec października 2012 r. Norwegia, Dania i Szwecja (wspólnie „państwa, o których mowa”) skontaktowały się nieformalnie z Urzędem i Komisją Europejską („Komisja”) w sprawie swojego zamiaru uczestnictwa w nowym odnawialnym instrumencie kredytowym („nowy RCF”) na rzecz Scandinavian Airlines („SAS”, „grupa SAS” lub „przedsiębiorstwo”). W dniu 12 listopada 2012 r. państwa, o których mowa, podjęły decyzję o udziale w nowym RCF, jednak nie zgłosiły formalnie tego środka Urzędowi.

(2)

W dniu 5 lutego 2013 r. do Urzędu wpłynęła skarga złożona przez Zrzeszenie Europejskich Przewoźników Niskokosztowych („ELFAA”) dotycząca udziału państw, o których mowa, w RCF. Pismem z dnia 18 lutego 2013 r. Urząd wezwał władze Norwegii do przedstawienia uwag w sprawie informacji zawartych w skardze oraz w sprawie zarzutów dotyczących niezgodnej z prawem pomocy państwa.

(3)

Władze norweskie odpowiedziały pismem z dnia 25 marca 2013 r. Przedstawiły również dodatkowe informacje w piśmie z dnia 6 czerwca 2013 r.

(4)

Decyzją nr 259/13/COL z dnia 19 czerwca 2013 r. Urząd wszczął formalne postępowanie wyjaśniające dotyczące możliwego udzielenia niezgodnej z prawem pomocy na rzecz SAS poprzez nowy RCF („decyzja o wszczęciu postępowania”). Decyzję o wszczęciu postępowania opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i w Suplemencie EOG do niego (1). Władze norweskie, grupa SAS i Foundation Asset Management Sweden AB („FAM”) (2) przedstawiły spostrzeżenia dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania. W dniu 6 listopada 2013 r. Urząd przekazał spostrzeżenia otrzymane od grupy SAS i FAM władzom norweskim, którym zapewniono możliwość ustosunkowania się do wspomnianych spostrzeżeń. W piśmie z dnia 6 grudnia 2013 r. władze norweskie stwierdziły, że nie mają uwag w odniesieniu do spostrzeżeń przedstawionych przez grupę SAS i FAM.

(5)

W piśmie z dnia 25 lutego 2014 r Urząd zwrócił się do władz Norwegii o dodatkowe informacje. Informacje te przekazano w piśmie z dnia 27 marca 2014 r.

(6)

W piśmie z dnia 6 marca 2014 r. władze norweskie poinformowały Urząd, że grupa SAS postanowiła anulować nowy RCF i przeanalizować alternatywne możliwości wzmocnienia swojej bazy kapitałowej. Anulowanie stało się skuteczne z dniem 4 marca 2014 r.

(7)

Do celów niniejszej procedury Urząd, zgodnie art. 109 ust. 1 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”) w związku z art. 24 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, jest organem właściwym do oceny, czy Norwegia przestrzegała postanowień Porozumienia EOG. Z drugiej strony, wyłącznie Komisja jest organem właściwym do oceny, czy Dania i Szwecja przestrzegały postanowień Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”). Ponadto na podstawie art. 109 ust. 2 i protokołu 27 do Porozumienia EOG, w celu zapewnienia jednolitego stosowania na obszarze całego EOG, Urząd i Komisja współpracują, wymieniają informacje i konsultują się ze sobą w sprawach polityki nadzoru i w indywidualnych przypadkach.

(8)

W świetle powyższego i biorąc pod uwagę równoległe kompetencje obu instytucji w przedmiotowej sprawie, przed podjęciem niniejszej decyzji Urząd współpracował i konsultował się z Komisją.

2.   SKANDYNAWSKI RYNEK TRANSPORTU LOTNICZEGO

(9)

Zgodnie z posiadanymi informacjami skandynawski rynek transportu lotniczego (obejmujący Danię, Szwecję, Finlandię i Norwegię) w przeliczeniu na liczbę dostępnych miejsc na kilometr (ASK) (3) powiększył się między 2001 r. a 2011 r. o 126 %. Za prawie całość wzrostu na skandynawskim rynku lotów krótkodystansowych odpowiadają tani przewoźnicy, w szczególności Norwegian Air Shuttle i Ryanair. W istocie szacuje się, że tani przewoźnicy wygenerowali 90 % wzrostu w tym okresie (4).

(10)

Pomimo wzrostu znaczenia tanich przewoźników największym graczem na skandynawskim rynku pozostaje grupa SAS, z udziałem w rynku w 2011 r. kształtującym się na poziomie 35,6 %, czyli daleko od wysokiego poziomu przekraczającego 50 % sprzed dekady. W tym samym roku udziały w rynku Norwegian Air Shuttle i Ryanair sięgały odpowiednio 18,7 % i 6,8 %.

3.   BENEFICJENT

(11)

SAS jest flagowym przewoźnikiem państw, o których mowa, największą przedsiębiorstwem lotniczym w Skandynawii i ósmym pod względem wielkości przedsiębiorstwem lotniczym w Europie. Jest również członkiem założycielem Star Alliance. Grupa przewoźników, w której skład wchodzą Scandinavian Airlines, Widerøe (5) i Blue1, ma siedzibę główną w Sztokholmie, a jej głównym europejskim i międzykontynentalnym węzłem lotniczym jest port lotniczy w Kopenhadze. W 2013 r. SAS przewiózł ok. 28 mln pasażerów, uzyskując ok. 42 mld SEK przychodu.

(12)

SAS jest obecnie w 50 % własnością państw, o których mowa: 21,4 % udziałów należy do Szwecji, 14,3 % do Danii, a 14,3 % do Norwegii. Głównym udziałowcem prywatnym jest Fundacja Knuta i Alice Wallenbergów („KAW”) (7,6 %), natomiast pozostali udziałowcy posiadają udziały wynoszące 1,5 % lub mniejsze.

Tabela 1

Główni udziałowcy SAS AB na dzień 31 marca 2012 r.  (6)

Udziałowiec

Ogółem (%)

Rząd szwedzki

21,4

Rząd duński

14,3

Rząd norweski

14,3

Fundacja Knuta i Alice Wallenbergów

7,6

Försäkringsaktiebolaget, Avanza Pension

1,5

A.H Värdepapper AB

1,4

Unionen

1,4

Narodowy Bank Danii

1,4

Robur Försäkring

0,9

Ponderus Försäkring

0,8

Andra AP-fonden

0,5

Tredje AP-fonden

0,5

SSB+TC Ledning Omnibus FD No OM79

0,5

Nordnet Pensionsförsäkring AB

0,4

Swedbank Robur Sverigefond

0,4

Swedbank Robur Sverigefond Mega

0,3

JPM Chase NA

0,3

AMF Aktiefond Småbolag

0,3

JP Morgan Bank

0,3

KPA Pensionsförsäkring AB

0,2

Nomura International

0,2

(13)

Sytuacja finansowa SAS od kilku lat była słaba, przy powtarzających się stratach w okresie pomiędzy 2008 r. a 2013 r. W listopadzie 2012 r. agencja ratingowa Standard and Poor's („S&P”) obniżyła rating kredytowy przedsiębiorstwa z B- do CCC+ (7). Trudności uległy jeszcze pogłębieniu ze względu na otoczenie rynkowe charakteryzujące się wysokimi kosztami paliw i niepewnym popytem.

(14)

W szczególności z rocznych sprawozdań przedsiębiorstwa wynika, że pomiędzy 2008 r. a 2012 r. grupa SAS ponosiła znaczące straty każdego roku i wykazywała duże kwoty zadłużenia finansowego netto.

Tabela 2

Kluczowe dane finansowe SAS za lata 2007–2012 (mln SEK)  (8)

 

2007

2008

2009

2010

2011

2012

(styczeń–październik)

Przychody

50 958

52 870

44 918

41 070

41 412

35 986

Zadłużenie finansowe netto

1 231

8 912

6 504

2 862

7 017

6 549

Zysk przed opodatkowaniem (EBT)

1 044

– 969

– 3 423

– 3 069

– 1 629

– 1 245

Zysk netto

636

– 6 360

– 2 947

– 2 218

– 1 687

– 985

Przepływy pieniężne w danym roku

– 1 839

– 3 084

– 1 741

868

– 1 243

– 1 018

Stopa zwrotu z zainwestowanego kapitału (ROCE) – %

6,7

– 19,6

– 11,7

– 7,6

– 2,2

– 8,1

Księgowa stopa zwrotu z kapitału własnego po opodatkowaniu – %

3,8

– 47,6

– 26,8

– 17,0

– 12,0

– 24,8

Wskaźnik pokrycia odsetek – %

1,8

– 5,3

– 4,4

– 1,9

– 0,6

– 1,6

(15)

W związku z pogarszającą się sytuacją finansową przedsiębiorstwa grupa SAS zrealizowała program znaczącego zmniejszania kosztów („Core SAS”) w latach 2009/2010. Wdrażając ten program, grupa SAS musiała pozyskać kapitał od swoich udziałowców w drodze dwóch emisji praw poboru: (i) o wartości 6 mld SEK w kwietniu 2009 r.; oraz (ii) 5 mld SEK w maju 2010 r. (9).

(16)

Trudności finansowe SAS osiągnęły poziom szczytowy w 2012 r., gdy przedsiębiorstwo przedstawiło plan biznesowy 4 Excellence Next Generation („plan 4XNG”), postrzegany przez kierownictwo przewoźnika lotniczego jako „ostatni dzwonek” dla SAS (10). Ponadto w listopadzie 2012 prasa poinformowała o możliwości ogłoszenia upadłości przez SAS (11).

4.   OPIS ŚRODKA: NOWY RCF W 2012 R.

(17)

Tak jak w przypadku innych przewoźników lotniczych na całym świecie, grupa SAS korzystała z zewnętrznych instrumentów kredytowych w celu utrzymania minimalnego poziomu płynności. Od dnia 20 grudnia 2006 r. grupa SAS posiłkowała się odnawialnym instrumentem kredytowym („RCF”), który miał wygasnąć w czerwcu 2013 r. („dawny RCF”). Wysokość środków dostępnych w ramach dawnego RCF wynosiła 366 mln EUR i były one zapewniane wyłącznie przez banki […]. Instrumentowi towarzyszył także szereg finansowych zobowiązań umownych lub wymogów, […].

(18)

W grudniu 2011 r. w związku z pogorszeniem wyników przedsiębiorstwa kierownictwo SAS podjęło decyzję o pełnym wykorzystaniu dawnego RCF. Po złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości przez spółkę zależną SAS (tzn. Spanair) w styczniu 2012 r. grupa SAS rozpoczęła negocjacje z bankami i osiągnęła porozumienie w sprawie korekty zobowiązań umownych w dniu 15 marca 2012 r. Wspomniana zmiana zobowiązań umownych wiązała się z podniesieniem kosztu korzystania z dawnego RCF, zaostrzeniem wymogów dotyczących wykorzystania środków i nałożeniem na grupę SAS obowiązku zapewnienia pełnej i natychmiastowej spłaty wykorzystanej kwoty. Ponadto grupa SAS musiała przedstawić kredytodawcom plan rekapitalizacji, który podlegał zatwierdzeniu przez Zarząd i głównych udziałowców, tzn. państw, o których mowa, oraz KAW.

(19)

Plan rekapitalizacji został oparty na tzw. planie 4XNG opracowywanym już na początku 2012 r. Plan 4XNG odnosił się także do obaw wyrażonych w maju 2012 r. przez […] w odniesieniu do istniejącego planu biznesowego SAS o nazwie 4 Excellence („plan 4X”). Według SAS plan biznesowy 4XNG miał umożliwić przedsiębiorstwu osiągnięcie statusu samowystarczalnego finansowo przewoźnika lotniczego. Określał on szereg celów finansowych, które grupa SAS miała osiągnąć w roku finansowym 2014/2015. Obejmowały one marżę EBIT powyżej 8 %, wskaźnik gotowości finansowej powyżej 20 % i wskaźnik kapitałowy (kapitał własny/aktywa) powyżej 35 %. Plan 4XNG miał umożliwić SAS zwiększenie EBT o około 3 mld SEK w skali roku, przy czym jego wdrożenie wymagałoby poniesienia kosztów restrukturyzacji oraz kosztów jednorazowych w wysokości około 1,5 mld SEK.

(20)

Kolejnym celem planu 4XNG było przygotowanie przedsiębiorstwa do wprowadzenia nowych zasad księgowości dotyczących emerytur od listopada 2013 r., po których spodziewano się negatywnego wpływu na kapitał własny grupy SAS. Ponadto plan zawierał zobowiązanie do zbycia aktywów i realizacji planu finansowego, co przyniosłoby łącznie około 3 mld SEK potencjalnych wpływów pieniężnych netto. Zbycie aktywów obejmowało: (12) (i) sprzedaż spółki zależnej Widerøe, regionalnego przewoźnika lotniczego w Norwegii (13); (ii) sprzedaż udziałów mniejszościowych w […]; (iii) sprzedaż udziałów w nieruchomościach związanych z portami lotniczymi; (iv) zlecenie obsługi naziemnej podmiotom zewnętrznym (14); (v) sprzedaż silników lotniczych (15); (vi) sprzedaż i leasing zwrotny lub inną transakcję finansowania w odniesieniu do […]; (vii) zlecenie obsługi systemów zarządzania i centrów obsługi telefonicznej podmiotom zewnętrznym (16); oraz (viii) sprzedaż lub zabezpieczenie finansowania trzech samolotów Q400.

(21)

Norwegia utrzymuje, że plan 4XNG był samofinansujący, co oznacza, że grupa SAS pozyskała z operacji i transakcji zbycia aktywów niezwiązanych z jej podstawową działalnością środki pieniężne w kwocie wystarczającej do pokrycia kosztów wstępnych wdrożenia planu 4XNG. Grupa SAS była jednak zaniepokojona tym, że inwestorzy postrzegali płynność finansową jako niską w związku ze znacznymi kosztami wstępnymi związanymi z wdrożeniem planu 4XNG. Dlatego grupa SAS wystąpiła o przedłużenie dawnego RCF wraz z wprowadzeniem nowego RCF wspieranego przez państwa, o których mowa, i KAW. Niemniej grupa SAS twierdziła, że nie zostanie wykorzystany ani dawny (przedłużony) RCF, ani nowy RCF.

(22)

Rozmowy w sprawie nowego RCF rozpoczęły się w dniu 4 czerwca 2012 r. (17) Początkowo, zgodnie z planem rekapitalizacji (zob. pkt (18) powyżej), banki będące kredytodawcami w ramach dawnego RCF od państw, o których mowa, zapewnienia dodatkowego kapitału, np. poprzez emisję praw poboru, gdyż nie były skłonne do samodzielnego wspierania nowego RCF. Państwa, o których mowa, odrzuciły jednak ten pomysł.

(23)

Po przeprowadzeniu negocjacji banki zaakceptowały nowy RCF, który miał zostać ustanowiony wspólnie z państwami, o których mowa, i KAW, oraz zbudowany na jednoznacznie równych warunkach bez podporządkowania lub nieproporcjonalnych praw do zabezpieczenia. Należy podkreślić, że nowy RCF miał początkowo opiewać na kwotę [3–6] mld SEK, podczas gdy dostępne zabezpieczenie wynosiło jedynie [1–4] mld SEK. W dniu 22 października 2012 r. wielkość nowego RCF ograniczono ostatecznie do 3,5 mld SEK (ok. 400 mln EUR).

(24)

Nowy RCF zapewniły te same banki, które zapewniły dawny RCF (z wyjątkiem jednego) (18) razem z państwami, o których mowa, i KAW. W związku z powyższym 50 % nowego instrumentu zapewniły państwa, o których mowa, proporcjonalnie do swojego udziału w SAS, a pozostałe 50 % – banki oraz KAW. Państwa, o których mowa. i KAW uczestniczyły w nowym instrumencie na takich samych warunkach (opłaty, odsetki, zobowiązania umowne) jak banki.

(25)

Nowy RCF posiadał następujące główne cechy:

Został podzielony na dwie części w wysokości 2 mld SEK (instrument A) i 1,5 mld SEK (instrument B), w odniesieniu do których państwa, o których mowa, wniosły 50 % wartości. Warunki cenowe dla obu instrumentów obejmowały opłatę przygotowawczą, prowizję za udostępnienie środków, prowizję za korzystanie ze środków, marżę i opłatę za zerwanie umowy.

Grupa SAS musiała spełnić określone warunki, aby móc korzystać z RCF, przy czym w przypadku instrumentu B warunki te były surowsze niż w przypadku instrumentu A (19).

Nowy RCF nadal bazował na pakiecie zabezpieczeń dawnego RCF, a ponadto na rzecz kredytodawców ustanowiono zabezpieczenie na wszystkich akcjach Widerøe oraz na wszystkich wolnych od obciążeń aktywach trwałych grupy SAS od grudnia 2012 r. Nowy RCF miał zatem priorytetowe zabezpieczenie na szeregu aktywów SAS, w tym na 100 % udziałów jej spółek zależnych Widerøe i SAS Spare Engine, 18 samolotach i szeregu nieruchomości. Zabezpieczenia te wyceniono według wartości księgowej na około 2,7 mld SEK (tzn. około 75 % nowego RCF) i zostały podzielone proporcjonalnie pomiędzy instrument A a instrument B.

Instrument B mógł zostać wykorzystany dopiero po pełnym wyczerpaniu instrumentu A. Po dniu 1 stycznia 2014 r. grupa SAS mogłaby skorzystać z niego wyłącznie w przypadku sfinalizowania sprzedaży aktywów lub udziałów Widerøe.

Termin zapadalności nowego RCF przypadał na dzień 31 marca 2015 r.

(26)

Warunki nowego RCF przyjęto w dniu 25 października 2012 r. Wymagana była jednak między innymi zgoda parlamentów każdego z państw, o których mowa, oraz podpisanie porozumień ze związkami zawodowymi personelu lotniczego i pokładowego.

(27)

Państwa, o których mowa, przedłożyły sprawozdanie opracowane przez CITI z dnia 7 listopada 2012 r. („sprawozdanie CITI”), którego celem było dokonanie oceny, czy prywatny inwestor w sytuacji możliwie najbardziej podobnej do sytuacji tych państw uczestniczyłby w nowym RCF na podobnych warunkach. Zakładając pomyślne wdrożenie planu 4XNG w scenariuszu podstawowym, w sprawozdaniu CITI stwierdzono, że zaangażowanie państw, o których mowa, w nowy RCF wiązałoby się z wewnętrzną stopą zwrotu („IRR”) na poziomie [90–140 %], wskaźnikiem zwrotu z inwestycji wynoszącym [4-9x] oraz wzrostem wartości kapitału własnego bliskim [700–1 200 %] (od listopada 2012 r. do marca 2015 r.). W sprawozdaniu CITI stwierdzono, że zwrot wymagany przez państwa, o których mowa, byłby zatem przynajmniej równy zwrotowi wymaganemu przez prywatnych inwestorów w podobnej sytuacji. W sprawozdaniu CITI nie oceniono jednak prawdopodobieństwa pomyślnej realizacji przez SAS scenariusza podstawowego planu 4XNG, a także nie oceniono wpływu odchyleń od scenariusza podstawowego takich jak np. nieudana monetyzacja aktywów niezwiązanych z podstawową działalnością.

(28)

W dniu 19 grudnia 2012 r. grupa SAS ogłosiła, że spełnione zostały wszystkie wymagane warunki do wejścia w życie nowego RCF (zob. pkt 26 powyżej), tym uzyskano zgody parlamentów państw, o których mowa. Począwszy od tego dnia do 3 marca 2014 zaczął obowiązywać nowy RCF, zastępujący dawny RCF (20).

(29)

W piśmie z dnia 6 czerwca 2013 r. Norwegia wyjaśniła, że w wyniku sprzedaży 80 % udziałów Widerøe (pkt 20 powyżej), państwa, o których mowa, i banki udzielające kredytu uzgodniły z SAS modyfikację warunków nowego RCF, chociaż umowa zmieniająca nie została jeszcze formalnie podpisana. W swoich uwagach przekazanych podczas formalnego postępowania wyjaśniającego władze norweskie poinformowały Urząd, że umowa modyfikująca nowy RCF została podpisana przez wszystkie strony oraz że wejdzie ona w życie z chwilą zamknięcia transakcji dotyczącej Widerøe, tj. w dniu 30 września 2013 r. Modyfikacje te były następujące:

Instrument A został zredukowany z 1,173 mld SEK do 0,8 mld SEK, a jego termin zapadalności zostanie przedłużony o pięć miesięcy, do dnia 1 czerwca 2014 r.

Grupa SAS miała zapewnić zastaw gotówkowy w wysokości [0,5–0,8] mld SEK jako zabezpieczenie dla instrumentu A. Pozostała kwota [0,1–0,4] mld SEK miała być zabezpieczona za pomocą zabezpieczeń już wyszczególnionych w umowie dotyczącej nowego RCF.

Kwota 0,2 mld SEK z instrumentu A miała być anulowana po częściowym zbyciu części przedsiębiorstwa odpowiedzialnej za obsługę naziemną. Jeszcze przed anulowaniem nowego RCF w dniu 4 marca 2014 r. grupa SAS podpisała list intencyjny z potencjalnym nabywcą (21).

Wartość instrumentu B zostałaby obniżona z 1,5 mld SEK do 1,2 mld SEK.

5.   PODSTAWY WSZCZĘCIA FORMALNEGO POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO

(30)

W decyzji o wszczęciu postępowania Urząd wyraził wątpliwości odnośnie do równorzędnego uczestnictwa państw, o których mowa, KAW i banków w nowym RCF przede wszystkim z następujących względów:

Wcześniejsza ekspozycja banków wobec SAS poprzez ich udział w dawny RCF. W istocie banki obniżyły mniej więcej o połowę swój wkład w nowy RCF, a zatem zmniejszyły swoją ogólną ekspozycję wobec SAS o około 50 % w odniesieniu do RCF, natomiast państwa, o których mowa – które nie otrzymały żadnego zwrotu z emisji praw poboru w 2009 r. i 2010 r. w związku z utrzymującymi się ujemnymi wynikami SAS – zwiększyły swoją ekspozycję wobec SAS.

Fakt, że grupa SAS całkowicie wykorzystała dawny RCF w styczniu 2012 r., mógł wpłynąć na decyzję banków udzielających kredytu o uczestnictwie w nowym RCF, umożliwiającą im uniknięcie wszelkiego dalszego wykorzystania środków i zapewnienie, że ich wkłady w RCF nie zostały całkowicie utracone w związku z trudnościami przedsiębiorstwa. Dla Urzędu nie było jasne, czy na decyzję banków o uczestnictwie w nowym RCF miało wpływ ciągłe wsparcie finansowe udzielane SAS przez państwa, o których mowa, w poprzednich latach. Urząd zauważyła również, że zaangażowanie państw, o których mowa, było ścisłym wymogiem warunkującym uczestnictwo prywatnych podmiotów w nowym RCF.

Urząd wyraził wątpliwość, czy uczestnictwo KAW w nowym RCF można porównywać z uczestnictwem prywatnego inwestora, biorąc pod uwagę ekspozycję KAW wobec SAS nie tylko poprzez udziały, ale również poprzez bank SEB.

(31)

Ponadto Urząd poddał w wątpliwość, czy uczestnictwo państw, o których mowa, w nowym RCF mogło zostać uznane za racjonalne z punktu widzenia udziałowca oraz czy uczestnictwo to spełnia warunki testu prywatnego inwestora, niezależnie od toku rozumowania w oparciu o zasadę równorzędności. W tym kontekście Urząd ocenił, czy plan 4XNG opierał się na wystarczająco solidnych założeniach, by skłonić prywatnego inwestora do uczestnictwa w nowym RCF oraz czy analiza wrażliwości przeprowadzona na potrzeby planu nie była nadmiernie optymistyczna.

(32)

Na przykład Urząd wskazał m.in. na zawarte w planie optymistyczne dane liczbowe dotyczące wzrostu rynku wyrażonego wskaźnikami ASK i PKB, a także wynoszącą 0 % stopę inflacji w latach 2015–2017. Ponadto Urząd wyraził wątpliwość, czy pomyślna realizacja wszystkich inicjatyw dotyczących ograniczenia kosztów i zbycia aktywów była możliwa do przewidzenia w momencie podpisywania nowego RCF.

(33)

W odniesieniu do warunków nowego RCF i dokonanej przez CITI oceny przewidywanego zwrotu z uczestnictwa państw, o których mowa, w nowym RCF Urząd podkreślił, że sprawozdanie CITI nie zawierało oceny planu 4XNG ani analizy wrażliwości modelu finansowego, a opierało się jedynie na dostarczonych CITI informacjach. Urząd podkreślił ponadto, że w sprawozdaniu CITI nie określono wartości zabezpieczenia nowego RCF z punktu widzenia prywatnego inwestora ani nie przeanalizowano wpływu możliwych scenariuszy alternatywnych z mniej korzystnymi założeniami (z uwzględnieniem niemożności wywiązania się ze zobowiązań) na analizę stopy zwrotu. W tym kontekście Urząd zauważył, że w sprawozdaniu CITI za zerowe uznano prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązań przez SAS w ciągu najbliższych trzech lat, co wydaje się niedoszacowaniem ryzyka.

(34)

W świetle powyższego Urząd nie mógł wykluczyć, że uczestnictwo państw, o których mowa, w nowym RCF przyniesie grupie SAS korzyść w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

(35)

Ostatecznie jeśli nowy RCF miał stanowić pomoc państwa w rozumieniu Porozumienia EOG, Urząd wyraził wątpliwość, czy nowy RCF mógłby zostać uznany za zgodny z Porozumieniem EOG. W związku z tym Urząd ocenił, czy istnieją możliwe podstawy do uznania zgodności środka z rynkiem wewnętrznym określone w Porozumieniu EOG. Urząd stwierdził, że w świetle charakteru środka i trudności grupy SAS jedyną odpowiednią podstawą wydają się przepisy dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, o których mowa w art. 61 ust. 3 lit. c) Porozumienia EOG, w oparciu o wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (22) („wytyczne dotyczące ratowania i restrukturyzacji”). Urząd doszedł jednak wstępnie do wniosku, że warunki dotyczące ratowania i restrukturyzacji określone we wspomnianych wytycznych nie wydają się być spełnione.

6.   UWAGI DOTYCZĄCE DECYZJI O WSZCZĘCIU POSTĘPOWANIA

6.1.   Uwagi przekazane przez władze norweskie

(36)

Norwegia utrzymuje, że jej uczestnictwo w nowym RCF było zgodne z warunkami rynkowymi, gdyż uczestniczyła w nim w sposób równorzędny z bankami i KAW, co wyklucza tym samym istnienie pomocy państwa.

(37)

Norwegia utrzymuje, że grupa SAS nie korzystała z dawnego RCF w żadnym momencie podczas trwania negocjacji w sprawie nowego RCF. Zwraca uwagę na zmiany wprowadzone w marcu 2012 r. w dawnym RCF, wprowadzające surowsze warunki wykorzystania środków, i twierdzi, że dzięki temu od końca czerwca 2012 r. banki miały więc możliwość odrzucenia każdego wniosku o wypłatę od SAS. Wykorzystana kwota z RCF została w pełni spłacona przez SAS w marcu 2012 r. i od tego momentu grupa SAS nie korzystała już z dawnego RCF. W związku z tym banki mogły być zasadnie uznane za „zewnętrznych” inwestorów uczestniczących w nowym RCF na równych warunkach z państwami, o których mowa (23), bez żadnej istotnej niezabezpieczonej ekspozycji wobec SAS (24).

(38)

W odniesieniu do uczestnictwa KAW w nowym RCF wraz z bankami władze norweskie są zdania, że KAW miała ograniczoną ekspozycję ekonomiczną wobec SEB i że nie mogła ona mieć wpływu na decyzję tej fundacji o uczestnictwie w nowym RCF.

(39)

Ponadto Norwegia utrzymuje, że plan 4XNG był realistyczny i mógł zostać z powodzeniem wdrożony. Twierdzi, że wszystkie aspekty i założenia, w tym odnoszące się do prognoz dotyczących przychodów (wskaźnik „RASK”) (25), środków oszczędnościowych i planowanych transakcji zbycia starannie przeanalizowano z myślą o realizacji celów finansowych określonych w planie 4XNG na lata 2014–2015. W dodatku plan 4XNG – wraz z wszystkimi założeniami, na których się opierał – został dokładnie zbadany przez zewnętrznych doradców finansowych działających na zlecenie zarówno państw, o których mowa, (Goldman Sachs), jak i banków […] oraz został odpowiednio dostosowany zgodnie z ich uwagami i zaleceniami. Norwegia podkreśla również, że w momencie podejmowania decyzji o uczestnictwie w nowym RCF oczekiwania dotyczące pomyślnego wdrożenia planu uzasadniał również fakt, że zawarcie nowych układów zbiorowych było warunkiem wstępnym niezbędnym do wprowadzenia nowego RCF. Ponadto według Norwegii rozwój sytuacji między grudniem 2012 r. a anulowaniem nowego RCF dnia 4 marca 2014 r. pokazał, że realizacja planu znajdowała się na dobrej drodze do osiągnięcia spodziewanych celów (26).

(40)

W odniesieniu do warunków nowego RCF Norwegia twierdzi, że były one zgodne z normalnymi warunkami rynkowymi, ponieważ były podobne do warunków występujących w porównywalnych transakcjach, a poza tym nowy RCF cechował się wyższymi opłatami wstępnymi i surowszymi warunkami wykorzystania środków w porównaniu z większością analizowanych transakcji. Co do pakietu zabezpieczeń Norwegia utrzymuje, że rzeczywiste ryzyko finansowe ponoszone przez banki udzielające kredytu było nieistotne, ponieważ szacunkowa wartość zabezpieczeń wyraźnie przewyższała wielkość instrumentu A. W związku z tym w razie likwidacji wszystkie roszczenia banków zostałyby zaspokojone z pakietu zabezpieczeń lub z innych aktywów grupy SAS, które mogłyby zostać sprzedane, takich jak […], jej udziały w […] itd. Wsparciem dla powyższych argumentów jest ponadto rzeczywiste anulowanie znacznej części zobowiązań w ramach instrumentu A w pierwszej połowie 2013 r. Według Norwegii pokazuje to, że decydując się na uczestnictwo w nowym RCF wraz z państwami, o których mowa, i KAW banki działały w sposób komercyjny i z należytą ostrożnością.

(41)

Ponadto Norwegia informuje, że uczestnictwo w nowym RCF przyniosło kredytodawcom RCF znaczne zwroty, natomiast grupa SAS nie musiała korzystać z instrumentu. Należy to uznać za potwierdzenie poglądu, że uczestnictwo państw, o których mowa, w nowym RCF wraz z KAW i bankami w pełni spełniało warunki testu prywatnego inwestora.

6.2.   Uwagi przekazane przez grupę SAS

(42)

Grupa SAS twierdzi, że państwa, o których mowa, uczestniczyły w nowym RCF, działając jako udziałowcy, a nie jako władze publiczne. Z tego punktu widzenia uczestnictwo w takim instrumencie było korzystniejsze niż wkład kapitałowy, mając na względzie znaczące przychody generowane dla udziałowców/kredytodawców w związku z opłatami, jak również potencjalny wzrost wartości udziałów.

(43)

Jeśli chodzi o kryterium równorzędności, grupa SAS twierdzi, że zostało ono spełnione, gdyż banki nie posiadały ekspozycji wobec SAS, a zatem należy traktować je jak inwestorów „zewnętrznych”. Ponadto uczestnictwo państw, o których mowa, w nowym RCF nie wpływało na zachowanie banków, gdyż to grupa SAS, a nie banki, wystąpiła do udziałowców o włączenie się do nowego RCF. Grupa SAS utrzymuje również, że banki zdecydowały się na uczestnictwo w nowym RCF na równych warunkach z państwami, o których mowa, i KAW w oparciu o bardzo pozytywne wyniki analizy ryzyka/przychodów.

(44)

Poza tym grupa SAS popiera twierdzenie Norwegii, że założenia leżące u podstaw planu 4XNG były solidne, z bardzo realistycznymi prognozami dotyczącymi trzech głównych czynników, tj. rozwoju rynku wyrażonego czynnikiem ASK, wzrostu PKB w latach 2015–2017 i zakładanej inflacji na poziomie 0 %. Ponadto ryzyko związane z wdrożeniem planu zostało dokładnie zbadane przez wszystkie banki kredytujące ze szczególnym uwzględnieniem RASK jako kluczowego wskaźnika rentowności przedsiębiorstwa.

(45)

Grupa SAS twierdzi jednocześnie, że ocena pakietu zabezpieczeń była wystarczająca, a ryzyko niewywiązania się przez SAS z zobowiązań w zakresie wdrożenia planu 4XNG zostało ograniczone. Wsparcie dla powyższego twierdzenia stanowi fakt, że zapewnienie oszczędności kosztów było warunkiem wstępnym niezbędnym dla kredytodawców przystępujących do nowego RCF, a zawarcie nowych układów zbiorowych w listopadzie 2012 r. było kluczowe dla pomyślnego wdrożenia planu.

(46)

Grupa SAS krytykuje również Urząd za nieuwzględnienie możliwości upadłości oraz faktu, że gdyby nie udostępniono nowego RCF, państwa, o których mowa, straciłyby równowartość posiadanych przez siebie połączonych udziałów. W tym kontekście grupa SAS podkreśla, że państwa, o których mowa, uczestniczyły w nowym RCF w charakterze głównych udziałowców SAS, dążących do uzyskania należytego zwrotu ze swojej inwestycji.

(47)

I wreszcie grupa SAS stwierdza, że wdrożenie planu 4XNG doprowadziło do uzyskania zysku przed opodatkowaniem w wysokości 3 mld SEK, czego skutkiem był pozytywny wynik odnotowany przez SAS w okresie od listopada 2012 r. do lipca 2013 r.

6.3.   Uwagi przekazane przez FAM

(48)

Według FAM, przedsiębiorstwa odpowiedzialnego za zarządzanie aktywami KAW, fundacja podjęła decyzję o uczestnictwie w RCF niezależnie od swojego zaangażowania w SEB i od ekspozycji SEB wobec SAS. FAM twierdzi, że fundacja KAW nie posiadała udziału większościowego w SEB i nie można również uznać, że sprawowała kontrolę nad SEB.

(49)

Firma FAM przeanalizowała plan 4XNG, związane z nim ryzyko finansowe oraz pakiet zabezpieczeń i uznała, że uczestnictwo w nowym RCF leży w interesie KAW. W tym kontekście porównano perspektywę ochrony długoterminowej inwestycji KAW w SAS i możliwych przyszłych zwrotów z tej inwestycji, a także wysokie opłaty, które uiściłaby grupa SAS z tytułu nowego RCF, z likwidacją SAS, której nie uznano za opcję interesującą z ekonomicznego punktu widzenia.

(50)

FAM zgadza się także z Norwegią i grupą SAS, że wszyscy udziałowcy uczestniczyli w nowym RCF na równych warunkach, bez żadnej formy podporządkowania, nieproporcjonalnych praw do zabezpieczeń lub innych niesymetrycznych zapisów. Decyzja o udziale w nowym RCF została podjęta na podstawie gruntownej analizy perspektyw rentowności silnej i konkurencyjnej grupy SAS w przyszłości.

(51)

I wreszcie FAM podziela zdanie Norwegii, że decyzja banków udzielających kredytu o uczestnictwie w nowym RCF była podyktowana względami komercyjnymi, ponieważ ich dotychczasowa ekspozycja w ramach dawnego RCF była jedynie teoretyczna. Twierdzi, że banki miały nawet mniejszą motywację do uczestnictwa w nowym RCF niż państwa, o których mowa, i KAW, ponieważ te ostatnie mogły liczyć na wzrost cen udziałów. W związku z powyższym FAM twierdzi, że kryterium równorzędności należy uznać za spełnione.

II.   OCENA

1.   ISTNIENIE POMOCY PAŃSTWA

(52)

Artykuł 61 ust. 1 Porozumienia EOG stanowi:

„Z zastrzeżeniem innych postanowień niniejszego Porozumienia, wszelka pomoc przyznawana przez państwa członkowskie WE, państwa EFTA lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z funkcjonowaniem niniejszego Porozumienia w zakresie, w jakim wpływa na handel między Umawiającymi się Stronami”.

(53)

Pojęcie pomocy państwa ma zatem zastosowanie do wszelkiej korzyści udzielonej bezpośrednio lub pośrednio, finansowanej przy użyciu zasobów państwowych przez samo państwo lub przez organ pośredniczący na podstawie udzielonych mu uprawnień.

(54)

Aby stanowić pomoc państwa, środek musi pochodzić z zasobów państwowych i można go przypisać państwu. Z zasady środki pochodzące z zasobów państwowych to zasoby państwa członkowskiego oraz jego władz publicznych, jak również zasoby przedsiębiorstw publicznych, nad którymi władze publiczne mogą sprawować bezpośrednią lub pośrednią kontrolę.

(55)

Nie da się zaprzeczyć, że omawiany środek angażował zasoby państwowe, ponieważ został sfinansowany z zasobów pochodzących z budżetów państw, o których mowa, oraz że można przypisać go państwu. W szczególności można zauważyć, że parlament norweski zatwierdził udział rządu w nowym RCF (pkt 28 powyżej).

(56)

Omawiany środek musi zakłócać konkurencję lub grozić jej zakłóceniem raz potencjalnie wpływać na wymianę handlową między umawiającymi się stronami.

(57)

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jeśli pomoc finansowa udzielona przez państwo członkowskie wzmacnia pozycję przedsiębiorstwa w stosunku do innych przedsiębiorstw konkurujących w handlu wewnątrzunijnym, występuje wówczas co najmniej potencjalny wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi i na konkurencję (27). Pod tym względem Urząd jest zdania, że jakakolwiek potencjalna korzyść ekonomiczna zapewniona SAS w ramach zasobów państwowych spełniałaby ten warunek. SAS konkuruje z innymi przewoźnikami lotniczymi w Unii Europejskiej i EOG, zwłaszcza od dnia 1 stycznia 1993 r., kiedy wszedł w życie trzeci etap liberalizacji transportu lotniczego („trzeci pakiet”) (28). Ponadto w przypadku podróży na względnie krótkie odległości w EOG, podróże lotnicze konkurują z transportem drogowym i kolejowym, a zatem wpływ może być odczuwany również przez przewoźników drogowych i kolejowych.

(58)

Zatem jedynym kryterium dotyczącym pomocy państwa do rozpatrzenia jest kwestia, czy środek zapewniał SAS nienależną selektywną korzyść gospodarczą.

(59)

W świetle anulowania nowego RCF z dniem 4 marca 2014 r. Urząd ocenił, czy omawiany instrument zapewnił grupie SAS nienależną selektywną korzyść gospodarczą od momentu jego ustanowienia w 2012 r. do jego anulowania w 2014 r.

2.   KORZYŚĆ GOSPODARCZA NA RZECZ SAS

(60)

W celu ustalenia, czy grupie SAS przyznano pomoc państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG, Urząd oceni, czy przewoźnik lotniczy uzyskał korzyść gospodarczą, której nie uzyskałby w normalnych warunkach rynkowych. W celu zbadania tej kwestii Urząd stosuje test prywatnego inwestora, zgodnie z którym pomoc państwa nie występuje, jeśli w podobnych okolicznościach prywatny inwestor o wielkości porównywalnej z odpowiednimi organami sektora publicznego i działający w normalnych warunkach rynkowych w gospodarce rynkowej, był skłonny do podjęcia przedmiotowego środka na rzecz beneficjenta.

(61)

Zgodnie z testem prywatnego inwestora Urząd oceni zatem, czy prywatny inwestor zawarłby ocenianą transakcję na tych samych warunkach. Hipotetyczny inwestor zachowuje się jak ostrożny inwestor, który dąży do maksymalizacji zysków bez ponoszenia zbytniego ryzyka w stosunku do danej stopy zwrotu (29).

(62)

Z zasady wkład z funduszy publicznych nie stanowi pomocy państwa, jeśli jest dokonywany w tym samym czasie, co istotny wkład kapitałowy inwestora rynkowego w porównywalnych okolicznościach i na porównywalnych warunkach (zasada równorzędności) (30).

2.1.   Uczestnictwo państw, o których mowa, KAW i banków w nowym RCF na zasadzie równorzędności

(63)

Urząd zauważa, że banki udzielające kredytu uczestniczące w nowym RCF były także zaangażowane w dawny RCF. W przypadku nowego RCF państwa, o których mowa, zwiększyły jednak swoją ekspozycję wobec SAS, natomiast banki obniżyły swój wkład mniej więcej o połowę (z 366 mln EUR do około 200 mln EUR), a zatem zmniejszyły swoją ogólną ekspozycję wobec SAS o mniej więcej 50 %. Mając to na uwadze, Urząd wyraził w decyzji o wszczęciu postępowania wątpliwości, czy spełniona może zostać zasada równorzędności, ponieważ wydawało się, że państwa, o których mowa, i banki nie znajdują się w porównywalnych sytuacjach.

(64)

Norwegia i grupa SAS argumentowały w trakcie formalnego postępowania wyjaśniającego, że negocjując swój udział w nowym RCF banki udzielające kredytu nie miały ekspozycji w związku z dawnym RCF. Banki należy zatem traktować jako „zewnętrznych” inwestorów znajdujących się w podobnym położeniu do państw, o których mowa, i KAW.

(65)

Urząd zauważa, że grupa SAS całkowicie wykorzystała dawny RCF w styczniu 2012 r. (pkt 18 powyżej). W istocie zmiany wprowadzone w marcu 2012 r. w dawnym RCF obejmowały m.in. warunek pełnej i natychmiastowej spłaty wykorzystanej kwoty. Odnośne kwoty spłacono w pełni w marcu 2012 r., a zmiany w dawnym RCF wprowadzone w tym samym miesiącu skrajnie utrudniły grupie SAS korzystanie z instrumentu w późniejszym okresie (31). Ponadto od grupy SAS zażądano przedstawienia do czerwca 2012 r. planu rekapitalizacji, który musiał być zatwierdzony przez zarząd, a także przez państwa, o których mowa, i KAW jako głównych udziałowców. Ten plan został początkowo odrzucony przez banki. Dopiero w listopadzie 2012 r. państwa, o których mowa, po dokładnym przeanalizowaniu zmienionego planu 4XNG zdecydowały się na uczestnictwo w nowym RCF, co następnie zrobiły też banki.

(66)

W rezultacie władze norweskie i SAS utrzymywały podczas formalnego postępowania wyjaśniającego, że grupie SAS w praktyce uniemożliwiono występowanie z żądaniami wypłaty środków z dawnego RCF. Świadome tej sytuacji banki musiały podjąć decyzję, czy nadal uczestniczyć w dawnym RCF do jego wygaśnięcia w czerwcu 2013 r., czy wziąć udział w nowym RCF na równorzędnych warunkach z państwami, o których mowa, i KAW, pomimo faktu, że państwa, o których mowa, i KAW jako udziałowcy mieli większą motywację do udziału ze względu na możliwość uzyskania wyższej wartości swoich udziałów po wdrożeniu planu 4XNG.

(67)

Chociaż Urząd uważa za prawdopodobne, że banki, przynajmniej te nieposiadające innych niezabezpieczonych dwustronnych ekspozycji wobec SAS, nie miały istotnej ekspozycji w związku z dawnym RCF w chwili podejmowania decyzji o uczestnictwie w nowym RCF, jest on także zdania, że nadal istniało ryzyko niespełnienia przez SAS warunków wykorzystania środków przed wprowadzeniem nowego RCF. Okoliczność, że do tego nie doszło i że dawny RCF nie został wykorzystany po jego pełnej spłacie w marcu 2012 r., nie ma w tym kontekście znaczenia. Z powyższego wynika, że banki miały pewien stopień ekspozycji wobec SAS w ramach dawnego RCF, którego nie miały państwa, o których mowa (i KAW). Dlatego też Urząd nie może przyjąć argumentu władz norweskich, że banki uczestniczyły w nowym RCF jako „zewnętrzni” inwestorzy, niezależnie od ich ekspozycji z tytułu dawnego RCF.

(68)

Ponadto Urząd nie może zgodzić się z Norwegią, że ekspozycja niektórych z banków mająca postać dwustronnych instrumentów powiązanych z dawnym RCF (32) nie obejmowała żadnego ryzyka finansowego dla banków w okresie negocjowania nowego RCF, ponieważ instrumenty te nie mogły zostać wykorzystane, o ile dawny RCF nie został wykorzystany w pełni. Jak wspomniano powyżej, istniało ryzyko, nawet jeśli w istocie niewielkie, że warunki wykorzystania środków mogą zostać spełnione, pomimo faktu, że po zmianach wprowadzonych w marcu 2012 r. i ustanowieniu surowych wymogów prawdopodobieństwo skorzystania przez SAS z dawnego RCF było bardzo niskie.

(69)

Ponadto wydaje się, że niektóre banki posiadały inne ekspozycje wobec SAS. Na przykład poza uczestnictwem w dawnym RCF bank […] miał (na dzień 30 września 2012 r.) niezabezpieczoną (i niewykorzystaną) dwustronną ekspozycję wobec SAS na kwotę [200–600] mln SEK, a także niezabezpieczoną ekspozycję z tytułu kart kredytowych na kwotę [500–900] mln SEK. Mógł być zatem odpowiedzialny za pokrycie wszelkich kosztów i zwroty na rzecz klientów, w przypadku gdyby grupa SAS anulowała odnośne loty. Podczas gdy ta niezabezpieczona ekspozycja z tytułu kart kredytowych stanowiła [0–2 %] całkowitej wartości portfela kredytowego banku […] wynoszącej około [1 000–3 000] mld SEK, niemniej jednak stanowiła ryzyko finansowe, a zatem nie można przyjąć, że bank […] znajdował się w porównywalnej sytuacji do państw, o których mowa, kiedy podejmował decyzję o uczestnictwie w nowym RCF.

(70)

Ponadto trzy inne banki posiadały ekspozycję w związku z niespłaconymi instrumentami finansowania samolotów (np. […]). Chociaż państwa, o których mowa, argumentują, że finansowanie było zabezpieczone na samolotach i nie stanowiło ryzyka finansowego dla banków, ponieważ samoloty te można było z łatwością sprzedać na rynku, nie zostało to faktycznie udowodnione. Niejasna pozostaje kwestia, czy w przypadku gwałtownej sprzedaży samolotów całkowita kwota zostałaby w istocie odzyskana.

(71)

Ponadto w decyzji o wszczęciu postępowania Urząd rozważał kwestię, czy na zachowanie banków wpłynęło postępowanie państw, biorąc pod uwagę stałe wsparcie finansowe przewoźnika przez państwa, o których mowa, w poprzednich latach (np. emisje praw poboru w 2009 r. i 2010 r.). Poza tym banki były skłonne uczestniczyć w nowym RCF wyłącznie pod warunkiem, że będą w nim uczestniczyć państwa, o których mowa, jak wyjaśniono w pkt 21 i 22 powyżej.

(72)

Z zasady Urząd uważa, że warunek równorzędności nie może mieć zastosowania w przypadkach, gdy zaangażowanie państw stanowi wymóg, który musi być koniecznie spełniony, aby w transakcji wzięły udział prywatne podmioty.

(73)

W trakcie formalnego postępowania wyjaśniającego Norwegia i grupa SAS argumentowały, że na żadnym etapie negocjacji dotyczących nowego RCF banki nie czuły się „skażone” postępowaniem państw, o których mowa, w przeszłości i ich ciągłą gotowością do wspierania SAS, pomimo faktu, że prognozy państw dotyczące dochodów z emisji akcji z prawem poboru w 2009 i 2010 r. okazały się niedoszacowane.

(74)

Urząd nie może wykluczyć możliwości, że podmioty prywatne nie byłyby skłonne do inwestycji w przedsiębiorstwo o takich wynikach i niemożliwej do przewidzenia przyszłości, gdyby nie udział państw, o których mowa. Zarazem nie może wykluczyć, że państwa, o których mowa, które nie zgodziły się na wniesienie nowego kapitału ani przystąpienie do podporządkowanego RCF, nie były skłonne do inwestowania w SAS dalszych środków. Bez względu na powyższe rozważania Urząd nadal nie jest przekonany, ze uczestnictwo państw, o których mowa, w RCF obywało się na warunkach równorzędnych z uczestnictwem banków udzielających kredytu, biorąc pod uwagę, że zaangażowanie państw, o których mowa, doprowadziło do ograniczenia ogólnej ekspozycji banków wobec SAS z tytułu RCF o około 50 %, podczas gdy ekspozycja państw, o których mowa, wobec SAS wzrosła.

(75)

W odniesieniu do tego, czy zachowanie KAW można uznać za punkt odniesienia w celu ustalenia działania inwestora prywatnego, formalne postępowanie wykazało, że ekspozycja KAW wobec SAS poprzez posiadane akcje w SEB była mniejsza niż wskazano w decyzji o wszczęciu postępowania. Biorąc pod uwagę, że KAW jest jedynie udziałowcem mniejszościowym w SEB oraz że ekspozycja SEB w stosunku do SAS była ograniczona, można argumentować, że uczestnictwo KAW w nowym RCF było motywowane perspektywami rentowności inwestycji.

(76)

W uzupełnieniu do powyższego formalne postępowanie nie umożliwiło Urzędowi stwierdzenia z pewnością, że omawiana transakcja została przeprowadzona zgodnie z zasadą równorzędności.

(77)

Niezależnie od oceny zasady równorzędności Urząd przeanalizował również, czy uczestnictwo państw, o których mowa, w nowym RCF można uznać za racjonalne z punktu widzenia udziałowca i czy spełniałoby warunki testu prywatnego inwestora, gdyby odejść od argumentacji w kategoriach równorzędności.

2.2.   Ocena uczestnictwa państw, o których mowa, w nowym RCF w oparciu o test inwestora prywatnego

(78)

Należy rozstrzygnąć, czy prywatny inwestor znajdujący się w tej samej sytuacji, jak państwa, o których mowa, tj. będący aktualnie udziałowcem SAS i działający w takich samych okolicznościach, jak państwa, o których mowa, w 2012 r., przystąpiłby do nowego RCF na podobnych warunkach (33).

(79)

Niezależne analizy przeprowadzone przez zewnętrznych doradców finansowych (tj. Goldman Sachs International i CITI jako doradców państw oraz […] jako doradcę kredytodawców) przed ustanowieniem nowego RCF są w tym względzie pouczające. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Norwegię w odpowiedzi na decyzję o wszczęciu postępowania, państwa, o których mowa, podjęły decyzję o uczestnictwie w nowym RCF dopiero po dokładnym przeanalizowaniu planu 4XNG przez zewnętrznych doradców oraz po dostosowaniu warunków nowego RCF.

(80)

W decyzji o wszczęciu postępowania Urząd wyraził pewne zastrzeżenia dotyczące zakresu sprawozdania sporządzonego przez CITI, Norwegia wyjaśniła jednak, że decyzję o uczestnictwie w nowym RCF podjęła w oparciu o wszystkie analizy przygotowane przez jej doradców finansowych, a zatem sprawozdania CITI nie należy oceniać w oderwaniu od nich.

(81)

Doradcom finansowym zlecono m.in. przeprowadzenie krytycznej analizy planu 4XNG i nowego RCF oraz odnośnych obszarów wrażliwości i podatności na zagrożenia w tym zakresie. Analizę przeprowadzono w kolejnych sprawozdaniach z odniesieniem do wyników historycznych SAS oraz do innych branżowych wskaźników odniesienia. Doradcy wydali szereg zaleceń dotyczących strategii ograniczania ryzyka, w odniesieniu zarówno do planu 4XNG, jak i do nowego RCF. Zgodnie z tymi radami państwa, o których mowa, wystąpiły o wprowadzenie szeregu zmian w planie 4XNG (w celu szybszej realizacji środków w zakresie oszczędzania oraz uwzględnienia dodatkowych inicjatyw), a także modyfikacji w warunkach nowego RCF, ograniczających prawdopodobieństwo wykorzystania środków.

(82)

Analizując plan 4XNG zewnętrzni doradcy zidentyfikowali i zwrócili szczególną uwagę na kluczowe obszary możliwego ryzyka, w tym cele w zakresie ograniczania kosztów, transakcje zbycia i presję na wskaźnik RASK. Ocena ryzyka obejmowała między innymi następujące kwestie:

Cele w zakresie ograniczania kosztów

Zgodnie z zaleceniami doradców zewnętrznych plan 4XNG zmodyfikowano i rozbudowano o inicjatywy w zakresie oszczędności na kwotę około [1–4] mld SEK w skali roku (wzrost w porównaniu z pierwotnym celem wynoszącym [1–4] mld w skali roku). Podczas gdy niezrealizowanie celów dotyczących ograniczania kosztów określono jako niepokojącą możliwość, kluczowym posunięciem mającym na celu ograniczenie ryzyka związanego z planem 4XNG przed sfinalizowaniem nowego RCF było zawarcie nowych układów zbiorowych, przewidujących obniżenie wynagrodzeń i świadczeń pracowniczych, a także zmiany w planach emerytalnych w listopadzie 2012 r. Skutkiem były bezpośrednie oszczędności wynoszące prawie […] SEK, które, na żądanie państw, o których mowa, musiały zostać zapewnione przed wprowadzeniem nowego RCF.

Transakcje zbycia

Po zakwestionowaniu przez zewnętrznych doradców finansowych początkowych założeń dotyczących zbycia aktywów, a także w związku z nowymi informacjami, które pojawiły się w trakcie tego procesu, ostateczny wykaz transakcji zbycia objętych planem 4XNG różnił się od wykazu pierwotnie przedstawionego przez SAS (34). Doradca finansowy państw, o których mowa, stwierdził ostatecznie, że transakcje zbycia (szacowana wartość zbywanych aktywów wynosiła ok. 3,0 mld SEK) przewidziane ostatecznym planem 4XNG były wykonalne w szacowanych ramach czasowych. Ponadto nowy RCF obejmował zapisy dotyczące terminu sprzedaży Widerøe, a także ścisłego wykorzystania wpływów ze zbycia na spłatę nowego RCF.

Presja na wskaźnik RASK

Podstawowe założenia dotyczące stopy zwrotu i presji na wskaźnik RASK uznano za racjonalne, po uwzględnieniu odpowiednich danych dotyczących trendów historycznych, prognoz stron trzecich i znanych zmian zachodzących w tym czasie w otoczeniu konkurencyjnym. Stwierdzono zatem, że założenia te nie stwarzają znaczącego ryzyka pogorszenia się sytuacji w związku z wykonaniem planu 4XNG.

(83)

W odniesieniu do wyrażonych przez Urząd w decyzji o wszczęciu postępowania wątpliwości dotyczących optymistycznego charakteru poszczególnych czynników w planie 4XNG (np. wzrost rynku wyrażony wskaźnikiem ASK, prognozy PKB i 0 % inflacji w latach 2015–2017), z informacji przedstawionych przez Norwegię i grupę SAS w trakcie formalnego postępowania wyjaśniającego wynika, że w szacunkach tych szczególną uwagę zwrócono na główne rynki, na których działa SAS. Takie ujęcie uwzględniało silniejszą ekspozycję na północną raczej niż na południową Europę, a także ekspozycję SAS na rynki amerykańskie i azjatyckie. Z przedstawionych informacji wynika również, że szacowana inflacja kosztowa na poziomie 0 % rocznie w okresie 2015–2017 stanowi efekt netto bazowej stopy inflacji wynoszącej 2 % rocznie (zgodnie z szacowanym poziomem inflacji w UE) oraz założenia, że możliwe byłoby jej zneutralizowanie za pomocą środków ograniczenia kosztów.

(84)

W odniesieniu do braku badania wrażliwości w analizie wewnętrznej stopy zwrotu przedstawionej w sprawozdaniu CITI (zob. pkt 33 powyżej), a także początkowych obaw Urzędu dotyczących potencjalnego oddziaływania mniej optymistycznych scenariuszy, Urząd otrzymał od Norwegii, w jej odpowiedzi na decyzję o wszczęciu postępowania, dodatkowe informacje odnoszące się do zakresu przeprowadzonej analizy wrażliwości. W tym względzie Goldman Sachs przedstawił szereg analiz wrażliwości w trakcie przygotowań planu 4XNG w okresie od czerwca do września 2012 r. Z poddanej przeglądowi analizy z września 2012 r. wynika, że grupa SAS nie wyczerpałaby środków finansowych nawet w przypadku przedstawionych pesymistycznych scenariuszy, tj. we wszystkich analizowanych przypadkach stan finansów grupy SAS utrzymywałby się powyżej dolnej granicy przedziału RCF. Aby utrzymać zaufanie rynku uznano jednak, że potrzebne było wsparcie płynności oraz że RCF pozostawał najbardziej realistyczną opcją dla takiego wsparcia płynności.

(85)

Urząd zauważa także kolejne przeglądy finansowe, którym podlegał plan 4XNG (włącznie z obszerną analizą i badaniem różnych przebiegów realizacji planu). Urząd dostrzega również wynikające z nich żądania państw, o których mowa, dotyczące ograniczenia ryzyka związanego z realizacją planu i przygotowania skonsolidowanego planu restrukturyzacji przed przystąpieniem do nowego RCF. Wydaje się, że takie działania odpowiadają postępowaniu ostrożnego prywatnego inwestora rynkowego. Niezależnie od powyższego nadal należy rozważyć, czy warunki nowego RCF odpowiadały warunkom, jakie zaakceptowałby prywatny inwestor rynkowy znajdujący się w takiej samej sytuacji, jak państwa, o których mowa, tzn. jak istniejący udziałowcy przedsiębiorstwa.

(86)

Norwegia i grupa SAS wyjaśniły, że szczególną cechą sektora transportu lotniczego jest konieczność utrzymania wysokiego poziomu gotowości finansowej w celu utrzymania zaufania klientów i udziałowców w odniesieniu do zdolności przedsiębiorstwa do dalszego działania. Biorąc pod uwagę trudności finansowe, z którymi borykała się grupa SAS w 2012 r., i dominującą w tym czasie sytuację pod względem płynności, prawdopodobnym motywem uczestnictwa państw, o których mowa, w nowym RCF jako udziałowców SAS było uniknięcie wyższych strat lub upadłości w przypadku utraty płynności przez przedsiębiorstwo.

(87)

W tym względzie można uznać, że państwa, o których mowa, opierały się w szczególności na zaleceniach niezależnych doradców finansowych podczas finalizacji warunków nowego RCF. W istocie wydaje się, że warunki nowego RCF były łącznie ukierunkowane na złagodzenie najważniejszych zidentyfikowanych rodzajów ryzyka gospodarczego. Na przykład, jak zauważono w pkt 82 powyżej, kluczowym warunkiem wstępnym dla realizacji nowego RCF było pomyślne zawarcie nowych układów zbiorowych z personelem lotniczym. Wydaje się również, że ze względu na warunki wykorzystania środków mające zastosowanie do instrumentu B, korzystanie ze środków z tego instrumentu przed marcem 2015 r. było wysoce nieprawdopodobne (35). Finansowe zobowiązania umowne związane z nowym RCF były również ustrukturyzowane w taki sposób, aby grupa SAS, w przypadku niezdolności do osiągnięcia wyników zgodnych z kluczowymi prognozami finansowymi zawartymi w planie 4XNG, nie miała dostępu do RCF lub musiała spłacić każdą wykorzystaną wówczas kwotę z RCF (36).

(88)

Oprócz powyższych spostrzeżeń Urząd otrzymał także dodatkowe informacje dotyczące adekwatności bazowego zabezpieczenia nowego RCF. W sprawozdaniu z maja 2012, […] przedstawiła niezależną wycenę Widerøe i niektórych rzeczowych aktywów trwałych (w tym zapasowych silników, odnośnych samolotów, szeregu mniejszych aktywów i sprzętu), które następnie wykorzystano jako zabezpieczenie nowego RCF. Skupiono się przede wszystkim na Widerøe jako na najważniejszym z aktywów w pakiecie zabezpieczeń, a ocena pozostałych aktywów opierała się na bardziej ograniczonych informacjach, przy czym ogólna wycena zakładała całkowitą wartość aktywów na poziomie około [1–4]–[3–6] mld SEK. Całkowita szacowana wartość aktywów włączonych do zabezpieczenia przekraczała zatem wartość instrumentu A. Według Norwegii uznano to za wystarczająca gwarancję dla kredytodawców nowego RCF, gdyż, jak zauważono powyżej, prawdopodobieństwo skorzystania z instrumentu B przez SAS uważano za nieistotne.

(89)

Rzeczywiste ryzyko finansowe związane z nowym RCF dodatkowo ograniczono za pomocą zapisów dotyczących obowiązkowej przedterminowej spłaty i/lub anulowania zobowiązań z tytułu nowego RCF, gdyby grupa SAS zbyła określone aktywa lub zaangażowała się w inne warianty finansowania. Takie zapisy dotyczące przedterminowej spłaty i anulowania skutkowały zmniejszaniem z czasem potencjalnej straty. W istocie w wyniku sprzedaży Widerøe oraz na mocy umowy zawartej w związku ze wspomnianą sprzedażą we wrześniu 2013 r. (zob. pkt 29 powyżej), całkowitą wartość nowego RCF obniżono z 3,5 mld SEK do 2 mld SEK.

(90)

Wynika z tego zatem, że zastosowano kompleksowy i spójny zestaw środków, ukierunkowanych w szczególności na zapewnienie ciągłej rentowności SAS w okresie 2012–2015 oraz ograniczenie ryzyka finansowego związanego z nowym RCF.

(91)

Ponadto Urząd uznaje potrzebę rozważenia, czy porównywalny prywatny inwestor, znajdujący się w podobnej sytuacji rynkowej, jak państwa, o których mowa (tj. jako aktualny akcjonariusz SAS), mógłby być skłonny do zapewnienia omawianego środka na rzecz beneficjenta. Do tego celu użyteczne jest także wzięcie pod uwagę sytuacji alternatywnych, jakie mogłyby zaistnieć w razie niezapewnienia środka.

(92)

W tym kontekście Norwegia i grupa SAS twierdzą w przesłanych pismach odnoszących się do decyzji o wszczęciu postępowania, że gdyby w 2012 r. nie udostępniono nowego RCF, prawdopodobna byłaby upadłość przedsiębiorstwa. Według Norwegii odpowiadałoby to poniesieniu przez państwa, o których mowa, łącznej straty 1 044,6 mln SEK, tj. wartości posiadanych przez nie łącznie udziałów. Dalsze uwagi dotyczyły możliwości rezygnacji z potencjalnych przyszłych zysków kapitałowych, gdyby plan 4XNG został pomyślnie wdrożony. Dla porównania Norwegia szacuje w swoim piśmie, że gdyby grupa SAS nie wykonała zobowiązań z tytułu nowego RCF, możliwa łączna strata wynikająca z łącznych udziałów państw, o których mowa, oraz ich wkładów do RCF osiągnęłaby, zakładając najbardziej skrajny scenariusz, poziom zbliżony do [1 000–3 000] mln SEK (37).

(93)

W związku z tym w przypadku upadłości SAS możliwa dodatkowa strata związana z uczestnictwem państw, o których mowa, w nowym RCF (tj. ok. 447,5 mln SEK w oparciu o przykład ilustracyjny podany przez Norwegię) wydaje się względnie ograniczona w porównaniu ze stratą, którą poniesiono by w innym przypadku w odniesieniu do udziałów państw, o których mowa. Wydaje się, że porównanie tej relatywnie niewielkiej zmiany przyrostowej wynikającej ze scenariusza państw, o których mowa, przewidującego pogorszenie się sytuacji (upadłość) z potencjalną poprawą sytuacji związaną z udanym wdrożeniem planu 4XNG dodatkowo potwierdza zasadność decyzji państw, o których mowa, o uczestnictwie w nowym RCF. W przypadku najbardziej optymistycznego „scenariusza podstawowego” w sprawozdaniu CITI oszacowano potencjalne zyski kapitałowe dla państw, o których mowa, na łącznie [7 000–12 000] mln SEK. Niemniej, chociaż w decyzji o wszczęciu postępowania Urząd wyraził pewne zastrzeżenia odnoszące się do optymistycznego charakteru takich prognoz wzrostu, bierze on również pod uwagę możliwość, że nawet przy bardziej konserwatywnych scenariuszach potencjalne zyski kapitałowe przewidziane scenariuszem zakładającym poprawę sytuacji mogą nadal znacznie przewyższać potencjalne straty przewidziane scenariuszem zakładającym pogorszenie się sytuacji.

(94)

Urząd ma zatem na uwadze powyższą analizę ryzyka i zysku, a także obszerny przegląd i badanie planu 4XNG, dodatkowe weryfikacje bazowego zabezpieczenia (38), zapisy dotyczące anulowania i przedterminowej spłaty, które ograniczały potencjalną stratę w czasie (39), oraz różne inne środki ograniczania ryzyka uwzględnione w warunkach nowego RCF (40). Biorąc pod uwagę powyższe względy, wydaje się, że decyzja państw, o których mowa, o uczestnictwie w nowym RCF odpowiada postępowaniu prywatnego inwestora działającego z myślą o uzyskaniu normalnego zwrotu rynkowego, z uwzględnieniem szczególnego położenia przedsiębiorstwa w tym czasie.

(95)

W związku z powyższym Urząd stwierdza, że państwa, o których mowa, jako aktualni udziałowcy SAS, kierowały się racjonalnymi i realistycznymi perspektywami rentowności, kiedy zdecydowały się na uczestnictwo w nowym RCF wraz z KAW i bankami udzielającymi kredytu w okresie od grudnia 2012 r. do marca 2014 r. Zatem ich udział nie powodował powstania korzyści dla SAS w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

3.   WNIOSEK CO DO ISTNIENIA POMOCY PAŃSTWA

(96)

W związku z powyższym Urząd stwierdza, że uczestnictwo Norwegii w nowym RCF nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Finansowanie grupy SAS poprzez nowy odnawialny instrument kredytowy, który Norwegia wdrożyła w grudniu 2012 r., nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja jest skierowana do Królestwa Norwegii.

Artykuł 3

Jedynie wersja niniejszej decyzji w języku angielskim jest autentyczna.

Sporządzono w Brukseli dnia 9 lipca 2014 r.

W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

Oda Helen SLETNES

Przewodnicząca

Helga JÓNSDÓTTIR

Członek Kolegium


(1)  Dz.U. C 290 z 5.10.2013, s. 9 (sprostowanie).

(2)  FAM to przedsiębiorstwo odpowiedzialne za zarządzanie aktywami Fundacji Knuta i Alice Wallenbergów.

(3)  Liczba dostępnych miejsc na kilometr (Available Seat Kilometer – ASK) to wskaźnik określający zdolność przewoźnika lotniczego do przewożenia pasażerów. Odpowiada on liczbie dostępnych miejsc pomnożonej przez liczbę kilometrów lotu.

(4)  Źródło: http://www.airlineleader.com/regional-focus/nordic-region-heats-up-as-all-major-players-overhaul-their-strategies.

(5)  Zob. przypis 13 i motyw 29 poniżej dotyczący sprzedaży 80 % akcji Widerøe.

(6)  Źródło: http://www.sasgroup.net/SASGroup/default.asp

(7)  Rozwój sytuacji w zakresie ratingu kredytowego S&P omówiono w przypisie 26 poniżej.

(8)  Źródło: sprawozdania roczne SAS za okres 2008–2012, dostępne pod adresem: http://www.sasgroup.net/SASGroup/default.asp.

(9)  Emisje praw poboru w 2009 r. i 2010 r. były przedmiotem decyzji Komisji w sprawie SA. 29785 (dostępnej pod adresem http://ec.europa.eu/competition/state_aid/cases/249053/249053_1461974_61_2.pdf), w której Komisja stwierdziła, że nie występowała pomoc państwa.

(10)  Zob. w tym kontekście słowa prezesa SAS przytoczone przez agencję Reuters w dniu 12 listopada 2012 r.: „»To naprawdę jest dla nas ‘ostatni dzwonek’ jeśli SAS ma istnieć w przyszłości,« stwierdził dyrektor zarządzający […] powiedział prezes po uruchomieniu nowego planu ratunkowego dla dla przewoźnika lotniczego, […] który nie osiągnął całorocznego zysku od 2007 r.”, tekst dostępny pod adresem http://www.reuters.com/article/2012/11/12/uk-sas-idUSLNE8AB01O20121112. Zob. również artykuł zatytułowany „SAS tops European airline critical list” („SAS na szczycie listy europejskich przewoźników lotniczych w krytycznej sytuacji”) w „Financial Times” z dnia 13 listopada 2012 r., dostępny pod adresem http://www.ft.com/intl/cms/s/0/fa1cbd88-2d87-11e2-9988-00144feabdc0.html#axzz2TSY5JHUh.

(11)  Zob. np. komunikat agencji Reuters z dnia 18 listopada 2012 r. (http://www.reuters.com/article/2012/11/19/sas-idUSL5E8MI6IY20121119) i „Financial Times” z dnia 19 listopada 2012 r. (http://www.ft.com/intl/cms/s/0/43e37eba-322f-11e2-b891-00144feabdc0.html#axzz2TSY5JHUh).

(12)  Według informacji przedstawionych przez władze norweskie, sprzedaż […] usunięto z ostatecznego wykazu planowanych transakcji zbycia ze względu na dużą niepewność w odniesieniu do terminu sprzedaży i uzyskanego przychodu.

(13)  W dniu 20 maja 2013 r. grupa SAS poinformowała, że podpisała umowę sprzedaży 80 % swoich udziałów w Widerøe grupie inwestorów. Grupa SAS utrzyma 20 % udziałów w Widerøe, ale będzie miała możliwość przekazania pełnej własności w 2016 r. Zob. http://mb.cision.com/Main/290/9410155/119539.pdf.

(14)  Grupa SAS sprzedała na rzecz Swissport 10 % udziałów w swojej spółce zapewniającej obsługę naziemną. Nabycie stało się skuteczne z dniem 1 listopada 2013 r. Negocjacje są obecnie wstrzymane do czasu zakończenia przez Swissport nabycia i integracji Servisair.

(15)  Realizacja tych działań przyniosła efekt płynnościowy w postaci około 1,7 mld SEK.

(16)  Środki te zostały w znacznej mierze wdrożone i pozwolą uzyskać oszczędności w kwocie około 1 mld SEK.

(17)  […].

(18)  […], jeden z kredytodawców w ramach dawnego RCF, poinformował, że nie będzie gotowy do uczestnictwa w nowym RCF. W związku z tym […] i […] proporcjonalnie zwiększyły swoje zaangażowanie w nowym RCF.

(19)  Zob. przypis 35 poniżej.

(20)  Zob. http://www.reuters.com/finance/stocks/SAS.ST/key-developments/article/2662973.

(21)  Zobowiązanie z ramach instrumentu A obniżono z 0,8 mld SEK do 0,6 mld SEK w dniu 31 października 2013 r. w wyniku sprzedaży przez SAS udziału w SAS Ground Handling na rzecz Swissport.

(22)  Dz.U. L 97 z 15.4.2005, s. 41 oraz Suplement EOG nr 18 z 14.4.2005, s. 1.

(23)  Alternatywnym rozwiązaniem byłoby po prostu dopuszczenie do wygaśnięcia dawnego RCF z dniem 20 czerwca 2013 r. i jednoczesne uniemożliwienie wykorzystania instrumentu w tym okresie, jeśli grupa SAS nie mogłaby spełnić warunków wypłaty.

(24)  Władze norweskie przedstawiły informacje dotyczące innych ekspozycji banków wobec SAS w formie instrumentów dwustronnych, różnych uzgodnień dotyczących zabezpieczeń, kart kredytowych, instrumentów finansowania samolotów, kredytów w rachunku bieżącym oraz transakcji związanych z nieruchomościami. Władze norweskie utrzymują, że banki nie miały istotnej niezabezpieczonej ekspozycji wobec SAS, ewentualnie z wyjątkiem ekspozycji […] związanej z płatnościami za pomocą kart kredytowych. Różne wspomniane formy ekspozycji były ograniczone pod względem wielkości lub zabezpieczone, a więc wydawały się mało istotne w kontekście decyzji banków o uczestnictwie w nowym RCF.

(25)  Przychody na liczbę dostępnych miejsc na kilometr (wskaźnik RASK) to powszechnie używana miara przychodów osiąganych przez przewoźników lotniczych.

(26)  Norwegia i SAS podkreślają również w tym kontekście, że dnia 5 sierpnia 2013 r. agencja S&P podniosła swój rating kredytowy dla SAS z CCC+ do B- ze stabilną perspektywą.

(27)  Zob. sprawa 730/79 Philip Morris Holland BV przeciwko Komisji, Rec. 1980, s. 2671, pkt 11; sprawa T-288/97 Regione Friuli Venezia Giulia przeciwko Komisji, Rec. 2001, s. II-1169, pkt 41; sprawa C-280/00 Altmark Trans GmbH i Regierungspräsidium Magdeburg przeciwko Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH (Altmark), Rec. 2003, s. I-7747, pkt 75.

(28)  „Trzeci pakiet” obejmował trzy akty legislacyjne: (i) rozporządzenie Rady (EWG) nr 2407/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie przyznawania licencji przewoźnikom lotniczym (Dz.U. L 240 z 24.8.1992, s. 1); (ii) rozporządzenie Rady (EWG) nr 2408/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych (Dz.U. L 240 z 24.8.1992, s. 8); oraz (iii) rozporządzenie Rady (EWG) nr 2409/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie taryf i stawek za usługi lotnicze (Dz.U. L 240 z 24.8.1992, s. 15). Rozporządzenia te były włączone do Porozumienia EOG do czasu uchylenia ich przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (wersja przekształcona), włączone do załącznika XIII do Porozumienia EOG.

(29)  Sprawy połączone T-228/99 i T-233/99 Westdeutsche Landesbank Girozentrale i Land Nordrhein-Westfalen przeciwko Komisji, Rec. 2003, s. II-435, pkt 255.

(30)  Sprawa T-296/97 Alitalia, Rec. 2000, s. II-3871, pkt 81.

(31)  […].

(32)  Poza dawnym RCF do dnia 30 września 2012 r. trzy banki miały ekspozycje w postaci dwustronnych instrumentów związanych z dawnym RCF, które nie mogły być wykorzystane, o ile w pełni nie wykorzystano dawnego RCF. Kwoty poszczególnych dwustronnych instrumentów wynosiły [400–800] mln EUR dla […], [200–400] mln EUR dla […] oraz [400–800] mln EUR dla […].

(33)  Sprawa C-305/89 Włochy przeciwko Komisji, Rec. 1991, s. I-1603, pkt 20.

(34)  Na przykład […] usunięto z ostatecznego wykazu planowanych transakcji zbycia […].

(35)  Na przykład jeden z warunków korzystania z instrumentu B przewidywał, że EBITDAR grupy SAS powinien wynosić co najmniej [5–9] mld SEK z zachowaniem ciągłości przez 12 miesięcy. Ponieważ wartość ta przekraczała wskaźnik EBITDAR przewidywany dla każdego roku w okresie 2012–2015, uznano za nieprawdopodobne, aby grupa SAS była w stanie skorzystać z instrumentu B w horyzoncie czasowym nowego RCF.

(36)  Finansowe zobowiązania umowne odnoszące się do […]. Ostatnie dwa finansowe zobowiązania umowne podlegały kwartalnym korektom na podstawie modelu finansowego leżącego u podstaw planu 4XNG, z czego wynika, że grupa SAS musiała realizować własne cele finansowe.

(37)  Dla celów ilustracyjnych, Norwegia szacuje łączne straty państw, o których mowa, w związku z nowym RCF, zakładając pełne wykorzystanie instrumentu A (z którego [700–1 200] mln SEK pokryły państwa, o których mowa) oraz objęcie zabezpieczeniem jedynie 50 % zobowiązania z tytułu instrumentu A, a także otrzymanie już przez państwa pierwszej transzy prowizji za udostępnienie środków. Oznaczałoby to szacowaną stratę wynoszącą [400–800] mln SEK w związku z nowym RCF oraz szacowaną stratę łącznych udziałach w wysokości [700–1 200] mln SEK, tj. w sumie [1 100–2 000] mln SEK.

(38)  Zob. motyw 88.

(39)  Zob. motywy 82 i 89.

(40)  Zob. motywy 82 i 87.


12.11.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 295/63


DECYZJA STAŁEGO KOMITETU PAŃSTW EFTA

NR 2/2015/SC

z dnia 24 września 2015 r.

ustanawiająca Tymczasowy Komitet ds. Mechanizmu Finansowego EOG na lata 2014–2021 [2015/2024]

STAŁY KOMITET PAŃSTW EFTA,

uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem EOG,

uwzględniając umowę, która ma zostać zawarta w celu ustanowienia nowego mechanizmu finansowego EOG na lata 2014–2021,

uwzględniając umowę, która ma zostać zawarta między Królestwem Norwegii a Unią Europejską w sprawie ustanowienia norweskiego mechanizmu finansowego na lata 2014–2021,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

1.   Niniejszym ustanawia się Tymczasowy Komitet ds. Mechanizmu Finansowego EOG na lata 2014–2021, zwany dalej „Komitetem Tymczasowym”, który powinien rozpocząć działalność w jak najkrótszym terminie.

2.   Komitet Tymczasowy wspiera państwa EFTA w przygotowaniach do wdrożenia nowego mechanizmu finansowego EOG na lata 2014–2021.

3.   Komitet Tymczasowy odpowiada przed Stałym Komitetem.

4.   Komitet Tymczasowy może być wspierany przez misje państw EFTA należących do EOG przy Unii Europejskiej.

5.   W dniu wejścia w życie lub w dniu rozpoczęcia tymczasowego stosowania umowy ustanawiającej mechanizm finansowy EOG na lata 2014–2021 Komitet Tymczasowy zostaje zastąpiony Komitetem ds. Mechanizmu Finansowego EOG na lata 2014–2021.

6.   Komitet Tymczasowy rozważy i oceni możliwość koordynacji między mechanizmem finansowym EOG a norweskim mechanizmem finansowym.

7.   Komitet Tymczasowy wybiera przewodniczącego, który zostaje zatwierdzony przez Stały Komitet.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie ze skutkiem natychmiastowym.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 24 września 2015 r.

W imieniu Stałego Komitetu

Ingrid SCHULERUD

Pełniąca funkcję przewodniczącego

Kristinn F. ÁRNASON

Sekretarz Generalny