ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 271

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 58
16 października 2015


Spis treści

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1850 z dnia 13 października 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 w sprawie handlu produktami z fok ( 1 )

1

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1851 z dnia 15 października 2015 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 948/2014 w odniesieniu do okresu przechowywania objętego umową oraz wysokości dopłaty przyznawanej do prywatnego przechowywania odtłuszczonego mleka w proszku

12

 

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/1852 z dnia 15 października 2015 r. wprowadzające tymczasowy nadzwyczajny system dopłat do prywatnego przechowywania niektórych serów oraz ustalające z góry stawkę dopłat

15

 

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/1853 z dnia 15 października 2015 r. ustanawiające tymczasową nadzwyczajną pomoc dla rolników w sektorach hodowlanych

25

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1854 z dnia 15 października 2015 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

31

 

 

DECYZJE

 

*

Decyzja Rady (UE) 2015/1855 z dnia 13 października 2015 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej oraz Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w odniesieniu do wniosku członków – krajów najmniej rozwiniętych dotyczącego przedłużenia okresu przejściowego na mocy art. 66 ust. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej w odniesieniu do niektórych zobowiązań dotyczących produktów farmaceutycznych oraz przyznania odstępstwa od zobowiązań wynikających z art. 70 ust. 8 i 9 tego Porozumienia

33

 

 

III   Inne akty

 

 

EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY

 

*

Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 321/14/COL z dnia 10 września 2014 r. zmieniająca po raz setny zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa przez przyjęcie nowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji [2015/1856]

35

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

16.10.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 271/1


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/1850

z dnia 13 października 2015 r.

ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 w sprawie handlu produktami z fok

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie handlu produktami z fok (1), w szczególności jego art. 3 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 1007/2009 zezwolono, w określonych warunkach, na wprowadzanie do obrotu produktów z fok pochodzących z polowań prowadzonych tradycyjnie przez Eskimosów oraz inne społeczności autochtoniczne. Zezwolono w nim także na wprowadzanie do obrotu produktów z fok w sytuacjach, gdy przywóz produktów z fok ma charakter sporadyczny i składa się wyłącznie z towarów przeznaczonych do użytku osobistego podróżnych lub ich rodzin.

(2)

Rozporządzeniem Komisji (UE) nr 737/2010 (2) ustanowiono szczegółowe zasady wprowadzania do obrotu produktów z fok zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1007/2009.

(3)

Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1775 (3) zmieniono art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1007/2009 i uchylono rozporządzenie (UE) nr 737/2010 ze skutkiem od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia. Konieczne jest zatem określenie środków wykonawczych do art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1007/2009 z późniejszymi zmianami.

(4)

Należy ustanowić przepisy, na mocy których podmioty spełniające określone wymogi powinny być zamieszczane w wykazie uznanych organów wydających dokumenty poświadczające spełnienie wymogów wprowadzenia do obrotu produktów z fok.

(5)

Należy opracować modele dokumentów poświadczających i ich kopii w celu ułatwienia zarządzania tymi dokumentami i ich weryfikacji.

(6)

Należy ustanowić procedury kontroli dokumentów poświadczających. Procedury te powinny być jak najprostsze i jak najłatwiejsze w realizacji, nie powinny jednak naruszać wiarygodności i spójności systemu kontroli.

(7)

Należy zezwolić na wykorzystywanie systemów elektronicznych w celu ułatwienia wymiany danych pomiędzy właściwymi organami, Komisją i uznanymi organami.

(8)

Przetwarzanie danych osobowych do celów niniejszego rozporządzenia, w szczególności przetwarzanie danych osobowych zawartych w dokumentach poświadczających, powinno być zgodne z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4) i rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (5).

(9)

Jako że niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady wykonania art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1007/2009 zmienionego rozporządzeniem (UE) 2015/1775, które stosuje się od dnia 18 października 2015 r., powinno ono wejść w życie w trybie pilnym.

(10)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu utworzonego na podstawie art. 18 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 (6),

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady wprowadzania do obrotu produktów z fok oraz przywozu produktów z fok przeznaczonych do użytku osobistego podróżnych lub ich rodzin na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1007/2009.

Artykuł 2

Użytek osobisty podróżnych lub ich rodzin

1.   Zezwala się na przywóz produktów z fok przeznaczonych do użytku osobistego podróżnych lub ich rodzin jedynie wówczas, gdy spełniony jest którykolwiek z następujących warunków:

a)

produkty z fok stanowią część ubioru podróżnych, są przez nich niesione lub znajdują się w ich bagażu osobistym;

b)

produkty z fok stanowią część własności prywatnej osoby fizycznej przenoszącej swoje miejsce zwykłego pobytu z państwa trzeciego na obszar Unii;

c)

produkty z fok zostały nabyte przez podróżnych na miejscu w państwie trzecim i są przez nich przywożone w terminie późniejszym, pod warunkiem że podróżni ci przedstawią organom celnym danego państwa członkowskiego w chwili przybycia na terytorium Unii następujące dokumenty:

(i)

pisemne oświadczenie o przywozie;

(ii)

uzupełniający dokument poświadczający, że produkty zostały nabyte w danym państwie trzecim.

2.   Do celów ust. 1 lit. c) pisemne oświadczenie oraz dokument uzupełniający są zatwierdzane przez organy celne i zwracane podróżnym. W momencie przywozu oświadczenie i dokument uzupełniający przedstawia się organom celnym razem ze zgłoszeniem celnym obejmującym dane produkty.

Artykuł 3

Uznane organy

1.   Podmiot zostaje zamieszczony w wykazie uznanych organów wówczas, gdy udowodniono, że spełnia on następujące wymogi:

a)

posiada osobowość prawną;

b)

jest w stanie zapewnić realizację wymogów art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1007/2009;

c)

jest w stanie wydawać dokumenty poświadczające, o których mowa w art. 4 ust. 1, i zarządzać nimi oraz przetwarzać i przechowywać dane;

d)

może wykonywać swoje zadania w sposób pozwalający na uniknięcie konfliktów interesów;

e)

może monitorować zgodność z wymogami określonymi w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1007/2009;

f)

jest w stanie wycofać dokumenty poświadczające, o których mowa w art. 4 ust. 1, lub zawiesić ich ważność w przypadku nieprzestrzegania wymogów niniejszego rozporządzenia oraz powiadomić o tym właściwe organy i organy celne państw członkowskich;

g)

podlega audytom przeprowadzanym przez niezależną stronę trzecią;

h)

prowadzi działalność na poziomie krajowym lub regionalnym.

2.   Aby zostać włączonym do wykazu, o którym mowa w ust. 1, podmiot przedkłada Komisji wniosek razem z dokumentami wykazującymi spełnienie przez niego wymogów określonych w ust. 1.

3.   Uznany organ przedstawia Komisji sprawozdania z audytów przygotowane przez niezależną stronę trzecią, o której mowa w ust. 1 lit. g), na koniec każdego okresu sprawozdawczego.

Artykuł 4

Dokumenty poświadczające

1.   Uznany organ wydaje dokumenty poświadczające zgodne z modelami zamieszczonymi w załączniku do niniejszego rozporządzenia na wniosek, w przypadku gdy wymogi w zakresie wprowadzania do obrotu określone w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1007/2009 zostały spełnione.

2.   Uznany organ przekazuje dokument poświadczający wnioskodawcy i przechowuje jego kopię przez okres trzech lat dla celów ewidencji.

3.   Z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2, kiedy produkt z fok wprowadzany jest do obrotu, oryginał dokumentu poświadczającego jest przedstawiany razem z produktem z fok. Wnioskodawca może zatrzymać kopię dokumentu poświadczającego.

4.   Na wszystkich kolejnych fakturach zamieszcza się odesłanie do numeru dokumentu poświadczającego.

5.   Produkt z fok, któremu towarzyszy dokument poświadczający wydany zgodnie z ust. 1, uznaje się za produkt spełniający wymogi art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1007/2009.

6.   Przyjęcie zgłoszenia celnego o dopuszczenie produktu z fok do swobodnego obrotu na mocy art. 79 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (7) jest uzależnione od okazania dokumentu poświadczającego wydanego zgodnie z przepisami ust. 1 tego artykułu. Nie naruszając przepisów art. 77 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, organy celne przechowują kopię dokumentu poświadczającego w swojej ewidencji.

7.   W przypadku wątpliwości dotyczących autentyczności lub prawidłowości dokumentu poświadczającego wydanego zgodnie z ust. 1 oraz wówczas, gdy konieczne są dodatkowe informacje, organy celne i inne służby egzekwujące prawo kontaktują się z właściwym organem wyznaczonym przez dane państwo członkowskie zgodnie z art. 6. Właściwy organ, z którym się skontaktowano, podejmuje decyzję dotyczącą środków, które należy podjąć.

Artykuł 5

Format dokumentów poświadczających

1.   Dokumenty poświadczające, o których mowa w art. 4 ust. 1, mają formę papierową lub elektroniczną.

2.   W przypadku dokumentu poświadczającego w formie elektronicznej jego wydrukowana kopia towarzyszy produktowi z fok w momencie wprowadzania do obrotu.

3.   Korzystanie z dokumentu poświadczającego pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich innych formalności dotyczących wprowadzania do obrotu.

4.   Właściwy organ wyznaczony zgodnie z art. 6 może zażądać przetłumaczenia dokumentu poświadczającego na język urzędowy państwa członkowskiego, w którym produkt ma zostać wprowadzony do obrotu.

Artykuł 6

Właściwe organy

1.   Każde państwo członkowskie wyznacza właściwy organ lub kilka właściwych organów odpowiedzialnych za wykonywanie następujących zadań:

a)

weryfikowanie dokumentów poświadczających dotyczących przywożonych produktów z fok, na wniosek organów celnych złożony na mocy art. 4 ust. 7;

b)

kontrolowanie wydawania dokumentów poświadczających przez uznane organy mające siedzibę i działające na terenie danego państwa członkowskiego;

c)

przechowywanie kopii dokumentów poświadczających wystawionych dla produktów z fok pochodzących z polowań na foki przeprowadzonych w tym państwie członkowskim.

2.   Państwa członkowskie informują Komisję o właściwych organach wyznaczonych zgodnie z przepisami ust. 1.

3.   Komisja sporządza wykaz właściwych organów wyznaczonych zgodnie z przepisami ust. 1 i udostępnia go na swojej stronie internetowej. Wykaz ten jest regularnie aktualizowany.

Artykuł 7

Elektroniczne systemy wymiany i zapisu danych

1.   Właściwe organy mogą wykorzystywać systemy elektroniczne do wymiany i zapisu danych zawartych w dokumentach poświadczających.

2.   Państwa członkowskie uwzględniają komplementarność, kompatybilność oraz interoperacyjność systemów elektronicznych, o których mowa w ust. 1.

Artykuł 8

Ochrona w zakresie przetwarzania danych osobowych

Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla poziomu ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych na mocy przepisów prawa Unii i krajowego, w szczególności nie zmienia zobowiązań i praw określonych w dyrektywie 95/46/WE oraz rozporządzeniu (WE) nr 45/2001. Ochronę osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych zapewnia się w szczególności w odniesieniu do ujawniania lub przekazywania danych osobowych zawartych w dokumencie poświadczającym.

Artykuł 9

Przepisy przejściowe

Dokumenty poświadczające wydane przez uznany organ zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 737/2010 przed dniem 18 października 2015 r. zachowują ważność po tej dacie.

Artykuł 10

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 18 października 2015 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 13 października 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 286 z 31.10.2009, s. 36.

(2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 737/2010 z dnia 10 sierpnia 2010 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 w sprawie handlu produktami z fok (Dz.U. L 216 z 17.8.2010, s. 1).

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1775 z dnia 6 października 2015 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1007/2009 w sprawie handlu produktami z fok i uchylające rozporządzenie Komisji (UE) nr 737/2010 (Dz.U. L 262 z 7.10.2015, s. 1).

(4)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).

(5)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

(6)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (Dz.U. L 61 z 3.3.1997, s. 1).

(7)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1).


ZAŁĄCZNIK

Image

Image

Image

Image

Image

Wskazówki

Uwagi ogólne:

Wypełnić pismem drukowanym

Pole 1

Organ wydający

Podać nazwę i adres uznanego organu wydającego dokument poświadczający.

Pole 2

Do celów państwa wydającego dokument poświadczający

Miejsce zarezerwowane na potrzeby państwa wydającego dokument poświadczający.

Pole 3

Numer dokumentu poświadczającego

Podać przyznany numer dokumentu poświadczającego.

Pole 4

Państwo, w którym produkt wprowadza się do obrotu

Podać nazwę państwa, w którym zamierza się wprowadzić produkt z fok po raz pierwszy do obrotu w Unii Europejskiej.

Pole 5

Kod ISO

Podać dwuliterowy kod państwa wskazanego w polu 4.

Pole 6

Nazwa handlowa

Podać nazwę handlową produktu (produktów) z fok. Opis musi być spójny z wpisem w polu 7.

Pole 7

Nazwa systematyczna

Wskazać nazwy systematyczne gatunków fok wykorzystanych w produkcie. W przypadku zastosowania w produkcie złożonym z więcej niż jednego gatunku należy wskazać każdy gatunek w osobnym wierszu.

Pole 8

Pozycja HS

Podać czterocyfrowy lub sześciocyfrowy kod towaru ustalony zgodnie ze zharmonizowanym systemem oznaczania i kodowania towarów.

Pole 9

Państwo pozyskania

Podać nazwę państwa, w którym pozyskano z natury foki wykorzystane w produkcie.

Pole 10

Kod ISO

Podać dwuliterowy kod państwa wskazanego w polu 9.

Pole 11

Masa netto

Podać masę całkowitą w kg. Określa się ją jako masę netto produktów z fok bez pojemników ani innych form opakowania, z wyjątkiem wsporników, rozpórek, naklejek itp.

Pole 12

Liczba sztuk

Podać liczbę sztuk, jeżeli ma zastosowanie.

Pole 13

Oznakowanie odróżniające

Jeżeli ma ono zastosowanie, wskazać oznakowanie odróżniające, np. numer partii lub numer konosamentu.

Pole 14

Niepowtarzalny identyfikator

Wskazać wszelkie identyfikatory umieszczone na produkcie dla celów identyfikowalności.

Pole 15

Podpis i pieczęć uznanego organu wydającego

W polu umieszcza się podpis upoważnionego urzędnika, nazwę miejscowości i datę oraz urzędową pieczęć uznanego organu wydającego.

Pole 16

Zatwierdzenie przez organy celne

Organ celny podaje numer zgłoszenia celnego oraz dodaje swój podpis i pieczęć.


16.10.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 271/12


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/1851

z dnia 15 października 2015 r.

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 948/2014 w odniesieniu do okresu przechowywania objętego umową oraz wysokości dopłaty przyznawanej do prywatnego przechowywania odtłuszczonego mleka w proszku

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 18 ust. 2, art. 20 lit. c), l) i m) oraz art. 223 ust. 3 lit. c),

uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1370/2013 z dnia 16 grudnia 2013 r. określające środki dotyczące ustalania niektórych dopłat i refundacji związanych ze wspólną organizacją rynków produktów rolnych (2), w szczególności jego art. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 948/2014 (3) wprowadzono prywatne przechowywanie odtłuszczonego mleka w proszku z uwagi na szczególnie trudną sytuację na rynku, wynikającą zwłaszcza z wprowadzonego przez Rosję zakazu przywozu przetworów mlecznych pochodzących z Unii.

(2)

W związku z dalszym spadkiem cen odtłuszczonego mleka w proszku system prywatnego przechowywania przedłużono rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1337/2014 (4) do dnia 28 lutego 2015 r., rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/303 (5) do dnia 30 września 2015 r., zaś rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/1548 (6) do dnia 29 lutego 2016 r.

(3)

Biorąc pod uwagę stałą tendencję spadkową cen odtłuszczonego mleka w proszku, która wynika ze znacznej, nadmiernej podaży mleka na rynku wewnętrznym oraz z dalszego ograniczenia globalnego popytu, należy przewidzieć dodatkowe środki w celu zachęcenia podmiotów gospodarczych do przechowywania większych ilości, aby złagodzić presję wywieraną na rynek; w związku z tym należy przyznać wyższe kwoty dopłat, w przypadku gdy produkty podlegają dłuższemu okresowi przechowywania objętego umową.

(4)

Jednakże aby zapewnić podmiotom gospodarczym elastyczność w odpowiedzi na przyszłe sygnały płynące z rynku, należy zezwolić na wydanie takich produktów z magazynu przy zastosowaniu obniżonej stawki dopłat po upływie minimalnego okresu przechowywania wynoszącego dziewięć miesięcy.

(5)

Biorąc pod uwagę długość przedłużonego okresu przechowywania objętego umową, należy dostosować przepisy dotyczące wypłaty zaliczki, o której mowa w art. 31 rozporządzenia Komisji (WE) nr 826/2008 (7).

(6)

Zgodnie z art. 35 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 826/2008 oraz aby ściśle monitorować stosowanie tego środka, należy określić termin przesyłania powiadomień, o których mowa w art. 35 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia.

(7)

Aby środek wprowadzany niniejszym rozporządzeniem miał bezpośredni wpływ na rynek i przyczynił się do ustabilizowania cen, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu.

(8)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 948/2014 wprowadza się następujące zmiany:

1)

art. 4 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 4

1.   Dopłaty do produktów, o których mowa w art. 1, ustala się następująco:

a)

jeżeli okres przechowywania objętego umową liczy od 90 do 210 dni, dopłata wynosi:

1)

8,86 EUR za tonę przechowywanych produktów w odniesieniu do stałych kosztów przechowywania;

2)

0,16 EUR za tonę przechowywanych produktów i na dzień w odniesieniu do przechowywania objętego umową;

b)

jeżeli okres przechowywania objętego umową liczy 365 dni, dopłata wynosi:

1)

8,86 EUR za tonę przechowywanych produktów w odniesieniu do stałych kosztów przechowywania;

2)

0,36 EUR za tonę przechowywanych produktów i na dzień w odniesieniu do przechowywania objętego umową.

Jednakże na zasadzie odstępstwa od art. 34 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 826/2008, w przypadku gdy ilość objęta umową może zostać wydana z magazynu po upływie minimalnego okresu przechowywania wynoszącego 270 dni, kwoty dopłat zostają zmniejszone o 10 %.

2.   Wnioski są ważne jedynie wtedy, gdy wskazano w nich stawki dopłat, o które wystąpiono.

Zawarte na podstawie niniejszego rozporządzenia umowy przewidujące okres przechowywania od 90 do 210 dni nie mogą zostać zmienione w umowy na podstawie ust. 1 akapit pierwszy lit. b).

3.   Przechowywanie objęte umową kończy się w dniu poprzedzającym wydanie z magazynu.”;

2)

dodaje się art. 4a w brzmieniu:

„Artykuł 4a

Na zasadzie odstępstwa od art. 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 826/2008, w przypadku umów na podstawie art. 4 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) niniejszego rozporządzenia, wypłacana zaliczka nie przekracza kwoty dopłaty odpowiadającej okresowi przechowywania wynoszącemu 270 dni.”;

3)

art. 6 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 6

Państwa członkowskie przekazują Komisji:

a)

najpóźniej w każdy wtorek za tydzień poprzedni i oddzielnie w odniesieniu do ilości, o których mowa odpowiednio w art. 4 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) i b) – informacje o ilościach, w odniesieniu do których podpisano umowy, oraz o ilościach produktów, w odniesieniu do których złożono wnioski o zawarcie umów, zgodnie z art. 35 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 826/2008;

b)

najpóźniej na koniec każdego miesiąca za miesiąc poprzedni – informacje o zapasach wymagane na mocy art. 35 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 826/2008.”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 15 października 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Dz.U. L 346 z 20.12.2013, s. 12.

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 948/2014 z dnia 4 września 2014 r. wprowadzające prywatne przechowywanie odtłuszczonego mleka w proszku oraz ustalające z góry stawkę dopłat (Dz.U. L 265 z 5.9.2014, s. 18).

(4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1337/2014 z dnia 16 grudnia 2014 r. zmieniające rozporządzenia wykonawcze (UE) nr 947/2014 i (UE) nr 948/2014 w odniesieniu do ostatniego dnia składania wniosków o dopłatę do prywatnego przechowywania masła i odtłuszczonego mleka w proszku (Dz.U. L 360 z 17.12.2014, s. 15).

(5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/303 z dnia 25 lutego 2015 r. zmieniające rozporządzenia wykonawcze (UE) nr 947/2014 i (UE) nr 948/2014 w odniesieniu do ostatniego dnia składania wniosków o dopłatę do prywatnego przechowywania masła i odtłuszczonego mleka w proszku (Dz.U. L 55 z 26.2.2015, s. 4).

(6)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1548 z dnia 17 września 2015 r. zmieniające rozporządzenia wykonawcze (UE) nr 947/2014 i (UE) nr 948/2014 w odniesieniu do ostatniego dnia składania wniosków o dopłatę do prywatnego przechowywania masła i odtłuszczonego mleka w proszku (Dz.U. L 242 z 18.9.2015, s. 26).

(7)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 826/2008 z dnia 20 sierpnia 2008 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące przyznawania dopłat do prywatnego przechowywania niektórych produktów rolnych (Dz.U. L 223 z 21.8.2008, s. 3).


16.10.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 271/15


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2015/1852

z dnia 15 października 2015 r.

wprowadzające tymczasowy nadzwyczajny system dopłat do prywatnego przechowywania niektórych serów oraz ustalające z góry stawkę dopłat

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 219 ust. 1 w związku z art. 228,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Ogólnie globalny popyt na mleko i przetwory mleczne zmniejszył się w 2014 r. i w pierwszej połowie 2015 r., głównie z powodu spowolnienia przywozu do Chin, które są największym na świecie importerem przetworów mlecznych.

(2)

Presję na obniżkę cen za produkty mleczarskie notowano już ze względu na wysoką podaż zarówno w Unii, jak i w głównych regionach produkcji mleka na świecie.

(3)

Ponadto w dniu 25 czerwca 2015 r. rząd rosyjski ogłosił przedłużenie zakazu przywozu produktów rolnych i spożywczych pochodzących z Unii o kolejny rok, do dnia 6 sierpnia 2016 r.

(4)

Sektor mleczarski boryka się zatem obecnie z problemem zakłóceń na rynku z powodu silnej światowej nierównowagi między podażą a popytem.

(5)

W rezultacie odnotowano dalszy spadek cen surowego mleka i przetworów mlecznych w Unii i jest prawdopodobne, że ta tendencja spadkowa będzie się utrzymywać, osiągając niemożliwe do sfinansowania poziomy w przypadku wielu rolników, którzy już doświadczają problemów z utrzymaniem płynności finansowej. Średnie unijne ceny za główne sery spadły w 2015 r. o 17 %.

(6)

Środki interwencji rynkowej dostępne na mocy rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 nie wydają się być wystarczające, aby zaradzić niedawno powstałej sytuacji, ponieważ dotyczą innych produktów, takich jak masło lub odtłuszczone mleko w proszku, lub ograniczają się do serów z oznaczeniem geograficznym.

(7)

Zagrożenie wystąpieniem poważnych zakłóceń na rynku serów można zmniejszyć lub wyeliminować za pośrednictwem przechowywania. Należy zatem przyznać dopłaty do prywatnego przechowywania sera oraz ustalić z góry stawkę dopłat.

(8)

Konieczne jest określenie maksymalnej ilości, która może zostać objęta systemem, oraz ustanowienie podziału całkowitej ilości w rozbiciu na państwa członkowskie na podstawie ich produkcji sera.

(9)

Artykuł 17 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 przewiduje przyznawanie dopłat do prywatnego przechowywania wyłącznie serów objętych chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (2). Jednakże sery objęte chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym stanowią jedynie niewielką część całkowitej unijnej produkcji sera. Ze względu na skuteczność operacyjną i administracyjną należy ustanowić jednolity system dopłat do prywatnego przechowywania obejmujący wszystkie rodzaje serów.

(10)

Należy z systemu wyłączyć sery, które nie nadają się do przechowywania.

(11)

W celu ułatwienia zarządzania i kontroli przyjmuje się ogólną zasadę, zgodnie z którą dopłaty do prywatnego przechowywania przyznawane są wyłącznie podmiotom mającym siedzibę i zarejestrowanym dla celów podatku VAT w Unii.

(12)

Aby zapewnić prawidłowe monitorowanie uzgodnień, w niniejszym rozporządzeniu należy szczegółowo określić informacje niezbędne do zawarcia umowy o przechowywanie oraz zobowiązania stron zawierających umowę.

(13)

Aby system stał się bardziej skuteczny, umowy powinny odnosić się do pewnej minimalnej ilości oraz powinny określać zobowiązania, z jakich strona zawierająca umowę musi się wywiązać, zwłaszcza takie, które umożliwiają właściwemu organowi odpowiedzialnemu za kontrolę czynności związanych z przechowywaniem przeprowadzenie efektywnej kontroli warunków przechowywania.

(14)

Przechowywanie ilości określonej umową przez okres przechowywania objęty umową stanowi jeden z wymogów przyznania dopłat do prywatnego przechowywania. W celu uwzględnienia praktyki handlowej oraz uwarunkowań praktycznych należy dopuścić pewien margines tolerancji w odniesieniu do ilości objętej dopłatą.

(15)

Aby uzyskać gwarancję intencji wnioskodawcy oraz zapewnić, że środek przyniesie oczekiwany skutek na rynku, niezbędne jest zabezpieczenie. W związku z tym należy przyjąć przepisy dotyczące wnoszenia, zwalniania i przepadku zabezpieczenia.

(16)

Aby zapewnić właściwe zarządzanie systemem przechowywania, należy przyjąć przepisy przewidujące zmniejszenie wypłacanej kwoty dopłat w przypadku, gdy ilość przechowywana w okresie przechowywania objętego umową jest niższa od ilości przewidzianej w umowie.

(17)

Kwota pomocy powinna opierać się na kosztach przechowywania lub na innych odpowiednich czynnikach rynkowych. Należy ustalić dopłaty na pokrycie stałych kosztów przechowywania dotyczących przyjęcia do magazynu i wydania z niego określonych produktów oraz pomoc na dzień przechowywania na pokrycie kosztów przechowywania w chłodni i finansowania.

(18)

Niezbędne jest określenie warunków, w jakich może być wypłacona zaliczka, korekty wysokości dopłat w przypadku, gdy wynikająca z umowy ilość nie jest w pełni przestrzegana, kontroli weryfikujących uprawnienia do otrzymywania dopłat, możliwych kar oraz informacji przekazywanych do Komisji przez państwa członkowskie.

(19)

Ponieważ środek może nie być w pełni wykorzystany przez wszystkie państwa członkowskie, należy zezwolić na ponowny przydział ilości po trzech miesiącach od daty rozpoczęcia stosowania tego środka. Komisja jest uprawniona do przyjmowania, w stosownych przypadkach, aktów wykonawczych ustanawiających ponowny przydział niewykorzystanych ilości w podziale na państwa członkowskie oraz nowy okres składania wniosków.

(20)

Należy również ustanowić przepisy dotyczące dokumentacji, księgowości oraz częstotliwości i szczegółowych zasad kontroli,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie przewiduje tymczasowy nadzwyczajny system dopłat do prywatnego przechowywania serów objętych kodem CN 0406, z wyjątkiem serów, które nie nadają się do dalszego przechowywania po okresie dojrzewania, o którym mowa w art. 3 ust. 1.

Maksymalna ilość produktu przypadająca na państwo członkowskie oraz objęta tymczasowym systemem jest określona w załączniku.

Artykuł 2

Definicja

Do celów niniejszego rozporządzenia „właściwymi organami państw członkowskich” są departamenty lub instytucje akredytowane przez państwa członkowskie jako agencje płatnicze, które spełniają warunki określone w art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (3).

Artykuł 3

Kwalifikowalność produktów

1.   Aby kwalifikować się do dopłat do prywatnego przechowywania, o których mowa w art. 1, zwanych dalej „dopłatami”, ser musi być produktem solidnej i właściwej jakości handlowej, pochodzić z Unii i mieć — w dniu rozpoczęcia obowiązywania umowy o przechowywanie — minimalny wiek, który odpowiada, w przypadku serów z chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym na mocy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, okresowi dojrzewania określonemu w specyfikacji produktu oraz w przypadku innych serów – normalnemu okresowi dojrzewania określonemu przez państwa członkowskie.

2.   Ponadto ser musi spełniać następujące wymogi:

a)

każda partia waży co najmniej 0,5 tony;

b)

posiada trwałe oznaczenie (które może być zakodowane) przedsiębiorstwa, w którym został wytworzony, oraz datę produkcji;

c)

jest opatrzony datą przyjęcia do magazynu;

d)

nie był przedmiotem wcześniejszej umowy o przechowywanie podlegające dopłatom;

e)

jest przechowywany w państwie członkowskim, w którym ser ten jest produkowany.

3.   Państwa członkowskie mogą zrezygnować z obowiązku umieszczenia na serze daty przyjęcia do magazynu, o której mowa w ust. 2 lit. c), pod warunkiem że kierownik magazynu podejmie się prowadzenia rejestru, w którym w dniu przyjęcia do magazynu zamieszczane są informacje szczegółowe określone w ust. 2 lit. b).

Artykuł 4

Wnioski o dopłaty

1.   Podmiot ubiegający się o dopłaty składa wniosek do właściwych organów państwa członkowskiego, w którym produkty są przechowywane.

2.   Podmioty składające wniosek o dopłaty mają siedzibę i są zarejestrowane dla celów podatku VAT w Unii.

3.   Wnioski o dopłaty można składać od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Wnioski należy złożyć najpóźniej w dniu 15 stycznia 2016 r.

4.   Wnioski o dopłaty odnoszą się do produktów, które zostały w całości umieszczone w magazynie.

5.   Wnioski można składać przy użyciu metody udostępnionej podmiotom przez dane państwo członkowskie.

Właściwe organy państw członkowskich mogą wymagać, aby wnioski składane drogą elektroniczną były opatrzone zaawansowanym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 2 pkt 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/93/WE (4) lub podpisem elektronicznym oferującym równoważne zabezpieczenia w odniesieniu do funkcjonalności właściwych podpisowi poprzez stosowanie takich samych zasad i warunków jak te określone w przepisach Komisji dotyczących dokumentów elektronicznych i cyfrowych, ustanowionych decyzją Komisji 2004/563/WE, Euratom (5) oraz w przepisach wykonawczych do niej.

6.   Wniosek jest ważny, gdy spełnione zostały następujące warunki:

a)

zawiera odniesienie do niniejszego rozporządzenia;

b)

zawiera dane identyfikacyjne wnioskodawcy: nazwę, adres i numer identyfikacyjny VAT;

c)

zawiera odniesienie do produktu i jego sześciocyfrowego kodu CN;

d)

zawiera informacje dotyczące ilości produktów w momencie złożenia wniosku;

e)

zawiera informacje o nazwie i adresie magazynu, numerze przechowywanej partii oraz numerze zatwierdzenia identyfikującym zakład;

f)

nie zawiera żadnych dodatkowych warunków wprowadzonych przez wnioskodawcę, innych niż określone w niniejszym rozporządzeniu.

g)

został sporządzony w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych państwa członkowskiego, w którym wniosek został złożony;

h)

wnioskodawca wniósł na rzecz właściwej agencji płatniczej zgodnie z rozdziałem IV sekcja 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 (6) zabezpieczenie w wysokości 20 EUR za tonę.

7.   Treść wniosków nie może być zmieniana po ich złożeniu.

Artykuł 5

Przepadek i zwolnienie zabezpieczenia

1.   Zabezpieczenie, o którym mowa w art. 4 ust. 6 lit. h), ulega przepadkowi, jeżeli:

a)

wniosek o zawarcie umowy zostaje wycofany;

b)

ilość ustalona podczas kontroli na podstawie art. 16 ust. 2 wynosi mniej niż 95 % ilości zgłoszonej we wniosku, o którym mowa w art. 4 ust. 6 lit. d). W takim przypadku umowa nie zostaje zawarta;

c)

mniej niż 95 % ilości określonej w umowie jest umieszczane w magazynie i przechowywane w nim przez okres przechowywania objętego umową, na ryzyko strony zawierającej umowę w rozumieniu art. 6 i na warunkach, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. a).

2.   Zabezpieczenia są natychmiast zwalniane po odrzuceniu wniosków o zawarcie umowy.

3.   Zabezpieczenia są zwalniane w odniesieniu do ilości, dla których wypełnione zostały zobowiązania umowne.

Artykuł 6

Zawieranie umów

1.   Umowy zawierane są między właściwym organem państwa członkowskiego, na którego terytorium produkty są przechowywane, a wnioskodawcą, zwanym dalej „stroną zawierającą umowę”.

2.   Umowy zawiera się w ciągu 30 dni od daty otrzymania informacji określonych w art. 4 ust. 6 lit. e), w stosownych przypadkach, pod warunkiem potwierdzenia kwalifikowalności produktów, o którym mowa w art. 16 ust. 2 akapit drugi. W przypadku braku potwierdzenia kwalifikowalności przedmiotową umowę uznaje się za nieważną.

Artykuł 7

Obowiązki strony zawierającej umowę

1.   Umowy nakładają na stronę zawierającą umowę przynajmniej następujące zobowiązania:

a)

do wprowadzenia do magazynu i przechowywania w nim ilości będących przedmiotem umowy na własne ryzyko oraz koszt w warunkach zapewniających utrzymanie cech produktów przez okres przechowywania objętego umową, nie zamieniając przechowywanych produktów na inne oraz nie przenosząc ich do innego miejsca przechowywania. Na odpowiednio umotywowany wniosek strony zawierającej umowę właściwy organ może zezwolić na przeniesienie przechowywanych produktów;

b)

do przechowywania dokumentów zawierających wyniki pomiaru masy, sporządzonych w chwili przyjęcia produktów do magazynu;

c)

do umożliwienia właściwemu organowi kontroli w dowolnym czasie w celu sprawdzenia, czy zobowiązania zawarte w umowie są dotrzymywane;

d)

do zapewnienia łatwego dostępu do przechowywanych produktów i ich indywidualnej identyfikacji: każda jednostka oddzielnie przechowywana jest tak oznakowana, aby data wprowadzenia do magazynu, numer umowy, produkt oraz masa były widoczne. Państwa członkowskie mogą jednak odstąpić od wymogu umieszczania numeru umowy, pod warunkiem że kierownik magazynu podejmie się wprowadzenia numeru umowy do rejestru, o którym mowa w art. 3 ust. 3.

2.   Strona zawierająca umowę udostępnia organowi odpowiedzialnemu za kontrolę wszelką dokumentację dotyczącą każdej umowy, zezwalając zwłaszcza na weryfikację następujących informacji o produktach objętych prywatnym przechowywaniem:

a)

numeru zatwierdzenia identyfikującego zakład oraz państwo członkowskie produkcji;

b)

pochodzenia i daty produkcji serów;

c)

daty wprowadzenia do magazynu;

d)

masy i liczby zapakowanych sztuk;

e)

obecności w magazynie oraz adresu magazynu;

f)

spodziewanej daty zakończenia okresu przechowywania objętego umową wraz z faktyczną datą wydania z magazynu.

3.   Strona zawierająca umowę lub, w odpowiednim przypadku, podmiot prowadzący magazyn prowadzi ewidencję zapasów dostępnych w magazynie obejmującą dla każdej umowy:

a)

identyfikację produktów znajdujących się w magazynie prywatnym, w podziale na partie;

b)

datę wprowadzenia do magazynu i wydania z niego produktów;

c)

ilość określoną dla każdej przechowywanej partii;

d)

lokalizację produktów w magazynie.

Artykuł 8

Okres przechowywania objętego umową

1.   Okres przechowywania objętego umową rozpoczyna się w dniu następującym po dacie otrzymania przez właściwe organy informacji, o których mowa w art. 4 ust. 6 lit. e).

2.   Przechowywanie objęte umową kończy się w dniu poprzedzającym wydanie z magazynu.

3.   Dopłaty mogą być przyznane wyłącznie, jeśli okres przechowywania objętego umową wynosi od 60 do 210 dni.

Artykuł 9

Wydanie z magazynu

1.   Wydawanie z magazynu może rozpocząć się w dniu, który następuje po ostatnim dniu okresu przechowywania objętego umową.

2.   Wydawanie z magazynu odbywa się całymi przechowywanymi partiami lub, w przypadku gdy właściwy organ wyrazi na to zgodę, w mniejszych ilościach. Jednakże w przypadku, o którym mowa w art. 16 ust. 5 lit. a), z magazynu można wydać wyłącznie ilości zapieczętowane.

3.   Strona zawierająca umowę wcześniej zawiadamia właściwy organ o zamiarze rozpoczęcia wydawania produktów z magazynu zgodnie z przepisami przewidzianymi w art. 16 ust. 6.

4.   Jeśli wymóg określony w ust. 3 nie został spełniony, lecz właściwy organ zaakceptował dostarczony w ciągu 30 dni od daty wydania z magazynu dowód daty wydania oraz wydanych ilości, dopłata ulega zmniejszeniu o 15 % i jest wypłacana wyłącznie w odniesieniu do okresu, za który strona zawierająca umowę dostarczyła właściwemu organowi zadowalający dowód na to, że produkt podlegał przechowywaniu objętemu umową.

5.   Jeśli wymóg określony w ust. 3 nie został spełniony oraz gdy właściwy organ uzna, że w ciągu 30 dni od daty wydania z magazynu nie dostarczono dowodów dostatecznie poświadczających datę wydania oraz wydane ilości, żadne dopłaty, które mogłyby wynikać z przedmiotowej umowy, nie są wypłacane a – w stosownych przypadkach – całe zabezpieczenie wniesione w związku z przedmiotową umową ulega przepadkowi.

Artykuł 10

Stawki dopłat

Dopłaty wynoszą:

15,57 EUR za tonę przechowywanych produktów w odniesieniu do stałych kosztów przechowywania,

0,40 EUR za tonę przechowywanych produktów i na dzień w odniesieniu do przechowywania objętego umową.

Artykuł 11

Wypłata zaliczki na poczet dopłaty

1.   Po upływie 60 dni przechowywania, na wniosek strony zawierającej umowę, może zostać wypłacona jednorazowa zaliczka, pod warunkiem złożenia zabezpieczenia równego wysokości zaliczki po dodaniu 10 %.

2.   Zaliczka nie przekracza kwoty dopłaty odpowiadającej okresowi przechowywania wynoszącemu 90 dni. Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, jest zwalniane z chwilą wypłacenia pozostałej części dopłaty.

Artykuł 12

Wypłacanie dopłaty

1.   Dopłaty lub, w przypadku przyznania zaliczki na mocy art. 11, saldo dopłaty, wypłacane są na podstawie wniosku o wypłatę złożonego przez stronę zawierającą umowę w ciągu trzech miesięcy od zakończenia okresu przechowywania objętego umową.

2.   W przypadku gdy strona zawierająca umowę nie była w stanie przedstawić odpowiednich dokumentów w okresie trzech miesięcy, mimo że działała ona bezzwłocznie, aby je uzyskać w odpowiednim terminie, może jej zostać przyznany dodatkowy termin na ich dostarczenie, który nie może przekraczać w sumie trzech miesięcy.

3.   Wypłacenie dopłaty lub salda dopłaty następuje w ciągu 120 dni od dnia złożenia wniosku o wypłatę, pod warunkiem że dotrzymane zostały zobowiązania wynikające z umowy oraz że przeprowadzona została kontrola końcowa. Jednakże w przypadku gdy toczy się postępowanie administracyjne, wypłata zostaje wstrzymana do momentu uznania uprawnień do otrzymania dopłaty.

4.   Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, w przypadku faktycznego przechowywania w okresie przechowywania objętego umową ilości mniejszej niż ilość przewidziana umową, ale nie mniej niż 95 % tej ilości, dopłata jest wypłacana do faktycznie przechowywanej ilości. Jeżeli jednak właściwy organ stwierdzi, że strona zawierająca umowę działała umyślnie lub niedbale, może on podjąć decyzję o jeszcze większym zmniejszeniu dopłaty lub jej niewypłaceniu.

5.   Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, w przypadku faktycznego przechowywania w okresie przechowywania objętego umową ilości mniejszej niż odsetek wskazany w ust. 4, ale nie mniejszej niż 80 % ilości przewidzianej umową, dopłata za faktycznie przechowywaną ilość ulega zmniejszeniu o połowę. Jeżeli jednak właściwy organ stwierdzi, że strona zawierająca umowę działała umyślnie lub niedbale, może on podjąć decyzję o jeszcze większym zmniejszeniu dopłaty lub jej niewypłaceniu.

6.   Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, jeśli ilość faktycznie przechowywana w okresie przechowywania objętego umową jest mniejsza niż 80 % przewidzianej umową, dopłaty nie wypłaca się.

7.   W przypadku gdy kontrole podczas przechowywania lub przy wydaniu z magazynu ujawnią wadliwe produkty, dopłat w odniesieniu do tych ilości nie wypłaca się. Pozostałość przechowywanej partii, która nadal kwalifikuje do dopłat, wynosi nie mniej niż ilość minimalna określona w art. 3 ust. 2. Tę samą zasadę stosuje się w przypadku, gdy część przechowywanej partii została wydana z wymienionego wyżej powodu przed upływem minimalnego okresu przechowywania.

Wadliwych produktów nie uwzględnia się przy obliczaniu ilości faktycznie przechowywanej, o której mowa w ust. 4, 5 i 6.

Artykuł 13

Powiadomienia

1.   Państwa członkowskie powiadamiają Komisję najpóźniej w każdy wtorek za tydzień poprzedni o ilościach, w odniesieniu do których podpisano umowy oraz o ilościach produktów, w odniesieniu do których złożono wnioski o dopłaty.

2.   Państwa członkowskie powiadamiają Komisję najpóźniej na koniec każdego miesiąca za miesiąc poprzedni:

a)

o ilościach produktów wprowadzonych do magazynu oraz z niego wyprowadzonych w danym miesiącu;

b)

o ilościach produktów znajdujących się w magazynie na koniec danego miesiąca;

c)

o ilościach produktów, w odniesieniu do których okres przechowywania objętego umową zakończył się.

3.   Państwa członkowskie przekazują powiadomienia, o których mowa w ust. 1 i 2, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 792/2009 (7).

Artykuł 14

Środki mające na celu przestrzeganie maksymalnej ilości

Państwa członkowskie zapewniają stosowanie systemu w oparciu o obiektywne i niedyskryminacyjne kryteria, tak by maksymalne ilości, o których mowa w załączniku, przypadające na poszczególne państwa członkowskie nie były przekraczane.

Artykuł 15

Środki dotyczące niewykorzystanych ilości

W stosownych przypadkach, wszelkie przydziały niewykorzystane po dniu 15 stycznia 2016 r. zostają udostępnione państwom członkowskim, które najpóźniej do dnia 31 grudnia 2015 r. powiadamiają Komisję o swoim zamiarze większego wykorzystania systemu dopłat do prywatnego przechowywania. Przydział na każde państwo członkowskie, którego dokonuje się z uwzględnieniem ilości wnioskowanych przez państwa członkowskie do dnia 15 stycznia 2016 r., oraz okres składania wniosków zostają ustalone w drodze aktu wykonawczego przyjmowanego bez zastosowania procedury sprawdzającej, o której mowa w art. 229 ust. 2 oraz 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

Artykuł 16

Kontrole

1.   Państwa członkowskie podejmują wszelkie środki konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem. Środki te obejmują pełną kontrolę administracyjną wniosków o dopłaty, którą uzupełniają kontrole na miejscu zgodnie z ust. 2–9.

2.   Organ odpowiedzialny za kontrole przeprowadza kontrole produktów przyjmowanych do magazynu w ciągu 30 dni od daty otrzymania informacji, o których mowa w art. 4 ust. 6 lit. e).

Nie naruszając ust. 5 akapit pierwszy lit. a) niniejszego artykułu, w celu zapewnienia, że przechowywane produkty kwalifikują się do dopłat, przeprowadza się kontrolę bezpośrednią na reprezentatywnej próbce stanowiącej co najmniej 5 % przechowywanej ilości, tak aby zagwarantować, że w odniesieniu do między innymi masy, identyfikacji oraz rodzaju produktów przechowywane partie są zgodne z danymi zawartymi we wniosku o zawarcie umowy.

W celu określenia wysokości dopłaty stosuje się masę produktów ustaloną na początku okresu przechowywania objętego umową. Jednakże dopłata nie jest wypłacana za ilość przekraczającą ilość, w odniesieniu do której złożono wniosek, jak określono w art. 4 ust. 6 lit. d).

3.   Z przyczyn właściwie uzasadnionych przez państwo członkowskie termin 30 dni przewidziany w ust. 2 może zostać przedłużony o 15 dni.

4.   Jeżeli kontrole wykażą, że przechowywane produkty nie są zgodne z kryteriami kwalifikowalności ustanowionymi w art. 3 oraz określonymi w art. 4 ust. 6 lit. c), zabezpieczenie określone w art. 4 ust. 6 lit. h) ulega przepadkowi.

5.   Organ odpowiedzialny za kontrole:

a)

w czasie przeprowadzania kontroli przewidzianej w ust. 2 dokonuje zapieczętowania produktów podlegających danej umowie, należących do przechowywanej partii lub mniejszej ilości tych produktów; lub

b)

przeprowadza niezapowiedzianą kontrolę w celu sprawdzenia obecności ilości określonej w umowie w miejscu przechowywania.

Kontrola, o której mowa w akapicie pierwszym lit. b), obejmuje co najmniej 10 % całkowitej ilości objętej umową i jest reprezentatywna. Takie kontrole obejmują sprawdzenie ewidencji zapasów, o której mowa art. 7 ust. 3, oraz dokumentacji uzupełniającej, takiej jak kwity wagowe i wykazy dostaw, a także weryfikację obecności produktów w magazynie, rodzaju produktów oraz ich identyfikację w odniesieniu do co najmniej 5 % ilości poddanej niezapowiedzianej kontroli.

6.   Na koniec okresu przechowywania objętego umową organ odpowiedzialny za kontrole przeprowadza, w odniesieniu do co najmniej połowy liczby umów, weryfikację masy i identyfikacji przechowywanych produktów poprzez pobranie próbek. Do celów takiej kontroli strona zawierająca umowę, wskazując na odpowiednie partie, powiadamia właściwy organ co najmniej pięć dni roboczych przed:

a)

końcem maksymalnego okresu przechowywania objętego umową; lub

b)

rozpoczęciem operacji wydawania produktów z magazynu, jeżeli produkty te są wydawane przed upłynięciem maksymalnego okresu przechowywania objętego umową.

Państwa członkowskie mogą zaakceptować termin krótszy niż pięć dni roboczych.

7.   Podczas kontroli masy produktów, przeprowadzanej do celów weryfikacji obecności produktów w magazynie, w trakcie okresu przechowywania objętego umową i na koniec takiego okresu, ewentualny naturalny ubytek masy nie prowadzi do zmniejszenia dopłaty ani przepadku zabezpieczenia.

8.   W przypadku gdy opcja przedstawiona w ust. 5 lit. a) ma zastosowanie, na koniec okresu przechowywania objętego umową należy zweryfikować, czy nałożone pieczęcie są nadal obecne i czy pozostały w stanie nienaruszonym. Koszty opieczętowania oraz ewentualnego przenoszenia produktów ponosi strona zawierająca umowę.

9.   Wszelkie próbki pobierane w celu zweryfikowania jakości i składu produktów są pobierane przez urzędników organu odpowiedzialnego za kontrole lub w ich obecności.

Kontrole bezpośrednie lub weryfikacja masy odbywają się w obecności wspomnianych urzędników podczas ważenia.

Cała ewidencja zapasów i dokumentacja finansowa oraz dokumenty skontrolowane przez urzędników są, na potrzeby zapewnienia ścieżki audytu, opatrywane pieczęcią lub parafowane w czasie wizyty kontrolnej. W przypadku weryfikacji dokumentacji w formie elektronicznej jeden egzemplarz jest drukowany i dołączany do akt kontroli.

Artykuł 17

Sprawozdawczość z kontroli

1.   Organ odpowiedzialny za kontrole sporządza sprawozdanie z kontroli w odniesieniu do każdej kontroli na miejscu. Sprawozdanie zawiera szczegółowy opis poszczególnych elementów poddanych kontroli.

Sprawozdanie określa:

a)

datę i czas rozpoczęcia kontroli;

b)

szczegółowe informacje o wyprzedzeniu, z jakim powiadomienie o kontroli zostało przesłane;

c)

czas trwania kontroli;

d)

obecne na miejscu osoby odpowiedzialne;

e)

charakter i zakres przeprowadzanych kontroli, obejmujący w szczególności informacje dotyczące sprawdzanych dokumentów i produktów;

f)

wyniki i wnioski;

g)

ewentualną konieczność podjęcia czynności pokontrolnych.

Sprawozdanie podpisuje urzędnik odpowiedzialny za kontrolę oraz poświadcza go podpisem strona zawierająca umowę, bądź też w innych przypadkach — podmiot prowadzący magazyn; sprawozdanie jest załączane do akt wypłacenia dopłaty.

2.   W przypadku poważnych nieprawidłowości odnoszących się do co najmniej 5 % ilości produktów objętych tą samą umową podlegającą kontroli, weryfikację przeprowadza się na większej próbce określonej przez organ odpowiedzialny za kontrole.

3.   Organ odpowiedzialny za kontrole rejestruje wszelkie przypadki niezgodności w oparciu o kryterium wagi, zakresu, okresu trwania i powtarzalności, co może prowadzić do wykluczenia zgodnie z art. 18 ust. 1 lub do zwrotu nienależnie wypłaconej dopłaty, w stosownych przypadkach wraz z odsetkami, zgodnie z ust. 4 wspomnianego artykułu.

Artykuł 18

Kary

1.   W przypadku stwierdzenia przez właściwy organ państwa członkowskiego, że dokument przedstawiony przez wnioskodawcę w celu uzyskania praw wynikających z niniejszego rozporządzenia zawiera informacje nieprawdziwe oraz że te nieprawdziwe informacje decydują o przyznaniu przedmiotowego prawa, właściwy organ wyklucza wnioskodawcę z udziału w procedurze przyznawania dopłat w odniesieniu do tego samego produktu, na temat którego dostarczono nieprawdziwych informacji, na okres jednego roku od momentu wydania ostatecznej decyzji administracyjnej stwierdzającej nieprawidłowości.

2.   Wykluczenie przewidziane w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli wnioskodawca w zadowalający sposób udowodni właściwemu organowi, że sytuacja, o której mowa w wymienionym ustępie, jest spowodowana siłą wyższą lub oczywistym błędem.

3.   Od podmiotów, których to dotyczy, odzyskuje się wypłaconą nienależną dopłatę wraz z odsetkami. Przepisy ustanowione w art. 7 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 (8) stosuje się z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

4.   Zastosowanie kar administracyjnych i odzyskanie wypłaconych nienależnych kwot przewidziane w niniejszym artykule pozostają bez uszczerbku dla powiadamiania Komisji o nieprawidłowościach zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1848/2006 (9).

Artykuł 19

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 15 października 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549).

(4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/93/WE z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych (Dz.U. L 13 z 19.1.2000, s. 12).

(5)  Decyzja Komisji 2004/563/WE, Euratom z dnia 7 lipca 2004 r. zmieniająca jej regulamin wewnętrzny (Dz.U. L 251 z 27.7.2004, s. 9).

(6)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz.U. L 255 z 28.8.2014, s. 18).

(7)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 792/2009 z dnia 31 sierpnia 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady, zgodnie z którymi państwa członkowskie przekazują Komisji informacje i dokumenty dotyczące wdrożenia wspólnej organizacji rynków, systemu płatności bezpośrednich, promocji produktów rolnych oraz systemów stosowanych w odniesieniu do regionów najbardziej oddalonych i mniejszych wysp Morza Egejskiego (Dz.U. L 228 z 1.9.2009, s. 3).

(8)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. L 227 z 31.7.2014, s. 69).

(9)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1848/2006 z dnia 14 grudnia 2006 r. dotyczące nieprawidłowości i odzyskiwania kwot niesłusznie wypłaconych w związku z finansowaniem wspólnej polityki rolnej oraz organizacji systemu informacyjnego w tej dziedzinie i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 595/91 (Dz.U. L 355 z 15.12.2006, s. 56).


ZAŁĄCZNIK

Państwo członkowskie

Maksymalna ilość

(w tonach)

Belgia

1 243

Bułgaria

696

Republika Czeska

1 421

Dania

3 334

Niemcy

23 626

Estonia

454

Irlandia

1 835

Grecja

1 880

Hiszpania

3 635

Francja

20 830

Chorwacja

348

Włochy

12 015

Cypr

199

Łotwa

348

Litwa

1 163

Luksemburg

33

Węgry

827

Malta

30

Niderlandy

8 156

Austria

1 968

Polska

7 859

Portugalia

704

Rumunia

797

Słowenia

164

Słowacja

426

Finlandia

1 210

Szwecja

945

Zjednoczone Królestwo

3 854

Razem

100 000


16.10.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 271/25


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2015/1853

z dnia 15 października 2015 r.

ustanawiające tymczasową nadzwyczajną pomoc dla rolników w sektorach hodowlanych

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 219 ust. 1 w związku z art. 228,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Ogólnie globalny popyt na mleko i przetwory mleczne zmniejszył się w 2014 r. i w pierwszych miesiącach 2015 r., głównie z powodu spowolnienia wywozu do Chin, które są największym na świecie importerem przetworów mlecznych.

(2)

Sytuacja na unijnym rynku wieprzowiny pogorszyła się w latach 2014–2015. Wewnątrz Unii produkcja wzrosła, a dobrze do tej pory funkcjonujący wywóz poważnie się zmniejszył na skutek utraty Rosji jako rynku eksportowego. Z uwagi na specyfikę rynku wieprzowiny, w którego system wpisane jest nieuniknione opóźnienie w dostosowaniu sektora hodowlanego do ograniczonego popytu na tusze wieprzowe, doszło na tym rynku do poważnych nadwyżek podaży a presja cenowa utrzymuje się stale, zamiast jak zazwyczaj, występować cyklicznie.

(3)

W dniu 25 czerwca 2015 r. rząd rosyjski ogłosił przedłużenie zakazu przywozu produktów rolnych i spożywczych pochodzących z Unii o kolejny rok, do dnia 6 sierpnia 2016 r.

(4)

Sektory mleka i przetworów mlecznych oraz wieprzowiny borykają się zatem obecnie z problemem zakłóceń na rynku z powodu silnej światowej nierównowagi między podażą a popytem.

(5)

W rezultacie odnotowano dalszy spadek cen surowego mleka oraz wieprzowiny i jest prawdopodobne, że ta tendencja spadkowa będzie się utrzymywać, osiągając niemożliwe do sfinansowania poziomy w przypadku wielu rolników, którzy już doświadczają problemów z utrzymaniem płynności finansowej. Średnia cena surowego mleka w Unii w lipcu 2015 r. spadła o 12 % w stosunku do średniej ceny w lipcu w latach 2010–2014 oraz o 20 % w porównaniu z lipcem 2014 r. W lipcu 2015 r. cena tusz wieprzowych spadła o 13 %, a cena prosiąt o 23 % w stosunku do średniej ceny w lipcu 2014 r. Co więcej, ceny spadły poniżej średniej z ostatnich pięciu lat i kształtują się na wyjątkowo niskim poziomie.

(6)

Ponadto w wielu państwach członkowskich na uprawy wiosenne i letnie negatywny wpływ wywarły wysokie temperatury utrzymujące się w lipcu i sierpniu, przy bardzo niskim poziomie opadów. Sektory wołowiny i cielęciny, mleka i przetworów mlecznych, wieprzowiny, mięsa baraniego i koziego odczuły poważne negatywne skutki wzrostu kosztów produkcji na skutek niedoboru upraw paszowych i pastwisk.

(7)

Instrumenty interwencji rynkowej w postaci interwencji publicznej oraz prywatnego przechowywania masła i odtłuszczonego mleka w proszku były dostępne przez cały czas od września 2014 r. Dzięki tym instrumentom udało się złagodzić szkodliwe skutki spadku cen, jednak nie zapobiegły one utrzymującemu się spadkowi cen przetworów mlecznych i cen surowego mleka. Dopłaty do prywatnego przechowywania wieprzowiny ustabilizowały ceny trzody chlewnej w marcu i kwietniu 2015 r., ale nie mogły przyczynić się do pobudzenia znaczących tendencji wzrostowych. Z uwagi na cykl produkcji wieprzowiny utworzenie systemu dopłat do prywatnego przechowywania wieprzowiny w tym szczególnym okresie nie stanowiłoby odpowiedniej reakcji na zakłócenia występujące obecnie na rynku. Również narzędzia rynkowe przewidziane w rozporządzeniu (UE) nr 1308/2013 dla innych sektorów hodowlanych nie zostały zaprojektowane z myślą o regionalnych problemach ekonomicznych. Wszelkie dodatkowe środki interwencji rynkowej pod postacią dopłat do prywatnego przechowywania, pomimo że mogłyby uzupełniać ukierunkowaną pomoc finansową, nie stanowiłyby jednak odpowiedzi na pilną potrzebę płynności finansowej, jaką odczuwają sektory hodowlane, ponieważ miałyby średnioterminowy wpływ na sytuację rolników.

(8)

W tej sytuacji środki dostępne na mocy rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 wydają się niewystarczające do zaradzenia zakłóceniom na rynku.

(9)

W celu przygotowania się do ewentualnego dalszego obniżenia cen i pogłębienia zakłóceń na rynku, należy przewidzieć ukierunkowaną pomoc finansową dla unijnych sektorów hodowlanych, których dotknęły zakłócenia na rynku.

(10)

Z tego względu, aby sprawnie i skutecznie wyeliminować istniejące zakłócenia na rynku oraz aby zapobiec dalszemu utrzymywaniu się i pogarszaniu skutków tych zakłóceń i ich wpływu na rynek należy przyznać państwom członkowskim pomoc w formie jednorazowej puli środków finansowych w celu wsparcia rolników w sektorach hodowlanych, którzy odczuwają skutki katastrofalnego spadku cen, będącego bezpośrednią konsekwencją wprowadzonego przez Rosję i przez nią przedłużonego zakazu przywozu, oraz skutki suszy dla upraw paszowych.

(11)

Wsparcie finansowe dla każdego zainteresowanego państwa członkowskiego należy obliczać na podstawie krajowych kwot mlecznych z lat 2014/2015 oraz krajowego pogłowia trzody chlewnej oraz powinno być ono proporcjonalne do odnotowanego spadku cen skupu mleka od producentów i tusz wieprzowych, do stopnia zależności od rynku rosyjskiego oraz do wpływu suszy na produkcję upraw paszowych i do ceny tych upraw. Aby zagwarantować, że wsparcie jest ukierunkowane na tych rolników, którzy najbardziej odczuwają skutki zakłóceń na rynku, i biorąc pod uwagę ograniczone środki budżetowe, zainteresowane państwa członkowskie powinny móc swobodnie rozdzielać kwoty krajowe korzystając z najskuteczniejszych kanałów, na podstawie obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriów, takich jak spadek cen w danych sektorach, zapewniając jednocześnie, by ostatecznymi beneficjentami ukierunkowanej pomocy byli rolnicy w sektorach hodowlanych, i unikając wszelkich zakłóceń rynku i konkurencji.

(12)

Ponieważ wsparcie finansowe przyznane każdemu z państw członkowskich pokryje jedynie część faktycznych strat poniesionych przez rolników w sektorach hodowlanych, państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyznania dodatkowego wsparcia tym rolnikom, przy spełnieniu tych samych warunków dotyczących obiektywności, niedyskryminacji i niezakłócania konkurencji.

(13)

Aby umożliwić im elastyczne przydzielanie ukierunkowanej pomocy finansowej, koniecznej do zniwelowania skutków zakłócenia, państwa członkowskie powinny mieć możliwość kumulowania tej pomocy z innymi rodzajami wsparcia finansowanymi w ramach Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich.

(14)

Ponieważ wsparcie finansowe dla każdego zainteresowanego państwa członkowskiego ustala się w euro, konieczne jest ustalenie daty przeliczenia kwoty przydzielonej Bułgarii, Republice Czeskiej, Danii, Chorwacji, Węgrom, Polsce, Rumunii, Szwecji i Zjednoczonemu Królestwu na ich walutę krajową, aby zapewnić jednolite i jednoczesne stosowanie przepisów. Należy zatem ustalić termin operacyjny dla kursu walutowego zgodnie z art. 106 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013. (2) W świetle zasady, o której mowa w art. 106 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, i zgodnie z kryteriami określonymi w art. 106 ust. 5 lit. c) tego rozporządzenia, terminem operacyjnym powinna być data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(15)

Pomoc przewidzianą w niniejszym rozporządzeniu należy przyznać jako środek mający na celu wspieranie rynków rolnych w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

(16)

Z przyczyn związanych z budżetem Unia pokryje wydatki poniesione przez zainteresowane państwa członkowskie w związku ze wsparciem finansowym dla rolników w sektorach hodowlanych jedynie w przypadku wydatków poniesionych przed upływem określonego terminu.

(17)

Aby zapewnić przejrzystość oraz monitorowanie i właściwe zarządzanie dostępnymi kwotami, zainteresowane państwa członkowskie powinny poinformować Komisję o obiektywnych kryteriach stosowanych w celu ustalenia metod, według których przyznaje się wsparcie, oraz o środkach wprowadzonych w celu zapobieżenia zakłóceniom konkurencji.

(18)

Aby zapewnić jak najszybsze udzielenie pomocy rolnikom w sektorach hodowlanych, zainteresowane państwa członkowskie powinny mieć możliwość bezzwłocznego wdrożenia niniejszego rozporządzenia. Z tego względu niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Państwom członkowskim udostępnia się pomoc Unii w całkowitej kwocie 420 000 000 EUR w celu zapewnienia ukierunkowanego wsparcia dla rolników w sektorach wołowiny i cielęciny, mleka i przetworów mlecznych, wieprzowiny, mięsa baraniego i koziego („sektory hodowlane”).

Państwa członkowskie wykorzystują udostępnione kwoty określone w załączniku w celu podjęcia środków na podstawie obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriów, pod warunkiem że płatności te nie prowadzą do zakłócenia konkurencji.

Środki podjęte przez państwa członkowskie mają na celu złagodzenie skutków gospodarczych zakłóceń na rynku dla rolników w sektorach hodowlanych.

Państwa członkowskie zapewniają, by w przypadku gdy rolnicy w sektorach hodowlanych nie są bezpośrednimi beneficjentami płatności, byli oni w pełni odbiorcami gospodarczych korzyści płynących ze wsparcia.

Wydatki państw członkowskich w odniesieniu do płatności w ramach niniejszego rozporządzenia kwalifikują się do pomocy finansowej Unii jedynie w przypadku, gdy zostały one dokonane przez te państwa najpóźniej do dnia 30 czerwca 2016 r.

2.   W przypadku Bułgarii, Republiki Czeskiej, Danii, Chorwacji, Węgier, Polski, Rumunii, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa terminem operacyjnym dla kursu walutowego w odniesieniu do kwot określonych w załączniku jest data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

3.   Wsparcie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu może być kumulowane ze wsparciem finansowanym w ramach Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich.

Artykuł 2

Państwa członkowskie mogą przyznawać dodatkowe wsparcie na rzecz środków podjętych na podstawie art. 1 do maksymalnej wartości równej 100 % kwoty określonej w załączniku i przy spełnieniu tych samych warunków dotyczących obiektywności określonych w art. 1.

Państwa członkowskie wypłacają dodatkowe wsparcie najpóźniej do dnia 30 czerwca 2016 r.

Artykuł 3

Państwa członkowskie przekazują Komisji:

a)

niezwłocznie i nie później niż do dnia 31 grudnia 2015 r. – informacje o obiektywnych kryteriach stosowanych w celu ustalenia metod, według których przyznaje się ukierunkowane wsparcie, oraz o środkach podjętych w celu zapobieżenia zakłóceniom konkurencji;

b)

nie później niż do dnia 30 września 2016 r. – informacje o całkowitych wypłaconych kwotach oraz o liczbie i rodzaju beneficjentów.

Artykuł 4

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 15 października 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549).


ZAŁĄCZNIK

Państwo członkowskie

EUR

Belgia

13 049 568

Bułgaria

6 004 009

Republika Czeska

11 155 561

Dania

11 103 077

Niemcy

69 233 789

Estonia

7 561 692

Irlandia

13 734 230

Grecja

2 258 253

Hiszpania

25 526 629

Francja

62 899 543

Chorwacja

1 812 383

Włochy

25 017 897

Cypr

354 997

Łotwa

8 452 333

Litwa

12 631 869

Luksemburg

669 120

Węgry

9 505 286

Malta

119 570

Niderlandy

29 937 209

Austria

7 004 590

Polska

28 946 973

Portugalia

4 764 178

Rumunia

11 145 958

Słowenia

1 368 433

Słowacja

2 464 247

Finlandia

8 985 522

Szwecja

8 220 625

Wielka Brytania

36 072 462


16.10.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 271/31


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/1854

z dnia 15 października 2015 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1),

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 15 października 2015 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącego,

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod państw trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

AL

84,4

MA

132,6

MK

46,1

TR

56,6

ZZ

79,9

0707 00 05

AL

36,9

TR

116,7

ZZ

76,8

0709 93 10

TR

136,8

ZZ

136,8

0805 50 10

AR

161,3

CL

149,0

TR

110,2

UY

78,7

ZA

104,7

ZZ

120,8

0806 10 10

BR

252,3

EG

198,3

MA

56,6

MK

97,5

TR

169,2

ZZ

154,8

0808 10 80

AR

122,1

CL

86,3

MK

23,1

NZ

155,0

US

86,4

ZA

144,4

ZZ

102,9

0808 30 90

CN

65,9

TR

135,5

XS

95,1

ZA

218,5

ZZ

128,8


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1106/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, w odniesieniu do aktualizacji nazewnictwa państw i terytoriów (Dz.U. L 328 z 28.11.2012, s. 7). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


DECYZJE

16.10.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 271/33


DECYZJA RADY (UE) 2015/1855

z dnia 13 października 2015 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej oraz Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w odniesieniu do wniosku członków – krajów najmniej rozwiniętych dotyczącego przedłużenia okresu przejściowego na mocy art. 66 ust. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej w odniesieniu do niektórych zobowiązań dotyczących produktów farmaceutycznych oraz przyznania odstępstwa od zobowiązań wynikających z art. 70 ust. 8 i 9 tego Porozumienia

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W myśl art. 66 ust. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (zwanego dalej „porozumieniem TRIPS”) Rada Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej (zwana dalej „Radą TRIPS”) zgodzi się, na podstawie dobrze umotywowanego wniosku członka – kraju najmniej rozwiniętego, na przedłużenie okresu przejściowego.

(2)

W dniu 14 listopada 2001 r. konferencja ministerialna Światowej Organizacji Handlu („WTO”) w Ad-Dauha przyjęła deklarację dotyczącą Porozumienia TRIPS oraz zdrowia publicznego (zwaną dalej „deklaracją z Ad-Dauhy”). Stwierdzono w niej, że przedłużenie okresu przejściowego przewidziane w art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS pozostaje bez uszczerbku dla prawa członków – krajów najmniej rozwiniętych do składania wniosków o inne przedłużenia.

(3)

Zgodnie z pkt 7 deklaracji z Ad-Dauhy oraz art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS, Rada TRIPS, decyzją z dnia 27 czerwca 2002 r., przedłużyła – do dnia 1 stycznia 2016 r. – okres przejściowy, w trakcie którego członkowie – kraje najmniej rozwinięte nie mają obowiązku zapewnienia ochrony patentowej dla produktów farmaceutycznych.

(4)

W dniu 8 lipca 2002 r. Rada Generalna WTO przyjęła ściśle powiązaną z powyższą decyzję, przyznającą członkom – krajom najmniej rozwiniętym odstępstwo od przyznawania wyłącznych praw marketingu na mocy art. 70 ust. 9 porozumienia TRIPS. Odstępstwo to obowiązuje do dnia 1 stycznia 2016 r.

(5)

W dniu 23 lutego 2015 r. Bangladesz, w imieniu grupy członków – krajów najmniej rozwiniętych, zwrócił się z wnioskiem o przedłużenie okresu przejściowego na mocy art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS na czas nieokreślony i przyznanie na czas nieokreślony odstępstwa od zobowiązań wynikających z art. 70 ust. 8 i 9 tego porozumienia dopóty, dopóki dany członek – kraj najmniej rozwinięty pozostaje członkiem – krajem najmniej rozwiniętym.

(6)

Ze względu na fakt, że od 2002 r. obowiązuje już odrębne odstępstwo w odniesieniu do praw własności intelektualnej produktów farmaceutycznych, właściwe jest wyrażenie zgody przez Unię na przedłużenie okresu przejściowego, aby nie utrudniać dostępu do produktów farmaceutycznych członkom – krajom najmniej rozwiniętym.

(7)

Niektórzy członkowie WTO wydają się być gotowi na udzielenie przedłużenia na czas nieokreślony i odstępstwa na czas nieokreślony, i w związku z tym Unia powinna przyłączyć się do konsensusu zgodnie ze swoją polityką polegającą na nieustającym poparciu dla deklaracji z Ad-Dauhy. Jeżeli jednak członkowie WTO zdecydują się na kolejne tymczasowe przedłużenie i tymczasowe odstępstwo, Unia powinna również wyrazić zgodę na takie rozwiązanie.

(8)

Należy ustalić stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Rady TRIPS i Rady Generalnej WTO w odniesieniu do wniosku członków – krajów najmniej rozwiniętych o przedłużenie okresu przejściowego na mocy art. 66 ust. 1 porozumienia TRIPS dotyczącego niektórych zobowiązań odnośnie do produktów farmaceutycznych i przyznania odstępstwa od zobowiązań wynikających z art. 70 ust. 8 i 9 tego Porozumienia,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej oraz Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu („WTO”), jest następujące:

a)

wyrazić zgodę na:

(i)

wniosek członków – krajów najmniej rozwiniętych o przedłużenie okresu przejściowego na mocy art. 66 ust. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (zwanego dalej „porozumieniem TRIPS”) w odniesieniu do niektórych zobowiązań dotyczących produktów farmaceutycznych; oraz

(ii)

wniosek członków – krajów najmniej rozwiniętych o przyznanie im odstępstwa od zobowiązań wynikających z art. 70 ust. 8 i 9 porozumienia TRIPS; oraz

b)

wyrazić zgodę na:

(i)

wniosek o przedłużenie, o którym mowa w lit. a) ppkt (i) niniejszego artykułu, lub o przyznanie odstępstwa, o którym mowa w lit. a) ppkt (ii) niniejszego artykułu, lub oba wnioski, na okres, przez jaki członek – kraj najmniej rozwinięty pozostaje członkiem – krajem najmniej rozwiniętym; lub

(ii)

wniosek o tymczasowe przedłużenie lub przyznanie tymczasowego odstępstwa, lub oba te wnioski, jeżeli inni członkowie WTO również skłaniają się do jego przyjęcia.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 13 października 2015 r.

W imieniu Rady

J. ASSELBORN

Przewodniczący


III Inne akty

EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY

16.10.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 271/35


DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA

NR 321/14/COL

z dnia 10 września 2014 r.

zmieniająca po raz setny zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa przez przyjęcie nowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji [2015/1856]

URZĄD NADZORU EFTA („Urząd”),

uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 61–63 oraz protokół 26 do tego porozumienia,

uwzględniając Porozumienie pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości („porozumienie o nadzorze i Trybunale”), w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. b) i art. 24 oraz część I art. 1 protokołu 3 do tego porozumienia,

a także mając na uwadze, co następuje:

Zgodnie z art. 24 porozumienia o nadzorze i Trybunale Urząd wprowadza w życie postanowienia Porozumienia EOG dotyczące pomocy państwa.

Zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) porozumienia o nadzorze i Trybunale Urząd wydaje zawiadomienia oraz wskazówki w kwestiach objętych Porozumieniem EOG, jeśli porozumienie to lub porozumienie o nadzorze i Trybunale wyraźnie tak stanowi lub jeśli Urząd uznaje to za konieczne.

W dniu 9 lipca 2014 r. Komisja Europejska przyjęła wytyczne dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji (1). W wytycznych określono warunki, na jakich pomoc państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji można uznać za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Wytyczne stosują się od dnia 1 sierpnia 2014 r.

Wytyczne te mają również znaczenie dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

Należy zapewnić jednolite stosowanie zasad EOG w zakresie pomocy państwa w całym Europejskim Obszarze Gospodarczym zgodnie z celem jednorodności ustalonym w art. 1 Porozumienia EOG.

Zgodnie z pkt II części „OGÓLNE” załącznika XV do Porozumienia EOG Urząd, po konsultacji z Komisją Europejską, przyjmuje nowe wytyczne odpowiadające tym, które przyjęła Komisja Europejska,

po konsultacji z Komisją Europejską,

po konsultacji z państwami EFTA pismem z dnia 1 sierpnia 2014 r.,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Zasady merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa zostają zmienione przez wprowadzenie nowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji. Nowe wytyczne są załączone do niniejszej decyzji i stanowią jej integralną część.

Artykuł 2

Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny.

Sporządzono w Brukseli dnia 10 września 2014 r.

W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

Oda Helen SLETNES

Przewodniczący

Helga JÓNSDÓTTIR

Członek Kolegium


(1)  Dz.U. C 249 z 31.7.2014, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

WYTYCZNE DOTYCZĄCE POMOCY PAŃSTWA NA RATOWANIE I RESTRUKTURYZACJĘ PRZEDSIĘBIORSTW NIEFINANSOWYCH ZNAJDUJĄCYCH SIĘ W TRUDNEJ SYTUACJI

CZĘŚĆ III

ZASADY HORYZONTALNE

Wytyczne dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji  (1)

Spis treści

1.

WPROWADZENIE 38

2.

ZAKRES WYTYCZNYCH 41

2.1.

Zakres sektorowy 41

2.2.

Zakres przedmiotowy: pojęcie »przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji« 41

2.3.

Pomoc na ratowanie, pomoc na restrukturyzację i tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne 42

2.4.

Pomoc na pokrycie społecznych kosztów restrukturyzacji 42

3.

ZGODNOŚĆ Z FUNKCJONOWANIEM POROZUMIENIA EOG 43

3.1.

Przyczynienie się do osiągnięcia celu leżącego we wspólnym interesie 44

3.1.1.

Wykazanie trudności społecznych lub niedoskonałości rynku 44

3.1.2.

Plan restrukturyzacji i przywrócenie długoterminowej rentowności 45

3.2.

Istnienie potrzeby interwencji państwa 46

3.3.

Odpowiedniość 46

3.3.1.

Pomoc na ratowanie 46

3.3.2.

Pomoc na restrukturyzację 47

3.4.

Efekt zachęty 47

3.5.

Proporcjonalność pomocy/pomoc ograniczona do minimum 47

3.5.1.

Pomoc na ratowanie 47

3.5.2.

Pomoc na restrukturyzację 47

3.6.

Negatywne skutki 49

3.6.1.

Zasada »pierwszy i ostatni raz« 49

3.6.2.

Środki mające na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji 50

3.6.3.

Odbiorcy pomocy uprzednio przyznanej niezgodnie z prawem 52

3.6.4.

Szczególne warunki związane z zatwierdzeniem pomocy 52

3.7.

Przejrzystość 52

4.

POMOC NA RESTRUKTURYZACJĘ NA OBSZARACH OBJĘTYCH POMOCĄ 53

5.

POMOC DLA ZNAJDUJĄCYCH SIĘ W TRUDNEJ SYTUACJI PODMIOTÓW ŚWIADCZĄCYCH USŁUGI W OGÓLNYM INTERESIE GOSPODARCZYM 53

6.

PROGRAMY POMOCY DOTYCZĄCE MNIEJSZYCH KWOT POMOCY I MNIEJSZYCH BENEFICJENTÓW 54

6.1.

Warunki ogólne 54

6.2.

Cel leżący we wspólnym interesie 55

6.3.

Odpowiedniość 55

6.4.

Proporcjonalność pomocy/pomoc ograniczona do minimum 55

6.5.

Negatywne skutki 56

6.6.

Tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne 56

6.7.

Czas trwania i ocena 57

7.

PROCEDURY 57

7.1.

Przyspieszona procedura pomocy na ratowanie 57

7.2.

Procedury związane z planami restrukturyzacji 58

7.2.1.

Wdrożenie planu restrukturyzacji 58

7.2.2.

Zmiana planu restrukturyzacji 58

7.2.3.

Konieczność zgłaszania wszelkiej pomocy przyznawanej beneficjentowi w okresie restrukturyzacji do Urzędu 58

8.

SPRAWOZDANIA I MONITOROWANIE 59

9.

WŁAŚCIWE ŚRODKI WSKAZANE W ART. 1 UST. 1 CZĘŚCI I PROTOKOŁU 3 59

10.

WEJŚCIE W ŻYCIE I OKRES OBOWIĄZYWANIA 59

1.   Wprowadzenie

1.

W niniejszych wytycznych Urząd Nadzoru EFTA (»Urząd«) określa warunki, na jakich pomoc państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji można uznać za zgodną z funkcjonowaniem Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (»Porozumienie EOG«) na podstawie art. 61 ust. 3 lit. c) Porozumienia EOG.

2.

Urząd przyjął pierwotne wytyczne dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (2) w 1994 r. Zmienioną wersję wytycznych przyjęto w 1999 r. (3). W 2004 r. Urząd przyjął nowe wytyczne (4), których ważność przedłużono najpierw do dnia 30 listopada 2012 r. (5), a następnie do momentu zastąpienia ich nowymi przepisami (6).

3.

W komunikacie z dnia 8 maja 2012 r. w sprawie unowocześnienia unijnej polityki w dziedzinie pomocy państwa (7) Komisja Europejska (»Komisja«) ogłosiła trzy cele związane z unowocześnieniem kontroli pomocy państwa. Są to:

a)

pobudzenie trwałego, inteligentnego i sprzyjającego włączeniu społecznemu wzrostu gospodarczego na konkurencyjnym rynku wewnętrznym;

b)

skupienie uwagi Komisji w działaniach kontrolnych prowadzonych ex ante na sprawach mających największy wpływ na rynek wewnętrzny, przy jednoczesnym wzmocnieniu współpracy z państwami członkowskimi w zakresie egzekwowania reguł pomocy państwa;

c)

optymalizacja reguł i skrócenie czasu podejmowania decyzji.

4.

W komunikacie tym zaapelowano w szczególności o przyjęcie wspólnego podejścia do przeglądu różnych wytycznych i ram, zakładającego umacnianie rynku wewnętrznego i propagowanie większej efektywności w wydatkowaniu środków publicznych poprzez zwiększenie wkładu pomocy państwa w osiągnięcie celów leżących we wspólnym interesie i bardziej dogłębną analizę efektu zachęty, ograniczenie pomocy do minimum oraz o unikanie potencjalnego negatywnego wpływu pomocy na konkurencję i wymianę handlową. Urząd także przyjął takie podejście.

5.

Urząd dokonał przeglądu wytycznych dotyczących pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji na podstawie własnego doświadczenia w stosowaniu obowiązujących zasad oraz zgodnie z wyżej wspomnianym wspólnym podejściem. W przeglądzie uwzględniono również strategię »Europa 2020« przyjętą przez Komisję (8) oraz fakt, że negatywne skutki pomocy państwa mogą zakłócać potrzebę zwiększenia wydajności i wzrostu, zachowania przez przedsiębiorstwa równych szans oraz odejścia od protekcjonizmu narodowego.

6.

Pomoc na ratowanie i pomoc na restrukturyzację należą do rodzajów pomocy państwa o najbardziej zakłócającym charakterze. Powszechnie uznaje się, że dobrze prosperujące sektory gospodarki odnotowują wzrost wydajności nie dlatego, że wszystkie przedsiębiorstwa obecne na rynku stają się bardziej wydajne, ale dlatego, że wydajniejsze i bardziej zaawansowane technologicznie przedsiębiorstwa rozwijają się kosztem tych, które są mniej wydajne lub oferują przestarzałe produkty. Opuszczenie rynku przez mniej wydajne przedsiębiorstwa umożliwia ich wydajniejszym konkurentom rozwój oraz przyczynia się do powrotu na rynek aktywów, które można następnie przeznaczyć na produktywniejsze zastosowania. Zakłócając ten proces, pomoc na ratowanie i restrukturyzację może znacznie spowolnić wzrost gospodarczy w określonych sektorach.

7.

Jeśli części upadającego przedsiębiorstwa pozostają zasadniczo rentowne, takie przedsiębiorstwo może być w stanie przeprowadzić restrukturyzację, która doprowadzi do rezygnacji z określonych rodzajów działalności przynoszących straty strukturalne oraz pozwoli zreorganizować pozostałe rodzaje działalności w sposób dający realną perspektywę długoterminowej rentowności. Taka restrukturyzacja zazwyczaj powinna być możliwa bez pomocy państwa, w drodze układów z wierzycielami albo postępowań upadłościowych lub naprawczych. Nowoczesne prawo upadłościowe powinno pomagać solidnym przedsiębiorstwom w przetrwaniu i przyczyniać się do ochrony miejsc pracy, a także umożliwiać dostawcom zachowanie klientów, a właścicielom utrzymanie wartości rentownych przedsiębiorstw (9). Postępowania upadłościowe również mogą przyczynić się do powrotu rentownego przedsiębiorstwa na rynek dzięki nabyciu przez strony trzecie – nabyciu przedsiębiorstwa w celu kontynuowania działalności bądź nabyciu poszczególnych aktywów produkcyjnych.

8.

Wynika z tego, że przedsiębiorstwa powinny kwalifikować się do uzyskania pomocy państwa dopiero wtedy, gdy wykorzystały wszystkie możliwości rynkowe i gdy taka pomoc jest niezbędna do osiągnięcia jasno określonego celu leżącego we wspólnym interesie. Przedsiębiorstwa powinny móc skorzystać z pomocy na podstawie niniejszych wytycznych tylko jeden raz w ciągu dziesięciu lat (zasada »pierwszy i ostatni raz«).

9.

Kolejnym problemem jest ryzyko pokusy nadużycia stwarzane przez pomoc państwa. Przedsiębiorstwa oczekujące, że w razie trudnej sytuacji zostaną uratowane, mogą polegać na nadmiernie ryzykownych i niezrównoważonych strategiach biznesowych. Ponadto perspektywa przyznania danemu przedsiębiorstwu pomocy na ratowanie i restrukturyzację może sztucznie ograniczać jego koszt kapitału, dając mu nieuzasadnioną przewagę konkurencyjną na rynku.

10.

Pomoc państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji może ponadto osłabiać rynek wewnętrzny poprzez przerzucanie na inne umawiające się strony niesprawiedliwie wysokich obciążeń dostosowań strukturalnych oraz powiązanych problemów społecznych i gospodarczych. Jest to samo w sobie niepożądane i może wywołać prześciganie się umawiających się stron w udzielaniu dotacji, co prowadzi do marnowania zasobów. Taka pomoc może również doprowadzić do stworzenia barier wejścia oraz do osłabienia zachęt do podejmowania działalności transgranicznej, co jest sprzeczne z celami rynku wewnętrznego.

11.

Należy zatem dopilnować, aby na pomoc zezwalano wyłącznie w warunkach łagodzących jej potencjalne szkodliwe skutki oraz promujących efektywne wydatkowanie środków publicznych. W przypadku pomocy na restrukturyzację wymogi związane z przywróceniem rentowności i wkładem własnym oraz środki mające na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji dowiodły swojej wartości pod względem łagodzenia potencjalnych szkodliwych skutków takiej pomocy. Są one w dalszym ciągu stosowane na mocy niniejszych wytycznych, dostosowano je jednak w celu uwzględnienia ostatnich doświadczeń Urzędu. Wprowadzono też pojęcie »podziału obciążenia«, między innymi w celu lepszego uwzględnienia kwestii pokusy nadużycia. W przypadku pomocy na ratowanie i tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego potencjalne szkodliwe skutki są łagodzone poprzez ograniczenie czasu trwania i formy pomocy.

12.

Gdy pomoc przyjmuje formę wsparcia płynności, ograniczonego zarówno pod względem kwoty, jak i czasu trwania, obawy dotyczące potencjalnych szkodliwych skutków pomocy są znacznie mniejsze, co pozwala na jej zatwierdzenie na mniej rygorystycznych warunkach. Mimo że taką pomoc można by zasadniczo wykorzystać do wsparcia całego procesu restrukturyzacji, ograniczenie okresu udzielania pomocy na ratowanie do sześciu miesięcy świadczy o tym, że rzadko się to zdarza; zamiast tego po pomocy na ratowanie zazwyczaj udziela się pomocy na restrukturyzację.

13.

Aby wesprzeć wykorzystanie mniej zakłócających form pomocy, w niniejszych wytycznych wprowadzono nowe pojęcie »tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego«. Podobnie jak pomoc na ratowanie, tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne może przyjąć wyłącznie formę wsparcia płynności, ograniczonego zarówno pod względem kwoty, jak i czasu trwania. Aby umożliwić wsparcie całego procesu restrukturyzacji, maksymalny czas trwania tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego wynosi jednak 18 miesięcy. Tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne można przyznawać wyłącznie MŚP (10) i mniejszym przedsiębiorstwom państwowym (11), które pod względem dostępu do płynności muszą sprostać większym wyzwaniom niż duże przedsiębiorstwa.

14.

Jeżeli pomoc przyznawana znajdującym się w trudnej sytuacji podmiotom świadczącym usługi w ogólnym interesie gospodarczym wchodzi w zakres niniejszych wytycznych, ocenę należy przeprowadzić zgodnie ze standardowymi zasadami określonymi w niniejszych wytycznych. Konkretne zastosowanie tych zasad należy jednak w razie potrzeby odpowiednio dostosować w celu uwzględnienia szczególnego charakteru usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, a zwłaszcza potrzeby zapewnienia ciągłości świadczenia tych usług zgodnie z art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG.

15.

W obecnych warunkach znaczącej nadwyżki mocy produkcyjnych w skali europejskiej i globalnej pomoc państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw stalowych znajdujących się w trudnej sytuacji nie jest uzasadniona. W związku z tym sektor stalowy należy wykluczyć z zakresu niniejszych wytycznych.

16.

W Unii Europejskiej decyzją Rady 2010/787/UE (12) określono warunki przyznawania do 2027 r. pomocy operacyjnej, społecznej i środowiskowej niekonkurencyjnym zakładom produkcyjnym działającym w sektorze węglowym (13). Obecnie obowiązujące przepisy są zgodne z poprzednimi przepisami sektorowymi stosowanymi w latach 2002–2010 (14) i 1993–2002 (15), które ułatwiały restrukturyzację niekonkurencyjnych przedsiębiorstw działających w sektorze węglowym. W rezultacie oraz zważywszy na ciągłą potrzebę wspierania strukturalnego dostosowania produkcji węgla w Unii, obecnie obowiązujące przepisy są surowsze od tych wcześniejszych oraz wymagają trwałego zaprzestania produkcji i sprzedaży węgla wyprodukowanego z udziałem pomocy oraz ostatecznego zamknięcia niekonkurencyjnych jednostek produkcyjnych najpóźniej do dnia 31 grudnia 2018 r. W zastosowaniu tych zasad kilka państw członkowskich Unii Europejskiej przyjęło już i wdraża plany mające na celu ostateczne zamknięcie kopalni węgla znajdujących się w trudnej sytuacji i prowadzonych przez przedsiębiorstwa działające w tym sektorze (16). Urząd zauważa, że decyzja 2010/787/UE nie stosuje się do państw EOG/EFTA. Urząd postanowił wyłączyć sektor węglowy z zakresu niniejszych wytycznych ze względu na jego specyfikę.

17.

Z doświadczenia Urzędu w zakresie ratowania i restrukturyzacji instytucji finansowych podczas kryzysu finansowego i gospodarczego wynika, że szczegółowe przepisy mające zastosowanie do sektora finansowego mogą być korzystne ze względu na szczególny charakter instytucji finansowych i rynków finansowych. Przedsiębiorstwa objęte specjalnymi zasadami mającymi zastosowanie do sektora finansowego są zatem wyłączone z zakresu niniejszych wytycznych.

2.   Zakres wytycznych

2.1.   Zakres sektorowy

18.

Urząd stosuje niniejsze wytyczne do pomocy udzielanej wszystkim przedsiębiorstwom znajdującym się w trudnej sytuacji z wyjątkiem przedsiębiorstw prowadzących działalność w sektorze węglowym (17) lub w sektorze stalowym (18) oraz przedsiębiorstw objętych szczególnymi zasadami dotyczącymi instytucji finansowych (19), bez uszczerbku dla jakichkolwiek szczególnych zasad dotyczących przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji w danym sektorze (20).

2.2.   Zakres przedmiotowy: pojęcie »przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji«

19.

Umawiająca się strona, która zamierza przyznać przedsiębiorstwu pomoc na podstawie niniejszych wytycznych, musi w obiektywny sposób wykazać, że dane przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji w rozumieniu niniejszej sekcji, z zastrzeżeniem szczególnych postanowień dotyczących pomocy na ratowanie i tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego określonych w pkt 29.

20.

Do celów niniejszych wytycznych przedsiębiorstwo uznaje się za znajdujące się w trudnej sytuacji, jeżeli bez interwencji państwa prawie na pewno będzie skazane na zniknięcie z rynku w perspektywie krótko- lub średnioterminowej. Przedsiębiorstwo uznaje się zatem za znajdujące się w trudnej sytuacji, jeżeli zachodzi co najmniej jedna z następujących okoliczności:

a)

w przypadku spółki charakteryzującej się ograniczoną odpowiedzialnością wspólników (21): więcej niż połowę subskrybowanego kapitału podstawowego (22) utracono wskutek poniesionych strat. Ma to miejsce w przypadku, gdy odliczenie poniesionych strat z kapitałów rezerwowych (i z wszystkich innych elementów ogólnie uznawanych za część funduszy własnych spółki) prowadzi do ujemnego wyniku przekraczającego połowę subskrybowanego kapitału podstawowego;

b)

w przypadku spółki, w której przynajmniej niektórzy wspólnicy ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za długi spółki (23): więcej niż połowę kapitału spółki według dokumentów księgowych utracono wskutek poniesionych strat;

c)

przedsiębiorstwo jest przedmiotem zbiorowego postępowania upadłościowego lub zgodnie z prawem krajowym spełnia kryteria objęcia zbiorowym postępowaniem upadłościowym na wniosek wierzycieli;

d)

w przypadku przedsiębiorstwa, które nie jest MŚP, jeśli w ciągu ostatnich dwóch lat:

(i)

stosunek księgowej wartości kapitału obcego do księgowej wartości kapitału przedsiębiorstwa był większy niż 7,5; oraz

(ii)

wskaźnik pokrycia odsetek do EBITDA tego przedsiębiorstwa wynosił poniżej 1,0.

21.

Nowo utworzone przedsiębiorstwo nie kwalifikuje się do uzyskania pomocy na podstawie niniejszych wytycznych, nawet jeśli jego początkowa sytuacja finansowa jest niepewna. Dotyczy to na przykład sytuacji, gdy nowo utworzone przedsiębiorstwo powstaje w wyniku likwidacji poprzedniego przedsiębiorstwa lub jedynie przejmuje jego aktywa. Przedsiębiorstwo zasadniczo uznaje się za nowo utworzone w okresie pierwszych trzech lat po rozpoczęciu działalności w danej dziedzinie. Dopiero po upływie tego okresu przedsiębiorstwo może kwalifikować się do otrzymania pomocy na podstawie niniejszych wytycznych, pod warunkiem że:

a)

kwalifikuje się jako przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji w rozumieniu niniejszych wytycznych; oraz

b)

nie stanowi części większej grupy kapitałowej (24), chyba że spełnione są warunki określone w pkt 22.

22.

Spółka należąca do większej grupy kapitałowej lub przejęta przez większą grupę kapitałową w normalnych warunkach nie kwalifikuje się do otrzymania pomocy przyznawanej na mocy niniejszych wytycznych, z wyjątkiem sytuacji, w której można wykazać, że trudności spółki mają charakter wewnętrzny i nie są wynikiem arbitralnej alokacji kosztów w ramach grupy oraz że te trudności są zbyt poważne, aby mogły zostać przezwyciężone przez samą grupę. Jeżeli spółka znajdująca się w trudnej sytuacji tworzy jednostkę zależną, jednostkę tę, wraz z kontrolującą ją spółką znajdującą się w trudnej sytuacji, uznaje się za grupę; może ona otrzymać pomoc na warunkach ustanowionych w niniejszym punkcie.

23.

Ponieważ samo dalsze istnienie przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji jest niepewne, takiego przedsiębiorstwa nie można uznać za odpowiednie narzędzie służące celom polityki publicznej aż do czasu zapewnienia jego rentowności. Urząd uznaje więc, że pomoc dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji może przyczynić się do rozwoju działalności gospodarczej, nie wpływając jednocześnie na wymianę handlową w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem, tylko wtedy, gdy warunki określone w niniejszych wytycznych zostają spełnione, nawet jeżeli pomoc przyznano zgodnie z wcześniej zatwierdzonym programem pomocy.

24.

Szereg rozporządzeń i komunikatów dotyczących pomocy państwa i innych dziedzin zakazuje więc przedsiębiorstwom znajdującym się w trudnej sytuacji korzystania z pomocy. Do celów takich rozporządzeń i komunikatów, o ile nie zawarto w nich innej definicji:

a)

»przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji« lub »przedsiębiorstwo zagrożone« należy rozumieć jako przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji w rozumieniu pkt 20 niniejszych wytycznych; oraz

b)

MŚP, które istnieją krócej niż trzy lata, nie uznaje się za znajdujące się w trudnej sytuacji, chyba że dane przedsiębiorstwo spełnia warunki określone w pkt 20 lit. c).

2.3.   Pomoc na ratowanie, pomoc na restrukturyzację i tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne

25.

Niniejsze wytyczne dotyczą trzech rodzajów pomocy: pomocy na ratowanie, pomocy na restrukturyzację i tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego.

26.

Pomoc na ratowanie już ze swojej natury ma charakter pilny i tymczasowy. Ma ona przede wszystkim umożliwić przetrwanie niewydolnego przedsiębiorstwa przez krótki czas konieczny do opracowania planu restrukturyzacji lub likwidacji. Ogólna zasada zakłada, że pomoc na ratowanie jest tymczasowym wsparciem dla przedsiębiorstw, których sytuacja finansowa znacznie się pogorszyła, co znajduje odzwierciedlenie w poważnym kryzysie płynnościowym lub niewypłacalności technicznej. Takie tymczasowe wsparcie powinno pozwolić na przeanalizowanie okoliczności, które przyczyniły się do powstania problemów, oraz na opracowanie odpowiedniego planu, aby rozwiązać te problemy.

27.

Pomoc na restrukturyzację często wiąże się z dłuższym wsparciem i musi przywrócić długoterminową rentowność beneficjenta na podstawie wykonalnego, spójnego i dalekosiężnego planu restrukturyzacji, pozwalając jednocześnie na wniesienie odpowiedniego wkładu własnego i na odpowiedni podział obciążenia oraz ograniczając potencjalne zakłócenia konkurencji.

28.

Tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne to wsparcie płynności, którego celem jest wsparcie restrukturyzacji przedsiębiorstwa poprzez stworzenie warunków niezbędnych beneficjentowi do zaplanowania i wdrożenia odpowiedniego działania na rzecz przywrócenia jego długoterminowej rentowności. Tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne może być przyznawane wyłącznie MŚP i mniejszym przedsiębiorstwom państwowym.

29.

W drodze odstępstwa od pkt 19 pomoc na ratowanie oraz – w przypadku MŚP i mniejszych przedsiębiorstw państwowych – tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne można też przyznawać przedsiębiorstwom, które nie znajdują się w trudnej sytuacji w rozumieniu pkt 20, ale które z powodu zaistnienia wyjątkowych i nieprzewidzianych okoliczności mają pilne potrzeby związane z płynnością.

2.4.   Pomoc na pokrycie społecznych kosztów restrukturyzacji

30.

Restrukturyzacja zazwyczaj pociąga za sobą zmniejszenie lub zaniechanie działalności, której dotyczy. Oszczędności takie są często niezbędne do osiągnięcia racjonalności i wydajności, niezależnie od zmniejszenia mocy produkcyjnych, które może być warunkiem przyznania pomocy. Niezależnie od powodów leżących u ich podstaw, środki te będą zazwyczaj prowadziły do redukcji zatrudnienia w przedsiębiorstwie korzystającym z pomocy.

31.

Prawo pracy umawiających się stron może zawierać ogólne systemy zabezpieczenia społecznego, w ramach których niektóre świadczenia są wypłacane bezpośrednio zwalnianym pracownikom. Systemów tych nie uważa się za pomoc państwa objętą zakresem art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

32.

Poza świadczeniami z zabezpieczenia społecznego dla pracowników ogólne systemy zabezpieczenia społecznego często przewidują pokrycie przez rząd kosztów świadczeń, które przedsiębiorstwo przyznaje zwalnianym pracownikom, a które wykraczają poza jego obowiązki ustawowe lub zobowiązania umowne. Jeżeli takie systemy są zasadniczo dostępne bez ograniczeń sektorowych dla każdego pracownika spełniającego uprzednio określone oraz automatyczne warunki kwalifikowalności, nie uznaje się ich za obejmujące pomoc w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG dla przedsiębiorstw w trakcie restrukturyzacji. Jeżeli systemy te stosuje się natomiast w celu wsparcia restrukturyzacji w poszczególnych sektorach, mogą one obejmować pomoc ze względu na selektywny sposób ich zastosowania (25).

33.

Obowiązki samego przedsiębiorstwa, wynikające z prawa pracy lub układów zbiorowych zawartych ze związkami zawodowymi, dotyczące zagwarantowania zwolnionym pracownikom pewnych świadczeń, np. odpraw z tytułu zwolnień lub środków mających zwiększyć ich szanse na zatrudnienie, są częścią zwyczajowych kosztów działalności, które przedsiębiorstwo musi pokryć z własnych środków. W tych okolicznościach wszelki wkład państwa w wymienione koszty należy uznać za pomoc. Dzieje się tak niezależnie od tego, czy płatności dokonywane są bezpośrednio na rzecz przedsiębiorstwa, czy przyznawane pracownikom za pośrednictwem agencji rządowej.

34.

Urząd nie sprzeciwia się z założenia takiej pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom znajdującym się w trudnej sytuacji, ponieważ przynosi ona korzyści gospodarcze wykraczające poza interes danego przedsiębiorstwa, ułatwiając zmiany strukturalne i łagodząc trudności.

35.

Poza zapewnieniem bezpośredniego wsparcia finansowego, taka pomoc często udzielana jest w połączeniu ze specjalnymi programami restrukturyzacji na szkolenie, doradztwo i praktyczną pomoc w znalezieniu innego zatrudnienia, pomoc w delokalizacji oraz szkolenie zawodowe i wsparcie pracowników chcących rozpocząć nową działalność gospodarczą. Ze względu na fakt, iż środki tego typu, zwiększające szanse zwolnionych pracowników na zatrudnienie, przyczyniają się do osiągnięcia celu zakładającego złagodzenie trudności społecznych, Urząd niezmiennie popiera udzielanie tego typu pomocy przedsiębiorstwom znajdującym się w trudnej sytuacji.

3.   Zgodność z funkcjonowaniem porozumienia EOG

36.

Okoliczności, w jakich pomoc państwa na rzecz przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji można zatwierdzić jako zgodną z funkcjonowaniem Porozumienia EOG, określono w art. 61 ust. 2 i 3 Porozumienia EOG. Zgodnie z art. 61 ust. 3 lit. c) Urząd ma prawo zezwolić na pomoc przeznaczoną na »ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych […], o ile nie zmienia [ona] warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem«. Może mieć to miejsce w szczególności wtedy, gdy pomoc jest niezbędna do wyrównania różnic spowodowanych przez niedoskonałości rynku lub zapewnienia spójności gospodarczej i społecznej.

37.

Środki pomocy na rzecz dużych przedsiębiorstw należy indywidualnie zgłaszać Urzędowi. Pod pewnymi warunkami Urząd może zatwierdzić programy pomocy obejmujące mniejsze kwoty pomocy na rzecz MŚP i mniejszych przedsiębiorstw państwowych. Warunki te określono w rozdziale 6 (26).

38.

Oceniając, czy zgłaszaną pomoc można uznać za zgodną z funkcjonowaniem Porozumienia EOG, Urząd weryfikuje, czy spełniono wszystkie następujące kryteria:

a)

przyczynienie się do osiągnięcia dobrze zdefiniowanego celu leżącego we wspólnym interesie: środek pomocy państwa musi być ukierunkowany na osiągnięcie celu leżącego we wspólnym interesie zgodnie z art. 61 ust. 3 Porozumienia EOG (sekcja 3.1);

b)

istnienie potrzeby interwencji państwa: środek pomocy państwa musi być ukierunkowany na sytuację, w której pomoc może spowodować istotną poprawę, jaka nie może nastąpić w wyniku działania rynku, na przykład poprzez usunięcie niedoskonałości rynku lub rozwiązanie problemu związanego z kapitałem lub spójnością (sekcja 3.2);

c)

odpowiedniość środka pomocy: środek pomocy nie zostanie uznany za zgodny z funkcjonowaniem Porozumienia EOG, jeśli osiągnięcie tego samego celu umożliwiają inne, mniej zakłócające środki (sekcja 3.3);

d)

efekt zachęty: należy wykazać, że bez udziału pomocy beneficjent zostałby zrestrukturyzowany, sprzedany lub zlikwidowany w sposób uniemożliwiający osiągnięcie celu leżącego we wspólnym interesie (sekcja 3.4);

e)

proporcjonalność pomocy (pomoc ograniczona do minimum): pomoc nie może przekraczać minimalnej kwoty niezbędnej do osiągnięcia celu leżącego we wspólnym interesie (sekcja 3.5);

f)

uniknięcie nadmiernych negatywnych skutków dotyczących konkurencji i wymiany handlowej pomiędzy umawiającymi się stronami: negatywne skutki pomocy muszą być wystarczająco ograniczone, aby ogólny wpływ środka był pozytywny (sekcja 3.6);

g)

przejrzystość pomocy: umawiającym się stronom, Urzędowi, podmiotom gospodarczym oraz opinii publicznej należy zapewnić łatwy dostęp do wszystkich stosownych aktów i informacji na temat przyznawanej pomocy (sekcja 3.7).

39.

Jeżeli któreś z wyżej wymienionych kryteriów nie zostało spełnione, pomoc nie zostanie uznana za zgodną z funkcjonowaniem Porozumienia EOG.

40.

Ogólna równowaga niektórych kategorii programów może również zostać objęta wymogiem przeprowadzenia oceny ex post, o której mowa w pkt 118, 119 i 120 niniejszych wytycznych.

41.

Ponadto, jeżeli środek pomocy lub warunki z nim związane (w tym metoda finansowania środka, jeżeli stanowi ona jego integralną część) wiążą się nierozerwalnie z naruszeniem prawa EOG, pomoc nie może zostać uznana za zgodną z funkcjonowaniem Porozumienia EOG (27).

42.

W niniejszym rozdziale Urząd określa warunki, na podstawie których ocenia poszczególne kryteria wymienione w pkt 38.

3.1.   Przyczynienie się do osiągnięcia celu leżącego we wspólnym interesie

43.

Biorąc pod uwagę znaczenie opuszczania rynku dla wzrostu wydajności, samo zapobieżenie opuszczeniu rynku przez przedsiębiorstwo nie stanowi wystarczającego uzasadnienia pomocy. Należy przedstawić jasne dowody potwierdzające, że pomoc przyczynia się do osiągnięcia celu leżącego we wspólnym interesie, ponieważ ma zapobiec trudnościom społecznym lub zaradzić niedoskonałości rynku (sekcja 3.1.1) poprzez przywrócenie długoterminowej rentowności przedsiębiorstwa (sekcja 3.1.2).

3.1.1.   Wykazanie trudności społecznych lub niedoskonałości rynku

44.

Umawiające się strony muszą wykazać, że upadek beneficjenta mógłby wiązać się z poważnymi trudnościami społecznymi lub znaczącymi niedoskonałościami rynku. W szczególności umawiające się strony muszą wykazać, że:

a)

stopa bezrobocia w danym regionie lub danych regionach (na poziomie NUTS II):

(i)

jest wyższa od średniej dla EOG, utrzymuje się na stałym poziomie oraz towarzyszą jej trudności związane z tworzeniem nowych miejsc pracy w danym regionie lub w danych regionach; albo

(ii)

jest wyższa od średniej krajowej, utrzymuje się na stałym poziomie oraz towarzyszą jej trudności związane z tworzeniem nowych miejsc pracy w danym regionie lub w danych regionach;

b)

istnieje ryzyko przerwania świadczenia ważnej usługi, którą trudno jest zastąpić i w przypadku której konkurentom trudno byłoby zacząć ją świadczyć (na przykład dostarczanie infrastruktury krajowej);

c)

opuszczenie rynku przez przedsiębiorstwo odgrywające ważną rolę systemową w danym regionie lub sektorze miałoby negatywne konsekwencje (na przykład jeżeli przedsiębiorstwo jest dostawcą ważnych czynników produkcji);

d)

istnieje ryzyko przerwania ciągłości świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym;

e)

niedoskonałości rynków kredytowych lub niewłaściwe zachęty stosowane na tych rynkach doprowadziłyby do bankructwa przedsiębiorstwo, które w przeciwnym przypadku byłoby rentowne;

f)

opuszczenie rynku przez dane przedsiębiorstwo doprowadziłoby do nieodwracalnej utraty ważnej wiedzy technicznej lub umiejętności; lub

g)

mogą pojawić się podobne trudne sytuacje, przy czym prawdopodobieństwo to powinno zostać należycie uzasadnione przez zainteresowaną umawiającą się stronę.

3.1.2.   Plan restrukturyzacji i przywrócenie długoterminowej rentowności

45.

Pomoc na restrukturyzację wchodząca w zakres niniejszych wytycznych nie może być ograniczona do pomocy finansowej, która wyrówna poniesione straty bez usunięcia przyczyn tych strat. W przypadku pomocy na restrukturyzację Urząd będzie zatem wymagać od zainteresowanej umawiającej się strony przedłożenia wykonalnego, spójnego i dalekosiężnego planu restrukturyzacji, którego celem jest przywrócenie długoterminowej rentowności beneficjenta (28). Restrukturyzacja może obejmować jeden lub większą liczbę następujących elementów: reorganizacja i racjonalizacja działalności beneficjenta w celu zwiększenia jego wydajności, zazwyczaj obejmująca wycofanie się z działalności przynoszącej straty, restrukturyzacja istniejącej działalności, która może odzyskać konkurencyjność, i ewentualnie dywersyfikacja w kierunku nowych i rentownych rodzajów działalności. Restrukturyzacja zazwyczaj obejmuje również restrukturyzację finansową w formie zastrzyków kapitałowych dokonywanych przez nowych lub istniejących udziałowców oraz redukcję zadłużenia przez istniejących wierzycieli.

46.

Przyznanie pomocy musi być zatem uwarunkowane wdrożeniem planu restrukturyzacji, który musi zostać zatwierdzony przez Urząd we wszystkich przypadkach pomocy ad hoc.

47.

Plan restrukturyzacji musi przywrócić długoterminową rentowność beneficjenta w rozsądnych ramach czasowych i na podstawie realistycznych założeń co do przyszłych warunków działania, które powinny wykluczać wszelką dalszą pomoc państwa nieobjętą planem restrukturyzacji. Okres restrukturyzacji powinien być możliwie najkrótszy. Plan restrukturyzacji wraz ze wszystkimi istotnymi szczegółami należy przedstawić Urzędowi; musi on zawierać w szczególności informacje określone w niniejszej sekcji (3.1.2).

48.

W planie restrukturyzacji należy podać przyczyny trudności beneficjenta i jego słabe punkty oraz wyjaśnić, jak proponowane środki restrukturyzacyjne pomogą rozwiązać zasadnicze problemy beneficjenta.

49.

W planie restrukturyzacji należy zawrzeć informacje dotyczące modelu działalności beneficjenta, wykazujące, w jaki sposób plan wspiera jego długoterminową rentowność. Powinny one obejmować w szczególności informacje dotyczące struktury organizacyjnej beneficjenta, finansowania, ładu korporacyjnego oraz wszelkich innych ważnych aspektów. W planie restrukturyzacji należy ocenić, czy trudności beneficjenta można było uniknąć poprzez przedsięwzięcie w odpowiednim terminie właściwych działań w zakresie zarządzania, oraz – w stosownych przypadkach – należy wykazać, że wprowadzono odpowiednie zmiany w systemie zarządzania. Jeżeli trudności beneficjenta są wynikiem uchybień istniejących w jego modelu działalności lub systemie ładu korporacyjnego, wymagane będzie wprowadzenie odpowiednich zmian.

50.

Przewidywane wyniki planowanej restrukturyzacji należy przedstawić w oparciu o scenariusz podstawowy oraz scenariusz pesymistyczny (lub najbardziej pesymistyczny). W tym celu w planie restrukturyzacji należy uwzględnić m.in. aktualny stan popytu i podaży oraz prognozy dotyczące popytu i podaży na właściwym rynku produktowym oraz główne czynniki kosztów dla danej branży, odzwierciedlając założenia scenariusza podstawowego i scenariusza pesymistycznego, a także konkretne mocne i słabe strony beneficjenta. Założenia należy porównać z odpowiednimi poziomami odniesienia dla całego sektora, a w stosownych przypadkach – dostosować do szczególnych warunków danego kraju i sektora. Beneficjent powinien przedstawić badanie rynku i analizę wrażliwości określającą parametry wpływające na wyniki działalności beneficjenta oraz główne czynniki ryzyka związanego z dalszą działalnością.

51.

Powrót beneficjenta do rentowności powinien wynikać przede wszystkim ze środków wewnętrznych obejmujących w szczególności wycofanie się z działalności, która w perspektywie średnioterminowej nadal przynosiłaby straty strukturalne. Powrót do rentowności nie może być uzależniony od optymistycznych założeń dotyczących takich czynników zewnętrznych jak zmiany cen, zmiany popytu lub podaży na ograniczone zasoby; nie może też być związany z osiągnięciem przez beneficjenta wyników lepszych od średniej rynkowej i od swoich konkurentów ani z podjęciem lub rozwijaniem nowej działalności, jeżeli beneficjent nie ma w danej dziedzinie doświadczenia ani dorobku (chyba że takie działanie jest należycie uzasadnione i wymagane ze względu na dywersyfikację i rentowność).

52.

Przedsiębiorstwo osiąga długoterminową rentowność, jeśli jest w stanie zapewnić odpowiedni szacowany zwrot z kapitału po pokryciu wszystkich swoich kosztów wraz z amortyzacją i opłatami finansowymi. Zrestrukturyzowane przedsiębiorstwo powinno być w stanie samodzielnie konkurować na rynku.

3.2.   Istnienie potrzeby interwencji państwa

53.

Umawiające się strony, które zamierzają przyznać pomoc na restrukturyzację, muszą przedstawić porównanie z wiarygodnym scenariuszem alternatywnym nieobejmującym pomocy państwa, wykazując, dlaczego w przypadku realizacji scenariusza alternatywnego dany cel lub dane cele, o których mowa w sekcji 3.1.1, nie zostałyby osiągnięte lub zostałyby osiągnięte w mniejszym stopniu. Takie scenariusze mogą obejmować na przykład reorganizację długu, sprzedaż aktywów, pozyskanie kapitału prywatnego, sprzedaż na rzecz konkurenta lub podział działalności; każde z tych działań może odbyć się w drodze wszczęcia postępowania upadłościowego lub naprawczego lub w inny sposób.

3.3.   Odpowiedniość

54.

Umawiające się strony powinny zagwarantować, że pomoc jest przyznawana w formie umożliwiającej osiągnięcie celu w jak najmniej zakłócający sposób. W przypadku przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji można to osiągnąć poprzez zapewnienie, by forma pomocy pozwalała na rozwiązanie trudności beneficjenta i by pomoc została odpowiednio wynagrodzona. W niniejszej sekcji określono wymogi, które muszą zostać spełnione w celu wykazania, że środek pomocy jest odpowiedni.

3.3.1.   Pomoc na ratowanie

55.

Aby Urząd mógł zatwierdzić pomoc na ratowanie, pomoc ta musi spełniać następujące warunki:

a)

musi składać się z tymczasowej pomocy na utrzymanie płynności finansowej w formie gwarancji kredytowych lub pożyczek;

b)

koszt finansowy pożyczki lub – w przypadku gwarancji kredytowych – łączny koszt finansowy gwarantowanej pożyczki, w tym stopa oprocentowania pożyczki i prowizja gwarancyjna, musi być zgodny z pkt 56.

c)

z zastrzeżeniem odmiennych ustaleń w lit. d) poniżej, każda pożyczka musi zostać zwrócona i każda gwarancja musi się zakończyć w okresie nie dłuższym niż sześć miesięcy po wypłaceniu beneficjentowi pierwszej transzy;

d)

umawiające się strony muszą zobowiązać się do przedstawienia Urzędowi w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy od zatwierdzenia środka pomocy na ratowanie lub – w przypadku pomocy, która nie została zgłoszona – w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy od wypłacenia beneficjentowi pierwszej transzy:

(i)

dowodu, że pożyczka została całkowicie zwrócona lub że gwarancja została zakończona; lub

(ii)

jeżeli beneficjent kwalifikuje się jako przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji (a nie tylko ma pilne potrzeby związane z płynnością w okolicznościach określonych w pkt 29 powyżej): planu restrukturyzacji sporządzonego zgodnie z sekcją 3.1.2; po przedłożeniu planu restrukturyzacji zezwolenie na pomoc na ratowanie zostanie automatycznie przedłużone do czasu podjęcia przez Urząd ostatecznej decyzji w sprawie planu restrukturyzacji, chyba że Urząd uzna, że przedłużenie zezwolenia nie jest uzasadnione lub powinno zostać ograniczone pod względem czasu lub zakresu; od momentu, w którym plan restrukturyzacji, dla którego wnioskowano o pomoc, został ustanowiony i jest wdrażany, każda kolejna pomoc jest uznawana za pomoc na restrukturyzację; lub

(iii)

planu likwidacji określającego w uzasadniony sposób działania prowadzące do likwidacji beneficjenta w rozsądnych ramach czasowych bez dalszej pomocy;

e)

pomoc na ratowanie nie może zostać wykorzystana na sfinansowanie środków strukturalnych, takich jak nabycie ważnych rodzajów działalności lub aktywów, chyba że są one niezbędne do przetrwania beneficjenta w okresie ratowania.

56.

Poziom wynagrodzenia, jakie beneficjent musi uiścić za pomoc na ratowanie, powinien odzwierciedlać podstawową wiarygodność kredytową beneficjenta, z pominięciem tymczasowych skutków odnoszących się zarówno do trudności związanych z płynnością, jak i do wsparcia państwa, oraz powinien zachęcać beneficjenta do możliwie szybkiego zwrotu pomocy. Urząd będzie zatem wymagał określenia wynagrodzenia w wysokości nie mniejszej niż stopa referencyjna określona w komunikacie w sprawie stóp referencyjnych (29) dla słabych przedsiębiorstw oferujących normalne poziomy zabezpieczenia (obecnie jednoroczna stopa IBOR powiększona o 400 punktów bazowych) (30) oraz podniesienia go o co najmniej 50 punktów bazowych w przypadku pomocy na ratowanie, w odniesieniu do której zezwolenie na pomoc zostało przedłużone zgodnie z pkt 55 lit. d) ppkt (ii).

57.

Jeżeli istnieją dowody, że stopa określona w pkt 56 powyżej nie stanowi odpowiedniego poziomu odniesienia, na przykład jeżeli znacznie różni się od rynkowej wyceny podobnych instrumentów ostatnio wyemitowanych przez beneficjenta, Urząd może odpowiednio dostosować wymagany poziom wynagrodzenia.

3.3.2.   Pomoc na restrukturyzację

58.

Umawiające się strony mają swobodę przy wyborze formy pomocy na restrukturyzację. Powinny przy tym jednak dopilnować, aby wybrany instrument był adekwatny do problemu, który ma rozwiązać. W szczególności umawiające się strony powinny ocenić, czy problemy beneficjentów są związane z płynnością lub wypłacalnością, oraz wybrać odpowiednie instrumenty umożliwiające zaradzenie stwierdzonym problemom. Na przykład w przypadku problemów związanych z wypłacalnością odpowiednim rozwiązaniem może być zwiększenie aktywów poprzez dokapitalizowanie, podczas gdy w przypadku problemów związanych przede wszystkim z płynnością wystarczająca może okazać się pomoc w formie pożyczek lub gwarancji kredytowych.

3.4.   Efekt zachęty

59.

Umawiające się strony, które zamierzają przyznać pomoc na restrukturyzację, muszą wykazać, że bez udziału pomocy beneficjent zostałby zrestrukturyzowany, sprzedany lub zlikwidowany w sposób uniemożliwiający osiągnięcie celu leżącego we wspólnym interesie określonego w sekcji 3.1.1. Wykazanie takiej możliwości może być częścią analizy przedstawianej zgodnie z pkt 53.

3.5.   Proporcjonalność pomocy/pomoc ograniczona do minimum

3.5.1.   Pomoc na ratowanie

60.

Pomoc na ratowanie musi być ograniczona do kwoty niezbędnej do utrzymania działalności beneficjenta przez sześć miesięcy. Przy ustalaniu tej kwoty należy uwzględnić wynik obliczeń na podstawie wzoru podanego w załączniku I. Wszelka pomoc przewyższająca wynik tych obliczeń zostanie zatwierdzona jedynie pod warunkiem że jest należycie uzasadniona w planie płynności określającym potrzeby beneficjenta związane z płynnością na nadchodzących sześć miesięcy.

3.5.2.   Pomoc na restrukturyzację

61.

Kwota i intensywność pomocy na restrukturyzację muszą być ograniczone do ścisłego minimum niezbędnego, by umożliwić podjęcie restrukturyzacji w świetle istniejących zasobów finansowych beneficjenta, jego udziałowców lub grupy kapitałowej, do której należy. W szczególności należy zapewnić dostateczny poziom wkładu własnego w koszty restrukturyzacji i podziału obciążenia, jak szczegółowo opisano w niniejszej sekcji (3.5.2). W takiej ocenie uwzględnia się każdą uprzednio przyznaną pomoc na ratowanie.

3.5.2.1.   Wkład własny

62.

Wymagany jest znaczący wkład (31) w koszty restrukturyzacji pochodzący z zasobów własnych beneficjenta pomocy, jego udziałowców, wierzycieli, grupy kapitałowej, do której należy, lub nowych inwestorów. W normalnych okolicznościach wkład własny powinien być porównywalny z przyznawaną pomocą pod względem wpływu na wypłacalność lub poziom płynności beneficjenta. Na przykład, jeżeli pomoc, która ma zostać przyznana, poprawia pozycję kapitałową beneficjenta, wkład własny również powinien obejmować środki, które poprawiają pozycję kapitałową, takie jak pozyskanie nowego kapitału od obecnych udziałowców, dokonanie odpisów obniżających wartość istniejących zobowiązań i tzw. capital notes, zamianę istniejącego długu na kapitał własny lub pozyskanie nowego kapitału zewnętrznego na warunkach rynkowych. Oceniając niezbędny zakres środków mających na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji zgodnie z pkt 90, Urząd uwzględni, w jakim stopniu wkład własny ma porównywalny wpływ do przyznawanej pomocy.

63.

Wkład ten musi być rzeczywisty, tzn. faktyczny, wykluczający wszystkie przyszłe spodziewane zyski, takie jak przepływy pieniężne, i musi być możliwie najwyższy. Wkład państwa lub przedsiębiorstwa publicznego może zostać uwzględniony jedynie pod warunkiem że jest wolny od pomocy. Warunek ten może zostać spełniony w szczególności w sytuacji, gdy wkład pochodzi od podmiotu niezależnego od organu przyznającego pomoc (na przykład od banku będącego własnością państwa lub publicznej spółki holdingowej), który to podmiot podejmuje decyzję o inwestycji na podstawie swoich własnych interesów handlowych (32).

64.

Wkład własny zazwyczaj uznaje się za odpowiedni, jeżeli jego kwota wynosi co najmniej 50 % kosztów restrukturyzacji. W wyjątkowych okolicznościach i w przypadkach szczególnych trudności, które umawiająca się strona musi wykazać, Urząd może zezwolić na wkład, który wynosi mniej niż 50 % kosztów restrukturyzacji, pod warunkiem że wysokość wkładu jest znaczna.

3.5.2.2.   Podział obciążenia

65.

Sytuacja, gdy wsparcie ze strony państwa przyznaje się w formie poprawiającej pozycję kapitałową beneficjenta, na przykład gdy państwo przyznaje dotacje, zastrzyki kapitałowe lub odpisuje dług, może prowadzić do ochrony udziałowców i wierzycieli nieuprzywilejowanych przed konsekwencjami ich decyzji o zainwestowaniu w beneficjenta. Może to stwarzać pokusę nadużycia i naruszać dyscyplinę rynkową. W rezultacie pomoc na pokrycie strat należy przyznawać wyłącznie na warunkach obejmujących odpowiedni podział obciążenia między obecnych inwestorów.

66.

Odpowiedni podział obciążenia zwykle oznacza, że obecni udziałowcy i w stosownych przypadkach wierzyciele nieuprzywilejowani muszą w pełni pokryć poniesione straty. Wierzyciele nieuprzywilejowani powinni uczestniczyć w pokryciu strat albo w drodze przekształcenia w kapitał własny, albo odpisu aktualizującego wartość głównych instrumentów. W związku z tym interwencja państwa powinna mieć miejsce dopiero po zaksięgowaniu strat oraz przyporządkowaniu ich obecnym udziałowcom i właścicielom długów podporządkowanych (33). W każdym przypadku w okresie restrukturyzacji należy w granicach wyznaczonych przez prawo zapobiec wypływowi środków pieniężnych od beneficjenta do posiadaczy kapitału własnego lub długu podporządkowanego, chyba że miałoby to nieproporcjonalny wpływ na osoby, które dokapitalizowały beneficjenta nowym kapitałem.

67.

Odpowiedni podział obciążenia oznacza również, że wszelka pomoc państwa, która poprawia pozycję kapitałową beneficjenta, powinna być udzielana na warunkach, które zapewniają państwu słuszny udział w przyszłym wzroście wartości beneficjenta, uwzględniając wysokość państwowego dokapitalizowania w stosunku do pozostałego kapitału spółki po zaksięgowaniu strat.

68.

Urząd może pozwolić na wyjątki od pełnego wdrożenia środków określonych w pkt 66, jeżeli środki te w innym razie doprowadziłyby do nieproporcjonalnych rezultatów. Takie sytuacje mogłyby obejmować przypadki, w których kwota pomocy jest niewielka w porównaniu z wkładem własnym lub w których dana umawiająca się strona wykaże, że wierzyciele nieuprzywilejowani otrzymaliby pod względem ekonomicznym mniej niż w ramach normalnego postępowania upadłościowego, gdyby pomoc państwa nie została przyznana.

69.

Urząd nie zawsze wymaga, by posiadacze długu uprzywilejowanego wnieśli wkład w poprawę pozycji kapitałowej beneficjenta. Może on jednak uznać taki wkład za podstawę do redukcji niezbędnego poziomu środków mających na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji zgodnie z pkt 90.

3.6.   Negatywne skutki

3.6.1.   Zasada »pierwszy i ostatni raz«

70.

Aby ograniczyć pokusę nadużycia, zachęty do podejmowania nadmiernego ryzyka oraz potencjalne zakłócenia konkurencji, pomoc na rzecz przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji należy przyznać tylko w odniesieniu do jednego działania restrukturyzacyjnego. Zasada ta jest zwana zasadą »pierwszy i ostatni raz«. Jeżeli przedsiębiorstwo, które już otrzymało pomoc zgodnie z niniejszymi wytycznymi, w dalszym ciągu potrzebuje pomocy, świadczy to o tym, że problemy przedsiębiorstwa mają powtarzalny charakter albo nie zostały odpowiednio rozwiązane w ramach wcześniej przyznanej pomocy. Wielokrotne interwencje państwa mogą prowadzić do problemów związanych z pokusą nadużycia i powodować zakłócenia konkurencji, co jest sprzeczne ze wspólnym interesem.

71.

Jeżeli planowana pomoc na ratowanie lub restrukturyzację jest zgłaszana do Urzędu, umawiająca się strona musi określić, czy dane przedsiębiorstwo otrzymało już w przeszłości pomoc na ratowanie, pomoc na restrukturyzację lub tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne, w tym wszelką tego typu pomoc otrzymaną przed wejściem w życie niniejszych wytycznych lub wszelką pomoc niezgłoszoną (34). Jeżeli tak oraz jeżeli upłynęło mniej niż 10 lat od momentu przyznania pomocy na ratowanie, zakończenia okresu restrukturyzacji lub wstrzymania realizacji planu restrukturyzacji (w zależności od tego, co nastąpiło najpóźniej), to Urząd nie zezwala na udzielanie dalszej pomocy zgodnie z niniejszymi wytycznymi.

72.

Wyjątki od tej zasady dopuszcza się w następujących przypadkach:

a)

gdy pomoc na restrukturyzację następuje po przyznaniu pomocy na ratowanie, stanowiąc część jednego działania restrukturyzacyjnego;

b)

gdy pomoc na ratowanie lub tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne przyznano zgodnie z niniejszymi wytycznymi oraz nie nastąpiło po nich przyznanie pomocy na restrukturyzację, jeżeli:

(i)

można było zasadnie uznać, że beneficjent odzyska rentowność w perspektywie długoterminowej, jeżeli pomoc zostanie przyznana na podstawie niniejszych wytycznych; oraz

(ii)

nowa pomoc na ratowanie lub restrukturyzację stała się niezbędna po co najmniej pięciu latach z powodu nieprzewidywalnych okoliczności (35), za które beneficjent nie ponosi odpowiedzialności;

c)

w wyjątkowych i nieprzewidywalnych okolicznościach, za które beneficjent nie ponosi odpowiedzialności.

73.

Zmiany własności beneficjenta następujące po przyznaniu pomocy lub w wyniku procedur sądowych lub administracyjnych, mające na celu uzdrowienie bilansu, zmniejszenie zobowiązań lub umorzenie poprzednich długów, nie mają wpływu na zastosowanie zasady »pierwszy i ostatni raz«, jeżeli chodzi o to samo przedsiębiorstwo kontynuujące swoją działalność.

74.

Jeżeli pomoc na ratowanie, pomoc na restrukturyzację lub tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne otrzymała grupa kapitałowa, Urząd zazwyczaj nie zezwoli na przyznanie dalszej pomocy na ratowanie lub restrukturyzację na rzecz samej grupy ani żadnego podmiotu wchodzącego w jej skład, chyba że upłynęło 10 lat od momentu przyznania pomocy lub zakończenia okresu restrukturyzacji lub wstrzymania realizacji planu restrukturyzacji, w zależności od tego, co nastąpiło najpóźniej. Jeżeli podmiot należący do grupy kapitałowej otrzymał pomoc na ratowanie, pomoc na restrukturyzację lub tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne, zarówno grupa jako całość, jak i inne należące do niej podmioty nadal kwalifikują się do otrzymywania pomocy na ratowanie lub na restrukturyzację, z zastrzeżeniem przestrzegania innych przepisów niniejszych wytycznych, z wyjątkiem wcześniejszych beneficjentów takiej pomocy. Umawiające się strony muszą wykazać, że żadna pomoc nie zostanie przekazana przez grupę lub inne podmioty w grupie wcześniejszym beneficjentom pomocy.

75.

Jeżeli przedsiębiorstwo przejmuje aktywa innego przedsiębiorstwa, a w szczególności przedsiębiorstwa, które było przedmiotem jednej z procedur wymienionych w pkt 73 lub zbiorowego postępowania upadłościowego prowadzonego zgodnie z prawem krajowym i które otrzymało już pomoc na ratowanie, pomoc na restrukturyzację lub tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne, nabywca nie podlega zasadzie »pierwszy i ostatni raz«, pod warunkiem że między starym przedsiębiorstwem i nabywcą nie istnieje ciągłość gospodarcza (36).

3.6.2.   Środki mające na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji

76.

W przypadku udzielenia pomocy na restrukturyzację należy przyjąć środki mające na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji, tak aby w jak największym stopniu ograniczyć negatywny wpływ pomocy na warunki wymiany handlowej i zapewnić, że pozytywne skutki przewyższają skutki negatywne. Urząd oceni właściwą formę i zakres takich środków zgodnie z niniejszą sekcją (3.6.2).

3.6.2.1.   Charakter i forma środków mających na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji

77.

Nie naruszając pkt 84, środki mające na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji zazwyczaj przybierają formę środków strukturalnych. W stosownych przypadkach w celu ograniczenia zakłóceń konkurencji w konkretnych sprawach Urząd może wyrazić zgodę na środki behawioralne inne niż te określone w pkt 84 lub środki otwarcia rynku w miejsce niektórych lub wszystkich środków strukturalnych, które w innym razie byłyby wymagane.

Środki strukturalne – zbycie i ograniczenie działalności gospodarczej

78.

Na podstawie oceny przeprowadzonej zgodnie z kryteriami kalibracji środków mających na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji (określonymi w sekcji 3.6.2.2) od przedsiębiorstw korzystających z pomocy na restrukturyzację można wymagać zbycia aktywów lub ograniczenia mocy produkcyjnych lub obecności na rynku. Takie środki powinny zostać wdrożone w szczególności na rynku lub rynkach, na których przedsiębiorstwo będzie miało znaczącą pozycję po restrukturyzacji, a zwłaszcza na rynkach, na których występują znaczne nadwyżki mocy produkcyjnych. Transakcje zbycia służące ograniczeniu zakłóceń konkurencji powinny zostać przeprowadzone bez zbędnej zwłoki, z uwzględnieniem rodzaju zbywanych aktywów i wszelkich przeszkód utrudniających ich zbycie (37), a w każdym razie w okresie realizacji planu restrukturyzacji. Transakcje zbycia, odpisy i zamknięcie działalności przynoszącej straty konieczne dla przywrócenia długoterminowej rentowności zasadniczo – w świetle zasad określonych w sekcji 3.6.2.2 – uznaje się za niewystarczające, aby ograniczyć zakłócenia konkurencji.

79.

Aby tego rodzaju środki wzmocniły konkurencję i przyczyniły się do rozwoju rynku wewnętrznego, powinny one sprzyjać wchodzeniu nowych konkurentów na rynek, ekspansji istniejących mniejszych konkurentów lub działalności transgranicznej. Należy unikać repatriacji kapitału i rozdrobnienia rynku wewnętrznego.

80.

Środki mające na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji nie powinny prowadzić do pogorszenia się struktury rynku. Dlatego środki strukturalne zazwyczaj powinny mieć formę zbycia przy założeniu kontynuacji działalności rentownych niezależnych przedsiębiorstw, które – zarządzane przez właściwego nabywcę – mogą skutecznie konkurować w perspektywie długoterminowej. W razie braku takiego podmiotu beneficjent może wyodrębnić istniejącą i odpowiednio finansowaną działalność, a następnie dokonać jej zbycia, tworząc w ten sposób nowy i rentowny podmiot, który powinien być zdolny do konkurowania na rynku. Środki strukturalne, które przyjmują formę zbycia samych aktywów i nie obejmują stworzenia rentownego podmiotu zdolnego do konkurowania na rynku, są mniej skuteczne pod względem ochrony konkurencji i w związku z tym będą akceptowane wyłącznie w wyjątkowych sytuacjach, gdy dana umawiająca się strona wykaże, że żadna inna forma środków strukturalnych nie byłaby wykonalna lub że inne środki strukturalne poważnie zagroziłyby rentowności przedsiębiorstwa.

81.

Beneficjent powinien ułatwiać transakcje zbycia, na przykład poprzez wyodrębnienie działalności oraz zobowiązanie się do nieprzejmowania klientów zbytego przedsiębiorstwa.

82.

Jeżeli okaże się, że może być trudno znaleźć nabywcę aktywów, które beneficjent zamierza zbyć, trzeba będzie niezwłocznie po odkryciu trudności określić alternatywne transakcje zbycia lub środki, które trzeba będzie przedsięwziąć w odniesieniu do danego rynku lub danych rynków w razie niepowodzenia pierwotnego zbycia.

Środki behawioralne

83.

Celem środków behawioralnych jest zagwarantowanie, że pomoc jest wykorzystywana wyłącznie do finansowania przywrócenia długoterminowej rentowności oraz nie jest nadużywana w celu przedłużenia poważnych i ciągłych zakłóceń struktury rynku bądź ochrony beneficjenta przed zdrową konkurencją.

84.

We wszystkich przypadkach należy stosować niżej wymienione środki behawioralne, aby uniknąć osłabienia skutków środków strukturalnych. Zasadniczo środki te należy wprowadzić na czas realizacji planu restrukturyzacji.

a)

Należy zobowiązać beneficjentów, aby powstrzymali się od nabywania udziałów w spółkach w okresie restrukturyzacji, chyba że jest to niezbędne do zapewnienia długoterminowej rentowności beneficjenta. Ma to zapewnić wykorzystanie pomocy do przywrócenia rentowności, a nie do finansowania inwestycji lub zwiększania obecności beneficjenta na istniejących lub nowych rynkach. Po wcześniejszym zgłoszeniu wszelkie tego rodzaju transakcje nabycia mogą zostać zatwierdzone przez Urząd jako część planu restrukturyzacji.

b)

Należy zobowiązać beneficjentów, aby powstrzymali się od wykorzystywania pomocy państwa jako przewagi konkurencyjnej w działaniach promocyjnych podczas wprowadzania swoich produktów i usług na rynek.

85.

W wyjątkowych okolicznościach konieczne może okazać się zobowiązanie beneficjentów do powstrzymania się od angażowania się w działalność komercyjną ukierunkowaną na szybki rozwój ich udziału w rynku w odniesieniu do konkretnych produktów lub rynków geograficznych poprzez zaoferowanie warunków (na przykład w odniesieniu do cen i innych warunków handlowych), którym nie mogą sprostać konkurenci nieotrzymujący pomocy państwa. Takie ograniczenia będą stosowane wyłącznie w sytuacji, w której żadne inne środki strukturalne lub behawioralne nie są w stanie odpowiednio zaradzić stwierdzonym zakłóceniom konkurencji, i pod warunkiem że same nie będą ograniczać konkurencji na danym rynku. Do celów stosowania takiego wymogu Urząd porówna warunki oferowane przez beneficjenta z warunkami oferowanymi przez wiarygodnych konkurentów ze znacznym udziałem w rynku.

Środki otwarcia rynku

86.

W swojej ogólnej ocenie Urząd uwzględni ewentualne zobowiązania umawiającej się strony dotyczące przyjęcia środków, albo przez samą umawiającą się stronę, albo przez beneficjenta, które mają na celu wspieranie większej otwartości, stabilności i konkurencyjności rynków, na przykład poprzez sprzyjanie wejściu na rynek i jego opuszczeniu. Mogłyby one obejmować w szczególności środki służące otwarciu określonych rynków powiązanych bezpośrednio lub pośrednio z działalnością beneficjenta na inne podmioty z EOG, zgodnie z prawem EOG. Tego rodzaju inicjatywy mogą zastąpić inne środki mające na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji, które w normalnych okolicznościach byłyby wymagane od beneficjenta.

3.6.2.2.   Kalibracja środków mających na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji

87.

Środki mające na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji powinny uwzględniać zarówno problemy związane z pokusą nadużycia, jak i możliwe zakłócenia na rynkach, na których beneficjent prowadzi działalność. Zakres takich środków jest uzależniony od kilku czynników, takich jak w szczególności: kwota i charakter pomocy oraz warunki i okoliczności jej przyznania; wielkość (38) i względne znaczenie beneficjenta na rynku oraz cechy danego rynku; oraz zakres, w jakim problemy związane z pokusą nadużycia zostaną nierozwiązane po zastosowaniu wkładu własnego i środków podziału obciążenia.

88.

W szczególności Urząd uwzględni wielkość (w razie potrzeby określoną szacunkowo) i charakter pomocy – zarówno w wartościach bezwzględnych, jak i w stosunku do aktywów beneficjenta i rozmiaru rynku jako całości.

89.

Urząd przeanalizuje również wielkość i względne znaczenie beneficjenta na rynku lub rynkach zarówno przed restrukturyzacją, jak i po restrukturyzacji, aby ocenić prawdopodobne skutki pomocy na tych rynkach w stosunku do prawdopodobnego wyniku w przypadku braku pomocy państwa. Środki zostaną dostosowane do cech rynku (39), aby zapewnić ochronę skutecznej konkurencji.

90.

W odniesieniu do obaw związanych z pokusą nadużycia Urząd oceni również stopień wkładu własnego i podziału obciążenia. Stopień wkładu własnego i podziału obciążenia wyższy od poziomów wymaganych na mocy sekcji 3.5.2 może ograniczyć niezbędny zakres środków mających na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji, ponieważ ogranicza kwotę pomocy i pokusę nadużycia.

91.

Ponieważ działania restrukturyzacyjne mogą osłabić rynek wewnętrzny, środki mające na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji, które mają wspomóc zapewnienie otwartości i konkurencyjności rynków krajowych, zostaną uznane za czynnik pozytywny.

92.

Środki ograniczające zakłócenia konkurencji nie powinny stać na przeszkodzie przywróceniu rentowności beneficjenta, co może mieć miejsce, gdy wykonanie środka jest bardzo kosztowne lub w przypadku, gdy w wyjątkowych sytuacjach, należycie uzasadnionych przez zainteresowaną umawiającą się stronę, ograniczałoby to działalność beneficjenta w stopniu utrudniającym przywrócenie jego rentowności; środki takie nie powinny także być wdrażane kosztem konsumentów i konkurencji.

93.

W planie restrukturyzacji należy jasno wskazać pomoc na pokrycie społecznych kosztów restrukturyzacji w rodzaju pomocy opisanej w pkt 32–35, ponieważ pomoc na środki socjalne wyłącznie na rzecz zwalnianych pracowników nie jest uwzględniana przy określeniu zakresu środków mających na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji. Kierując się wspólnym interesem, Urząd zapewni w kontekście planu restrukturyzacji, aby społeczne skutki restrukturyzacji w umawiających się stronach innych niż państwo udzielające pomocy były ograniczone do minimum.

3.6.3.   Odbiorcy pomocy uprzednio przyznanej niezgodnie z prawem

94.

Jeżeli uprzednio danemu przedsiębiorstwu znajdującemu się w trudnej sytuacji przyznano pomoc niezgodną z prawem, w odniesieniu do której Urząd przyjął negatywną decyzję wraz z nakazem odzyskania środków, a środki nie zostały odzyskane z naruszeniem art. 14 części II protokołu 3 (40), w ocenie wszelkiej pomocy, która ma zostać przyznana na podstawie niniejszych wytycznych na rzecz tego samego przedsiębiorstwa, uwzględnia się, po pierwsze, skumulowane skutki poprzedniej pomocy i nowej pomocy, oraz, po drugie, niezwrócenie poprzedniej pomocy (41).

3.6.4.   Szczególne warunki związane z zatwierdzeniem pomocy

95.

Urząd może ustanowić wszelkie warunki i obowiązki, które uzna za konieczne, aby zapewnić, że pomoc nie zakłóca konkurencji w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem, w przypadku gdyby zainteresowana umawiająca się strona nie zobowiązała się do przyjęcia takich przepisów. Może ona na przykład wymagać od umawiającej się strony, aby samodzielnie podjęła niektóre środki, nałożyła określone obowiązki na beneficjenta albo powstrzymała się od przyznawania beneficjentowi innego rodzaju pomocy w czasie restrukturyzacji.

3.7.   Przejrzystość

96.

Umawiające się strony zapewniają publikację na kompleksowej stronie internetowej dotyczącej pomocy państwa, na poziomie krajowym lub regionalnym, następujących informacji:

pełnego tekstu zatwierdzonego programu pomocy lub decyzji o przyznaniu pomocy indywidualnej oraz przepisów wykonawczych do tego programu lub decyzji, lub odpowiedniego linku do tych informacji,

nazwy organu przyznającego pomoc (organów przyznających pomoc),

nazwy poszczególnych beneficjentów, formy i wysokości pomocy przyznanej każdemu z beneficjentów, daty przyznania pomocy, rodzaju przedsiębiorstwa (MŚP/duże przedsiębiorstwo), regionu, w którym ma siedzibę beneficjent (na poziomie NUTS II), oraz głównego sektora gospodarki, w którym beneficjent prowadzi działalność (na poziomie grup NACE) (42).

Z wymogu tego można zwolnić pomoc indywidualną nieprzekraczającą 500 000 EUR. W przypadku programów w formie korzyści podatkowych informacji na temat kwot pomocy indywidualnej (43) można udzielać z wykorzystaniem następujących przedziałów (w milionach EUR): [0,5–1]; [1–2]; [2–5]; [5–10]; [10–30]; [30 i więcej].

Takie informacje należy opublikować po podjęciu decyzji o przyznaniu pomocy i przechowywać przez co najmniej 10 lat, zapewniając do nich powszechny i nieograniczony dostęp (44). Umawiające się strony nie mają obowiązku przedstawiania wyżej wymienionych informacji przed dniem 1 lipca 2016 r. (45).

4.   Pomoc na restrukturyzację na obszarach objętych pomocą

97.

Na podstawie art. 61 ust. 3 lit. a) oraz art. 61 ust. 3 lit. c) Porozumienia EOG Urząd może uznać, że pomoc państwa przyznana na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu określonych niekorzystnie położonych regionów w EOG jest zgodna z funkcjonowaniem Porozumienia EOG. Oceniając pomoc na restrukturyzację na obszarach objętych pomocą, Urząd uwzględni zatem potrzeby rozwoju regionalnego. Fakt, że niewydolne przedsiębiorstwo ma siedzibę w obszarze objętym pomocą, nie uzasadnia jednak swobodnego podejścia do pomocy na restrukturyzację: w perspektywie średnio- lub długoterminowej sztuczne wspieranie przedsiębiorstw nie jest dla regionu korzystne. Aby ponadto promować rozwój regionalny, w najlepszym interesie regionu leży wykorzystanie jego zasobów w celu szybkiego rozwinięcia działalności, które są rentowne i stabilne. Co więcej, zakłócenia konkurencji muszą zostać ograniczone od minimum nawet w przypadku pomocy udzielanej przedsiębiorstwom na obszarach objętych pomocą. W tym kontekście należy również uwzględnić ewentualne szkodliwe skutki uboczne, które mogą wystąpić na danym obszarze lub na innych obszarach objętych pomocą.

98.

W związku z tym kryteria wymienione w rozdziale 3 są stosowane również na obszarach objętych pomocą, nawet przy uwzględnieniu potrzeb rozwoju regionalnego. Jednak na obszarach objętych pomocą, o ile w przepisach w sprawie pomocy państwa dla danego sektora nie ustalono inaczej, Urząd stosuje określone w sekcji 3.6.2 przepisy dotyczące środków mających na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji, aby ograniczyć negatywny systemowy wpływ na dany region. W szczególności może to obejmować mniej surowe wymagania dotyczące zmniejszenia mocy produkcyjnych lub obecności na rynku. Wprowadzone zostanie rozróżnienie między obszarami kwalifikującymi się do pomocy regionalnej na mocy art. 61 ust. 3 lit. a) Porozumienia EOG a obszarami kwalifikującymi się na mocy art. 61 ust. 3 lit. c), aby uwzględnić większy stopień problemów regionalnych w tych pierwszych obszarach. Jeżeli wymagają tego szczególne okoliczności na obszarach objętych pomocą, na przykład gdy beneficjent boryka się ze szczególnymi trudnościami związanymi z pozyskiwaniem nowego finansowania rynkowego ze względu na swoją lokalizację na obszarze objętym pomocą, Urząd może do celów pkt 64 zaakceptować wkład niższy niż 50 % kosztów restrukturyzacji.

5.   Pomoc dla znajdujących się w trudnej sytuacji podmiotów świadczących usługi w ogólnym interesie gospodarczym

99.

Oceniając pomoc państwa dla znajdujących się w trudnej sytuacji podmiotów świadczących usługi w ogólnym interesie gospodarczym, Urząd weźmie pod uwagę szczególny charakter takich usług, a zwłaszcza potrzebę zapewnienia ciągłości świadczenia usług zgodnie z art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG.

100.

Podmioty świadczące usługi w ogólnym interesie gospodarczym mogą potrzebować pomocy w celu kontynuowania świadczenia swoich usług na warunkach zgodnych z ich długoterminową rentownością. Do celów pkt 47 odzyskanie długoterminowej rentowności można zatem oprzeć w szczególności na założeniu, że wszelka pomoc państwa, która spełnia warunki zgodności z zasadami ramowymi dotyczącymi usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (46), decyzją w sprawie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (47), rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady (48), rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 (49) oraz wytycznymi dotyczącymi lotnictwa (50) lub rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3577/92 (51) i wytycznymi w sprawie transportu morskiego (52), będzie nadal dostępna przez czas trwania każdego powierzenia, które rozpoczęło się przed okresem restrukturyzacji lub w trakcie tego okresu.

101.

Urząd, oceniając na podstawie niniejszych wytycznych pomoc na rzecz znajdujących się w trudnej sytuacji podmiotów świadczących usługi w ogólnym interesie gospodarczym, uwzględni wszelką pomoc państwa otrzymaną przez dany podmiot, w tym wszelkie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych. Jednak z uwagi na fakt, że rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych mogą stanowić znaczną część normalnych przychodów podmiotów świadczących usługi w ogólnym interesie gospodarczym, łączna kwota pomocy określona w ten sposób może być bardzo duża w porównaniu z rozmiarem beneficjenta i może zawyżać obciążenie państwa w odniesieniu do restrukturyzacji beneficjenta. Określając wkład własny wymagany na mocy sekcji 3.5.2.1, Urząd nie uwzględnia zatem rekompensat z tytułu świadczenia usług publicznych, które spełniają warunki zgodności określone w zasadach ramowych dotyczących usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, decyzji w sprawie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, rozporządzeniu (WE) nr 1370/2007 lub rozporządzeniu (WE) nr 1008/2008 i wytycznych dotyczących lotnictwa lub rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3577/92 i wytycznych w sprawie transportu morskiego.

102.

W zakresie, w jakim aktywa są niezbędne do świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, wymaganie zbycia takich aktywów w ramach środków mających na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji do celów sekcji 3.6.2 może być niepraktyczne. W takich przypadkach Urząd może wymagać przedsięwzięcia alternatywnych środków zapewniających niezakłócanie konkurencji w stopniu sprzecznym ze wspólnym interesem, w szczególności poprzez niezwłoczne wprowadzenie uczciwej konkurencji w odniesieniu do usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.

103.

Jeśli podmiot świadczący usługi w ogólnym interesie gospodarczym nie jest w stanie spełnić warunków określonych w niniejszych wytycznych, dana pomoc nie może zostać uznana za zgodną z funkcjonowaniem Porozumienia EOG. W takich przypadkach Urząd może jednak zezwolić na wypłatę takiej pomocy, aby zapewnić ciągłość usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym do czasu powierzenia ich świadczenia innemu podmiotowi. Urząd będzie zatwierdzać pomoc tylko w sytuacji, gdy dana umawiająca się strona w obiektywny sposób wykaże, że kwota i czas trwania tej pomocy są ściśle ograniczone do minimum niezbędnego, aby móc powierzyć świadczenie usługi nowemu podmiotowi.

6.   programy pomocy dotyczące mniejszych kwot pomocy i mniejszych beneficjentów

6.1.   Warunki ogólne

104.

Jeżeli umawiające się strony chcą udzielić pomocy na podstawie niniejszych wytycznych MŚP lub mniejszym przedsiębiorstwom państwowym, w normalnych okolicznościach pomoc taka powinna być przyznawana w ramach programów. Wykorzystanie programów przyczynia się do ograniczenia zakłóceń konkurencji związanych z pokusą nadużycia, umożliwiając umawiającej się stronie wyraźne określenie ex ante, na jakich warunkach może ona podjąć decyzję o przyznaniu pomocy dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji.

105.

W programach należy określić maksymalną kwotę pomocy, jaką można przyznać jednemu przedsiębiorstwu jako część działania w ramach pomocy na ratowanie, pomocy na restrukturyzację lub tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego, uwzględniając również zmiany planu. Maksymalna łączna kwota pomocy przyznanej jednemu przedsiębiorstwu nie może przekraczać 10 mln EUR, łącznie z wszelką pomocą z innych źródeł lub w ramach innych programów.

106.

Podczas gdy zgodność takich programów z funkcjonowaniem Porozumienia EOG zasadniczo ocenia się w świetle warunków określonych w rozdziałach 3, 4 i 5, w niektórych aspektach należy zapewnić uproszczone warunki, aby umożliwić umawiającym się stronom ich stosowanie bez dalszego odwoływania się do Urzędu oraz aby ograniczyć obciążenia dla MŚP i mniejszych przedsiębiorstw państwowych związane z dostarczaniem wymaganych informacji. Z uwagi na niewielki rozmiar przedmiotowych kwot pomocy i beneficjentów Urząd uważa, że potencjalne znaczące zakłócenia konkurencji są w takich przypadkach bardziej ograniczone. W związku z tym przepisy rozdziałów 3, 4 i 5 mają zastosowanie do takich programów mutatis mutandis, chyba że w sekcjach 6.2, 6.3, 6.4 i 6.5 przewidziano inaczej. Rozdział ten zawiera również przepisy dotyczące tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego oraz czasu trwania i oceny programów.

6.2.   Cel leżący we wspólnym interesie

107.

Prawdopodobieństwo, że upadek pojedynczego MŚP (53) spowoduje trudności społeczne lub niedoskonałości rynku wymagane do celów pkt 44, jest niewielkie. Istnieją jednak większe obawy w odniesieniu do MŚP, których wartość może ulec zniszczeniu, jeżeli MŚP, które mają potencjał, aby przejść restrukturyzację w celu przywrócenia ich długoterminowej rentowności, odmówi się takiej szansy ze względu na problemy związane z płynnością. W przypadku przyznawania pomocy w ramach programu wystarczy zatem, aby umawiająca się strona stwierdziła, że upadek beneficjenta prawdopodobnie będzie się wiązać z trudnościami społecznymi lub niedoskonałościami rynku, a w szczególności:

a)

opuszczenie rynku przez innowacyjne MŚP lub MŚP o dużym potencjale wzrostu może mieć negatywne konsekwencje;

b)

opuszczenie rynku przez przedsiębiorstwo mające szerokie powiązania z innymi lokalnymi lub regionalnymi przedsiębiorstwami, a zwłaszcza z innymi MŚP, może mieć negatywne konsekwencje;

c)

niedoskonałości rynków kredytowych lub niewłaściwe zachęty stosowane na tych rynkach doprowadzą do bankructwa przedsiębiorstwo, które w przeciwnym przypadku byłoby rentowne; lub

d)

wystąpią podobne trudne sytuacje, należycie uzasadnione przez beneficjenta.

108.

W drodze odstępstwa od pkt 50 od beneficjentów pomocy w ramach programów nie wymaga się przedstawienia badania rynku.

6.3.   Odpowiedniość

109.

Wymóg określony w pkt 55 lit. d) uznaje się za spełniony, jeżeli pomoc na ratowanie przyznaje się na okres nie dłuższy niż sześć miesięcy, w którym to czasie należy przeprowadzić analizę sytuacji beneficjenta. Przed upływem tego okresu:

a)

umawiająca się strona musi zatwierdzić plan restrukturyzacji lub plan likwidacji; lub

b)

beneficjent musi przedłożyć uproszczony plan restrukturyzacji zgodnie z pkt 115; lub

c)

pożyczka musi zostać zwrócona lub gwarancja zakończona.

110.

W drodze odstępstwa od punktu 57 od umawiających się stron nie wymaga się ocenienia, czy wynagrodzenie ustalone zgodnie z pkt 56 stanowi właściwy poziom odniesienia.

6.4.   Proporcjonalność pomocy/pomoc ograniczona do minimum

111.

W drodze odstępstwa od punktu 64 umawiające się strony mogą uznać wkład własny za wystarczający, jeżeli wynosi on co najmniej 40 % kosztów restrukturyzacji w przypadku średnich przedsiębiorstw i 25 % kosztów restrukturyzacji w przypadku małych przedsiębiorstw.

6.5.   Negatywne skutki

112.

Umawiająca się strona, która zamierza udzielić pomocy na ratowanie, pomocy na restrukturyzację lub tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego, musi zweryfikować, czy zasada »pierwszy i ostatni raz« ustanowiona w sekcji 3.6.1 jest przestrzegana. W tym celu umawiająca się strona musi określić, czy dane przedsiębiorstwo otrzymało już w przeszłości pomoc na ratowanie, pomoc na restrukturyzację lub tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne, w tym wszelką pomoc tego typu przyznaną przed wejściem w życie niniejszych wytycznych lub wszelką pomoc niezgłoszoną. Jeżeli tak oraz jeżeli upłynęło mniej niż 10 lat od momentu przyznania pomocy na ratowanie lub tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego lub zakończenia okresu restrukturyzacji lub wstrzymania realizacji planu restrukturyzacji (w zależności od tego, co nastąpiło najpóźniej), to nie przyznaje się dalszej pomocy na ratowanie, pomocy na restrukturyzację ani tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego, z wyjątkiem sytuacji, gdy:

a)

tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne następuje po przyznaniu pomocy na ratowanie, stanowiąc część jednego działania restrukturyzacyjnego;

b)

pomoc na restrukturyzację następuje po przyznaniu pomocy na ratowanie lub tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego, stanowiąc część jednego działania restrukturyzacyjnego;

c)

pomoc na ratowanie lub tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne przyznano zgodnie z niniejszymi wytycznymi oraz nie nastąpiło po nich przyznanie pomocy na restrukturyzację, jeżeli:

(i)

można było zasadnie uznać, że beneficjent odzyska rentowność w perspektywie długoterminowej, jeżeli pomoc zostanie przyznana na podstawie niniejszych wytycznych; oraz

(ii)

nowa pomoc na ratowanie lub restrukturyzację lub tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne stały się niezbędne po co najmniej pięciu latach z powodu nieprzewidywalnych okoliczności, za które beneficjent nie ponosi odpowiedzialności;

d)

w wyjątkowych i nieprzewidywalnych okolicznościach, za które beneficjent nie ponosi odpowiedzialności.

113.

Środki ograniczające zakłócenia konkurencji mogą mieć nieproporcjonalnie duży wpływ na małe przedsiębiorstwa, w szczególności biorąc pod uwagę ciężar wprowadzenia takich środków. W drodze odstępstwa od pkt 76 umawiające się strony nie mają zatem obowiązku wymagać tego rodzaju środków od małych przedsiębiorstw, o ile zasady dotyczące pomocy państwa w danym sektorze nie stanowią inaczej. Małe przedsiębiorstwa zazwyczaj nie powinny jednak zwiększać swoich mocy produkcyjnych w trakcie restrukturyzacji.

6.6.   Tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne

114.

W niektórych przypadkach przedsiębiorstwo może być w stanie przeprowadzić restrukturyzację bez pomocy na restrukturyzację, pod warunkiem że będzie w stanie uzyskać pomoc na utrzymanie płynności finansowej na okres dłuższy niż jest to możliwe w przypadku pomocy na ratowanie. Umawiające się strony mogą wprowadzić programy umożliwiające udzielanie pomocy na utrzymanie płynności finansowej na okres dłuższy niż sześć miesięcy (zwanej dalej »tymczasowym wsparciem restrukturyzacyjnym«) na warunkach określonych poniżej.

115.

Tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne musi spełniać następujące warunki.

a)

wsparcie musi się składać z pomocy w formie gwarancji kredytowych lub pożyczek;

b)

koszt finansowy pożyczki lub – w przypadku gwarancji kredytowych – łączny koszt finansowy gwarantowanej pożyczki, w tym stopa oprocentowania pożyczki i prowizja gwarancyjna, musi być zgodny z pkt 116;

c)

tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne musi być zgodne z przepisami określonymi w rozdziale 3 niniejszych wytycznych, zmienionymi niniejszym rozdziałem;

d)

tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego można udzielić na okres nieprzekraczający 18 miesięcy; okres ten należy skrócić o bezpośrednio poprzedzający go okres pomocy na ratowanie. Przed upływem tego okresu:

(i)

umawiająca się strona musi zatwierdzić plan restrukturyzacji zgodnie z pkt 55 lit. d) ppkt (ii) powyżej lub plan likwidacji; lub

(ii)

pożyczka musi zostać zwrócona lub gwarancja zakończona;

e)

nie później niż sześć miesięcy od momentu wypłacenia beneficjentowi pierwszej transzy umawiająca się strona musi zatwierdzić uproszczony plan restrukturyzacji. Sześciomiesięczny termin, o którym mowa powyżej, należy skrócić o bezpośrednio poprzedzający okres pomocy na ratowanie. Uproszczony plan restrukturyzacji musi zawierać wszystkie elementy określone w pkt 47–52, przy czym musi co najmniej określać działania, jakie beneficjent musi podjąć w celu przywrócenia swojej długoterminowej rentowności bez wsparcia ze strony państwa.

116.

Wynagrodzenie za tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne powinno wynosić nie mniej niż stopa referencyjna określona w wytycznych dotyczących stóp referencyjnych dla słabych przedsiębiorstw oferujących normalne poziomy zabezpieczenia (obecnie jednoroczna stopa IBOR powiększona o 400 punktów bazowych) (54). Aby zachęcić do zaprzestania korzystania z pomocy państwa, stopę tę należy zwiększyć o co najmniej 50 punktów bazowych po upływie 12 miesięcy od wypłacenia beneficjentowi pierwszej transzy. Dwunastomiesięczny termin, o którym mowa powyżej, należy skrócić o bezpośrednio poprzedzający okres pomocy na ratowanie.

117.

Tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne musi być ograniczone do kwoty niezbędnej do utrzymania działalności beneficjenta przez 18 miesięcy. Przy ustalaniu tej kwoty należy uwzględnić wynik obliczeń na podstawie wzoru podanego w załączniku I. Wszelka pomoc przewyższająca wynik tych obliczeń może zostać przyznana jedynie pod warunkiem że jest należycie uzasadniona w planie płynności określającym potrzeby beneficjenta związane z płynnością na nadchodzących 18 miesięcy.

6.7.   Czas trwania i ocena

118.

Urząd może zobowiązać umawiające się strony do ograniczenia czasu trwania określonych programów (zazwyczaj do czterech lat lub mniej) oraz do przeprowadzenia ich oceny.

119.

Przeprowadzenie oceny jest wymagane w odniesieniu do programów, w przypadku których potencjalne zakłócenia są szczególnie duże, to znaczy programów, w przypadku których istnieje ryzyko poważnego ograniczenia konkurencji, jeżeli ich wdrożenie nie zostanie poddane przeglądowi w odpowiednim czasie.

120.

Zważywszy na cele oraz dążąc do nienakładania na umawiające się strony nieproporcjonalnych obciążeń w odniesieniu do mniejszych projektów pomocy, powyższa zasada dotyczy wyłącznie programów pomocy o dużym budżecie lub nowatorskich cechach, lub w przypadku gdy przewidywane są istotne zmiany rynkowe, technologiczne lub regulacyjne. Ocena musi zostać przeprowadzona przez eksperta niezależnego od organu przyznającego pomoc państwa na podstawie wspólnych metod (55) oraz musi zostać podana do wiadomości publicznej. Ocenę należy przedłożyć do Urzędu w odpowiednim czasie, aby można było rozważyć ewentualne przedłużenie programu pomocy, a w każdym razie po wygaśnięciu programu. Dokładny zakres oceny oraz sposób jej przeprowadzenia określa się w decyzji zatwierdzającej środek pomocy. Przy każdym następnym środku pomocy o podobnym celu należy uwzględnić wyniki przeprowadzonej oceny.

7.   Procedury

7.1.   Przyspieszona procedura pomocy na ratowanie

121.

Urząd dołoży wszelkich starań, aby w ciągu jednego miesiąca podjąć decyzję w sprawie pomocy na ratowanie, która spełnia wszystkie warunki określone w rozdziale 3 i następujące łączne wymogi:

a)

pomoc na ratowanie jest ograniczona do kwoty wynikającej z zastosowania wzoru określonego w załączniku I i nie przekracza 10 mln EUR;

b)

pomoc nie jest przyznawana w sytuacjach wymienionych w pkt 72 lit. b) lub c).

7.2.   Procedury związane z planami restrukturyzacji

7.2.1.   Wdrożenie planu restrukturyzacji

122.

Beneficjent musi w pełni wdrożyć plan restrukturyzacji i wywiązać się z wszelkich innych zobowiązań określonych w decyzji Urzędu zatwierdzającej pomoc. Nie naruszając art. 23 części II protokołu 3 i bez uszczerbku dla możliwości złożenia skargi do Trybunału EFTA zgodnie z art. 1 ust. 2 części I protokołu 3, Urząd uzna każde zaniechanie we wdrożeniu planu lub w wywiązaniu się z pozostałych zobowiązań za złe wykorzystanie pomocy.

123.

Jeżeli działania restrukturyzacyjne obejmują kilka lat i dotyczą znaczących kwot pomocy, Urząd może wymagać, aby wypłata pomocy na restrukturyzację była podzielona na transze, a płatność każdej transzy była uzależniona od:

a)

potwierdzenia, przed każdą płatnością, że wdrożenie planu restrukturyzacji przebiega zadowalająco na każdym etapie zgodnie z planowanym harmonogramem; lub

b)

zatwierdzenia przez Urząd, przed każdą płatnością, po sprawdzeniu, że wdrażanie planu przebiega zadowalająco.

7.2.2.   Zmiana planu restrukturyzacji

124.

Jeżeli pomoc na restrukturyzację została zatwierdzona, dana umawiająca się strona może w okresie restrukturyzacji zwrócić się do Urzędu o wyrażenie zgody na zmianę planu restrukturyzacji i kwoty pomocy. Urząd może zezwolić na takie zmiany, jeżeli spełniają one następujące warunki:

a)

zmieniony plan nadal musi przewidywać powrót do rentowności w rozsądnych ramach czasowych;

b)

w przypadku wzrostu kosztów restrukturyzacji odpowiednio zwiększony musi być też wkład własny;

c)

w przypadku zwiększenia kwoty pomocy środki ograniczające zakłócenia konkurencji muszą zostać rozszerzone w porównaniu ze środkami pierwotnie przyjętymi;

d)

jeżeli proponowane środki mające na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji są mniejsze niż środki pierwotnie wprowadzone, kwota pomocy musi zostać odpowiednio zmniejszona;

e)

nowy harmonogram wdrożenia środków mających na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji może zostać opóźniony w stosunku do harmonogramu pierwotnie przyjętego tylko z powodów pozostających poza kontrolą beneficjenta lub umawiającej się strony; w innym przypadku kwota pomocy musi zostać odpowiednio zmniejszona.

125.

W razie złagodzenia warunków nałożonych przez Urząd lub zobowiązań przyjętych przez umawiającą się stronę należy odpowiednio zmniejszyć kwotę pomocy lub wprowadzić inne warunki.

126.

Jeżeli umawiająca się strona wprowadzi zmiany do zatwierdzonego planu restrukturyzacji bez należytego powiadomienia o tym Urzędu lub jeżeli beneficjent odstąpi od zatwierdzonego planu restrukturyzacji, Urząd wszczyna procedurę dotyczącą art. 4 ust. 4 części II protokołu 3, przewidzianą w art. 16 części II protokołu 3 (Pomoc świadczona niezgodnie z przeznaczeniem), nie naruszając art. 23 części II protokołu 3 i bez uszczerbku dla możliwości złożenia skargi do Trybunału EFTA zgodnie z art. 1 ust. 2 części I protokołu 3.

7.2.3.   Konieczność zgłaszania wszelkiej pomocy przyznawanej beneficjentowi w okresie restrukturyzacji do Urzędu

127.

Jeżeli pomoc na restrukturyzację analizuje się na podstawie niniejszych wytycznych, przyznanie wszelkiej innej pomocy w okresie restrukturyzacji – nawet zgodnie z wcześniej zatwierdzonym programem – może mieć wpływ na dokonywaną przez Urząd ocenę zakresu niezbędnych środków mających na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji.

128.

Zgłoszenie pomocy na restrukturyzację musi wskazywać wszystkie inne rodzaje pomocy, jaką planuje się przyznać beneficjentowi w okresie restrukturyzacji, chyba że jest ona objęta zasadą de minimis lub rozporządzeniami w sprawie wyłączeń grupowych. Urząd uwzględnia taką pomoc przy ocenie pomocy na restrukturyzację.

129.

Wszelka pomoc faktycznie przyznana w okresie restrukturyzacji, w tym pomoc przyznana zgodnie z zatwierdzonym programem, musi zostać indywidualnie zgłoszona do Urzędu, chyba że Urzędowi było o niej wiadomo w momencie podejmowania decyzji o pomocy na restrukturyzację.

130.

Urząd zapewnia, aby przyznanie pomocy w ramach zatwierdzonego programu nie pozwalało na obchodzenie wymagań niniejszych wytycznych.

8.   Sprawozdania i monitorowanie

131.

Zgodnie z protokołem 3 umawiające się strony są zobowiązane do składania do Urzędu rocznych sprawozdań. Sprawozdania roczne będą publikowane na stronie internetowej Urzędu.

132.

Przyjmując decyzję na podstawie niniejszych wytycznych, Urząd może nałożyć dodatkowe obowiązki sprawozdawcze dotyczące przyznanej pomocy w celu weryfikacji zgodności z decyzją zatwierdzającą środek pomocy. W określonych przypadkach Urząd może zażądać wyznaczenia pełnomocnika ds. monitorowania, pełnomocnika ds. zbycia albo obu z nich, aby zapewnić spełnienie wszelkich warunków i obowiązków związanych z zatwierdzeniem pomocy.

9.   Właściwe środki wskazane w art. 1 ust. 1 części i protokołu 3

133.

Zgodnie z art. 62 ust. 1 Porozumienia EOG i art. 1 ust. 1 części i protokołu 3 w stosownych przypadkach Urząd proponuje, by umawiające się strony zmieniły istniejące programy pomocy w celu dostosowania ich do niniejszych wytycznych nie później niż do dnia 1 lutego 2015 r. Urząd uzależni zatwierdzanie wszelkich przyszłych programów od zapewnienia zgodności z tymi przepisami.

134.

Wzywa się umawiające się strony do wyrażenia wyraźnej i bezwarunkowej zgody na stosowne środki zaproponowane w pkt 133 w ciągu dwóch miesięcy od dnia publikacji niniejszych wytycznych na stronie internetowej Urzędu. W przypadku braku odpowiedzi Urząd przyjmie, że dana umawiająca się strona nie wyraża zgody na zaproponowane środki.

10.   Wejście w życie i okres obowiązywania

135.

Urząd stosuje niniejsze wytyczne ze skutkiem od dnia ich przyjęcia do dnia 31 grudnia 2020 r.

136.

Zgłoszenia zarejestrowane przez Urząd przed dniem przyjęcia wytycznych będą analizowane w świetle kryteriów obowiązujących w chwili dokonywania zgłoszenia.

137.

Urząd przeanalizuje zgodność z funkcjonowaniem Porozumienia EOG każdej pomocy na ratowanie lub restrukturyzację udzielonej bez jego zatwierdzenia, a tym samym z naruszeniem art. 1 ust. 3 części I protokołu 3, na podstawie niniejszych wytycznych, jeżeli część lub całość pomocy przyznano po publikacji wytycznych na stronie internetowej Urzędu.

138.

We wszystkich innych przypadkach Urząd przeprowadzi analizę na podstawie wytycznych mających zastosowanie w czasie przyznawania danej pomocy.

139.

Niezależnie od przepisów określonych w pkt 136, 137 i 138, analizując pomoc przyznawaną znajdującym się w trudnej sytuacji podmiotom świadczącym usługi w ogólnym interesie gospodarczym, Urząd stosuje przepisy określone w rozdziale 5 od dnia przyjęcia wytycznych, niezależnie od daty zgłoszenia lub przyznania pomocy.

140.

Jeżeli zgodnie z pkt 9 zasad ramowych dotyczących usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym Urząd bada na podstawie niniejszych wytycznych pomoc przyznaną przed dniem 31 stycznia 2012 r. znajdującemu się w trudnej sytuacji podmiotowi świadczącemu usługi w ogólnym interesie gospodarczym, to uznaje pomoc za zgodną z funkcjonowaniem Porozumienia EOG, jeżeli jest ona zgodna z przepisami powyższych zasad ramowych, z wyjątkiem pkt 9, 14, 19, 20, 24, 39 i 60.

ZAŁĄCZNIK I

WZÓR  (56) DO OBLICZANIA MAKSYMALNEJ KWOTY POMOCY NA RATOWANIE LUB TYMCZASOWEGO WSPARCIA RESTRUKTURYZACYJNEGO NA OKRES SZEŚCIU MIESIĘCY

Formula

Wzór oparty jest na wynikach działalności beneficjenta (EBIT, zysk przed odliczeniem odsetek i podatków) odnotowanych w roku poprzedzającym przyznanie/zgłoszenie pomocy (oznaczonym jako t). Do tej kwoty dodana jest amortyzacja. Od sumy należy następnie odjąć zmiany stanu kapitału obrotowego. Zmianę stanu kapitału obrotowego oblicza się jako zmianę różnicy między aktywami obrotowymi a zobowiązaniami krótkoterminowymi (57) za ostatni zamknięty okres obrachunkowy. Podobnie, jeżeli istnieją rezerwy finansowe na poziomie dochodu z działalności operacyjnej, to należy to wyraźnie zaznaczyć; dochód ten nie powinien uwzględniać takich rezerw.

Celem wzoru jest oszacowanie ujemnych przepływów pieniężnych z działalności operacyjnej beneficjenta w roku poprzedzającym złożenie wniosku o pomoc (lub przed przyznaniem pomocy w przypadku pomocy niezgłoszonej). Połowa wymienionej kwoty powinna zapewnić beneficjentowi utrzymanie się na rynku przez okres sześciu miesięcy. Dlatego też otrzymany wynik należy podzielić przez 2 do celów pkt 60. Do celów pkt 117 otrzymany wynik należy pomnożyć przez 1,5.

Wzór ma zastosowanie wyłącznie jeżeli otrzymany wynik jest kwotą ujemną. Jeżeli wzór daje wynik dodatni, potrzebne będzie złożenie szczegółowego wyjaśnienia wykazującego, że beneficjent jest przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji w rozumieniu pkt 20.

Przykład:

Zysk przed odliczeniem odsetek i podatków (mln EUR)

(12)

Amortyzacja (mln EUR)

2

Bilans (mln EUR)

31 grudnia roku t

31 grudnia roku t – 1

Aktywa obrotowe

Środki pieniężne lub ich ekwiwalenty

10

5

Należności

30

20

Zapasy

50

45

Rozliczenia międzyokresowe czynne

20

10

Pozostałe aktywa obrotowe

20

20

Aktywa obrotowe ogółem

130

100

Zobowiązania krótkoterminowe

Zobowiązania

20

25

Rozliczenia międzyokresowe bierne

15

10

Przychody przyszłych okresów

5

5

Zobowiązania krótkoterminowe ogółem

40

40

Kapitał obrotowy

90

60

Zmiana stanu kapitału obrotowego

30

[– 12 + 2 – 30]/2 = – mln 20 EUR

Jeżeli wynik obliczeń wynosi powyżej 10 mln EUR, przyspieszona procedura, o której mowa w pkt 121, nie może zostać zastosowana. Ponadto, w przedmiotowym przykładzie, jeżeli kwota pomocy na ratowanie przekracza 20 mln EUR lub jeżeli kwota tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego przekracza 60 mln EUR, kwotę pomocy należy odpowiednio uzasadnić, przedstawiając plan zachowania płynności określający potrzeby beneficjenta związane z płynnością.

ZAŁĄCZNIK II

Wzór planu restrukturyzacji

W niniejszym załączniku określono przykładowy spis treści planu restrukturyzacji, który ma pomóc umawiającym się stronom i Urzędowi w możliwie najefektywniejszym przygotowywaniu i rewidowaniu planów restrukturyzacji.

Informacje przedstawione poniżej pozostają bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych wymagań określonych w wytycznych dotyczących zawartości planu restrukturyzacji i dla innych kwestii, jakich istnienie zainteresowana umawiająca się strona musi wykazać.

1.

Opis beneficjenta

2.

Opis rynku lub rynków, na których beneficjent prowadzi działalność

3.

Wykazanie trudności społecznych, którym ma zapobiec pomoc, lub niedoskonałości rynku, którą pomoc ma usunąć, oraz porównanie z wiarygodnym scenariuszem alternatywnym nieobejmującym pomocy państwa; należy wykazać, że w przypadku realizacji scenariusza alternatywnego cele te nie zostałyby osiągnięte lub zostałyby osiągnięte w mniejszym zakresie

4.

Opis przyczyn trudności beneficjenta (w tym ocena, czy uchybienia w modelu działalności beneficjenta lub w systemie ładu korporacyjnego przyczyniły się do wywołania tych trudności, oraz określenie, w jakim zakresie można było uniknąć tych trudności poprzez przedsięwzięcie w odpowiednim terminie właściwych działań w zakresie zarządzania) oraz analiza SWOT

5.

Opis możliwych planów rozwiązania problemów beneficjenta oraz porównanie tych planów pod kątem wymaganej kwoty pomocy państwa i przewidywanych rezultatów tych planów

6.

Opis interwencji państwa, pełny, szczegółowy opis każdego środka pomocy państwa (w tym formy, kwoty i wynagrodzenia z tytułu każdego środka) oraz wykazanie, że wybrane instrumenty pomocy państwa są adekwatne do problemów, których rozwiązaniu mają służyć

7.

Opis procesu wdrażania preferowanego planu mającego na celu przywrócenie długoterminowej rentowności beneficjenta w rozsądnych ramach czasowych (zasadniczo nieprzekraczających trzech lat), w tym harmonogram działań i kalkulacja kosztów każdego działania

8.

Biznesplan określający perspektywy finansowe na kolejne pięć lat i wykazujący przywrócenie długoterminowej rentowności

9.

Wykazanie, że długoterminowa rentowność zostanie przywrócona zarówno na podstawie scenariusza podstawowego, jak i scenariusza pesymistycznego; przedstawienie i uzasadnienie na podstawie badania rynku przyjętych założeń i analiza wrażliwości

10.

Proponowany wkład własny i środki podziału obciążenia

11.

Proponowane środki mające na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji


(1)  Niniejsze wytyczne odpowiadają wytycznym Komisji Europejskiej dotyczącym pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji przyjętym w dniu 9 lipca 2014 r. (Dz.U. C 249 z 31.7.2014, s. 1).

(2)  Decyzja nr 4/94/COL (Dz.U. L 231 z 3.9.1994, s. 1 i Suplement EOG nr 32 z 3.9.1994, s. 1). Ważność tych wytycznych przedłużono najpierw do dnia 31 grudnia 1998 r., a następnie do dnia 31 grudnia 1999 r.

(3)  Decyzja nr 329/99/COL (Dz.U. L 274 z 26.10.2000, s. 1 i Suplement EOG nr 48 z 26.10.2000, s. 14).

(4)  Decyzja nr 305/04/COL (Dz.U. L 107 z 28.4.2005, s. 28 i Suplement EOG nr 21 z 28.4.2005, s. 1).

(5)  Decyzja nr 433/09/COL (Dz.U. L 48 z 25.2.2010, s. 27 i Suplement EOG nr 9 z 25.2.2010, s. 12).

(6)  Decyzja nr 438/12/COL (Dz.U. L 190 z 11.7.2013, s. 91 i Suplement EOG nr 40 z 11.7.2013, s. 15).

(7)  Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów: Unowocześnienie unijnej polityki w dziedzinie pomocy państwa, COM(2012) 209 final.

(8)  Komunikat Komisji: Europa 2020 – Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu, COM(2010) 2020 final.

(9)  Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego: Nowe europejskie podejście do niepowodzeń biznesowych i niewypłacalności, COM(2012) 742 final. Zob. także zalecenie Komisji z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie nowego podejścia do niepowodzenia w działalności gospodarczej i niewypłacalności, C(2014) 1500 final, w szczególności motyw 12.

(10)  Do celów niniejszych wytycznych terminy »MŚP«, »małe przedsiębiorstwo« i »średnie przedsiębiorstwo« stosuje się w znaczeniu określonym w zaleceniu Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącym definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36). Wytyczne Urzędu dotyczące pomocy państwa dla mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), przyjęte decyzją 94/06/COL (Dz.U. L 36 z 5.2.2009, s. 62), zawierają definicję określoną w zaleceniu Komisji. »Duże przedsiębiorstwo« oznacza z kolei przedsiębiorstwo, które nie jest MŚP.

(11)  Do celów niniejszych wytycznych, celem uniknięcia rozbieżnego traktowania przedsiębiorstw będących własnością prywatną i publiczną, »mniejsze przedsiębiorstwa państwowe« oznaczają jednostki gospodarcze posiadające niezależne uprawnienia decyzyjne, które na mocy zalecenia 2003/361/WE kwalifikowałyby się jako małe lub średnie przedsiębiorstwa, gdyby nie fakt, że 25 % lub więcej ich kapitału lub praw głosu jest kontrolowane bezpośrednio lub pośrednio, wspólnie lub indywidualnie, przez co najmniej jeden organ publiczny.

(12)  Decyzja Rady 2010/787/UE z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla (Dz.U. L 336 z 21.12.2010, s. 24).

(13)  Dz.U. L 336 z 21.12.2010, s. 24.

(14)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1407/2002 z dnia 23 lipca 2002 r. w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego (Dz.U. L 205 z 2.8.2002, s. 1).

(15)  Decyzja Komisji 3632/93/EWWiS z dnia 28 grudnia 1993 r. ustanawiająca wspólnotowe zasady pomocy państwa dla przemysłu węglowego (Dz.U. L 329 z 30.12.1993, s. 12).

(16)  Zob. decyzje Komisji w sprawach N 175/10 – Słowenia, SA 33013 – Polska, N 708/07 – Niemcy, SA 33033 – Rumunia i SA 33861 – Węgry.

(17)  Zgodnie z definicją zawartą w decyzji 2010/787/UE.

(18)  Zgodnie z definicją zawartą w załączniku II do wytycznych w sprawie pomocy regionalnej na lata 2014–2020, decyzja nr 407/13/COL (Dz.U. L 166 z 5.6.2014, s. 44 i Suplement EOG nr 33 z 5.6.2014, s. 1).

(19)  Wytyczne w sprawie stosowania od dnia 1 grudnia 2013 r. reguł pomocy państwa w odniesieniu do środków wsparcia na rzecz banków w kontekście kryzysu finansowego (»wytyczne bankowe z 2013 r.«), decyzja nr 464/13/COL (Dz.U. L 264 z 4.9.2014, s. 6).

(20)  Szczególne zasady tego rodzaju istnieją w odniesieniu do sektora kolejowych przewozów towarowych – zob. wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz przedsiębiorstw kolejowych, decyzja nr 788/08/COL (Dz.U. L 105 z 21.4.2011, s. 32 i Suplement EOG nr 23 z 21.4.2011, s. 1).

(21)  Dotyczy to w szczególności rodzajów spółek wymienionych w załączniku I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 19).

(22)  W stosownych przypadkach »kapitał podstawowy« obejmuje każdą nadwyżkę ze sprzedaży akcji powyżej ich wartości nominalnej.

(23)  Dotyczy to w szczególności rodzajów spółek wymienionych w załączniku II do dyrektywy 2013/34/UE.

(24)  Aby ustalić, czy spółka jest niezależna, czy też jest częścią grupy, uwzględnia się kryteria określone w załączniku I do zalecenia 2003/361/WE.

(25)  W wyroku w sprawie C-241/94 Francja przeciwko Komisji, EU:C:1996:353 (Kimberly Clark Sopalin) Trybunał Sprawiedliwości potwierdził, że uznaniowy system finansowania przez władze francuskie poprzez Narodowy Fundusz Zatrudnienia mógł faworyzować niektóre przedsiębiorstwa i zostać w związku z tym zakwalifikowany jako pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W wyroku Trybunału nie zakwestionowano wniosku Komisji, że pomoc była zgodna z rynkiem wewnętrznym.

(26)  Aby uniknąć wszelkich wątpliwości, nie stanowi to dla umawiających się stron przeszkody w zgłaszaniu pomocy indywidualnej na rzecz MŚP i mniejszych przedsiębiorstw państwowych. W takich przypadkach Urząd ocenia pomoc zgodnie z zasadami określonymi w niniejszych wytycznych.

(27)  Zob. np. wyrok w sprawie C-156/98 Niemcy przeciwko Komisji, EU:C:2000:467, pkt 78 i wyrok w sprawie C-333/07 Régie Networks przeciwko Rhone Alpes Bourgogne, EU:C:2008:764, pkt 94–116.

(28)  Wzór planu restrukturyzacji przedstawiono w załączniku II.

(29)  Przepisy w sprawie mających zastosowanie stóp: referencyjnych i dyskontowych (»wytyczne w sprawie stóp referencyjnych«), decyzja nr 788/08/COL.

(30)  Aby uniknąć wszelkich wątpliwości, uwaga dotycząca wynagrodzenia z tytułu pomocy na ratowanie, odnosząca się do tabeli marży kredytów zawartej w tym komunikacie, nie obowiązuje w odniesieniu do pomocy ocenianej na podstawie niniejszych wytycznych.

(31)  Wkład ten nie może zawierać w sobie żadnej pomocy. Wkład zawiera w sobie pomoc na przykład w sytuacji, gdy pożyczka obejmuje dotację na spłatę odsetek lub jest zabezpieczona przez gwarancje rządowe zawierające elementy pomocy.

(32)  Zob. np. decyzja Komisji w sprawie SA.32698 Air Åland.

(33)  W tym celu w momencie udzielania pomocy należy określić sytuację bilansową przedsiębiorstwa.

(34)  W przypadku pomocy niezgłoszonej Urząd w swojej ocenie uwzględnia możliwość, że pomoc mogłaby zostać uznana za zgodną z funkcjonowaniem Porozumienia EOG na podstawie innych przesłanek, tj. nie jako pomoc na ratowanie lub restrukturyzację.

(35)  Nieprzewidywalne okoliczności mają miejsce wtedy, gdy w żaden sposób nie mogły zostać przewidziane przez beneficjenta w chwili sporządzania planu restrukturyzacji i gdy nie wynikają z zaniedbań lub błędów popełnionych przez beneficjenta lub decyzji podjętych przez grupę, do której beneficjent należy.

(36)  Zob. wyrok w sprawach połączonych C-328/99 i C-399/00 Włochy i SIM 2 Multimedia przeciwko Komisji, EU:C:2003:252; wyrok w sprawach połączonych T-415/05, T-416/05 i T-423/05 Grecja i inni przeciwko Komisji, EU:T:2010:386; wyrok w sprawie T-123/09 Ryanair przeciwko Komisji, EU:T:2012:164 (utrzymany w postępowaniu odwoławczym wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-287/12 P, EU:C:2013:395).

(37)  Można na przykład sprzedać portfel aktywów lub pojedyncze aktywa; taka operacja powinna zostać przeprowadzona w znacznie krótszym czasie niż sprzedaż przedsiębiorstwa przy założeniu kontynuacji działalności, zwłaszcza jeśli przedsiębiorstwo to należy najpierw wyodrębnić z większej jednostki.

(38)  W tym kontekście Urząd może również wziąć pod uwagę to, czy beneficjent jest średnim lub dużym przedsiębiorstwem.

(39)  W szczególności uwzględnione mogą zostać poziomy koncentracji, ograniczenia mocy produkcyjnych, poziomy rentowności oraz bariery wejścia i rozwoju.

(40)  Protokół 3 do Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (»protokół 3«).

(41)  Wyrok w sprawie C-355/95 P Textilwerke Deggendorf przeciwko Komisji i in., EU:C:1997:241.

(42)  Z wyjątkiem tajemnic handlowych i innych informacji poufnych w należycie uzasadnionych przypadkach oraz pod warunkiem uzyskania zgody Urzędu (rozdział dotyczący tajemnicy służbowej w decyzjach dotyczących pomocy państwa, decyzja nr 15/04/COL (Dz.U. L 154 z 8.6.2006, s. 27 i Suplement EOG nr 29 z 8.6.2006, s. 1).

(43)  Kwota, która powinna zostać opublikowana, to maksymalna dozwolona korzyść podatkowa, a nie kwota odliczana każdego roku (np. w kontekście ulg podatkowych publikuje się maksymalną dopuszczalną kwotę ulgi podatkowej, a nie rzeczywistą kwotę, która może zależeć od przychodów podlegających opodatkowaniu i ulegać zmianom każdego roku).

(44)  Informacje te muszą zostać opublikowane w terminie 6 miesięcy od daty przyznania pomocy (lub – w przypadku pomocy w formie korzyści podatkowych – w ciągu 1 roku od dnia, w którym upływa termin złożenia zeznania podatkowego). W przypadku pomocy niezgodnej z prawem umawiające się strony są zobowiązane zapewnić publikację tych informacji ex post, najpóźniej w terminie 6 miesięcy od dnia przyjęcia decyzji przez Urząd. Informacje muszą być dostępne w formacie umożliwiającym wyszukiwanie i ekstrakcję danych oraz ich łatwą publikację w internecie, na przykład w formacie CSV lub XML.

(45)  Publikacja informacji dotyczących pomocy przyznanej przed dniem 1 lipca 2016 r. oraz – w przypadku pomocy podatkowej – publikacja informacji dotyczących pomocy, o którą wnioskowano lub którą przyznano przed dniem 1 lipca 2016 r., nie jest wymagana.

(46)  Zasady ramowe dotyczące pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (»zasady ramowe dotyczące usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym«), decyzja nr 12/12/COL (Dz.U. L 161 z 13.6.2013, s. 12 i Suplement EOG nr 34 z 13.6.2013, s. 1).

(47)  Stosowanie zasad pomocy państwa w odniesieniu do rekompensaty z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (»decyzja w sprawie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym«), decyzja nr 12/12/COL.

(48)  Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) 1107/70 (Dz.U. L 315 z 3.12.2007, s. 1), uwzględnione w pkt 4a załącznika XIII do Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 85/2008 (Dz.U. L 280 z 23.10.2008, s. 20 i Suplement EOG nr 64 z 23.10.2008, s. 13).

(49)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (Dz.U. L 293 z 31.10.2008, s. 3), art. 16, 17 i 18, uwzględnione w pkt 64a załącznika XIII do Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 90/2011 (Dz.U. L 262 z 6.10.2011, s. 62 i Suplement EOG nr 54 6.10.2011, s. 78).

(50)  Wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz portów lotniczych i przedsiębiorstw lotniczych, decyzja 216/14/COL.

(51)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczące stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (Dz.U. L 364 z 12.12.1992, s. 7), uwzględnione w pkt 53a załącznika XIII do Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 70/1997 (Dz.U. L 30 z 5.2.1998, s. 42 i Suplement EOG nr 5 5.2.1998, s. 175).

(52)  Wytyczne w sprawie pomocy państwa na rzecz transportu morskiego, decyzja nr 62/04/COL (Dz.U. L 240 z 13.9.2007, s. 9 i Suplement EOG nr 43 z 13.9.2007, s.1).

(53)  Do celów rozdziału 6 termin »MŚP« obejmuje mniejsze przedsiębiorstwa państwowe.

(54)  Aby uniknąć wszelkich wątpliwości, uwaga dotycząca wynagrodzenia z tytułu pomocy na ratowanie, odnosząca się do tabeli marży kredytów zawartej w tym komunikacie, nie obowiązuje w odniesieniu do pomocy ocenianej na podstawie niniejszych wytycznych.

(55)  Takie wspólne metody może dostarczyć Urząd.

(56)  Do EBIT należy dodać amortyzację w tym samym okresie oraz zmiany stanu kapitału obrotowego w okresie dwóch lat (w roku poprzedzającym wniosek i rok wcześniej), podzielone przez dwa w celu określenia kwoty w okresie sześciu miesięcy.

(57)  Aktywa obrotowe środki płynne, należności (rachunki klienta i dłużnika), inne aktywa obrotowe i rozliczenia międzyokresowe czynne, zapasy. Zobowiązania krótkoterminowe: zobowiązania finansowe, zobowiązania z tytułu dostaw i usług (rachunki dostawcy i wierzyciela) i inne zobowiązania krótkoterminowe, przychody przyszłych okresów, inne rozliczenia międzyokresowe bierne, zobowiązania z tytułu podatków.