ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 239

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 58
15 września 2015


Spis treści

 

I   Akty ustawodawcze

Strona

 

 

DYREKTYWY

 

*

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1513 z dnia 9 września 2015 r. zmieniająca dyrektywę 98/70/WE odnoszącą się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniająca dyrektywę 2009/28/WE w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych ( 1 )

1

 

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/1514 z dnia 14 września 2015 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających

30

 

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/1515 z dnia 5 czerwca 2015 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do przedłużenia okresów przejściowych związanych z systemami programów emerytalnych ( 1 )

63

 

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/1516 z dnia 10 czerwca 2015 r. ustanawiające, na mocy rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady, stawki zryczałtowane dla operacji finansowanych z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych w sektorze badań, rozwoju i innowacji

65

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1517 z dnia 11 września 2015 r. zmieniające po raz 236. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z siecią Al-Kaida

67

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1518 z dnia 14 września 2015 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009

69

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1519 z dnia 14 września 2015 r. nakładające ostateczne cła wyrównawcze na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009

99

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1520 z dnia 14 września 2015 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

140

 

 

DECYZJE

 

*

Decyzja Rady (WPZiB) 2015/1521 z dnia 14 września 2015 r. uchylająca decyzję 2013/320/WPZiB dotyczącą wspierania działań w zakresie bezpieczeństwa fizycznego i zarządzania zapasami w celu ograniczenia ryzyka nielegalnego handlu bronią strzelecką i lekką (BSiL) oraz amunicją do tych rodzajów broni w Libii i regionie

142

 

*

Decyzja Rady (UE) 2015/1522 z dnia 14 września 2015 r. w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Zamówień Rządowych w sprawie przystąpienia Republiki Mołdawii do zmienionego Porozumienia w sprawie zamówień rządowych

144

 

*

Decyzja Rady (UE) 2015/1523 z dnia 14 września 2015 r. ustanawiająca środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji

146

 

*

Decyzja Rady (WPZiB) 2015/1524 z dnia 14 września 2015 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi

157

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


I Akty ustawodawcze

DYREKTYWY

15.9.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 239/1


DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2015/1513

z dnia 9 września 2015 r.

zmieniająca dyrektywę 98/70/WE odnoszącą się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniająca dyrektywę 2009/28/WE w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI i RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 oraz jego art. 114 w związku z art. 1 ust. 3–13 i art. 2 ust. 5–7 niniejszej dyrektywy,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z art. 3 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE (3) każde państwo członkowskie ma zapewnić, by udział energii ze źródeł odnawialnych we wszystkich rodzajach transportu wynosił w 2020 r. co najmniej 10 % końcowego zużycia energii w transporcie w tym państwie członkowskim. Jedną z dostępnych metod osiągnięcia tego celu przez państwa członkowskie jest stosowanie biopaliw jako domieszki i oczekuje się, że zapewni ona główny wkład w jego realizację. Dyrektywa 2009/28/WE zwraca również uwagę na potrzebę efektywności energetycznej w sektorze transportu, która jest kwestią nadrzędną, gdyż obowiązkowy cel dotyczący procentowego udziału energii ze źródeł odnawialnych będzie prawdopodobnie coraz trudniej osiągnąć w sposób zrównoważony, jeśli całkowity popyt na energię w transporcie wciąż będzie rosnąć. Dlatego też, oraz ze względu na znaczenie efektywności energetycznej również dla zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych, zachęca się państwa członkowskie i Komisję do ujmowania bardziej szczegółowych informacji dotyczących środków efektywności energetycznej w sektorze transportu w swoich sprawozdaniach wymaganych zgodnie z załącznikiem IV do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE (4) oraz z innymi aktami prawnymi Unii dotyczącymi wspierania efektywności energetycznej w sektorze transportu.

(2)

Mając na uwadze dążenie Unii do dalszego zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych oraz znaczny udział paliw stosowanych w transporcie drogowym w tych emisjach, zgodnie z art. 7a ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/70/WE (5), państwa członkowskie mają wymagać od dostawców paliw lub energii zmniejszenia do dnia 31 grudnia 2020 r. o co najmniej 6 % emisji gazów cieplarnianych w całym cyklu życia w przeliczeniu na jednostkę energii uzyskanej z paliw stosowanych w Unii w pojazdach drogowych, maszynach jezdnych nieporuszających się po drogach, ciągnikach rolniczych i leśnych oraz rekreacyjnych jednostkach pływających, gdy nie znajdują się na morzu. Jedną z metod zmniejszenia natężenia emisji gazów cieplarnianych z paliw kopalnych, która może być stosowana przez ich dostawców, jest stosowanie domieszki biopaliw.

(3)

W dyrektywie 2009/28/WE ustanawia się kryteria zrównoważonego rozwoju, które muszą być spełnione, aby biopaliwa i biopłyny mogły być zaliczane na poczet realizacji celów określonych w tej dyrektywie oraz kwalifikowały się do objęcia systemami wsparcia publicznego. Kryteria te obejmują wymagane minimalne ograniczenie emisji gazów cieplarnianych uzyskane dzięki zastosowaniu biopaliw i biopłynów w stosunku do emisji, których źródłem byłyby paliwa kopalne. Identyczne kryteria zrównoważonego rozwoju w odniesieniu do biopaliw ustanowiono w dyrektywie 98/70/WE.

(4)

W sytuacji gdy użytki zielone lub użytki rolne przeznaczone wcześniej do produkcji na potrzeby rynków żywnościowych i paszowych są przeznaczane pod produkcję biopaliw, zapotrzebowanie na ten pierwszy rodzaj produktów będzie musiało mimo wszystko zostać zaspokojone albo przez intensyfikację bieżącej produkcji, albo w drodze przeznaczenia pod tę produkcję innych gruntów, niebędących użytkami rolnymi. Ten ostatni scenariusz stanowi pośrednią zmianę użytkowania gruntów i – jeżeli wiąże się z przekształceniem obszarów o dużych zasobach węgla – może prowadzić do znacznych emisji gazów cieplarnianych. Dyrektywy 98/70/WE i 2009/28/WE powinny zatem zostać zmienione w celu dodania do nich przepisów dotyczących wpływu pośredniej zmiany użytkowania gruntów z uwagi na fakt, że obecne biopaliwa są produkowane głównie z roślin uprawianych na istniejących użytkach rolnych. Przepisy te powinny odpowiednio uwzględniać konieczność ochrony już poczynionych inwestycji.

(5)

Z prognoz dotyczących zapotrzebowania na biopaliwa przedstawionych przez państwa członkowskie i szacunków dotyczących emisji wynikających z pośredniej zmiany użytkowania gruntów w przypadku różnych surowców do produkcji biopaliw wynika, że emisje gazów cieplarnianych związane z pośrednią zmianą użytkowania gruntów są prawdopodobnie znaczne i mogą niwelować część lub całość ograniczenia emisji gazów cieplarnianych przypisywanego poszczególnym biopaliwom. Powodem tego jest fakt, że niemal cała produkcja biopaliw w 2020 r. będzie prawdopodobnie pochodzić z roślin uprawianych na gruntach, które można by wykorzystać do zaspokajania potrzeb rynków żywnościowych i paszowych. W celu zmniejszenia tych emisji właściwe jest wprowadzenie rozróżnienia pomiędzy grupami roślin, takimi jak, odpowiednio, rośliny oleiste, rośliny cukrowe i zboża, oraz inne rośliny wysokoskrobiowe. Ponadto konieczne jest wspieranie badań i rozwoju nowych zaawansowanych biopaliw, które nie konkurują z uprawami roślin spożywczych, a także dalsze badanie wpływu poszczególnych grup upraw zarówno na bezpośrednią, jak i pośrednią zmianę użytkowania gruntów.

(6)

Z myślą o unikaniu zachęcania do zamierzonego zwiększania produkcji pozostałości przetwarzania kosztem głównego produktu definicja pozostałości przetwarzania powinna wyłączać pozostałości pochodzące z procesu produkcji, które zostały w tym celu w sposób zamierzony zmodyfikowane.

(7)

Sektor transportu będzie prawdopodobnie wykazywał zapotrzebowanie na płynne paliwa ze źródeł odnawialnych, aby zmniejszyć swoje emisje gazów cieplarnianych. Zaawansowane biopaliwa, takie jak paliwa produkowane z odpadów i alg, umożliwiają znaczne ograniczenie emisji gazów cieplarnianych przy jednoczesnym niskim ryzyku pośredniej zmiany użytkowania gruntów i nie konkurują bezpośrednio z rynkami żywnościowymi i paszowymi o użytki rolne. Właściwe jest zatem zachęcenie do badań, rozwoju i zwiększenia produkcji tych zaawansowanych biopaliw, ponieważ nie są one obecnie dostępne w handlu w dużych ilościach, co wynika częściowo z konkurencji o dotacje publiczne z tradycyjnymi technologiami produkcji biopaliw z roślin spożywczych.

(8)

Pożądane byłoby osiągnięcie już do 2020 r. znacznie wyższego poziomu zużycia zaawansowanych biopaliw w Unii w porównaniu z obecnymi ścieżkami zużycia. Każde państwo członkowskie powinno promować stosowanie zaawansowanych biopaliw oraz dążyć do osiągnięcia minimalnego poziomu zużycia zaawansowanych biopaliw na swoim terytorium poprzez ustalenie na poziomie krajowym niewiążących celów krajowych, zmierzając do ich osiągnięcia w ramach obowiązku zapewnienia, by udział energii ze źródeł odnawialnych we wszystkich rodzajach transportu wynosił w 2020 r. co najmniej 10 % końcowego zużycia energii w transporcie w tym państwie członkowskim. Jeśli są dostępne, plany państw członkowskich dotyczące osiągnięcia ich krajowych celów powinny zostać opublikowane, aby zwiększyć przejrzystość i przewidywalność rynku.

(9)

Jest również zasadne, aby państwa członkowskie składały Komisji sprawozdania na temat poziomów zużycia zaawansowanych biopaliw na ich terytorium podczas ustalania ich krajowych celów oraz ze swoich osiągnięć na drodze do takich krajowych celów w roku 2020, na podstawie czego powinien zostać opublikowany raport syntetyczny, aby ocenić skuteczność środków wprowadzonych niniejszą dyrektywą w zmniejszaniu ryzyka emisji gazów cieplarnianych wynikających z pośredniej zmiany użytkowania gruntów wskutek promocji zaawansowanych biopaliw. Oczekuje się, że zaawansowane biopaliwa mające ograniczone skutki w postaci pośredniej zmiany użytkowania gruntów i zapewniające znaczne całkowite ograniczenie emisji gazów cieplarnianych oraz ich promocja będą odgrywały znaczną rolę w dekarbonizacji transportu i rozwoju niskoemisyjnych technologii transportowych również po roku 2020.

(10)

W swoich konkluzjach z dni 23–24 października 2014 r. Rada Europejska podkreśliła znaczenie zmniejszania emisji gazów cieplarnianych i zagrożeń związanych z uzależnieniem od paliw kopalnych w sektorze transportu w ramach polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 oraz zwróciła się do Komisji o dalsze przeanalizowanie instrumentów i środków w ramach kompleksowego i neutralnego technologicznie podejścia w zakresie wspierania zmniejszania emisji oraz efektywności energetycznej transportu, transportu elektrycznego i odnawialnych źródeł energii w transporcie, także po roku 2020.

(11)

Jest również ważne, aby mapa drogowa na rzecz energii odnawialnej na okres po 2020 r., która ma zostać przedstawiona przez Komisję w 2018 r. zgodnie z art. 23 ust. 9 dyrektywy 2009/28/WE, w tym dla sektora transportu, została opracowana jako część szerszej unijnej strategii w zakresie technologii i innowacji klimatyczno-energetycznych, która ma zostać przygotowana zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej z dnia 20 marca 2015 r. Należy zatem dokonać przeglądu skuteczności zachęt do opracowywania i stosowania zaawansowanych technologii produkcji biopaliw w odpowiednim czasie w celu zapewnienia, aby wnioski z tego przeglądu zostały w pełni uwzględnione w pracach nad mapą drogową na okres po 2020 r.

(12)

Różnice w szacowanych wartościach emisji wynikających z pośredniej zmiany użytkowania gruntów są rezultatem różnych danych wejściowych oraz podstawowych założeń dotyczących rozwoju rolnictwa, takich jak trendy w wydajności i produktywności rolnictwa, przydział produktów ubocznych oraz zaobserwowane tempo globalnych zmian użytkowania gruntów i wskaźniki wylesiania – które to czynniki są poza kontrolą producentów biopaliw. Mimo że większość surowców do produkcji biopaliw produkuje się w Unii, oczekuje się jednak, że szacowane emisje wynikające z pośredniej zmiany użytkowania gruntów będą miały miejsce poza Unią, gdzie prawdopodobnie dodatkowa produkcja będzie się odbywała po najniższym koszcie. W szczególności założenia dotyczące przekształcania lasów tropikalnych oraz osuszania torfowisk poza Unią mają znaczny wpływ na szacowane emisje wynikające z pośredniej zmiany użytkowania gruntów związane z produkcją biodiesla z roślin oleistych; w tej sytuacji najważniejsze jest zapewnienie, by takie dane i założenia były analizowane w zgodzie z najnowszymi dostępnymi informacjami na temat przekształcania gruntów i wylesiania, w tym na temat postępów poczynionych w tych dziedzinach dzięki trwającym programom międzynarodowym. Komisja powinna zatem przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym poddaje przeglądowi, w oparciu o najlepsze dostępne dane naukowe, skuteczność środków wprowadzonych niniejszą dyrektywą, jeśli chodzi o ograniczanie emisji gazów cieplarnianych wynikającej z pośredniej zmiany użytkowania gruntów w związku z produkcją biopaliw i biopłynów oraz poddaje przeglądowi możliwości włączenia skorygowanych szacowanych czynników emisji wynikających z pośredniej zmiany użytkowania gruntów do odpowiednich kryteriów zrównoważonego rozwoju.

(13)

W celu zapewnienia długookresowej konkurencyjności sektorów przemysłowych opartych na biotechnologii oraz zgodnie z komunikatem Komisji z dnia 13 lutego 2012 r. zatytułowanym „Innowacje w służbie zrównoważonego wzrostu: biogospodarka dla Europy” i komunikatem Komisji z dnia 20 września 2011 r. zatytułowanym „Plan działania na rzecz zasobooszczędnej Europy”, wspierającymi w całej Europie zintegrowane i zdywersyfikowane biorafinerie, na mocy przepisów dyrektywy 2009/28/WE należy ustanowić większe zachęty, które prowadziłyby do preferowania stosowania surowców z biomasy, które nie mają wysokiej wartości gospodarczej w przypadku zastosowań innych niż biopaliwa.

(14)

Większe wykorzystanie energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych umożliwia stawienie czoła wielu wyzwaniom w sektorze transportu i w innych sektorach energii. Właściwe jest zatem zapewnienie dodatkowych zachęt stymulujących wykorzystanie energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych w sektorze transportu oraz zwiększenie mnożników do obliczania wkładu uzyskanego dzięki energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych zużytej przez elektryczny transport kolejowy i elektryczne pojazdy drogowe, co zwiększy ich powszechność i udział w rynku. Ponadto właściwe jest rozważenie dalszych środków na rzecz promowania efektywności energetycznej i oszczędności energii w sektorze transportu.

(15)

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE (6) pomaga Unii zbliżyć się do modelu „społeczeństwa recyklingu”, dążąc do eliminacji wytwarzania odpadów i do wykorzystywania odpadów jako zasobu. Hierarchia postępowania z odpadami zasadniczo ustanawia kolejność priorytetów w odniesieniu do tego, co stanowi najlepsze z punktu widzenia środowiska całościowe rozwiązanie w zakresie ustawodawstwa i polityki dotyczących odpadów. Państwa członkowskie powinny wspierać stosowanie odpadów posegregowanych w wyniku recyklingu zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami i z celem utworzenia „społeczeństwa recyklingu” oraz, o ile to możliwe, nie powinny wspierać składowania lub spalania takich odpadów. Za odpady można uznać pewne surowce, w których przypadku istnieje niewielkie ryzyko pośredniej zmiany użytkowania gruntów. Mogą być jednak one nadal wykorzystywane do innych celów, które stałyby wyżej w hierarchii postępowania z odpadami określonej w art. 4 dyrektywy 2008/98/WE niż odzysk energii. Właściwe jest zatem, by państwa członkowskie należycie uwzględniły zasadę hierarchii postępowania z odpadami we wszystkich środkach służących propagowaniu biopaliw o niskim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów, lub w jakichkolwiek środkach służących minimalizowaniu zachęt do nadużyć związanych z produkcją takich biopaliw, dzięki czemu zachęty do wykorzystywania odpadów jako biopaliw nie udaremniałyby wysiłków na rzecz zmniejszenia ilości odpadów lub zwiększenia recyklingu i na rzecz skutecznego i zrównoważonego wykorzystania dostępnych zasobów. Państwa członkowskie mogłyby ująć w swojej sprawozdawczości środki podejmowane przez siebie w tym względzie na mocy dyrektywy 2009/28/WE.

(16)

Należy podnieść minimalny próg ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do biopaliw i biopłynów produkowanych w nowych instalacjach w celu poprawy ich całkowitego bilansu gazów cieplarnianych, jak również w celu zniechęcenia do dalszych inwestycji w instalacje o słabych parametrach ograniczenia emisji gazów cieplarnianych. Podniesienie tego progu zapewniłoby ochronę inwestycji w zdolności produkcyjne w zakresie produkcji biopaliw i biopłynów, zgodnie z art. 19 ust. 6 akapit drugi dyrektywy 2009/28/WE.

(17)

Aby przygotować proces przestawiania się na zaawansowane biopaliwa i zminimalizować całkowite skutki pośredniej zmiany użytkowania gruntów, właściwe jest ograniczenie ilości biopaliw i biopłynów produkowanych z roślin zbożowych i innych roślin wysokoskrobiowych, roślin cukrowych i oleistych oraz roślin uprawianych przede wszystkim do celów energetycznych na użytkach rolnych jako uprawy główne, które to biopaliwa i biopłyny mogą być zaliczane na poczet realizacji celów określonych w dyrektywie 2009/28/WE, bez ograniczania całkowitego zużycia tych biopaliw i biopłynów. Zgodnie z art. 193 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) ustalenie limitu na poziomie Unii pozostaje bez uszczerbku dla możliwości ustanowienia przez państwa członkowskie niższych limitów w odniesieniu do ilości biopaliw i biopłynów produkowanych z roślin zbożowych i innych roślin wysokoskrobiowych, roślin cukrowych i oleistych oraz roślin uprawianych przede wszystkim do celów energetycznych na użytkach rolnych jako uprawy główne, które mogą być zaliczane na poziomie krajowym na poczet realizacji celów określonych w dyrektywie 2009/28/WE.

(18)

Państwa członkowskie powinny mieć możliwość zadecydowania o zastosowaniu tego limitu w odniesieniu do ilości biopaliw produkowanych z roślin zbożowych i innych roślin wysokoskrobiowych, roślin cukrowych i oleistych oraz roślin uprawianych przede wszystkim do celów energetycznych na użytkach rolnych jako uprawy główne, które mogą zostać wzięte pod uwagę, aby osiągnąć cel określony w art. 7a dyrektywy 98/70/WE.

(19)

Mając na uwadze potrzebę ograniczenia ilości biopaliw i biopłynów produkowanych z roślin zbożowych i innych roślin wysokoskrobiowych, roślin cukrowych i oleistych oraz roślin uprawianych przede wszystkim do celów energetycznych na użytkach rolnych jako uprawy główne, państwa członkowskie powinny postawić sobie za cel stopniowe znoszenie wsparcia dla zużycia takich biopaliw i biopłynów na poziomie, który przekracza ten limit.

(20)

Ograniczenie ilości biopaliw i biopłynów produkowanych z roślin zbożowych i innych roślin wysokoskrobiowych, roślin cukrowych i oleistych oraz roślin uprawianych przede wszystkim do celów energetycznych na użytkach rolnych jako uprawy główne, które mogą być zaliczane na poczet realizacji celów określonych w dyrektywie 2009/28/WE nie ma wpływu na swobodę ustalania przez państwa członkowskie własnej ścieżki osiągnięcia wymaganego udziału konwencjonalnych biopaliw w ramach łącznego celu wynoszącego 10 %. W ten sposób biopaliwa wyprodukowane przez instalacje działające przed końcem 2013 r. mają w dalszym ciągu pełny dostęp do rynku. Niniejsza dyrektywa nie wpływa zatem na uzasadnione oczekiwania podmiotów prowadzących takie instalacje.

(21)

Średnie wartości tymczasowe szacowanych emisji wynikających z pośredniej zmiany użytkowania gruntów powinny być uwzględniane w sprawozdawczości dostawców paliw i Komisji na temat emisji gazów cieplarnianych z biopaliw wymaganej na mocy dyrektywy 98/70/WE, a także w sprawozdawczości Komisji na temat emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2009/28/WE. Biopaliwom wytwarzanym z surowców, które nie powodują dodatkowego zapotrzebowania na grunty, takim jak biopaliwa produkowane z odpadów, należy przypisać zerowy wskaźnik emisji.

(22)

Ryzyko związane z pośrednią zmianą użytkowania gruntów może się pojawić, jeżeli rośliny niespożywcze, uprawiane przede wszystkim do celów energetycznych, będą uprawiane na istniejących użytkach rolnych używanych do produkcji żywności i paszy. Niemniej jednak w porównaniu z uprawami roślin spożywczych i paszowych, takie rośliny uprawiane przede wszystkim do celów energetycznych mogą dawać większe plony oraz posiadać wyższy potencjał przyczyniania się do rekultywacji poważnie zdegradowanych lub silnie zanieczyszczonych gruntów. Jednakże informacje na temat produkcji biopaliw i biopłynów z takich roślin oraz na temat ich rzeczywistego wpływu na zmianę użytkowania gruntów są ograniczone. Dlatego Komisja powinna również monitorować i regularnie przedstawiać sprawozdania z sytuacji w zakresie produkcji i zużycia w Unii biopaliw i biopłynów produkowanych z takich roślin, a także monitorować i przedstawiać sprawozdania ze skutków tych procesów. Należy zidentyfikować i wykorzystać przedsięwzięcia realizowane obecnie w Unii w celu poprawy bazy informacyjnej do celów pogłębionej analizy zarówno zagrożeń, jak i korzyści związanych ze zrównoważeniem środowiskowym.

(23)

Wzrost plonów w sektorach rolniczych wynikający ze zintensyfikowanych badań, rozwoju technicznego i transferu wiedzy ponad poziomy, które byłyby osiągane przy braku promujących wydajność systemów odnoszących się do biopaliw bazujących na roślinach spożywczych i paszowych, a także uprawianie drugiej uprawy rocznej na obszarach, których wcześniej nie wykorzystywano do drugiej uprawy rocznej, mogą przyczynić się do ograniczenia pośredniej zmiany użytkowania gruntów. W zakresie, w jakim osiągnięty na poziomie krajowym lub na poziomie projektu efekt ograniczenia pośredniej zmiany użytkowania gruntów można określić ilościowo, środki wprowadzone na mocy niniejszej dyrektywy mogłyby odzwierciedlać taką poprawę wydajności zarówno w postaci zmniejszonych szacowanych wartości emisji wynikających z pośredniej zmiany użytkowania gruntów, jak i w postaci wkładu biopaliw bazujących na roślinach spożywczych i paszowych w udział energii ze źródeł odnawialnych w transporcie, który to udział należy osiągnąć w 2020 r.

(24)

Dobrowolne systemy odgrywają coraz ważniejszą rolę w dostarczaniu dowodów zgodności z wymogami zrównoważonego rozwoju określonymi w dyrektywach 98/70/WE i 2009/28/WE. Należy zatem upoważnić Komisję, aby zobowiązała dobrowolne systemy, w tym te już uznane przez Komisję zgodnie z art. 7c ust. 6 dyrektywy 98/70/WE i art. 18 ust. 6 dyrektywy 2009/28/WE, do składania regularnych sprawozdań z ich działań. Sprawozdania te należy udostępniać publicznie, aby zwiększyć przejrzystość i poprawić nadzór sprawowany przez Komisję. Ponadto taka sprawozdawczość umożliwiałaby przekazywanie Komisji niezbędnych informacji do sprawozdań dotyczących działania dobrowolnych systemów z myślą o określeniu najlepszych praktyk i przedłożeniu, w stosownych przypadkach, wniosku mającego na celu dalsze propagowanie takich najlepszych praktyk.

(25)

W celu ułatwienia sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego należy doprecyzować warunki, na jakich stosowana jest zasada wzajemnego uznawania w stosunkach między wszystkimi systemami weryfikacji zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju w odniesieniu do biopaliw i biopłynów ustanowionymi zgodnie z dyrektywą 98/70/WE i 2009/28/WE.

(26)

Dobre zarządzanie i podejście do rozwoju oparte na prawach, obejmujące wszystkie prawa człowieka, w odniesieniu do bezpieczeństwa żywnościowego i żywieniowego na wszystkich szczeblach, ma podstawowe znaczenie i dlatego należy zachować spójność między różnymi strategiami politycznymi w przypadkach negatywnych skutków dla bezpieczeństwa żywnościowego i żywieniowego. W tym kontekście szczególne znaczenie ma zarządzanie i zabezpieczenie stosunków własności i prawa użytkowania gruntów. Zatem państwa członkowskie powinny przestrzegać zasad odpowiedzialnego inwestowania w rolnictwo i systemy żywnościowe zatwierdzonych przez Komitet ds. Światowego Bezpieczeństwa Żywnościowego (CFS) Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa w październiku 2014 r. Państwa członkowskie zachęca się również do wspierania wdrażania dobrowolnych wytycznych w zakresie odpowiedzialnego zarządzania tytułami prawnymi do gruntów, łowisk i lasów na całym świecie w kontekście krajowego bezpieczeństwa żywnościowego, przyjętych przez CFS w październiku 2013 r.

(27)

Mimo że biopaliwa bazujące na roślinach spożywczych i paszowych kojarzone są zasadniczo z ryzykiem pośredniej zmiany użytkowania gruntów, istnieją też wyjątki od tej reguły. Państwa członkowskie i Komisja powinny zachęcać do opracowywania i wykorzystywania systemów, które są w stanie skutecznie udowodnić, że określona ilość surowców do produkcji biopaliw, wyprodukowanych w ramach danego projektu, nie spowodowała przesunięcia produkcji na inne cele. Może tak być na przykład w przypadku, gdy produkcja danego biopaliwa równa jest ilości dodatkowej produkcji osiągniętej przez inwestowanie w lepszą wydajność, przekraczającą poziomy, które zostałyby osiągnięte, w razie gdyby nie istniały takie systemy promujące wydajność, lub gdy produkcja biopaliwa odbywa się na gruncie, na którym nastąpiła bezpośrednia zmiana użytkowania gruntów, bez istotnego negatywnego wpływu na wcześniej świadczone przez ten grunt usługi ekosystemowe, w tym na ochronę zasobów węgla i ochronę bioróżnorodności. Państwa członkowskie i Komisja powinny badać możliwości ustanowienia kryteriów określania i certyfikacji takich systemów, które są w stanie skutecznie dowieść, że określona ilość surowców do produkcji biopaliw, wyprodukowanych w ramach danego projektu, nie spowodowała przesunięcia produkcji na cele inne niż produkcja biopaliw i że takie surowce do produkcji biopaliw zostały wyprodukowane zgodnie z unijnymi kryteriami zrównoważonego rozwoju dla biopaliw. Można uznać tylko taką ilość surowców, która odpowiada rzeczywistemu zmniejszeniu przesunięcia, osiągniętemu dzięki danemu systemowi.

(28)

Właściwe jest dostosowanie zasad stosowania wartości standardowych w celu zapewnienia równego traktowania producentów niezależnie od miejsca, gdzie odbywa się produkcja. Chociaż państwa trzecie mogą stosować wartości standardowe, to producenci unijni mają obowiązek stosować wartości rzeczywiste w przypadkach, gdy są one wyższe od wartości standardowych lub gdy państwo członkowskie nie złożyło sprawozdania, zwiększając tym samym obciążenia administracyjne producentów. Obecne zasady należy zatem uprościć, tak aby stosowanie wartości standardowych nie ograniczało się do obszarów na terenie Unii ujętych w wykazach, o których mowa w art. 19 ust. 2 dyrektywy 2009/28/WE i art. 7d ust. 2 dyrektywy 98/70/WE.

(29)

W związku z wejściem w życie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) uprawnienia powierzone Komisji na mocy dyrektyw 2009/28/WE i 98/70/WE należy dostosować do postanowień art. 290 i art. 291 TFUE.

(30)

W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania dyrektyw 98/70/WE oraz 2009/28/WE należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (7).

(31)

W celu umożliwienia dostosowania dyrektywy 98/70/WE do postępu naukowo-technicznego należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do dodawania szacunkowych wartości typowych i standardowych odnoszących się do ścieżek biopaliw oraz dostosowania dopuszczalnych metod analitycznych związanych ze specyfikacją paliwa oraz dozwolonego przekroczenia poziomu prężności par w benzynie zawierającej bioetanol, jak również do ustalania wartości standardowych emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do odnawialnych ciekłych i gazowych paliw transportowych pochodzenia niebiologicznego oraz wychwytywania i wykorzystania dwutlenku węgla na potrzeby transportu.

(32)

W celu umożliwienia dostosowania dyrektywy 2009/28/WE do postępu naukowo-technicznego należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do ewentualnego dodania do wykazu surowców do produkcji biopaliw i paliw, których wkład w realizację celu określonego w art. 3 ust. 4 tej dyrektywy należy uznać za dwukrotność ich wartości energetycznej, a także w odniesieniu do dodawania szacunkowych wartości typowych i standardowych odnoszących się do ścieżek biopaliw i biopłynów, jak również do dostosowania do postępu naukowo-technicznego wartości energetycznej paliw transportowych zgodnie z załącznikiem III do dyrektywy 2009/28/WE.

(33)

Szczególnie ważne jest, aby stosując dyrektywy 98/70/WE oraz 2009/28/WE, w trakcie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(34)

Komisja powinna dokonać przeglądu skuteczności środków wprowadzonych niniejszą dyrektywą, w oparciu o najlepsze i najnowsze dostępne dowody naukowe, w zakresie ograniczania wpływu emisji gazów cieplarnianych wynikających z pośredniej zmiany użytkowania gruntów, jak również zbadać sposoby dalszego zmniejszenia tego wpływu.

(35)

Ważne jest, aby Komisja bezzwłocznie przedstawiła całościowy wniosek dotyczący racjonalnej pod względem kosztów i neutralnej technologicznie polityki po roku 2020 w celu stworzenia długoterminowej perspektywy dla inwestycji w zrównoważone biopaliwa o niskim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów oraz w inne środki dekarbonizacji sektora transportu.

(36)

Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. (8) dotyczącą dokumentów wyjaśniających państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o środkach transpozycji, jednego lub więcej dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione.

(37)

Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, to jest zapewnienie jednolitego rynku paliw stosowanych w transporcie drogowym oraz w maszynach jezdnych nieporuszających się po drogach i zagwarantowanie przestrzegania minimalnych norm ochrony środowiska przy stosowaniu tych paliw, nie mogą zostać osiągnięte w wystarczający sposób przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary i skutki możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(38)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 98/70/WE i 2009/28/WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Zmiany do dyrektywy 98/70/WE

W dyrektywie 98/70/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 2 dodaje się punkty w brzmieniu:

„10)

»odnawialne paliwa ciekłe lub gazowe pochodzenia niebiologicznego« oznaczają paliwa ciekłe lub gazowe inne niż biopaliwa, których wartość energetyczna pochodzi z odnawialnych źródeł energii innych niż biomasa i które są stosowane w transporcie;

11)

»rośliny wysokoskrobiowe« oznaczają rośliny obejmujące głównie zboża (niezależnie od tego, czy wykorzystywane są tylko ziarna czy całe rośliny, tak jak w przypadku zielonej kukurydzy), rośliny bulwiaste i korzeniowe (takie jak ziemniaki, topinambur, słodkie ziemniaki, maniok i ignamy) oraz uprawy roślin cebulowych (takie jak kolokazja jadalna i ksantosoma);

12)

»biopaliwa o niskim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów« oznaczają biopaliwa, których surowce zostały wyprodukowane w ramach systemów zmniejszających przenoszenie produkcji do celów innych niż służące wytwarzaniu biopaliw i zostały wyprodukowane zgodnie z kryteriami zrównoważonego rozwoju dla biopaliw, określonymi w art. 7b;

13)

»pozostałość przetwarzania« oznacza substancję niebędącą produktem końcowym (produktami końcowymi), którego (których) bezpośredniemu wytworzeniu służy dany proces produkcji. Nie jest ona podstawowym celem tego procesu produkcji i proces ten nie został w sposób zamierzony zmodyfikowany w celu jej wytworzenia;

14)

»pozostałości pochodzące z rolnictwa, akwakultury, rybołówstwa i leśnictwa« oznaczają pozostałości bezpośrednio wytworzone przez rolnictwo, akwakulturę, rybołówstwo i leśnictwo; nie obejmują one pozostałości pochodzących z powiązanych przemysłów lub powiązanego przetwarzania.”;

2)

w art. 7a wprowadza się następujące zmiany:

a)

w ust. 1 po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:

„W przypadku dostawców biopaliw przeznaczonych do użytku w lotnictwie państwa członkowskie mogą zezwolić takim dostawcom na podjęcie decyzji o ich udziale w wypełnianiu obowiązku zmniejszenia emisji określonego w ust. 2 niniejszego artykułu, o ile te biopaliwa będą zgodne z kryteriami zrównoważonego rozwoju określonymi w art. 7b.”;

b)

w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Państwa członkowskie mogą postanowić, że maksymalny udział biopaliw produkowanych z roślin zbożowych i innych roślin wysokoskrobiowych, roślin cukrowych i oleistych oraz roślin uprawianych przede wszystkim do celów energetycznych na użytkach rolnych jako uprawy główne, służący realizacji celu, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, nie może przekraczać maksymalnego udziału ustanowionego w art. 3 ust. 4 akapit drugi lit. d) dyrektywy 2009/28/WE.”;

c)

ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5.   Komisja przyjmuje akty wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 11 ust. 3, aby określić szczegółowe przepisy dotyczące jednolitego wdrożenia przez państwa członkowskie ust. 4 niniejszego artykułu.”;

d)

dodaje się ustępy w brzmieniu:

„6.   Komisja jest uprawniona do przyjęcia nie później niż dnia 31 grudnia 2017 r. aktów delegowanych w celu określenia wartości standardowych emisji gazów cieplarnianych, jeżeli takie wartości nie zostały jeszcze określone przed dniem 5 października 2015 r., w odniesieniu do:

a)

odnawialnych ciekłych i gazowych paliw transportowych pochodzenia niebiologicznego;

b)

wychwytywania i wykorzystywania dwutlenku węgla na potrzeby transportu.

7.   W ramach sprawozdawczości, o której mowa w ust. 1, państwa członkowskie zapewniają, aby dostawcy paliw przekazywali co roku organowi wyznaczonemu przez państwo członkowskie informacje na temat ścieżek produkcji biopaliw, ilości biopaliw pochodzących z surowców, zgodnie z kategoriami zawartymi w załączniku V część A, oraz emisji gazów cieplarnianych w całym cyklu życia w przeliczeniu na jednostkę energii, w tym tymczasowych średnich wartości szacowanych emisji wynikających z pośredniej zmiany użytkowania gruntów. Państwa członkowskie zgłaszają te informacje Komisji.”;

3)

w art. 7b wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   Ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, które wynika z wykorzystania biopaliw, uwzględnionych do celów, o których mowa w ust. 1, wynosi co najmniej 60 % w przypadku biopaliw wyprodukowanych w instalacjach, które rozpoczęły działalność po dniu 5 października 2015 r. Instalację uznaje się za »działającą«, jeżeli prowadzona jest fizyczna produkcja biopaliw.

W przypadku instalacji, które działały w dniu 5 października 2015 r. lub przed tą datą, do celów określonych w ust. 1 biopaliwa zapewniają ograniczenie emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 35 % do dnia 31 grudnia 2017 r. i o co najmniej 50 % od dnia 1 stycznia 2018 r.

Ograniczenie emisji gazów cieplarnianych wynikające z wykorzystania biopaliw oblicza się zgodnie z art. 7d ust. 1.”;

b)

w ust. 3 skreśla się akapit drugi;

4)

w art. 7c wprowadza się następujące zmiany:

a)

w ust. 3 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

„Komisja przyjmuje akty wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 11 ust. 3, aby opracować wykaz odpowiednich i użytecznych informacji, o których mowa w dwóch pierwszych akapitach niniejszego ustępu. Komisja zapewnia w szczególności, by dostarczanie tych informacji nie stanowiło nadmiernego obciążenia administracyjnego dla podmiotów w ogóle, a w szczególności dla rolników małorolnych oraz organizacji i spółdzielni producenckich.”;

b)

w ust. 5 dodaje się akapity w brzmieniu:

„Dobrowolne systemy, o których mowa w ust. 4 (»dobrowolne systemy«) regularnie, oraz nie rzadziej niż raz na rok, publikują listę swoich organów certyfikujących wykorzystywanych do niezależnych audytów, wskazującą w odniesieniu do każdego organu certyfikującego, który podmiot lub krajowy organ publiczny go uznał i który podmiot lub krajowy organ publiczny go monitoruje.

W szczególności w celu zapobiegania nadużyciom Komisja może na podstawie analizy ryzyka lub sprawozdań, o których mowa w ust. 6 akapit drugi niniejszego artykułu, określić standardy niezależnych audytów i wymagać, aby wszystkie dobrowolne systemy przestrzegały tych standardów. Dokonuje się tego w drodze aktów wykonawczych przyjmowanych zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 11 ust. 3. W aktach tych ustala się harmonogram wdrażania tych standardów przez dobrowolne systemy. Komisja może uchylać decyzje uznające dobrowolne systemy, w przypadku gdy systemy te nie wdrożą takich standardów w przewidzianym terminie.”;

c)

ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6.   Decyzje na podstawie ust. 4 niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 11 ust. 3. Takie decyzje obowiązują przez okres maksymalnie pięciu lat.

Komisja wymaga, by każdy dobrowolny system, w którego sprawie przyjęta zostaje decyzja zgodnie z ust. 4, przedkładał jej w terminie do dnia 6 października 2016 r., a następnie co roku do dnia 30 kwietnia, sprawozdanie obejmujące każdą z liter zawartych w akapicie trzecim niniejszego ustępu. Co do zasady sprawozdanie obejmuje poprzedni rok kalendarzowy. Pierwsze sprawozdanie obejmuje co najmniej sześć miesięcy od dnia 9 września 2015 r. Wymóg przekazywania sprawozdania ma zastosowanie wyłącznie do dobrowolnych systemów, które działają przez co najmniej 12 miesięcy.

W terminie do dnia 6 kwietnia 2017 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie analizujące sprawozdania, o których mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, dokonujące przeglądu działania umów, o których mowa w ust. 4, lub dobrowolnych systemów, w których sprawie przyjęta została decyzja zgodnie z niniejszym artykułem, a także wskazujące najlepsze praktyki. Sprawozdanie to opiera się na najlepszych dostępnych informacjach, w tym wynikających z konsultacji z zainteresowanymi podmiotami, a także na praktycznych doświadczeniach w zakresie stosowania tych umów lub systemów. Sprawozdanie analizuje ogólnie:

a)

niezależność, warunki i częstotliwość audytów – zarówno w odniesieniu do tego, co określono w dokumentacji danego systemu w momencie zatwierdzania go przez Komisję, jak i w odniesieniu do najlepszych praktyk danej branży;

b)

dostępność oraz doświadczenie i przejrzystość w zakresie stosowania metod identyfikowania przypadków nieprzestrzegania zasad i zajmowania się takimi przypadkami, ze szczególnym uwzględnieniem zajmowania się przypadkami poważnych naruszeń ze strony członków systemu lub zarzutami dotyczącymi takich naruszeń;

c)

przejrzystość, zwłaszcza w odniesieniu do dostępności systemu, dostępność tłumaczeń na stosowne języki krajów i regionów, z których pochodzą surowce, dostępność wykazów certyfikowanych podmiotów i odpowiednich certyfikatów oraz dostępność sprawozdań z audytu;

d)

udział zainteresowanych podmiotów, zwłaszcza jeśli chodzi o konsultacje ze społecznościami tubylczymi i lokalnymi – przed podejmowaniem decyzji, podczas opracowywania systemu i dokonywania jego przeglądu, a także podczas audytów – oraz reakcje na ich wkłady;

e)

ogólną solidność systemu, zwłaszcza w świetle zasad dotyczących akredytacji, kwalifikacji i niezależności audytorów i odpowiednich organów systemu;

f)

rynkowe aktualizacje systemu, liczbę certyfikowanych surowców i biopaliw – w podziale na kraj pochodzenia i rodzaj, liczbę uczestników;

g)

łatwość i skuteczność wprowadzenia systemu śledzenia dowodów zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju, udostępnianych przez system uczestnikowi (uczestnikom); taki system śledzenia służy jako środek zapobiegający nadużyciom ze szczególnym uwzględnieniem wykrywania domniemanych nadużyć i innych nieprawidłowości, postępowania z nimi i działań podejmowanych w związku z nimi oraz, w stosownych przypadkach, liczbę wykrytych przypadków nadużyć lub nieprawidłowości;

oraz w szczególności:

h)

warianty upoważniania podmiotów do uznawania i monitorowania organów certyfikujących;

i)

kryteria uznawania lub akredytacji organów certyfikujących;

j)

zasady prowadzenia monitorowania organów certyfikujących;

k)

sposoby ułatwienia lub ulepszenia działań propagujących najlepsze praktyki.

Państwo członkowskie może powiadomić o swoim systemie krajowym Komisję. Komisja traktuje priorytetowo ocenę takiego systemu. Decyzję w sprawie zgodności tak zgłoszonego systemu krajowego z warunkami określonymi w niniejszej dyrektywie przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 11 ust. 3, aby ułatwić wzajemne dwustronne i wielostronne uznawanie systemów weryfikacji zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju w odniesieniu do biopaliw. W przypadku pozytywnej decyzji systemy ustanowione zgodnie z niniejszym artykułem nie odmawiają wzajemnego uznawania względem systemu tego państwa członkowskiego, jeżeli chodzi o weryfikację zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju określonymi w art. 7b ust. 2–5.”;

d)

ust. 8 otrzymuje brzmienie:

„8.   Komisja – na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy – analizuje stosowanie art. 7b w związku z danym źródłem biopaliwa i w terminie sześciu miesięcy od otrzymania wniosku decyduje, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 11 ust. 3, czy dane państwo członkowskie może uwzględniać biopaliwo z tego źródła do celów art. 7a.”;

5)

w art. 7d wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 3, 4 i 5 otrzymują brzmienie:

„3.   Typowy poziom emisji gazów cieplarnianych wynikających z uprawy surowców rolnych można zgłaszać Komisji w sprawozdaniach, o których mowa w ust. 2, w przypadku państw członkowskich, oraz w przypadku terytoriów poza Unią w sprawozdaniach równoważnych sprawozdaniom, o których mowa w ust. 2, oraz sporządzonych przez właściwe organy.

4.   Komisja może zdecydować, w drodze aktu wykonawczego przyjętego zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 11 ust. 3, że sprawozdania określone w ust. 3 niniejszego artykułu zawierają dokładne dane służące do pomiaru emisji gazów cieplarnianych związanych z uprawą surowców do biopaliw, które są zwykle produkowane na tych obszarach, do celów art. 7b ust. 2.

5.   Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2012 r., a następnie co dwa lata, Komisja przygotowuje i publikuje sprawozdanie dotyczące szacunkowych wartości typowych i standardowych określonych w załączniku IV część B i E, ze szczególnym uwzględnieniem emisji gazów cieplarnianych pochodzących z transportu i procesów technologicznych.

W przypadku gdy ze sprawozdań, o których mowa w akapicie pierwszym, wynika, że szacunkowe wartości typowe i standardowe w załączniku IV część B i E mogą wymagać korekty w oparciu o najnowsze dowody naukowe, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie stosowny wniosek ustawodawczy.”;

b)

skreśla się ust. 6;

c)

w ust. 7 akapity pierwszy, drugi i trzeci otrzymują brzmienie:

„7.   Komisja dokonuje przeglądu załącznika IV, aby w uzasadnionych przypadkach dodać wartości dotyczące innych ścieżek produkcji biopaliw w odniesieniu do tych samych lub innych surowców. Przegląd ten uwzględnia także modyfikację metodologii określonej w części C załącznika IV, w szczególności w odniesieniu do:

metody uwzględniania odpadów i pozostałości,

metody uwzględniania produktów ubocznych,

metody uwzględniania kogeneracji, oraz

statusu produktów ubocznych nadanego resztkom pożniwnym.

Wartości standardowe dla biodiesla z odpadowych olejów roślinnych lub zwierzęcych należy jak najszybciej poddać przeglądowi. W przypadku gdy z przeglądu przeprowadzonego przez Komisję wynika, że załącznik IV powinien zostać uzupełniony, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych na podstawie art. 10a w celu dodawania, lecz nie usuwania ani zmieniania, szacunkowych wartości typowych i standardowych w załączniku IV części A, B, D i E w odniesieniu do ścieżek biopaliw, co do których w tym załączniku nie zawarto jeszcze konkretnych wartości.”;

d)

ust. 8 otrzymuje brzmienie:

„8.   W przypadku gdy jest to konieczne w celu zapewnienia jednolitego stosowania załącznika IV część C pkt 9, Komisja może przyjmować akty wykonawcze określające szczegółowe specyfikacje techniczne i definicje. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 11 ust. 3.”;

6)

art. 7e ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   Sprawozdania przedkładane przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, o których mowa w art. 7b ust. 7, art. 7c ust. 2, art. 7c ust. 9, art. 7d ust. 4 i 5, a także sprawozdania i informacje przekazywane na mocy art. 7c ust. 3 akapit pierwszy i piąty oraz art. 7d ust. 2 sporządzane są i przekazywane zarówno w celach dyrektywy 2009/28/WE, jak i niniejszej dyrektywy.”;

7)

w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Państwa członkowskie monitorują zgodność z wymogami określonymi w art. 3 i 4, w odniesieniu do benzyny i olejów napędowych, na podstawie metod analitycznych, o których mowa w, odpowiednio, załączniku I i II.”;

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.   Do dnia 31 sierpnia każdego roku państwa członkowskie składają sprawozdanie zawierające krajowe dane dotyczące jakości paliw za poprzedni rok kalendarzowy. Komisja ustanawia w drodze aktu wykonawczego przyjętego zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 11 ust. 3, wspólny format, w jakim przedkładane są zestawienia krajowych danych dotyczących jakości paliw. Pierwsze sprawozdanie zostaje przedłożone do dnia 30 czerwca 2002 r. Począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r., format tego sprawozdania musi być zgodny z formatem opisanym w odpowiedniej normie europejskiej. Dodatkowo państwa członkowskie podają w sprawozdaniu łączne ilości benzyny i olejów napędowych wprowadzonych do obrotu na ich terytorium oraz wprowadzone do obrotu ilości benzyny bezołowiowej i olejów napędowych o maksymalnej zawartości siarki 10 mg/kg. Ponadto państwa członkowskie podają corocznie dane na temat dostępności, w oparciu o odpowiednio wyważoną podstawę geograficzną, benzyny i olejów napędowych o maksymalnej zawartości siarki 10 mg/kg wprowadzonych do obrotu na ich terytorium.”;

8)

w art. 8a ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.   W świetle oceny przeprowadzonej za pomocą metodologii testowania, o której mowa w ust. 1, Parlament Europejski i Rada mogą na podstawie wniosku ustawodawczego Komisji zmienić limit zawartości MMT w paliwie określony w ust. 2.”;

9)

w art. 9 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:

„k)

ścieżki produkcji, ilości i emisje gazów cieplarnianych w całym cyklu życia w przeliczeniu na jednostkę energii, w tym tymczasowe średnie wartości szacowanych emisji wynikających z pośredniej zmiany użytkowania gruntów i powiązany zakres wynikający z analizy wrażliwości określonej w załączniku V, dotyczące biopaliw zużywanych w Unii. Komisja udostępnia publicznie dane dotyczące tymczasowych średnich wartości szacowanych emisji wynikających z pośredniej zmiany użytkowania gruntów i powiązany zakres wynikający z analizy wrażliwości.”;

10)

w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:

a)

tytuł otrzymuje brzmienie:

„Procedura do dostosowania dopuszczalnych metod analitycznych i dozwolonego przekroczenia poziomu prężności par”;

b)

ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 10a, w zakresie niezbędnym do dostosowania dopuszczalnych metod analitycznych w celu zapewnienia spójności ze zmianą norm europejskich, o których mowa w załączniku I i II. Komisja jest także uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 10a w celu dostosowania dozwolonego przekroczenia poziomu prężności par (w kPa) w odniesieniu do zawartości etanolu w benzynie określonego w załączniku III w granicach określonych w art. 3 ust. 4 akapit pierwszy. Takie akty delegowane pozostają bez uszczerbku dla zwolnień przyznanych na mocy art. 3 ust. 4.”;

11)

dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 10a

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.   Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.   Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 7a ust. 6, art. 7d ust. 7 i art. 10 ust. 1, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 5 października 2015 r.

3.   Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 7a ust. 6, art. 7d ust. 7 i art. 10 ust. 1, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4.   Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5.   Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 7a ust. 6, art. 7d ust. 7 i art. 10 ust. 1 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;

12)

art. 11 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 11

Procedura komitetowa

1.   Z wyjątkiem przypadków, o których mowa w ust. 2, Komisję wspomaga Komitet ds. Jakości Paliwa. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (9).

2.   W kwestiach dotyczących zrównoważonego rozwoju biopaliw, o których to kwestiach mowa w art. 7b, 7c i 7d, Komisję wspomaga Komitet ds. Zrównoważonego Rozwoju Biopaliw i Biopłynów, o którym mowa w art. 25 ust. 2 dyrektywy 2009/28/WE. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

3.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

W przypadku gdy komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego i stosuje się art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

(9)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).”;"

13)

zmienia się załącznik IV i dodaje się załącznik V – zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

Zmiany do dyrektywy 2009/28/WE

W dyrektywie 2009/28/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 2 akapit drugi dodaje się litery w brzmieniu:

„p)

»odpady« są zdefiniowane jak w art. 3 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE (10); substancje, które zostały w sposób zamierzony zmodyfikowane lub zanieczyszczone, aby spełniały tę definicję, nie są objęte niniejszą definicją;

q)

»rośliny wysokoskrobiowe« oznaczają rośliny obejmujące głównie zboża (niezależnie od tego, czy wykorzystywane są tylko ziarna czy całe rośliny, tak jak w przypadku zielonej kukurydzy), rośliny bulwiaste i korzeniowe (takie jak ziemniaki, topinambur, słodkie ziemniaki, maniok i ignamy) oraz rośliny cebulowe (takie jak kolokazja jadalna i ksantosoma);

r)

»materiał lignocelulozowy« oznacza materiał składający się z ligniny, celulozy i hemicelulozy, taki jak biomasa pozyskana z lasów, drzewiastych roślin energetycznych oraz pozostałości i odpady przemysłowe gałęzi przemysłu związanych z leśnictwem;

s)

»niespożywczy materiał celulozowy« oznacza surowce składające się głównie z celulozy i hemicelulozy i mające niższą zawartość ligniny niż materiał lignocelulozowy. Materiał ten obejmuje resztki pożniwne roślin spożywczych i paszowych (takie jak słoma, łodygi roślin zbożowych, łuski nasion i łupiny), trawiastych roślin energetycznych o niskiej zawartości skrobi (takie jak życica, proso rózgowate, Miskanthus, arundo trzcinowate oraz uprawy okrywowe przed uprawami głównymi i po nich), pozostałości przemysłowe (w tym rośliny spożywcze i paszowe – po wyekstrahowaniu olejów roślinnych, cukrów, skrobi i białek), a także materiał z bioodpadów;

t)

»pozostałość przetwarzania« oznacza substancję niebędącą produktem końcowym (produktami końcowymi), którego (których) bezpośredniemu wytworzeniu służy dany proces produkcji. Nie jest ona podstawowym celem tego procesu produkcji i proces ten nie został w sposób zamierzony zmodyfikowany w celu jej wytworzenia;

u)

»odnawialne ciekłe i gazowe paliwa transportowe pochodzenia niebiologicznego« oznaczają paliwa ciekłe lub gazowe inne niż biopaliwa, których wartość energetyczna pochodzi z odnawialnych źródeł energii innych niż biomasa i które są stosowane w transporcie;

v)

»pozostałości pochodzące z rolnictwa, akwakultury, rybołówstwa i leśnictwa« oznaczają pozostałości bezpośrednio wytworzone przez rolnictwo, akwakulturę, rybołówstwo i leśnictwo; nie obejmują one pozostałości pochodzących z powiązanych przemysłów lub powiązanego przetwarzania;

w)

»biopaliwa i biopłyny o niskim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów« oznaczają biopaliwa i biopłyny, których surowce zostały wyprodukowane w ramach systemów zmniejszających przenoszenie produkcji do celów innych niż służące wytwarzaniu biopaliw i biopłynów i zostały wyprodukowane zgodnie z kryteriami zrównoważonego rozwoju dla biopaliw i biopłynów określonymi w art. 17.

(10)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3).”;"

2)

w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

a)

w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Na potrzeby osiągnięcia celów, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, maksymalny łączny wkład biopaliw i biopłynów produkowanych z roślin zbożowych i innych roślin wysokoskrobiowych, roślin cukrowych i oleistych oraz roślin uprawianych przede wszystkim do celów energetycznych na użytkach rolnych jako uprawy główne nie może przekraczać ilości energii odpowiadającej maksymalnemu wkładowi określonemu w ust. 4 lit. d).”;

b)

w ust. 4 akapit drugi wprowadza się następujące zmiany:

(i)

lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

do obliczenia mianownika, tzn. całkowitej ilości energii zużytej w transporcie do celów akapitu pierwszego, uwzględnia się tylko benzynę, olej napędowy i biopaliwa, zużyte w transporcie drogowym i kolejowym, oraz energię elektryczną, w tym energię elektryczną zużytą do produkcji odnawialnych ciekłych i gazowych paliw transportowych pochodzenia niebiologicznego;”;

(ii)

w lit. b) dodaje się zdanie w brzmieniu:

„Niniejszą literę stosuje się, nie naruszając lit. d) niniejszego ustępu i art. 17 ust. 1 lit. a);”;

(iii)

lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c)

do obliczenia udziału energii elektrycznej produkowanej ze źródeł odnawialnych i zużywanej przez wszystkie rodzaje pojazdów elektrycznych i do produkcji odnawialnych ciekłych i gazowych paliw transportowych pochodzenia niebiologicznego, do celów lit. a) i b), państwa członkowskie mogą wybrać albo przeciętny udział energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii w Unii, albo udział energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii w ich własnym kraju, odpowiadający udziałowi zmierzonemu w ciągu dwóch lat poprzedzających rok, o którym mowa. Ponadto do obliczenia ilości energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii zużywanej przez elektryczny transport kolejowy, uznaje się, że zużycie to równe jest pomnożonej przez 2,5 wartości energetycznej przypadającej na pobraną energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii. Do obliczenia w lit. b) ilości energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii zużywanej przez elektryczne pojazdy drogowe uznaje się, że zużycie to równe jest pomnożonej przez 5 wartości energetycznej przypadającej na pobraną energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii.”;

(iv)

dodaje się litery w brzmieniu:

„d)

do obliczenia biopaliw w liczniku, udział energii z biopaliw wyprodukowanych z roślin zbożowych i innych roślin wysokoskrobiowych, roślin cukrowych i oleistych oraz roślin uprawianych przede wszystkim do celów energetycznych na użytkach rolnych jako uprawy główne nie może przekraczać 7 % końcowego zużycia energii w sektorze transportu w państwach członkowskich w 2020 r.

Biopaliw produkowanych z surowców wymienionych w załączniku IX nie wlicza się do limitu określonego w akapicie pierwszym niniejszej litery.

Państwa członkowskie mogą zdecydować, że udział energii z biopaliw wyprodukowanych z roślin uprawianych przede wszystkim do celów energetycznych na użytkach rolnych jako uprawy główne, innych niż rośliny zbożowe i inne rośliny wysokoskrobiowe, rośliny cukrowe i oleiste, nie wlicza się do limitu określonego w akapicie pierwszym niniejszej litery, pod warunkiem że:

(i)

zgodnie z art. 18 przeprowadzono weryfikację zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju określonymi w art. 17 ust. 2–5; oraz

(ii)

rośliny te były uprawiane na terenach wchodzących w zakres pkt 8 części C załącznika V, a odnośną premię »eB« określoną w pkt 7 części C załącznika V uwzględniono przy obliczaniu emisji gazów cieplarnianych, do celów wykazania zgodności z art. 17 ust. 2;

e)

każde państwo członkowskie dąży do osiągnięcia celu, jakim jest minimalny poziom zużycia na ich terytorium biopaliw wyprodukowanych z surowców i innych paliw wyszczególnionych w części A załącznika IX. W związku z tym do dnia 6 kwietnia 2017 r. każde państwo członkowskie ustala krajowy cel, do którego osiągnięcia dąży. Wartością referencyjną dla tego celu jest 0,5 punktu procentowego w wartości energetycznej udziału energii ze źródeł odnawialnych we wszystkich rodzajach transportu w roku 2020, o którym mowa w akapicie pierwszym, zaspokajane z biopaliw wyprodukowanych z surowców i innych paliw wyszczególnionych w części A załącznika IX. Ponadto biopaliwa wyprodukowane z surowców niewymienionych w załączniku IX, które zostały określone przez właściwe organy krajowe jako odpady, pozostałości, niespożywczy materiał celulozowy lub materiał lignocelulozowy i które są wykorzystywane w istniejących instalacjach przed przyjęciem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1513 (11) mogą być zaliczane do celu krajowego.

Państwa członkowskie mogą ustalić krajowy cel na poziomie niższym niż wartość referencyjna wynosząca 0,5 punktu procentowego na podstawie co najmniej jednej z poniższych przesłanek:

(i)

czynniki obiektywne, takie jak ograniczony potencjał zrównoważonej produkcji biopaliw wyprodukowanych z surowców i innych paliw wyszczególnionych w części A załącznika IX lub ograniczona dostępność na rynku takich biopaliw po racjonalnych kosztowo cenach;

(ii)

specyficzne warunki techniczne lub klimatyczne krajowego rynku paliw dla transportu, takie jak struktura i stan taboru transportu drogowego; lub

(iii)

krajowe polityki przyznające współmierne zasoby finansowe na zachęty do efektywności energetycznej i stosowania energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych w transporcie.

Przy określaniu swoich celów krajowych państwa członkowskie przekazują dostępne informacje o ilościach zużytych biopaliw z surowców i innych paliw, wymienionych w części A załącznika IX.

Przy określaniu strategii promowania produkcji paliw z surowców wymienionych w załączniku IX państwa członkowskie należycie uwzględniają hierarchię postępowania z odpadami określoną w art. 4 dyrektywy 2008/98/WE, w tym jej przepisy dotyczące uwzględniania całego cyklu życia w kontekście ogólnych skutków wytwarzania różnych strumieni odpadów i gospodarowania nimi.

Zgodnie z art. 24 niniejszej dyrektywy Komisja publikuje:

krajowe cele państw członkowskich,

plany państw członkowskich dotyczące osiągnięcia celów krajowych, jeżeli są dostępne,

w odpowiednich przypadkach, przyczyny rozbieżności między krajowymi celami państw członkowskich a wartością referencyjną, przekazane zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy (UE) 2015/1513; oraz

raport syntetyczny na temat osiągnięć państw członkowskich w realizacji ich krajowych celów;

f)

biopaliwa wyprodukowane z surowców wymienionych w załączniku IX są uznawane za dwukrotność ich wartości energetycznej do celu zgodności z celem określonym w akapicie pierwszym.

(11)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1513 z dnia 9 września 2015 r. zmieniająca dyrektywę 98/70/WE odnoszącą się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniająca dyrektywę 2009/28/WE w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz.U. L 239 z 15.9.2015, s. 1).”;"

c)

ust. 4 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

„Do dnia 31 grudnia 2017 r. Komisja przedstawi, w stosownych przypadkach, wniosek umożliwiający, pod pewnymi warunkami, uznanie całkowitej ilości energii elektrycznej pochodzącej ze źródeł odnawialnych zużytej do napędzania wszystkich rodzajów pojazdów elektrycznych i do produkcji odnawialnych ciekłych i gazowych paliw transportowych pochodzenia niebiologicznego.”;

d)

dodaje się ustęp w brzmieniu:

„5.   W celu zminimalizowania ryzyka, że pojedyncze partie surowców będą przedmiotem więcej niż jednego wniosku o uznanie w Unii, państwa członkowskie i Komisja dążą do zacieśnienia współpracy pomiędzy krajowymi systemami oraz między krajowymi systemami a dobrowolnymi systemami utworzonymi zgodnie z art. 18, obejmującej w stosownych przypadkach wymianę danych. W celu zapobiegania zamierzonej modyfikacji lub zamierzonego usuwania materiałów, tak aby można było je objąć załącznikiem IX, państwa członkowskie zachęcają do opracowania i stosowania systemów śledzenia ruchu i pochodzenia surowców oraz uzyskanych z nich biopaliw w całym łańcuchu wartości. Państwa członkowskie zapewniają, by w przypadku wykrycia nadużycia podjęte zostały odpowiednie działania. Państwa członkowskie składają sprawozdanie z podjętych środków do dnia 31 grudnia 2017 r., a następnie co dwa lata, jeżeli nie dostarczyły równoważnych informacji o niezawodności systemu i zabezpieczeniu go przed nadużyciami w swoich sprawozdaniach dotyczących postępów w promowaniu i wykorzystaniu energii ze źródeł odnawialnych sporządzonych zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. d).

Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 25a w celu zmiany wykazu surowców w załączniku IX część A polegającej na dodaniu surowców, lecz nie na usunięciu ich z wykazu. Komisja przyjmuje odrębny akt delegowany w odniesieniu do każdego surowca, który ma zostać dodany do wykazu w załączniku IX część A. Każdy akt delegowany opiera się na analizie najnowszego postępu naukowo-technicznego, z odpowiednim uwzględnieniem zasad hierarchii postępowania z odpadami ustanowionych w dyrektywie 2008/98/WE, pozwalającej uznać, że dany surowiec nie generuje dodatkowego zapotrzebowania na grunty ani nie powoduje istotnych zakłóceń na rynkach w odniesieniu do produktów (ubocznych), odpadów ani pozostałości, zapewnia znaczne ograniczenie emisji gazów cieplarnianych w porównaniu z paliwami kopalnymi i nie grozi negatywnym wpływem na środowisko i bioróżnorodność.”;

3)

art. 5 ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5.   Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 25a aktów delegowanych dotyczących dostosowania wartości energetycznej paliw transportowych określonych w załączniku III do postępu naukowo-technicznego.”;

4)

w art. 6 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1.   Państwa członkowskie mogą uzgodnić i poczynić ustalenia dotyczące statystycznych transferów określonej ilości energii ze źródeł odnawialnych z jednego państwa członkowskiego do drugiego. Przekazywana ilość jest:

a)

dodawana do ilości energii ze źródeł odnawialnych, która jest brana pod uwagę przy obliczaniu, czy inne państwo członkowskie przyjmujące transfer spełnia wymogi art. 3 ust. 1, 2 i 4; oraz

b)

dodawana do ilości energii ze źródeł odnawialnych, która jest brana pod uwagę przy obliczaniu, czy inne państwo członkowskie przyjmujące transfer spełnia wymogi art. 3 ust. 1, 2 i 4.

2.   Ustalenia, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, w odniesieniu do art. 3 ust. 1, 2 i 4 mogą obowiązywać przez jeden rok lub więcej lat. Komisja jest o nich powiadamiana nie później niż 3 miesiące po zakończeniu każdego roku, w którym obowiązywały. Informacje przesłane Komisji obejmują ilość i cenę odnośnej energii.”;

5)

w art. 17 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   Ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, które wynika z wykorzystania biopaliw i biopłynów, uwzględnionych do celów, o których mowa w ust. 1, wynosi co najmniej 60 % w przypadku biopaliw i biopłynów wyprodukowanych w instalacjach, które rozpoczęły działalność po dniu 5 października 2015 r. Uznaje się, że instalacja »działa«, jeżeli prowadzona jest fizyczna produkcja biopaliw lub biopłynów.

W przypadku instalacji, które działały w dniu 5 października 2015 r. lub przed tą datą, do celów określonych w ust. 1 biopaliwa zapewniają ograniczenie emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 35 % do dnia 31 grudnia 2017 r. i o co najmniej 50 % od dnia 1 stycznia 2018 r.

Ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, które wynika z wykorzystania biopaliw i biopłynów, oblicza się zgodnie z art. 19 ust. 1.”;

b)

w ust. 3 skreśla się akapit drugi;

6)

w art. 18 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 3 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

„Komisja przyjmuje akty wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 25 ust. 3, aby opracować wykaz odpowiednich i użytecznych informacji, o których mowa w dwóch pierwszych akapitach niniejszego ustępu. Komisja zapewnia w szczególności, by dostarczanie tych informacji nie stanowiło nadmiernego obciążenia administracyjnego dla podmiotów w ogóle, a w szczególności dla rolników małorolnych oraz organizacji i spółdzielni producenckich.”;

b)

ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Komisja może zdecydować, że dobrowolne krajowe lub międzynarodowe systemy ustanawiające normy dla wytwarzania produktów biomasy zawierają dokładne dane wymagane do celów art. 17 ust. 2 lub wykazują, że partie biopaliw lub biopłynów spełniają kryteria zrównoważonego rozwoju określone w art. 17 ust. 3, 4 i 5 lub że nie zmodyfikowano ani nie usunięto żadnych materiałów w sposób zamierzony, tak by partia lub jej część mogły zostać objęte załącznikiem IX. Komisja może zdecydować, że systemy te zawierają dokładne dane do celów informacji o środkach podjętych w celu ochrony obszarów, które dostarczają podstawowych usług ekosystemu w sytuacjach kryzysowych (takich jak ochrona działu wodnego i kontrola erozji), gleby, wody i powietrza, rekultywacji terenów zdegradowanych, unikania nadmiernego zużycia wody na obszarach, na których jest ona dobrem rzadkim, a także o elementach wymienionych w art. 17 ust. 7 akapit drugi. Komisja może również uznać obszary przeznaczone do ochrony rzadkich, zagrożonych lub silnie zagrożonych ekosystemów lub gatunków uznanych za takie na mocy umów międzynarodowych lub zawartych w wykazach sporządzanych przez organizacje międzyrządowe lub Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody do celów art. 17 ust. 3 lit. b) ppkt (ii).”;

c)

w ust. 5 dodaje się akapity w brzmieniu:

„Dobrowolne systemy, o których mowa w ust. 4 (»dobrowolne systemy«) regularnie, oraz nie rzadziej niż raz na rok, publikują listę swoich organów certyfikujących wykorzystywanych do niezależnych audytów, wskazującą w odniesieniu do każdego organu certyfikującego, który podmiot lub krajowy organ publiczny go uznał i który podmiot lub krajowy organ publiczny go monitoruje.

W szczególności w celu zapobiegania nadużyciom Komisja może na podstawie analizy ryzyka lub sprawozdań, o których mowa w ust. 6 akapit drugi niniejszego artykułu, określić standardy niezależnych audytów i wymagać, aby wszystkie dobrowolne systemy przestrzegały tych standardów. Dokonuje się tego w drodze aktów wykonawczych przyjmowanych zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 25 ust. 3. W aktach tych ustala się harmonogram wdrażania tych standardów przez dobrowolne systemy. Komisja może uchylać decyzje uznające dobrowolne systemy, w przypadku gdy systemy te nie wdrożą takich standardów w przewidzianym terminie.”;

d)

ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6.   Decyzje na podstawie ust. 4 niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 25 ust. 3. Takie decyzje obowiązują przez okres maksymalnie pięciu lat.

Komisja wymaga, by każdy dobrowolny system, w którego sprawie przyjęta zostaje decyzja zgodnie z ust. 4, przedkładał jej w terminie do dnia 6 października 2016 r., a następnie co roku do dnia 30 kwietnia, sprawozdanie obejmujące każdą z liter zawartych w akapicie trzecim niniejszego ustępu. Co do zasady sprawozdanie obejmuje poprzedni rok kalendarzowy. Pierwsze sprawozdanie obejmuje co najmniej sześć miesięcy od dnia 9 września 2015 r. Wymóg przekazywania sprawozdania ma zastosowanie wyłącznie do dobrowolnych systemów, które działają przez co najmniej 12 miesięcy.

W terminie do dnia 6 kwietnia 2017 r., a następnie w ramach sprawozdań zgodnie z art. 23 ust. 3, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie analizujące sprawozdania, o których mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, dokonujące przeglądu działania umów, o których mowa w ust. 4, lub dobrowolnych systemów, w których sprawie przyjęta została decyzja zgodnie z niniejszym artykułem, a także wskazujące najlepsze praktyki. Sprawozdanie to opiera się na najlepszych dostępnych informacjach, w tym wynikających z konsultacji z zainteresowanymi podmiotami, a także na praktycznych doświadczeniach w zakresie stosowania tych umów lub systemów. Sprawozdanie analizuje ogólnie:

a)

niezależność, warunki i częstotliwość audytów – zarówno w odniesieniu do tego, co określono w dokumentacji danego systemu w momencie zatwierdzania go przez Komisję, jak i w odniesieniu do najlepszych praktyk danej branży;

b)

dostępność oraz doświadczenie i przejrzystość w zakresie stosowania metod identyfikowania przypadków nieprzestrzegania zasad i zajmowania się takimi przypadkami, ze szczególnym uwzględnieniem zajmowania się przypadkami poważnych naruszeń ze strony członków systemu lub zarzutami dotyczącymi takich naruszeń;

c)

przejrzystość, zwłaszcza w odniesieniu do dostępności systemu, dostępność tłumaczeń na stosowne języki krajów i regionów, z których pochodzą surowce, dostępność wykazów certyfikowanych podmiotów i odpowiednich certyfikatów oraz dostępność sprawozdań z audytu;

d)

udział zainteresowanych podmiotów, zwłaszcza jeśli chodzi o konsultacje ze społecznościami tubylczymi i lokalnymi – przed podejmowaniem decyzji, podczas opracowywania systemu i dokonywania jego przeglądu, a także podczas audytów – oraz reakcje na ich wkłady;

e)

ogólną solidność systemu, zwłaszcza w świetle zasad dotyczących akredytacji, kwalifikacji i niezależności audytorów i odpowiednich organów systemu;

f)

rynkowe aktualizacje systemu, liczbę certyfikowanych surowców i biopaliw – w podziale na kraj pochodzenia i rodzaj, liczbę uczestników;

g)

łatwość i skuteczność wprowadzenia systemu śledzenia dowodów zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju, udostępnianych przez system uczestnikowi (uczestnikom); taki system śledzenia służy jako środek zapobiegający nadużyciom ze szczególnym uwzględnieniem wykrywania domniemanych nadużyć i innych nieprawidłowości, postępowania z nimi i działań podejmowanych w związku z nimi oraz, w stosownych przypadkach, liczbę wykrytych przypadków nadużyć lub nieprawidłowości;

oraz w szczególności:

h)

warianty upoważniania podmiotów do uznawania i monitorowania organów certyfikujących;

i)

kryteria uznawania lub akredytacji organów certyfikujących;

j)

zasady prowadzenia monitorowania organów certyfikujących;

k)

sposoby ułatwienia lub ulepszenia działań propagujących najlepsze praktyki.

Komisja udostępnia sprawozdania sporządzone przez dobrowolne systemy – w formie zbiorczej lub w odpowiednich przypadkach w pełnej wersji – na określonej w art. 24 platformie na rzecz przejrzystości.

Państwo członkowskie może powiadomić o swoim systemie krajowym Komisję. Komisja traktuje priorytetowo ocenę takiego systemu. Decyzję w sprawie zgodności tak zgłoszonego systemu krajowego z warunkami określonymi w niniejszej dyrektywie przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 25 ust. 3, aby ułatwić wzajemne dwustronne i wielostronne uznawanie systemów weryfikacji zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju w odniesieniu do biopaliw i biopłynów. W przypadku pozytywnej decyzji systemy ustanowione zgodnie z niniejszym artykułem nie odmawiają wzajemnego uznawania względem systemu tego państwa członkowskiego, jeżeli chodzi o weryfikację zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju określonymi w art. 17 ust. 2–5.”;

e)

ust. 8 otrzymuje brzmienie:

„8.   Komisja – na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy – analizuje stosowanie art. 17 w związku z danym źródłem biopaliwa i w terminie sześciu miesięcy od otrzymania wniosku decyduje, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 25 ust. 3, czy dane państwo członkowskie może uwzględniać biopaliwo z tego źródła do celów art. 17 ust. 1.”;

7)

w art. 19 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 3, 4 i 5 otrzymują brzmienie:

„3.   Typowy poziom emisji gazów cieplarnianych wynikających z uprawy surowców rolnych można zgłaszać Komisji w sprawozdaniach, o których mowa w ust. 2, w przypadku państw członkowskich, oraz – w przypadku terytoriów poza Unią – w sprawozdaniach równoważnych sprawozdaniom, o których mowa w ust. 2, i sporządzonych przez właściwe organy.

4.   Komisja może zdecydować, w drodze aktu wykonawczego przyjętego zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 25 ust. 3 niniejszego artykułu, że sprawozdania określone w ust. 3 zawierają dokładne dane służące do pomiaru emisji gazów cieplarnianych związanych z uprawą surowców do biopaliw, które są zwykle produkowane na tych obszarach, do celów art. 17 ust. 2.

5.   Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2012 r., a następnie co dwa lata, Komisja przygotowuje i publikuje sprawozdanie dotyczące szacunkowych wartości typowych i standardowych określonych w załączniku V części B i E, ze szczególnym uwzględnieniem emisji gazów cieplarnianych pochodzących z transportu i procesów technologicznych.

W przypadku gdy ze sprawozdań, o których mowa w akapicie pierwszym, wynika, że szacunkowe wartości typowe i standardowe w załączniku V część B i E mogą wymagać korekty w oparciu o najnowsze dowody naukowe, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie stosowny wniosek ustawodawczy.”;

b)

skreśla się ust. 6;

c)

w ust. 7 akapity pierwszy, drugi i trzeci otrzymują brzmienie:

„7.   Komisja dokonuje przeglądu załącznika V, aby w uzasadnionych przypadkach dodać wartości dotyczące innych ścieżek produkcji biopaliw w odniesieniu do tych samych lub innych surowców. Przegląd ten uwzględnia także modyfikację metodologii określonej w części C załącznika V, w szczególności w odniesieniu do:

metody uwzględniania odpadów i pozostałości,

metody uwzględniania produktów ubocznych,

metody uwzględniania kogeneracji, oraz

statusu produktów ubocznych nadanego resztkom pożniwnym.

Wartości standardowe dla biodiesla z odpadowych olejów roślinnych lub zwierzęcych należy jak najszybciej poddać przeglądowi. W przypadku gdy z przeglądu przeprowadzonego przez Komisję wynika, że załącznik V powinien zostać uzupełniony, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych na podstawie art. 25a w celu dodawania, lecz nie usuwania ani zmieniania, szacunkowych wartości typowych i standardowych w załączniku V części A, B, D i E w odniesieniu do ścieżek biopaliw i biopłynów, co do których w tym załączniku nie zawarto jeszcze konkretnych wartości.”;

d)

ust. 8 otrzymuje brzmienie:

„8.   W przypadku gdy jest to konieczne w celu zapewnienia jednolitego stosowania załącznika V część C pkt 9, Komisja może przyjmować akty wykonawcze określające szczegółowe specyfikacje techniczne i definicje. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 25 ust. 3.”;

8)

skreśla się art. 21;

9)

w art. 22 ust. 1 akapit drugi wprowadza się następujące zmiany:

a)

lit. i) otrzymuje brzmienie:

„i)

rozwój i udział biopaliw wyprodukowanych z surowców wymienionych w załączniku IX, w tym ocenę zasobów koncentrującą się na kwestiach zrównoważonego rozwoju związanych z efektem przekierowania produktów spożywczych i paszowych na cele produkcji biopaliw, z odpowiednim uwzględnieniem zasad hierarchii postępowania z odpadami ustanowionych w dyrektywie 2008/98/WE i zasady kaskadowego wykorzystania biomasy, mając na uwadze regionalne i lokalne uwarunkowania technologiczne i sytuację gospodarczą, utrzymania niezbędnych zasobów węgla w glebie oraz jakości gleby i ekosystemów;”;

b)

dodaje się literę w brzmieniu:

„o)

ilości biopaliw i biopłynów w jednostkach energii odpowiadające każdej kategorii grupy surowców wymienionych w załączniku VIII część A, uwzględnione przez to państwo członkowskie na potrzeby spełnienia celów określonych w art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 4 akapit pierwszy.”;

10)

w art. 23 wprowadza się następujące zmiany:

a)

w ust. 1 skreśla się ostatnie zdanie;

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.   W sprawozdaniach na temat ograniczeń emisji gazów cieplarnianych w wyniku używania biopaliw i biopłynów Komisja wykorzystuje ilości zgłoszone przez państwa członkowskie zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. o), w tym tymczasowe szacowane emisje wynikające z pośredniej zmiany użytkowania gruntów i powiązany zakres wynikający z analizy wrażliwości określonej w załączniku VIII. Komisja udostępnia publicznie dane dotyczące tymczasowych wartości średnich szacowanych emisji wynikających z pośredniej zmiany użytkowania gruntów i powiązany zakres wynikający z analizy wrażliwości. Komisja ocenia ponadto, czy i jak szacowane ograniczenia bezpośrednich emisji zmieniłyby się, gdyby uwzględniono produkty uboczne przy zastosowaniu metody substytucyjnej.”;

c)

w ust. 5 lit. e) i f) otrzymują brzmienie:

„e)

dostępności i zrównoważonego charakteru biopaliw wyprodukowanych z surowców wymienionych w załączniku IX, w tym dokonuje oceny efektu przekierowania produktów spożywczych i paszowych na cele produkcji biopaliw, z odpowiednim uwzględnieniem zasad hierarchii postępowania z odpadami ustanowionych w dyrektywie 2008/98/WE i zasady kaskadowego wykorzystania biomasy, mając na uwadze regionalne i lokalne uwarunkowania technologiczne i sytuację gospodarczą, utrzymanie niezbędnych zasobów węgla w glebie oraz jakość gleby i ekosystemów;

f)

informacji na temat dostępnych wyników badań naukowych i analizy tych wyników badań naukowych dotyczących pośrednich zmian użytkowania gruntów w odniesieniu do wszystkich ścieżek produkcji, wraz z oceną, czy zakres niepewności stwierdzony w analizie będącej podstawą szacowanych emisji wynikających z pośredniej zmiany użytkowania gruntów można zawęzić i czy można uwzględnić w niej ewentualne oddziaływanie polityk Unii, takich jak polityki w dziedzinie środowiska, klimatu i rolnictwa; oraz

g)

rozwoju technologicznego i dostępności danych dotyczących wykorzystania oraz wpływu na środowisko i gospodarkę biopaliw i biopłynów produkowanych w Unii z roślin niespożywczych uprawianych przede wszystkim do celów energetycznych.”;

d)

ust. 8 lit. b) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„b)

w odniesieniu do celów, o których mowa w art. 3 ust. 4, przegląd:

(i)

opłacalności środków, które mają zostać wdrożone, aby osiągnąć te cele;

(ii)

oceny możliwości osiągnięcia tych celów z jednoczesnym zapewnieniem zrównoważonego charakteru produkcji biopaliw w Unii i w państwach trzecich oraz z uwzględnieniem oddziaływań ekonomicznych, środowiskowych i społecznych, w tym również pośrednich skutków i oddziaływań w odniesieniu do bioróżnorodności, a także dostępności w handlu biopaliw drugiej generacji;

(iii)

oddziaływań, jakie realizacja tych celów może spowodować w zakresie dostępności żywności po przystępnych cenach;

(iv)

dostępności rynkowej pojazdów o napędzie elektrycznym, hybrydowym i wodorowym, a także metodologii wybranej do obliczania udziału zużywanej energii ze źródeł odnawialnych w sektorze transportu;

(v)

oceny konkretnych warunków rynkowych, w szczególności z uwzględnieniem rynków, na których paliwa transportowe stanowią ponad połowę końcowego zużycia energii, oraz rynków, które są całkowicie uzależnione od importu biopaliw.”;

11)

art. 25 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 25

Procedura komitetowa

1.   Z wyjątkiem przypadków, o których mowa w ust. 2, Komisję wspomaga Komitet ds. Odnawialnych Źródeł Energii. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (12).

2.   W kwestiach dotyczących zrównoważonego rozwoju biopaliw i biopłynów Komisję wspomaga Komitet ds. Zrównoważonego Rozwoju Biopaliw i Biopłynów. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

3.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

W przypadku gdy komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego i stosuje się art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

(12)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).”;"

12)

dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 25a

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.   Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.   Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 3 ust. 5, art. 5 ust. 5 i art. 19 ust. 7, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 5 października 2015 r.

3.   Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 3 ust. 5, art. 5 ust. 5 i art. 19 ust. 7, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4.   Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5.   Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 3 ust. 5, art. 5 ust. 5 i art. 19 ust. 7 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;

13)

zmienia się załącznik V i dodaje załączniki VIII i IX – zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 3

Przegląd

1.   Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2016 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające ocenę dostępności na rynku Unii do 2020 r. niezbędnych ilości opłacalnych biopaliw z surowców, których produkcja nie wymaga użytkowania gruntów, oraz z roślin niespożywczych, jak również ich wpływu na środowisko, gospodarkę i społeczeństwo, w tym zapotrzebowania na dodatkowe kryteria w celu zapewnienia ich zrównoważoności, a także ocenę najlepszych dostępnych dowodów naukowych dotyczących emisji gazów cieplarnianych wynikających z pośredniej zmiany użytkowania gruntów, które to emisje związane są z produkcją biopaliw i biopłynów. W stosownym przypadku do sprawozdania dołączone zostaną wnioski dotyczące dalszych środków, z uwzględnieniem czynników gospodarczych, społecznych i środowiskowych.

2.   Do dnia 31 grudnia 2017 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające, w oparciu o najlepsze i najnowsze dostępne dowody naukowe:

a)

skuteczność środków wprowadzonych na mocy niniejszej dyrektywy pod względem ograniczenia emisji gazów cieplarnianych wynikających z pośredniej zmiany użytkowania gruntów, które to emisje są związane z produkcją biopaliw i biopłynów. W tym względzie takie sprawozdanie zawiera również najnowsze dostępne informacje w odniesieniu do głównych założeń mających wpływ na rezultaty modelowania emisji gazów cieplarnianych wynikających z pośredniej zmiany użytkowania gruntów, które to emisje związane są z produkcją biopaliw i biopłynów, w tym informacje dotyczące zmierzonych trendów w wydajności i produktywności rolnictwa, przydziału produktów ubocznych oraz zaobserwowanego tempa globalnych zmian użytkowania gruntów i wskaźników wylesiania oraz ewentualne oddziaływanie polityk Unii, takich jak polityki w dziedzinie środowiska, klimatu i rolnictwa, a w taki proces sprawozdawczości angażowane są zainteresowane podmioty;

b)

skuteczność zachęt na rzecz stosowania biopaliw z surowców, których produkcja nie wymaga użytkowania gruntów, oraz z roślin niespożywczych zgodnie z art. 3 ust. 4 dyrektywy 2009/28/WE, włącznie z oceną, czy można się spodziewać, że Unia jako całość będzie zaspokajać z biopaliw wyprodukowanych z surowców i innych paliw wymienionych w załączniku IX część A 0,5 punktu procentowego w wartości energetycznej udziału energii ze źródeł odnawialnych we wszystkich rodzajach transportu w 2020 r.;

c)

wpływ zwiększonego popytu na biomasę na sektory wykorzystujące biomasę;

d)

możliwość ustalenia kryteriów określania i certyfikacji biopaliw i biopłynów o niskim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów, wyprodukowanych zgodnie z kryteriami zrównoważonego rozwoju określonymi w dyrektywach 98/70/WE i 2009/28/WE, z myślą o tym, aby w stosownym przypadku zaktualizować załącznik V do dyrektywy 98/70/WE i załącznik VIII do dyrektywy 2009/28/WE;

e)

potencjalne korzyści i zagrożenia dla gospodarki i środowiska związane ze zwiększoną produkcją i wykorzystaniem roślin niespożywczych uprawianych przede wszystkim do celów energetycznych, także przy użyciu danych dotyczących przedsięwzięć w trakcie realizacji;

f)

względny udział bioetanolu i biodiesla na rynku Unii oraz udział energii ze źródeł odnawialnych w benzynie. Komisja oceni również czynniki negatywnie wpływające na udział energii ze źródeł odnawialnych w benzynie, a także bariery wdrożeniowe. Ocena ta obejmuje koszty, normy dotyczące paliwa, infrastrukturę i warunki klimatyczne. W stosownym przypadku Komisja może wydać zalecenia dotyczące sposobu pokonania zidentyfikowanych barier; oraz

g)

ustalenie, które państwa członkowskie zadecydowały o zastosowaniu limitu ilości biopaliw produkowanych z roślin zbożowych i innych roślin wysokoskrobiowych, roślin cukrowych i oleistych oraz roślin uprawianych przede wszystkim do celów energetycznych na użytkach rolnych jako uprawy główne, aby osiągnąć cel określony w art. 7a dyrektywy 98/70/WE, oraz czy pojawiły się kwestie dotyczące wdrażania lub osiągnięcia celu określonego w art. 7a dyrektywy 98/70/WE. Komisja oceni również zakres, w jakim biopaliwa wyprodukowane z roślin zbożowych i innych roślin wysokoskrobiowych, roślin cukrowych i oleistych oraz roślin uprawianych przede wszystkim do celów energetycznych na użytkach rolnych jako uprawy główne, są dostarczane na potrzeby osiągnięcia celu określonego w art. 7a dyrektywy 98/70/WE powyżej poziomów, które mogą przyczynić się do realizacji celów zawartych w dyrektywie 2009/28/WE. Ocena ta obejmie ocenę wpływu pośredniej zmiany użytkowania gruntów oraz opłacalność podejścia przyjętego przez państwa członkowskie.

W stosownym przypadku w sprawozdaniu zostanie zawarta również informacja o dostępności finansowania i o innych środkach sprzyjających postępom ku jak najszybszemu osiągnięciu udziału w wysokości 0,5 punktu procentowego w wartości energetycznej biopaliw wyprodukowanych z surowców i innych paliw wymienionych w części A załącznika IX w udziale energii ze źródeł odnawialnych we wszystkich rodzajach transportu w Unii, jeśli będzie to technicznie wykonalne i opłacalne.

Sprawozdaniu, o którym mowa w akapicie pierwszym, towarzyszą, w stosownym przypadku, wnioski ustawodawcze, opierające się na najlepszych dostępnych dowodach naukowych, mające na celu:

a)

włączenie skorygowanych szacowanych czynników emisji wynikających z pośredniej zmiany użytkowania gruntów do odpowiednich kryteriów zrównoważonego rozwoju określonych w dyrektywach 98/70/WE i 2009/28/WE;

b)

wprowadzenie dalszych środków w celu zapobiegania nadużyciom i ich zwalczania, w tym środków dodatkowych, które należy podjąć na poziomie Unii;

c)

wspieranie w technologicznie neutralny sposób zrównoważonych biopaliw po 2020 r. w kontekście ram polityki klimatyczno-energetycznej na okres do 2030 r.

3.   Komisja, jeśli jest to właściwe w świetle sprawozdań dobrowolnych systemów zgodnie z art. 7c ust. 6 akapit drugi dyrektywy 98/70/WE i art. 18 ust. 6 akapit drugi dyrektywy 2009/28/WE, przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek w sprawie zmiany przepisów tych dyrektyw dotyczących dobrowolnych systemów, z myślą o propagowaniu najlepszych praktyk.

Artykuł 4

Transpozycja

1.   Państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 10 września 2017 r. Niezwłocznie informują o tych przepisach Komisję.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą. Przy tej okazji państwa członkowskie informują Komisję o swoich krajowych celach określonych zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. e) dyrektywy 2009/28/WE oraz, w odpowiednich przypadkach, o rozbieżności między ich krajowym celem a wartością referencyjną określoną w tej dyrektywie oraz o jej przyczynach.

W 2020 r. państwa członkowskie składają Komisji sprawozdanie ze swoich osiągnięć w realizacji krajowych celów określonych zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. e) dyrektywy 2009/28/WE, podając przyczyny ewentualnego ich niezrealizowania.

Artykuł 5

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 6

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Strasburgu dnia 9 września 2015 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

M. SCHULZ

Przewodniczący

W imieniu Rady

N. SCHMIT

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 198 z 10.7.2013, s. 56.

(2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 11 września 2013 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz stanowisko Rady w pierwszym czytaniu z dnia 9 grudnia 2014 r. (Dz.U. C 50 z 12.2.2015, s. 1). Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 28 kwietnia 2015 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 13 lipca 2015 r.

(3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 16).

(4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE (Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 1).

(5)  Dyrektywa 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnosząca się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 93/12/EWG (Dz.U. L 350 z 28.12.1998, s. 58).

(6)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3).

(7)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

(8)  Dz.U. C 369 z 17.12.2011, s. 14.


ZAŁĄCZNIK I

W załącznikach do dyrektywy 98/70/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

w załączniku IV część C pkt 7 otrzymuje brzmienie:

„7.

Emisje w ujęciu rocznym spowodowane zmianami zasobów węgla wynikającymi ze zmiany użytkowania gruntów, e1 , oblicza się, równo rozdzielając całkowitą emisję na 20 lat. Do obliczenia wielkości tych emisji stosuje się następującą zasadę:

el = (CSR – CSA) × 3,664 × 1/20 × 1/PeB , (1)

gdzie

el

=

emisje gazów cieplarnianych w ujęciu rocznym spowodowane zmianami zasobów węgla wynikającymi ze zmiany użytkowania gruntów (mierzone jako masa (w gramach) równoważnika CO2 w przeliczeniu na jednostkę energii wytworzonej z biopaliwa (w megadżulach)).»Grunty uprawne« (2) i »uprawy wieloletnie« (3) uznaje się za jeden sposób użytkowania gruntów;

CSR

=

zasoby węgla na jednostkę powierzchni związane z referencyjnym użytkowaniem gruntów (mierzone jako masa (w tonach) zasobów węgla na jednostkę powierzchni, obejmujące zarówno glebę, jak i roślinność). Referencyjne użytkowanie gruntów oznacza użytkowanie gruntów w styczniu 2008 r. lub 20 lat przed uzyskaniem surowca, w zależności od tego, która data jest późniejsza;

CSA

=

zasoby węgla na jednostkę powierzchni związane z referencyjnym użytkowaniem gruntów (mierzone jako masa (w tonach) zasobów węgla na jednostkę powierzchni, obejmujące zarówno glebę, jak i roślinność). W przypadkach gdy zasoby węgla gromadzą się przez okres przekraczający jeden rok, wartość CSA jest obliczana jako szacowane zasoby węgla na jednostkę powierzchni po 20 latach lub kiedy uprawy osiągną dojrzałość, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej;

P

=

wydajność upraw (mierzona ilością energii wytwarzanej przez biopaliwo na jednostkę powierzchni w jednym roku); oraz

eB

=

premia o wartości 29 gCO2eq/MJ za biopaliwo przyznawana, jeśli biomasa otrzymywana jest z rekultywowanych terenów zdegradowanych i spełnia warunki ustanowione w pkt 8.

(1)  Współczynnik otrzymany przez podzielenie masy molowej CO2 (44,010 g/mol) przez masę molową węgla (12,011 g/mol) wynosi 3,664."

(2)  Grunty uprawne zgodnie z definicją Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC)."

(3)  Uprawy wieloletnie definiuje się jako uprawy wieloletnie z łodygami zwykle niepodlegającymi corocznym zbiorom, takie jak zagajnik o krótkiej rotacji i uprawy palmy olejowej.”;"

2)

dodaje się załącznik w brzmieniu:

„ZAŁĄCZNIK V

Część A. Tymczasowe szacowane emisje biopaliw, wynikające z pośredniej zmiany użytkowania gruntów (gCO2eq/MJ) (4)

Grupa surowców

Średnia (5)

Zakres między percentylami uzyskany z analizy wrażliwości (6)

Zboża i inne rośliny wysokoskrobiowe

12

8–16

Rośliny cukrowe

13

4–17

Rośliny oleiste

55

33–66

Część B. Biopaliwa, w przypadku których szacowane emisje wynikające z pośredniej zmiany sposobu użytkowania gruntów są uznawane za zerowe

W przypadku biopaliw produkowanych z następujących kategorii surowców uznaje się, że ich szacowane emisje wynikające z pośredniej zmiany użytkowania gruntów wynoszą zero:

1)

surowce niewymienione w części A niniejszego załącznika;

2)

surowce, których produkcja prowadzi do bezpośredniej zmiany użytkowania gruntów, np. zmiany jednej z następujących klas pokrycia terenu stosowanych przez Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC); grunty leśne, użytki zielone, tereny podmokłe, grunty zabudowane lub inne grunty, na klasę gruntów uprawnych lub upraw wieloletnich (7). W takim przypadku wartość emisji wynikającej z bezpośredniej zmiany użytkowania gruntów (el) należy obliczać zgodnie z załącznikiem IV część C pkt 7.

(4)

(+)

Przedstawione tu średnie wartości stanowią średnią ważoną indywidualnie modelowanych wartości dotyczących surowców. Wielkość wartości w załączniku podlega szeregowi założeń (odnoszących się np. do postępowania z produktami ubocznymi, kształtowania się plonów, zasobów węgla i przemieszczania produkcji innych towarów) stosowanych w modelach ekonomicznych opracowanych w celu oszacowania tych emisji. Mimo że, w związku z powyższym, dokładne scharakteryzowanie zakresu niepewności wiążącego się z takimi szacowanymi wielkościami nie jest możliwe, przeprowadzono analizę metodą Monte Carlo, czyli analizę wrażliwości tych rezultatów w oparciu o przypadkową zmienność głównych parametrów.

(7)

(++)

Uprawy wieloletnie definiuje się jako uprawy wieloletnie z łodygami zwykle niepodlegającymi corocznym zbiorom, takie jak zagajnik o krótkiej rotacji i uprawy palmy olejowej.”.


(5)  Przedstawione tu średnie wartości stanowią średnią ważoną indywidualnie modelowanych wartości dotyczących surowców.

(6)  Przedstawiony tu zakres oddaje 90 % wyników przy użyciu wartości 5. i 95. percentyla wynikających z analizy. Percentyl 5. oznacza wartość, poniżej której stwierdzono 5 % obserwacji (tj. 5 % łącznych danych wykazało wyniki poniżej 8, 4 i 33 gCO2eq/MJ). Percentyl 95. oznacza wartość, poniżej której stwierdzono 95 % obserwacji (tj. 5 % łącznych danych wykazało wyniki powyżej 16, 17 i 66 gCO2eq/MJ).


ZAŁĄCZNIK II

W załącznikach do dyrektywy 2009/28/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

w załączniku V część C pkt 7 otrzymuje brzmienie:

„7.

Emisje w ujęciu rocznym spowodowane zmianami zasobów węgla wynikającymi ze zmiany użytkowania gruntów, e1 , oblicza się, równo rozdzielając całkowitą emisję na 20 lat. Do obliczenia wielkości tych emisji stosuje się następującą zasadę:

el = (CSR – CSA) × 3,664 × 1/20 × 1/P – eB, (1)

gdzie

el

=

emisje gazów cieplarnianych w ujęciu rocznym spowodowane zmianami zasobów węgla wynikającymi ze zmiany użytkowania gruntów (mierzone jako masa (w gramach) równoważnika CO2 w przeliczeniu na jednostkę energii wytworzonej z biopaliwa lub biopłynu (w megadżulach)).»Grunty uprawne« (2) i »uprawy wieloletnie« (3) uznaje się za jeden sposób użytkowania gruntów;

CSR

=

zasoby węgla na jednostkę powierzchni związane z referencyjnym użytkowaniem gruntów (mierzone jako masa (w tonach) zasobów węgla na jednostkę powierzchni, obejmujące zarówno glebę, jak i roślinność). Referencyjne użytkowanie gruntów oznacza użytkowanie gruntów w styczniu 2008 r. lub 20 lat przed uzyskaniem surowca, w zależności od tego, która data jest późniejsza;

CSA

=

zasoby węgla na jednostkę powierzchni związane z referencyjnym użytkowaniem gruntów (mierzone jako masa (w tonach) zasobów węgla na jednostkę powierzchni, obejmujące zarówno glebę, jak i roślinność). W przypadkach gdy zasoby węgla gromadzą się przez okres przekraczający jeden rok, wartość CSA jest obliczana jako szacowane zasoby węgla na jednostkę powierzchni po 20 latach lub kiedy uprawy osiągną dojrzałość, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej;

P

=

wydajność upraw (mierzona ilością energii wytwarzanej przez biopaliwo lub biopłyn na jednostkę powierzchni w jednym roku); oraz

eB

=

premia o wartości 29 gCO2eq/MJ za biopaliwo lub biopłyn przyznawana, jeśli biomasa otrzymywana jest z rekultywowanych terenów zdegradowanych i spełnia warunki ustanowione w pkt 8.

(1)  Współczynnik otrzymany przez podzielenie masy molowej CO2 (44,010 g/mol) przez masę molową węgla (12,011 g/mol) wynosi 3,664."

(2)  Grunty uprawne zgodnie z definicją Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC)."

(3)  Uprawy wieloletnie definiuje się jako uprawy wieloletnie z łodygami zwykle niepodlegającymi corocznym zbiorom, takie jak zagajnik o krótkiej rotacji i uprawy palmy olejowej.”;"

2)

dodaje się załącznik w brzmieniu:

„ZAŁĄCZNIK VIII

Część A. Tymczasowe szacowane emisje surowców dla biopaliw i biopłynów, wynikające z pośredniej zmiany użytkowania gruntów (gCO2eq/MJ) (4)

Grupa surowców

Średnia (5)

Zakres między percentylami uzyskany z analizy wrażliwości (6)

Zboża i inne rośliny wysokoskrobiowe

12

8–16

Rośliny cukrowe

13

4–17

Rośliny oleiste

55

33–66

Część B. Biopaliwa i biopłyny, w przypadku których szacowane emisje wynikające z pośredniej zmiany użytkowania gruntów są uznawane za zerowe

W przypadku biopaliw i biopłynów produkowanych z następujących kategorii surowców uznaje się, że ich szacowane emisje wynikające z pośredniej zmiany użytkowania gruntów wynoszą zero:

1)

surowce niewymienione w części A niniejszego załącznika;

2)

surowce, których produkcja prowadzi do bezpośredniej zmiany użytkowania gruntów, np. zmiany jednej z następujących klas pokrycia terenu stosowanych przez Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC); grunty leśne, użytki zielone, tereny podmokłe, grunty zabudowane lub inne grunty, na klasę gruntów uprawnych lub upraw wieloletnich (7). W takim przypadku wartość emisji wynikającej z bezpośredniej zmiany użytkowania gruntów (el) należy obliczać zgodnie z załącznikiem V część C pkt 7.

(4)

(+)

Przedstawione tu średnie wartości stanowią średnią ważoną indywidualnie modelowanych wartości dotyczących surowców. Wielkość wartości w załączniku podlega szeregowi założeń (odnoszących się np. do postępowania z produktami ubocznymi, kształtowania się plonów, zasobów węgla i przemieszczania produkcji innych towarów) stosowanych w modelach ekonomicznych opracowanych w celu oszacowania tych emisji. Mimo że, w związku z powyższym, dokładne scharakteryzowanie zakresu niepewności wiążącego się z takimi szacowanymi wielkościami nie jest możliwe, przeprowadzono analizę metodą Monte Carlo, czyli analizę wrażliwości tych rezultatów w oparciu o przypadkową zmienność głównych parametrów.

(7)

(++)

Uprawy wieloletnie definiuje się jako uprawy wieloletnie z łodygami zwykle niepodlegającymi corocznym zbiorom, takie jak zagajnik o krótkiej rotacji i uprawy palmy olejowej.”;

3)

dodaje się załącznik w brzmieniu:

„ZAŁĄCZNIK IX

Część A. Surowce i paliwa, których wkład w realizację celu określonego w art. 3 ust. 4 akapit pierwszy jest uznawany za dwukrotność ich wartości energetycznej:

a)

Algi, jeżeli są hodowane na lądzie, w stawach lub w fotobioreaktorach.

b)

Frakcja biomasy zmieszanych odpadów komunalnych, ale nie segregowanych odpadów z gospodarstw domowych, z zastrzeżeniem celów recyklingu na mocy art. 11 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2008/98/WE.

c)

Bioodpady, zgodnie z definicją w art. 3 pkt 4 dyrektywy 2008/98/WE, z gospodarstw domowych podlegające selektywnej zbiórce zgodnie z definicją w art. 3 pkt 11 tej dyrektywy.

d)

Frakcja biomasy odpadów przemysłowych, nienadająca się do wykorzystania w łańcuchu żywnościowym ludzi i zwierząt, w tym materiał z detalu i hurtu oraz z przemysłu rolno-spożywczego, rybołówstwa i akwakultury, z wyłączeniem surowców wymienionych w części B niniejszego załącznika.

e)

Słoma.

f)

Obornik i osad ściekowy.

g)

Ścieki z zakładów wytłaczania oleju palmowego i puste wiązki owoców palmy.

h)

Olej talowy.

i)

Surowa gliceryna.

j)

Wytłoczyny z trzciny cukrowej.

k)

Wytłoki z winogron i osad winny z drożdży.

l)

Łupiny orzechów.

m)

Łuski nasion.

n)

Kolby oczyszczone z ziaren kukurydzy.

o)

Frakcja biomasy odpadów i pozostałości z leśnictwa i gałęzi przemysłu opartych na leśnictwie, np. kora, gałęzie, trzebież, liście, igły, wierzchołki drzew, trociny, strużyny, ług czarny, melasa, osad włóknisty, lignina i olej talowy.

p)

Inny niespożywczy materiał celulozowy, określony w art. 2 ust. 2 lit. s).

q)

Inny materiał lignocelulozowy określony w art. 2 ust. 2 lit. r), z wyjątkiem kłód tartacznych i kłód skrawanych.

r)

Odnawialne ciekłe lub gazowe paliwa transportowe pochodzenia niebiologicznego.

s)

Wychwytywanie i wykorzystanie dwutlenku węgla na potrzeby transportu, jeżeli źródło energii jest odnawialne zgodnie z art. 2 akapit drugi lit. a).

t)

Bakterie, jeżeli źródło energii jest odnawialne zgodnie z art. 2 akapit drugi lit. a).

Część B. Surowce, których wkład w realizację celu określonego w art. 3 ust. 4 akapit pierwszy jest uznawany za dwukrotność ich wartości energetycznej:

a)

Zużyty olej kuchenny.

b)

Tłuszcze zwierzęce sklasyfikowane w kategoriach 1 i 2 w myśl rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 (8).

(8)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 1).”."


(5)  Przedstawione tu średnie wartości stanowią średnią ważoną indywidualnie modelowanych wartości dotyczących surowców.

(6)  Przedstawiony tu zakres oddaje 90 % wyników przy użyciu wartości 5. i 95. percentyla wynikających z analizy. Percentyl 5. oznacza wartość, poniżej której stwierdzono 5 % obserwacji (tj. 5 % łącznych danych wykazało wyniki poniżej 8, 4 i 33 gCO2eq/MJ). Percentyl 95. oznacza wartość, poniżej której stwierdzono 95 % obserwacji (tj. 5 % łącznych danych wykazało wyniki powyżej 16, 17 i 66 gCO2eq/MJ).


II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

15.9.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 239/30


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) 2015/1514

z dnia 14 września 2015 r.

dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (1), w szczególności jego art. 14 ust. 1 i 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dniu 17 marca 2014 r. Rada przyjęła rozporządzenie (UE) nr 269/2014.

(2)

Na podstawie przeglądu przeprowadzonego przez Radę należy zmienić wpisy zamieszczone w załączniku oraz skreślić jeden wpis dotyczący osoby zmarłej.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (UE) nr 269/2014,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 269/2014 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 14 września 2015 r.

W imieniu Rady

J. ASSELBORN

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 78 z 17.3.2014, s. 6.


ZAŁĄCZNIK

I.

Osobę wymienioną poniżej skreśla się z wykazu zamieszczonego w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 269/2014:

Osoby

72.

Oleksiy Borisovych MOZGOVY

II.

Wpisy dotyczące poniższych osób zamieszczone w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 269/2014 zastępuje się następującymi wpisami:

Osoby

 

Imię i nazwisko (transkrypcja angielska)

Informacje identyfikacyjne

Przyczyny

Data umieszczenia w wykazie

1.

Sergey Valeryevich AKSYONOV,

Sergei Valerievich AKSENOV (Сер Валерьевич AKCëHOB),

Serhiy Valeriyovych AKSYONOV (Сергiй Валерiйович Аксьонов)

Data urodzenia: 26.11.1972

Miejsce urodzenia: Bielce (Bălţi), obecnie Republika Mołdawii

Aksjonow został wybrany „premierem Krymu” przez Radę Najwyższą Krymu w dniu 27 lutego 2014 r. w obecności uzbrojonych prorosyjskich bojówkarzy. Jego „wybór” został uznany przez Oleksandra Turczynowa w dniu 1 marca 2014 r. za sprzeczny z konstytucją. Aksjonow aktywnie lobbował za „referendum” zaplanowanym na 16 marca 2014 r. Od 9 października 2014 r.„przywódca” tak zwanej „Republiki Krymu”.

Członek Prezydium Rady Federacji.

17.3.2014

2.

Vladimir Andreevich Konstantinov

(Владимир Андреевич Константинов)

Data urodzenia: 19.11.1956

Miejsce urodzenia: Vladimirovka (lub Vladimirovca), Region Slobozia, Mołdawska SRR (obecnie Republika Mołdawii) lub

Bogomol, Mołdawska SRR

Jako przewodniczący Rady Najwyższej Autonomicznej Republiki Krymu Konstantynow odegrał ważną rolę w decyzjach podejmowanych przez Radę Najwyższą w sprawie „referendum” wymierzonego w integralność terytorialną Ukrainy i wzywał wyborców, aby głosowali za niepodległością Krymu.

17.3.2014

3.

Rustam Ilmirovich Temirgaliev

(Рустам Ильмирович Темиргалиев)

Data urodzenia: 15.8.1976

Miejsce urodzenia: Ułan-Ude, Buriacka ASRR

(Rosyjska FSRR)

Jako były zastępca przewodniczącego Rady Ministrów Krymu Temirgaliew odegrał ważną rolę w decyzjach podejmowanych przez Radę Najwyższą w sprawie „referendum” wymierzonego w integralność terytorialną Ukrainy. Aktywnie lobbował za włączeniem Krymu do Federacji Rosyjskiej.

17.3.2014

4.

Denis Valentinovich Berezovskiy

(Денис Валентинович Березовский)

Data urodzenia: 15.7.1974

Miejsce urodzenia: Charków, Ukraińska SRR

Berezowski został 1 marca 2014 r. mianowany głównodowodzącym ukraińskiej marynarki wojennej, następnie jednak złożył przysięgę krymskim siłom zbrojnym, łamiąc tym samym swoją wcześniejszą przysięgę wobec ukraińskiej marynarki wojennej.

Następnie został mianowany zastępcą dowódcy należącej do Federacji Rosyjskiej floty czarnomorskiej.

17.3.2014

5.

Aleksei Mikhailovich Chaliy

(Алексей Михайлович Чалый)

Data urodzenia: 13.6.1961

Miejsce urodzenia: Moskwa lub Sewastopol

Czalij został „burmistrzem Sewastopola” przez aklamację 23 lutego 2014 r. i zaakceptował ten „wybór”. Aktywnie działał na rzecz przekształcenia Sewastopola – po referendum zaplanowanym na 16 marca 2014 r. – w oddzielny podmiot należący do Federacji Rosyjskiej Podpisał traktat o przyjęciu Republiki Krymu przez Rosję. Przewodniczący zgromadzenia ustawodawczego miasta Sewastopol.

17.3.2014

6.

Pyotr Anatoliyovych Zima

(Пётр Анатольевич Зима)

Data urodzenia: 29.3.1965

Zima został 3 marca 2014 r. mianowany przez „premiera” Aksjonowa nowym szefem Służby Bezpieczeństwa Krymu (SBU) i przyjął tę nominację. Przekazał ważne informacje, również bazę danych, rosyjskim służbom wywiadowczym (SBU). Dane te obejmowały informacje na temat aktywistów Euromajdanu i obrońców praw człowieka na Krymie. Odegrał istotną rolę w pozbawieniu władz Ukrainy kontroli nad terytorium Krymu. 11 marca 2014 r. byli oficerowie SBU na Krymie ogłosili utworzenie niezależnej Służby Bezpieczeństwa Krymu.

17.3.2014

7.

Yuriy Gennadyevich Zherebtsov

(Юрий Геннадиевич Жеребцов)

Data urodzenia: 19.11.1969

Miejsce urodzenia: Izmaił, obwód odeski, Ukraińska SRR lub Odessa

Doradca przewodniczącego Rady Najwyższej Krymu, jeden z czołowych organizatorów „referendum” z 16 marca 2014 r. wymierzonego w integralność terytorialną Ukrainy. Członek Izby Społecznej tzw. „Republiki Krymu”.

17.3.2014

8.

Sergey Pavlovych Tsekov

(Сергей Павлович Цеков)

Data urodzenia: 29.9.1953 lub 23.9.1953

Miejsce urodzenia: Symferopol

Wiceprzewodniczący Rady Najwyższej; Cekow wraz z Siergiejem Aksjonowem zapoczątkowali bezprawne odwołanie rządu Autonomicznej Republiki Krymu. Zaangażował w to przedsięwzięcie Władimira Konstantynowa, grożąc mu dymisją. Publicznie przyznał, że to z inicjatywy krymskich posłów zwrócono się do rosyjskich żołnierzy o przejęcie Rady Najwyższej Krymu. Był jednym z pierwszych krymskich przywódców, którzy publicznie wzywali do przyłączenia Krymu do Rosji.

Członek Rady Federacji Federacji Rosyjskiej z ramienia tzw. „Republiki Krymu”.

17.3.2014

9.

Ozerov, Viktor Alekseevich

(Виктор Алексеевич Озеров)

Data urodzenia: 5.1.1958

Miejsce urodzenia: Abakan, Chakasja

Przewodniczący Komisji Bezpieczeństwa i Obrony Rady Federacji Federacji Rosyjskiej.

1 marca 2014 r. Ozerow, w imieniu Komisji Bezpieczeństwa i Obrony Rady Federacji, publicznie poparł na forum Rady Federacji rozmieszczenie sił rosyjskich na Ukrainie.

17.3.2014

10.

Dzhabarov, Vladimir Michailovich

(Владимир Михайлович Джабаров)

Data urodzenia: 29.9.1952

Pierwszy wiceprzewodniczący Komisji Spraw Międzynarodowych Rady Federacji Federacji Rosyjskiej.

1 marca 2014 r. Dżabarow w imieniu Komisji Spraw Międzynarodowych Rady Federacji publicznie poparł na forum Rady Federacji rozmieszczenie sił rosyjskich na Ukrainie.

17.3.2014

11.

Klishas, Andrei Aleksandrovich

(Андрей Александрович Клишас)

Data urodzenia: 9.11.1972

Miejsce urodzenia: Swierdłowsk

Przewodniczący Komisji Prawa Konstytucyjnego Rady Federacji Federacji Rosyjskiej.

1 marca 2014 r. Kliszas publicznie poparł na forum Rady Federacji rozmieszczenie sił rosyjskich na Ukrainie. W publicznych oświadczeniach Kliszas starał się uzasadnić rosyjską interwencję wojskową na Ukrainie, twierdząc, że „ukraiński prezydent popiera apel władz Krymu do prezydenta Federacji Rosyjskiej o udzielenie wszechstronnej pomocy w obronie obywateli Krymu”.

17.3.2014

12.

Ryzhkov, Nikolai Ivanovich

(Николай Иванович Рыжков)

Data urodzenia: 28.9.1929

Miejsce urodzenia: Dulejewka, obwód doniecki, Ukraińska SRR

Członek Komisji do Spraw Federalnych, Polityki Regionalnej i Północy Rady Federacji Federacji Rosyjskiej.

1 marca 2014 r. Ryżkow publicznie poparł na forum Rady Federacji rozmieszczenie sił rosyjskich na Ukrainie.

17.3.2014

13.

Bushmin, Evgeni Viktorovich

(Евгений Викторович Бушмин)

Data urodzenia: 4.10.1958

Miejsce urodzenia: Łopatino, obwód sergaczijski, RFSRR

Wiceprzewodniczący Rady Federacji Federacji Rosyjskiej.

1 marca 2014 r. Buszmin publicznie poparł na forum Rady Federacji rozmieszczenie sił rosyjskich na Ukrainie.

17.3.2014

14.

Totoonov, Aleksandr Borisovich

(Александр Борисович Тотоонов)

Data urodzenia: 3.4.1957

Miejsce urodzenia: Ordżonikidze, Osetia Północna

Członek Komisji Kultury, Nauki i Informacji Rady Federacji Federacji Rosyjskiej.

1 marca 2014 r. Totoonow publicznie poparł na forum Rady Federacji rozmieszczenie sił rosyjskich na Ukrainie.

17.3.2014

15.

Panteleev, Oleg Evgenevich

(Олег Евгеньевич Пантелеев)

Data urodzenia: 21.7.1952

Miejsce urodzenia: Żitnikowskoje, obwód kurgański

Były pierwszy wiceprzewodniczący Komisji do Spraw Parlamentarnych Rady Federacji.

1 marca 2014 r. Pantelejew publicznie poparł na forum Rady Federacji rozmieszczenie sił rosyjskich na Ukrainie.

17.3.2014

16.

Mironov, Sergei Mikhailovich

(Сергей Михайлович Миронов)

Data urodzenia: 14.2.1953

Miejsce urodzenia: Puszkin, obwód leningradzki

Członek Rady Dumy państwowej; przywódca frakcji Sprawiedliwa Rosja w Dumie Federacji Rosyjskiej.

Autor projektu ustawy pozwalającej Federacji Rosyjskiej przyłączać terytoria innego kraju bez jego zgody i bez międzynarodowego traktatu, pod pretekstem ochrony obywateli rosyjskich.

17.3.2014

17.

Zheleznyak, Sergei Vladimirovich

(Сергей Владимирович Железняк)

Data urodzenia: 30.7.1970

Miejsce urodzenia: Sankt Petersburg (d. Leningrad)

Wiceprzewodniczący Dumy państwowej Federacji Rosyjskiej.

Aktywnie wspiera użycie rosyjskich sił zbrojnych na Ukrainie i przyłączenie Krymu. Osobiście prowadził demonstrację popierającą użycie rosyjskich sił zbrojnych na Ukrainie.

17.3.2014

18.

Slutski, Leonid Eduardovich

(Леонид Эдуардович Слуцкий)

Data urodzenia: 4.1.1968

Miejsce urodzenia: Moskwa

Przewodniczący Komisji ds. Wspólnoty Niepodległych Państw Dumy państwowej Federacji Rosyjskiej (członek LDPR).

Aktywnie wspiera użycie rosyjskich sił zbrojnych na Ukrainie i przyłączenie Krymu.

17.3.2014

19.

Vitko, Aleksandr Viktorovich

(Александр Викторович Витко)

Data urodzenia: 13.9.1961

Miejsce urodzenia: Witebsk (Białoruska SRR)

Głównodowodzący Floty Czarnomorskiej, wiceadmirał.

Odpowiedzialny za dowództwo nad siłami rosyjskimi, które zajmują suwerenne terytorium Ukrainy.

17.3.2014

20.

Sidorov, Anatoliy Alekseevich

(Анатолий Алексеевич Сидоров)

Data urodzenia: 2.7.1958

Miejsce urodzenia: Siva, obwód permski, ZSRR

Głównodowodzący Zachodniego Okręgu Wojskowego Rosji, którego jednostki rozmieszczono na Krymie. Częściowo odpowiedzialny za rosyjską obecność wojskową na Krymie, która podważa suwerenność Ukrainy, wspierał władze Krymu w niedopuszczaniu do publicznych demonstracji przeciwko działaniom na rzecz referendum i wcielenia Krymu do Rosji.

17.3.2014

21.

Galkin, Viktorovich Aleksandr

(Александр Викторович Галкин)

Data urodzenia: 22.3.1958

Miejsce urodzenia: Ordżonikidze, Północnoosetyjska ASRR

Południowy Okręg Wojskowy Rosji, którego jednostki rozmieszczono na Krymie; pod dowództwem Galkina znajduje się Flota Czarnomorska; duża część sił przemieszczonych na Krym przechodziła przez Południowy Okręg Wojskowy.

Głównodowodzący Południowego Okręgu Wojskowego Rosji („SMD”). Jednostki tego okręgu rozmieszczono na Krymie. Częściowo odpowiedzialny za rosyjską obecność wojskową na Krymie, która podważa suwerenność Ukrainy, wspierał władze Krymu w niedopuszczaniu do publicznych demonstracji przeciwko działaniom na rzecz referendum i wcielenia Krymu do Rosji. Ponadto pod kontrolą okręgu znajduje się Flota Czarnomorska.

17.3.2014

22.

Rogozin, Dmitry Olegovich

(Дмитрий Олегович Рогозин)

Data urodzenia: 21.12.1963

Miejsce urodzenia: Moskwa

Wicepremier Federacji Rosyjskiej. Publicznie wzywał do aneksji Krymu.

21.3.2014

23.

Glazyev, Yurievich Sergey

(Сергей Юрьевич Глазьев)

Data urodzenia: 1.1.1961

Miejsce urodzenia: Zaporoże, (Ukraińska SRR)

Doradca prezydenta Federacji Rosyjskiej. Publicznie wzywał do aneksji Krymu.

21.3.2014

24.

Matviyenko, Valentina Ivanova (born Tyutina)

(Валентина Ивановна Матвиенко (born Тютина))

Data urodzenia: 7.4.1949

Miejsce urodzenia: Szepetówka, obwód chmielnicki (Kamieniec Podolski) (Ukraińska SRR)

Przewodnicząca Rady Federacji. 1 marca 2014 r. publicznie poparła w Radzie Federacji rozmieszczenie sił rosyjskich na Ukrainie.

21.3.2014

25.

Naryshkin, Sergei Evgenevich

(Сергей Евгеньевич Нарышкин)

Data urodzenia: 27.10.1954

Miejsce urodzenia: Sankt Petersburg (d. Leningrad)

Przewodniczący Dumy Państwowej. Publicznie popierał rozmieszczenie sił rosyjskich na Ukrainie. Publicznie popierał umowę o zjednoczeniu Rosji z Krymem oraz odnośną konstytucyjną ustawę federalną.

21.3.2014

26.

Dmitry Konstantinovich KISELYOV,

Dmitrii Konstantinovich KISELEV

(Дмитрий Константинович Киселёв)

Data urodzenia: 26.4.1954

Miejsce urodzenia: Moskwa

Dekretem prezydenckim z dnia 9 grudnia 2013 r. mianowany szefem rosyjskiej federalnej państwowej agencji prasowej „Rossija Siegodnia”.

Centralna postać rządowej propagandy wspierającej rozmieszczenie sił rosyjskich na Ukrainie.

21.3.2014

27.

Nosatov, Alexander Mihailovich

(Александр Михайлович Носатов)

Data urodzenia: 27.3.1963

Miejsce urodzenia: Sewastopol, (Ukraińska SRR)

Zastępca dowódcy Floty Czarnomorskiej, wiceadmirał.

Odpowiedzialny za dowództwo nad siłami rosyjskimi, które zajmują suwerenne terytorium Ukrainy.

21.3.2014

28.

Kulikov, Valery Vladimirovich

(Валерий Владимирович Куликов)

Data urodzenia: 1.9.1956

Miejsce urodzenia: Zaporoże, (Ukraińska SRR)

Zastępca dowódcy Floty Czarnomorskiej, wiceadmirał.

Odpowiedzialny za dowództwo nad siłami rosyjskimi, które zajmują suwerenne terytorium Ukrainy.

21.3.2014

29.

Surkov, Vladislav Yurievich

(Владислав Юрьевич Сурков)

Data urodzenia: 21.9.1964

Miejsce urodzenia: Sołncewo, obwód lipiecki

Doradca prezydenta Federacji Rosyjskiej. Organizator działań na Krymie, w wyniku których lokalne społeczności krymskie zostały zmobilizowane do aktów podważających władzę ukraińską na Krymie.

21.3.2014

30.

Mikhail Grigorievich Malyshev

(Михаил Григорьевич Малышев)

Data urodzenia: 10.10.1955

Miejsce urodzenia: Symferopol, Krym

Przewodniczący Krymskiej Komisji Wyborczej. Odpowiedzialny za administrowanie referendum krymskim. Odpowiedzialny w ramach systemu rosyjskiego za podpisanie wyników referendum.

21.3.2014

31.

Valery Kirillovich Medvedev

(Валерий Кириллович Медведев)

Data urodzenia: 21.8.1946

Miejsce urodzenia: Szmakowka, obwód nadmorski

Przewodniczący Sewastopolskiej Komisji Wyborczej. Odpowiedzialny za administrowanie referendum krymskim. Odpowiedzialny w ramach systemu rosyjskiego za podpisanie wyników referendum.

21.3.2014

32.

Generał broni Igor Nikolaevich (Mykolayovich) Turchenyuk

(Игорь Николаевич Турченюк)

Data urodzenia: 5.12.1959

Miejsce urodzenia: Osz, Kirgiska SRR

Faktyczny dowódca rosyjskich oddziałów rozmieszczonych w terenie na Krymie (w stosunku do których Rosja nadal oficjalnie używa nazwy „lokalne siły samoobrony”). Zastępca dowódcy Południowego Okręgu Wojskowego.

21.3.2014

33.

Elena Borisovna Mizulina (born Dmitriyeva)

(Елена Борисовна Мизулина (born Дмитриева)

Data urodzenia: 9.12.1954

Miejsce urodzenia: Buj, obwód kostromski

Wiceprzewodnicząca Dumy Państwowej. Inicjatorka i współautorka niedawnych wniosków ustawodawczych w Rosji, w wyniku których regiony innych krajów mogłyby przyłączać się do Rosji bez uprzedniej zgody ich władz centralnych.

21.3.2014

34.

Dmitry Nikolayevich Kozak

(Дмитрий Николаевич Козак)

Data urodzenia: 7.11.1958

Miejsce urodzenia: Bandurowo, obwód kirowohradzki, Ukraińska SRR

wicepremier Odpowiedzialny za nadzór nad integracją anektowanej Republiki Autonomicznej Krymu z Federacją Rosyjską.

29.4.2014

35.

Oleg Yevgenyvich Belaventsev

(Олег Евгеньевич Белавенцев)

Data urodzenia: 15.9.1949

Miejsce urodzenia: Moskwa

Pełnomocny przedstawiciel prezydenta Federacji Rosyjskiej w tzw. „Okręgu Federalnym Krymu”. Tymczasowy członek Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej. Odpowiedzialny za wdrożenie uprawnień konstytucyjnych rosyjskiego szefa państwa na terytorium anektowanej Republiki Autonomicznej Krymu.

29.4.2014

36.

Oleg Genrikhovich Savelyev

(Олег Генрихович Савельев)

Data urodzenia: 27.10.1965

Miejsce urodzenia: Leningrad

Minister ds. Krymu. Odpowiedzialny za integrację anektowanej Republiki Autonomicznej Krymu z Federacją Rosyjską.

29.4.2014

37.

Sergei Ivanovich Menyailo

(Сергей Иванович Меняйло)

Data urodzenia: 22.8.1960

Miejsce urodzenia: Ałagir,

Północnoosetyjska ASRR, RFSRR

Gubernator anektowanego ukraińskiego miasta Sewastopol.

29.4.2014

38.

Olga Fedorovna Kovitidi

(Ольга Фёдоровна Ковитиди)

Data urodzenia: 7.5.1962

Miejsce urodzenia: Symferopol, Ukraińska SRR

Członek Rady Federacji Rosyjskiej ze strony anektowanej Republiki Autonomicznej Krymu.

29.4.2014

40.

Sergei Ivanovich Neverov

(Сергей Иванович Неверов)

Data urodzenia: 21.12.1961

Miejsce urodzenia: Tasztagoł, ZSRR

Wiceprzewodniczący Dumy Państwowej, Jedna Rosja. Odpowiedzialny za inicjowanie przepisów przewidujących integrację anektowanej Republiki Autonomicznej Krymu z Federacją Rosyjską.

29.4.2014

41.

Igor Dmitrievich SERGUN

(Игорь Дмитриевич Сергун)

Data urodzenia: 28.3.1957

Miejsce urodzenia: Podolsk, obwód moskiewski

Dyrektor GRU (Głównego Zarządu Wywiadowczego), zastępca szefa sztabu generalnego sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej, generał broni. Odpowiedzialny za działania oficerów GRU na wschodniej Ukrainie.

29.4.2014

42.

Valery Vasilevich Gerasimov

(Валерий Васильевич Герасимов)

Data urodzenia: 8.9.1955

Miejsce urodzenia: Kazań

Szef sztabu generalnego sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej, wiceminister obrony Federacji Rosyjskiej, generał armii. Odpowiedzialny za masowe rozmieszczenie wojsk rosyjskich wzdłuż granicy z Ukrainą i za brak deeskalacji sytuacji.

29.4.2014

43.

German Prokopiv

 

Aktywny przywódca „Straży Ługańska”. Brał udział w zajęciu budynku regionalnego biura Służby Bezpieczeństwa w Ługańsku. Ma ścisłe związki z „Armią Południowo-Wschodnią”.

29.4.2014

44.

Valeriy Dmitrievich Bolotov

(Валерий Дмитриевич Болотов)

Data urodzenia: 13.2.1970

Miejsce urodzenia: Ługańsk

Jeden z przywódców separatystycznej grupy „Armia Południowo-Wschodnia”, która okupowała budynek Służby Bezpieczeństwa w regionie Ługańska. Oficer w stanie spoczynku. Przed zajęciem budynku wraz z innymi współsprawcami był w posiadaniu broni dostarczonej nielegalnie z Rosji i od lokalnych grup.

29.4.2014

45.

Andriy Yevgenovych PURGIN

(Андрiй Eвгенович Пургiн),

Andrei Evgenevich PURGIN

(Андрей Евгеньевич Пургин)

Data urodzenia: 26.1.1972

Miejsce urodzenia: Donieck

Były przywódca „Donieckiej Republiki Ludowej”, aktywny uczestnik i organizator działań separatystycznych, koordynator działań „turystów rosyjskich” w Doniecku. Współzałożyciel „Inicjatywy obywatelskiej Donbasu na rzecz Unii Eurazjatyckiej”. Tak zwany „przewodniczący”„Rady Ludowej Donieckiej Republiki Ludowej”.

29.4.2014

46.

Denys Volodymyrovych PUSHYLIN

(Денис Володимирович Пушилiн),

Denis Vladimirovich PUSHILIN

(Денис Владимирович Пушилин)

Data urodzenia: 9.5.1981 lub 9.5.1982

Miejsce urodzenia: Makiejewka (obwód doniecki)

Jeden z przywódców „Donieckiej Republiki Ludowej”. Uczestniczył w zajęciu i okupacji administracji regionalnej. Aktywny rzecznik separatystów. Tak zwany wiceprzewodniczący „Rady Ludowej” tak zwanej „Donieckiej Republiki Ludowej”.

29.4.2014

47.

Tsyplakov Sergey Gennadevich

Data urodzenia: 1.5.1983

Miejsce urodzenia: Charcyźk, obwód doniecki

Jeden z przywódców radykalnej ideowo organizacji Ludowa Milicja Donbasu. Brał czynny udział w zajęciu licznych budynków w regionie Doniecka.

29.4.2014

48.

Igor Vsevolodovich Girkin

(Игорь Всеволодович Гиркин) alias Igor Strelkov (Ihor Strielkov)

Data urodzenia: 17.12.1970

Miejsce urodzenia: Moskwa

Uznany za pracownika Głównego Zarządu Wywiadowczego sztabu generalnego sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej (GRU). Uczestniczył w incydentach w Słowiańsku. Jest asystentem ds. bezpieczeństwa Siergieja Aksjonowa, samozwańczego premiera Krymu. Szef ruchu społecznego „Noworosja”.

29.4.2014

49.

Vyacheslav Viktorovich Volodin

(Вячеслав Викторович Володин)

Data urodzenia: 4.2.1964

Miejsce urodzenia: Aleksiejewka, obwód saratowski

Pierwszy zastępca szefa Administracji Prezydenta Rosji. Odpowiada za nadzór nad polityczną integracją z Federacją Rosyjską zaanektowanego ukraińskiego regionu Krymu.

12.5.2014

50.

Vladimir Anatolievich Shamanov

(Владимир Анатольевич Шаманов)

Data urodzenia: 15.2.1957

Miejsce urodzenia: Barnauł

Dowódca rosyjskich sił powietrznych, generał broni. W ramach swojej wysokiej funkcji odpowiada za rozmieszczanie rosyjskich sił powietrznych na Krymie.

12.5.2014

51.

Vladimir Nikolaevich Pligin

(Владимир Николаевич Плигин)

Data urodzenia: 19.5.1960

Miejsce urodzenia: Ignatowo,

obwód wołogodzki, ZSRR

Przewodniczący Komisji Prawa Konstytucyjnego w Dumie. Odpowiada za umożliwianie przyjmowania ustawodawstwa w sprawie zaanektowania Krymu i Sewastopola przez Federację Rosyjską.

12.5.2014

52.

Petr Grigorievich JAROSH

(Петр Григорьевич Ярош)

Data urodzenia: 30.1.1971 lub 16.3.1966

Miejsce urodzenia: (wieś Skworcowo), region symferopolski, Krym

Szef urzędu Federalnych Służb Migracyjnych dla Krymu. Odpowiada za systematyczne i szybkie wydawanie rosyjskich paszportów mieszkańcom Krymu.

12.5.2014

53.

Oleg Grigorievich Kozyura

(Олег Григорьевич Козюра)

Data urodzenia: 19.12.1962

Miejsce urodzenia: Zaporoże

Szef urzędu Federalnych Służb Migracyjnych dla Sewastopolu. Odpowiada za systematyczne i szybkie wydawanie rosyjskich paszportów mieszkańcom Sewastopola.

12.5.2014

54.

Viacheslav PONOMARIOV,

Vyacheslav Volodymyrovich PONOMARYOV

(В'ячеслав Володимирович Пономарьов),

Viacheslav Vladimirovich PONOMAREV

(Вячеслав Владимирович Пономарëв)

Data urodzenia: 2.5.1965

Miejsce urodzenia: Sławiańsk (obwód doniecki)

Były samozwańczy burmistrz Słowiańska. Ponomariow wezwał Władimira Putina do wysłania rosyjskich wojsk w celu ochrony miasta, a następnie zwrócił się do niego o dostarczenie broni. Ludzie Ponomariowa biorą udział w porwaniach (pojmali Irmę Krat oraz Simona Ostrovsky'ego, reportera Vice News – obydwie te osoby zostały następnie zwolnione; zatrzymali obserwatorów wojskowych w ramach Dokumentu Wiedeńskiego OBWE). Nadal aktywnie wspiera działania i polityki separatystyczne.

12.5.2014

55.

Igor Nikolaevich Bezler

(Игорь Николаевич Безлер) alias Bes (diabeł)

Data urodzenia: 30.12.1965

Miejsce urodzenia: Symferopol, Krym

Jeden z przywódców samozwańczej milicji w Gorłówce (Horlivka). Przejął kontrolę nad Biurem Służb Bezpieczeństwa Ukrainy w budynku regionu Donieck, a następnie zajął okręgową siedzibę Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w mieście Gorłówka. Ma powiązania z Ihorem Striełkowem, pod dowództwem którego, wg SBU, brał udział w zamordowaniu Wołodymyra Rybaka, deputowanego Rady Miasta Gorłówka.

12.5.2014

57.

Oleg TSARIOV,

Oleh Anatoliyovych TSAROV

(Олег Анатолтович Царьов),

Oleg Anatolevich TSAREV

(Олег Анатольевич Цаpëв)

Data urodzenia: 2.6.1970

Miejsce urodzenia: Dniepropietrowsk

Były członek Rady. W tym charakterze publicznie apelował o utworzenie tak zwanej „Federalnej Republiki Noworosji”, złożonej z południowo-wschodnich regionów Ukrainy. Nadal aktywnie wspiera działania lub polityki separatystyczne.

12.5.2014

58.

Roman Viktorovich Lyagin

(Роман Викторович Лягин)

Data urodzenia: 30.5.1980

Miejsce urodzenia: Donieck, Ukraina

Szef Centralnej Komisji Wyborczej „Donieckiej Republiki Ludowej”. Aktywnie organizujący zaplanowane na 11 maja 2014 r. referendum w sprawie samostanowienia „Donieckiej Republiki Ludowej”. Były „minister”„pracy i spraw społecznych”.

12.5.2014

59.

Aleksandr Sergeevich MALYKHIN,

Alexander Sergeevich MALYHIN

(Александр Сергеевич Малнхин)

Data urodzenia: 12.1.1981

Przewodniczący Centralnej Komisji Wyborczej w „Ługańskiej Republice Ludowej”. Aktywnie organizował referendum w dniu 11 maja 2014 r. w sprawie samostanowienia „Ługańskiej Republiki Ludowej”.

12.5.2014

60.

Natalia Vladimirovna Poklonskaya

(Наталья Владимировна Поклонская)

Data urodzenia: 18.3.1980

Miejsce urodzenia: Michajłowka, obwód woroszyłowgradzki, Ukraińska SRR lub Eupatoria, Ukraińska SRR

Prokurator Krymu. Aktywnie wprowadzająca w życie aneksję Krymu przez Rosję.

12.5.2014

61.

Igor Sergeievich Shevchenko

(Игорь Сергеевич Шевченко)

Miejsce urodzenia: Sewastopol, Krym

Prokurator Sewastopola. Aktywnie wprowadzający w życie aneksję Sewastopola przez Rosję.

12.5.2014

62.

Aleksandr Yurevich BORODAI

(Александр Юрьевич Бородай)

Data urodzenia: 25.7.1972

Miejsce urodzenia: Moskwa

Były tak zwany „premier Donieckiej Republiki Ludowej”; jako taki odpowiedzialny za separatystyczne działania „rządowe” tak zwanego „rządu Donieckiej Republiki Ludowej” (na przykład w dniu 8 lipca 2014 r. oświadczył, że „nasze wojsko prowadzi specjalną operację przeciwko ukraińskim »faszystom«”); Nadal aktywnie wspiera działania lub polityki separatystyczne.

12.7.2014

63.

Alexander KHODAKOVSKY,

Oleksandr Serhiyovych KHODAKOVSKIY

(Олександр Сергiйович Ходаковський),

Aleksandr Sergeevich KHODAKOVSKII

(Александр Сергеевич Ходаковский)

Data urodzenia: 18.12.1972

Miejsce urodzenia: Donieck

Były tak zwany „minister bezpieczeństwa Donieckiej Republiki Ludowej”; jako taki odpowiedzialny za separatystyczne działania w zakresie bezpieczeństwa tak zwanego „rządu Donieckiej Republiki Ludowej”. Nadal aktywnie wspiera działania lub polityki separatystyczne.

12.7.2014

64.

Alexandr Aleksandrovich KALYUSSKY,

(Александр Александрович Калюсский)

Data urodzenia: 9.10.1975

Tak zwany „de facto wicepremier do spraw społecznych Donieckiej Republiki Ludowej”. Ponosi odpowiedzialność za separatystyczne działania „rządowe” tak zwanego „rządu Donieckiej Republiki Ludowej”.

12.7.2014

65.

Alexander KHRYAKOV,

Aleksandr Vitalievich KHRYAKOV

(Александр Витальевич Хряков),

Oleksandr Vitaliyovych KHRYAKOV

(Олександр ВiTалiйович Хряков)

Data urodzenia: 6.11.1958

Miejsce urodzenia: Donieck

Były tak zwany „minister ds. informacji i masowej komunikacji Donieckiej Republiki Ludowej”. Ponosi odpowiedzialność za proseparatystyczne działania propagandowe tak zwanego „rządu Donieckiej Republiki Ludowej”.

12.7.2014

66.

Marat Faatovich BASHIROV

(Марат Фаатович Баширов)

Data urodzenia: 20.1.1964

Miejsce urodzenia: Iżewsk, Federacja Rosyjska

Były tak zwany „premier Rady Ministrów Ługańskiej Republiki Ludowej”, zatwierdzony w dniu 8 lipca 2014 r.

Odpowiedzialny za separatystyczne działania „rządowe” tak zwanego „rządu Ługańskiej Republiki Ludowej”.

12.7.2014

67.

Vasyl NIKITIN,

Vasilii Aleksandrovich NIKITIN

(Василий Александрович Никитин)

Data urodzenia: 25.11.1971

Miejsce urodzenia: Shargun (Uzbekistan)

Tak zwany „wicepremier Rady Ministrów Ługańskiej Republiki Ludowej” (był tak zwanym „premierem Ługańskiej Republiki Ludowej”; były rzecznik „armii południowo-wschodniej”).

Odpowiedzialny za separatystyczne działania „rządowe” tak zwanego „rządu Ługańskiej Republiki Ludowej”.

Odpowiedzialny za oświadczenie armii południowo-wschodniej, zgodnie z którym ukraińskie wybory prezydencki e w „Ługańskiej Republice Ludowej” nie mogą odbyć się ze względu na „nowy” status regionu.

12.7.2014

68.

Aleksey Vyacheslavovich KARYAKIN

(Алексей Вячеславович Карякин)

Data urodzenia: 7.4.1980 lub 7.4.1979

Miejsce urodzenia: Stachanow (obwód ługański)

Tak zwany „przewodniczący Rady Najwyższej Ługańskiej Republiki Ludowej”.

Odpowiedzialny za separatystyczne działania „rządowe”„Rady Najwyższej”, odpowiedzialny za zwrócenie się do Federacji Rosyjskiej o uznanie niezależności „Ługańskiej Republiki Ludowej”.

Sygnatariusz protokołu ustaleń w sprawie „Unii Noworosyjskiej”.

12.7.2014

69.

Yuriy Volodymyrovych IVAKIN

(Юрiй Володимирович Iвакiн),

Iurii Vladimirovich IVAKIN

(Юрий Владимирович Ивакин)

Data urodzenia: 13.8.1954

Miejsce urodzenia: Perewalśk (obwód ługański)

Były tak zwany „minister spraw wewnętrznych Ługańskiej Republiki Ludowej”; jako taki odpowiedzialny za separatystyczne działania „rządowe” tak zwanego „rządu Ługańskiej Republiki Ludowej”.

12.7.2014

70.

Igor PLOTNITSKY,

Igor Venediktovich PLOTNITSKII

(Игорь Венедиктович Плотницкий)

Data urodzenia: 24.6.1964 lub 25.6.1964, lub 26.6.1964

Miejsce urodzenia: Ługańsk (prawdopodobnie w Kelmieńcach, obwód czerniowiecki)

Były tak zwany „minister obrony”, a obecnie tak zwany „przywódca”„Ługańskiej Republiki Ludowej”.

Odpowiedzialny za separatystyczne działania „rządowe” tak zwanego „rządu Ługańskiej Republiki Ludowej”.

12.7.2014

71.

Nikolay KOZITSYN

Data urodzenia: 20.6.1956

Miejsce urodzenia: obwód doniecki

Dowódca sił kozackich.

Odpowiedzialny za dowodzenie separatystami na terytorium wschodniej Ukrainy w walkach z ukraińskimi siłami rządowymi.

12.7.2014

73.

Mikhail Efimovich FRADKOV

(Михаил Ефимович Фрадков)

Data urodzenia: 1.9.1950

Miejsce urodzenia: Kurumoch, rejon kujbyszewski

Stały członek Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej, dyrektor Służby Wywiadu Zagranicznego Federacji Rosyjskiej. Jako członek Rady Bezpieczeństwa, która doradza w sprawie kwestii bezpieczeństwa narodowego i koordynuje je, brał udział w kształtowaniu polityki rządu rosyjskiego zagrażającej integralności terytorialnej, suwerenności i niezależności Ukrainy.

25.7.2014

74.

Nikolai Platonovich PATRUSHEV

(Николай Платонович Патрушев)

Data urodzenia: 11.7.1951

Miejsce urodzenia: Leningrad (Sankt Petersburg)

Stały członek i sekretarz Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej. Jako członek Rady Bezpieczeństwa, która doradza w sprawie kwestii bezpieczeństwa narodowego i koordynuje je, brał udział w kształtowaniu polityki rządu rosyjskiego zagrażającej integralności terytorialnej, suwerenności i niezależności Ukrainy.

25.7.2014

75.

Aleksandr Vasilievich BORTNIKOV

(Александр Васильевич Бортников)

Data urodzenia: 15.11.1951

Miejsce urodzenia: Perm

Stały członek Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej, dyrektor Służby Wywiadu Zagranicznego Federacji Rosyjskiej. Jako członek Rady Bezpieczeństwa, która doradza w sprawie kwestii bezpieczeństwa narodowego i koordynuje je, brał udział w kształtowaniu polityki rządu rosyjskiego zagrażającej integralności terytorialnej, suwerenności i niezależności Ukrainy.

25.7.2014

76.

Rashid Gumarovich NURGALIEV

(Рашид Гумарович Нургалиев)

Data urodzenia: 8.10.1956

Miejsce urodzenia: Żytykara, Kazachska Socjalistyczna Republika Radziecka

Stały członek i zastępca sekretarza Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej. Jako członek Rady Bezpieczeństwa, która doradza w sprawie kwestii bezpieczeństwa narodowego i koordynuje je, brał udział w kształtowaniu polityki rządu rosyjskiego zagrażającej integralności terytorialnej, suwerenności i niezależności Ukrainy.

25.7.2014

77.

Boris Vyacheslavovich GRYZLOV

(Борис Вячеславович Грызлов)

Data urodzenia: 15.12.1950

Miejsce urodzenia: Władywostok

Stały członek Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej. Jako członek Rady Bezpieczeństwa, która doradza w sprawie kwestii bezpieczeństwa narodowego i koordynuje je, brał udział w kształtowaniu polityki rządu rosyjskiego zagrażającej integralności terytorialnej, suwerenności i niezależności Ukrainy.

25.7.2014

78.

Sergei Orestovoch BESEDA

(Сергей Орестович Беседа)

Data urodzenia: 17.5.1954

Dowódca wydziału piątego Federalnej Służby Bezpieczeństwa (FSB) Federacji Rosyjskiej.

Jako wysoki rangą oficer FSB stoi na czele służby odpowiedzialnej za nadzorowanie operacji wywiadowczych i działań międzynarodowych.

25.7.2014

79.

Mikhail Vladimirovich DEGTYAREV

(Михаил Владимирович Дегтярëв)

Data urodzenia: 10.7.1981

Miejsce urodzenia: Kujbyszew (Samara)

Deputowany do Dumy Państwowej.

23 maja 2014 r. ogłosił inaugurację w Moskwie „faktycznej ambasady” nieuznawanej tzw. „Donieckiej Republiki Ludowej”, przyczynia się do podważania lub zagrażania integralności terytorialnej, suwerenności i niezależności Ukrainy.

25.7.2014

80.

Ramzan Akhmadovitch KADYROV

(Рамзан Ахматович Кадыров)

Data urodzenia: 5.10.1976

Miejsce urodzenia: Centaroj

Prezydent Republiki Czeczeńskiej. Kadyrov składał oświadczenia popierające bezprawną aneksję Krymu i zbrojną rebelię na Ukrainie. 14 czerwca 2014 r. stwierdził między innymi, że „zrobi wszystko, by pomóc wskrzesić Krym”. W związku z tym został odznaczony medalem „za wyzwolenie Krymu” przez tymczasowego przywódcę Autonomicznej Republiki Krymu w uznaniu za wsparcie udzielone bezprawnej aneksji Krymu. Ponadto 1 czerwca 2014 r. wyraził gotowość wysłania na Ukrainę 74 tys. ochotników czeczeńskich, jeżeli zostanie o to poproszony.

25.7.2014

81.

Alexander Nikolayevich TKACHYOV

(Александр Николаевич Ткачëв)

Data urodzenia: 23.12.1960

Miejsce urodzenia: Wysełki, Kraj Krasnodarski

Były gubernator Kraju Krasnodarskiego.

Został odznaczony medalem „za wyzwolenie Krymu” przez tymczasowego przywódcę Autonomicznej Republiki Krymu w uznaniu za wsparcie udzielone bezprawnej aneksji Krymu. Przy tej okazji tymczasowy przywódca Autonomicznej Republiki Krymu stwierdził, że Tkaczow jako jeden z pierwszych wyraził poparcie dla nowego „przywództwa” Krymu.

25.7.2014

82.

Pavel GUBAREV

(Павел Юрьевич Губарев)

Data urodzenia: 10.2.1983

Miejsce urodzenia: Siewierodonieck

Jeden z samozwańczych przywódców tzw. „Donieckiej Republiki Ludowej”. Zwrócił się o interwencję rosyjską we wschodniej Ukrainie, m.in. poprzez rozmieszczenie rosyjskich sił pokojowych. Jest powiązany z Igorem Strelkovem/Girkinem, odpowiedzialnym za działania podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażające. Gubarew jest odpowiedzialny za werbowanie członków sił zbrojnych separatystów.

Odpowiedzialny za zajęcie wraz z siłami prorosyjskimi budynku rządu regionalnego w Doniecku; proklamował się „gubernatorem ludowym”.

Pomimo tego, że został aresztowany za zagrażanie integralności terytorialnej Ukrainy, a następnie uwolniony, nadal odgrywa eksponowaną rolę w działalności separatystów, podważając tym samym integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy.

25.7.2014

83.

Ekaterina Iurievna GUBAREVA

(Екатерина Юрьевна Губарева),

Katerina Yuriyovna GUBARIEVA

(Катерина Юрiйовнa Губарева)

Data urodzenia: 5.7.1983

Miejsce urodzenia: Kachowka (obwód chersoński)

Jako była tak zwana „minister spraw zagranicznych” odpowiadała za obronę tak zwanej „Donieckiej Republiki Ludowej”, podważając tym samym integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy. Ponadto jej rachunek bankowy jest wykorzystywany do finansowania nielegalnych ugrupowań separatystycznych. Przyjmując i pełniąc tę funkcję, wspiera zatem działania i politykę podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy. Nadal aktywnie wspiera działania i polityki separatystyczne.

25.7.2014

84.

Fedor Dmitrievich BEREZIN

(Фëдор Дмитриевич Березин),

Fedir Dmitrovych BEREZIN

(Федiр Дмитрович Березiн)

Data urodzenia: 7.2.1960

Miejsce urodzenia: Donieck

Były tak zwany „wiceminister obrony” tak zwanej „Donieckiej Republiki Ludowej”. Jest powiązany z Igorem Strelkovem/Girkinem, odpowiedzialnym za działania podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażające. Przyjmując i pełniąc tę funkcję, Berezin wspiera zatem działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy. Nadal aktywnie wspiera działania i polityki separatystyczne.

25.7.2014

85.

Valery Vladimirovich KAUROV

Валерий Владимирович Кауров

Data urodzenia: 2.4.1956

Miejsce urodzenia: Odessa

Samozwańczy „prezydent” tzw. „Republiki Noworosji”, który zwrócił się do Rosji o rozmieszczenie oddziałów na Ukrainie. Przyjmując i pełniąc tę funkcję, wspiera zatem działania i politykę podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy.

25.7.2014

86.

Serhii Anatoliyovych ZDRILIUK

Сергей Анатольевич Здрнлюкv

Data urodzenia: 23.6.1972

Miejsce urodzenia: rejon winnicki

Starszy doradca Igora Strelkova/Girkina odpowiedzialny za działania podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażające. Przyjmując i pełniąc tę funkcję, Zdriliuk wspiera zatem działania i politykę podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy.

25.7.2014

87.

Vladimir ANTYUFEYEV

Владимир Антюфеев

(alias Vladimir SHEVTSOV, Vladimir Iurievici ANTIUFEEV, Vladimir Gheorghievici ALEXANDROV, Vadim Gheorghievici SHEVTSOV)

Data urodzenia: 19.2.1951

Miejsce urodzenia: Nowosybirsk

Były „minister bezpieczeństwa państwowego” w separatystycznym regionie Naddniestrza. Były wicepremier tzw. „Donieckiej Republiki Ludowej”, odpowiedzialnego za bezpieczeństwo i egzekwowanie prawa. Pełniąc tę funkcję, jest odpowiedzialny za separatystyczne działania „rządowe” tzw. „Donieckiej Republiki Ludowej”.

25.7.2014

88.

Alexey Alexeyevich GROMOV

(Алексей Алексеевич Громов)

Data urodzenia: 31.5.1960

Miejsce urodzenia: Zagorsk (Siergijew Posad)

Jako pierwszy zastępca szefa kancelarii prezydenckiej jest odpowiedzialny za wydawanie rosyjskim ośrodkom medialnym poleceń nakazujących przyjmowanie linii sprzyjającej separatystom na Ukrainie i aneksji Krymu, a tym samym za wspieranie destabilizacji wschodniej Ukrainy i aneksji Krymu.

30.7.2014

90.

Boris Alekseevich LITVINOV

(Борис Алексеевич Литвинов)

Data urodzenia: 13.1.1954

Miejsce urodzenia: Dzerżynśk (obwód doniecki)

Członek tak zwanej „Rady Ludowej” i były przewodniczący tak zwanej „Rady Najwyższej” tak zwanej „Donieckiej Republiki Ludowej”; współtworzył założenia polityczne i brał udział w organizacji bezprawnego „referendum”, które doprowadziło do proklamowania tak zwanej „Donieckiej Republiki Ludowej”, co stanowiło naruszenie integralności terytorialnej, suwerenności i jedności Ukrainy.

30.7.2014

91.

Sergey Vadimovich ABISOV

(Сергей Вадимович Абисов)

Data urodzenia: 27.11.1967

Miejsce urodzenia: Symferopol, Krym

W dniu 5 maja 2014 r. przyjął z rąk prezydenta Rosji mianowanie na tzw. „ministra spraw wewnętrznych Republiki Krymu” (dekret nr 301); swoimi działaniami w charakterze tzw. „ministra spraw wewnętrznych” podważa integralność terytorialną, suwerenność i jedność Ukrainy.

30.7.2014

92.

Arkady Romanovich ROTENBERG,

Arkadii Romanovich ROTENBERG

(Аркадий Романович Ротенберг)

Data urodzenia: 15.12.1951

Miejsce urodzenia: Leningrad (Sankt Petersburg)

Rotenberg od dawna jest znajomym prezydenta Putina i jego byłym partnerem sparringowym w dżudo.

Dorobił się majątku w trakcie kadencji prezydenta Putina. Skala jego sukcesów gospodarczych ma związek z uprzywilejowanym traktowaniem przez wpływowych kluczowych decydentów, w szczególności przy przyznawaniu zamówień publicznych.

Wykorzystywał bliskie więzy osobiste z rosyjskimi decydentami przy przyznawaniu dużych kontraktów przez rosyjskie państwo lub przedsiębiorstwa państwowe. Jego przedsiębiorstwom przyznano w szczególności kilka wysoce lukratywnych kontraktów w ramach przygotowań do igrzysk olimpijskich w Soczi.

Jest również właścicielem przedsiębiorstwa Stroygazmontah, któremu przyznano państwowy kontrakt na budowę mostu z Rosji do bezprawnie zaanektowanej Autonomicznej Republiki Krymu, umacniając tym samym jej integrację z Federacją Rosyjską, co z kolei jeszcze bardziej podważa integralność terytorialną Ukrainy.

Jest przewodniczącym zarządu wydawnictwa Provescheniye, które realizuje w szczególności projekt „Do dzieci Rosji: wasz adres to Krym” – kampanię PR zaplanowaną w celu przekonania dzieci na Krymie, że są teraz obywatelami Rosji mieszkającymi w Rosji i wspierającą tym samym politykę rządu rosyjskiego mającą na celu włączenie Krymu do Rosji.

30.7.2014

93.

Konstantin Valerevich MALOFEEV

(Константин Валерьевич Малофеев)

Data urodzenia: 3.7.1974

Miejsce urodzenia: Puszczino

Konstantin Małofiejew jest ściśle powiązany z ukraińskimi separatystami we wschodniej Ukrainie i na Krymie. Jest byłym pracodawcą Aleksandra Borodaja, tzw. „premiera” tzw. „Donieckiej Republiki Ludowej”; spotykał się z Siergiejem Aksjonowem, tzw. „premierem” tzw. „Republiki Krymu”, w trakcie procesu aneksji Krymu. Rząd Ukrainy wszczął dochodzenie karne w sprawie rzekomego wsparcia materialnego i finansowego na rzecz separatystów. Ponadto wydał on kilka oświadczeń publicznych wspierających aneksję Krymu i włączenie Ukrainy do Rosji, w szczególności stwierdził w czerwcu 2014 r., że „nie można włączyć całej Ukrainy do Rosji. Być może wschodnią (Ukrainę)”.

A zatem Małofiejew swoimi działaniami wspiera destabilizację wschodniej Ukrainy.

30.7.2014

94.

Yuriy Valentinovich KOVALCHUK

(Юрий Валентинович Ковальчук)

Data urodzenia: 25.7.1951

Miejsce urodzenia: Leningrad (Sankt Petersburg)

Jurij Kowalczuk jest długoletnim znajomym prezydenta Władimira Putina. Jest współzałożycielem tzw. Ozero Dacha, spółdzielni skupiającej wokół prezydenta Putina grupę wpływowych osób.

Wykorzystuje powiązania z rosyjskimi decydentami. Jest przewodniczącym i największym akcjonariuszem Bank Rossiya (w 2013 r. należało do niego około 38 % akcji), który uznawany jest za osobisty bank najwyższych urzędników Federacji Rosyjskiej. Od momentu bezprawnej aneksji Krymu, Bank Rossiya otworzył swoje oddziały na Krymie i w Sewastopolu, umacniając tym samym ich integrację z Federacją Rosyjską.

Ponadto Bank Rossiya posiada istotne udziały w National Media Group, która z kolei kontroluje stacje telewizyjne aktywnie wspierające politykę rządu rosyjskiego polegającą na destabilizowaniu Ukrainy.

30.7.2014

95.

Nikolay Terentievich SHAMALOV

(Николай Терентьевич Шамалов)

Data urodzenia: 24.1.1950

Miejsce urodzenia: Białoruś

Shamalov jest od dawna znajomym prezydenta Putina. Jest współzałożycielem tzw. Oziero Dacza, spółdzielni skupiającej wpływową grupę osób wokół prezydenta Putina. Korzysta ze swoich powiązań z rosyjskimi decydentami.

Jest drugim co do wielkości udziałowcem Banku Rossija; w 2013 r. miał ok. 10 % akcji; bank ten jest uznawany za osobisty bank wyższych rangą urzędników Federacji Rosyjskiej. Od momentu bezprawnej aneksji Krymu, Bank Rossiya otworzył swoje oddziały na Krymie i w Sewastopolu, umacniając tym samym ich integrację z Federacją Rosyjską.

Bank Rossija ma ponadto znaczące udziały w krajowej grupie medialnej (National Media Group), która z kolei kontroluje stacje telewizyjne aktywnie wspierające politykę rządu Rosji polegającą na destabilizacji Ukrainy.

30.7.2014

96.

Alexander Vladimirovich ZAKHARCHENKO

(Александр Владимирович Захарченко)

Data urodzenia: 26.6.1976

Miejsce urodzenia: Donieck

Z dniem 7 sierpnia 2014 r. zastąpił Alexandra Borodaja jako tak zwany „premier” tak zwanej „Donieckiej Republiki Ludowej”. Przyjmując i pełniąc tę funkcję, Zakharchenko wspiera działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy.

12.9.2014

97.

Vladimir KONONOV/alias „Tsar”

(Владимир Петровнч Кононов)

Data urodzenia: 14.10.1974

Miejsce urodzenia: Hirśke (Gorsky)

Od 14 sierpnia zastąpił Igora Striełkowa/Girkina jako tzw. „minister obrony” tzw. „Donieckiej Republiki Ludowej”. Według doniesień od kwietnia dowodził oddziałem separatystycznych bojowników w Doniecku i obiecał „wypełnić strategiczne zadanie odparcia ukraińskiej agresji wojskowej”. Wspierał zatem działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy.

12.9.2014

98.

Miroslav Vladimirovich RUDENKO

(Мирослав Владимирович Руденко)

Data urodzenia: 21.1.1983

Miejsce urodzenia: Debalcewe

Powiązany z „ludową milicją Donbasu”. Oświadczył między innymi, że będą kontynuować walki w pozostałych częściach terytorium państwa. Rudenko wspierał zatem działania i politykę podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy. Tak zwany „deputowany ludowy” w tak zwanym „parlamencie Donieckiej Republiki Ludowej”.

12.9.2014

99.

Gennadiy Nikolaiovych TSYPKALOV,

Gennadii Nikolaevich TSYPKALOV

(Геннадий Николаевич ЦыПлаков)

Data urodzenia: 21.6.1973

Miejsce urodzenia: obwód rostowski (Rosja)

Zastąpił Marata Bashirova jako tzw. „premier” tzw. „Ługańskiej Republiki Ludowej” Wcześniej aktywnie działał w milicji armii południowo-wschodniej. Tsyplakov wspierał zatem działania i politykę podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy.

12.9.2014

101.

Oleg Vladimirovich BEREZA

(Олег Владимирович Берëза)

Data urodzenia: 1.3.1977

„Minister spraw wewnętrznych” tak zwanej „Donieckiej Republiki Ludowej”. Powiązany z Władimirem Antiufiejewem, który ponosi odpowiedzialność za separatystyczne działania „rządowe” tak zwanego „rządu Donieckiej Republiki Ludowej”. Wspierał zatem działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy.

12.9.2014

102.

Andrei Nikolaevich RODKIN

(Андрей Николаевич Родкин)

Data urodzenia: 23.9.1976

Miejsce urodzenia: Moskwa

Moskiewski przedstawiciel tak zwanej „Donieckiej Republiki Ludowej”. W swoich oświadczeniach mówił między innymi o gotowości milicji do prowadzenia wojny partyzanckiej oraz o przejęciu przez nią systemów uzbrojenia od ukraińskich sił zbrojnych. Wspierał zatem działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy.

12.9.2014

103.

Aleksandr Akimovich KARAMAN

(Александр Акимович Караман),

Alexandru CARAMAN

Data urodzenia: 26.7.1956 lub 26.6.1956

Miejsce urodzenia: Cioburciu, okręg Slobozia, obecnie Republika Mołdawii

„Wicepremier do spraw społecznych” tak zwanej „Donieckiej Republiki Ludowej”. Powiązany z Władimirem Antiufiejewem, który ponosi odpowiedzialność za separatystyczne działania „rządowe” tak zwanego „rządu Donieckiej Republiki Ludowej”. „Wspierał zatem działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy. Protegowany wicepremiera Rosji Dmitrija Rogozina. Szef administracji Rady Ministrów” tzw. „Donieckiej Republiki Ludowej”.

12.9.2014

104.

Georgiy L'vovich MURADOV

(Георгий Львович Мурадов)

Data urodzenia: 19.11.1954

Miejsce urodzenia: Kochmes, Komijska ASRR

Tak zwany „wicepremier” Krymu i pełnomocny przedstawiciel Krymu przy prezydencie Putinie. Muradow odegrał istotną rolę w umacnianiu rosyjskiej kontroli instytucjonalnej nad Krymem od czasu bezprawnej aneksji. Wspierał zatem działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy.

12.9.2014

105.

Mikhail Sergeyevich SHEREMET

(Михаил Сергеевич Шеремет)

Data urodzenia: 23.5.1971

Miejsce urodzenia: Dżankoj

Tzw. „pierwszy wicepremier” Krymu. Odegrał kluczową rolę w zorganizowaniu oraz przeprowadzeniu 16 marca na Krymie referendum dotyczącego zjednoczenia z Rosją. W trakcie referendum według doniesień dowodził promoskiewskimi „siłami samoobrony” na Krymie. Wspierał zatem działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy.

12.9.2014

106.

Yuri Leonidovich VOROBIOV

(Юрий Леонидович Воробьев)

Data urodzenia: 2.2.1948

Miejsce urodzenia: Krasnojarsk

Wiceprzewodniczący Rady Federacji Federacji Rosyjskiej. 1 marca 2014 r. publicznie poparł na forum Rady Federacji rozmieszczenie sił rosyjskich na Ukrainie. Następnie głosował za odpowiednim dekretem.

12.9.2014

107.

Vladimir Volfovich ZHIRINOVSKY

(Владимир Вольфович Жириновски)

Data urodzenia: 25.4.1946

Miejsce urodzenia: Ałma-Ata, Kazachska SRR

Członek Rady Dumy Państwowej, przywódca Liberalno-Demokratycznej Partii Rosji. Aktywnie wspierał wykorzystanie rosyjskich sił zbrojnych na Ukrainie i aneksję Krymu. Aktywnie nawoływał do podziału Ukrainy. Z ramienia LDPR, której przewodniczy, podpisał porozumienie z tzw. „Doniecką Republiką Ludową”.

12.9.2014

108.

Vladimir Abdualiyevich VASILYEV

(Васильев Владимир Абдуалиевич)

Data urodzenia: 11.8.1949

Miejsce urodzenia: Klin

Wiceprzewodniczący Dumy Państwowej. 20 marca 2014 r. głosował za projektem federalnej ustawy konstytucyjnej „w sprawie przyjęcia do Federacji Rosyjskiej Republiki Krymu oraz utworzenia w ramach Federacji Rosyjskiej nowych podmiotów federalnych – Republiki Krymu i miasta o statusie federalnym Sewastopola”.

12.9.2014

109.

Viktor Petrovich VODOLATSKY

(Виктор Петрович Водолацкий)

Data urodzenia: 19.8.1957

Miejsce urodzenia: Stefanidin Dar, obwód rostowski

Przewodniczący („ataman”) unii rosyjskich i zagranicznych sił kozackich oraz deputowany Dumy Państwowej. Wspierał aneksję Krymu i przyznał, że kozacy rosyjscy byli czynnie zaangażowani w konflikt ukraiński po stronie wspieranych przez Moskwę separatystów. 20 marca 2014 r. głosował za projektem federalnej ustawy konstytucyjnej „w sprawie przyjęcia do Federacji Rosyjskiej Republiki Krymu oraz utworzenia w ramach Federacji Rosyjskiej nowych podmiotów federalnych – Republiki Krymu i miasta o statusie federalnym Sewastopola”.

12.9.2014

110.

Leonid Ivanovich KALASHNIKOV

(Леонид Иванович Калашников)

Data urodzenia: 6.8.1960

Miejsce urodzenia: Stiepnoj Dworiec

Pierwszy wiceprzewodniczący Komisji Spraw Zagranicznych w Dumie Państwowej. 20 marca 2014 r. głosował za projektem federalnej ustawy konstytucyjnej „w sprawie przyjęcia do Federacji Rosyjskiej Republiki Krymu oraz utworzenia w ramach Federacji Rosyjskiej nowych podmiotów federalnych – Republiki Krymu i miasta o statusie federalnym Sewastopola”.

12.9.2014

111.

Vladimir Stepanovich NIKITIN

(Владимир Степанович Никитин)

Data urodzenia: 5.4.1948

Miejsce urodzenia: Opoczka

Były pierwszy wiceprzewodniczący Komisji ds. Stosunków z Państwami WNP, Integracji Euroazjatyckiej i Kontaktów z Rodakami w Dumie Państwowej. 20 marca 2014 r. głosował za projektem federalnej ustawy konstytucyjnej „w sprawie przyjęcia do Federacji Rosyjskiej Republiki Krymu oraz utworzenia w ramach Federacji Rosyjskiej nowych podmiotów federalnych – Republiki Krymu i miasta o statusie federalnym Sewastopola”.

12.9.2014

112.

Oleg Vladimirovich LEBEDEV

(Олег Владимирович Лебедев)

Data urodzenia: 21.3.1964

Miejsce urodzenia: Rudny, obwód kustanajski, Kazachska SSR

Pierwszy wiceprzewodniczący Komisji ds. Stosunków z Państwami WNP, Integracji Euroazjatyckiej i Kontaktów z Rodakami w Dumie Państwowej. 20 marca 2014 r. głosował za projektem federalnej ustawy konstytucyjnej „w sprawie przyjęcia do Federacji Rosyjskiej Republiki Krymu oraz utworzenia w ramach Federacji Rosyjskiej nowych podmiotów federalnych – Republiki Krymu i miasta o statusie federalnym Sewastopola”.

12.9.2014

113.

Ivan Ivanovich MELNIKOV

(Иван Иванович Мельников)

Data urodzenia: 7.8.1950

Miejsce urodzenia: Bogorodick

Pierwszy wiceprzewodniczący Dumy Państwowej. 20 marca 2014 r. głosował za projektem federalnej ustawy konstytucyjnej „w sprawie przyjęcia do Federacji Rosyjskiej Republiki Krymu oraz utworzenia w ramach Federacji Rosyjskiej nowych podmiotów federalnych – Republiki Krymu i miasta o statusie federalnym Sewastopola”.

12.9.2014

114.

Igor Vladimirovich LEBEDEV

(Игорь Владимирович Лебедев)

Data urodzenia: 27.9.1972

Miejsce urodzenia: Moskwa

Wiceprzewodniczący Dumy Państwowej. 20 marca 2014 r. głosował za projektem federalnej ustawy konstytucyjnej „w sprawie przyjęcia do Federacji Rosyjskiej Republiki Krymu oraz utworzenia w ramach Federacji Rosyjskiej nowych podmiotów federalnych – Republiki Krymu i miasta o statusie federalnym Sewastopola”.

12.9.2014

115.

Nikolai Vladimirovich LEVICHEV

(Николай Владимирович Левичев)

Data urodzenia: 28.5.1953

Miejsce urodzenia: Puszkin

Wiceprzewodniczący Dumy Państwowej. 20 marca 2014 r. głosował za projektem federalnej ustawy konstytucyjnej „w sprawie przyjęcia do Federacji Rosyjskiej Republiki Krymu oraz utworzenia w ramach Federacji Rosyjskiej nowych podmiotów federalnych – Republiki Krymu i miasta o statusie federalnym Sewastopola”.

12.9.2014

116.

Svetlana Sergeevna ZHUROVA

(Светлана Сергеевна Журова)

Data urodzenia: 7.1.1972

Miejsce urodzenia: Pawłow nad Newą

Pierwsza wiceprzewodnicząca Komisji Spraw Zagranicznych w Dumie Państwowej. 20 marca 2014 r. głosowała za projektem federalnej ustawy konstytucyjnej „w sprawie przyjęcia do Federacji Rosyjskiej Republiki Krymu oraz utworzenia w ramach Federacji Rosyjskiej nowych podmiotów federalnych – Republiki Krymu i miasta o statusie federalnym Sewastopola”.

12.9.2014

117.

Aleksey Vasilevich NAUMETS

(Алексей Васильевич Haумец)

Data urodzenia: 11.2.1968

Generał dywizji armii rosyjskiej. Jest dowódcą 76. dywizji powietrznodesantowej, która wraz z innymi rosyjskimi siłami wojskowymi była obecna na terytorium Ukrainy, w szczególności podczas bezprawnej aneksji Krymu.

12.9.2014

118.

Sergey Viktorovich CHEMEZOV

(Сергей Викторович Чемезов)

Data urodzenia: 20.8.1952

Miejsce urodzenia: Czeremchowo

Sergei Chemezov jest jednym ze znanych bliskich współpracowników prezydenta Putina (obaj byli oficerami KGB oddelegowanymi do Drezna) i członkiem Rady Najwyższej „Zjednoczonej Rosji”. Czerpie korzyści z powiązań z prezydentem Rosji, awansując na najwyższe stanowiska w przedsiębiorstwach kontrolowanych przez państwo. Jest prezesem konglomeratu Rostec, wiodącego rosyjskiego przedsiębiorstwa państwowego produkującego na potrzeby obronności i przemysłu. W następstwie decyzji rządu Rosji Technopromexport, spółka zależna Rostecu, planuje zbudować elektrownie na Krymie, wspierając tym samym jego integrację z Federacją Rosyjską.

Ponadto, Rosoboronexport, spółka zależna Rostecu, wspierała integrację krymskich przedsiębiorstw z branży obronności z przemysłem obronnym Rosji, umacniając bezprawne przyłączenie Krymu do Federacji Rosyjskiej.

12.9.2014

119.

Alexander Mikhailovich BABAKOV

(Aлександр Михайлович Бабаков)

Data urodzenia: 8.2.1963

Miejsce urodzenia: Kiszyniów

Deputowany do Dumy Państwowej, przewodniczący Komisji Dumy ds. Przepisów Prawa Dotyczących Rozwijania Kompleksu Wojskowo-Przemysłowego Federacji Rosyjskiej. Jest znaczącym członkiem partii „Zjednoczona Rosja” oraz biznesmenem prowadzącym szeroko zakrojone inwestycje na Ukrainie i na Krymie.

W dniu 20 marca 2014 r. głosował za projektem federalnej ustawy konstytucyjnej „w sprawie przyjęcia Republiki Krymskiej do Federacji Rosyjskiej oraz utworzenia w obrębie Federacji Rosyjskiej nowych podmiotów federalnych – Republiki Krymu i miasta o statusie federalnym Sewastopola”.

12.9.2014

120.

Serhiy KOZYAKOV (alias Sergey Kozyakov)

Сергей Козьяков

Data urodzenia: 29.9.1982

Jako „przewodniczący Centralnej Komisji Wyborczej w Ługańsku” jest odpowiedzialny za zorganizowanie tzw. „wyborów” w dniu 2 listopada 2014 r. w tzw. „Ługańskiej Republice Ludowej”. Te „wybory” stanowią naruszenie prawa ukraińskiego, a zatem są nielegalne.

W związku z tym, że przyjął i pełnił to stanowisko oraz zorganizował nielegalne „wybory”, aktywnie popierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

29.11.2014

121.

Oleg Konstantinovich AKIMOV alias Oleh AKIMOV

(Олег Константинович Акимов)

Data urodzenia: 15.9.1981

Miejsce urodzenia: Ługańsk

Deputowany „Ługańskiej Unii Gospodarczej” w „Radzie Krajowej”„Ługańskiej Republiki Ludowej”. Kandydował w tak zwanych „wyborach” w dniu 2 listopada 2014 r. na stanowisko przywódcy tak zwanej „Ługańskiej Republiki Ludowej”. Te „wybory” stanowią naruszenie prawa ukraińskiego, a zatem są nielegalne.

W związku z tym, że przyjął i pełnił to stanowisko oraz formalnie kandydował w nielegalnych „wyborach”, aktywnie popierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy, aby jeszcze bardziej zdestabilizować sytuację na Ukrainie.

29.11.2014

122.

Larisa Leonidovna AIRAPETYAN alias Larysa AYRAPETYAN, Larisa AIRAPETYAN lub Larysa AIRAPETYAN

(Лариса Леонидовна Айрапетян)

Data urodzenia: 21.2.1970

„Minister zdrowia” tak zwanej „Ługańskiej Republiki Ludowej”. Kandydowała w tak zwanych „wyborach” w dniu 2 listopada 2014 r. na stanowisko „przywódcy” tak zwanej „Ługańskiej Republiki Ludowej”.

Te „wybory” stanowią naruszenie prawa ukraińskiego, a zatem są nielegalne.

W związku z tym, że przyjęła i pełniła to stanowisko oraz formalnie kandydowała w nielegalnych „wyborach”, aktywnie popierała działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy, aby jeszcze bardziej zdestabilizować sytuację na Ukrainie.

29.11.2014

123.

Yuriy Viktorovich SIVOKONENKO a.k.a. Yuriy SIVOKONENKO, Yury SIVOKONENKO, Yury SYVOKONENKO

(Юрий Викторович Сивоконенко)

Data urodzenia: 7.8.1957

Miejsce urodzenia: Donieck

Członek „Parlamentu” tak zwanej „Donieckiej Republiki Ludowej”; pracuje w związku weteranów Donbas Berkut. Kandydował w nielegalnych tak zwanych „wyborach” w dniu 2 listopada 2014 r. na stanowisko przywódcy tak zwanej „Donieckiej Republiki Ludowej”. Te „wybory” stanowią naruszenie prawa ukraińskiego, a zatem są nielegalne.

W związku z tym, że przyjął i pełnił to stanowisko oraz formalnie kandydował w nielegalnych „wyborach”, aktywnie popierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy, aby jeszcze bardziej zdestabilizować sytuację na Ukrainie.

29.11.2014

124.

Aleksandr Igorevich KOFMAN alias Oleksandr KOFMAN

(Александр Игоревич Кофман)

Data urodzenia: 30.8.1977

Miejsce urodzenia: Makiejewka (obwód doniecki)

Tak zwany „minister spraw zagranicznych” oraz tak zwany „pierwszy wicemarszałek”„Parlamentu” tak zwanej „Donieckiej Republiki Ludowej”. Kandydował w tak zwanych „wyborach” w dniu 2 listopada 2014 r. na stanowisko przywódcy tak zwanej „Donieckiej Republiki Ludowej”. Te „wybory” stanowią naruszenie prawa ukraińskiego, a zatem są nielegalne.

W związku z tym, że przyjął i pełnił to stanowisko oraz formalnie kandydował w nielegalnych „wyborach”, aktywnie popierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy, aby jeszcze bardziej zdestabilizować sytuację na Ukrainie.

29.11.2014

125.

Ravil Zakarievich KHALIKOV

(Равиль Закариевич Халиков)

Data urodzenia: 23.2.1969

Miejsce urodzenia: wieś Belozere, Rejon romodanowski, ZSRR

„Pierwszy wicepremier” i poprzedni „prokurator generalny” tak zwanej „Donieckiej Republiki Ludowej”.

Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierała działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

29.11.2014

126.

Dmitry Aleksandrovich SEMYONOV,

Dmitrii Aleksandrovich SEMENOV

(Дмитрий Александрович Семенов)

Data urodzenia: 3.2.1963

Miejsce urodzenia: Moskwa

„Wicepremier ds. finansów” tak zwanej „Ługańskiej Republiki Ludowej”.

Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierała działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

29.11.2014

127.

Oleg BUGROV

(Олег Бугров)

Data urodzenia: 29.8.1969

Były „minister obrony” tak zwanej „Ługańskiej Republiki Ludowej”.

Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierała działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

29.11.2014

128.

Lesya LAPTEVA

(Леся Лаптева)

 

Była „minister ds. edukacji, nauki, kultury i religii” tzw. „Ługańskiej Republiki Ludowej”.

W związku z tym, że przyjęła i pełniła to stanowisko, aktywnie popierała działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

29.11.2014

129.

Yevgeniy Eduardovich MIKHAYLOV

(alias Yevhen Eduardovych Mychaylov)

(Евгений Здуардович Михайлов)

Data urodzenia: 17.3.1963

Miejsce urodzenia: Archangielsk

„Szef administracji ds. rządowych” tzw. „Donieckiej Republiki Ludowej”.

Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

29.11.2014

132.

Vladyslav Nykolayevych DEYNEGO alias Vladislav Nykolayevich DEYNEGO

(Владислав Николаевич Дейнего)

Data urodzenia: 12.3.1964

„Wiceprzewodniczący”„Rady Ludowej” tak zwanej „Ługańskiej Republiki Ludowej”.

Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

29.11.2014

133.

Pavel DREMOV alias Batya

(Павел Леонидович ДРËМОВ),

Pavlo Leonidovych DRYOMOV

(Павло Леонщович Дрьомов)

Data urodzenia: 22.11.1976

Miejsce urodzenia: Stachanow

Dowódca „Pierwszego Regimentu Kozaków”, zbrojnej grupy separatystycznej uczestniczącej w walkach we wschodniej Ukrainie.

Pełniąc tę funkcję, wspiera aktywnie działania i politykę podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy, aby jeszcze bardziej zdestabilizować sytuację na Ukrainie.

16.2.2015

134.

Alexey MILCHAKOV alias Fritz, Serbian

(Алексей МИЛЬЧАКОВ)

Data urodzenia: 30.4. 1991 lub 30.1.1991

Miejsce urodzenia: Sankt Petersburg

Dowódca jednostki „Rusich”, zbrojnej grupy separatystycznej uczestniczącej w walkach we wschodniej Ukrainie.

Pełniąc tę funkcję, wspiera aktywnie działania i politykę podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy, aby jeszcze bardziej zdestabilizować sytuację na Ukrainie.

16.2.2015

135.

Arseny PAVLOV alias Motorola

ApcéHий Сергеевич ПÁВЛОВ (aka Моторoла)

Data urodzenia: 2.2.1983

Miejsce urodzenia: Uchta, Komi

Dowódca batalionu Sparta, zbrojnej grupy separatystycznej uczestniczącej w walkach we wschodniej Ukrainie.

Pełniąc tę funkcję, wspiera aktywnie działania i politykę podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy, aby jeszcze bardziej zdestabilizować sytuację na Ukrainie.

16.2.2015

136.

Mikhail Sergeevich TOLSTYKH alias Givi

(Михаил Сергеевич Толстых)

Data urodzenia: 19.7.1980

Miejsce urodzenia: Iłowajsk

Dowódca batalionu „Somali”, zbrojnej grupy separatystycznej uczestniczącej w walkach we wschodniej Ukrainie.

Pełniąc tę funkcję, wspiera aktywnie działania i politykę podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy, aby jeszcze bardziej zdestabilizować sytuację na Ukrainie.

16.2.2015

137.

Eduard Aleksandrovich BASURIN

(Здуард Александрович Басурин)

Data urodzenia: 27.6.1966 lub 21.6.1966

Miejsce urodzenia: Donieck

Tak zwany „zastępca dowódcy” w Ministerstwie Obrony tak zwanej „Donieckiej Republiki Ludowej”.

Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

16.2.2015

138.

Alexandr SHUBIN

Александр Васильевич ШУБИН

Data urodzenia: 20.5.1972 lub 30.5.1972

Miejsce urodzenia: Ługańsk

Tzw. „minister sprawiedliwości” nielegalnej tzw. „Ługańskiej Republiki Ludowej”.

Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące ten kraj.

16.2.2015

139.

Sergey Anatolievich LITVIN

(Сергей Анатольевич Литвин)

Data urodzenia: 2.7.1973

Tak zwany „zastępca przewodniczącego Rady Ministrów” tak zwanej „Ługańskiej Republiki Ludowej”.

Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

16.2.2015

141.

Ekaterina FILIPPOVA

Екатерина Владимировна ФИЛИППОВА

Data urodzenia: 20.11.1988

Miejsce urodzenia: Krasnoarmiejsk

Tzw. „minister sprawiedliwości” tzw. „Donieckiej Republiki Ludowej”.

Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierała działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

16.2.2015

142.

Aleksandr TIMOFEEV

Александр ТИМОФЕЕВ

Data urodzenia: 27.1.1974

Tzw. „minister ds. budżetu” tzw. „Donieckiej Republiki Ludowej”.

Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące ten kraj.

16.2.2015

143.

Evgeny Vladimirovich MANUILOV

(Евгений Владимирович Мануйлов)

Data urodzenia: 5.1.1967

Tak zwany „minister ds. budżetu” tak zwanej „Ługańskiej Republiki Ludowej”.

Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

16.2.2015

144.

Viktor YATSENKO

(Виктор ЯЦЕНКО)

Data urodzenia: 22.4.1985

Miejsce urodzenia: Cherson

Tzw. „minister ds. komunikacji” tzw. „Donieckiej Republiki Ludowej”.

Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

16.2.2015

146.

Zaur ISMAILOV

(Заур Исмаилов Рауфович)

Data urodzenia: 25.7.1978 lub 23.3.1975

Miejsce urodzenia: Krasnyj Łucz, obwód woroszyłowgradzki Ługańsk

Tak zwany „pełniący obowiązki prokuratora generalnego” tak zwanej „Ługańskiej Republiki Ludowej”.

Przyjmując i pełniąc tę funkcję, aktywnie wspierał działania i polityki podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

16.2.2015

147.

Anatoly Ivanovich ANTONOV

(Анатолий Иванович Антонов)

Data urodzenia: 15.5.1955

Miejsce urodzenia: Omsk

Wiceminister obrony, w ramach tej funkcji wspierający rozmieszczanie rosyjskich wojsk na Ukrainie.

Zgodnie z obecną strukturą rosyjskiego Ministerstwa Obrony w ramach tej funkcji uczestniczy w kształtowaniu i realizacji polityki rosyjskiego rządu. Polityka ta zagraża integralności terytorialnej, suwerenności i niezależności Ukrainy.

16.2.2015

148.

Arkady Viktorovich BAKHIN

(Аркадий Викторович Бахин)

Data urodzenia: 8.5.1956

Miejsce urodzenia: Kowno, Litwa

Pierwszy wiceminister obrony, w ramach tej funkcji wspierający rozmieszczanie rosyjskich wojsk na Ukrainie.

Zgodnie z obecną strukturą rosyjskiego Ministerstwa Obrony w ramach tej funkcji uczestniczy w kształtowaniu i realizacji polityki rosyjskiego rządu. Polityka ta zagraża integralności terytorialnej, suwerenności i niezależności Ukrainy.

16.2.2015

149.

Andrei Valeryevich KARTAPOLOV

(Андрей Валерьевич Картaпoлoв)

Data urodzenia: 9.11.1963

Miejsce urodzenia: NRD

Dyrektor Departamentu Operacji Głównych i zastępca szefa sztabu generalnego sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej. W ramach obu funkcji aktywnie uczestniczył w kształtowaniu i realizacji kampanii wojskowej sił rosyjskich na Ukrainie.

Zgodnie z wyznaczonymi działaniami sztabu generalnego, sprawując kontrolę operacyjną nad siłami zbrojnymi, aktywnie uczestniczył w kształtowaniu i realizacji polityki rosyjskiego rządu zagrażającej integralności terytorialnej, suwerenności i niezależności Ukrainy.

16.2.2015

150.

Iosif (Joseph) Davydovich KOBZON

(Иосиф Дaвьιдoвич Кобзон)

Data urodzenia: 11.9.1937

Miejsce urodzenia: Czasiw Jar, Ukraina

Deputowany do Dumy Państwowej.

Odwiedził tzw. „Doniecką Republikę Ludową” i podczas swojej wizyty wygłosił oświadczenia wspierające separatystów. Został także mianowany konsulem honorowym tzw. „Donieckiej Republiki Ludowej” w Federacji Rosyjskiej.

20 marca 2014 r. głosował za projektem federalnej ustawy konstytucyjnej „w sprawie przyjęcia do Federacji Rosyjskiej Republiki Krymu oraz utworzenia w ramach Federacji Rosyjskiej nowych podmiotów federalnych – Republiki Krymu i miasta o statusie federalnym Sewastopola”.

16.2.2015

151.

Valery Fedorovich RASHKIN

(Валерий Фëдoрoвич Рашкин)

Data urodzenia: 14.3.1955

Miejsce urodzenia: Żilino, obwód kaliningradzki

Pierwszy wiceprzewodniczący Komisji do Spraw Etnicznych w Dumie Państwowej.

Założyciel ruchu obywatelskiego „Krassnaya Moskva – Front Pomocy Patriotycznej”„Czerwona Moskwa”, który organizował publiczne demonstracje popierające separatystów, a tym samym wspierał politykę podważającą integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy. 20 marca 2014 r. głosował za projektem federalnej ustawy konstytucyjnej „w sprawie przyjęcia do Federacji Rosyjskiej Republiki Krymu oraz utworzenia w ramach Federacji Rosyjskiej nowych podmiotów federalnych – Republiki Krymu i miasta o statusie federalnym Sewastopola”.

16.2.2015

Podmioty:

33

Brygada Prizrak

(„Бригада ’Призрак”)

Zbrojna grupa separatystyczna aktywnie wspierająca działania podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy i dalej destabilizujące Ukrainę.

16.2.2015


15.9.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 239/63


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2015/1515

z dnia 5 czerwca 2015 r.

zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do przedłużenia okresów przejściowych związanych z systemami programów emerytalnych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (1), w szczególności jego art. 85 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Kontrahenci centralni pośredniczą między kontrahentami umów podlegających obrotowi na co najmniej jednym rynku finansowym. Ryzyko kredytowe tych kontrahentów jest łagodzone przez ustanowienie zabezpieczenia, które obliczane jest na pokrycie ewentualnych strat z chwilą niewykonania zobowiązania. Kontrahenci centralni przyjmują tylko aktywa o wysokim stopniu płynności, na ogół środki gotówkowe, jako zabezpieczenie w celu spełnienia wezwania do uzupełnienia zmiennego depozytu zabezpieczającego, aby zachować możliwość szybkiego upłynnienia w przypadku niewykonania zobowiązania.

(2)

Systemy programów emerytalnych (PSA) w wielu państwach członkowskich są aktywnymi uczestnikami rynków instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym. Jednak systemy programów emerytalnych zasadniczo minimalizują jednak swój stan środków gotówkowych, natomiast utrzymują bardziej rentowne inwestycje, takie jak papiery wartościowe, w celu zapewnienia wysokich zysków swoim beneficjentom, tj. emerytom. Podmioty prowadzące działalność w zakresie systemu programów emerytalnych, których zasadniczym celem jest zapewnianie świadczeń emerytalnych, na ogół w postaci dożywotnich wypłat, ale również w postaci wypłat realizowanych przez określony czas lub jako płatności jednorazowe, zwykle minimalizują swoje alokacje gotówkowe, aby zmaksymalizować efektywność i zyski dla ubezpieczonych. Dlatego nakładanie na takie podmioty wymogu centralnego rozliczania kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym doprowadziłoby do zamiany znacznej części ich aktywów na gotówkę, aby mogły one spełnić obowiązujące kontrahentów centralnych wymogi dotyczące depozytów zabezpieczających.

(3)

Artykuł 89 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 przewiduje zatem, że przez okres trzech lat od wejścia w życie tego rozporządzenia obowiązek rozliczania, o którym mowa w art. 4, nie ma zastosowania do kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, co do których można obiektywnie stwierdzić za pomocą pomiarów, że zmniejszają ryzyko inwestycji bezpośrednio związane z wypłacalnością finansową systemów programów emerytalnych. Okres przejściowy ma zastosowanie również do podmiotów powołanych w celu realizacji świadczeń wyrównawczych na rzecz uczestników systemów programów emerytalnych w przypadku niewykonania zobowiązania.

(4)

Aby w pełni ocenić obecną sytuację, Komisja opracowała sprawozdanie zgodnie z art. 85 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 oceniające, czy kontrahenci centralni podjęli niezbędne starania do opracowania odpowiednich rozwiązań technicznych służących przenoszeniu przez systemy programów emerytalnych zabezpieczeń niegotówkowych jako zmiennych depozytów zabezpieczających. W celu przeprowadzenia tej oceny Komisja zleciła przeprowadzenie badania podstawowego nad rozwiązaniami w zakresie dostarczenia przez systemy programów emerytalnych zabezpieczenia niegotówkowego kontrahentom centralnym, jak również w sprawie skutków zniesienia zwolnienia w przypadku braku rozwiązania, jeśli chodzi o zmniejszenie przychodów emerytalnych emerytów będących beneficjentami odnośnych systemów programów emerytalnych.

(5)

Zgodnie z ustaleniami zawartymi w sprawozdaniu Komisja stwierdza, że dotychczas nie dołożono niezbędnych starań, by opracować odpowiednie rozwiązania techniczne, a negatywne skutki centralnego rozliczania kontraktów pochodnych dla świadczeń emerytalnych przyszłych emerytów nadal istnieją.

(6)

Trzyletni okres przejściowy, o którym mowa w art. 89 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, należy zatem przedłużyć o dwa lata.

(7)

Niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie jak najszybciej, aby umożliwić przedłużenie istniejących okresów przejściowych, zanim one upłyną lub jak najszybciej po ich upływie. Późniejszy termin wejścia w życie może spowodować brak pewności prawa dla systemów programów emerytalnych co do tego, czy muszą rozpocząć przygotowania do przyszłych zobowiązań rozliczeniowych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Artykuł 89 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 648/2012 otrzymuje brzmienie:

„Do dnia 16 sierpnia 2017 r. obowiązek rozliczania, o którym mowa w art. 4, nie ma zastosowania do kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, co do których można obiektywnie stwierdzić za pomocą pomiarów, że zmniejszają ryzyko inwestycji bezpośrednio związane z wypłacalnością finansową systemu programów emerytalnych zdefiniowanego w art. 2 pkt 10. Okres przejściowy ma zastosowanie również do podmiotów powołanych w celu realizacji świadczeń wyrównawczych na rzecz uczestników systemów programów emerytalnych w przypadku niewykonania zobowiązania.”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 5 czerwca 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 1.


15.9.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 239/65


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2015/1516

z dnia 10 czerwca 2015 r.

ustanawiające, na mocy rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady, stawki zryczałtowane dla operacji finansowanych z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych w sektorze badań, rozwoju i innowacji

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (1), w szczególności jego art. 61 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z art. 61 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 przy obliczaniu wkładu publicznego należy uwzględnić dochody generowane przez operacje.

(2)

Rozporządzenie (UE) nr 1303/2013 przewiduje stosowanie zryczałtowanych procentowych stawek dochodów w odniesieniu do operacji w sektorze badań, rozwoju i innowacji, bez konieczności obliczania zdyskontowanego dochodu.

(3)

Na podstawie danych historycznych stawkę zryczałtowaną dla dochodów wygenerowanych w sektorze badań, rozwoju i innowacji należy ustalić na poziomie 20 % w celu uniknięcia nadmiernego finansowania i zakłócenia rynku,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Niniejsze rozporządzenie określa stawkę zryczałtowaną mającą zastosowanie do operacji w sektorze badań, rozwoju i innowacji w celu określenia z wyprzedzeniem potencjalnych dochodów takich operacji oraz umożliwienia ustalenia wydatków kwalifikowalnych operacji zgodnie z art. 61 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013.

Artykuł 2

Do celów stosowania zryczałtowanej procentowej stawki dochodów, o której mowa w art. 61 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, dla operacji w sektorze badań, rozwoju i innowacji ustala się stawkę zryczałtowaną w wysokości 20 %.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 10 czerwca 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 320.


15.9.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 239/67


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/1517

z dnia 11 września 2015 r.

zmieniające po raz 236. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z siecią Al-Kaida

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z siecią Al-Kaida (1), w szczególności jego art. 7 ust. 1 lit. a) i art. 7a ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, których fundusze oraz zasoby gospodarcze podlegają zamrożeniu na mocy tego rozporządzenia.

(2)

Dnia 3 września 2015 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych zatwierdził decyzję o dodaniu jednej osoby do prowadzonego przez Komitet ds. Sankcji Wobec Sieci Al-Kaida wykazu osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002.

(4)

Aby zapewnić skuteczność środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, powinno ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 11 września 2015 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącego,

Szef Służby ds. Instrumentów Polityki Zagranicznej


(1)  Dz.U. L 139 z 29.5.2002, s. 9.


ZAŁĄCZNIK

Do tytułu „Osoby fizyczne” w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 dodaje się wpis w brzmieniu:

„Sofiane Ben Goumo (alias a) Sufyan bin Qumu; b) Abou Fares al Libi). Data urodzenia: 26.6.1959. Miejsce urodzenia: Derna, Libia. Obywatelstwo: libijskie. Adres: Libia. Inne informacje: a) przywódca Ansar al Charia Derna. Data wyznaczenia, o której mowa w art. 2a ust. 4 lit. b): 3.9.2015.”.


15.9.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 239/69


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/1518

z dnia 14 września 2015 r.

nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 11 ust. 2,

po konsultacji z państwami członkowskimi,

a także mając na uwadze, co następuje:

1.   PROCEDURA

1.1.   Obowiązujące środki

(1)

Rozporządzeniem (WE) nr 599/2009 (2) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe wynoszące od 0 EUR do 198,0 EUR za tonę na przywóz monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywanych „biodieslem”, w formie czystej lub w postaci mieszanki, zawierających wagowo ponad 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, w tym czasie objętych kodami CN ex 1516 20 98 (kod TARIC 1516209820), ex 1518 00 91 (kod TARIC 1518009120), ex 1518 00 99 (kod TARIC 1518009920), ex 2710 19 41 (kod TARIC 2710194120), 3824 90 91, ex 3824 90 97 (kod TARIC 3824909787), oraz pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki („USA” lub „państwo, którego dotyczy postępowanie”). Cło antydumpingowe nałożone tym rozporządzeniem jest określane dalej jako „obowiązujące środki”.

(2)

Rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 444/2011 (3), w następstwie dochodzenia w sprawie obejścia środków, Rada rozszerzyła ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 599/2009 na przywóz do Unii biodiesla wysyłanego z Kanady, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Kanady, z wyjątkiem biodiesla produkowanego przez przedsiębiorstwa BIOX Corporation, Oakville i Rothsay Biodiesel, Guelph, Ontario, Kanada. Tym samym rozporządzeniem Rada rozszerzyła również ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 599/2009 na przywóz biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo maksymalnie 20 % lub mniej monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.

1.2.   Środki obowiązujące wobec innych państw trzecich

(3)

Poza zakresem niniejszego postępowania środki antydumpingowe dotyczące biodiesla obowiązują obecnie w odniesieniu do przywozu z Argentyny i Indonezji (4).

1.3.   Wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia

(4)

W następstwie opublikowania zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu (5) środków antydumpingowych obowiązujących w odniesieniu do przywozu biodiesla pochodzącego z USA Komisja Europejska („Komisja”) otrzymała wniosek o dokonanie przeglądu na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(5)

Wniosek został złożony w dniu 9 kwietnia 2014 r. przez Europejską Radę Biodiesla („wnioskodawca” lub „ERB”) w imieniu producentów reprezentujących ponad 25 % ogólnej produkcji unijnej biodiesla. W uzasadnieniu wniosku podano, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu unijnego.

1.4.   Wszczęcie przeglądu wygaśnięcia

(6)

Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem ustanowionym w art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie przeglądu wygaśnięcia, w dniu 10 lipca 2014 r. w zawiadomieniu o wszczęciu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (6) („zawiadomienie o wszczęciu”) Komisja ogłosiła wszczęcie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(7)

W tym samym dniu Komisja wszczęła przegląd wygaśnięcia środków wyrównawczych obowiązujących względem przywozu biodiesla pochodzącego z USA. Jest to równoległe, ale odrębne postępowanie, które jest objęte osobnym rozporządzeniem.

1.5.   Okres objęty dochodzeniem przeglądowym i okres badany

(8)

Dochodzenie dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody objęło okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”). Badanie trendów mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do końca okresu objętego dochodzeniem przeglądowym („okres badany”).

1.6.   Zainteresowane strony

(9)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wezwała zainteresowane strony do skontaktowania się z nią w celu wzięcia udziału w dochodzeniu. Ponadto Komisja wyraźnie poinformowała wnioskodawcę, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów eksportujących w USA i władze amerykańskie, znanych importerów, dostawców i użytkowników, przedsiębiorstwa handlowe, a także stowarzyszenia, o których wiadomo, że są zainteresowane, o wszczęciu dochodzenia i zaprosiła te podmioty do wzięcia w nim udziału.

(10)

Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag na temat wszczęcia dochodzenia oraz możliwość złożenia wniosku o przesłuchanie przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach handlowych.

1.7.   Kontrola wyrywkowa

(11)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja oznajmiła, że może dokonać doboru próby zainteresowanych stron zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

a)   Kontrola wyrywkowa producentów unijnych

(12)

Komisja ogłosiła w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, że dokonała tymczasowego doboru próby producentów unijnych. Komisja dokonała doboru próby na podstawie największej reprezentatywnej wielkości produkcji i sprzedaży, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiedniego zakresu geograficznego. Ta tymczasowa próba objęła siedmiu producentów unijnych zlokalizowanych w siedmiu różnych państwach członkowskich, którzy reprezentowali prawie 30 % produkcji unijnej biodiesla. Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie opinii w sprawie wstępnie dobranej próby.

(13)

Jedno przedsiębiorstwo z siedzibą we Włoszech wniosło o włączenie go do próby. Jednakże przedsiębiorstwo to rozpoczęło działalność dopiero pod koniec 2013 r., po nabyciu zakładu zajmującego się produkcją biodiesla od innego włoskiego producenta biodiesla, który był włączony do tymczasowej próby. W związku z brakiem danych historycznych niezbędnych do oceny właściwych tendencji w okresie badanym oraz faktem, że inne włoskie przedsiębiorstwo zostało już włączone do tymczasowej próby, postanowiono nie włączać tego przedsiębiorstwa do próby.

(14)

US National Biodiesel Board (Amerykańska Krajowa Rada Biodiesla – „NBB”) stwierdziła, że tymczasowa próba różniła się od próby wybranej w poprzednich dochodzeniach dotyczących biodiesla i odniosła się do dwóch przedsiębiorstw reprezentujących znaczną wielkość produkcji i sprzedaży, które nie zostały obecnie objęte próbą. Jednakże obydwa przedsiębiorstwa wskazane przez NBB były bądź to powiązane z innym przedsiębiorstwem odnotowującym większą sprzedaż, już uwzględnionym w próbie, bądź odnotowywały niższą sprzedaż niż wstępnie wybrane przedsiębiorstwo w tym samym państwie członkowskim. Dlatego włączenie któregokolwiek z tych dwóch przedsiębiorstw nie zmieniłoby reprezentatywności tymczasowo dobranej próby. Tymczasowa próba została zatem potwierdzona jako próba reprezentatywna dla przemysłu unijnego.

(15)

Po ujawnieniu ustaleń rząd USA stwierdził, że próba stanowiąca 30 % przemysłu unijnego nie mogła być uważana za reprezentatywną dla unijnego przemysłu biodiesla jako całości oraz że mikrowskaźniki należało przeanalizować w szerszej perspektywie. Rząd USA odnosi się do ustalenia Organu Apelacyjnego WTO w sprawie EC – Fasteners (WE – elementy złączne), w której próba 27 % uznana została za niewielką w stosunku do łącznej liczby producentów i stanowiłaby znaczący odsetek tylko w przypadku rozdrobnionego przemysłu.

(16)

Komisja, inaczej niż w dochodzeniu w sprawie elementów złącznych, zdefiniowała do celów niniejszego dochodzenia przemysł unijny jako całość przemysłu, a nie tylko przedsiębiorstwa objęte próbą (motyw 93 poniżej). Ponadto, wszystkie makrowskaźniki oceniono na podstawie całego przemysłu i jedynie kilka mikrowskaźników przeanalizowano na poziomie przedsiębiorstw objętych próbą. Ogólną analizę sytuacji przemysłu unijnego oparto jednak na ocenie zarówno mikro-, jak i makrowskaźników. W każdym razie uznaje się, że przemysł unijny jest przemysłem rozdrobnionym, ponieważ składa się z ponad 200 producentów rozmieszczonych w całej Unii, z których większość to małe i średnie przedsiębiorstwa. W związku z powyższym Komisja stwierdza, że próba reprezentująca 30 % przemysłu unijnego jest reprezentatywna, a zatem zarzut ten zostaje odrzucony.

b)   Kontrola wyrywkowa importerów

(17)

Aby zdecydować, czy kontrola wyrywkowa będzie konieczna, a jeżeli tak, aby przeprowadzić kontrolę wyrywkową, Komisja wezwała importerów niepowiązanych do podania informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

(18)

Tylko kilku importerów niepowiązanych dostarczyło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie ich do próby. Ze względu na tę niewielką liczbę Komisja postanowiła, że kontrola wyrywkowa nie jest konieczna.

c)   Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących z USA

(19)

Aby zdecydować, czy kontrola wyrywkowa będzie konieczna, a jeżeli tak, aby przeprowadzić kontrolę wyrywkową, Komisja wezwała wszystkich producentów eksportujących w USA do podania informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Poza tym Komisja zwróciła się do misji USA przy Unii Europejskiej o wskazanie pozostałych producentów eksportujących, którzy mogliby być zainteresowani udziałem w dochodzeniu, lub skontaktowanie się z nimi, jeżeli tacy producenci istnieją.

(20)

27 producentów w USA udzieliło Komisji odpowiedzi, lecz jedynie dziewięciu przekazało dane na temat sprzedaży eksportowej i krajowej wymagane w załączniku I do zawiadomienia o wszczęciu postępowania do celów kontroli wyrywkowej. Żaden z nich nie dokonywał wywozu do Unii w ODP. Komisja dobrała próbę złożoną z trzech producentów eksportujących o największej wielkości sprzedaży krajowej i eksportowej. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego dobór próby został skonsultowany ze wszystkimi znanymi producentami eksportującymi zainteresowanymi sprawą oraz z władzami USA. Żaden z tych podmiotów nie zgłosił uwag.

(21)

Żaden z producentów objętych próbą nie przedstawił odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu w przewidzianym terminie. W dniu 7 października 2014 r. Komisja poinformowała trzech producentów eksportujących objętych próbą o braku odpowiedzi.

(22)

W dniu 10 października 2014 r. jeden objęty próbą producent eksportujący poinformował Komisję, że postanowił nie udzielać odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Dwóch pozostałych objętych próbą producentów eksportujących zwróciło się kilkakrotnie o wydłużenie terminu przedstawienia odpowiedzi, na co wyrażono zgodę, jednak wymienieni producenci nie przedłożyli pełnych odpowiedzi.

(23)

W dniu 10 listopada 2014 r. Komisja przesłała pismo informujące trzy objęte próbą przedsiębiorstwa o zamiarze zastosowania art. 18 rozporządzenia podstawowego oraz oparcia ustaleń dochodzenia na dostępnych faktach. Władze USA zostały również poinformowane o tym zamiarze. Termin nadsyłania uwag do pisma upłynął dnia 21 listopada 2014 r.

(24)

Do dnia 21 listopada 2014 r. dwa objęte próbą przedsiębiorstwa nie udzieliły żadnej odpowiedzi, a pozostałe objęte próbą przedsiębiorstwo wyjaśniło, że termin nie był wystarczający odległy, by zdążyło przekazać swoje odpowiedzi.

(25)

Komisja stwierdziła zatem, że żaden z objętych próbą producentów eksportujących w USA nie współpracował w dochodzeniu dotyczącym przeglądu wygaśnięcia. W związku z tym Komisja postanowiła zastosować przepisy art. 18 rozporządzenia podstawowego i, odpowiednio, uznała, że ustaleń, pozytywnych bądź negatywnych, można dokonać w oparciu o dostępne fakty.

(26)

Przedsiębiorstwo Cargill Inc. zwróciło uwagę, że w rozporządzeniu (WE) nr 599/2009 ustalono margines dumpingu de minimis i tym samym nałożono ostateczne cło antydumpingowe o stawce 0 % na biodiesla pochodzącego z USA, produkowanego i wywożonego przez nie. Przedsiębiorstwo zauważyło następnie, że zgodnie z ustaleniami Organu Apelacyjnego WTO przedstawionymi w sprawozdaniu „Mexico rice” (7) producent eksportujący, w przypadku którego nie stwierdzono stosowania dumpingu w dochodzeniu pierwotnym, nie może zostać objęty przeglądem wygaśnięcia środków antydumpingowych.

(27)

Przedsiębiorstwo Cargill Inc. zwróciło się zatem o dalsze zwolnienie z cła antydumpingowego niezależnie od wyniku przeglądu wygaśnięcia. Wniosek ten został przyjęty.

1.8.   Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i wizyty weryfikacyjne

(28)

Komisja rozesłała kwestionariusze do objętych próbą producentów unijnych i importerów niepowiązanych, handlowców i użytkowników, którzy zgłosili się w terminach określonych w zawiadomieniu o wszczęciu.

(29)

Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uważane za niezbędne w celu ustalenia dumpingu, wynikającej z niego szkody oraz interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne na podstawie art. 16 rozporządzenia podstawowego odbyły się na terenie następujących przedsiębiorstw:

Producenci unijni

Bio-Oils Huelva S.L., Huelva, Hiszpania,

Biopetrol Rotterdam BV, Rotterdam, Niderlandy,

Diester Industrie SAS, Rouen, Francja,

Novaol S.R.L., Mediolan, Włochy,

Preol a.s., Lovosice, Republika Czeska,

Rafineria Trzebinia S.A., Trzebinia, Polska,

Verbio Vereinigte BioEnergie AG, Lipsk, Niemcy.

1.9.   Ujawnienie ustaleń

(30)

W dniu 3 czerwca 2015 r. Komisja ujawniła wszystkim zainteresowanym stronom podstawowe fakty i informacje, na podstawie których zamierzała utrzymać w mocy obowiązujące środki antydumpingowe i wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag. Komisja rozpatrzyła i w stosownych przypadkach uwzględniła uwagi przedstawione przez zainteresowane strony.

(31)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń NBB wniosła o przesłuchanie z udziałem rzecznika praw stron w postępowaniach w sprawie handlu i uzyskała taką możliwość.

2.   PRODUKT OBJĘTY PRZEGLĄDEM I PRODUKT PODOBNY

2.1.   Produkt objęty przeglądem

(32)

Produkt objęty przeglądem jest taki sam jak w przypadku dochodzenia prowadzącego do wprowadzenia istniejących środków („dochodzenie pierwotne”), tj. monoalkilowe estry kwasów tłuszczowych lub parafinowy olej napędowy będący produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywane „biodieslem”, w formie czystej lub w postaci mieszanki zawierającej wagowo ponad 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, pochodzące z USA, objęte obecnie kodami ex 1516 20 98, ex 1518 00 91, ex 1518 00 99, ex 2710 19 43, ex 2710 19 46, ex 2710 19 47, ex 2710 20 11, ex 2710 20 15, ex 2710 20 17, ex 3824 90 92, ex 3826 00 10 i ex 3826 00 90 („produkt objęty przeglądem”).

(33)

Biodiesel jest paliwem odnawialnym wykorzystywanym w sektorze transportu w silnikach diesla. Konwencjonalne silniki nie mogą jednak działać przy zastosowaniu czystego biodiesla i wymagają mieszanki mineralnego oleju napędowego z ograniczoną zawartością biodiesla.

(34)

Biodiesel produkowany w USA to przede wszystkim „ester metylowego kwasu tłuszczowego” (FAME) pochodzący z dużej grupy olejów roślinnych (olej sojowy, olej palmowy, olej rzepakowy) i zużytych olejów spożywczych, tłuszczów zwierzęcych lub biomasy, które służą jako surowiec do produkcji biodiesla. Termin „ester” odnosi się do transestryfikacji olejów roślinnych, zwłaszcza mieszania oleju z alkoholem. Termin „metyl” odnosi się do metanolu, najpowszechniej wykorzystywanego alkoholu w tym procesie, choć etanol może również być stosowany w procesie produkcji prowadzącym do powstania „estrów etylowego kwasu tłuszczowego”.

(35)

Wszystkie rodzaje biodiesla oraz biodiesel w mieszankach, pomimo ewentualnych różnic dotyczących surowca wykorzystanego do produkcji lub różnic w procesie produkcji, mają takie same lub bardzo podobne podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne oraz są wykorzystywane do takich samych celów. Ewentualne różnice dotyczące produktu objętego dochodzeniem nie mają wpływu na jego podstawową definicję, właściwości lub postrzeganie tego produktu przez różne podmioty. W szczególności z punktu widzenia użytkowników oleju napędowego bez znaczenia jest to, czy mieszanki dostępne na stacjach paliwowych wyprodukowano z jednego konkretnego surowca stosowanego do produkcji biodiesla.

2.2.   Produkt podobny

(36)

Tak jak w pierwotnym dochodzeniu, biodiesel sprzedawany na rynku krajowym w USA i amerykański biodiesel sprzedawany na wywóz posiadają te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne oraz te same zastosowania. Podobnie, biodiesel produkowany i sprzedawany w Unii przez przemysł unijny ma te same podstawowe cechy fizyczne i techniczne oraz zastosowania jak produkt wywożony z USA do Unii. Do celów niniejszego dochodzenia produkty te uznaje się zatem za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

2.3.   Argumenty dotyczące zakresu definicji produktu

(37)

Rząd USA stwierdził, że olej napędowy wytwarzany z biomasy (8) stanowi kategorię produktów szerszą niż zakres produktu objętego przeglądem. Jednakże, jak określono w rozporządzeniu nakładającym tymczasowe cła wyrównawcze w dochodzeniu pierwotnym (9), wszystkie rodzaje biodiesla oraz mieszanki biodiesla, w tym oleju napędowego produkowanego z biomasy, są uznane za paliwo biodiesel oraz stanowią część pakietu legislacyjnego dotyczącego efektywności energetycznej, odnawialnych źródeł energii i alternatywnych paliw. Przyczyną tego jest fakt, że biodiesel produkowany z biomasy ma takie same lub bardzo podobne podstawowe cechy fizyczne i techniczne oraz zastosowania jak biodiesel wytwarzany z innych źródeł. Wynik dochodzenia pierwotnego nie został zakwestionowany przez żadną z zainteresowanych stron i obowiązuje w ramach niniejszego przeglądu wygaśnięcia. W związku z tym Komisja odrzuca powyższe twierdzenie rządu USA.

3.   PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY

(38)

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy jest prawdopodobne, że wygaśnięcie obowiązujących środków doprowadzi do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu.

3.1.   Uwagi wstępne

(39)

Ze względu na brak współpracy ze strony wybranych producentów objętych próbą, wymienionych w motywie 25 powyżej, nie było możliwe dokonanie analizy na podstawie zweryfikowanych danych dostarczonych przez producentów amerykańskich. W związku z tym Komisja wykorzystała następujące źródła informacji: dane dostarczone przez niektórych amerykańskich producentów biodiesla na początkowym etapie w odpowiedzi na kwestionariusze służące do celów kontroli wyrywkowej; Eurostat; wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia; późniejsze oświadczenia wnioskodawcy; US National Biodiesel Board; strony internetowe Urzędu ds. informacji o energii USA oraz Departamentu Energii USA; Komisja Handlu Międzynarodowego USA.

3.2.   Przywóz dumpingowy w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym

(40)

Po wprowadzeniu środków w 2009 r. przywóz biodiesla z USA do Unii spadł prawie do zera, jedynie w 2013 r. i w ODP dokonano wywozu jego bardzo małej ilości. W tych okolicznościach nie uznano za stosowne dokonania oceny poziomu dumpingu w ODP. Można zatem dojść do wniosku, że nie zaistniała kontynuacja dumpingu podczas ODP.

3.3.   Dowody wskazujące na prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu

(41)

Komisja przeanalizowała istnienie dowodu na prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku wygaśnięcia środka. Analizie poddano następujące elementy: związek między cenami produktu wytwarzanego i sprzedawanego w UE oraz w USA, związek między cenami wywozu do państw trzecich i cenami w USA, związek między cenami wywozu do państw trzecich a poziomem cen w Unii, niewykorzystane moce produkcyjne oraz praktyki obchodzenia środków i absorpcji.

3.3.1.   Związek między cenami produktu wytwarzanego i sprzedawanego w UE oraz w USA

(42)

Wobec braku współpracy ze strony producentów biodiesla w USA, służby Komisji skorzystały z trzech źródeł informacji, by ustalić krajowe ceny sprzedaży biodiesla w USA w ODP: (i) odpowiedzi na kwestionariusz przesłany na początkowym etapie do celów kontroli wyrywkowej przedłożone przez kilku amerykańskich producentów biodiesla na początkowym etapie; (ii) informacje przedstawione przez NBB w oparciu o informacje zebrane przez przedsiębiorstwo badania rynku „Jacobsen”; oraz (iii) informacje dostarczone przez wnioskodawcę w oparciu o informacje zebrane przez Oil Price Information Service (OPIS).

(43)

Dane pochodzące z tych trzech źródeł obejmują różne poziomy cen handlowych i warunki Incoterms. Wartości te są jednak bardzo do siebie zbliżone. Średnia wartości z tych trzech źródeł wynosi 1 196,93 USD za tonę metryczną. Przy średnim kursie wymiany euro/dolar w ODP (1 EUR = 1,356 USD), kwota ta odpowiada amerykańskiej cenie sprzedaży krajowej wynoszącej 883 EUR za tonę metryczną (10).

(44)

Średnia cena ex-works biodiesla sprzedawanego w Unii przez producentów unijnych podczas ODP, jak przedstawiono poniżej w tabeli 8, wynosiła 905 EUR za tonę metryczną (1 227,18 USD).

(45)

Aby powrócić na rynek unijny, producenci amerykańscy będą zmuszeni do sprzedaży po cenie niższej niż 905 EUR za tonę metryczną. Ich ostateczna cena powinna obejmować także koszty frachtu morskiego i ubezpieczenia oraz obowiązujące cła (6,5 %) stosowane wobec biodiesla. Zgodnie z informacjami uzyskanymi w trakcie dochodzenia kwota ta wyniosłaby około 100 EUR za tonę metryczną. Komisja obliczyła tę kwotę w oparciu o kwotę należności celnych, koszt transportu i koszt usług frachtowych, obliczone przez NBB (około 94 EUR), i zaokrągliła ją do 100 EUR, by uwzględnić również ewentualne dodatkowe wydatki ponoszone po przywozie.

(46)

W konsekwencji, gdyby amerykańscy producenci wznowili wywóz do UE, musieliby dokonywać sprzedaży po cenie ex-works (mniej niż 805 EUR za tonę metryczną), która byłaby niższa niż ich cena sprzedaży krajowej w USA, czyli po cenie dumpingowej. Na podstawie okoliczności opisanych szczegółowo w motywach 63 i 71 dotyczących odpowiednio cen wywozu do państw trzecich oraz wolnych mocy produkcyjnych, prawdopodobne jest, że producenci amerykańscy wznowiliby wywóz do Unii, gdyby obowiązujące środki zostały zniesione, jako że umożliwiłoby im to obniżenie jednostkowych kosztów produkcji, jak szczegółowo wyjaśniono w motywie 72 poniżej.

(47)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń NBB zakwestionowała dokładność średnich krajowych cen sprzedaży ustalonych przez Komisję i przypomniała, że w jednej ze swoich wcześniejszych uwag wskazała niższą wartość (789,36 EUR za tonę metryczną), ustaloną w oparciu o ceny podawane przez Departament Energetyki USA.

(48)

Komisja odrzuca to twierdzenie z następujących powodów:

(49)

W odniesieniu do średniej ceny wskazanej przez NBB, nie może być ona uważana za dokładną podstawę ze względu na to, że była to cena detaliczna, a nie cena ex-factory. Dokładniej rzecz ujmując, NBB podała średnią miesięczną cenę detaliczną (na stacji paliw) dla biodiesla w USA w lipcu 2014 r., mierzoną według ekwiwalentu galonów benzyny i wykorzystując kurs wymiany z tylko jednego punktu w czasie, tj. 19 września 2014 r.

(50)

Co się tyczy średniej ceny obliczonej przez Komisję, jest to wartość wiarygodna, biorąc pod uwagę, że z uwagi na brak współpracy ze strony producentów z USA, została ona obliczona przy wykorzystaniu najlepszych dostępnych informacji. Jest to średnia cen zgłoszonych przez niektórych producentów amerykańskich na początkowym etapie, cen zebranych przez przedsiębiorstwo badania rynku „Jacobsen”, udostępnionych przez samą NBB, i cen zebranych przez OPIS, udostępnionych przez EBB. Była to zwykła średnia, jako że zabrakło informacji na temat ilości, które umożliwiłyby obliczenie średniej ważonej. Mimo to te trzy wartości były bardzo podobne. Warunki Incoterms i poziom handlu nie były znane i nie mogły zostać wzięte pod uwagę. Ceny OPIS zostały jednak dostosowane, aby uwzględnić uzasadnione koszty transportu w USA. W świetle znaczących różnic między ceną krajową a ceną eksportową, wszelkie dostosowania uwzględniające warunki Incoterms i poziom handlu nie doprowadziłyby do zmiany wniosku, że amerykańscy producenci, chcąc wznowienia sprzedaży do Unii, musieliby sprzedawać po cenach dumpingowych.

(51)

NBB zakwestionowała również kwotę 100 EUR za tonę metryczną, użytą do obliczenia wiarygodnej średniej ceny eksportowej na podstawie średniej unijnej ceny biodiesla, i zasugerowała zamiast tego użycie kwoty 110,49 EUR. Jak wspomniano w motywie 45 powyżej, Komisja zastosowała kwoty zaproponowane przez NBB w odniesieniu do ceł, transportu i frachtu. Jedynie w odniesieniu do dodatkowych kosztów ponoszonych po przywozie Komisja użyła kwoty niższej niż 16,69 EUR, którą to wartość zaproponowała NBB, ponieważ NBB nie wykazała, że kwota kosztów ponoszonych po przywozie powinna wynosić 2 % ceny CIF na granicy. W każdym razie różnica między szacunkami Komisji a szacunkami NBB jest znikoma i nie zmienia wniosków co do prawdopodobieństwa wystąpienia dumpingu, biorąc również pod uwagę, że dokładne obliczenia dumpingu nie były wymagane w tym zakresie.

(52)

NBB stwierdziła, że, podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu, należało dokonać korekty z tytułu różnic fizycznych, by uwzględnić fakt, że głównym surowcem wykorzystywanym do produkcji biodiesla w USA są nasiona soi, podczas gdy w Unii głównym surowcem jest rzepak, który charakteryzuje się wyższą jakością i wyższą ceną.

(53)

Twierdzenie to należy odrzucić. W pierwotnym dochodzeniu dokonano korekty na podstawie porównania zweryfikowanych danych przekazanych przez producentów amerykańskich i producentów unijnych. Wobec braku współpracy ze strony producentów z USA podczas niniejszego przeglądu wygaśnięcia Komisja nie mogła przede wszystkim stwierdzić, że należy dokonać korekty. Po drugie, gdyby miano dokonać jakiejkolwiek korekty, Komisja nie mogłaby ustalić wysokości takiej korekty. Okoliczności panujące w momencie pierwotnego dochodzenia zmieniły się, w szczególności skład surowców stosowanych zarówno w UE, jak i w USA do produkcji biodiesla nie jest już taki sam. NBB wystąpiła również o korektę w wysokości 10 %, jednak nie uzasadniła tego poziomu korekty.

(54)

NBB i rząd USA stwierdzili, że ponieważ amerykańskie krajowe ceny są wyższe niż prawdopodobna cena eksportowa w wywozie do Unii, amerykańscy producenci zwiększyliby swoją sprzedaż krajową zamiast dokonywać wywozu do Unii, zwłaszcza w obliczu zwiększonej konsumpcji w USA.

(55)

Twierdzenie to jest bezzasadne i powinno zostać odrzucone. Konsumpcja w USA wzrosła w ostatnich latach, przede wszystkim ze względu na realizację polityki rządu dotyczącej m.in. zachęt i obowiązkowych celów określonych w programie paliw odnawialnych i programach pomocy służących wspieraniu produkcji i mieszania biodiesla. Z danych dostarczonych przez samą NBB wynika jednak, że konsumpcja biodiesla w USA w 2014 r. spadła w porównaniu z 2013 r. Nie ma dowodów na to, że konsumpcja wzrośnie w latach 2015 i 2016. Przeciwnie, publicznie dostępne informacje (11) sugerują, że obowiązkowe cele w zakresie wykorzystania paliw odnawialnych w USA pozostaną stabilne w nadchodzących latach. W konsekwencji jest bardziej prawdopodobne, że obecny poziom konsumpcji w USA pozostanie na stałym poziomie, a nie wzrośnie. Jako że w USA istnieje nadwyżka mocy produkcyjnych (zob. motyw 69 i poniższy motyw), producenci z USA nadal mieliby motywację do wywozu do Unii, nawet jeżeli dokonywaliby sprzedaży po cenie niższej niż cena krajowa, ale wciąż pokrywali swoje koszty zmienne.

(56)

NBB stwierdziła, że Komisja powinna była wyjaśnić, w jaki sposób zwiększenie wielkości produkcji doprowadziłoby do zmniejszenia kosztów produkcji po stronie producentów amerykańskich. W tym względzie należy od razu stwierdzić, że ze względu na brak współpracy Komisja nie mogła dokonać dokładnego obliczenia dotyczącego wpływu wzrostu wielkości produkcji na koszty producentów amerykańskich. Jednakże oczywiste jest z ekonomicznego punktu widzenia, że jeżeli koszty stałe rozkładane są na większą wielkości produkcji, jednostkowe koszty produkcji ulegają zmniejszeniu. Dotyczy to również sytuacji podnoszonej przez NBB, tj. gdy w produkcji biodiesla główną część kosztów stanowią koszty zmienne i zależą one od zastosowanych surowców. Koszty stałe muszą zostać przypisane do łącznej wielkości produkcji. Istotnie, informacje uzyskane od przemysłu unijnego potwierdziły, że koszt surowców stanowi znaczną część kosztów produkcji, lecz dokładne wartości procentowe zależą od użytych surowców, od tego, w jakim stopniu przedsiębiorstwo jest zintegrowane pionowo, oraz od kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych ponoszonych przez przedsiębiorstwo. W tych okolicznościach Komisja miała prawo przyjąć, że zwiększenie produkcji doprowadziłoby do zmniejszenia kosztów produkcji po stronie producentów amerykańskich. Sytuacja ta byłaby odmienna jedynie w przypadku, gdyby cena eksportowa była tak niska, że nie pokrywałaby nawet cen wykorzystanego surowca, ale NBB nie przekazała żadnych uwag, które mogłyby poprzeć taki scenariusz.

3.3.2.   Związek między cenami eksportowymi stosowanymi w wywozie do państw trzecich a cenami w USA

(57)

Inny element, który uzasadnia wniosek, iż występuje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu, jest oparty na analizie struktury wywozu biodiesla z USA do państw trzecich w ODP. Komisja zapoznała się z bazą danych Komisji Handlu Międzynarodowego USA i wyodrębniła ilości i wartości wywozu biodiesla objętego kodem HTS 382600 w ODP. Ilość poddana wywozowi (w tonach metrycznych) do wszystkich państw (w tym UE) wyniosła 567 018 ton. Średnia wartość jednej tony metrycznej w ODP wynosiła 753,34 EUR franco wzdłuż burty statku. Komisja obliczyła średnią cenę sprzedaży w dolarach amerykańskich za tonę metryczną i porównała ją ze średnią ceną sprzedaży na rynku krajowym w USA (ustaloną zgodnie z wyjaśnieniami w motywie 42 powyżej). Poniżej przedstawiono zestawienie ustaleń:

Tabela 1

Wielkość i ceny eksportowe wywozu z USA podczas ODP

Państwa przeznaczenia

Wielkość wywozu (w tonach metrycznych)

Odsetek wywozu do wszystkich krajów

Średnia wartość (USD na tonę metryczną)

Średnia wartość (EUR na tonę metryczną)

Dumping jako procent ceny eksportowej

Ogółem Gibraltar (12)

76 266

13

753,19

555,45

59

Ogółem Kanada

247 959

44

1 167,33

860,86

3

Ogółem Australia

4 267

1

1 019,77

752,04

17

Ogółem Malezja

103 773

18

891,44

657,41

34

(58)

Z tabeli wynika, że amerykańscy producenci wydają się obecnie dokonywać sprzedaży do państw trzecich po cenach dumpingowych, przy cenach eksportowych niższych niż ceny krajowe, w zakresie od 3 % do 59 %. W związku z tym Komisja stwierdziła, że skoro producenci amerykańscy prowadzą obecnie sprzedaż do państw trzecich po cenach dumpingowych, prawdopodobne jest, że prowadziliby wywóz do UE, poprzez przekierowanie części wywozu dokonywanego obecnie na inne rynki, również po cenach dumpingowych.

(59)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń NBB zakwestionowała dokładność danych eksportowych, ponieważ kod HTS wykorzystany do oceny wielkości wywozu (38 26 00) obejmuje inne produkty, a zatem ceny eksportowej nie można porównać z krajową ceną biodiesla.

(60)

Komisja użyła tego kodu, ponieważ rząd USA sam stwierdził w swojej odpowiedzi na pytania w drugim uzupełniającym kwestionariuszu z dnia 19 grudnia 2014 r., że kod ten był stosowany od 2012 r. w celu zapewnienia dokładnych informacji statystycznych na temat wywozu biodiesla z USA. Chociaż kod ten powoduje zawyżenie wartości wywożonego produktu objętego postępowaniem, czyni to w znacznie mniejszym stopniu niż kody stosowane w przeszłości. Władze USA doszły do wniosku, że użyty kod stosunkowo dokładnie odzwierciedlał wartość wywozu.

(61)

NBB twierdziła, że ceny krajowe obliczone przez Komisję nie mogą być porównywane z cenami eksportowymi podanymi w bazie danych ITC, a co za tym idzie – nie można użyć marginesów dumpingu obliczonych przez Komisję.

(62)

Podczas przeglądu wygaśnięcia nie ma potrzeby obliczania nowych marginesów dumpingu. W omawianym przypadku, po wprowadzeniu środków, wywóz po cenach dumpingowych ustał, więc w analizie skupiono się na prawdopodobieństwie wznowienia wywozu po cenach dumpingowych. Wobec braku współpracy ze strony producentów z USA, Komisja wykorzystała dostępne fakty. Według tego scenariusza ceny eksportowe stosowane w wywozie do państw trzecich są miarodajne i mogą być wykorzystane jako wskaźnik do oceny tego, co się stanie po wygaśnięciu środków. Dokładniej rzecz ujmując, porównanie cen krajowych i cen eksportowych stosowanych w wywozie do państw trzecich nie ma na celu obliczenia dokładnych marginesów dumpingu, lecz wskazuje na prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku wygaśnięcia obowiązujących środków.

3.3.3.   Związek między cenami eksportowymi stosowanymi w wywozie do państw trzecich i poziomem cen w Unii

(63)

Rynek unijny jest atrakcyjnym rynkiem dla wywozu biodiesla z USA. W oparciu o bazę danych Komisji Handlu Międzynarodowego USA, o której mowa w motywie 57 powyżej, w ODP średnia cena eksportowa dla wszystkich miejsc przeznaczenia wyniosła 1 021,52 USD (753,34 EUR) za tonę metryczną. Najwyższa średnia cena stosowana była w przypadku wywozu do Kanady (1 167,33 USD lub 860,86 EUR za tonę metryczną), natomiast najniższa w przypadku wywozu do Gibraltaru (753,19 USD lub 555,45 EUR za tonę metryczną).

(64)

Ta średnia cena wywozu była niższa niż średnia cena biodiesla sprzedawanego w Unii przez producentów unijnych w ODP (905 EUR za tonę metryczną). Nawet jeżeli producenci amerykańscy musieliby sprzedawać po cenie poniżej 905 EUR za tonę, by wejść na rynek unijny, nadal mieliby motywację, aby przekierować część obecnego wywozu do państw trzecich na rynek unijny, ponieważ jest on atrakcyjniejszy niż rynki niektórych innych państw trzecich.

(65)

NBB i rząd USA twierdzili, że obecna sprzedaż eksportowa z USA do państw trzecich nie byłaby skierowana do Unii, ponieważ największym pojedynczym rynkiem eksportowym jest Kanada, w którym to państwie ceny są wyższe niż cena ex-works przy wywozie do Unii.

(66)

Komisja odniosła się jednak do „części obecnej sprzedaży eksportowej”, a nie do jej całości. Komisja nie twierdziła, że amerykańscy producenci zaprzestaliby prowadzenia wywozu do Kanady i przekierowaliby tę sprzedaż do Unii. Rzeczywiście, Kanada również mogłaby być uznawana za atrakcyjny rynek dla producentów z USA, jednak ma ograniczoną wielkość w stosunku do rynku unijnego (13), który w dalszym ciągu jest największym rynkiem biodiesla na świecie.

(67)

NBB twierdziła również, że obecny wywóz do Malezji nie zostanie przekierowany do Unii, ponieważ konsumpcja w tym państwie rośnie oraz nie są tam nakładane cła na przywóz biodiesla.

(68)

Jednak w oparciu o średnie ceny wywozu z USA do Malezji, podane w bazie danych ITC, widać, że sprzedaż do Unii byłaby dla producentów z USA bardziej rentowna niż sprzedaż do Malezji, nawet po dodaniu zwykłych należności celnych. Jak pokazano w tabeli 1 powyżej, podczas ODP ceny eksportowe przy wywozie do Malezji są znacznie niższe niż ceny w Unii. Ponadto konsumpcja w Malezji może rosnąć, ale może rosnąć również produkcja w Malezji, która jest w szczególności oparta na oleju palmowym. Można również w sposób uzasadniony spodziewać się, że sąsiadująca z nią Indonezja, która posiada znaczącą produkcję biodiesla, zwiększy wywóz do Malezji w przypadku wzrostu konsumpcji. W związku z tym wniosek ten należy odrzucić.

3.3.4.   Niewykorzystane moce produkcyjne

(69)

Znaczące wolne moce produkcyjne producentów amerykańskich stanowią zachętę do zwiększenia produkcji i sprzedaży biodiesla po cenach dumpingowych na rynek unijny. Ze względu na brak współpracy producentów z USA, Komisja określiła amerykańskie moce produkcyjne w oparciu o dostępne informacje na stronach internetowych Agencji Ochrony Środowiska Stanów Zjednoczonych (EPA) i Urzędu ds. Informacji o Energii USA (EIA).

(70)

Producenci biodiesla w USA muszą informować oba te organy (odpowiednio co rok i miesiąc) o swoich istniejących i planowanych mocach produkcyjnych, a także ich produkcji, materiałach, zapasach i sprzedaży biodiesla.

(71)

Na podstawie danych z EIA zdolność producentów biodiesla w USA w ODP wynosiła 7 128 000 ton. Wielkość ta jest bardzo zbliżona do wielkości przekazanej przez NBB w oparciu o informacje przedstawione przez jej członków agencji EPA, tj. 6 963 000 ton.

(72)

Rzeczywista produkcja biodiesla w USA w ODP wynosiła 4 450 000 tony (dane EIA), co odpowiada odsetkowi wykorzystania mocy produkcyjnych w wysokości 62,4 % i wolnym mocom produkcyjnym w wysokości 37,6 %, tj. 2 678 000 ton. W przypadku wygaśnięcia środków te wolne moce prawdopodobnie zostaną wykorzystane do zapewnienia podaży na rynku unijnym. Producenci amerykańscy mogą rzeczywiście z łatwością zwiększyć swoją produkcję i wywóz do UE oraz czerpać korzyści ekonomiczne ze wzrostu wskaźnika wykorzystania mocy produkcyjnych i zmniejszenia kosztu jednostkowego produkcji. Skierowanie amerykańskich wolnych mocy produkcyjnych na rynek unijny mogłoby mieć znaczący wpływ, gdyż wynoszą one prawie 22 % unijnej konsumpcji w ODP.

(73)

W tym względzie NBB zgłosiła szereg uwag. Po pierwsze, NBB zwróciła uwagę, że rzeczywiste amerykańskie moce produkcyjne byłyby niższe niż te, które były uwzględnione przez Komisję. Według NBB, szereg zakładów produkcyjnych w Stanach Zjednoczonych, choć są zarejestrowane, pozostają nieaktywne, a zatem faktyczna moc produkcyjna wynosi 5 409 000 ton. NBB podała także, że produkcja biodiesla w ODP była wyższa i wyniosła 5 084 000 ton. W rezultacie NBB twierdziła, że wykorzystanie mocy produkcyjnych wynosi ok. 94 %, i że istnieją niewielkie wolne moce produkcyjne, które mogłyby zostać skierowane na wywóz do UE w przypadku uchylenia środków.

(74)

Twierdzenie to zostało odrzucone. Danych dostarczonych przez NBB nie można było pogodzić z oficjalnie dostępnymi danymi. Producenci biodiesla w USA są zobowiązani do przedkładania EIA miesięcznych sprawozdań w postaci formularza (EIA-22M „Comiesięczne badanie wielkości produkcji biodiesla”) i wskazywania, oprócz innych danych, rocznych mocy produkcyjnych i ich statusu operacyjnego, tj. czy pozostają aktywni, czasowo nieaktywni, czy też trwale zaprzestali działalności. Od stycznia 2013 r. zarejestrowane moce produkcyjne różniły się nieznacznie z miesiąca na miesiąc, ale były ogólnie dość stabilne.

(75)

Ponadto producenci biodiesla w USA są zobowiązani do przekazywania corocznie do EPA, między innymi, informacji na temat typu lub typów paliw ze źródeł odnawialnych, które powinny być wyprodukowane lub przywiezione, a także istniejących i planowanych mocy produkcyjnych.

(76)

Zgłoszone przez amerykańskich producentów biodiesla moce produkcyjne są zatem regularnie aktualizowane i uznaje się je zatem za dokładne źródło informacji. Nawet jeżeli moce produkcyjne są obecnie niewykorzystane, muszą być brane pod uwagę przy obliczaniu wolnych mocy dostępnych w przypadku zwiększenia produkcji i wywozu.

(77)

Ponadto, jak stwierdzono w uwagach NBB, dostarczone przez nią dane na temat wartości mocy produkcyjnych nie obejmowały już trwale zaprzestanej działalności. Zakłady, które nie zaprzestały trwale swojej działalności, mogą z definicji rozpocząć produkcję na nowo w przypadku zmiany sytuacji rynkowej w przyszłości (np. otwarcie rynku unijnego). Test „prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia” w ramach przeglądu wygaśnięcia wymaga dalekowzrocznego podejścia i uwzględnienia tego, co mogłoby się wydarzyć w przyszłości w przypadku wygaśnięcia obowiązujących środków, a nie zwykłego podsumowania sytuacji, jaka występowała podczas ODP.

(78)

Komisja uważa zatem, że aktualnie zarejestrowana wielkość mocy produkcyjnych stanowi dokładną podstawę obliczenia całkowitych amerykańskich mocy produkcyjnych oraz wolnych mocy produkcyjnych, i odrzuca twierdzenie NBB.

(79)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń NBB utrzymywała, że moce produkcyjne nie powinny uwzględniać niewykorzystanych mocy produkcyjnych, nawet jeśli moce te nie zostały zgłoszone władzom USA jako rozmontowane lub trwale wyłączone.

(80)

Jak wynika jednak z instrukcji EIA cytowanych przez NBB, „roczne moce produkcyjne oznaczają ilość biodiesla, którą może wyprodukować w danym roku kalendarzowym zakład, przy założeniu normalnych przestojów z powodu konserwacji. Obejmują one moce nieczynnych zakładów do czasu rozmontowania lub opuszczenia zakładu”. Z powyższych instrukcji wynika, że EIA uwzględnia wszystkie możliwe zakłady, które potencjalnie mogą stać się ponownie aktywne. W konsekwencji, wbrew temu, co twierdzi NBB, zakłady, które nie zostały rozmontowane lub nie są trwale wyłączone z definicji, mogą w przypadku zmiany warunków rynkowych ponownie rozpocząć produkcję.

(81)

Komisja uznała zatem, że aktualnie zarejestrowana wielkość mocy produkcyjnych stanowiła dokładną podstawę obliczenia całkowitych amerykańskich mocy produkcyjnych oraz wolnych mocy produkcyjnych.

(82)

NBB stwierdziła również, że amerykański przemysł biodiesla nie został stworzony do funkcjonowania jako przemysł eksportujący, gdyż większość zakładów produkcyjnych w USA wytwarza mniej niż 15 000 000 galonów biodiesla (55 000 ton metrycznych) rocznie. Rzekomo składowanie zapasów biodiesla wyprodukowanych w ciągu kilku tygodni z przeznaczeniem na pojedynczą wysyłkę eksportową nie byłoby wykonalne z ekonomicznego punktu widzenia.

(83)

Twierdzenie to również zostało odrzucone. Przemysł biodiesla w USA może dokonywać wywozu i przed wprowadzeniem obowiązujących środków amerykańscy producenci wywozili znaczne ilości biodiesla na rynek unijny, do 1 137 000 ton podczas okresu objętego dochodzeniem pierwotnym (od dnia 1 kwietnia 2007 r. do dnia 31 marca 2008 r.). Pokazuje to, że istnieją producenci amerykańscy dysponujący mocami produkcyjnymi wystarczająco dużymi, aby móc dokonywać wywozu. Producenci amerykańscy niedysponujący mocami produkcyjnymi wystarczająco dużymi, by wysyłać swoją produkcję do Unii, będą nadal obsługiwać rynek krajowy, a przedsiębiorstwa handlowe będą mogły zgromadzić produkty pochodzącą z kilku zakładów i dokonać jej wywozu.

(84)

Podsumowując, przemysł biodiesla w USA posiada znaczące wolne moce produkcyjne, a zatem gdyby dopuszczono do wygaśnięcia obowiązujących środków, istniałaby silna zachęta do przywrócenia wywozu na rynek UE.

3.3.5.   Obchodzenie i absorpcja środków

(85)

Jak wspomniano w motywie 2, środki antydumpingowe wprowadzone w 2009 r. były obchodzone poprzez przeładunek w Kanadzie i w drodze zmiany składu mieszanki. Istnienie takiej praktyki wskazuje na zainteresowanie niektórych producentów amerykańskich wejściem na rynek unijny, nawet po wprowadzeniu środków, a zatem jest uznawane za oznakę prawdopodobieństwa wystąpienia w przyszłości praktyk dumpingowych.

(86)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń NBB stwierdziła, że zdarzenia te miały miejsce cztery lata przed ODP i nie mogą stanowić podstawy do wyciągnięcia jakichkolwiek wniosków w niniejszej sprawie.

(87)

Komisja utrzymuje, że istnienie wcześniejszych praktyk stosowanych przez te same podmioty gospodarcze nie jest decydujące jako takie, ale nadal można uznać je za wskazanie, że amerykańscy producenci są w dużym stopniu zainteresowani wejściem na rynek unijny.

3.3.6.   Pozostałe kwestie

(88)

W ODP produkcja biodiesla w USA (4 450 000 ton) była niższa od konsumpcji (4 896 000 ton). W związku z tym do USA przywożono więcej biodiesla, niż wywożono z tego kraju. Ten stan rzeczy mógł wynikać z niepewności co do celów w zakresie obowiązkowej produkcji biodiesla w ramach programu standardu paliw odnawialnych (1,28 mld galonów, czyli 4 238 000 ton w 2014 r., pozostającej na niezmienionym poziomie w stosunku do 2013 r.) oraz możliwości wykorzystania w programie standardu paliw odnawialnych przywożonego biodiesla i występowania o ulgę podatkową dotyczącą biodiesla w USA podczas stosowania tego programu. W ODP całkowita wielkość przywozu wynosiła 1 072 000 ton, a wywóz ogółem 567 000 ton. Jeśli jednak dostępne moce produkcyjne nie zostały wykorzystane do zaspokojenia popytu wewnętrznego w okresie badanym, jest mało prawdopodobne, że takie dostępne moce produkcyjne zostaną wykorzystane w przyszłości w tym samym celu. Ustalono, że w ODP moce produkcyjne w USA (7 128 000 ton) znacznie przekraczały krajową konsumpcję. Oznacza to, że jeżeli otworzą się możliwości sprzedaży na rynki eksportowe, będzie to stanowić zachętę dla producentów USA, którzy prawdopodobnie wykorzystają wolne moce produkcyjne. Gdyby mogli oni wykorzystać wolne moce produkcyjne do zaspokojenia krajowej konsumpcji, już by to zrobili.

(89)

W tym kontekście należy zauważyć, że unijny rynek jest bardzo atrakcyjny, ponieważ jest największy na świecie, a ponadto istnieją znaczne unijne i krajowe środki zachęcające do konsumpcji biodiesla. Co za tym idzie, dla producentów z USA korzystne byłoby wykorzystanie ich wolnych mocy produkcyjnych w pełnym zakresie, a także przekierowanie na rynek unijny części ich sprzedaży eksportowej wysyłanej obecnie na mniej rentowne rynki państw trzecich.

(90)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń NBB stwierdziła, że fakt, iż podczas ODP konsumpcja biodiesla w USA była wyższa niż produkcja, wskazuje, że producenci amerykańscy nie posiadają wolnych mocy produkcyjnych, które mogłyby zostać użyte do wejścia na rynek unijny, w przypadku gdyby dopuszczono do wygaśnięcia środków.

(91)

Komisja uznała, że ustalone niewykorzystane moce produkcyjne w USA, które mogłyby zostać użyte do zaspokojenia całej konsumpcji w USA, ale w chwili obecnej nie są wykorzystywana do tego celu, najprawdopodobniej posłużyłyby do zaspokojenia innych rynków, na których istnieje popyt, a w szczególności rynku unijnego, na którym amerykańscy producenci eksportujący są w tej chwili nieobecni. Komisja podkreśliła, że moce produkcyjne znacznie przekraczają konsumpcję w USA, a w związku z tym niewykorzystane moce produkcyjne byłyby dostępne i umożliwiłyby wywóz do Unii, gdyby dopuszczono do wygaśnięcia obowiązujących środków.

3.3.7.   Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu

(92)

Z uwagi na znaczne wolne moce produkcyjne przemysłu amerykańskiego, a także atrakcyjność rynku unijnego pod względem rozmiaru i cen sprzedaży, w szczególności w odniesieniu do poziomu cen wywozu z USA do państw trzecich, jak również wcześniejsze praktyki obchodzenia środków Komisja stwierdziła, że dumpingowy przywóz z USA może ponownie wystąpić, jeżeli obowiązujące środki zostaną zniesione.

4.   SZKODA

4.1.   Definicja przemysłu unijnego i produkcji unijnej

(93)

Produkt podobny był wytwarzany w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przez ok. 200 producentów w Unii. Producenci ci reprezentują przemysł unijny w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(94)

Zgodnie z ustaleniami całkowita produkcja unijna w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym wyniosła blisko 11 600 000 ton. Komisja ustaliła tę wartość w oparciu o wszystkie dostępne informacje dotyczące przemysłu unijnego, takie jak informacje przekazane w skardze oraz dane zebrane od producentów unijnych podczas dochodzenia. Jak wskazano w motywach 12–13 powyżej, do próby wybrano siedmiu producentów unijnych, reprezentujących blisko 30 % łącznej unijnej produkcji produktu podobnego.

4.2.   Konsumpcja w Unii

(95)

Komisja ustaliła wielkość konsumpcji unijnej na podstawie wielkości całkowitej produkcji w Unii, pomniejszonej o wywóz i powiększonej o przywóz z państw trzecich. Wartości dotyczące wielkości przywozu i wywozu pochodzą z danych Eurostatu.

(96)

Wielkość konsumpcji w Unii kształtowała się następująco:

Tabela 2

Konsumpcja w Unii

 

2011

2012

2013

ODP

Całkowita konsumpcja

w Unii (w tonach metrycznych)

11 130 119

11 856 626

11 382 324

12 324 479

Indeks

100

107

102

111

Źródło: Dane od przemysłu unijnego, Eurostat.

(97)

Z powyższych informacji wynika, że konsumpcja biodiesla w Unii wzrosła w okresie badanym o 11 %.

4.3.   Przywóz produktu objętego przeglądem z państwa, którego dotyczy postępowanie

4.3.1.   Wielkość i udział w rynku przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie

(98)

Jak wspomniano powyżej (motyw 40) przywóz biodiesla z USA do Unii, według danych Eurostatu, spadł niemal do zera po wprowadzeniu środków w 2009 r.

(99)

Przywóz do Unii z państwa, którego dotyczy postępowanie, i udział w rynku kształtowały się następująco:

Tabela 3

Wielkość przywozu z USA i udział w rynku

 

2011

2012

2013

ODP

Stany Zjednoczone (w tonach metrycznych)

2 442

803

7

13

Indeks

100

33

0

1

Udział w rynku

0

0

0

0

Źródło: Eurostat.

4.3.2.   Ceny i podcięcie cenowe

(100)

W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przywóz biodiesla z USA do Unii był znikomy i nie mógł stanowić wiarygodnej podstawy obliczenia podcięcia cenowego.

(101)

Analizę przeprowadzono więc między średnią ceną biodiesla produkowanego i sprzedawanego w Unii przez przemysł unijny oraz średnią ceną eksportową biodiesla z USA stosowaną wobec państw trzecich podczas okresu objętego dochodzeniem przeglądowym, na podstawie danych statystycznych Komisji Handlu Międzynarodowego USA. Jak wspomniano powyżej (motyw 63), średnia cena eksportowa dla wszystkich państw wyniosła około 753 EUR za tonę metryczną FAS (franco wzdłuż burty statku). W celu obliczenia prawdopodobnej i uzasadnionej ceny eksportowej dotyczącej sprzedaży do Unii należałoby dodać do tej średniej ceny eksportowej koszty transportu i ubezpieczenia, jak również stawkę celną 6,5 % i koszty ponoszone po przywozie. Koszty te szacuje się na około 100 EUR za tonę metryczną (zob. motyw 45 powyżej). Wynika z tego, że szacunkowa cena eksportowa dotycząca sprzedaży do Unii spowodowałoby podcięcie cen unijnych, które wyniosły 905 EUR w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

(102)

NBB stwierdziła, że Komisja nie wyjaśniła, dlaczego wykorzystała średnie amerykańskie ceny eksportowe przy wywozie do państw trzecich do ustalenia prawdopodobnej unijnej ceny eksportowej, a nie wyższe cen eksportowe stosowane przy wywozie do Kanady. Podnosi ona również, że Komisja nie wyjaśniła, na jakiej podstawie zastosowała korektę w wysokości 100 EUR do szacowanej ceny eksportowej w wywozie do Unii, i że nie uwzględniła kosztów ponoszonych po przywozie, a także rzekomych różnic cen wynikających z różnych surowców. W związku z tym analiza podcięcia cenowego była rzekomo błędna.

(103)

Dochodzenie wykazało, jak opisano w motywie 57 powyżej, że ceny eksportowe przy wywozie z USA różnią się znacznie w zależności od miejsca przeznaczenia. W związku z tym, przy braku współpracy ze strony producentów amerykańskich, aby ustalić rozsądną i prawdopodobną cenę eksportową przy wywozie do Unii, Komisja określiła tę cenę na podstawie średniej dla wywozu do wszystkich miejsc przeznaczenia. Zastosowanie najwyższej ceny eksportowej, jak proponowała NBB, nie byłoby właściwe, w taki sam sposób jak niewłaściwe byłoby zastosowanie najniższej ceny eksportowej. W odniesieniu do komponentów i źródła korekty w wysokości 100 EUR, w tym kosztów ponoszonych po przywozie i różnic w cenach związanych z surowcami, NBB przedstawiła zasadniczo identyczne wnioski w odniesieniu do obliczeń dotyczących dumpingu. Z przyczyn wymienionych powyżej w motywach 51 i 53 zarzuty te zostają odrzucone także w odniesieniu do analizy podcięcia.

4.3.3.   Przywóz z innych państw trzecich

(104)

Wielkość przywozu z pozostałych państw trzecich w okresie badanym kształtowała się następująco:

Tabela 4

Przywóz z państw trzecich

 

2011

2012

2013

ODP

Malezja (tony metryczne)

16 622

36 543

211 430

314 494

Indonezja (tony metryczne)

1 087 517

1 133 946

394 578

204 086

Argentyna (tony metryczne)

1 422 142

1 475 824

425 239

153 607

Pozostałe (tony metryczne)

139 580

153 529

177 889

206 592

Ogółem (tony metryczne)

2 665 861

2 799 842

1 209 136

878 779

Indeks

100

105

45

33

Udział w rynku

24,0 %

23,6 %

10,6 %

7,1 %

Indeks

100

99

44

30

Średnia cena

(EUR/tonę)

927

932

779

786

Indeks

100

100

84

85

Źródło: Eurostat.

(105)

Wielkość przywozu biodiesla z państw trzecich innych niż USA spadła znacznie w okresie badanym, co znajduje odzwierciedlenie w podobnym spadku udziału w rynku. Spadek wielkości przywozu w 2013 r. zbiega się z wprowadzeniem środków antydumpingowych na przywóz biodiesla z Indonezji i Argentyny. Średnia cena spadła w tym samym okresie również o 15 %. Tendencja cenowa jest podobna do tendencji w odniesieniu do cen przemysłu unijnego na rynku unijnym (zob. tabela 8 poniżej) i można ją przypisać głównie spadkowi cen surowców. Choć poziom cen jest około 13 % poniżej średniej ceny unijnej, udział rynkowy tego przywozu jest niewielki i nie ma znaczącego wpływu na przemysł unijny.

4.4.   Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego

4.4.1.   Uwagi ogólne

(106)

Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przeprowadzono analizę wszystkich istotnych wskaźników ekonomicznych mających wpływ na stan przemysłu unijnego w okresie badanym.

(107)

W celu określenia szkody Komisja wprowadziła rozróżnienie między makroekonomicznymi i mikroekonomicznymi wskaźnikami szkody. Komisja przeprowadziła analizę wskaźników makroekonomicznych na podstawie danych dotyczących wszystkich producentów unijnych oraz analizę wskaźników mikroekonomicznych na podstawie zweryfikowanych danych od producentów unijnych objętych próbą. Oba zestawy danych uznano za reprezentatywne dla sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego.

(108)

Do wskaźników makroekonomicznych zalicza się: produkcję, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost, zatrudnienie, wydajność, wielkość marginesu dumpingu i poprawę sytuacji po wcześniejszym dumpingu.

(109)

Do wskaźników mikroekonomicznych zalicza się: średnie ceny jednostkowe, koszt jednostkowy, koszt pracy, zapasy, rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskiwania kapitału.

4.4.2.   Wskaźniki makroekonomiczne

4.4.2.1.   Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

(110)

Całkowita produkcja unijna, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 5

Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

 

2011

2012

2013

ODP

Wielkość produkcji (w tonach metrycznych)

8 547 884

9 138 558

10 528 886

11 596 824

Indeks

100

107

123

136

Moce produkcyjne (w tonach metrycznych)

16 072 000

16 190 288

16 997 288

16 746 869

Indeks

100

101

106

104

Wykorzystanie mocy produkcyjnych

53 %

56 %

62 %

69 %

Indeks

100

106

116

130

Źródło: Dane dostarczone przez EBB (wnioskodawca).

(111)

Podczas gdy moce produkcyjne utrzymywały się na stosunkowo stabilnym poziomie w okresie badanym (+ 4 %), wielkość produkcji wzrosła znacząco od 2012 r. do końca okresu objętego dochodzeniem przeglądowym. Ten wzrost wielkości produkcji może być częściowo wytłumaczony wzrostem konsumpcji w Unii w tym samym okresie, lecz jest on również zbieżny z wprowadzeniem środków antydumpingowych na przywóz biodiesla z Indonezji i Argentyny, co miało wyraźnie pozytywny wpływ na wielkość produkcji przemysłu unijnego.

(112)

W wyniku utrzymywania się stabilnego poziomu mocy produkcyjnych oraz wzrostu wielkości produkcji wykorzystanie mocy produkcyjnych wzrosło w okresie badanym o 30 % i wynosiło 69 % pod koniec okresu objętego dochodzeniem przeglądowym.

(113)

NBB twierdzi, że niepoufne odpowiedzi na kwestionariusz udzielone przez niektóre przedsiębiorstwa objęte próbą wskazywały na duże wykorzystanie mocy produkcyjnych, wahające się w przedziale od 78 % do co najmniej 93 %. Twierdzi się zatem, że niższa średnia stopa wykorzystania mocy produkcyjnych dla całego przemysłu wynika raczej z czynników strukturalnych, a nie z przywozu. W takich okolicznościach wykorzystanie mocy produkcyjnych rzekomo nie powinno być brane pod uwagę jako wskaźnik pokazujący, że unijny przemysł biodiesla wciąż jeszcze zwalcza skutki wcześniejszego dumpingu.

(114)

Nie można zgodzić się z powyższym stwierdzeniem. Wykorzystanie mocy produkcyjnych jest tylko jednym z wielu makrowskaźników, które Komisja rozważa, analizując ogólną sytuację przemysłu unijnego. Fakt, że niektóre przedsiębiorstwa objęte próbą mogą w większym stopniu wykorzystywać moce produkcyjne jest normalny, ponieważ makrowskaźniki opierają się na średniej ważonej dla całego przemysłu unijnego. Fakt, że niektórzy producenci biodiesla w Unii szybciej lub w większym stopniu poprawili swoją sytuację, zwłaszcza w ramach wysoce rozdrobnionego przemysłu, nie czyni tego wskaźnika zbędnym dla dokonania ogólnej oceny sytuacji przemysłu unijnego.

4.4.2.2.   Wielkość przywozu i udział w rynku

(115)

Wielkość sprzedaży i udział w rynku przemysłu unijnego kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 6

Wielkość przywozu i udział w rynku

 

2011

2012

2013

ODP

Wielkość sprzedaży na rynku unijnym (w tonach metrycznych)

8 497 073

8 863 191

9 741 548

10 966 576

Indeks

100

104

115

129

Udział w rynku

76,3 %

74,8 %

85,6 %

89,0 %

Indeks

100

98

112

117

Źródło: Dane dostarczone przez EBB (wnioskodawca).

(116)

Wielkość sprzedaży przemysłu unijnego znacznie wzrosła, odpowiednio do wzrostu produkcji w okresie badanym. W rezultacie również jego udział w rynku unijnym wzrósł z 76 % na początku okresu badanego do 89 % na koniec okresu objętego dochodzeniem przeglądowym. Pozytywny trend w zakresie wielkości sprzedaży i udziału w rynku pokazuje, że obowiązujące środki antydumpingowe i antysubsydyjne miały pozytywny wpływ na przemysł unijny.

4.4.2.3.   Wzrost

(117)

Konsumpcja w Unii wzrosła o 11 % w okresie badanym, podczas gdy wielkość produkcji i sprzedaży wzrosła o około 30 %. Ponadto wykorzystanie mocy produkcyjnych wzrosło o prawie 30 %, a moce utrzymywały się na względnie stałym poziomie, odnotowując jedynie niewielki wzrost. Jednocześnie zatrudnienie wzrastało (zob. tabela 7 poniżej), natomiast poziom inwestycji uległ zmniejszeniu (tabela 11 poniżej) w okresie badanym. Ogólnie można stwierdzić, że przemysł unijny znajduje się w okresie wzrostu.

4.4.2.4.   Zatrudnienie i wydajność

(118)

Zatrudnienie i wydajność w okresie badanym kształtowały się następująco:

Tabela 7

Zatrudnienie i wydajność

 

2011

2012

2013

ODP

Liczba pracowników

2 123

2 125

2 351

2 326

Indeks

100

100

111

110

Wydajność (w tonach metrycznych na pracownika)

4 021

4 301

4 479

4 986

Indeks

100

107

111

124

Źródło: Dane dostarczone przez EBB (wnioskodawca).

(119)

Liczba pracowników w przemyśle biodiesla w Unii utrzymywała się na stałym poziomie na początku okresu badanego, ale następnie wzrosła o 10 % od 2012 r. do końca okresu objętego dochodzeniem przeglądowym. Trend ten jest w pełni zgodny z trendami innych wskaźników szkody, takich jak wielkość produkcji i sprzedaży, i wskazuje na trwającą poprawę sytuacji przemysłu unijnego po wcześniejszym dumpingu i subsydiowaniu.

(120)

W związku z tym, że wzrost zatrudnienia jest proporcjonalnie mniejszy niż wzrost produkcji biodiesla, przeciętna wydajność pracownika wzrosła odpowiednio o prawie 25 % w okresie badanym, co wskazuje na fakt, że przemysł unijny staje się coraz bardziej wydajny.

4.4.2.5.   Wielkość marginesu dumpingu i poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu

(121)

Jak wspomniano powyżej w motywie 40, przywóz biodiesla z USA praktycznie ustał po wprowadzeniu środków w 2009 r. i nie stwierdzono dumpingu podczas okresu objętego dochodzeniem przeglądowym. W związku z tym wielkość dumpingu nie może zostać poddana ocenie. Jednakże analiza wskaźników szkody wykazuje, że obowiązujące środki przeciwko USA oraz późniejsze środki wprowadzone wobec przywozu z Argentyny i Indonezji miały pozytywny wpływ na przemysł unijny, którego sytuacja stopniowo poprawia się po wcześniejszym dumpingu.

4.4.3.   Wskaźniki mikroekonomiczne

4.4.3.1.   Ceny i czynniki oddziałujące na ceny

(122)

Średnia ważona jednostkowych cen sprzedaży (ex-works) naliczanych przez producentów unijnych objętych próbą klientom niepowiązanym w Unii kształtowała się w okresie badanym następująco:

Tabela 8

Ceny sprzedaży w Unii

 

2011

2012

2013

ODP

Średnia jednostkowa cena sprzedaży na rynku unijnym (w EUR/tonę metryczną)

1 105

1 079

964

905

Indeks

100

98

87

82

Jednostkowy koszt produkcji (w EUR/tonę metryczną)

1 107

1 153

969

868

Indeks

100

104

88

78

Źródło: Zweryfikowane dane przekazane przez producentów unijnych objętych próbą.

(123)

Średnie ceny sprzedaży w Unii zmniejszyły się stopniowo w okresie badanym, przy czym jednostkowy koszt produkcji wykazywał podobną tendencję. Ponieważ biodiesel jest sprzedawany jako towar, przemysł unijny nie był w stanie utrzymać wyższej ceny sprzedaży, lecz raczej obniżał ceny wraz z obniżeniem kosztów produkcji. Dlatego też przemysł unijny nie był w stanie w pełni odnieść korzyści z niższych kosztów surowca. Z drugiej strony jednostkowy koszt produkcji zmniejszył się nieco więcej niż średnia cena jednostkowa, co wskazuje na poprawę wydajności przemysłu unijnego.

4.4.3.2.   Koszty pracy

(124)

Średnie koszty pracy producentów unijnych objętych próbą kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 9

Średni koszt pracy na pracownika

 

2011

2012

2013

ODP

Średnie koszty pracy na pracownika (w EUR)

60 866

59 081

60 802

61 807

Indeks

100

97

100

102

Źródło: Zweryfikowane dane przekazane przez producentów unijnych objętych próbą.

(125)

Średni koszt pracy na pracownika pozostawał na stabilnym poziomie w okresie badanym.

4.4.3.3.   Zapasy

(126)

Stan zapasów objętych próbą producentów unijnych kształtował się w okresie badanym następująco:

Tabela 10

Zapasy

 

2011

2012

2013

ODP

Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego (w tonach metrycznych)

84 734

118 256

92 825

91 202

Indeks

100

140

110

108

Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego jako odsetek produkcji

4

5

4

3

Indeks

100

125

100

75

Źródło: Zweryfikowane dane przekazane przez producentów unijnych objętych próbą.

(127)

Zapasy pozostawały stosunkowo stabilne na normalnym poziomie w okresie badanym.

4.4.3.4.   Rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskania kapitału

(128)

Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje oraz zwrot z inwestycji objętych próbą producentów unijnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 11

Rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje i zwrot z inwestycji

 

2011

2012

2013

ODP

Rentowność sprzedaży klientom niepowiązanym w Unii

(% obrotu ze sprzedaży)

2,0

– 1,4

1,1

3,8

Indeks

100

– 70

55

190

Przepływy pieniężne (w EUR)

67 930 517

1 004 296

135 656 898

66 832 681

Indeks

100

1

200

98

Inwestycje (w EUR)

12 122 366

9 859 293

9 133 725

8 314 180

Indeks

100

81

75

69

Zwrot z inwestycji

(% sprzedaży netto)

14,0

– 14,2

12,5

44,2

Indeks

100

– 101

89

315

Źródło: Zweryfikowane dane przekazane przez producentów unijnych objętych próbą.

(129)

Komisja określiła rentowność producentów unijnych objętych próbą, wyrażając zysk netto przed opodatkowaniem ze sprzedaży produktu podobnego klientom niepowiązanym w Unii jako odsetek obrotów z tej sprzedaży. Rentowność wzrosła z 2,0 % w 2011 r. do 3,8 % pod koniec okresu objętego dochodzeniem przeglądowym. Rentowność spadła jednak w 2012 r. do poziomu ujemnego (– 1,4 %), co zapewne zostało wywołane znacznymi ilościami dumpingowego przywozu z Indonezji i Argentyny, który zastąpił wcześniejszy przywóz z USA.

(130)

Przepływy pieniężne netto to zdolność producentów unijnych do samofinansowania swojej działalności. Chociaż nie można ustalić jasnej tendencji w okresie badanym, przedsiębiorstwa objęte próbą utrzymywały w tym okresie dodatnie przepływy pieniężne.

(131)

W okresie badanym inwestycje zmalały. Jednakże zważywszy na dodatnie przepływy pieniężne i znaczne zwiększenie zwrotu z inwestycji, jak pokazano w tabeli powyżej, nic nie wskazuje na to, by przemysł unijny napotkał trudności w pozyskiwaniu kapitału lub dokonywaniu dalszych inwestycji w przypadku, gdyby inwestycje te były konieczne w okresie badanym.

(132)

NBB twierdzi, że zysk w wysokości 3,8 % nie zgadza się z ich własnymi obliczeniami, opartymi na danych z niepoufnych wersji odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielonych przez objętych próbą producentów unijnych, i podała marżę zysku w wysokości 8,5 %.

(133)

Komisja przeanalizowała to stwierdzenie i ustaliła, że NBB uzyskała odmienny wynik na podstawie metodyki lub obliczeń, które były nieprawidłowe z kilku powodów. Po pierwsze, jej obliczenia rentowności w ODP nie były oparte na odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu, jak utrzymywano, lecz na danych z kontroli wyrywkowej, które jednak zawierają informacje odnoszących się nie do ODP, lecz do innego okresu. Po drugie, koszt produkcji wykorzystany przez NBB do obliczenia rentowności był oparty na koszcie produkcji innej próby przedsiębiorstw wykorzystanej w innym dochodzeniu, a zatem nie można go po prostu przenieść do niniejszego dochodzenia. Wreszcie, Komisja ustaliła średnią marżę zysku przedsiębiorstw objętych próbą na podstawie wiarygodnych i zweryfikowanych danych tych przedsiębiorstw. W związku z tym stwierdzenie NBB zostaje odrzucone.

4.4.4.   Wnioski dotyczące szkody

(134)

Analiza wskaźników ekonomicznych pokazuje, że produkcja i sprzedaż wzrosły w okresie badanym, natomiast konsumpcja w Unii zmalała jedynie w ograniczonym zakresie. W rezultacie przemysł unijny zwiększył swój udział w rynku unijnym. Jednocześnie zarówno ceny sprzedaży, jak i koszty produkcji spadły w podobnym stopniu. Uniemożliwiło to przemysłowi unijnemu pełne osiągnięcie korzyści ze zwiększonej wielkości sprzedaży, pomimo znacznego zmniejszenia przywozu z państw trzecich.

(135)

Z drugiej strony, rentowność utrzymywała się na niskim poziomie w okresie badanym, a przemysł unijny nawet poniósł straty w 2012 r. Nawet zyski osiągnięte podczas okresu objętego dochodzeniem przeglądowym, nieznacznie poniżej 4 %, są znacznie niższe niż zyski, jakie przemysł unijny powinien być w stanie osiągnąć w normalnych warunkach rynkowych. Komisja przypomina również, że w ramach pierwotnego dochodzenia, które doprowadziło do wprowadzenia obowiązujących środków, Rada ustanowiła rozsądny (docelowy) zysk, jaki przemysł unijny powinien być w stanie uzyskać przy braku dumpingu na poziomie 15 % (14). W wyniku przeprowadzonego później dochodzenia dotyczącego przywozu biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji, poziom zysku, którego przemysł unijny powinien się spodziewać przy braku dumpingu, został jednak nieznacznie skorygowany w dół, przede wszystkim ze względu na wzrost konkurencji na rynku unijnym i dojrzałość przemysłu biodiesla w Unii, i został ustalony na poziomie 11 % (15).

(136)

Szereg wskaźników ekonomicznych istotnych dla oceny obecnego stanu przemysłu unijnego wykazuje pozytywną tendencję, a tym samym wskazuje, że obowiązujące środki antydumpingowe miały pozytywny wpływ na przemysł unijny. Jednakże poziom zysku przemysłu unijnego jest nadal bardzo niski i znacznie niższy od zysku docelowego określonego podczas poprzednich dochodzeń. Ponadto poziom inwestycji jest niski i zmniejszył się również w okresie badanym o 30 %, a wykorzystanie mocy produkcyjnych, choć rośnie, pozostaje wciąż poniżej 70 %, w porównaniu ze stopą wykorzystania wynoszącą około 90 %, w okresie gdy przywóz dumpingowy nie występował na rynku unijnym (w latach 2004–2006) i gdy uznawano, że przemysł unijny znajdował się w dobrej sytuacji (16).

(137)

Na podstawie całościowej analizy wszystkich wskaźników ekonomicznych Komisja doszła do wniosku, że sytuacja przemysłu unijnego jeszcze w pełni nie poprawiła się po wcześniejszym dumpingu. Znajduje się on nadal w sytuacji ekonomicznie i finansowo niestabilnej i obecna pozytywna tendencja może się łatwo odwrócić w przypadku ponownego wystąpienia dumpingowego przywozu z USA w znacznych ilościach.

5.   PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY

(138)

Aby ocenić prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody dla przemysłu unijnego, o ile dopuści się do wygaśnięcia obowiązujących środków antydumpingowych, Komisja dokonała analizy możliwego wpływu przywozu z USA na rynek unijny i przemysł unijny zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. W szczególności Komisja zbadała prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia przywozu po cenach dumpingowych, jego wielkość i prawdopodobne poziomy cen, wolne moce produkcyjne oraz atrakcyjność rynku unijnego, a także politykę cenową producentów amerykańskich.

(139)

Jak stwierdzono powyżej (motyw 92), prawdopodobne jest, że w przypadku zniesienia obowiązujących środków przywóz po cenach dumpingowych z USA wystąpi ponownie. Komisja ustaliła, że producenci biodiesla w USA stosują obecnie dumping na rynkach innych państw trzecich, utrzymując ceny, które są niższe od cen unijnych. Ponieważ ceny unijne są nieznacznie wyższe niż na rynkach innych państw trzecich, prawdopodobne jest, że w przypadku wygaśnięcia obowiązujących środków przynajmniej część wspomnianego wywozu może zostać przekierowana do Unii.

(140)

Komisja ustaliła, że amerykańscy producenci posiadają znaczne wolne moce produkcyjne wynoszące około 2 678 000 ton, co odpowiada ok. 22 % całkowitej konsumpcji w Unii.

(141)

Wolne moce produkcyjne dostępne w USA nie mogą zostać wchłonięte przez rynek krajowy. Już dzisiaj, pomimo wystarczających mocy, producenci z USA nie zaspokajają całego popytu na rynku amerykańskim. Jest również mało prawdopodobne, że istniejące wolne moce produkcyjne zostałyby wykorzystane do zwiększenia wywozu do państw trzecich innych niż Unia. Obecnie, jak opisano szczegółowo w motywach 42–63 powyżej, ceny eksportowe przy wywozie z USA do państw trzecich są średnio o 15 % niższe od średnich cen krajowych na rynku amerykańskim, jak również niższe od średniej unijnej ceny, nawet przy uwzględnieniu kosztów transportu z USA do Unii. Jest więc prawdopodobne, że producenci amerykańscy dążyliby do znalezienia innego rynku zbytu dla swoich wolnych mocy produkcyjnych.

(142)

Biorąc pod uwagę, że rynek unijny jest największym rynkiem biodiesla na świecie, oraz to, że cena biodiesla jest taka sama lub nieco wyższa niż poziom cen na krajowym rynku amerykańskim, rynek unijny stałby się bardzo atrakcyjny dla producentów biodiesla z USA.

(143)

Dlatego jest bardzo prawdopodobne, że w przypadku dopuszczenia do wygaśnięcia obowiązujących środków antydumpingowych producenci amerykańscy wykorzystaliby znaczną część swoich niewykorzystanych mocy produkcyjnych do ponownego wejścia na rynek unijny. Jak ustalono powyżej (motyw 46), prawdopodobne jest, że producenci amerykańscy będą dokonywali wywozu biodiesla do Unii po cenach dumpingowych, aby konkurować z producentami unijnymi na rynku unijnym. Biorąc pod uwagę obecne kształtowanie cen na innych rynkach eksportowych (motywy 57–58 powyżej) oraz duże wolne moce produkcyjne, jest wysoce prawdopodobne, że znaczne ilości biodiesla z USA znalazłyby się ponownie na rynku unijnym po cenach dumpingowych, równych cenie unijnej lub od niej niższych.

(144)

Przywóz ten mógłby wywierać poważną presję na przemysł unijny, nawet presję na spadek cen, przy czym już przy obecnym poziomie cen przemysł unijny generuje jedynie bardzo niewielki zysk, który jest znacznie niższy od zysku docelowego. Najprawdopodobniej doprowadziłoby to do obniżenia produkcji i wielkości sprzedaży, niższej rentowności i utraty udziału w rynku.

(145)

Biorąc pod uwagę niestabilną sytuację gospodarczą przemysłu unijnego ten prawdopodobny scenariusz miałby poważny negatywny wpływ na trwającą poprawę sytuacji przemysłu unijnego i najprawdopodobniej spowodowałby ponowne wystąpienie istotnej szkody.

5.1.   Wniosek

(146)

Na podstawie powyższych informacji Komisja uznała, że istotna szkoda dla przemysłu unijnego najprawdopodobniej wystąpiłaby ponownie, gdyby zniesiono istniejące środki względem przywozu biodiesla z USA.

6.   INTERES UNII

(147)

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy utrzymanie obowiązujących środków pomimo powyższych ustaleń dotyczących prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu byłoby sprzeczne z interesem Unii. Interes Unii określono na podstawie oceny wszystkich różnorodnych interesów, których dotyczy sprawa, w tym interesu przemysłu unijnego, interesu importerów oraz interesu użytkowników biodiesla.

6.1.   Interes przemysłu unijnego

(148)

Obowiązujące środki przyczyniły się do niemalże całkowitego zlikwidowania dumpingowego przywozu biodiesla z USA i poprawiły sytuację przemysłu unijnego. Jednocześnie przemysł unijny wykazał pozytywne oznaki poprawy sytuacji po wcześniejszym dumpingu, takie jak wzrost produkcji i wielkości sprzedaży, ceny biodiesla na rynku unijnym znacznie spadły, a rentowność utrzymywała się na bardzo niskim poziomie, pozostawiając tym samym przemysł w niestabilnej i podatnej na zagrożenia sytuacji gospodarczej.

(149)

Gdyby obowiązujące środki zostały zniesione, przemysł unijny najprawdopodobniej musiałby zmierzyć się z rosnącą nieuczciwą konkurencją w postaci znacznych wielkości dumpingowego przywozu biodiesla z USA. Położyłoby to kres trwającej poprawie sytuacji, odczuwanej obecnie przez unijny przemysł biodiesla, i najprawdopodobniej skutkowałoby ponownym poniesieniem istotnej szkody. Wygaśnięcie środków nie leży zatem w interesie przemysłu unijnego.

6.2.   Interes niepowiązanych importerów i przedsiębiorstw handlowych

(150)

Tylko trzech importerów/handlowców zgłosiło się i przedstawiło swoje opinie. Podczas gdy jedno przedsiębiorstwo stwierdziło, że poziom aktualnych ceł jest nieproporcjonalny oraz że przedłużenie ich okresu obowiązywania może zakłócić i ograniczyć rynek, powodując wzrost cen, pozostałe dwa przedsiębiorstwa stwierdziły, że obowiązujące środki nie wpłynęły na ich działalność. W konsekwencji przedsiębiorstwa te były neutralne co do możliwego wydłużenia okresu obowiązywania istniejących środków antydumpingowych.

(151)

Wyniki obecnego dochodzenia nie potwierdzają argumentu, że utrzymanie obowiązujących środków antydumpingowych ograniczyłoby rynek i doprowadziłoby do podniesienia cen. Przeciwnie, w okresie badanym ceny unijne obniżyły się pomimo obowiązywania środków. Ponadto obecnie przemysł unijny dysponuje wystarczającymi mocami produkcyjnymi, aby zaspokoić unijny popyt na biodiesla, a także wolnymi mocami, aby móc zaspokoić przyszły wzrost popytu. W związku z tym przedstawione argumenty nie dostarczają dowodów na to, że utrzymanie obowiązujących środków miałoby być sprzeczne z interesem importerów lub przedsiębiorstw handlowych.

6.3.   Interes użytkowników

(152)

Do Komisji zgłosił się i przedstawił swoje uwagi tylko jeden użytkownik, tj. przedsiębiorstwo petrochemiczne, które kupuje biodiesla w celu mieszania go z olejami mineralnymi. Opowiadało się ono stanowczo za utrzymaniem obecnych środków i stwierdziło, że ich zlikwidowanie może mieć katastrofalne skutki dla unijnego rynku biodiesla, prowadząc do napływu znacznych wielkości biodiesla po cenach dumpingowych, co doprowadziłoby do ponownego poniesienia poważnej szkody przez unijny przemysł biodiesla.

(153)

Nic nie wskazuje na to, iż obowiązujące środki mają negatywny wpływ na unijnych użytkowników biodiesla, a w szczególności nie ma dowodów na to, że istniejące środki wywarły negatywny wpływ na ich rentowność lub działalność. W każdym razie ze względu na stabilność lub tylko niewielki wzrost konsumpcji unijnej biodiesla w Unii przemysł unijny dysponuje wystarczającymi mocami produkcyjnymi, aby zaspokoić obecne i przyszłe zapotrzebowanie, jeśli popyt będzie w dalszym ciągu wzrastał. Utrzymanie środków nie doprowadziłyby do braku dostaw.

(154)

Można zatem stwierdzić, że utrzymanie środków nie będzie sprzeczne z interesem użytkowników.

6.4.   Wnioski dotyczące interesu Unii

(155)

Na podstawie powyższego Komisja ustaliła, że nie ma przekonujących powodów, aby stwierdzić, że utrzymanie istniejących środków w odniesieniu do przywozu biodiesla pochodzącego z USA nie leży w interesie Unii.

7.   ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE

(156)

Z wniosków odnośnie do prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody wynika zatem, że zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego środki antydumpingowe obowiązujące wobec przywozu biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, wprowadzone rozporządzeniem (WE) nr 599/2009, z późniejszymi poprawkami w rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 444/2011, powinny zostać utrzymane na dodatkowy okres pięciu lat.

(157)

Jak określono w motywie 2 powyżej, obowiązujące cła antydumpingowe na przywóz biodiesla z USA zostały rozszerzone również na przywóz biodiesla wysyłanego z Kanady, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Kanady, jak również na przywóz do Unii biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo 20 % lub mniej monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.

(158)

Cła antydumpingowe, które mają zostać utrzymane, w dalszym ciągu powinny być rozszerzone na przywóz biodiesla wysyłanego z Kanady, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Kanady, jak również biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo 20 % lub mniej monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.

(159)

Producenci eksportujący z Kanady, których zwolniono ze środków rozszerzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 444/2011, są również zwolnieni ze środków wprowadzonych niniejszym rozporządzeniem.

(160)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywanych „biodieslem”, w formie czystej lub w postaci mieszanki, zawierających wagowo ponad 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, pochodzących z USA, objętych obecnie kodami CN ex 1516 20 98 (kod TARIC 1516209829), ex 1518 00 91 (kod TARIC 1518009129), ex 1518 00 99 (kod TARIC 1518009929), ex 2710 19 43 (kod TARIC 2710194329), ex 2710 19 46 (kod TARIC 2710194629), ex 2710 19 47 (kod TARIC 2710194729), ex 2710 20 11 (kod TARIC 2710201129), ex 2710 20 15 (kod TARIC 2710201529), ex 2710 20 17 (kod TARIC 2710201729), ex 3824 90 92 (kod TARIC 3824909212), ex 3826 00 10 (kody TARIC 3826001029, 3826001039, 3826001049, 3826001099), oraz ex 3826 00 90 (kod TARIC 3826009019).

2.   Stawki ostatecznego cła antydumpingowego mające zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, mają stałą wartość dla produktu opisanego w ust. 1 i wytworzonego przez poniższe przedsiębiorstwa oraz wynoszą:

Przedsiębiorstwo

Stawka cła antydumpingowego, w EUR za tonę netto

Dodatkowy kod TARIC

Archer Daniels Midland Company, Decatur

68,6

A933

Cargill Inc., Wayzata

0

A934

Green Earth Fuels of Houston LLC, Houston

70,6

A935

Imperium Renewables Inc., Seattle

76,5

A936

Peter Cremer North America LP, Cincinnati

198,0

A937

World Energy Alternatives LLC, Boston

82,7

A939

Przedsiębiorstwa wymienione w załączniku I

115,6

Zob. załącznik I

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

172,2

A999

Cło antydumpingowe nałożone na mieszanki ma zastosowanie, w stosunku wagowym, do łącznej zawartości monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym (zawartości biodiesla) w mieszance.

3.   W przypadkach gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu i dlatego cena rzeczywiście zapłacona bądź należna jest skorygowana przez sprzedawcę na korzyść kupującego, jeśli zachodzą przesłanki określone w art. 145 ust. 2 i 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (17), wysokość cła antydumpingowego określona w ust. 2 zostaje obniżona o wartość procentową, która odpowiada proporcjonalnemu przeliczeniu korekty ceny faktycznie zapłaconej lub należnej.

4.   Stosowanie indywidualnej stawki celnej ustalonej dla przedsiębiorstw wymienionych w ust. 2 jest uwarunkowane przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która jest zgodna z wymogami określonymi w załączniku II. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury obowiązuje stawka celna mająca zastosowanie do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw.

5.   O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.

Artykuł 2

1.   Ostateczne cło antydumpingowe mające zastosowanie do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw” zgodnie z art. 1 ust. 2 zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz do Unii monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywanych „biodieslem”, w formie czystej lub w postaci mieszanki, zawierających wagowo ponad 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, wysyłanych z Kanady, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Kanady, objętych obecnie kodami CN ex 1516 20 98 (kod TARIC 1516209821), ex 1518 00 91 (kod TARIC 1518009121), ex 1518 00 99 (kod TARIC 1518009921), ex 2710 19 43 (kod TARIC 2710194321), ex 2710 19 46 (kod TARIC 2710194621), ex 2710 19 47 (kod TARIC 2710194721), ex 2710 20 11 (kod TARIC 2710201121), ex 2710 20 15 (kod TARIC 2710201521), ex 2710 20 17 (kod TARIC 2710201721), ex 3824 90 92 (kod TARIC 3824909210), ex 3826 00 10 (kody TARIC 3826001020, 3826001030, 3826001040, 3826001089), oraz ex 3826 00 90 (kod TARIC 3826009011), z wyjątkiem produktów wyprodukowanych przez wymienione poniżej przedsiębiorstwa:

Państwo

Przedsiębiorstwo

Dodatkowy kod TARIC

Kanada

BIOX Corporation, Oakville, Ontario, Kanada

B107

Kanada

Rothsay Biodiesel, Guelph, Ontario, Kanada

B108

Cłem, które ma być rozszerzone, jest cło ustanowione dla „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw” w art. 1 ust. 2, które jest ostatecznym cłem antydumpingowym w wysokości 172,2 EUR na tonę netto.

Cło antydumpingowe nałożone na mieszanki ma zastosowanie, w stosunku wagowym, do łącznej zawartości monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym (zawartości biodiesla) w mieszance.

2.   W przypadkach gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu i dlatego cena rzeczywiście zapłacona bądź należna jest skorygowana przez sprzedawcę na korzyść kupującego, jeśli zachodzą przesłanki określone w art. 145 ust. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, wysokość cła antydumpingowego określona w art. 1 ust. 2 zostaje obniżona o wartość procentową, która odpowiada proporcjonalnemu przeliczeniu korekty ceny faktycznie zapłaconej lub należnej.

3.   Stosowanie zwolnień przyznanych przedsiębiorstwom wymienionym w ust. 1 jest uwarunkowane przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która jest zgodna z wymogami określonymi w załączniku II. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury obowiązuje stawka celna nałożona zgodnie z art. 1 ust. 1 na „wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa”.

4.   O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.

Artykuł 3

1.   Ostateczne cło antydumpingowe określone w art. 1 ust. 2 zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz do Unii monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywanych „biodieslem”, w postaci mieszanki zawierającej wagowo 20 % lub mniej monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, objętych obecnie kodami CN ex 1516 20 98 (kod TARIC 1516209830), ex 1518 00 91 (kod TARIC 1518009130), ex 1518 00 99 (kod TARIC 1518009930), ex 2710 19 43 (kod TARIC 2710194330), ex 2710 19 46 (kod TARIC 2710194630), ex 2710 19 47 (kod TARIC 2710194730), ex 2710 20 11 (kod TARIC 2710201130), ex 2710 20 15 (kod TARIC 2710201530), ex 2710 20 17 (kod TARIC 2710201730), ex 3824 90 92 (kod TARIC 3824909220), oraz ex 3826 00 90 (kod TARIC 3826009030).

Cło antydumpingowe nałożone na mieszanki ma zastosowanie, w stosunku wagowym, do łącznej zawartości monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym (zawartości biodiesla) w mieszance.

2.   W przypadkach gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu i dlatego cena rzeczywiście zapłacona bądź należna jest skorygowana przez sprzedawcę na korzyść kupującego, jeśli zachodzą przesłanki określone w art. 145 ust. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, wysokość cła antydumpingowego określona w art. 1 ust. 2 zostaje obniżona o wartość procentową, która odpowiada proporcjonalnemu przeliczeniu korekty ceny faktycznie zapłaconej lub należnej.

3.   Stosowanie indywidualnej stawki celnej ustalonej dla przedsiębiorstw wymienionych w art. 1 ust. 2 jest uwarunkowane przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która jest zgodna z wymogami określonymi w załączniku III. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury obowiązuje stawka celna mająca zastosowanie do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw.

4.   O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.

Artykuł 4

1.   Wnioski o zwolnienie z cła rozszerzonego na mocy art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 składa się na piśmie w jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej; wnioski muszą być podpisane przez osobę upoważnioną do reprezentowania podmiotu wnoszącego o zwolnienie. Wnioski należy przesyłać na następujący adres:

European Commission

Directorate-General for Trade

Directorate H

Rue de la Loi/ Wetstraat 170, CHAR 04/034

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

E-mail: TRADE-TDI-INFORMATION@ec.europa.eu

2.   Zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może zezwolić, na mocy decyzji, na wyłączenie przywozu przedsiębiorstw, co do których zostanie wykazane, że nie obchodzą środków antydumpingowych wprowadzonych rozporządzeniem (WE) nr 599/2009, z cła rozszerzonego na mocy art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1.

Artykuł 5

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w Brukseli dnia 14 września 2015 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 599/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. L 179 z 10.7.2009, s. 26).

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 444/2011 z dnia 5 maja 2011 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 599/2009 na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, na przywóz biodiesla wysyłanego z Kanady, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Kanady, oraz rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 599/2009 na przywóz biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo maksymalnie 20 % biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, oraz kończące dochodzenie w odniesieniu do przywozu wysyłanego z Singapuru (Dz.U. L 122 z 11.5.2011, s. 12).

(4)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 315 z 26.11.2013, s. 2).

(5)  Zawiadomienie o zbliżającym się wygaśnięciu niektórych środków antydumpingowych (Dz.U. C 289 z 4.10.2013, s. 12).

(6)  Zawiadomienie o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. C 217 z 10.7.2014, s. 14).

(7)  Meksyk – ostateczne środki antydumpingowe wprowadzone w odniesieniu do wołowiny i ryżu, WT/DS 295/AB/R, 29 listopada 2005 r.

(8)  Zgodnie z prawodawstwem USA, 26 U.S. Code, sekcja 45K(c)(3), termin „biomasa” oznacza jakikolwiek materiał organiczny inny niż: a) ropa naftowa i gaz ziemny (lub inny ich produkt); oraz b) węgiel (w tym węgiel brunatny) lub inny jego produkt.

(9)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 194/2009 z dnia 11 marca 2009 r. nakładające tymczasowe cło wyrównawcze na przywóz biodiesla ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. L 67 z 12.3.2009, s. 50, motyw 20).

(10)  Ze względu na omyłkę pisarską w dokumencie ujawniającym ustalenia błędnie podano kwotę 884 EUR.

(11)  Zob. na przykład: http://biodiesel.org/news/news-display/2014/05/14/biodiesel-producers-hit-hard-by-policy-uncertainty, wersja z dnia 6 lipca 2015 r.

(12)  Gibraltar nie jest częścią unii celnych i przywóz produktów do Gibraltaru nie jest uważany za dopuszczenie produktów do swobodnego obrotu w Unii.

(13)  Konsumpcja biodiesla w Kanadzie w 2015 r. wyniesie nieco powyżej 300 000 ton. Zob. przykład: http://gain.fas.usda.gov/Recent%20GAIN%20Publications/Biofuels%20Annual_Ottawa_Canada_11-24-2014.pdf, wersja z dnia 6 lipca 2015 r.

(14)  Rozporządzenie (WE) nr 599/2009, motywy 181–183.

(15)  Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1194/2013, motywy 202–208.

(16)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 193/2009 z dnia 11 marca 2009 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz biodiesla ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. L 67 z 12.3.2009, s. 22).

(17)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1).


ZAŁĄCZNIK I

Nazwa przedsiębiorstwa

Miasto

Dodatkowy kod TARIC

American Made Fuels, Inc.

Canton

A940

AG Processing Inc.

Omaha

A942

Alabama Clean Fuels Coalition Inc.

Birmingham

A940

Arkansas SoyEnergy Group

DeWitt

A940

Arlington Energy, LLC

Mansfield

A940

Athens Biodiesel, LLC

Athens

A940

Beacon Energy

Cleburne

A940

Biodiesel of Texas, Inc.

Denton

A940

BioDiesel One Ltd

Southington

A940

Buffalo Biodiesel, Inc

Tonawanda

A940

BullDog BioDiesel

Ellenwood

A940

Carbon Neutral Solutions, LLC

Mauldin

A940

Central Iowa Energy, LLC

Newton

A940

Chesapeake Custom Chemical Corp.

Ridgeway

A940

Community Fuels

Stockton

A940

Delta BioFuels, Inc.

Natchez

A940

Diamond Biofuels

Mazon

A940

Direct Fuels

Euless

A940

Eagle Creek Fuel Services, LLC

Baltimore

A940

Earl Fisher Bio Fuels

Chester

A940

East Fork Biodiesel, LLC

Algona

A940

ECO Solutions, LLC

Chatsworth

A940

Ecogy Biofuels, LLC

Tulsa

A940

ED & F Man Biofuels Inc.

New Orleans

A940

Freedom Biofuels, Inc.

Madison

A940

Fuel & Lube, LLC

Richmond

A940

Fuel Bio

Elizabeth

A940

FUMPA Bio Fuels

Redwood Falls

A940

Galveston Bay Biodiesel, LP (BioSelect Fuels)

Houston

A940

Geo Green Fuels, LLC

Houston

A940

Georgia Biofuels Corp.

Loganville

A940

Green River Biodiesel, Inc.

Moundville

A940

Griffin Industries, Inc.

Cold Spring

A940

High Plains Bioenergy

Guymon

A940

Huish Detergents, Inc.

Salt Lake City

A940

Incobrasa Industries, Ltd.

Gilman

A940

Independence Renewable Energy Corp.

Perdue Hill

A940

Indiana Flex Fuels

LaPorte

A940

Innovation Fuels, Inc.

Newark

A940

Iowa Renewable Energy, LLC

Washington

A940

Johann Haltermann Ltd.

Houston

A940

Lake Erie Biofuels, LLC

Erie

A940

Leland Organic Corporation

Leland

A940

Louis Dreyfus Agricultural Industries, LLC

Wilton

A940

Louis Dreyfus Claypool Holdings LLC

Claypool

A940

Memphis Biofuels, LLC

Memphis

A942

Middle Georgia Biofuels

East Dublin

A940

Middletown Biofuels, LLC

Blairsville

A940

Musket Corporation

Oklahoma City

A940

New Fuel Company

Dallas

A940

North Mississippi Biodiesel

New Albany

A940

Northern Biodiesel, Inc.

Ontario

A940

Northwest Missouri Biofuels, LLC

St. Joseph

A940

Nova Biofuels Clinton County, LLC

Clinton

A940

Nova Biosource

Senaca

A940

Organic Fuels, Ltd

Houston

A940

Owensboro Grain Company LLC

Owensboro

A940

Paseo Cargill Energy, LLC

Kansas City

A940

Peach State Labs, Inc.

Rome

A940

Perihelion Global, Inc.

Opp

A940

Philadelphia Fry-O-Diesel Inc.

Philadelphia

A940

Pinnacle Biofuels, Inc.

Crossett

A940

PK Biodiesel

Woodstock

A940

Pleasant Valley Biofuels, LLC

American Falls

A940

RBF Port Neches LLC

Houston

A940

Red Birch Energy, Inc.

Bassett

A940

Red River Biodiesel Ltd.

New Boston

A940

REG Ralston, LLC

Ralston

A940

Renewable Energy Products, LLC

Santa Fe Springs

A940

Riksch BioFuels LLC

Crawfordsville

A940

Safe Renewable Corp.

Conroe

A940

Sanimax Energy Inc.

DeForest

A940

Scott Petroleum

Itta Bena

A942

Seminole Biodiesel

Bainbridge

A940

Soy Solutions

Milford

A940

SoyMor Biodiesel, LLC

Albert Lea

A940

Sunshine BioFuels, LLC

Camilla

A940

TPA Inc.

Warren

A940

Trafigura AG

Stamford

A940

U.S. Biofuels, Inc.

Rome

A940

United Oil Company

Pittsbourgh

A940

Valco Bioenergy

Harlingen

A940

Vanguard Synfuels, LLC

Pollock

A940

Vinmar Overseas, Ltd

Houston

A938

Vitol Inc.

Houston

A940

Walsh Bio Diesel, LLC

Mauston

A940

Western Dubque Biodiesel, LLC

Farley

A940

Western Iowa Energy, LLC

Wall Lake

A940

Western Petroleum Company

Eden Prairie

A940


ZAŁĄCZNIK II

Ważna faktura handlowa, o której mowa w art. 1 ust. 4 i art. 2 ust. 3, musi zawierać oświadczenie podpisane przez pracownika podmiotu wystawiającego fakturę handlową, w następującej formie:

Imię i nazwisko oraz funkcja pracownika podmiotu wystawiającego fakturę handlową.

Oświadczenie o następującej treści:

„Ja, niżej podpisany, poświadczam, że (ilość) monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywanych »biodieslem«, w formie czystej lub w postaci mieszanki zawierającej wagowo ponad 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym sprzedana na wywóz do Unii Europejskiej objęta niniejszą fakturą została wytworzona przez [nazwa i adres przedsiębiorstwa] [dodatkowy kod TARIC] w [odpowiednie państwo(-a)]. Oświadczam, że informacje zawarte w niniejszej fakturze są pełne i zgodne z prawdą.”.


ZAŁĄCZNIK III

Ważna faktura handlowa, o której mowa w art. 3 ust. 3, musi zawierać oświadczenie podpisane przez pracownika podmiotu wystawiającego fakturę handlową, w następującej formie:

Imię i nazwisko oraz funkcja pracownika podmiotu wystawiającego fakturę handlową.

Oświadczenie o następującej treści:

„Ja, niżej podpisany, poświadczam, że (ilość) monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywanych »biodieslem«, w formie czystej lub w postaci mieszanki zawierającej wagowo 20 % lub mniej monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym sprzedana na wywóz do Unii Europejskiej objęta niniejszą fakturą została wytworzona przez [nazwa i adres przedsiębiorstwa] [dodatkowy kod TARIC] w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Oświadczam, że informacje zawarte w niniejszej fakturze są pełne i zgodne z prawdą.”.


15.9.2015   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 239/99


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/1519

z dnia 14 września 2015 r.

nakładające ostateczne cła wyrównawcze na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 18 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

1.   PROCEDURA

1.1.   Obowiązujące środki

(1)

Rozporządzeniem (WE) nr 598/2009 (2) Rada nałożyła ostateczne cło wyrównawcze od 211,2 EUR do 237 EUR za tonę netto na przywóz monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywanych „biodieslem”, w formie czystej lub w postaci mieszanki, zawierających wagowo ponad 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, w tym czasie objętych kodami CN ex 1516 20 98 (kod TARIC 1516209820), ex 1518 00 91 (kod TARIC 1518009120), ex 1518 00 99 (kod TARIC 1518009920), ex 2710 19 41 (kod TARIC 2710194120), 3824 90 91, ex 3824 90 97 (kod TARIC 3824909787), oraz pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki („USA” lub „państwo, którego dotyczy postępowanie”). Cło wyrównawcze nałożone niniejszym rozporządzeniem jest określane dalej jako „obowiązujące środki”.

(2)

Rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 443/2011 (3), w następstwie dochodzenia w sprawie obejścia środków, Rada rozszerzyła ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem (WE) nr 598/2009 na przywóz do Unii biodiesla wysyłanego z Kanady, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Kanady, z wyjątkiem biodiesla produkowanego przez przedsiębiorstwa BIOX Corporation, Oakville i Rothsay Biodiesel, Guelph, Ontario, Kanada. Tym samym rozporządzeniem Rada rozszerzyła również ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem (WE) nr 598/2009 na przywóz biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo maksymalnie 20 % lub mniej monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.

1.2.   Środki obowiązujące wobec innych państw trzecich

(3)

Poza zakresem niniejszego postępowania środki antydumpingowe dotyczące biodiesla obowiązują obecnie w odniesieniu do wywozu z Argentyny i Indonezji (4).

1.3.   Wniosek o dokonanie przeglądu

(4)

Po opublikowaniu zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu (5) środków wyrównawczych obowiązujących względem przywozu biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, Komisja Europejska („Komisja”) otrzymała wniosek o dokonanie przeglądu tych środków, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.

(5)

Wniosek został złożony w dniu 9 kwietnia 2014 r. przez Europejską Radę Biodiesla („wnioskodawca”) w imieniu producentów unijnych reprezentujących ponad 25 % ogólnej produkcji unijnej biodiesla. W uzasadnieniu wniosku podano, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia subsydiowania i szkody dla przemysłu unijnego.

1.4.   Wszczęcie przeglądu wygaśnięcia

(6)

Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem ustanowionym w art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (6), że istniały wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie przeglądu wygaśnięcia, w dniu 10 lipca 2014 r. w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej („zawiadomienie o wszczęciu”) (7) Komisja ogłosiła wszczęcie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 18 rozporządzenia podstawowego. W tym samym dniu Komisja wszczęła przegląd wygaśnięcia środków antydumpingowych obowiązujących względem przywozu biodiesla pochodzącego z USA (8). Jest to równoległe, ale odrębne postępowanie, które jest objęte osobnym rozporządzeniem.

(7)

Przed wszczęciem przeglądu wygaśnięcia i zgodnie z art. 22 ust. 1 i art. 10 ust. 7 rozporządzenia podstawowego Komisja powiadomiła rząd Stanów Zjednoczonych Ameryki („rząd USA”) o wpłynięciu należycie udokumentowanego wniosku o dokonanie przeglądu oraz zaprosiła rząd USA do udziału w konsultacjach mających na celu wyjaśnienie sytuacji dotyczącej treści wniosku o przegląd oraz osiągnięcie rozwiązania zadowalającego dla obu stron. Rząd USA przyjął ofertę konsultacji, które zostały następnie przeprowadzone w dniu 3 lipca 2014 r. W trakcie konsultacji nie osiągnięto wspólnie uzgodnionego rozwiązania. Odnotowano jednak uwagi przedłożone przez rząd USA.

1.5.   Okres objęty dochodzeniem przeglądowym i okres badany

(8)

Dochodzenie dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia subsydiowania objęło okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody objęła okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. („okres badany”).

1.6.   Zainteresowane strony

(9)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wezwała zainteresowane strony do skontaktowania się z nią w celu wzięcia udziału w dochodzeniu. Ponadto Komisja wyraźnie poinformowała wnioskodawcę, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów eksportujących w USA i władze amerykańskie, znanych importerów, dostawców i użytkowników, przedsiębiorstwa handlowe, a także stowarzyszenia, o których wiadomo, że są zainteresowane, o wszczęciu dochodzenia i zaprosiła te podmioty do wzięcia w nim udziału.

(10)

Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag na temat wszczęcia dochodzenia oraz możliwość złożenia wniosku o przesłuchanie przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach handlowych.

1.7.   Dobór próby

(11)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja oznajmiła, że może dokonać doboru próby zainteresowanych stron zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego.

a)   Dobór próby producentów unijnych

(12)

Komisja ogłosiła w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, że dokonała tymczasowego doboru próby producentów unijnych. Komisja dokonała doboru próby na podstawie największej reprezentatywnej wielkości produkcji i sprzedaży, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiedniego zakresu geograficznego. Ta tymczasowa próba objęła siedmiu producentów unijnych zlokalizowanych w siedmiu różnych państwach członkowskich, którzy reprezentowali prawie 30 % produkcji unijnej biodiesla. Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie opinii w sprawie wstępnie dobranej próby.

(13)

Jedno przedsiębiorstwo z siedzibą we Włoszech wniosło o włączenie go do próby. Jednakże przedsiębiorstwo to rozpoczęło działalność dopiero pod koniec 2013 r., po nabyciu zakładu zajmującego się produkcją biodiesla od innego włoskiego producenta biodiesla, który był włączony do tymczasowej próby. W związku z brakiem danych historycznych niezbędnych do oceny właściwych tendencji w okresie badanym oraz faktem, że inne włoskie przedsiębiorstwo zostało już włączone do tymczasowej próby, postanowiono nie włączać tego przedsiębiorstwa do próby.

(14)

US National Biodiesel Board (Amerykańska Krajowa Rada Biodiesla – „NBB”) stwierdziła, że tymczasowa próba różniła się od próby wybranej w poprzednich dochodzeniach dotyczących biodiesla i odniosła się w szczególności do dwóch przedsiębiorstw reprezentujących znaczną wielkość produkcji i sprzedaży, które nie zostały objęte próbą tymczasową. Jednakże obydwa przedsiębiorstwa wskazane przez NBB były bądź to powiązane z innym przedsiębiorstwem odnotowującym większą sprzedaż, już uwzględnionym w próbie, bądź odnotowywały niższą sprzedaż niż wstępnie wybrane przedsiębiorstwo w tym samym państwie członkowskim. Dlatego włączenie któregokolwiek z tych dwóch przedsiębiorstw nie zmieniłoby reprezentatywności tymczasowo dobranej próby. Tymczasowa próba została zatem potwierdzona jako próba reprezentatywna dla przemysłu unijnego.

(15)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń rząd USA stwierdził, że próba stanowiąca 30 % przemysłu unijnego nie mogła być uważana za reprezentatywną dla unijnego przemysłu biodiesla jako całości oraz że mikrowskaźniki należało przeanalizować w szerszej perspektywie. Rząd USA odnosi się do ustalenia Organu Apelacyjnego WTO w sprawie EC – Fasteners (WE – elementy złączne), w której próba 27 % uznana została za niewielką w stosunku do łącznej liczby producentów i stanowiłaby znaczący odsetek tylko w przypadku rozdrobnionego przemysłu.

(16)

Komisja, inaczej niż w dochodzeniu w sprawie elementów złącznych, zdefiniowała do celów niniejszego dochodzenia przemysł unijny jako całość przemysłu, a nie tylko przedsiębiorstwa objęte próbą (motyw 151 poniżej). Ponadto, wszystkie makrowskaźniki oceniono na podstawie całego przemysłu i jedynie kilka mikrowskaźników przeanalizowano na poziomie przedsiębiorstw objętych próbą. Ogólną analizę sytuacji przemysłu unijnego oparto jednak na ocenie zarówno mikro-, jak i makrowskaźników. W każdym razie uznaje się, że przemysł unijny jest przemysłem rozdrobnionym, ponieważ składa się z ponad 200 producentów rozmieszczonych w całej Unii, z których większość to małe i średnie przedsiębiorstwa. W związku z powyższym Komisja stwierdza, że próba reprezentująca 30 % przemysłu unijnego jest reprezentatywna, a zatem zarzut ten zostaje odrzucony.

b)   Dobór próby importerów

(17)

Aby podjąć decyzję, czy dobór próby jest konieczny, i ewentualnie dokonać odpowiedniego wyboru, Komisja zwróciła się do niepowiązanych importerów o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

(18)

Tylko kilku importerów niepowiązanych dostarczyło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie ich do próby. Ze względu na tę niewielką liczbę Komisja postanowiła, że dobór próby nie jest konieczny.

c)   Dobór próby producentów eksportujących z USA

(19)

Aby podjąć decyzję, czy dobór próby jest konieczny, i ewentualnie dokonać wyboru próby, Komisja zwróciła się do wszystkich producentów eksportujących z USA o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniach o wszczęciu postępowania. Poza tym Komisja zwróciła się do misji USA przy Unii Europejskiej o wskazanie pozostałych producentów eksportujących, którzy mogliby być zainteresowani udziałem w dochodzeniu, lub skontaktowanie się z nimi, jeżeli tacy producenci istnieją.

(20)

27 producentów w USA udzieliło Komisji odpowiedzi, lecz jedynie dziewięciu przekazało dane na temat sprzedaży eksportowej i krajowej wymagane w załączniku I do zawiadomienia o wszczęciu postępowania do celów doboru próby. Żaden z nich nie dokonywał wywozu do Unii w ODP. Komisja dobrała próbę złożoną z trzech producentów eksportujących o największej wielkości sprzedaży krajowej i eksportowej. Zgodnie z art. 27 ust. 2 rozporządzenia podstawowego dobór próby został skonsultowany ze wszystkimi znanymi producentami eksportującymi zainteresowanymi sprawą oraz z władzami USA. Żaden z tych podmiotów nie zgłosił uwag.

(21)

Żaden z producentów objętych próbą nie przedstawił odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu w przewidzianym terminie. W dniu 7 października 2014 r. Komisja poinformowała trzech producentów eksportujących objętych próbą o braku odpowiedzi.

(22)

W dniu 10 października 2014 r. jeden objęty próbą producent eksportujący poinformował Komisję, że postanowił nie udzielać odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Dwóch pozostałych objętych próbą producentów eksportujących zwróciło się kilkakrotnie o wydłużenie terminu przedstawienia odpowiedzi, na co wyrażono zgodę, jednak wymienieni producenci nie przedłożyli pełnych odpowiedzi.

(23)

W dniu 10 listopada 2014 r. Komisja przesłała pismo informujące trzy objęte próbą przedsiębiorstwa o zamiarze zastosowania art. 28 rozporządzenia podstawowego. Władze USA zostały również poinformowane o zamiarze Komisji dotyczącym zastosowania art. 28 rozporządzenia podstawowego. Termin nadsyłania uwag do pisma upłynął dnia 21 listopada 2014 r.

(24)

Do dnia 21 listopada 2014 r. dwa objęte próbą przedsiębiorstwa nie udzieliły żadnej odpowiedzi, a pozostałe objęte próbą przedsiębiorstwo wyjaśniło, że termin nie był wystarczający odległy, by zdążyło przekazać swoje odpowiedzi.

(25)

Komisja stwierdziła zatem, że żaden z objętych próbą producentów eksportujących w USA nie współpracował w dochodzeniu dotyczącym przeglądu wygaśnięcia. W związku z tym Komisja postanowiła zastosować przepisy art. 28 rozporządzenia podstawowego i, odpowiednio, uznała, że ustaleń, pozytywnych bądź negatywnych, można dokonać w oparciu o dostępne fakty.

1.8.   Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i wizyty weryfikacyjne

(26)

Komisja otrzymała odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu od władz USA, objętych próbą producentów unijnych i od czterech użytkowników/przedsiębiorstw handlowych.

(27)

Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uważane za niezbędne w celu stwierdzenia subsydiowania, wynikającej z niego szkody oraz interesu Unii.

(28)

Wizyty weryfikacyjne odbyły się w siedzibach następujących władz Stanów Zjednoczonych Ameryki:

 

Władze federalne USA

Department of Treasury (DOT)

Department of Agriculture (USDA)

 

Władze stanowe

Florida State Authorities, Tallahassee

Iowa State Authorities, Des Moines

Kansas State Authorities, Topeka

Kentucky State Authorities, Frankfort

(29)

Wizyty weryfikacyjne odbyły się na terenie następujących producentów unijnych:

Bio-Oils Huelva S.L., Huelva, Hiszpania,

Biopetrol Rotterdam BV, Rotterdam, Niderlandy,

Diester Industrie SAS, Rouen, Francja,

Novaol S.R.L., Mediolan, Włochy,

Preol a.s., Lovosice, Republika Czeska,

Rafineria Trzebinia SA, Trzebinia, Polska,

Verbio Vereinigte BioEnergie AG, Lipsk, Niemcy.

1.9.   Ujawnienie ustaleń

(30)

W dniu 3 czerwca 2015 r. Komisja ujawniła wszystkim zainteresowanym stronom podstawowe fakty i informacje, na podstawie których zamierzała utrzymać w mocy obowiązujące środki antysubsydyjne i wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag. Komisja przeanalizowała uwagi zgłoszone przez zainteresowane strony oraz wzięła je pod uwagę w stosownych przypadkach.

(31)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń NBB wniosła o przesłuchanie z udziałem rzecznika praw stron w postępowaniach w sprawie handlu i uzyskała taką możliwość.

2.   PRODUKT OBJĘTY PRZEGLĄDEM I PRODUKT PODOBNY

2.1.   Produkt objęty przeglądem

(32)

Produkt objęty przeglądem jest taki sam jak w przypadku dochodzenia prowadzącego do wprowadzenia istniejących środków („dochodzenie pierwotne”), tj. monoalkilowe estry kwasów tłuszczowych lub parafinowy olej napędowy będący produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywane „biodieslem”, w formie czystej lub w postaci mieszanki zawierającej wagowo ponad 20 % monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki („produkt objęty przeglądem”), objęte obecnie kodami ex 1516 20 98, ex 1518 00 91, ex 1518 00 99, ex 2710 19 43, ex 2710 19 46, ex 2710 19 47, ex 2710 20 11, ex 2710 20 15, ex 2710 20 17, ex 3824 90 92, 3826 00 10 i ex 3826 00 90.

(33)

Biodiesel jest paliwem odnawialnym wykorzystywanym w sektorze transportu w silnikach diesla. Konwencjonalne silniki nie mogą jednak działać przy zastosowaniu czystego biodiesla i wymagają mieszanki mineralnego oleju napędowego z ograniczoną zawartością biodiesla.

(34)

Biodiesel produkowany w USA to przede wszystkim „ester metylowego kwasu tłuszczowego” (FAME) pochodzący z dużej grupy olejów roślinnych (olej sojowy, olej palmowy, olej rzepakowy) i zużytych olejów spożywczych, tłuszczów zwierzęcych lub biomasy, które służą jako surowiec do produkcji biodiesla. Termin „ester” odnosi się do transestryfikacji olejów roślinnych, zwłaszcza mieszania oleju z alkoholem. Termin „metyl” odnosi się do metanolu, najpowszechniej wykorzystywanego alkoholu w tym procesie, choć etanol może również być stosowany w procesie produkcji prowadzącym do powstania „estrów etylowego kwasu tłuszczowego”.

(35)

Wszystkie rodzaje biodiesla oraz biodiesel w mieszankach, pomimo ewentualnych różnic dotyczących surowca wykorzystanego do produkcji lub różnic w procesie produkcji, mają takie same lub bardzo podobne podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne oraz są wykorzystywane do takich samych celów. Ewentualne różnice dotyczące produktu objętego dochodzeniem nie mają wpływu na jego podstawową definicję, właściwości lub postrzeganie tego produktu przez różne podmioty. W szczególności z punktu widzenia użytkowników oleju napędowego bez znaczenia jest to, czy mieszanki dostępne na stacjach paliwowych wyprodukowano z jednego konkretnego surowca stosowanego do produkcji biodiesla.

2.2.   Produkt podobny

(36)

Tak jak w pierwotnym dochodzeniu, biodiesel sprzedawany na rynku krajowym w USA i amerykański biodiesel sprzedawany na wywóz posiadają te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne oraz te same zastosowania. Podobnie, biodiesel produkowany i sprzedawany w Unii przez przemysł unijny ma te same podstawowe cechy fizyczne i techniczne oraz zastosowania jak produkt wywożony z USA do Unii. Do celów niniejszego dochodzenia produkty te uznaje się zatem za produkty podobne w rozumieniu art. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

2.3.   Argumenty dotyczące zakresu definicji produktu

(37)

Rząd USA stwierdził, że olej napędowy wytwarzany z biomasy (9) stanowi kategorię produktów szerszą niż zakres produktu objętego przeglądem. Jednakże, jak określono w rozporządzeniu nakładającym tymczasowe cła wyrównawcze w dochodzeniu pierwotnym (10), wszystkie rodzaje biodiesla oraz mieszanki biodiesla, w tym oleju napędowego produkowanego z biomasy, są uznane za paliwo biodiesel oraz stanowią część pakietu legislacyjnego dotyczącego efektywności energetycznej, odnawialnych źródeł energii i alternatywnych paliw. Przyczyną tego jest fakt, że biodiesel produkowany z biomasy ma takie same lub bardzo podobne podstawowe cechy fizyczne i techniczne oraz zastosowania jak biodiesel wytwarzany z innych źródeł. Wynik dochodzenia pierwotnego nie został zakwestionowany przez żadną z zainteresowanych stron i obowiązuje w ramach niniejszego przeglądu wygaśnięcia. W związku z tym Komisja odrzuciła powyższe twierdzenie rządu USA.

3.   PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SUBSYDIOWANIA

3.1.   Uwagi wstępne

(38)

Zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy jest prawdopodobne, że wygaśnięcie obowiązujących środków doprowadzi do kontynuacji lub ponownego wystąpienia subsydiowania. Pojęcie ponownego wystąpienia wiąże się z tym, że subsydium nie musi obowiązywać w chwili wszczęcia dochodzenia lub podjęcia decyzji o utrzymaniu środków. W związku z powyższym Komisja sprawdziła także, czy istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia subsydiów, które przestały obowiązywać po ODP.

(39)

Komisja przeanalizowała wszystkie programy subsydiowania wymienione we wniosku o dokonanie przeglądu i zwróciła się do władz USA o dostarczenie informacji dotyczących wszelkich innych możliwych programów subsydiowania. Na podstawie informacji wynikających z odpowiedzi udzielonej przez władze USA na pytania zawarte w kwestionariuszu Komisji Komisja przeanalizowała następujące programy, które obowiązywały w ODP:

 

Programy federalne

a)

Ulga dotycząca mieszaniny biodiesla i ulga dotycząca biodiesla (Biodiesel mixture credit and biodiesel credit)

b)

Kredyt podatkowy dla małych producentów biodiesla pochodzenia rolniczego (Small agri-biodiesel producer income tax credit)

c)

Ulga na produkcję biopaliwa celulozowego (Credit for production of cellulosic biofuel)

d)

Program bioenergetyczny dotyczący biopaliw zaawansowanych (Bioenergy Program for Advanced Biofuels) Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych

 

Programy stanowe

a)

Floryda: Inwestycyjna ulga podatkowa na biopaliwa udzielana przez stan Floryda (Florida Biofuels Investment Tax Credit)

b)

Iowa: Zwrot podatku dla producentów biodiesla w stanie Iowa (Iowa Biodiesel Producer Tax Refund)

c)

Kansas: Zachęta dla kwalifikowanych producentów biodiesla stanu Kansas (Kansas Qualified Biodiesel Fuel Producer Incentive)

d)

Kentucky: Ulga podatkowa dotycząca produkcji biodiesla stanu Kentucky (Kentucky Biodiesel Production Tax Credit)

(40)

Następujące programy nie będą analizowane, ponieważ zgodnie z informacjami udzielonymi przez władze USA, były one nieaktywne, przestały obowiązywać przed ODP lub nie przyniosły żadnych korzyści producentom biodiesla w USA w ODP:

 

Program federalny

Advanced biofuels loan guarantees

 

Programy stanowe

(i)

Alabama Biofuel Production Facility Tax Credit

(ii)

Arkansas Alternative Fuel Grants and Rebates

(iii)

Illinois Renewable Fuels Development Programme

(iv)

Indiana Biodiesel Production Tax Credit

(v)

Kentucky Alternative Fuel Production Tax Incentives

(vi)

Louisiana Biodiesel Equipment and Fuel Tax Exemption

(vii)

Maine Biofuels Production Tax Credit

(viii)

Maryland Biofuels Production Incentive

(ix)

Mississippi Biofuels Production Incentive

(x)

Missouri qualified biodiesel producer incentive fund

(xi)

Montana Alternative Fuel Production Property Tax Incentive

(xii)

Montana Biodiesel Production Facility Tax Credit

(xiii)

Nebraska Biodiesel Production Investment Tax Credit

(xiv)

New York Biofuel Production Tax Credit

(xv)

South Carolina Credit for Biodiesel Facilities

(xvi)

Texas fuel and biodiesel production incentive program

(xvii)

Virginia Biofuels Production Grants

(xviii)

Washington Alternative Fuel Loans and Grants

(xix)

Washington State biofuels production tax exemption

3.2.   Subsydiowanie przywozu podczas ODP – programy federalne

3.2.1.   Ulga dotycząca mieszaniny biodiesla i ulga dotycząca biodiesla

3.2.1.1.   Podstawa prawna

(41)

Podstawą prawną programu ulgi podatkowej dla podmiotów zajmujących się mieszaniem biodiesla, detalistów i użytkowników końcowych jest pkt 40 A oraz pkt 6426 i 6427 tytułu 26 prawa podatkowego USA (U.S.C.). Przewidziano w nich następujące ulgi związane z paliwem biodiesel:

(i)

ulga dotycząca mieszanin biodiesla („program 1 USD/galon”);

(ii)

ulga dotycząca biodiesla;

(iii)

ulga dotycząca małych producentów biodiesla pochodzenia rolniczego.

(42)

Kredyt podatkowy dla małych producentów biodiesla pochodzenia rolniczego to ulga podatkowa przeznaczona wyłącznie dla małych producentów biodiesla pochodzenia rolniczego. Ten program został przeanalizowany w poniższych motywach 59–63.

3.2.1.2.   Kwalifikowalność

(43)

Aby kwalifikować się do skorzystania z ulgi dotyczącej mieszanin biodiesla, o której mowa w powyższym motywie 41 ppkt (i), przedsiębiorstwo musi wytworzyć mieszaninę biodiesla i oleju napędowego, która jest sprzedawana jako paliwo lub do wykorzystania jako paliwo.

(44)

Podmiot wnioskujący o taką zachętę musi otrzymać zaświadczenie od producenta lub importera biodiesla, które określa produkt i procentowy udział biodiesla oraz biodiesla pochodzenia rolniczego (11) w tym produkcie. Wspomniana ulga przyjmuje formę ulgi podatkowej związanej z akcyzą lub, w przypadku gdy zobowiązanie podatkowe przedsiębiorstwa z tytułu akcyzy jest niższe od całkowitej ulgi podatkowej związanej z akcyzą, przedsiębiorstwo może wnioskować o pozostałą kwotę ulgi jako o kredyty podatkowe podlegające refundacji. Kredyty podatkowe podlegające refundacji mogą przyjąć formę ulgi dotyczącej podatków dochodowych lub bezpośredniej płatności. Podlegają one refundacji, ponieważ nadwyżka kredytu może zostać wypłacona podatnikowi jako gotówkowa płatność bezpośrednia, o ile kredyt przewyższa zobowiązanie podatkowe podmiotu.

(45)

Ulga dotycząca biodiesla, o której mowa w motywie 41 ppkt (ii), to kredyty podatkowe niepodlegające refundacji dla detalistów lub użytkowników końcowych czystego biodiesla. Ulga dotycząca czystego biodiesla jest dostępna wyłącznie dla podmiotów, które tankują czystego biodiesla do zbiornika paliwa pojazdu lub wykorzystują go jako paliwo. Należy zauważyć, że również producenci biodiesla wytwarzający biodiesla na własne potrzeby mogą korzystać z tej ulgi. Aby móc wnioskować o taką ulgę, producent biodiesla musi prowadzić działalność jako detalista (tankując użytkownikom końcowym biodiesla do zbiornika paliwa) lub jako użytkownik końcowy (tankując biodiesla do swojego pojazdu).

3.2.1.3.   Praktyczne zastosowanie

(46)

Biodiesel mieszany z mineralnym olejem napędowym może być objęty ulgą podatkową związaną z akcyzą lub kredytem podatkowym. W ODP przeważała ulga wynosząca 1 USD za galon dla wszystkich rodzajów biodiesla, tj. biodiesla pochodzenia rolniczego i oleju napędowego wytwarzanego z biomasy.

(47)

Ostateczna ulga podatkowa za mieszane paliwo zależy od tego, ile zawiera ono biodiesla. Minimalnym wymogiem i najczęstszą praktyką jest dodawanie 0,1 % mineralnego oleju napędowego do 99,9 % biodiesla (taki mieszany produkt jest określany w USA jako B99), ponieważ gwarantuje to otrzymanie maksymalnej ulgi podatkowej. Udział biodiesla w mieszanym produkcie decyduje o kwalifikowalności do ulgi podatkowej (np. 100 galonów B99 będzie zawierać 99,9 galonów biodiesla, a zatem będzie kwalifikować się do ulgi podatkowej wynoszącej 99,90 USD). Konwersja biodiesla z czystego produktu (B100) na produkt mieszany (B99) jest prostą operacją. Wiąże się ona z dodaniem 0,1 % mineralnego oleju napędowego do czystego biodiesla i nie pociąga za sobą znaczącego przetworzenia produktu objętego postępowaniem. To właśnie działanie polegające na mieszaniu zapewnia kwalifikowalność do ulgi.

(48)

Producenci biodiesla mogą wnioskować o zachętę, jeżeli sami zajmują się mieszaniem. Producent musi przeprowadzać mieszanie czystego biodiesla z mineralnym olejem napędowym. Pod względem kwalifikowania się do ulgi nie ma różnicy między mieszanym biodieslem przeznaczonym na sprzedaż krajową lub eksportową

(49)

Przedsiębiorstwa, które nie wytwarzają czystego biodiesla, lecz raczej go nabywają i mieszają, są również uprawnione do skorzystania z ulgi podatkowej. Takie przedsiębiorstwa muszą uzyskać świadectwo od producenta lub importera biodiesla (a tam gdzie stosowne, od wszelkich uczestniczących odsprzedawców), w którym producent faktycznie zaświadcza, że nie wnioskował o ulgę podatkową. Takie świadectwo nadaje posiadaczowi przenoszalne prawo do ulgi podatkowej wynoszącej 1 USD za galon czystego biodiesla.

(50)

Wymieniona zachęta może być przedmiotem wniosku o ulgi dotyczące podatków dochodowych lub ulgi podatkowe związane z akcyzą lub o bezpośrednią płatność gotówkową. Łączna kwota zachęty pozostaje taka sama (1 USD za galon) niezależnie od tego, czy zachęta jest przedmiotem wniosku o ulgę podatkową związaną z akcyzą, kredyt podatkowy, płatność bezpośrednią dla podatnika lub jakąkolwiek kombinację wymienionych form.

(51)

W U.S.C. przewidziano, że ulga dotycząca mieszaniny biodiesla nie zostanie przyznana, chyba że przedsiębiorstwo zajmujące się mieszaniem biodiesla z mineralnym olejem napędowym uzyska świadectwo („świadectwo dotyczące biodiesla”) od producenta biodiesla, w którym producent poświadczy m.in. ilość biodiesla, do której odnosi się świadectwo, oraz pochodzenie biodiesla (rolnicze lub inne). Jeżeli przedsiębiorstwo produkujące biodiesla miesza go z mineralnym olejem napędowym i wnioskuje o ulgę podatkową, powinno ono przedstawić świadectwo dotyczące biodiesla wraz z wymaganymi dokumentami w celu złożenia wniosku o ulgę. Podmiot, który otrzymał świadectwo dotyczące biodiesla, a następnie sprzedał biodiesla nie wytworzywszy mieszaniny biodiesla, powinien przekazać takie świadectwo nabywcy wraz z „oświadczeniem odsprzedawcy biodiesla”. Innymi słowy, przedsiębiorstwo, które zajmuje się mieszaniem biodiesla i wnioskuje o ulgę podatkową, może otrzymać świadectwo dotyczące biodiesla bezpośrednio od producenta biodiesla lub pośrednio od odsprzedawcy biodiesla. W związku z powyższym wskazane świadectwo jest przenoszalne i uprawnia posiadacza do ulgi podatkowej wynoszącej 1 USD za galon biodiesla wykorzystanego przez wnioskodawcę do produkcji jakiejkolwiek mieszaniny biodiesla.

(52)

W okresie objętym przeglądem nie pojawiły się żadne nowe informacje, które podawałyby w wątpliwość wnioski z dochodzenia pierwotnego wskazujące, że wszystkie rodzaje biodiesla są subsydiowane w ramach omawianej ulgi podatkowej.

(53)

W odniesieniu do ulgi dotyczącej biodiesla, w przeciwieństwie do poprzedniego dochodzenia, gdy dominująca ulga wynosiła 1 USD za galon niemieszanego (czystego) biodiesla pochodzenia rolniczego lub 0,50 USD za każdy galon innego niemieszanego biodiesla, detalista (lub producent biodiesla działający jako detalista) lub użytkownik końcowy niemieszanego biodiesla może teraz wystąpić o ulgę w wysokości 1,00 USD za galon niemieszanego (czystego) biodiesla pochodzenia rolniczego lub inne rodzaje biodiesla, a także oleju napędowego produkowanego z biomasy, jako ogólny kredyt podatkowy niepodlegający refundacji. Ogólne kredyty podatkowe niepodlegające refundacji to ulgi dotyczące podatków dochodowych przedsiębiorstw. Nie podlegają one refundacji, ponieważ nadwyżka kredytu nie może zostać wypłacona przedsiębiorstwu jako gotówkowa płatność bezpośrednia, w przypadku gdy kredyt przewyższa jego zobowiązanie podatkowe. Jednak zgodnie z informacjami dostarczonymi przez władze USA kredyty podatkowe przyznane na rok mogą być wykorzystane w odniesieniu do okresu do dwóch lat wstecz i przez kolejne dwadzieścia lat.

(54)

Władze USA uznały, iż niektórzy producenci biodiesla musieli skorzystać z tego kredytu w ODP, działając jako detaliści lub użytkownicy, ale nie były w stanie oszacować dokładnej wartości korzyści otrzymanej przez nich podczas ODP.

3.2.1.4.   Wniosek

(55)

Ulga dotycząca mieszaniny biodiesla oraz ulga dotycząca biodiesla musiały być uznane za zachętę podatkową, niezależnie od tego, czy mają one formę płatności gotówkowej (możliwej tylko w przypadku ulgi dotyczącej mieszanin biodiesla), czy też muszą stanowić wyrównanie zobowiązań podatkowych (dotyczy obydwu ulg podatkowych).

(56)

Komisja uznaje programy za subsydium w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (i) oraz art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego, ponieważ w programach tych przewidziano wkład finansowy rządu USA w formie bezpośrednich dotacji (płatności gotówkowe, możliwe wyłącznie w przypadku ulgi dotyczącej mieszaniny biodiesla) oraz utraconych dochodów, które byłyby w przeciwnym przypadku należne (wyrównanie podatku) (mające zastosowanie do obydwu ulg podatkowych). Takie zachęty przynoszą korzyści otrzymującym je przedsiębiorstwom.

(57)

Programy są ograniczone do przedsiębiorstw, które prowadzą działalność w sektorze biodiesla, a zatem mają charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego i w konsekwencji stanowią podstawę środków wyrównawczych.

(58)

Wreszcie, jako że w programie w zakresie ulgi dotyczącej mieszaniny biodiesla przewidziano subsydium w wysokości 1 USD za galon w odniesieniu do wszystkich rodzajów biodiesla, Komisja uważa, że program ten zapewnił istotną kwotę subsydiów amerykańskim producentom eksportującym biodiesla i w związku z tym pozostał zdecydowanie najważniejszym programem w ODP.

3.2.2.   Kredyt podatkowy dla małych producentów biodiesla pochodzenia rolniczego

3.2.2.1.   Podstawa prawna

(59)

W pkt 40 A tytułu 26 U.S.C. przewidziano również kredyt podatkowy dla małych producentów biodiesla pochodzenia rolniczego.

3.2.2.2.   Kwalifikowalność

(60)

Wskazany program jest dostępny wyłącznie dla małych producentów czystego biodiesla pochodzenia rolniczego. Podmiot zajmujący się mieszaniem lub przedsiębiorstwo handlowe dokonujące zakupu, lecz nieprodukujące biodiesla, nie kwalifikują się do ulgi. Mały producent to podmiot, którego roczne moce produkcyjne nie przekraczają 60 mln galonów biodiesla pochodzenia rolniczego. Taki producent biodiesla pochodzenia rolniczego może wnioskować o ogólny kredyt podatkowy niepodlegający refundacji wynoszący 0,10 USD za każdy galon wyprodukowanego biodiesla pochodzenia rolniczego. Kwalifikująca się produkcja producenta nie może przekroczyć 15 mln galonów w jakimkolwiek roku podatkowym. Aby producent mógł wnioskować o ulgę, biodiesel pochodzenia rolniczego musi zostać wykorzystany jako paliwo, sprzedany do użytku jako paliwo lub wykorzystany jako mieszanina biodiesla i oleju napędowego, która jest stosowana jako paliwo lub sprzedawana do użytku jako paliwo. Tym sposobem mali producenci biodiesla pochodzenia rolniczego mogą łączyć ten program z programem w zakresie ulgi dotyczącej mieszaniny biodiesla i dzięki temu otrzymywać łącznie 1,10 USD za galon. Z kolei wielcy producenci biodiesla pochodzenia rolniczego kwalifikują się wyłącznie do programu w zakresie ulgi dotyczącej mieszaniny biodiesla.

3.2.2.3.   Praktyczne zastosowanie

(61)

Wnioski o ogólne kredyty podatkowe niepodlegające refundacji są przedstawiane corocznie, gdy wnioskodawca składa zeznanie podatku dochodowego. Ulga za każdy galon wytworzonego przez wnioskodawcę biodiesla podczas danego roku podatkowego, w maksymalnej ilości wynoszącej 15 mln galonów, jest wyrównywana w odniesieniu do zobowiązania wnioskodawcy z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. Jeżeli zobowiązanie podatkowe wnioskodawcy jest niższe od kwoty wnioskowanej ulgi, nadwyżka może zostać przeniesiona na kolejne lata podatkowe.

3.2.2.4.   Wniosek

(62)

Komisja uznaje ten program za subsydium w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego, ponieważ przewiduje on wkład finansowy rządu USA w formie utraconych dochodów, które byłyby w przeciwnym przypadku należne. Taka zachęta przynosi korzyści otrzymującym ją przedsiębiorstwom.

(63)

Program jest ograniczony do przedsiębiorstw, które wytwarzają biodiesla, a zatem ma charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego i w konsekwencji stanowi podstawę środków wyrównawczych.

3.2.3.   Program bioenergetyczny dotyczący biopaliw zaawansowanych (Bioenergy programme for advanced biofuel – BPAB)

3.2.3.1.   Podstawa prawna

(64)

Program bioenergetyczny dotyczący biopaliw zaawansowanych Departamentu Rolnictwa USA objęty jest sekcją 9005 tytułu IX ustawy Farm Security and Rural Investment Act z 2002 r. („ustawa o farmach z 2002 r.”). Program miał wygasnąć w 2012 r., ale został przedłużony w 2013 r. i następnie w 2014 r. Ustawa rolna z 2014 r. przedłużyła okres obowiązywania programu o kolejne 5 lat, do końca 2018 r.

3.2.3.2.   Kwalifikowalność

(65)

Program ten zapewnia dotacje bezpośrednie dla producentów biopaliw zaawansowanych, które są powszechnie określane jako „paliwo produkowane z biomasy innej niż skrobia z ziaren kukurydzy”. Definicja ta obejmuje olej napędowy produkowany z biomasy (12). Nie więcej niż pięć procent środków z programu może zostać wypłacone kwalifikującym się producentom o zdolności przerobowej przekraczającej 150 000 000 galonów zaawansowanego biopaliwa rocznie. Przedsiębiorstwa zajmujące się mieszaniem nie kwalifikują się do programu.

3.2.3.3.   Praktyczne zastosowanie

(66)

Uczestnicy otrzymują bezpośrednie płatności od rządu po złożeniu wniosku o udział w programie. Producenci muszą najpierw zarejestrować się w urzędzie i podpisać umowę. Producenci muszą złożyć wnioski o płatność za każdy kwartał roku podatkowego, aby otrzymać płatność za biopaliwo zaawansowane wyprodukowane w tym kwartale. Płatności są przewidziane dla rzeczywistej produkcji oraz dodatkowej produkcji. Wysokość płatności w przypadku produkcji rzeczywistej oblicza się kwartalnie w odniesieniu do ilości faktycznie wyprodukowanego biopaliwa zaawansowanego w każdym kwartale.

(67)

Płatności z tytułu powiększonej produkcji przyznaje się w odniesieniu do ilości kwalifikującego się biopaliwa zaawansowanego wyprodukowanego w roku podatkowym, która przekracza ilość biopaliwa wyprodukowanego w poprzednich latach podatkowych (od 2009 r.).

(68)

Finansowanie jest podzielone między wszystkich producentów, którzy się zgłosili, na podstawie wartości Btu (13) produkcji. Finansowanie jest rozdzielone równomiernie pomiędzy wszystkich producentów w zależności od wartości Btu.

3.2.3.4.   Wniosek

(69)

Komisja uznaje ten program za subsydium w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego, ponieważ przewiduje on wkład finansowy rządu USA w formie bezpośredniej dotacji. Taka zachęta przynosi korzyści otrzymującym ją przedsiębiorstwom.

(70)

Program jest ograniczony do przedsiębiorstw, które wytwarzają biodiesla, a zatem ma charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego i w konsekwencji stanowi podstawę środków wyrównawczych.

3.2.4.   Ulga na produkcję biopaliwa celulozowego

3.2.4.1.   Podstawa prawna

(71)

Program obowiązuje od dnia 1 stycznia 2009 r. i został ustanowiony ustawą Food, Conservation, and Energy Act z 2008 r. Po dniu 1 stycznia 2011 r. okres obowiązywania programu został wydłużony w taki sam sposób, jak okresy obowiązywania pozostałych trzech programów powyżej (zob. szczegóły w sekcji 3.4.1 poniżej). Ustawa przyjęta w dniu 19 grudnia 2014 r. wznowiła program z mocą wsteczną na cały 2014 r. (14), ale przedsiębiorstwa będą mogły skorzystać przez maksymalnie 20 lat z ulgi podatkowej uzyskanej z tytułu programu.

3.2.4.2.   Kwalifikowalność

(72)

Program ten przewiduje ogólny kredyt podatkowy niepodlegający refundacji w wysokości 1,01 USD za galon dla drugiej generacji biopaliw wykorzystywanych jako paliwo lub sprzedawanych do użytku jako paliwo. Uprawnieni są do niego producenci, w tym producenci biopaliw wytwarzanych z dowolnego rodzaju materiału ligninowo-celulozowego lub hemicelulozowego, który jest dostępny jako materiał odnawialny lub powtarzający się, jak również producenci paliw opartych na algach.

3.2.4.3.   Praktyczne zastosowanie

(73)

Władze USA nie przedstawiły szczegółowych danych liczbowych dotyczących korzyści przyznanych w ODP. Twierdziły one, że wysokość korzyści za 2013 r. będzie znana dopiero w październiku 2015 r., a za 2014 r. – w 2016 r. Wydaje się jednak, że program nie przyniósł korzyści producentom oleju napędowego kwalifikującego się jako paliwo drugiej generacji. Wynika to z faktu, że jak dotąd wydaje się, że taki olej napędowy nie jest produkowany na zasadach handlowych, a ilości produkowane i sprzedawane na rynku są raczej niewielkie.

3.2.4.4.   Wniosek

(74)

W związku z powyższym Komisja nie uważa, aby program ten przyniósł korzyści producentom biodiesla w ODP i nie zbadała jego wpływu na możliwość kontynuacji lub ponownego wystąpienia subsydiowania.

3.3.   Subsydiowanie przywozu podczas ODP – programy stanowe

3.3.1.   Inwestycyjna ulga podatkowa na biopaliwa udzielana przez stan Floryda (Florida Biofuels Investment Tax Credit)

3.3.1.1.   Podstawa prawna

(75)

Podstawę prawną przedmiotowego programu prowadzonego przez departament rolnictwa i usług konsumenckich stanu Floryda stanowi sekcja 220.192 statutu stanu Floryda.

3.3.1.2.   Kwalifikowalność

(76)

Program inwestycyjnych ulg podatkowych w zakresie technologii dotyczących energii odnawialnej stanowi roczny program ulgi podatkowej dla wszystkich kwalifikujących się podmiotów z tytułu wszystkich kosztów inwestycyjnych, kosztów eksploatacji i konserwacji oraz kosztów prac badawczo-rozwojowych poniesionych między dniem 1 lipca 2012 r. a dniem 30 czerwca 2016 r. w związku z inwestycją w produkcję, magazynowanie i dystrybucję biodiesla, etanolu i innych paliw odnawialnych w stanie Floryda.

3.3.1.3.   Praktyczne zastosowanie

(77)

Departament musi otrzymać wnioski o przyznanie ulgi podatkowej najpóźniej dnia 1 listopada każdego roku, następnie wnioski te są rozpatrywane na podstawie kolejności zgłoszeń. Wnioski muszą zawierać dokumentację potwierdzającą w odniesieniu do wszystkich kwalifikujących się kosztów. Wnioskodawcy muszą również przedłożyć streszczenie opisujące sposób, w jaki materiały są wykorzystywane przy realizacji inwestycji w zakresie produkcji, przechowywania i dystrybucji biodiesla (B10-B100), etanolu (E10-E100) lub innych paliw odnawialnych na Florydzie. Ponadto wnioskodawcy muszą złożyć wraz z wypełnionym wnioskiem opis wpływu gospodarczego projektu na Florydzie.

(78)

Program ten zapewnia coroczną ulgę podatkową w wysokości 75 % (blisko 1 mln USD na podatnika i 10 mln USD ogółem na stanowy rok podatkowy) wszystkich kosztów inwestycyjnych, kosztów eksploatacji i konserwacji oraz kosztów prac badawczo-rozwojowych w związku z inwestycją w produkcję, przechowywanie i dystrybucję, między innymi, biodiesla i innego paliwa odnawialnego na terenie stanu. Ulga wynosi maksymalnie 1 mln USD na jednego podatnika, a niewykorzystana kwota może zostać przeniesiona i wykorzystana w latach podatkowych od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., po czym przeniesienie ulgi wygasa i ulga nie może być wykorzystana.

3.3.1.4.   Wniosek

(79)

Komisja uznaje ten program za subsydium w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego, ponieważ przewiduje on wkład finansowy stanu Floryda w formie utraconych dochodów, które byłyby w przeciwnym przypadku należne. Taka zachęta przynosi korzyści otrzymującym ją przedsiębiorstwom.

(80)

Program jest ograniczony do przedsiębiorstw, które wytwarzają biodiesla i inne rodzaje paliwa, a zatem ma charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego i w konsekwencji stanowi podstawę środków wyrównawczych.

3.3.2.   Zwrot podatku dla producentów biodiesla w stanie Iowa (Iowa Biodiesel Producer Tax Refund)

3.3.2.1.   Podstawa prawna

(81)

Podstawę prawną przedmiotowego programu prowadzonego przez departament podatkowy stanu Iowa stanowi sekcja 423.4(9) kodeksu stanu Iowa.

3.3.2.2.   Kwalifikowalność

(82)

Producent musi być producentem biodiesla, zarejestrowanym przez Agencję Ochrony Środowiska Stanów Zjednoczonych, zgodnie z 40 CFR § 79.4. Biodiesel musi być stosowany w paliwie będącym mieszanką biodiesla zgodnie z kodeksem stanu Iowa, sekcja 214 A.2. Biodiesel musi być wyprodukowany w stanie Iowa.

3.3.2.3.   Praktyczne zastosowanie

(83)

Kwalifikujący się producenci biodiesla muszą złożyć wniosek o zwrot, dostarczając dane na temat liczby galonów biodiesla wyprodukowanego w trakcie kwartału. Departament podatkowy rozpatruje wniosek o zwrot i w przypadku jego zatwierdzenia wystawia każdemu producentowi biodiesla czek refundacyjny.

(84)

Wnioski o zwrot składane są w kwietniu, lipcu, październiku i styczniu każdego roku, a czeki refundacyjne są wydawane w maju, sierpniu, listopadzie i lutym każdego roku.

(85)

Program zapewnia zwrot w wysokości 0,03 USD za galon biodiesla wyprodukowanego w stanie Iowa (0,03 USD w 2012 r., 0,025 USD w 2013 r. oraz 0,02 USD w latach 2014–2017). Refundacja jest ograniczona do pierwszych 25 mln galonów wyprodukowanych w każdym zakładzie.

3.3.2.4.   Wniosek

(86)

Komisja uznaje ten program za subsydium w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego, ponieważ przewiduje on wkład finansowy stanu Iowa w formie utraconych dochodów, które byłyby w przeciwnym przypadku należne. Taka zachęta przynosi korzyści otrzymującym ją przedsiębiorstwom.

(87)

Program jest ograniczony do przedsiębiorstw, które wytwarzają biodiesla i inne rodzaje paliwa, a zatem ma charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego i w konsekwencji stanowi podstawę środków wyrównawczych.

3.3.3.   Zachęta dla kwalifikowanych producentów biodiesla stanu Kansas (Kansas Qualified Biodiesel Fuel Producer Incentive)

3.3.3.1.   Podstawa prawna

(88)

Podstawę prawną tego programu prowadzonego przez departament podatkowy stanu Kansas stanowi statut stanu Kansas (K.S.A.) pkt 79-34,155 do K.S.A. pkt 79-34,159 oraz regulacje administracyjne stanu Kansas (K.A.R.) 92-27-1 do K.A.R. 92-27-5. Program przestanie obowiązywać w dniu 1 lipca 2016 r.

3.3.3.2.   Kwalifikowalność

(89)

Zachęta dla kwalifikowanych producentów biodiesla stanu Kansas zapewnia dotację bezpośrednią w wysokości 0,30 USD za galon producentom biodiesla mającym siedzibę w stanie Kansas. Wypłaty zachęt są uzależnione od dostępnych funduszy i gdy jest to wymagane rozdzielane są w sposób proporcjonalny.

(90)

Program był w ostatnich latach niedofinansowany i na tym etapie nie planuje się jego finansowania do dnia 1 lipca 2015 r. Program nie otrzymał finansowania również po dniu 1 lipca 2014 r. Niemniej jednak program zapewnił w ODP korzyści kilku amerykańskim producentom. Ponadto nie można wykluczyć, że część lub całkowita kwota finansowania przewidziana w dokumentach statutowych (875 000 USD kwartalnie) może zostać przyznana w ramach programu po dniu 1 lipca 2015 r.

3.3.3.3.   Wniosek

(91)

Komisja uznaje ten program za subsydium w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego, ponieważ przewiduje on wkład finansowy stanu Kansas w formie bezpośredniej dotacji. Taka zachęta przynosi korzyści otrzymującym ją przedsiębiorstwom.

(92)

Program jest ograniczony do przedsiębiorstw, które wytwarzają biodiesla i inne rodzaje paliwa, a zatem ma charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego i w konsekwencji stanowi podstawę środków wyrównawczych.

3.3.4.   Ulga podatkowa dotycząca produkcji biodiesla stanu Kentucky (Kentucky Biodiesel Production Tax Credit)

3.3.4.1.   Podstawa prawna

(93)

Podstawę prawną przedmiotowego programu prowadzonego przez departament podatkowy stanu Kentucky jest zmieniony statut stanu Kentucky (KRS) pkt 154.27 i regulacje administracyjne stanu Kentucky (KAR) 307 KAR 1:040.

3.3.4.2.   Kwalifikowalność

(94)

Każdy producent biodiesla, zakład mieszania biodiesla lub producent oleju napędowego z surowców odnawialnych fizycznie zlokalizowany w stanie Kentucky jest uprawniony do uzyskania ulgi podatkowej dotyczącej produkcji.

3.3.4.3.   Praktyczne zastosowanie

(95)

Kwalifikujący się wnioskodawca musi złożyć do departamentu podatkowego wniosek najpóźniej w dniu 15 stycznia w poprzednim roku kalendarzowym. Wnioskodawca musi przedstawić dowody, że wyprodukowany biodiesel spełnia określone wymagania specyfikacji.

(96)

Wnioskodawca składający wniosek o ulgę podatkową musi załączyć zaświadczenie kredytowe wydane przez departament do jego zeznania podatkowego, w którym wystąpiono o ulgę podatkową.

(97)

Ulga podatkowa wynosi jeden dolar (1 USD) za galon biodiesla wyprodukowanego przez producentów biodiesla, jeden dolar (1 USD) za galon biodiesla wykorzystanego w procesie mieszania przez przedsiębiorstwo zajmujące się mieszaniem biodiesla i jeden dolar (1 USD) na galon oleju napędowego z surowców odnawialnych (tj. oleju napędowego z biomasy) produkowanego przez producenta oleju napędowego z surowców odnawialnych, chyba że łączna kwota zatwierdzonej ulgi dla wszystkich producentów biodiesla, podmiotów zajmujących się mieszaniem biodiesla i producentów oleju napędowego z surowców odnawialnych przekracza roczny pułap ulgi podatkowej dotyczącej biodiesla i oleju napędowego z surowców odnawialnych.

(98)

Łączny roczny pułap ulgi podatkowej dotyczącej biodiesla i oleju napędowego z surowców odnawialnych na lata 2013 i 2014 wyniósł 10 mln USD zgodnie z KRS 141.422 (1)(c).

(99)

Jeżeli łączna kwota zatwierdzonej ulgi dla wszystkich producentów biodiesla, podmiotów zajmujących się mieszaniem biodiesla i producentów oleju napędowego z surowców odnawialnych przekracza roczny pułap ulgi podatkowej dotyczącej biodiesla i oleju napędowego z surowców odnawialnych, organ podatkowy określa kwotę ulgi dla każdego producenta biodiesla, przedsiębiorstwa zajmującego się mieszaniem biodiesla i producenta oleju napędowego z surowców odnawialnych poprzez pomnożenie rocznego pułapu ulgi podatkowej dotyczącej biodiesla i oleju napędowego z surowców odnawialnych przez ułamek, w którym licznik to kwota zatwierdzonej ulgi podatkowej dla producentów biodiesla, przedsiębiorstw zajmujących się mieszaniem biodiesla i producentów oleju napędowego z surowców odnawialnych, a mianownik to łączna wielkość zatwierdzonych ulg dla wszystkich producentów biodiesla, podmiotów zajmujących się mieszaniem biodiesla i producentów oleju napędowego z surowców odnawialnych

3.3.4.4.   Wniosek

(100)

Komisja uznaje ten program za subsydium w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego, ponieważ przewiduje on wkład finansowy stanu Kentucky w formie utraconych dochodów, które byłyby w przeciwnym przypadku należne. Taka zachęta przynosi korzyści otrzymującym ją przedsiębiorstwom.

(101)

Program jest ograniczony do przedsiębiorstw, które wytwarzają biodiesla i inne rodzaje paliwa, a zatem ma charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego i w konsekwencji stanowi podstawę środków wyrównawczych.

3.4.   Prawdopodobieństwo utrzymywania się lub ponownego wystąpienia subsydiowania

(102)

Głównym programem, podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu, nadal był program w zakresie ulgi dotyczącej mieszaniny biodiesla. Program ten obowiązywał w ODP, ale wygasł w dniu 31 grudnia 2014 r. Poniżej przeprowadzono analizę zmian w prawodawstwie i prawdopodobieństwa ponownego wprowadzenia w życie tego programu, wraz z analizą ulgi dotyczącej biodiesla oraz kredytu podatkowego dla małych producentów biodiesla pochodzenia rolniczego.

3.4.1.   Wygaśnięcie i wydłużenie okresów obowiązywania trzech programów federalnych

(103)

Trzy programy federalne (ulga dotycząca mieszaniny biodiesla, ulga dotycząca biodiesla i ulga dotycząca małych producentów biodiesla pochodzenia rolniczego) zostały przyjęte ustawą American Jobs Creation Act z 2004 r. (15) i we