(1)

W następstwie dochodzenia antydumpingowego („dochodzenie pierwotne”) Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 1193/2008 (2), ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu cytrynowego objętego obecnie kodami CN 2918 14 00 i ex 2918 15 00 , pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”) („środki pierwotne”). Środki przybrały formę cła ad valorem na poziomie od 6,6 % do 42,7 %.

(2)

Komisja Europejska („Komisja”) przyjęła, decyzją 2008/899/WE (3), zobowiązania cenowe zaproponowane przez sześciu chińskich producentów eksportujących (w tym grupę producentów eksportujących) wraz z Chińską Izbą Handlową Importerów i Eksporterów Metali, Minerałów i Substancji Chemicznych (China Chamber of Commerce of Metals, Minerals & Chemicals Importers & Exporters).

(3)

Komisja wycofała, decyzją 2012/501/UE (4), zobowiązanie złożone przez jednego producenta eksportującego – Laiwu Taihe Biochemistry Co. Ltd („Laiwu”).

(4)

Po opublikowaniu zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu (5) środków pierwotnych Komisja otrzymała w dniu 2 sierpnia 2013 r. wniosek o wszczęcie przeglądu wygaśnięcia tych środków na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Wniosek został złożony przez SA Citrique Belge i Jungbunzlauer Austria AG („wnioskodawcy”) w imieniu producentów reprezentujących 100 % unijnej produkcji kwasu cytrynowego.

(5)

W uzasadnieniu wniosku podano, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu i ponownego wystąpienia szkody dla przemysłu unijnego.

(6)

Wnioskodawcy złożyli również wniosek o częściowy przegląd okresowy na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, którego zakres ograniczono do zbadania dumpingu w odniesieniu do Laiwu. Wnioskodawcy przedstawili dowody prima facie świadczące o tym, że od ostatniego okresu objętego dochodzeniem przedsiębiorstwo Laiwu zwiększyło swoje moce produkcyjne i rozszerzyło asortyment produktów.

(7)

Mając na uwadze, że w ramach dochodzenia pierwotnego Laiwu przyznano traktowanie na zasadach rynkowych, wnioskodawcy przedstawili obliczenia dotyczące marginesu dumpingu na podstawie porównania normalnej wartości skonstruowanej (koszty wytworzenia, koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne i zysk) w ChRL w sytuacji domniemanego braku reprezentatywnej sprzedaży krajowej oraz ceny eksportowej stosowanej przez Laiwu wobec Unii. Wykazano, że margines dumpingu jest wyższy od obecnego poziomu środków. W związku z powyższym wnioskodawcy stwierdzili, że dalsze stosowanie środków na obecnym poziomie, ustalonym na podstawie wcześniej określonego poziomu dumpingu, byłoby niewystarczające do zrównoważenia skutków dumpingu wyrządzającego szkodę. Wnioskodawcy stwierdzili również, że Laiwu może już nie kwalifikować się do traktowania na zasadach rynkowych.

(8)

W dniu 30 listopada 2013 r. Komisja wszczęła dochodzenie antydumpingowe w odniesieniu do przywozu do Unii kwasu cytrynowego pochodzącego z ChRL („państwo, którego dotyczy postępowanie”) i opublikowała zawiadomienie o wszczęciu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (6) („zawiadomienie o wszczęciu”). Wszczęcie postępowania składało się z:

(9)

W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja wezwała zainteresowane strony do skontaktowania się z nią w celu wzięcia udziału w dochodzeniu. Ponadto Komisja wyraźnie poinformowała wnioskodawców, znanych producentów eksportujących, władze chińskie, znanych importerów i użytkowników o wszczęciu przeglądów oraz zaprosiła ich do uczestnictwa. W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja poinformowała zainteresowane strony, że zamierza wybrać Kanadę jako państwo trzecie o gospodarce rynkowej („państwo analogiczne”) w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. W związku z powyższym Komisja poinformowała także producentów w Kanadzie o wszczęciu postępowania i zaprosiła ich do uczestnictwa.

(10)

Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag na temat wszczęcia dochodzenia oraz możliwość wnioskowania o przesłuchanie przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach handlowych.

(11)

W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja oznajmiła, że może dokonać doboru próby producentów eksportujących i importerów zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

(12)

Aby zdecydować, czy dobór próby jest konieczny, a jeżeli tak, aby dokonać doboru próby, Komisja wezwała importerów niepowiązanych do przedłożenia informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu.

(13)

Sześciu niepowiązanych importerów dostarczyło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie ich do próby. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja wybrała próbę złożoną z trzech niepowiązanych importerów, kierując się najwyższą wielkością przywozu do Unii. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja zasięgnęła opinii wszystkich znanych importerów, których dotyczy postępowanie, w kwestii doboru próby. Żaden z nich nie przedłożył uwag.

(14)

Aby zdecydować, czy dobór próby jest konieczny, a jeżeli tak, aby dokonać doboru próby, Komisja wezwała wszystkich producentów eksportujących w ChRL do podania wszelkich informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu. Poza tym Komisja zwróciła się do misji ChRL przy Unii Europejskiej o zidentyfikowanie pozostałych producentów eksportujących, którzy mogliby być zainteresowani udziałem w dochodzeniu, lub skontaktowanie się z nimi, jeżeli tacy producenci istnieją.

(15)

Dziewięciu producentów eksportujących, z których dwóch jest wzajemnie powiązanych, z państwa, którego dotyczy postępowanie, przedstawiło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie ich do próby. Mając na uwadze złożony charakter sprawy i strukturę przemysłu, którego dotyczy postępowanie, Komisja zdecydowała, że kontrola wyrywkowa nie była konieczna. Żaden z producentów eksportujących nie przedstawił uwag w sprawie kontroli wyrywkowej. Siedmiu z dziewięciu producentów eksportujących przedłożyło odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, a dwóch wycofało się ze współpracy.

(16)

Do celów art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego Komisja przesłała formularz wniosku o MET do Laiwu.

(17)

Komisja przesłała kwestionariusze do siedmiu współpracujących producentów eksportujących, aby ocenić prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu. Siedmiu producentów eksportujących udzieliło odpowiedzi. Komisja przesłała odrębny formularz do Laiwu, aby ocenić trwały charakter zmienionych okoliczności w odniesieniu do dumpingu. Przedsiębiorstwo udzieliło odpowiedzi.

(18)

Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uważane za niezbędne w celu ustalenia dumpingu, wynikającej z niego szkody oraz interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne przeprowadzone na mocy art. 16 rozporządzenia podstawowego zostały przeprowadzone w siedzibach następujących przedsiębiorstw:

a)   producenci unijni

b)   importerzy

c)   użytkownicy

d)   producenci eksportujący w ChRL

e)   producenci w państwie analogicznym

(19)

Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”). Analiza trendów mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od dnia 1 stycznia 2010 r. do końca okresu objętego dochodzeniem przeglądowym („okres badany”).

(20)

Produkt objęty postępowaniem to kwas cytrynowy (w tym cytrynian trisodu, dihydrat) pochodzący z ChRL, objęty obecnie kodami CN 2918 14 00 i ex 2918 15 00 („produkt objęty postępowaniem”).

(21)

Kwas cytrynowy ma wiele zastosowań jako regulator kwasowości i pH np. w napojach, żywności, detergentach, kosmetykach oraz produktach leczniczych. Głównymi surowcami do jego produkcji są cukier/melasa, tapioka, kukurydza lub glukoza (otrzymywana ze zbóż) oraz różne środki do wgłębnej fermentacji mikrobiologicznej węglowodanów.

(22)

W toku dochodzenia wykazano, że następujące produkty mają takie same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne oraz podstawowe zastosowania:

(23)

Komisja zdecydowała, że wymienione produkty są zatem produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(24)

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy obecnie ma miejsce dumping i czy ewentualne wygaśnięcie środków mających zastosowanie do przywozu z ChRL mogłoby doprowadzić do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu.

(25)

Jako że ChRL jest uważana za państwo nieposiadające gospodarki rynkowej, wartość normalna została określona na podstawie ceny na rynku państwa trzeciego o gospodarce rynkowej, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. W tym celu należało wybrać państwo analogiczne (zob. powyższy motyw 9).

(26)

W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja poinformowała zainteresowane strony, że planuje wybrać Kanadę jako odpowiednie państwo analogiczne i wezwała zainteresowane strony do zgłaszania uwag. Żadna ze stron nie przedłożyła uwag.

(27)

W pierwotnym dochodzeniu państwem analogicznym była Kanada. Jako że przedsiębiorstwo kanadyjskie, które wyraziło chęć współpracy, było jedynym producentem kwasu cytrynowego w Kanadzie i było powiązane z jednym ze skarżących producentów, Komisja zbadała możliwości współpracy z innymi znanymi państwami będącymi producentami, np. USA, Brazylią, Tajlandią i Ukrainą. Jedno przedsiębiorstwo z Brazylii i jedno przedsiębiorstwo z Tajlandii wyraziły chęć współpracy, ale ostatecznie nie udzieliły odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Tylko jedyny producent kwasu cytrynowego w Kandzie przedłożył wymagane informacje.

(28)

W przeciwieństwie do USA, Brazylii, Tajlandii i Ukrainy, Kanada nie wprowadziła ceł antydumpingowych obowiązujących względem przywozu kwasu cytrynowego. Ponadto konwencyjna stawka celna wynosi 0 % (7).

(29)

Z uwagi na wolną konkurencję na rynku kanadyjskim Komisja stwierdziła, że Kanada jest właściwym państwem analogicznym zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Komisja ustaliła wartość normalną na podstawie sprzedaży krajowej na rzecz niepowiązanych klientów producenta kanadyjskiego.

(30)

Jeden rodzaj produktu nie był produkowany i sprzedawany w państwie analogicznym i nie mógł być zatem zestawiony z rodzajem produktu produkowanym w ChRL i wywożonym do Unii. W związku z powyższym wartość normalna dla tego rodzaju produktu musiała zostać skonstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego na podstawie kosztów produkcji produktu podobnego ponoszonych przez producenta z państwa analogicznego powiększonych o rozsądne koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne i zysk.

(31)

Komisja ustaliła cenę eksportową na podstawie cen eksportowych faktycznie zapłaconych przez niezależnych klientów w Unii lub od nich należnych. Wszyscy współpracujący producenci eksportujący, z wyjątkiem Laiwu, dokonywali wywozu do Unii bezpośrednio do niezależnych klientów na warunkach zobowiązania.

(32)

Komisja porównała wartość normalną i cenę eksportową współpracujących producentów eksportujących na podstawie ceny ex-works.

(33)

W przypadkach uzasadnionych potrzebą zapewnienia uczciwego porównania Komisja skorygowała wartość normalną lub cenę eksportową o różnice mające wpływ na ceny i ich porównywalność, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Dokonano korekt w odniesieniu do kosztów transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku, kosztów dodatkowych, kosztów opakowania i kosztów kredytów oraz prowizji.

(34)

W przypadku współpracujących producentów eksportujących Komisja porównała średnią ważoną wartość normalną każdego rodzaju produktu podobnego w państwie analogicznym ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego rodzaju produktu objętego postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego.

(35)

Na tej podstawie margines dumpingu, wyrażony jako odsetek ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, został ustalony w wysokości 38 % w ODP.

(36)

Poziom współpracy był wysoki, ponieważ wywóz współpracujących producentów eksportujących stanowił prawie cały wywóz do Unii w ODP.

(37)

Obliczenia wykazały dumping nawet w odniesieniu do producentów eksportujących objętych zobowiązaniami. Należy przypomnieć, że minimalna cena importowa („MCI”) zawarta w zobowiązaniach była oparta na cenie niewyrządzającej szkody (zasada niższego cła), a tym samym zobowiązania nie usunęły całkowicie dumpingu ustalonego w dochodzeniu pierwotnym.

(38)

W odniesieniu do określenia cen eksportowych w toku obecnego dochodzenia starano się ustalić, czy istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu. Określenie cen eksportowych nie może ograniczać się do zbadania polityki eksporterów w przeszłości, lecz należy przeanalizować również prawdopodobny rozwój cen eksportowych w przyszłości. Innymi słowy, należy określić, czy ceny eksportowe stosowane w przeszłości dostarczają wiarygodnych wskazówek na temat prawdopodobnego poziomu cen eksportowych w przyszłości. W tym kontekście należy przypomnieć, że pięć przedsiębiorstw dokonywało wywozu do Unii na warunkach określonych w zobowiązaniu. Komisja przeanalizowała zatem, czy istnienie takich zobowiązań wpłynęło na poziom cen eksportowych w przeszłości w sposób uniemożliwiający wiarygodne ustalenie przyszłej polityki eksportowej.

(39)

Aby zbadać, czy ceny eksportowe stosowane wobec Unii były wiarygodne, przy uwzględnieniu istnienia zobowiązań, ceny te zostały przeanalizowane w związku z MCI zawartą w zobowiązaniach. Było to w istocie niezbędne, aby stwierdzić, czy ceny eksportowe stosowane wobec Unii zostały określone na pewnym poziomie głównie z powodu MCI zawartej w zobowiązaniach, a zatem czy były one stabilne. W tym względzie Komisja rozpatrzyła, w oparciu o średnią ważoną na poziomie każdego przedsiębiorstwa, czy ceny eksportowe stosowane wobec Unii były znacznie wyższe od MCI. Komisja zbadała również, w jaki sposób te ceny odnoszą się do cen stosowanych w wywozie do państw trzecich.

(40)

Dla wszystkich przedsiębiorstw objętych zobowiązaniem ceny eksportowe stosowane wobec Unii były w ujęciu średnim na poziomie MCI. Ponadto ich ceny eksportowe stosowane wobec Unii były znacznie wyższe od cen eksportowych stosowanych wobec państw trzecich. W konsekwencji bardzo prawdopodobne jest, iż w przypadku braku zobowiązań ceny eksportowe stosowane wobec Unii byłyby zbliżone do poziomu cen eksportowych stosowanych wobec państw trzecich.

(41)

Stwierdzono zatem, że zobowiązania miały wpływ na ceny eksportowe stosowane wobec Unii w ODP przez przedsiębiorstwa objęte zobowiązaniem. W konsekwencji ceny te nie były wystarczająco wiarygodne, aby je wykorzystać w celu ustalenia w kontekście przeglądu wygaśnięcia, czy dumping będzie kontynuowany.

(42)

W sytuacji braku wiarygodnej ceny eksportowej w odniesieniu do tych chińskich producentów eksportujących, wynikającej z istnienia zobowiązań w tym konkretnym przypadku, Komisja rozważyła inną możliwość ustalenia ceny eksportowej, aby ocenić, czy prawdopodobna byłaby kontynuacja dumpingu. Mając na uwadze, że współpracujący producenci eksportujący sprzedawali kwas cytrynowy na rynku światowym, Komisja zbadała, czy ceny eksportowe faktycznie zapłacone przez wszystkie państwa trzecie w ODP lub od nich należne były dumpingowe.

(43)

Komisja porównała te ceny eksportowe z wartością normalną ustaloną w państwie analogicznym (zob. powyższy motyw 26 i następne motywy). Marginesy dumpingu określone w ten sposób wahają się od 43 % do 85 %. Te marginesy dumpingu są wyższe od marginesów ustalonych na podstawie cen eksportowych stosowanych wobec Unii podczas ODP (zob. powyższy motyw 36).

(44)

We wniosku o przegląd wnioskodawcy oszacowali wolne moce produkcyjne w zakresie kwasu cytrynowego w ChRL jako wyższe od łącznego rocznego popytu na kwas cytrynowy w UE. Całkowite moce produkcyjne w zakresie kwasu cytrynowego zostały oszacowane na 1 800 000 ton. Komisja uważa, że wnioskodawcy przeszacowali wolne moce produkcyjne.

(45)

Niemniej jednak w toku dochodzenia wykazano, że chińscy producenci eksportujący dysponują znaczącymi wolnymi mocami produkcyjnymi. Wolne moce produkcyjne współpracujących producentów eksportujących w ChRL wynoszą około 192 000 ton i odpowiadają około 41 % konsumpcji w UE.

(46)

Ponadto w analizie branżowej – IHS Chemical Economics Handbook (8) – do której wiele stron odniosło się podczas dochodzenia, oszacowano łączne roczne moce produkcyjne w ChRL w 2012 r. na poziomie wielokrotnie przekraczającym łączną konsumpcję na rynku unijnym. ChRL odpowiadała za „59 % światowej produkcji w 2012 r.; w 2012 r. ChRL reprezentowała również 69 % światowych mocy produkcyjnych, 74 % światowego wywozu i 12 % światowej konsumpcji” (9). Te dane sugerują, że ChRL dysponuje w ogólnym ujęciu znaczącymi mocami produkcyjnymi.

(47)

O ile przewiduje się, że konsumpcja wzrośnie w ChRL, w IHS Chemical Economics Handbook oszacowano, iż łączna roczna konsumpcja w Chinach jest znacznie niższa od konsumpcji na rynku unijnym. Wzrost do 2018 r. nie przekroczy obecnej konsumpcji w Unii.

(48)

Te dane potwierdzają, że chińska produkcja i moce produkcyjne są przede wszystkim ukierunkowane na eksport.

(49)

Zgodnie z danymi na temat cen kwasu cytrynowego uzyskanymi w toku dochodzenia chińskie ceny krajowe były o około 48 % niższe od cen na rynku unijnym w ujęciu łącznym.

(50)

Rynek unijny jest zatem wciąż atrakcyjny dla wywozu chińskich producentów eksportujących.

(51)

Podczas ODP ceny stosowane wobec państw trzecich były średnio o 40 % niższe od cen stosowanych wobec Unii.

(52)

Jeżeli środki zostałyby uchylone, stanowiłoby to silną zachętę cenową dla chińskich eksporterów, by przekierować swój wywóz do Unii.

(53)

Poziom cen wywozu Laiwu do Unii oraz różnica cen stosowanych przez Laiwu wobec Unii i państw trzecich jeszcze wyraźniej prowadzą do sformułowania takiego wniosku.

(54)

Niskie ceny eksportowe stosowane wobec Unii przy wywozie niewielkich ilości przez producentów eksportujących, którzy nie współpracowali w obecnym dochodzeniu, również skłaniają do wyciągnięcia powyższego wniosku.

(55)

Łączne moce produkcyjne (w tym wolne moce) w ChRL w porównaniu z rozmiarem rynku unijnego sugerują, że wywóz do Unii prawdopodobnie by wzrósł w przypadku uchylenia środków. Taki wywóz prawdopodobnie byłby kontynuowany po zdecydowanie dumpingowych cenach.

(56)

W następstwie ujawnienia ustaleń zainteresowane strony zakwestionowały wnioski, zgodnie z którymi ceny stosowane wobec rynku UE w ramach MCI w ubiegłych latach nie są stabilne i mogą się znacząco obniżyć, zbliżając się nawet do poziomu cen eksportowych naliczanych przez państwa trzecie. Strony te podały również w wątpliwość to, że chiński wywóz, który jest stabilny, mógłby wzrosnąć pod względem ilościowym i w dalszym ciągu napływać po cenach dumpingowych, jeżeli wygasłyby obowiązujące środki. W toku dochodzenia wyraźnie jednak wykazano kontynuację dumpingu nawet na podstawie cen eksportowych, które są uważane za niewiarygodne, ponieważ są zawyżone przez MCI w ramach zobowiązań. Ustalono, że w przypadku wszystkich producentów eksportujących objętych zobowiązaniami ceny te były znacznie wyższe od cen eksportowych stosowanych wobec innych rynków. Wskazani producenci eksportujący dokonują zazwyczaj wywozu po cenach niższych od cen stosowanych wobec UE. Ponadto należy przypomnieć, że w toku dochodzenia pierwotnego ustalono, że tani dumpingowy przywóz z ChRL do Unii wzrósł o 37 % między 2004 r. a okresem dwunastu miesięcy, który upłynął w czerwcu 2007 r. (okres objęty dochodzeniem pierwotnym) (10). Wszystkie te elementy, wraz ze znaczącymi wolnymi mocami produkcyjnymi w ChRL, których istnienie nie było kwestionowane, stanowią wyraźne poparcie dla wniosku, że w przypadku wygaśnięcia środków wywóz do Unii będzie prawdopodobnie kontynuowany po cenach dumpingowych oraz w zwiększonych ilościach.

(57)

Na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego Komisja ustaliła, czy wartość normalna mogłaby być określona zgodnie z art. 2 ust. 1–6 rozporządzenia podstawowego, jeżeli Laiwu spełniłoby kryteria zawarte w art. 2 ust. 7 lit. c) tego rozporządzenia i w związku z tym można by było przyznać mu MET.

(58)

Dla ułatwienia kryteria te przedstawiono skrótowo poniżej:

(59)

W celu określenia czy kryteria w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego są spełnione Komisja poprosiła Laiwu o wypełnienie formularza wniosku o MET. Laiwu udzieliło odpowiedzi w terminie. Komisja zweryfikowała przedłożone informacje na terenie przedsiębiorstwa Laiwu.

(60)

Komisja ustaliła, że Laiwu nie spełniło kryterium 2 i 3 dotyczącego MET z art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

(61)

W odniesieniu do kryterium 2 przedsiębiorstwo nie wykazało, że posiada pełny zestaw dokumentacji księgowej, która jest zgodna z międzynarodowymi standardami rachunkowości. Ponadto w jego księgach brakowało dowodów na poparcie dokładność i kompletność jego rachunków. Przedsiębiorstwo nie dysponowało również dokumentami poświadczającymi niektóre zapisy księgowe w jego rachunkach. Co więcej, jego sprawozdania finansowe nie zawierały sprawozdania ze zmian w kapitale własnym dla niektórych okresów. Te niedociągnięcia naruszyły zasadę wiernego odzwierciedlenia informacji księgowych i sprawozdań finansowych, a ponadto nie zostały dostrzeżone przez audytora. W konsekwencji ani prowadzenie rejestrów, ani audyt nie odbywały się zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości.

(62)

Laiwu stwierdziło, że jego księgi rachunkowe były wystarczająco zrozumiałe, by spełnić wymagania chińskich ogólnych zasad rachunkowości. Przedsiębiorstwo utrzymywało, że nieścisłości wskazane w dokumencie ujawniającym ustalenia dotyczące MET nie miały wpływu na wiarygodność jego rachunków. Przedsiębiorstwo uważa, że wymogi rachunkowości powinny być postrzegane w świetle ich celów (np. ochrony inwestorów).

(63)

Komisja zauważa, że art. 2 ust. 7 lit. c) tiret drugie rozporządzenia podstawowego stanowi, iż przedsiębiorstwa powinny posiadać jeden wyraźny zestaw podstawowej dokumentacji księgowej, która jest niezależnie kontrolowana zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości. Jest to wymóg formalny. W przeciwieństwie do stwierdzenia przedsiębiorstwa rachunki muszą być zgodne z międzynarodowymi standardami rachunkowości niezależnie od statusu przedsiębiorstwa określonego przez krajowe prawo o rachunkowości.

(64)

Komisja uważa również, że rachunki Laiwu nie były prowadzone zgodnie z chińskim prawem o rachunkowości, ponieważ audytor nie przedstawił uwag w sprawie naruszeń tego prawa, o których mowa w motywie 61.

(65)

W świetle powyższych ustaleń stwierdzenia te musiały zostać odrzucone.

(66)

W odniesieniu do kryterium 3 przedsiębiorstwo nie wykazało, że nie podlegało znaczącym zniekształceniom przeniesionym z systemu gospodarki nierynkowej. W bardziej szczegółowym ujęciu, przedsiębiorstwo jako „przedsiębiorstwo wykorzystujące zaawansowane i nowe technologie” korzysta z preferencyjnego systemu podatku od przedsiębiorstw, co ma znaczący wpływ na jego sytuację finansową.

(67)

Laiwu stwierdziło, że preferencyjny system podatkowy nie podlega kryterium 3 dotyczącemu MET, ponieważ stanowi formę subsydium.

(68)

Komisja zauważa, że ocena w ramach kryterium 3 dotyczącego MET ma na celu ustalenie, czy producenci podlegają znacznym zniekształceniom przeniesionym z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej.

(69)

Korzyści przekazane przez państwo na rzecz Laiwu w formie preferencyjnej stawki podatku są korzyścią o charakterze trwałym, o której mowa w art. 28 ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw przyjętej w 2007 r. Ta korzyść została ustanowiona zgodnie z preambułą konstytucji ChRL, w której wskazano, że „Strona musi stać na straży podstawowego systemu gospodarczego i usprawniać ten system, w którym dominującą rolę odgrywa własność publiczna, a poszczególne sektory gospodarki wspólnie rozwijają się…”.

(70)

Jednym z celów przyznania korzyści jest przyciąganie kapitału po obniżonych stawkach. Powoduje to zakłócenia na rynkach kapitałowych. W istocie system podatku dochodowego, który sprzyja niektórym przedsiębiorstwom uważanym przez rząd za strategiczne, wskazuje, iż taki system nie jest właściwy dla gospodarki rynkowej, lecz wciąż podlega silnym wpływom planowania rządowego, będącego cechą charakterystyczną dla systemów gospodarki nierynkowej. Komisja uważa, że zakłócenia spowodowane ulgami podatkowymi są także znaczne, ponieważ zmieniają wysokość zysków przed opodatkowaniem, jaką przedsiębiorstwo musi osiągnąć, aby być atrakcyjnym dla inwestorów.

(71)

W świetle powyższych ustaleń stwierdzenia te musiały zostać odrzucone.

(72)

Komisja ujawniła Laiwu, władzom ChRL i wnioskodawcom wyniki dochodzenia w sprawie MET. Komisja poprosiła ich o uwagi i o składanie wniosków o przesłuchanie. Otrzymane uwagi nie były wystarczające, by zmienić wstępne ustalenia Komisji.

(73)

Laiwu stwierdziło, że Komisja zaproponowała odmowę przyznania MET na podstawie innej od tej, która doprowadziła do wszczęcia dochodzenia. Zdaniem przedsiębiorstwa Komisja powinna ograniczyć ocenę MET do kryterium 1 dotyczącego MET.

(74)

Po pierwsze należy zauważyć, że art. 2 ust. 7 lit. c) wymienia pięć kryteriów, które muszą być spełnione łącznie w celu przyznania MET. Oprócz tego ciężar dowodu spoczywa na przedsiębiorstwie wnioskującym o MET.

(75)

Ponadto w pkt 5.2 zawiadomienia o wszczęciu (11) wskazano podstawy wszczęcia postępowania, które odnoszą się do wzrostu mocy produkcyjnych Laiwu i poszerzonego asortymentu produktów w ramach jego sprzedaży. Zawiadomienie o wszczęciu nie ogranicza w żaden sposób zakresu dochodzenia do oceny kryterium 1 dotyczącego MET. Ponadto dowody prima facie są oceniane osobno w celu uzasadnienia wszczęcia dochodzenia. Ocena MET zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego stanowi pełną analizę tego, czy konkretny producent prowadzi działalność na warunkach gospodarki rynkowej, jak wskazano w pkt 6.1.1.2 zawiadomienia o wszczęciu.

(76)

Wreszcie Komisja zauważa, że Laiwu przedłożyło formularz wniosku o MET stwierdzający, że przedsiębiorstwo spełniło wszystkie pięć kryteriów dotyczących MET. W ramach odpowiednich przepisów rozporządzenia podstawowego przedsiębiorstwo wnioskujące o MET jest zobowiązane udowodnić, że prowadzi działalność na warunkach gospodarki rynkowej, tj. ciężar dowodu w zakresie należytego poparcia wniosku o MET spoczywa na przedsiębiorstwie. W związku z powyższym stwierdzenie Laiwu zostało odrzucone.

(77)

Po przedłożeniu państwom członkowskim informacji o analizie wniosku o MET, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. c), Komisja poinformowała zainteresowane strony o ostatecznych ustaleniach w sprawie MET.

(78)

Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalna dla Laiwu została określona na podstawie ceny w państwie trzecim o gospodarce rynkowej. W tym celu Komisja wybrała państwo trzecie o gospodarce rynkowej – Kanadę (zob. powyższe motywy 26 i następne).

(79)

Komisja ustaliła wartość normalną na podstawie sprzedaży krajowej na rzecz niepowiązanych klientów producenta kanadyjskiego.

(80)

Komisja ustaliła cenę eksportową na podstawie cen eksportowych faktycznie zapłaconych przez niezależnych klientów w Unii lub od nich należnych, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

(81)

Komisja dokonała porównania wartości normalnej i ceny eksportowej na podstawie cen ex-works.

(82)

W przypadkach uzasadnionych potrzebą zapewnienia uczciwego porównania Komisja skorygowała wartość normalną lub cenę eksportową o różnice mające wpływ na ceny i ich porównywalność, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Dokonano korekt w odniesieniu do kosztów transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku, kosztów dodatkowych, kosztów opakowania i kosztów kredytów oraz prowizji.

(83)

Komisja porównała średnią ważoną wartość normalną każdego rodzaju produktu podobnego w państwie analogicznym ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego rodzaju produktu objętego postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego.

(84)

Na tej podstawie średni ważony margines dumpingu dla Laiwu, wyrażony jako odsetek ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, wynosi 37,8 %.

(85)

Zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy można racjonalnie stwierdzić, że zmiana okoliczności w odniesieniu do dumpingu ma trwały charakter.

(86)

Fakt, że Laiwu przekształciło się z najmniejszego w największego producenta eksportującego do UE, jest uważany za zmianę o trwałym charakterze. Istotnie przedsiębiorstwo to potwierdziło w swoich odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu, że utrzyma swoją wielkość wywozu i nie zmieni jego struktury.

(87)

Produkt podobny był wytwarzany przez dwóch producentów w Unii w ODP. Producenci ci reprezentują przemysł unijny w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(88)

Ponieważ przemysł unijny składa się z tylko dwóch producentów, wszystkie dane liczbowe odnoszące się do danych poufnych musiały być zindeksowane lub podane w formie przedziału dla zachowania ich poufności.

(89)

Komisja określiła konsumpcję w Unii, sumując sprzedaż przemysłu unijnego na rynku unijnym oraz przywóz z ChRL i innych państw trzecich na podstawie danych Eurostatu i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(90)

Konsumpcja w Unii kształtowała się w następujący sposób:

Tabela 1

Konsumpcja w Unii

(91)

Konsumpcja w Unii wahała się w przedziale +/- 5 % w okresie badanym. Jednak zmiany nie wykazują wyraźnego trendu w całym okresie badanym.

(92)

Komisja określiła wielkość przywozu na podstawie danych Eurostatu. Udział przywozu w rynku został ustalony na podstawie konsumpcji w Unii określonej w powyższych motywach 88 i następnych.

(93)

Przywóz do Unii z państwa, którego dotyczy postępowanie, kształtował się w następujący sposób:

Tabela 2

Wielkość przywozu i udział w rynku

(94)

Wielkość przywozu wahała się w badanym okresie. Wahania te wydają się być zbieżne w pewnym stopniu z trendem konsumpcji w Unii. W 2011 r., kiedy konsumpcja była niska, chiński przywóz był na najniższym poziomie. W 2012 r., kiedy konsumpcja osiągnęła maksymalny poziom, chiński przywóz również osiągnął najwyższy poziom.

(95)

Chiński przywóz nie podążył za tym trendem tylko w ODP, kiedy był o około 10 % niższy niż w 2010 r., pomimo porównywalnego poziomu konsumpcji w Unii. Mimo tego spadku chiński przywóz utrzymał w całym okresie badanym znaczący udział w rynku unijnym wynoszący 35–45 %.

(96)

Komisja określiła ceny importowe na podstawie danych Eurostatu. Średnia cena przywozu do Unii z państwa, którego dotyczy postępowanie, kształtuje się w następujący sposób:

Tabela 3

Ceny importowe

(97)

Ceny importowe chińskiego kwasu cytrynowego wzrosły o 24 % między 2010 r. i 2012 r., a następnie spadły o 8 punktów procentowych między 2012 r. a ODP. W całym okresie badanym ceny te podążały za zmianami cen surowców, np. kukurydzy.

(98)

W następstwie ujawnienia ustaleń jedna zainteresowana strona zakwestionowała dokładność danych Eurostatu, nie podając żadnych dowodów uzasadniających to stwierdzenie. W związku z tym argument ten nie mógł być przyjęty.

(99)

Komisja określiła podcięcie cenowe w ODP przez porównanie:

(100)

W przypadku producentów eksportujących nieuczestniczących w zobowiązaniu wskazanym w powyższym motywie 2 do porównania wykorzystano cenę stosowaną wobec pierwszego niezależnego klienta w Unii. W przypadku producentów eksportujących uczestniczących w zobowiązaniu ceny stosowane wobec pierwszego niezależnego klienta w Unii nie mogły zostać zastosowane, ponieważ miały na nie wpływ warunki zobowiązania. Dla tych eksporterów podcięcie cenowe ustalono na podstawie cen stosowanych wobec pierwszego niezależnego klienta w państwach trzecich.

(101)

W następstwie ujawnienia ustaleń zainteresowane strony stwierdziły, że również w przypadku stron nieobjętych zobowiązaniem cena naliczana pierwszemu niezależnemu klientowi w państwach trzecich powinna zostać uwzględniona przy obliczaniu podcięcia cenowego. W toku dochodzenia wykazano jednak, że strony nieobjęte zobowiązaniem stosowały ceny znacznie niższe od cen naliczanych przez strony objęte zobowiązaniem. Wskazuje to na fakt, że zobowiązanie nie miało wpływu na ich ceny, a zatem mogły one być wykorzystane przy ustalaniu podcięcia.

(102)

Porównania cen dokonano według poszczególnych rodzajów produktu w odniesieniu do transakcji na tym samym poziomie handlu, z zastosowaniem w razie potrzeby odpowiednich korekt dotyczących prowizji i rozbrylania produktu.

(103)

W następstwie ujawnienia ustaleń zainteresowane strony stwierdziły, że korekta dotycząca rozbrylania nie jest uzasadniona, ponieważ rozbrylanie chińskiego kwasu cytrynowego nie jest już konieczne. W toku dochodzenia ustalono jednak, że rozbrylanie jest wciąż stosowane w pewnych przypadkach, a tym samym korekta ta jest uzasadniona.

(104)

W odniesieniu do niewspółpracujących producentów eksportujących podcięcie cenowe nie mogło zostać ustalone przy wykorzystaniu cen za rodzaj produktu, ponieważ takie informacje nie były dostępne. W związku z powyższym podcięcie cenowe zostało ustalone poprzez porównanie ogólnych średnich ważonych cen sprzedaży dla producentów unijnych i niewspółpracujących chińskich producentów eksportujących.

(105)

Wynik porównania wyrażono jako odsetek obrotów producentów unijnych w ODP. Wykazał on ogólny średni ważony margines podcięcia cenowego od 20 do 45 %.

(106)

Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego badanie wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na przemysł unijny zawierało ocenę wszystkich wskaźników gospodarczych, które wywierają wpływ na przemysł unijny w badanym okresie.

(107)

Całkowita produkcja unijna, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 4

Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

(108)

W okresie badanym wielkość produkcji zwiększała się. Między 2010 r. i 2011 r. produkcja wzrosła o 6 % i nieznacznie zmieniała się w kolejnych latach.

(109)

Zważywszy, że moce produkcyjne utrzymywały się na prawie niezmienionym poziomie, wykorzystanie mocy produkcyjnych odzwierciedlało zmiany wielkości produkcji. Między 2010 r. i 2011 r. wykorzystanie mocy produkcyjnych znacznie wzrosło o 5 % i pozostało na prawie niezmienionym poziomie w kolejnych latach.

(110)

Wielkość sprzedaży i udział w rynku przemysłu unijnego kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 5

Wielkość sprzedaży i udział w rynku

(111)

Przemysł unijny był w stanie zwiększyć wielkość sprzedaży o 8 % między 2010 r. i 2011 r. Następnie wielkość sprzedaży była na takim samym poziomie aż do ODP.

(112)

Udziały w rynku zmieniały się w sposób podobny i wzrosły o 7 % w okresie badanym. W 2011 r. i 2012 r. na udziały w rynku miały również wpływ zmiany konsumpcji w Unii opisane w powyższym motywie 91.

(113)

Przemysł unijny był w stanie zwiększyć wielkość sprzedaży o 8 % i swoje udziały w rynku o 7 %. Jednocześnie wielkość produkcji wzrosła w podobny sposób. Przemysł unijny był zatem w stanie skorzystać z możliwości wzrostu poprzez powiększenie swoich udziałów w raczej stabilnym rynku.

(114)

Zatrudnienie i wydajność w badanym okresie kształtowały się następująco:

Tabela 6

Zatrudnienie i wydajność

(115)

Zatrudnienie wzrosło w okresie badanym o 6 %. Jednocześnie wydajność w przeliczeniu na pracownika utrzymywała się na raczej stabilnym poziomie w całym okresie badanym.

(116)

Ustalono, że marginesy dumpingu znacznie przekraczały poziom de minimis. Wpływ wielkości rzeczywistych marginesów dumpingu na przemysł unijny był jednak umiarkowany, ponieważ zobowiązanie miało wpływ na poziom cen wielu chińskich producentów eksportujących. W przypadku innych producentów eksportujących szkodliwy wpływ został zrównoważony przez działanie ceł. Można zatem stwierdzić, że sytuacja przemysłu unijnego uległa poprawie po szkodzie wyrządzonej w przeszłości przez dumping ze strony chińskich producentów eksportujących.

(117)

Średnie ważone jednostkowe ceny sprzedaży producentów unijnych stosowane wobec niepowiązanych klientów w Unii w okresie badanym zmieniały się następująco:

Tabela 7

Ceny sprzedaży w Unii

(118)

Średni ważony jednostkowy koszt produkcji wzrósł o 13 % między 2010 r. a 2011 r. i następnie rósł o kolejne 2 punkty procentowe aż do ODP.

(119)

Ceny sprzedaży rozwijały się w podobny sposób, ale z około rocznym opóźnieniem. Dopiero w 2012 r. przemysł unijny był w stanie w pełni przenieść na swoich klientów wzrost kosztów poniesionych w 2011 r. Spowodowało to niższą rentowność w 2011 r., jak wskazują poniższe motywy 120 i następne.

(120)

Średni koszt pracy producentów unijnych w badanym okresie kształtował się następująco:

Tabela 8

Średni koszt pracy na pracownika

(121)

Średnie koszty pracy na pracownika wzrosły o łącznie 18 %, głównie z powodu znaczącego wzrostu wynoszącego 11 punktów procentowych między 2011 r. i 2012 r.

(122)

Stan zapasów producentów unijnych w badanym okresie kształtował się następująco:

Tabela 9

Zapasy

(123)

Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego znacząco wzrósł w okresie badanym. Na wyższy stan zapasów na końcu ODP mają wpływ czynniki sezonowe. O ile w innych okresach stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego jest uwzględniany na koniec grudnia, w odniesieniu do końca ODP jest on uwzględniony na koniec czerwca, przed okresem raczej wysokiego popytu, z uwagi na zwiększoną konsumpcję napojów i raczej niską produkcję spowodowaną zbliżającymi się wakacjami letnimi. Zrozumiały jest zatem nieco wyższy stan zapasów w tym okresie roku.

(124)

Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje oraz zwrot z inwestycji producentów unijnych kształtowały się w badanym okresie następująco:

Tabela 10

Rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje i zwrot z inwestycji

(125)

Komisja określiła rentowność producentów unijnych, wyrażając zysk netto przed opodatkowaniem ze sprzedaży produktu podobnego klientom niepowiązanym w Unii jako odsetek obrotów w ramach tej sprzedaży. Prawie w całym okresie badanym była to wartość na stabilnym poziomie. Rentowność osiągnięta przez przemysł unijny przekraczała zysk docelowy ustalony w dochodzeniu pierwotnym w całym okresie badanym.

(126)

Przepływy środków pieniężnych netto to zdolność producentów unijnych do samofinansowania swojej działalności. Zmiany tych przepływów utrzymywały się na satysfakcjonującym poziomie w całym okresie badanym.

(127)

Zwrot z inwestycji to procentowy stosunek zysku do wartości księgowej netto inwestycji. Jego zmiany odzwierciedlały w dużej mierze zmiany rentowności i utrzymywały się na satysfakcjonującym poziomie prawie w całym okresie badanym.

(128)

Żaden z producentów unijnych nie odnotował żadnych trudności związanych z pozyskiwaniem kapitału w okresie badanym.

(129)

Większość wskaźników szkody, takich jak produkcja, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, zatrudnienie, koszty pracy i ceny sprzedaży, zmieniła się w sposób pozytywny. O ile zmiany wskaźników finansowych, takich jak rentowność, przepływy środków pieniężnych i zwrot z inwestycji, wykazują zróżnicowane tendencje, o tyle wartości bezwzględne są satysfakcjonujące i nie wskazują na występowanie szkody.

(130)

W związku z powyższym Komisja stwierdziła, że sytuacja przemysłu unijnego poprawiła się po szkodzie wyrządzonej wcześniejszym dumpingiem oraz, że przemysł ten nie ponosi istotnej szkody w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

(131)

Powyższe trendy dotyczące cen i wielkości przywozu produktu objętego postępowaniem z Chin wykazują, że o ile chińscy eksporterzy utrzymali znaczącą obecność na rynku unijnym, o tyle obowiązujące środki (cło i zobowiązania) doprowadziły do wzrostu cen i spadku wielkości. Przemysł unijny był głównym beneficjentem tych zmian, ponieważ obecność innych państw trzecich na rynku była raczej niewielka. Wskazuje to, że usunięcie szkody wynika głównie z istnienia obowiązujących środków.

(132)

Jak wskazano w powyższym motywie 45, producenci eksportujący z ChRL dysponują wolnymi mocami produkcyjnymi umożliwiającymi szybkie zwiększenie ich wywozu. Ponadto mając na uwadze wyższe ceny na rynku UE w porównaniu do cen na większości rynków państw trzecich, prawdopodobne jest, że znaczące ilości obecnie wywożone do tych państw mogłyby także zostać przekierowane na rynek UE, jeżeli dopuszczono by do wygaśnięcia środków antydumpingowych.

(133)

Co więcej, główne międzynarodowe rynki, takie jak USA, Brazylia, Tajlandia i Ukraina, nałożyły cła antydumpingowe na chiński kwas cytrynowy. Chińscy producenci eksportujący będą zatem mieli większe trudności w sprzedaży na tych rynkach niż na niechronionym rynku UE, jeżeli dopuści się do wygaśnięcia środków antydumpingowych.

(134)

Dodatkowo poziom cen chińskich producentów eksportujących nieobjętych zobowiązaniem znacznie podcina ceny przemysłu UE o 20–45 %. Podobnie ceny stosowane wobec rynków państw trzecich przez producentów eksportujących objętych zobowiązaniami podcinają ceny przemysłu UE o 20–39 %. Odzwierciedla to poziomy cen, które prawdopodobnie stosowaliby chińscy producenci eksportujący na rynku unijnym w przypadku braku środków.

(135)

Prawdopodobieństwo pojawienia się taniego wywozu z Chin w przypadku braku środków antydumpingowych jest potwierdzone przez liczne dochodzenia antydumpingowe w sprawie chińskiego kwasu cytrynowego w innych państwach, o których mowa w powyższym motywie 133.

(136)

Chińscy producenci eksportujący mogą znacząco zwiększyć swój już istotny udział w rynku przy zastosowaniu cen, które w dużym stopniu podcinałyby ceny przemysłu unijnego, powodując szkodę dla tego przemysłu.

(137)

W następstwie ujawnienia ustaleń zainteresowane strony stwierdziły, że chińscy producenci eksportujący prawdopodobnie nie obniżą swoich cen do poziomu cen stosowanych na rynkach innych państw trzecich. Ten argument nie znajduje jednak poparcia w faktach ustalonych podczas dochodzenia. Jak wskazano w powyższym motywie 134, marginesy podcięcia ustalone dla chińskich producentów eksportujących nieobjętych zobowiązaniami na rynku unijnym (20–45 %) są bardzo podobne do marginesów ustalonych dla chińskich producentów eksportujących objętych zobowiązaniami na rynkach państw trzecich (20–39 %), Prawdopodobne jest zatem, że w przypadku braku środków chińskie ceny na rynku unijnym będą podobne do cen naliczanych przez chińskich producentów eksportujących na innych rynkach.

(138)

Stwierdzono zatem, że istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody, jeżeli dopuści się do wygaśnięcia środków.

(139)

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy wprowadzenie środków antydumpingowych wobec przywozu kwasu cytrynowego pochodzącego z ChRL w następstwie ustaleń obecnego przeglądu wygaśnięcia nie byłoby w interesie Unii jako całości. Ustalenie interesu Unii oparto na ocenie wszystkich zaangażowanych interesów, m.in. interesu przemysłu unijnego, interesu importerów oraz interesu użytkowników. Wszystkie zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii zgodnie z art. 21 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(140)

Obaj producenci unijni, którzy reprezentowali wspólnie 100 % produkcji unijnej, współpracowali w niniejszym dochodzeniu. Jak wskazano w powyższym motywie 130, sytuacja przemysłu unijnego poprawiła się po szkodzie wyrządzonej wcześniejszym dumpingiem.

(141)

Obowiązujące środki umożliwiły przemysłowi unijnemu poprawę sytuacji po wyrządzonej szkodzie. Jednocześnie przemysł unijny wykazał, że jego działalność jest rentowna, o ile nie podlega nieuczciwej konkurencji ze strony przywozu dumpingowego.

(142)

Ponadto uchylenie środków najprawdopodobniej doprowadziłoby do wzrostu nieuczciwej konkurencji ze strony chińskiego przywozu po cenach dumpingowych, zagrażając dalszej działalności pozostałych producentów w ramach rentownego przemysłu. Przypomina się, że trzech producentów w Unii zakończyło działalność przed wprowadzeniem środków wobec chińskiego przywozu.

(143)

Stwierdza się zatem, że utrzymanie obowiązujących środków leży w interesie przemysłu unijnego.

(144)

Jak wskazano w powyższym motywie 13, sześciu niepowiązanych importerów przedłożyło odpowiedzi w ramach kontroli wyrywkowej. Trzech największych importerów było objętych próbą, lecz jeden importer nie przedstawił wiarygodnych odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Ostateczna próba składała się z pozostałych dwóch importerów.

(145)

Obaj importerzy prowadzą handel dotyczący szerokiego asortymentu produktów. Znaczenie kwasu cytrynowego w ich ogólnym obrocie jest bardzo zróżnicowane. W przypadku jednego importera kwas cytrynowy reprezentuje niewielki udział ogólnego obrotu, a w odniesieniu do drugiego importera jest to jeden z najważniejszych produktów.

(146)

Obaj objęci próbą importerzy nie sprzeciwili się wyraźnie obowiązującym środkom, ale wskazali na fakt, że obecny poziom MCI jest za wysoki i prowadzi do znaczących zysków dla przemysłu unijnego. Wymienieni importerzy zaproponowali zatem obniżenie poziomu MCI.

(147)

Komisja otrzymała sześć pełnych odpowiedzi od użytkowników, głównie z przemysłu chemicznego i farmaceutycznego. Mimo że przemysł spożywczy jest zdecydowanie największym użytkownikiem kwasu cytrynowego i odpowiada za przynajmniej 50 % łącznej konsumpcji, żaden użytkownik z tego sektora nie współpracował w pełni.

(148)

Użytkownicy wyrazili obawy dotyczące bezpieczeństwa dostaw. Jedna z tych obaw dotyczyła niezdolności przemysłu unijnego do zaspokojenia w pełni popytu na rynku unijnym. Obowiązujące środki nie powstrzymały jednak napływu chińskiego przywozu na rynek unijny w znaczących ilościach, umożliwiając mu zapewnienie dostaw dla tej części rynku, która nie może być zaopatrywana przez przemysł unijny.

(149)

W odniesieniu do szerokiej grupy użytkowników, takich jak przemysł farmaceutyczny i spożywczy, kwas cytrynowy jest wykorzystywany tylko w niewielkim stopniu w ich produktach. Zdaniem tych sektorów zastąpienie kwasu cytrynowego nie jest łatwe, dlatego bezpieczeństwo dostaw ma często większe znaczenie niż cena. Finansowy wpływ środków na tych użytkowników nie jest duży z uwagi na bardzo niskie znaczenie kwasu cytrynowego w ich strukturze kosztów.

(150)

W odniesieniu do użytkowników wytwarzających produkty chemiczne, reprezentujących około 25 % łącznej konsumpcji w UE, kwas cytrynowy ma umiarkowane znaczenie i stanowi około 5 % kosztów surowców. Zdaniem tych producentów środki antydumpingowe nie powinny być utrzymane. Niektórzy użytkownicy wskazali także na dobrą sytuację finansową producentów UE. Wpływ środków na tych użytkowników jest bardziej istotny niż na sektor spożywczy i farmaceutyczny. Niemniej jednak informacje dostarczone przez współpracujących użytkowników produkujących produkty chemiczne wskazują, że byli oni w stanie osiągnąć rozsądne zyski pomimo obowiązujących środków. Wpływ środków na tych użytkowników został zatem uznany za ograniczony.

(151)

W następstwie ujawnienia ustaleń zainteresowane strony prowadzące działalność w branży detergentów stwierdziły, że w przypadku niektórych produktów kwas cytrynowy stanowi wyższy odsetek kosztów niż wskazana powyżej średnia wielkość wynosząca 5 %. Strony te nie przedstawiły jednak żadnych dowodów na to, że ta średnia wartość w przypadku branży detergentów jest różna od poziomu 5 % ustalonego dla całego przemysłu chemicznego w ujęciu ogólnym. Stwierdza się zatem, że wnioski dotyczące przemysłu chemicznego w ujęciu ogólnym mają również zastosowanie do branży detergentów w ujęciu szczególnym.

(152)

W następstwie ujawnienia ustaleń zainteresowane strony stwierdziły również, że przyszły zakaz dotyczący stosowania fosforanów w detergentach przeznaczonych do automatycznych zmywarek do naczyń doprowadzi do wzrostu konsumpcji kwasu cytrynowego w Unii od 2017 r. O ile oczywiste jest, że fosforany będą musiały zostać zastąpione do tego czasu przez inne substancje, o tyle nie wiadomo jeszcze, czy fosforany zastąpi kwas cytrynowy, czy też inne substancje. Strony nie przedstawiły również żadnych udokumentowanych informacji dotyczących ogólnego wpływu tej zmiany.

(153)

Podsumowując, pozytywny wpływ środków na przemysł unijny zdecydowanie przewyższa ograniczony lub nieznaczny negatywny wpływ obowiązujących środków na użytkowników.

(154)

Zainteresowane strony skarżyły się na rzekomy brak konkurencji na rynku unijnym. Istotnie w UE jest tylko dwóch producentów unijnych. W celu sprostania popytowi użytkowników UE rynek unijny musi korzystać z przywozu pochodzącego głównie z ChRL.

(155)

Fakt, że w Unii pozostało tylko dwóch producentów wynika jednak z praktyk dumpingowych chińskich producentów eksportujących, które to praktyki doprowadziły do wprowadzenia środków objętych przeglądem. W 2004 r., na początku okresu badanego objętego pierwotnym dochodzeniem, w Unii jeszcze pięciu producentów konkurowało ze znacznymi ilościami chińskiego przywozu po cenach dumpingowych. W kolejnych latach (2004–2007), kiedy Unia była narażona na duże ilości wywozu z ChRL po cenach zdecydowanie dumpingowych, trzech producentów unijnych musiało opuścić rynek, co doprowadziło do obecnego duopolu.

(156)

Od momentu wprowadzenia obowiązujących środków można było powstrzymać tendencję spadkową dotyczącą liczby producentów unijnych. Jeżeli chińscy producenci eksportujący mogliby powrócić do praktyk dumpingowych w nieograniczonych ilościach, przemysł unijny znowu odczułby szkodę, włącznie z utratą udziałów w rynku na rzecz przywozu chińskiego.

(157)

Producenci unijni nie mają możliwości pełnego zaspokojenia popytu na rynku unijnym (zob. powyższy motyw 107). Pomimo istnienia obowiązujących środków chiński przywóz wciąż napływał na rynek unijny w znaczących ilościach, utrzymując udziały w rynku na poziomie od 35 do 45 % w całym okresie badanym, jak wyjaśniono w powyższym motywie 93.

(158)

Brak środków mógłby zmusić również dwóch jedynych producentów istniejących w UE do wycofania się z rynku UE. Przy takim scenariuszu wydarzeń użytkownicy w UE staliby się jeszcze bardziej zależni od jedynego źródła przywozu – ChRL – co, mając na uwadze przywołane powyżej znaczenie bezpieczeństwa dostaw, nie leży w interesie Unii.

(159)

Na podstawie powyższego Komisja ustaliła, że nie ma przekonujących powodów, aby stwierdzić, że utrzymanie środków w odniesieniu do przywozu kwasu cytrynowego pochodzącego z ChRL nie leży w interesie Unii.

(160)

Większość współpracujących chińskich producentów eksportujących jest objęta zobowiązaniami, o których mowa w powyższym motywie 2. Dochodzenie w ramach przeglądu wygaśnięcia wykazało w powyższym motywie 41, że ich ceny eksportowe stosowane wobec UE były uwarunkowane zobowiązaniem cenowym, w którym ustalone są minimalne ceny importowe (MCI). Dlatego też te ceny eksportowe nie zostały uznane za wystarczająco wiarygodne, by je wykorzystać do analizy prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu w konkretnych okolicznościach niniejszego dochodzenia. Podobnie, jak wskazano w powyższym motywie 100, te ceny eksportowe nie mogą być uznane za wiarygodny wskaźnik przy przeprowadzaniu wiarygodnych i znaczących obliczeń dotyczących podcięcia cenowego. Z tego samego powodu te ceny nie są również wystarczająco wiarygodne, by obliczyć nowy poziom usuwający szkodę.

(161)

W odniesieniu do współpracującego chińskiego producenta eksportującego nieobjętego zobowiązaniem – Laiwu – ceny eksportowe nie były uwarunkowane zobowiązaniem i mogły być zatem wykorzystane do ustalenia nowego poziomu usuwającego szkodę.

(162)

W celu określenia poziomu środków Komisja najpierw ustaliła kwotę cła niezbędną do uniknięcia ponownego wystąpienia szkody wobec przemysłu unijnego.

(163)

Szkoda nie wystąpi ponownie, gdy przemysł unijny będzie w stanie pokryć koszty produkcji oraz osiągnąć zysk przed opodatkowaniem ze sprzedaży produktu podobnego na rynku unijnym, jaki tego rodzaju przemysł może zazwyczaj osiągnąć w tym sektorze w normalnych warunkach konkurencji, tj. przy braku przywozu towarów po cenach dumpingowych. Marża zysku określona do celów dochodzenia pierwotnego wynosiła 6 %.

(164)

Na tej podstawie Komisja obliczyła cenę produktu podobnego niewyrządzającą szkody przemysłowi unijnemu poprzez odjęcie od cen sprzedaży przemysłu unijnego rzeczywistej marży zysku osiągniętej w ODP i zastąpienie jej wyżej wskazaną marżą zysku wynoszącą 6 %.

(165)

Jedna zainteresowana strona stwierdziła, że marża zysku przed opodatkowaniem wynosząca 6 % jest zbyt niska, ponieważ z uwagi na wysoką stawkę podatkową zysk pozostały po opodatkowaniu nie zapewnia niezbędnych zasobów.

(166)

W tym względzie należy wskazać, że marża zysku wykorzystana do ustalenia poziomu usuwającego szkodę odzwierciedla marżę zysku w sytuacji braku przywozu po cenach dumpingowych. Zainteresowana strona nie przedłożyła żadnych argumentów wykazujących, że marża zysku wynosząca 6 %, która jest rzeczywistą ustaloną podczas dochodzenia pierwotnego marżą zysku osiąganą przez przemysł unijny w sytuacji braku przywozu po cenach dumpingowych, nie jest odpowiednia do tego celu.

(167)

Komisja ustaliła następnie poziom usuwający szkodę poprzez porównanie średniej ważonej ceny importowej Laiwu, ustalonej na potrzeby obliczeń podcięcia cenowego, ze średnią ważoną niewyrządzającej szkody ceny produktu podobnego sprzedawanego przez producentów unijnych na rynku unijnym w ODP. Wszelkie różnice wynikające z tego porównania zostały wyrażone w formie odsetka średniej ważonej wartości importowej CIF.

(168)

W odniesieniu do Laiwu Taihe Biochemistry Co., Ltd. ostateczne środki antydumpingowe powinny zostać wprowadzone wobec przywozu produktu objętego postępowaniem zgodnie z zasadą niższego cła określoną w art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Komisja porównała margines szkody z marginesem dumpingu. Stawka celna powinna być ustalona na poziomie niższego z poziomów usuwających dumping lub szkodę.

(169)

W związku z powyższym stawka ostatecznego cła antydumpingowego, wyrażona w cenach CIF na granicy Unii, przed ocleniem, powinna być następująca:

(170)

W ramach przeglądu wygaśnięcia, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, środki antydumpingowe mające zastosowanie do przywozu kwasu cytrynowego pochodzącego z ChRL powinny zostać utrzymane. Przypomina się, że te środki przyjmują formę cła ad valorem o rożnych stawkach i uwarunkowanego zobowiązaniami w przypadku niektórych przedsiębiorstw.

(171)

Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu zostały ustanowione na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia. Odzwierciedlały one zatem sytuację ustaloną podczas niniejszego dochodzenia dotyczącą tych przedsiębiorstw. Te stawki celne mają zastosowanie wyłącznie dla przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z państwa, którego dotyczy postępowanie, oraz produkowanego przez wymienione osoby prawne. Przywożony produkt objęty postępowaniem wytworzony przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo, które nie zostało wyraźnie wymienione w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, w tym podmioty powiązane z przedsiębiorstwami wyraźnie wymienionymi, powinien podlegać stawce celnej mającej zastosowanie do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”. Nie powinien on być objęty żadną z indywidualnych stawek cła antydumpingowego.

(172)

Przedsiębiorstwo może zwrócić się o zastosowanie indywidualnych stawek cła antydumpingowego w przypadku zmiany nazwy lub adresu. Wniosek w tej sprawie należy kierować do Komisji (12). Musi on zawierać wszystkie właściwe informacje, aby wykazać, że taka zmiana nie ma wpływu na prawo przedsiębiorstwa do skorzystania ze stawki celnej, która ma do niego zastosowanie. Jeżeli zmiana nazwy lub adresu przedsiębiorstwa nie ma wpływu na jego prawo do skorzystania ze stawki celnej, która ma do niego zastosowanie, zawiadomienie informujące o zmianie nazwy lub adresu zostanie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(173)

Dwóch eksportujących producentów poinformowało Komisję o zmianie ich adresów. Jedno z tych przedsiębiorstw poinformowało Komisję również o zmianie jego nazwy. Zmiany te nie mają wpływu na ich działalność w zakresie, w jakim dotyczy to produktu objętego postępowaniem.

(174)

Inny producent eksportujący nie powinien być uprawniony do indywidualnej stawki celnej, ponieważ już nie istnieje.

(175)

Ustalenia z powyższych motywów 173 i 174 zostały ujawnione, ale nie otrzymano żadnych uwag.

(176)

W ramach przeglądu formy środków Komisja rozważyła strukturę MCI zawartej w zobowiązaniu. W szczególności Komisja zbadała mechanizm indeksacji.

(177)

MCI była pierwotnie indeksowana na podstawie zmian cen kukurydzy w USA. Kiedy wprowadzono pierwotne środki, producenci eksportujący, którzy złożyli zobowiązanie, nie mogli znaleźć publicznie dostępnego źródła odniesienia dla ceny kukurydzy w UE. Takie źródło jest obecnie dostępne i jest uważane za bardziej stosowne, mając na uwadze to, że MCI jest oparta na cenie niewyrządzającej szkody przemysłowi unijnemu.

(178)

Komisja zbadała również czynnik indeksacji dotyczący konsumpcji surowców w przeliczeniu na tonę kwasu cytrynowego i uznała, że jest on prawidłowy.

(179)

W następstwie ujawnienia ustaleń zainteresowane strony stwierdziły, że zamiast przeprowadzać opisaną powyżej indeksację MCI, należało zastosować stałą minimalną cenę albo indeksację opartą na cenach pozostałych surowców, a nie tylko kukurydzy, ponieważ nie wszyscy producenci unijni wykorzystują kukurydzę jako surowiec do produkcji kwasu cytrynowego. Mając jednak na uwadze znaczące wahania kosztów produkcji i cen kwasu cytrynowego, stała minimalna cena może się szybko zdezaktualizować i stać się za wysoka lub za niska. Ponadto indeksacja na podstawie surowców o raczej stałej cenie, w przypadku których brak jest wiarygodnych ogólnodostępnych źródeł, oraz w sytuacji gdy ceny kwasu cytrynowego ulegają znaczącym wahaniom, nie jest uważana za właściwą.

(180)

Dlatego stwierdza się, że stała minimalna cena albo indeksacja oparta na różnych surowcach nie jest bardziej wiarygodna od indeksacji na podstawie cen kukurydzy. Zważywszy jednak, że kukurydza nie jest podstawowym surowcem dla wszystkich producentów unijnych, uznano za właściwe dokonanie przeglądu czynnika indeksacji dotyczącego konsumpcji surowców w celu lepszego odzwierciedlenia średniej ważonej konsumpcji kukurydzy w przemyśle unijnym oraz zmian ceny niewyrządzającej szkody stosowanej przez przemysł unijny w ujęciu ogólnym.

(181)

W ramach częściowego przeglądu okresowego ograniczonego do zbadania szkody Komisja ustaliła nową cenę niewyrządzającą szkody przemysłowi unijnemu. Na tej podstawie MCI powinna zostać poddana przeglądowi i zaktualizowana w celu dalszego obowiązywania zobowiązań.

(182)

W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń pięciu współpracujących producentów eksportujących, w tym grupa producentów eksportujących, którzy podlegają obecnie zobowiązaniom, wraz z Chińską Izbą Handlową Importerów i Eksporterów Metali, Minerałów i Substancji Chemicznych (zob. powyższe motywy 2 i 3), złożyli nowe, możliwe do przyjęcia zobowiązania cenowe.

(183)

Komisja przyjęła, decyzją wykonawczą (UE) 2015/87 (13), te nowe zobowiązania zastępujące obowiązujące zobowiązania. Nowe zobowiązanie usuwa wyrządzający szkodę wpływ dumpingu oraz ogranicza w wystarczającym stopniu ryzyko obejścia środków.

(184)

Aby umożliwić Komisji i organom celnym skuteczne monitorowanie przestrzegania zobowiązań przez przedsiębiorstwa, w przypadku gdy zgłoszenie o dopuszczenie do swobodnego obrotu jest przedkładane właściwym organom celnym, zwolnienie z cła antydumpingowego jest uzależnione od:

W przypadku gdy przedstawione wyżej warunki nie są spełnione, odpowiednie cło antydumpingowe jest należne w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu.

(185)

W przypadku gdy Komisja wycofa, na mocy art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, swoją zgodę na zobowiązanie z uwagi na naruszenie, w odniesieniu do konkretnych transakcji, oraz oświadczy, że odpowiednie faktury w ramach zobowiązania są nieważne, dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu.

(186)

Importerzy powinni być świadomi, że istnieje możliwość powstania długu celnego w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, co stanowi zwykłe ryzyko handlowe, jak opisano w powyższych motywach 184 i 185, nawet jeżeli zobowiązanie złożone przez wytwórcę, od którego bezpośrednio lub pośrednio nabywają towary, zostało przyjęte przez Komisję.

(187)

Komitet ustanowiony na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego nie wydał opinii.

(1)

W wyniku dochodzenia antydumpingowego („pierwotnego dochodzenia”) Rada nałożyła rozporządzeniem (WE) nr 1187/2008 (2) ostateczne cło antydumpingowe na przywóz glutaminianu monosodowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej („Chiny”).

(2)

Nałożone środki przyjęły formę cła ad valorem w wysokości 39,7 % z wyjątkiem stawek zastosowanych wobec Hebei Meihus MSG Group Co. Ltd. (33,8 %), Tongliao Meihua Bio-Tech Co. Ltd. (33,8 %) i Fujian Province Jianyang Wuyi MSG Co. Ltd. (36,5 %).

(3)

W następstwie opublikowania zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu (3) obowiązujących środków antydumpingowych Komisja otrzymała wniosek o wszczęcie przeglądu wygaśnięcia tych środków zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(4)

Wniosek został złożony przez Ajinomoto Foods Europe SAS („wnioskodawcę”), jedynego producenta glutaminianu monosodowego, reprezentującego zatem 100 % ogólnej produkcji unijnej glutaminianu monosodowego.

(5)

W uzasadnieniu wniosku podano, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu unijnego.

(6)

Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody do wszczęcia przeglądu wygaśnięcia, w dniu 29 listopada 2013 r. w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (4) („zawiadomienie o wszczęciu”) Komisja ogłosiła wszczęcie przeglądu wygaśnięcia na podstawie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(7)

Jednocześnie, tego samego dnia, Komisja ogłosiła wszczęcie dochodzenia antydumpingowego zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego dotyczącego przywozu do Unii glutaminianu monosodowego pochodzącego z Indonezji (5).

(8)

W ramach tego dochodzenia Komisja nałożyła w sierpniu 2014 r. rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 904/2014 (6) tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz glutaminianu monosodowego pochodzącego z Indonezji („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”). Środki tymczasowe wprowadzono na okres sześciu miesięcy.

(9)

Dwa równoległe dochodzenia obejmowały ten sam okres objęty dochodzeniem (przeglądowym) i ten sam okres uznany za określony w motywie 10.

(10)

Postępowanie wyjaśniające w sprawie prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu oraz szkód objęło okres od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r. („okres dochodzenia przeglądowego”). Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody obejmowało okres od dnia 1 kwietnia 2010 r. do końca okresu objętego dochodzeniem przeglądowym („okres badany”) (7).

(11)

Komisja oficjalnie zawiadomiła wnioskodawcę, producentów eksportujących, importerów i znanych zainteresowanych użytkowników w Unii, a także przedstawicieli państwa wywozu o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia.

(12)

Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia uwag na piśmie oraz zgłoszenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu. Wszystkie zainteresowane strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.

(13)

Ze względu na dużą liczbę chińskich producentów eksportujących oraz importerów niepowiązanych w Unii w zawiadomieniu o wszczęciu przewidziano kontrolę wyrywkową zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

(14)

W odniesieniu do producentów eksportujących w Chinach, w celu umożliwienia Komisji podjęcia decyzji, czy kontrola wyrywkowa będzie niezbędna, a jeżeli tak – wybrania reprezentatywnej próby, wymienione strony zostały poproszone o zgłoszenie się w ciągu 15 dni od daty wszczęcia przeglądu i przedstawienie Komisji informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu. Mając na uwadze fakt, że tylko dwóch producentów eksportujących w Chinach przekazało Komisji wymagane informacje, uznano, że kontrola wyrywkowa nie jest konieczna.

(15)

W celu umożliwienia Komisji podjęcia decyzji, czy kontrola wyrywkowa będzie niezbędna, a jeżeli tak – wybrania próby, Komisja zwróciła się do wszystkich niepowiązanych importerów o zgłoszenie się i udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

(16)

Zgłosiło się czternastu niepowiązanych importerów. Żadne z tych przedsiębiorstw nie przywoziło jednak glutaminianu monosodowego z Chin do Unii w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Kontrola wyrywkowa nie była zatem konieczna.

(17)

Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne do ustalenia prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i spowodowanej nim szkody oraz do określenia interesu Unii.

(18)

Kwestionariusze wysłano do obu chińskich producentów eksportujących, którzy zgłosili się do kontroli wyrywkowej, jedynego unijnego producenta i 33 zidentyfikowanych użytkowników w Unii.

(19)

Odpowiedzi na kwestionariusz otrzymano od jedynego unijnego producenta, jednego przedsiębiorstwa handlowego i pięciu użytkowników. Żaden z chińskich producentów eksportujących nie dostarczył odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(20)

Wizyty weryfikacyjne odbyły się na terenie następujących przedsiębiorstw:

Producent unijny

Użytkownicy

(21)

Wszystkie zainteresowane strony poinformowano o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zalecić utrzymanie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Chin. Oprócz tego zainteresowanym stronom wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ujawnieniem tych informacji. W stosownych przypadkach uwagi zainteresowanych stron rozważono i uwzględniono.

(22)

Produkt objęty niniejszym przeglądem jest taki sam jak produkt objęty pierwotnym dochodzeniem, a mianowicie glutaminian monosodowy („MSG”) pochodzący z Chin, obecnie objęty kodem CN ex 2922 42 00 („produkt objęty postępowaniem”). MSG to dodatek do żywności, stosowany głównie jako substancja wzmacniająca smak i zapach zup, wywarów, dań rybnych i mięsnych, mieszanek przypraw i potraw gotowych do spożycia. Stosowany jest także w przemyśle chemicznym do zastosowań innych niż spożywcze, np. w detergentach. Produkowany jest w postaci białych, bezzapachowych kryształków o niejednakowej wielkości. MSG jest dostępny w opakowaniach różnej wielkości, od opakowań detalicznych zawierających 0,5 g do worków o zawartości 1 000 kg. Mniejsze opakowania sprzedawane są prywatnym konsumentom przez sprzedawców detalicznych, zaś większe opakowania, zawierające 20 kg i więcej, przeznaczone są dla użytkowników przemysłowych. Ponadto istnieje MSG o różnym stopniu czystości. Nie ma jednak żadnej różnicy we właściwościach glutaminianu monosodowego w zależności od wielkości opakowania lub klasy czystości.

(23)

MSG produkowany jest głównie przez fermentację różnych źródeł cukru (skrobia kukurydziana, skrobia z tapioki, syrop z cukru, melasa z trzciny cukrowej i melasa z buraka cukrowego).

(24)

Dochodzenie w ramach przeglądu potwierdziło, tak jak w pierwotnym dochodzeniu, że produkt objęty postępowaniem oraz MSG produkowany i sprzedawany na rynku krajowym państwa, którego dotyczy postępowanie, MSG produkowany i sprzedawany przez przemysł unijny na rynku unijnym oraz MSG produkowany i sprzedawany na rynkach potencjalnych państw analogicznych, tj. Tajlandii i Indonezji, mają takie same podstawowe cechy fizyczne, techniczne i chemiczne oraz takie same podstawowe zastosowania.

(25)

Produkty te uznaje się zatem za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(26)

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy ma miejsce dumping i czy wygaśnięcie obowiązujących środków prowadziłoby do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu.

(27)

Jak wspomniano w motywach 18 i 19, wysłano wprawdzie kwestionariusze do obu chińskich producentów eksportujących, którzy zgłosili się do kontroli wyrywkowej, jednak żaden z nich nie odpowiedział na pytania zawarte w kwestionariuszu ani nie podjął współpracy w ramach dochodzenia. Należało w związku z tym wykorzystać dostępne fakty zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.

(28)

Władze chińskie i niewspółpracujący chińscy producenci eksportujący zostali powiadomieni o zastosowaniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego oraz otrzymali możliwość przedstawienia swoich uwag. Nie otrzymano żadnych uwag.

(29)

Na tej podstawie, zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, przedstawione poniżej ustalenia w odniesieniu do prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu oparto na dostępnych faktach, w szczególności informacjach zawartych we wniosku o przegląd wygaśnięcia i danych statystycznych dostępnych na stronie Eurostatu i w chińskiej bazie danych dotyczących wywozu.

(30)

Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalną określono na podstawie ceny lub wartości konstruowanej dla państwa trzeciego o gospodarce rynkowej dla producentów eksportujących, którym nie przyznano MET. W tym celu należało wybrać państwo trzecie o gospodarce rynkowej („państwo analogiczne”).

(31)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja poinformowała zainteresowane strony, że jako odpowiednie państwo analogiczne przewiduje Tajlandię lub Indonezję, i wezwała strony do przedstawienia uwag. W pierwotnym dochodzeniu (8) jako odpowiednie państwo analogiczne wykorzystano Tajlandię. W obecnym dochodzeniu zaproponowano Indonezję ze względu na fakt, że – jak wspomniano powyżej w motywie 7 – tego samego dnia co obecne dochodzenie dotyczące przeglądu wygaśnięcia wszczęto równoległe dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu do Unii MSG pochodzącego z Indonezji (9). Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że Tajlandia nie jest odpowiednim państwem analogicznym, zważywszy na fakt, że współpracujący tajlandzki producent był częścią tej samej grupy przedsiębiorstw co wnioskodawca. Argumentowano ponadto, że na tajlandzkim rynku brak jest konkurencji oraz że sprzedaż krajowa w Tajlandii prowadzona była głównie w małych opakowaniach detalicznych, podczas gdy wywóz z Chin do Unii prowadzony był rzekomo w dużych workach lub luzem do użytku przemysłowego.

(32)

Komisja zwróciła się do ponad pięciu znanych producentów podobnego produktu w Tajlandii o dostarczenie informacji. Tylko jeden producent w Tajlandii zgłosił się i przedłożył odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Producent ten był częścią tej samej grupy co wnioskodawca. Wbrew temu, co twierdziła zainteresowana strona, bycie częścią tej samej grupy co wnioskodawca nie oznacza automatycznie, że wartość normalna nie jest wiarygodna. Zainteresowana strona objęta postępowaniem również nie wyjaśniła, w jaki sposób wspomniane powiązania mogły mieć wpływ na wartość normalną na rynku krajowym w Tajlandii. Powyższy argument należy zatem odrzucić.

(33)

Jak wskazano w motywie 24, dochodzenie wykazało, że MSG produkowany i sprzedawany na rynku krajowym w Tajlandii ma te same podstawowe właściwości techniczne, fizyczne i chemiczne oraz te same podstawowe zastosowania końcowe co produkt wytwarzany i wywożony przez chińskich producentów eksportujących do Unii. Ponadto procesy produkcyjne w Chinach są podobne do tych na rynku tajlandzkim. W Tajlandii istnieje wreszcie znaczna konkurencja z kilkoma producentami krajowymi, kraj ten dokonuje także przywozu z innych państw trzecich, w tym z Chin. Ponadto, wbrew temu, co twierdzono, dochodzenie wykazało, że sprzedaż krajowa w Tajlandii odbywała się na poziomie hurtowym i detalicznym. W związku z tym argument, że Tajlandia nie stanowiłaby odpowiedniego państwa analogicznego, należy z powyższych powodów odrzucić.

(34)

Indonezyjscy producenci eksportujący zgodzili się, aby ich dane dostarczane w kontekście równoległego dochodzenia, o którym mowa w motywie 7, zostały wykorzystywane do celów obecnego dochodzenia dotyczącego przeglądu wygaśnięcia. Jak wskazano w motywie 24, dochodzenie wykazało, że MSG produkowany i sprzedawany na rynku krajowym w Indonezji ma te same podstawowe właściwości techniczne, fizyczne i chemiczne oraz te same podstawowe zastosowania końcowe co produkty wytwarzane i wywożone przez chińskich producentów eksportujących do Unii. Ponadto na podstawie dostępnych informacji procesy produkcyjne w Chinach są podobne do procesów na rynku indonezyjskim. W Indonezji istnieje wreszcie znaczna konkurencja z kilkoma producentami krajowymi, kraj ten dokonuje także przywozu z innych państw trzecich, w tym z Chin. Ponadto dochodzenie wykazało, że sprzedaż krajowa w Indonezji odbywała się na poziomie hurtowym i detalicznym.

(35)

Z powyższych ustaleń wynika, że oba państwa, Tajlandia i Indonezja, były potencjalnie odpowiednie, aby zostać wybrane jako państwo analogiczne. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że znacznie więcej danych dostępnych było od producentów eksportujących z Indonezji, którzy byli przedmiotem równoległego dochodzenia, niż od jedynego współpracującego producenta w Tajlandii, Komisja uznała, że bardziej właściwe będzie wybranie Indonezji jako odpowiedniego państwa analogicznego, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(36)

Informacje otrzymane od współpracujących producentów w Indonezji wykorzystano jako podstawę do ustalenia wartości normalnej dla producentów eksportujących w Chinach.

(37)

Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała najpierw, czy całkowita wielkość sprzedaży krajowej każdego z producentów współpracujących w Indonezji była reprezentatywna w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Sprzedaż krajową uznaje się za reprezentatywną, jeśli łączna wielkość sprzedaży krajowej produktu podobnego niezależnym klientom na rynku krajowym stanowi co najmniej 5 % łącznej wielkości sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem do Unii w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Stwierdzono, że sprzedaż na rynku krajowym w Indonezji była reprezentatywna dla każdego z producentów. Zbadano też następnie, czy sprzedaż krajowa produktu podobnego może być traktowana jako dokonana w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W tym celu ustalono, jaki odsetek sprzedaży krajowej dokonanej na rzecz niezależnych klientów na rynku krajowym w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przyniósł zysk.

(38)

Ponieważ ustalono, że sprzedaż krajowa była dokonywana w wystarczających ilościach i w zwykłym obrocie handlowym, wartość normalną ustalono na podstawie rzeczywistej ceny krajowej, obliczonej jako średnia ważona cen całej krajowej sprzedaży w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

(39)

Ze względu na brak jakiejkolwiek współpracy ze strony chińskich producentów eksportujących cenę eksportową ustalono na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.

(40)

Cenę eksportową ustalono zatem na podstawie danych statystycznych pochodzących z bazy danych Eurostatu, dokonując obliczeń na podstawie średniej ważonej.

(41)

Komisja dokonała porównania wartości normalnej i ceny eksportowej na podstawie cen ex works. Tam gdzie było to uzasadnione koniecznością zapewnienia rzetelnego porównania, Komisja dostosowała wartość normalną lub cenę eksportową z tytułu różnic mających wpływ na ceny i porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Dostosowań dokonano w odniesieniu do kosztów frachtu i transportu, biorąc pod uwagę dostosowania wartości normalnej indonezyjskich producentów eksportujących, jak ustalono w dochodzeniu równoległym, o którym mowa w motywie 41 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(42)

Jedna z zainteresowanych stron twierdziła ponadto, że chińscy producenci eksportujący mają przewagę komparatywną nad tajlandzkimi producentami w odniesieniu do procesu produkcji (integracja pionowa), kształtowania się cen surowców i zużycia energii. Ze względu na fakt, ze Indonezję wykorzystano jako państwo analogiczne, argument był bezzasadny. W odniesieniu do Indonezji i jak opisano w motywie 34, procesy produkcji MSG w Chinach były podobne do tych na rynku indonezyjskim. Należy zauważyć, że wszyscy producenci MSG na całym świecie wykorzystują podobne metody produkcji. MSG jest produkowany przez fermentację różnych źródeł cukru (skrobia kukurydziana, skrobia z tapioki, syrop z cukru, melasa z trzciny cukrowej i melasa z buraka cukrowego).

(43)

Jedna zainteresowana strona twierdziła, że wywóz z Chin odbywa się głównie luzem, podczas gdy na rynku krajowym w Tajlandii dokonywana jest głównie sprzedaż detaliczna. W związku z tym argumentowano, że margines dumpingu należy obliczać wyłącznie na podstawie sprzedaży luzem. Ponieważ żaden z chińskich producentów nie współpracował, nie były dostępne żadne informacje co do warunków sprzedaży, poziomu handlu lub opakowania w odniesieniu do chińskiej sprzedaży eksportowej.

(44)

Ponadto ze względu na fakt, że Indonezję wykorzystano jako państwo analogiczne, argument był bezzasadny. W każdym razie niezależnie od tego, czy sprzedaż detaliczną uwzględniano czy nie, we wszystkich przypadkach w wyniku porównania otrzymywano znaczne marginesy dumpingu, jak opisano w motywie 47.

(45)

Komisja obliczyła ponadto marginesy dumpingu na podstawie wartości normalnej ustalonej w państwie analogicznym. W wyniku porównania otrzymano znaczne marginesy dumpingu, jak opisano w motywie 47.

(46)

Komisja porównała średnią ważoną wartość normalną ze średnią ważoną ceną eksportową zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego. Ze względu na brak współpracy chińskich producentów eksportujących nie można było określić rodzajów produktu wywożonego z Chin. W związku z tym porównanie według rodzaju produktu nie było możliwe. Zamiast tego porównanie trzeba było oprzeć na danych statystycznych dotyczących ceny eksportowej, jak wyjaśniono w motywach 39 i 40.

(47)

Na tej podstawie średni ważony margines dumpingu wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii wynosił we wszystkich przypadkach 25 %.

(48)

W związku z ustaleniem występowania dumpingu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym zbadano również prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu w przypadku uchylenia środków i dokonano analizy następujących elementów: wielkości i ceny przywozu po cenach dumpingowych z Chin, mocy produkcyjnych i wolnych mocy produkcyjnych w Chinach; atrakcyjności rynku unijnego w odniesieniu do przywozu z Chin.

(49)

Pomimo obowiązujących środków w okresie badanym wielkość przywozu z Chin wzrosła o 65 %, przy towarzyszącym temu zwiększeniu wzrostowi udziału w rynku o 68 %, jak ustalono w motywie 81. Jednak wielkość i udział w rynku chińskiego przywozu, wyrażone w wartościach bezwzględnych – pomimo tego względnego wzrostu – pozostawały na niskim poziomie w całym okresie badanym.

(50)

Ze względu na brak współpracy ze strony chińskich producentów eksportujących ceny przywozu ustalono na podstawie danych Eurostatu. Od roku obrotowego 2010/2011 do okresu objętego dochodzeniem przeglądowym średnie ceny przywozu z Chin stale obniżały się, a w okresie badanym obniżyły się ogółem o 20 %, jak ustalono w motywie 84, i uznano, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym były przedmiotem dumpingu. Ustalono także, że – jeśli rozważy się je bez ceł antydumpingowych – będą one podcinały ceny sprzedaży przemysłu unijnego średnio o ponad 10 %.

(51)

Moce produkcyjne i wolne moce produkcyjne w Chinach ustalono na podstawie informacji dostarczonych przez wnioskodawcę. Ponieważ dane te nie były publicznie dostępne, Komisja porównała je z innymi publicznie dostępnymi źródłami, w tym artykułami prasowymi umieszczonymi w aktach sprawy dostępnych do wglądu zainteresowanych stron. Na tej podstawie można stwierdzić, że Chiny są największym na świecie producentem MSG, którego roczne moce produkcyjne i wielkość rocznej produkcji wzrosły w okresie badanym. W 2012 r. moce produkcyjne w zakresie MSG wynosiły w przybliżeniu 3,5–4 mln ton, natomiast wielkość produkcji MSG wynosiła w przybliżeniu 2,5–3 mln ton. W związku z tym wolne moce produkcyjne wynosiły w 2012 r. w przybliżeniu 600 000–900 000 ton.

(52)

Według tego samego źródła moce produkcyjne w zakresie MSG i jego produkcja w Chinach będą jeszcze bardziej rosnąć do 2017 r. z uwagi na rosnący popyt na MSG w Chinach.

(53)

W 2011 r. rząd Chin zainicjował za pośrednictwem Ministerstwa Przemysłu i Technologii Informacyjnej ogólną strategię polityczną zmierzającą do wyeliminowania starych, nieefektywnych technologicznie zakładów, dotyczącą 19 kluczowych gałęzi przemysłu w Chinach, w tym produkcji MSG. Doprowadziło to do znacznego spadku liczby producentów MSG w Chinach. Na tej podstawie jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że moce produkcyjne w Chinach prawdopodobnie nie wzrosły. W dochodzeniu, w oparciu o informacje zawarte we wniosku oraz artykułach prasowych, wykazano, że większe przedsiębiorstwa zwiększyły swoje moce produkcyjne. W rezultacie moce produkcyjne w zakresie MSG w Chinach ogółem wzrosły, w związku z czym argument strony objętej postępowaniem należy odrzucić.

(54)

Ponadto, na podstawie informacji dostarczonych przez wnioskodawcę, zapasy MSG w ostatnich latach w Chinach stale rosły i były ponad dwukrotnie większe niż unijna konsumpcja w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że z uwagi na fakt, że informacje na temat rzekomej nadwyżki zapasów nie były dostępne w dokumentacji nieopatrzonej klauzulą poufności, zainteresowane strony nie mogłyby ich zweryfikować, w związku z czym nie powinny być brane pod uwagę. Twierdzono ponadto, że nadwyżka zapasów jest mało prawdopodobna ze względu na ograniczenia mocy dokonane przez rząd chiński. Należy przy tym zaznaczyć, że zainteresowana strona objęta postępowaniem nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie tego twierdzenia. Jak już ponadto wyjaśniono w motywie 27, żaden z chińskich producentów eksportujących nie współpracował w dochodzeniu. Dlatego należało wykorzystać dostępne fakty zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. Ponadto na mocy art. 19 ust. 3 rozporządzenia podstawowego Komisja może nie uwzględnić informacji poufnych w przypadku, gdy nie przedstawiono niepoufnego streszczenia; brak przedstawienia takiego streszczenia nie prowadzi jednak do automatycznego odrzucenia informacji przekazanych z klauzulą poufności. W omawianym przypadku nie wszystkie elementy zawarte we wniosku, w tym informacje przekazane na temat chińskich zapasów, mogły wprawdzie zostać zweryfikowane, dostarczone informacje uznano jednak za uzasadnione i prawdziwe, gdyż powielały one informacje dostarczone przez wnioskodawcę, które można było sprawdzić. Zważywszy ponadto na fakt, że całkowite moce produkcyjne w Chinach wzrosły, jak opisano w motywie 51, nadwyżka zapasów nie była jedynym elementem na poparcie wniosku, że chińscy producenci eksportujący posiadają znaczne wolne moce produkcyjne. Ponadto Komisja potwierdziła je, w miarę możliwości, w innych dostępnych źródłach, takich jak artykuły prasowe, i wykorzystywała informacje jedynie wówczas, gdy miała pewność co do ich zasadności i wiarygodności. Zatem i ten argument należy oddalić.

(55)

Po ujawnieniu informacji ta sama zainteresowana strona twierdziła, jakoby Komisja nie opierała swoich ustaleń na faktach, jak tego wymaga art. 11 ust. 3 porozumienia antydumpingowego WTO (10), ale jedynie na przypuszczeniach. Strona ta ponownie wyraziła opinię co do domniemanego ograniczenia mocy produkcyjnych i domniemanych wolnych mocy produkcyjnych w Chinach.

(56)

Jak wspomniano w motywie 27, żaden z chińskich producentów nie współpracował w dochodzeniu, w związku z czym Komisja była zmuszona opierać swoje ustalenia na faktach dostępnych zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. Jak opisano w motywie 29 i 51, wykorzystane informacje pochodziły głównie z wniosku złożonego przez wnioskodawcę i były w miarę możliwości należycie sprawdzone. W związku z tym, że były to jedyne dostępne wiarygodne informacje, twierdzenie, że ustalenia były oparte na zwykłych domniemaniach, zostało odrzucone.

(57)

Uwzględniono również informacje dostarczone przez zainteresowaną stronę objętą postępowaniem. Informacje, jakie zainteresowana strona objęta postępowaniem dostarczyła w odniesieniu do dostępnych mocy produkcyjnych i wolnych mocy produkcyjnych w Chinach, były jednak sprzeczne. Na przykład – w przeciwieństwie do tego, co twierdziła ta strona – materiał dowodowy załączony do jej uwag wskazywał raczej na wzrost mocy produkcyjnych w Chinach w zakresie MSG, nie zaś ich zmniejszenie. Jest to zgodne z ustaleniami Komisji, jak wskazano w motywie 53 powyżej. Zatem twierdzenie strony co do rzekomego prawdopodobnego spadku całkowitych mocy produkcyjnych w Chinach zostało odrzucone.

(58)

Stwierdza się zatem, że chińscy producenci eksportujący posiadają znaczne wolne moce produkcyjne, które – w przypadku wygaśnięcia środków antydumpingowych – mogą być wykorzystane do znacznego zwiększenia wywozu do Unii, jak wyjaśniono poniżej w motywach 61 i 62.

(59)

W okresie badanym, z uwagi na obowiązujące środki, rynek unijny stanowił cel jedynie niewielkiej części wywozu z Chin. Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że Unia nie jest atrakcyjna dla chińskich producentów eksportujących ze względu na spodziewany wzrost popytu na MSG w Azji i w innych gospodarkach wschodzących, w tym Chinach. Ponadto strona ta twierdziła, że zważywszy na to, że poziom cen wywozu z Chin do innych krajów trzecich jest średnio wyższy lub zbliżony do poziomów chińskich cen eksportowych do Unii, chińscy producenci eksportujący nie mają żadnej zachęty do zwiększenia wywozu na rynek unijny.

(60)

W dochodzeniu stwierdzono wprawdzie, że chińskie ceny eksportowe stosowane w wywozie do krajów trzecich były nieco wyższe niż ceny eksportowe przy wywozie do Unii, może to być jednak związane z tym, że chińscy producenci eksportujący zmniejszyli swoje ceny eksportowe w wywozie do Unii ze względu na stosowane cła antydumpingowe. W związku z tym nie musi to dostarczać żadnych wskazówek co do możliwego poziomu cen w przypadku wygaśnięcia środków. Wręcz przeciwnie, biorąc pod uwagę poziom ceł antydumpingowych, chińscy producenci eksportujący byliby w stanie podnieść swoje ceny eksportowe, które nadal byłyby cenami dumpingowymi i podcinałyby ceny sprzedaży przemysłu unijnego.

(61)

Mimo spodziewanego wzrostu krajowej konsumpcji w Chinach oraz konsumpcji w pozostałej części Azji i na innych rynkach wschodzących poziom nadwyżki zdolności produkcyjnych w Chinach wyraźnie skłania do znalezienia alternatywnych rynków, które mogłyby wchłonąć tę nadwyżkę mocy produkcyjnych.

(62)

Komisja wzięła również pod uwagę ewentualne wprowadzenie środków wobec chińskiego wywozu MSG do Stanów Zjednoczonych Ameryki („USA”), będących wynikiem postępowania antydumpingowego i antysubsydyjnego prowadzonych równolegle przez organy USA w odniesieniu do Chin dotyczących tego samego produktu. Władze Stanów Zjednoczonych wprowadziły ostateczne środki antydumpingowe w dniu 26 listopada 2014 r. Czterem chińskim producentom eksportującym przyznano indywidualne stawki, ustalone na poziomie 20,09 %, natomiast cło rezydualne określono na poziomie 39,03 %. Dlatego też dostęp do rynku USA dla chińskiego wywozu prawdopodobnie ulegnie zmniejszeniu, w związku z czym duże ilości MSG z Chin mogą zostać przekierowane na rynek unijny, zwłaszcza w przypadku równoczesnego wygaśnięcia środków w Unii. Należy zauważyć w tym względzie, że w 2013 r. do USA wywieziono około 26 600 ton MSG z Chin, co odpowiadało znacznej części unijnej konsumpcji w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

(63)

Ponadto, jak ustalono w dochodzeniu równoległym, o którym mowa w motywach 61 i 80 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zarówno średnia cena przemysłu unijnego, jak i średnia cena przywozu do Unii stosowana przez indonezyjskich producentów eksportujących są wyższe od średnich cen przywozu z Chin do Unii nieuwzględniających ceł antydumpingowych i średnich chińskich cen przywozu do pozostałych państw trzecich. Ze względu na brak współpracy ze strony chińskich producentów eksportujących analizę tę oparto na dostępnych informacjach, tj. bazie danych dotyczącej chińskiego wywozu. Polityka cenowa chińskich eksporterów wskazuje na to, że jeżeli dopuści się do wygaśnięcia środków antydumpingowych, Unia będzie dla chińskich eksporterów atrakcyjnym rynkiem, gdyż mogliby rzeczywiście podnieść swoje ceny wywozu do Unii.

(64)

Fakt, że pomimo obowiązujących środków udział w rynku przywozu z Chin nadal rośnie, również wskazuje na ciągłe zainteresowanie chińskich producentów eksportujących rynkiem Unii. Z obserwacji poziomu cen można wyciągnąć wniosek, że unijny rynek MSG jest nadal atrakcyjny dla chińskich eksporterów. W przypadku uchylenia środków zainteresowanie to może jeszcze bardziej wzrosnąć.

(65)

Po ujawnieniu informacji wyżej wymieniona zainteresowana strona ponownie wyraziła opinię co do rosnącego popytu krajowego na MSG w Chinach, niskiej wielkości wywozu z Chin do Unii, jego udziału w rynku i wyższych cen wywozu chińskiego MSG do pozostałych krajów trzecich w porównaniu z wywozem do Unii. Strona ta twierdziła, że w analizie Komisji nie wzięto pod uwagę tych elementów.

(66)

Po pierwsze twierdzenie, jakoby wzięto pod uwagę informacje na temat kształtowania się chińskich mocy produkcyjnych i wolnych mocy produkcyjnych, rosnącego popytu krajowego na MSG w Chinach, niskiej wielkości wywozu z Chin do Unii, jego udziału w rynku, jak opisano w motywie 49, i poziomów chińskich cen wywozu do Unii i do pozostałych państw trzecich jest bezzasadne. Elementy te poddano analizie, jak wskazano powyżej w motywach 49–64, a zainteresowanym stronom przekazano stosowne wnioski. Po drugie zainteresowana strona nie dostarczyła żadnych nowych dowodów na poparcie swoich twierdzeń różniących się od elementów ustalonych przez Komisję w trakcie dochodzenia.

(67)

Wreszcie zainteresowana strona zakwestionowała ocenę Komisji w motywie 62, że wywóz z Chin mógłby zostać przekierowany z USA do Unii z uwagi na wprowadzenie środków antydumpingowych przez władze USA w odniesieniu do wywozu MSG z Chin do USA.

(68)

Jak już wyjaśniono w motywie 62, należy jednak zauważyć, że jeżeli środki wprowadzone w Unii zostałyby zniesione, biorąc pod uwagę środki antydumpingowe wprowadzone wobec chińskiego wywozu MSG do USA, prawdopodobne jest, że chiński wywóz zostanie przekierowany na rynek unijny.

(69)

W związku z tym twierdzenie strony w tym względzie należało odrzucić.

(70)

Z powyższej analizy wynika, że chiński przywóz nadal napływał na rynek unijny po cenach dumpingowych, przy znaczących marginesach dumpingu. W świetle ustaleń dotyczących znacznych wolnych mocy produkcyjnych, jakie są dostępne w Chinach, oraz prawdopodobieństwa, że wywóz – w znacznych ilościach i po cenach dumpingowych – zostanie ponownie skierowany na unijny rynek, Komisja stwierdziła, że w przypadku uchylenia obowiązujących środków istnieje duże prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu.

(71)

Produkt podobny był wytwarzany w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przez jednego unijnego producenta. Reprezentuje on „przemysł unijny” w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(72)

Ponieważ przemysł unijny składa się z tylko jednego producenta, wszystkie dane liczbowe odnoszące się do jego danych poufnych musiały być zindeksowane lub podane w formie zakresu dla zachowania ich poufności.

(73)

Komisja określiła konsumpcję w Unii, sumując sprzedaż przemysłu unijnego na unijnym rynku oraz przywóz z Chin i innych państw trzecich na podstawie danych Eurostatu i danych dostarczonych przez producentów eksportujących z Indonezji, którzy byli przedmiotem równoległego dochodzenia antydumpingowego, o którym mowa w motywie 7.

(74)

Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że odpowiednia kategoria kodu CN w danych Eurostatu obejmowała również produkty inne niż produkt objęty postępowaniem, w związku z czym wielkość przywozu z Chin może uwzględniać kwas glutaminowy i jego sole. Jednak w związku z tym, że dane na temat przywozu pochodziły z Eurostatu na poziomie kodu TARIC (Zintegrowana Taryfa Unii Europejskiej), dotyczyły one wyłącznie produktu objętego postępowaniem, a zatem argument ten został odrzucony.

(75)

Ta sama zainteresowana strona twierdziła, że nie cały MSG produkowany w Chinach i sprzedawany do Unii posiadał wymaganą w Unii klasę czystości w odniesieniu do dodatków do żywności, oraz wyraziła wątpliwość, czy było to odpowiednio odzwierciedlone w wielkości przywozu z Chin. Jak stwierdzono w motywie 22, w zakres niniejszego dochodzenia wchodzą wszystkie typy MSG, bez względu na stopień czystości, a zatem argument ten został odrzucony.

(76)

Na tej podstawie sporządzono następujące zestawienie, obrazujące konsumpcję w Unii:

Tabela 1

Konsumpcja w Unii (w tonach)

(77)

Konsumpcja w Unii spadła między RO2010/2011 a RO2011/2012, a następnie nieznacznie znów wzrosła w RO2012/2013 oraz w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Ogólnie konsumpcja zmniejszyła się o 2 % w okresie badanym. Spadek konsumpcji w okresie między RO2010/2011 a RO2011/2012 wynikał głównie ze zmniejszenia sprzedaży przemysłu unijnego na rynku UE spowodowanego zmniejszeniem produkcji w tym samym okresie (zob. motyw 100). Przywóz ogółem utrzymywał się na zbliżonym poziomie w tym samym okresie. Wzrost konsumpcji w RO2012/2013 wynika niemal wyłącznie ze wzrostu przywozu ogółem, ponieważ sprzedaż przemysłu unijnego pozostała zasadniczo na tym samym poziomie. Co więcej, w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym znacząco wzrosła wielkość przywozu, zwłaszcza z Indonezji (zob. motyw 88), mimo że sprzedaż przemysłu unijnego ponownie spadła.

(78)

Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że opis sytuacji w zakresie konsumpcji jest niekompletny, ponieważ nie uwzględniono faktu, że wietnamski przywóz MSG zastąpiono przywozem indonezyjskim, w związku z czym użytkownicy nie przewidywali dalszych podwyżek cen i zmniejszyli swoje zapasy. O ile prawdą jest, że przywóz MSG z innych państw trzecich, w tym z Wietnamu, zmniejszył się w okresie badanym, a indonezyjski – wzrósł, o tyle nie wpływa to na kształtowanie się całej konsumpcji w Unii jako takiej. Podobnie skutki wszelkich zmian w przywozie i możliwa reakcja podmiotów gospodarczych, takich jak użytkownicy, na te zmiany nie mają wpływu na kształtowanie się konsumpcji jako takiej. Argument ten został zatem odrzucony.

(79)

Wielkość i udział w rynku przywozu z Chin ustalono na podstawie danych Eurostatu oraz danych dostarczonych przez producentów eksportujących z Indonezji będących przedmiotem równoległego postępowania antydumpingowego, o którym mowa w motywie 7.

(80)

Wielkość przywozu do Unii z państwa, którego dotyczy postępowanie, i udział w rynku kształtowały się następująco:

Tabela 2

Wielkość przywozu i udział w rynku

(81)

Wielkość przywozu z Chin zmniejszyła się w okresie od RO2010/2011 do RO2011/2012, lecz znacznie wzrosła w RO2012/2013 r., a potem w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Ogólnie rzecz biorąc, wielkość przywozu z Chin wzrosła w okresie badanym o 65 %. Odnośny udział w rynku wykazywał podobne tendencje, tzn. najpierw, w okresie od RO2010/2011 do RO2011/2012, zmniejszył się, a następnie znacznie wzrastał aż do okresu objętego dochodzeniem przeglądowym. Udział w rynku wzrósł w okresie badanym ogółem o 68 %. Wielkość i udział w rynku chińskiego przywozu, wyrażone w wartościach bezwzględnych – pomimo tego względnego wzrostu – pozostawały w okresie badanym na niskim poziomie.

(82)

Ceny przywozu określono w oparciu o dane Eurostatu.

(83)

W poniższej tabeli przedstawiono średnią cenę przywozu z Chin:

Tabela 3

Cena przywozu

(84)

W okresie od RO2010/2011 do okresu objętego dochodzeniem przeglądowym średnie ceny przywozu z Chin ciągle spadały, a łączny spadek cen wyniósł 20 % w okresie badanym.

(85)

Komisja określiła podcięcie cenowe w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przez porównanie:

(86)

W wyniku porównania nie stwierdzono, aby przywóz z Chin na rynek unijny powodował podcięcie cen przemysłu unijnego. Jednak przy pominięciu efektu ceł antydumpingowych margines podcięcia cenowego osiągnął poziom ponad 10 %.

(87)

Komisja określiła wielkość przywozu z Indonezji na podstawie danych Eurostatu oraz danych dostarczonych przez indonezyjskich producentów eksportujących będących przedmiotem równoległego postępowania, o którym mowa w motywie 7.

(88)

Przywóz do Unii z Indonezji i udział w rynku kształtowały się następująco:

Tabela 4

Wielkość przywozu i udział w rynku

(89)

Wielkość przywozu z Indonezji wzrosła niemal trzykrotnie w okresie badanym. Wzrastała ona stale i znacząco (o 182 %) z 8 638 ton w RO2010/2011 do 24 385 ton w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

(90)

Odnośny udział w rynku wzrósł niemal trzykrotnie w okresie badanym. Pomimo ogólnego spadku konsumpcji (– 2 %) wzrósł on o 187 %.

(91)

Komisja określiła ceny przywozu na podstawie danych Eurostatu oraz danych dostarczonych przez indonezyjskich producentów eksportujących wybranych do kontroli wyrywkowej będących przedmiotem równoległego postępowania, o którym mowa w motywie 7.

(92)

Średnia cena przywozu do Unii z Indonezji kształtowała się następująco:

Tabela 5

Cena przywozu

(93)

Średnia cena importowa MSG z Indonezji nieznacznie wzrosła między RO2010/2011 a RO2011/2012, następnie obniżyła się w RO2012/2013, a potem spadła jeszcze bardziej w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Średnie ceny importowe MSG z Indonezji zmniejszyły się w okresie badanym ogółem o 8 %.

(94)

Wielkość, udział w rynku i ceny przywozu z pozostałych państw trzecich kształtowały się następująco:

Tabela 6

Przywóz z pozostałych państw trzecich

(95)

Wielkość przywozu z pozostałych państw trzecich ogółem zmniejszyła się z 10 268 ton w RO2010/2011 do 2 894 ton w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, czyli o 72 % w okresie badanym. Odnośny udział w rynku zmalał w tym samym okresie o 71 %. W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym udział w rynku przywozu z pozostałych państw trzecich wynosił tylko około jedną czwartą poziomu z RO2010/2011. Ogółem w okresie badanym ceny przywozu z państw trzecich wzrosły o 10 %.

(96)

Jedna zainteresowana strona twierdziła, że w okresie badanym przywóz ogółem, w tym z Chin i Indonezji, pozostał stabilny.

(97)

Argument ten stał w sprzeczności z dostępnymi danymi statystycznymi wykorzystanymi w toku dochodzenia, jak wynika z tabeli 7. Przywóz do Unii ogółem wzrósł bowiem w okresie badanym o 46 %. Powyższy argument został zatem odrzucony.

(98)

Przywóz ogółem, w tym z Chin i Indonezji, kształtował się następująco:

Tabela 7

Przywóz ogółem

(99)

Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała wszystkie czynniki i wskaźniki ekonomiczne, które mogły wpłynąć na stan przemysłu unijnego.

(100)

Całkowita produkcja unijna, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 8

Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

(101)

Poziom produkcji wahał się w okresie badanym. Początkowo spadł w okresie od RO2010/2011 do RO2011/2012, a następnie wzrósł w okresie od RO2011/2012 do RO2012/2013, a w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym osiągnął najniższy poziom. Dochodzenie wykazało, że wahania były spowodowane przede wszystkim przestojami z powodu konserwacji przeprowadzanej przez przemysł unijny co 15 miesięcy oraz złymi warunkami pogodowymi w czasie zimy 2010/2011, które spowodowały przerwę w dostawie jednego z głównych surowców (amoniaku). W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym wydłużony przestój z powodu konserwacji podyktowany był chęcią zmniejszenia dużych zapasów. Ogółem w okresie badanym wielkość produkcji zmniejszyła się o 9 %.

(102)

Jedna ze stron twierdziła, że wielkość produkcji i wykorzystanie mocy produkcyjnych zmniejszono dopiero po tym, jak w okresie poprzedzającym okres badany oba te czynniki znacznie wzrosły. Na tej podstawie strona stwierdziła, że tendencja spadkowa tych czynników wskazuje na brak wystąpienia szkody. Przy ustalaniu tendencji różnych wskaźników szkody Komisja oparła swoją ocenę na okresie badanym, który określono na etapie wszczęcia dochodzenia. Okres badany obejmuje okres objęty dochodzeniem przeglądowym i poprzedzających trzech lat obrotowych, co odpowiada utrwalonej praktyce. Sam fakt, że niektóre wskaźniki szkody wykazują wyższe wartości przed okresem badanym, jest niewystarczający, aby uzasadnić odstępstwo od tej praktyki. Dlatego też pod uwagę można brać wyłącznie tendencje występujące w okresie badanym. Powyższy argument został zatem odrzucony.

(103)

Moce produkcyjne były zasadniczo stabilne w okresie badanym.

(104)

Wskutek zmniejszenia wielkości produkcji i stabilnej zdolności produkcyjnej wykorzystanie mocy produkcyjnych rozwijało się zgodnie z wielkością produkcji, mianowicie najpierw spadło w RO2011/2012, następnie wzrosło w RO2012/13 i znów spadło w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Ogółem wykorzystanie mocy produkcyjnych spadło o 9 % w okresie badanym, zgodnie ze spadkiem wielkości produkcji.

(105)

Wielkość sprzedaży i udział w unijnym rynku przemysłu unijnego kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 9

Wielkość sprzedaży i udział w rynku

(106)

Wielkość sprzedaży MSG dokonywanej przez przemysł unijny w okresie badanym spadła o 17 %. Wielkość sprzedaży obniżyła się najwyraźniej od RO2010/2011 do RO2011/2012, natomiast w kolejnych latach była stosunkowo stabilna. Spadek wielkości sprzedaży wraz z towarzyszącym mu spadkiem konsumpcji i wzrostem przywozu głównie z Indonezji doprowadził do zmniejszenia udziału w rynku przemysłu unijnego o około 15 % w okresie badanym. Udział w rynku przemysłu unijnego zmniejszył się o 4 % między RO2010/2011 a RO2011/2012, co zbiegło się ze zwiększeniem udziału w rynku przywozu z Indonezji i Chin w tym samym okresie. Między RO2012/2013 a okresem objętym dochodzeniem przeglądowym udział w rynku przemysłu unijnego nadal stale się zmniejszał, natomiast wielkość przywozu z Indonezji i jego udział w rynku znacząco wzrosły. Podobnie było w przypadku przywozu i udziału w rynku przywozu z Chin: w okresie badanym oba te czynniki wzrosły, chociaż pozostawały w całym okresie na niskim poziomie.

(107)

Konsumpcja unijna obniżyła się o 2 % w okresie badanym, natomiast wielkość sprzedaży przemysłu unijnego spadła o 17 %, co przełożyło się na spadek udziału w rynku o 15 %.

(108)

Zatrudnienie i wydajność w okresie badanym kształtowały się następująco:

Tabela 10

Zatrudnienie i wydajność

(109)

Zatrudnienie w przemyśle unijnym stale rosło, łącznie o 8 % w okresie badanym. Wzrost ten wynikał przede wszystkim z włączenia dawnego przedsiębiorstwa powiązanego w 2011 r. oraz rozbudowy działu konserwacji w ramach przemysłu unijnego.

(110)

Wydajność spadła w wyniku wzrostu zatrudnienia połączonego ze spadkiem produkcji przedstawionych w tabeli 8 w motywie 100.

(111)

Margines dumpingu ustalony dla Chin znacznie przekraczał poziom de minimis, przy czym przez cały okres badany wielkość przywozu z Chin utrzymywała się na niskim poziomie. Gdyby środki miały być jednak uchylone, wpływ rzeczywistych marginesów dumpingu na przemysł unijny byłby znaczny, biorąc pod uwagę rosnące wielkości i malejące ceny przywozu z Chin i oczekiwany rozwój przywozu z Chin, w przypadku gdyby dopuszczono do wygaśnięcia środków. Równolegle, w toku dochodzenia antydumpingowego dotyczącego przywozu MSG z Indonezji, o którym mowa w motywie 7, stwierdzono znaczne marginesy dumpingu w przypadku współpracujących producentów eksportujących z Indonezji, co znacznie zwiększyło ich udział w rynku unijnym w okresie badanym.

(112)

Przemysł unijny znajdował się wciąż na etapie równoważenia skutków wcześniejszego szkodliwego dumpingu ze strony przywozu MSG pochodzącego z Chin, o którym mowa w motywie 124. Ponieważ przywóz po cenach dumpingowych z Indonezji znacznie wzrósł w okresie badanym i, jak ustalono, wyrządził istotną szkodę przemysłowi unijnemu (12), można by stwierdzić, że wspomniany proces równoważenia skutków uległ odwróceniu.

(113)

Średnie ceny naliczane przez przemysł unijny w sprzedaży klientom niepowiązanym w Unii w okresie badanym kształtowały się następująco:

Tabela 11

Średnia cena sprzedaży

(114)

Średnia jednostkowa cena naliczana przez przemysł unijny w sprzedaży klientom niepowiązanym w Unii spadła o 3 % w okresie badanym. Początkowo wzrosła o 7 % między RO2010/2011 a RO2011/2012, a następnie konsekwentnie obniżała się aż do okresu objętego dochodzeniem przeglądowym. Wzrost cen między RO2010/2011 a RO2011/2012 można uznać za skutek wzrostu kosztów w tym samym okresie, choć wzrost kosztów był wyraźniejszy niż wzrost cen. Równocześnie przywóz z Indonezji wzrósł i zaczął wywierać znaczną presję cenową na przemysł unijny. W efekcie ceny naliczane przez przemysł unijny spadły o 6 % w okresie od RO2011/2012 do RO2012/2013 i o kolejne 4 % między RO2012/2013 a okresem objętym dochodzeniem przeglądowym.

(115)

Jednostkowy koszt produkcji wzrósł w okresie badanym o 30 %. W RO2011/2012 rozpoczął się stały wzrost, który wynikał przede wszystkim ze wzrostu kosztu surowców i kosztu pracy. Jak wspomniano powyżej, tego wzrostu kosztów nie można było pokryć odpowiednim wzrostem cen ze względu na presję cenową ze strony przywozu z Indonezji prowadzonego po cenach dumpingowych.

(116)

Jedna z zainteresowanych stron zwróciła się do Komisji o zbadanie, czy ewentualne ujęcie produktów ubocznych w kosztach produkcji przemysłu unijnego mogło sztucznie zwiększyć średnie koszty produkcji przemysłu unijnego. W dochodzeniu ustalono, że produkty uboczne przydzielone prawidłowo i w żaden sposób nie mogły zakłócać obrazu szkody. Powyższy argument został zatem odrzucony.

(117)

Średni koszt pracy przemysłu unijnego w okresie badanym kształtował się następująco:

Tabela 12

Średni koszt pracy na pracownika

(118)

Średni koszt pracy na pracownika wzrósł o 24 %. Można by to uzasadnić przede wszystkim zwiększanymi wysiłkami ze strony przemysłu unijnego, aby poprawić wydajność swoich pracowników w celu optymalizacji procesu produkcji.

(119)

Poziom zapasów producenta unijnego w okresie badanym kształtował się następująco:

Tabela 13

Zapasy

(120)

Ogółem w okresie badanym stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego wzrósł o 43 %. W okresie od RO2010/2011 do RO2011/2012 stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego zmniejszył się w związku ze zmniejszeniem wielkości produkcji oraz wzrostem wielkości sprzedaży eksportowej. W okresie od RO2011/2012 do RO2012/2013 stan zapasów wzrósł ze względu na zwiększenie produkcji przy niemal ustabilizowanej sprzedaży ze strony przemysłu unijnego na unijnym rynku. Od RO2012/2013 do okresu objętego dochodzeniem przeglądowym stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego ponownie się zmniejszył, przede wszystkim wskutek decyzji o zmniejszeniu produkcji podyktowanej chęcią obniżenia wysokiego stanu zapasów.

(121)

Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego jako odsetek produkcji zmniejszył się w okresie od RO2010/2011 do RO2011/2012, ale niemal dwukrotnie wzrósł między RO2011/2012 a RO2012/2013. Następnie wzrósł jeszcze bardziej w okresie od RO2012/2013 do okresu objętego dochodzeniem przeglądowym. Ogółem wzrósł on w okresie badanym o 56 %. Wzrost zaobserwowany w RO2012/2013 i w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym należy rozpatrywać w świetle rosnącej wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych z Indonezji, podczas gdy w tym samym okresie unijna sprzedaż utrzymała się na niemal stałym poziomie.

(122)

Rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje oraz zwrot z inwestycji producenta unijnego kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 14

Rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje i zwrot z inwestycji

(123)

Komisja określiła rentowność przemysłu unijnego, wyrażając zysk netto przed opodatkowaniem ze sprzedaży produktu podobnego klientom niepowiązanym w Unii jako odsetek obrotów w ramach tej sprzedaży. W RO2010/2011 i RO2011/2012 rentowność znacząco spadła, choć utrzymała się na dodatnim poziomie. Od RO2012/2013 rentowność spadła do wartości ujemnych. W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym obniżyła się jeszcze bardziej. Ogółem w okresie badanym rentowność spadła o 180 %. Zmiana ta wynikała przede wszystkim z presji cenowej ze strony przywozu z Indonezji do Unii, który był prowadzony po cenach dumpingowych i nie pozwalał przemysłowi unijnemu na ustalanie cen zgodnie ze wzrostem kosztów. Przepływy pieniężne netto to zdolność przemysłu unijnego do samofinansowania swojej działalności. W przepływach pieniężnych netto widoczna była ta sama tendencja co w przypadku rentowności, czyli stały spadek w okresie badanym i wartości ujemne począwszy od RO2012/2013. Tendencja ta była szczególnie widoczna w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Ogółem w okresie badanym przepływy pieniężne netto zmniejszyły się o 119 %.

(124)

Inwestycje wzrosły w okresie badanym o 97 %. Były to przede wszystkim inwestycje niezbędne ze względów konserwacyjnych i służące spełnieniu określonych prawem wymogów bezpieczeństwa. Mimo że przed okresem badanym przemysł unijny wciąż odrabiał straty spowodowane dumpingiem ze strony chińskich producentów eksportujących, na początku tego okresu jego sytuacja zaczęła się poprawiać i do RO2011/2012 zaczął przynosić zyski. W tej sytuacji przeprowadzono szereg inwestycji, których nie można było dłużej odkładać, co tłumaczy znaczny wzrost inwestycji w RO2011/2012 i w kolejnych latach.

(125)

Zwrot z inwestycji to procentowy stosunek zysku do wartości księgowej netto inwestycji. Podobnie jak w przypadku pozostałych wskaźników finansowych zwrot z inwestycji w przypadku produkcji i sprzedaży produktu podobnego był ujemny od RO2012/2013, odzwierciedlając ujemny trend pod względem rentowności. Ogółem w okresie badanym zwrot z inwestycji zmniejszył się o 210 %.

(126)

Spadająca rentowność i zmniejszające się przepływy pieniężne odbiły się też niekorzystnie na zdolności przedsiębiorstwa do pozyskiwania kapitału.

(127)

Tendencja ujemna była widoczna niemal we wszystkich głównych wskaźnikach szkody. Wielkość produkcji i wykorzystanie mocy produkcyjnych zmniejszyły się bowiem o około 9 % w okresie badanym, natomiast wielkość sprzedaży – o 17 %. W ramach prób przeciwdziałania stratom pod względem wielkości sprzedaży i udziałów w rynku średnie ceny naliczane przez przemysł unijny spadły o 3 % w okresie badanym, natomiast koszty produkcji wzrosły w tym samym czasie o 30 %. W efekcie rentowność, która na początku okresu badanego osiągała wartości dodatnie, spadła do poziomu ujemnego w RO2012/2013 i obniżała się w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Podobne ujemne tendencje dały się zaobserwować, jeśli chodzi o przepływy pieniężne netto, a także zwrot z inwestycji.

(128)

Zatrudnienie wzrosło w okresie badanym o 8 %. Wzrost ten wynika przede wszystkim z włączenia dawnego przedsiębiorstwa powiązanego w 2011 r. oraz rozbudowy działu konserwacji. Jeśli chodzi o inwestycje, również odnotowano tendencję dodatnią. Były one powiązane głównie ze środkami zapobiegawczymi i wymogami bezpieczeństwa, a nie ze zwiększeniem mocy produkcyjnych. Opisane wyżej korzystne tendencje nie wykluczają zatem istnienia szkody.

(129)

Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że niekorzystna tendencja dotyczy tylko niektórych wskaźników szkody, nie jest jednak wystarczająca do stwierdzenia istotnej szkody. W art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego nie wymaga się, aby wszystkie wskaźniki szkody wykazywały na niekorzystną tendencję, sytuacja przemysłu unijnego ma być analizowana przez ocenę zmiany wszystkich wskaźników szkody jako całości. W przedmiotowej sprawie prawie wszystkie wskaźniki szkody, w tym główne wskaźniki, takie jak wielkość produkcji i sprzedaży, udział w rynku, średnie ceny sprzedaży i rentowność wykazywały na niekorzystną tendencję.

(130)

W związku z powyższym Komisja stwierdziła, że przemysł unijny poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

(131)

Jak wykazano w motywach 99–130 przemysł unijny poniósł istotną szkodę w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. W całym okresie badanym przywóz z Chin występował na rynku unijnym jedynie w ograniczonych ilościach, gdy tymczasem wielkość przywozu z Indonezji i jego udział w rynku w tym samym okresie zwiększyły się niemal trzykrotnie. W wyniku równoległego dochodzenia w sprawie przywozu MSG z Indonezji, o którym mowa w motywie 7, uznano, że przywóz z Indonezji odbywał się po cenach dumpingowych i spowodował istotne szkody dla przemysłu unijnego, gdy tymczasem przywóz z Chin, z uwagi na swą nieznaczną wielkość i poziom cen, nie przyczynił się do szkody (13). Jednocześnie, jak wskazano w motywach 48–70, dochodzenie wykazało, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przywóz z Chin był dokonywany po cenach dumpingowych i istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu w przypadku wygaśnięcia środków.

(132)

Komisja oceniła prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody w przypadku dopuszczenia do wygaśnięcia obecnie obowiązujących środków, przeanalizowano prawdopodobny wpływ chińskiego przywozu na rynek unijny i przemysł unijny zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(133)

Analiza ta koncentrowała się na wolnych mocach produkcyjnych chińskich producentów eksportujących, atrakcyjności rynku unijnego oraz polityce cenowej chińskich producentów w Unii. Uwzględniono także środki antydumpingowe wprowadzone w odniesieniu do przywozu MSG z Indonezji.

(134)

Jak ustalono w motywie 51, całkowite wolne moce produkcyjne w zakresie MSG w Chinach oszacowano w 2012 r. na około 600 000–900 000 ton. Wielkość ta w dużej mierze przekraczała łączną unijną konsumpcję MSG w tym samym okresie.

(135)

Istnieją podstawy, aby spodziewać się, że w związku z atrakcyjnością rynku unijnego opisaną w motywach 59–64, w przypadku uchylenia środków przynajmniej część tych wolnych mocy produkcyjnych zostanie najprawdopodobniej przekierowana na rynek unijny.

(136)

Jak wspomniano powyżej w motywie 50, ceny przywozu z Chin bez ceł antydumpingowych podcięłyby ceny sprzedaży przemysłu unijnego średnio o ponad 10 %. Byłyby one również niższe od ceny przywozu z Indonezji. Na tej podstawie stwierdzono, że – przy braku środków – chińscy producenci eksportujący prawdopodobnie zwiększą presję cenową wywieraną na rynek unijny, zwiększając tym samym jeszcze bardziej istotną szkodę poniesioną przez przemysł unijny. W tym względzie należy przypomnieć, że równoległe postępowanie antydumpingowe wykazało, iż unijny rynek stał się obszarem presji cenowej ze strony przywozu z Indonezji, w związku z czym przemysł unijny nie mógł podnieść cen stosownie do wzrostu kosztów; przeciwnie – był zmuszony do obniżenia cen w okresie badanym.

(137)

Jak wykazano w motywie 60, gdyby dopuszczono do wygaśnięcia środków, ceny przywozu z Chin mogłyby wzrosnąć. Biorąc jednak pod uwagę znaczne marginesy podcięcia cenowego ustalone w momencie odliczania cła antydumpingowego – zakładając nawet, że ceny przywozu z Chin wzrosły – istnieje margines umożliwiający chińskim eksporterom utrzymanie poziomu cen przywozowych poniżej poziomu cen przemysłu unijnego, co z kolei z dużym prawdopodobieństwem pozwoli im zwiększyć udział w rynku unijnym. W takiej sytuacji przemysł unijny doświadczyłby natychmiastowego spadku sprzedaży i cen sprzedaży.

(138)

Wreszcie w kontekście równoległego dochodzenia przeciwko Indonezji i odpowiednich środków wprowadzonych w odniesieniu do przywozu MSG z tego kraju, oczekuje się poprawy stanu przemysłu unijnego spowodowanego doznaniem istotnej szkody. Wznowienie przywozu z Chin w znacznych ilościach i po cenach dumpingowych – gdyby dopuszczono do wygaśnięcia środków – zagroziłoby procesowi poprawy.

(139)

Po ujawnieniu informacji jedna zainteresowana strona twierdziła, że utrzymanie środków nie poprawi sytuacji unijnych producentów, gdyż jej pogorszenie jest spowodowane głównie przez czynniki inne niż przywóz MSG z Chin. Strona ta stwierdziła, że czynnikami tymi są w szczególności: wpływ unijnej polityki inwestycyjnej na rentowność przemysłu, wzrost kosztów pracy oraz rzekomo nieefektywne wykorzystanie zasobów. Twierdzono, że podczas dokonywania oceny ogólnej sytuacji przemysłu unijnego wpływ tych czynników nie został w wystarczającym stopniu wzięty pod uwagę.

(140)

Należy zauważyć, że zainteresowana strona nie przedstawiła żadnych nowych informacji ani dowodów na poparcie tych twierdzeń.

(141)

W odniesieniu do inwestycji dokonanych przez przemysł unijny, strona ta nie wyjaśniła, w jakim stopniu inwestycje te mogły mieć wpływ na jego rentowność. Jak opisano w motywie 124, inwestycje dokonywane przez przemysł unijny opierano na rozsądnych decyzjach biznesowych i nie można ich uznać za niewłaściwe. Ponadto koszty inwestycji amortyzowały się i jako takie nie miały znaczącego wpływu na rentowność przemysłu unijnego.

(142)

W odniesieniu do wzrostu kosztów pracy (przy czym ze względu na poufność nie można podać dokładnych danych liczbowych) dochodzenie wykazało, że wpływ tego wzrostu na całkowity koszt produkcji nie był znaczący.

(143)

W odniesieniu do nieefektywnego wykorzystania zasobów, strona nie sprecyzowała charakteru rzekomej nieefektywności, a dochodzenie nie ujawniło żadnej potencjalnej nieefektywności przemysłu unijnego.

(144)

W związku z tym powyższe argumenty zostały odrzucone.

(145)

W świetle ustaleń dochodzenia dotyczących wolnych mocy produkcyjnych, atrakcyjności rynku unijnego i spodziewanego poziomu cen przywozu z Chin uważa się, że uchylenie środków z dużym prawdopodobieństwem prowadziłoby do ponownego wystąpienia szkody, dalszego pogorszenia sytuacji przemysłu unijnego ze względu na prawdopodobny wzrost przywozu z Chin po cenach dumpingowych, powodujących podcięcie cen sprzedaży przemysłu unijnego.

(146)

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy utrzymanie obowiązujących środków antydumpingowych wobec Chin nie zaszkodzi interesom Unii jako całości. Określenie interesu Unii oparto na ocenie wszystkich różnorodnych interesów, których dotyczy sprawa, w tym interesu przemysłu unijnego, interesu importerów oraz interesu użytkowników.

(147)

Wszystkie zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii zgodnie z art. 21 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(148)

Na tej podstawie Komisja zbadała, czy mimo wniosków dotyczących prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu i wystąpienia szkody istnieją istotne powody pozwalające na stwierdzenie, że utrzymanie istniejących środków nie leży w interesie Unii.

(149)

W wyniku dochodzenia ustalono, że przemysł unijny poniósł istotną szkodę w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Jak wspomniano w motywie 131, przywóz po cenach dumpingowych z Indonezji spowodował istotną szkodę. W wyniku dochodzenia ustalono również, że istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia istotnej szkody w przypadku dopuszczenia do wygaśnięcia środków przeciwko przywozowi z Chin. Spodziewana poprawa sytuacji przemysłu unijnego po szkodzie poniesionej z powodu przywozu z Indonezji dzięki środkom antydumpingowym wprowadzonym w odniesieniu do tego kraju może nie nastąpić, gdyby wznowić przywóz MSG z Chin na rynek unijny po cenach dumpingowych.

(150)

Oczekuje się, że w przypadku utrzymania środków przemysł unijny będzie mógł w pełni wykorzystać sytuację, jaką stwarza istnienie środków wprowadzonych w kontekście równoległego dochodzenia dotyczącego przywozu MSG z Indonezji, czyli odzyskać kondycję po doznaniu istotnej szkody. Docelowo powinien on być w stanie poprawić swą rentowność.

(151)

Stwierdzono zatem, że utrzymanie obowiązujących środków wobec Chin leżałoby w interesie przemysłu unijnego.

(152)

Po opublikowaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania zgłosiło się czternaście przedsiębiorstw. Żadne z tych przedsiębiorstw nie przywoziło jednak MSG z Chin do Unii w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

(153)

Jedno przedsiębiorstwo handlowe w Unii zajmujące się odsprzedażą MSG na rynku unijnym i poza nim zgłosiło się w trakcie dochodzenia jako użytkownik. Wspomniane przedsiębiorstwo handlowe nabywało MSG głównie od przemysłu unijnego, ale także od importerów. Przedsiębiorstwo handlowe nie kupowało MSG pochodzącego z Chin, tylko pochodzący z Indonezji i innych państw trzecich. Działalność tego przedsiębiorstwa związana z MSG była marginalna w porównaniu z ogółem działalności. Na tej podstawie uznano, że obowiązujące środki dotyczące przywozu MSG z Chin nie miały znaczącego negatywnego wpływu na sytuację tego przedsiębiorstwa handlowego.

(154)

Użytkownicy prowadzą działalność głównie w sektorze wyżywienia, wykorzystując MSG do produkcji mieszanek przypraw, zup i potraw gotowych do spożycia. MSG jest też wykorzystywany do określonych zastosowań w sektorze niespożywczym, na przykład do produkcji detergentów.

(155)

Zgłosiły się trzydzieści trzy przedsiębiorstwa i wszystkie otrzymały kwestionariusz. Pięć przedsiębiorstw współpracowało w trakcie dochodzenia przez udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Cztery z nich prowadziły działalność w sektorze wyżywienia, a jedno w sektorze niespożywczym. Dwa ze współpracujących przedsiębiorstw, jedno działające w sektorze wyżywienia i drugie produkujące detergenty, zostały poddane kontroli na miejscu.

(156)

W wyniku dochodzenia wykazano, że koszt MSG stanowił średnio około 5 % łącznego kosztu produktów zawierających MSG wytwarzanych przez współpracujące przedsiębiorstwa, które przekazały niezbędne dane.

(157)

Spośród czterech współpracujących użytkowników tylko jeden dokonywał przywozu MSG z Chin. To współpracujące przedsiębiorstwo kupowało MSG od przemysłu unijnego, a około 40 % swoich całkowitych zakupów MSG przywoziło z Chin. Działalność związana z produktami zawierającymi MSG stanowiła około jedną trzecią ogółu jego działalności. W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przedsiębiorstwo to uznano za rentowne.

(158)

W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym pozostałe trzy przedsiębiorstwa nie dokonywały przywozu MSG z Chin. W przypadku dwóch z tych wspomnianych przedsiębiorstw działalność związana z MSG była stosunkowo niewielka w porównaniu z ogółem działalności. Ponadto z udzielonych informacji wynika, że oba przedsiębiorstwa były rentowne w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Co się tyczy trzeciego przedsiębiorstwa, jego działania związane z produktami zawierających MSG stanowiły wprawdzie około jednej trzeciej całkowitej działalności, ustalono jednak, że w okresie dochodzenia przeglądowego przedsiębiorstwo było rentowne.

(159)

Jedno ze współpracujących przedsiębiorstw wykorzystywało MSG do produkcji detergentów. Koszt MSG stanowił 15–20 % kosztów wytworzenia tych produktów. W okresie dochodzenia przeglądowego przedsiębiorstwo kupowało MSG głównie od przemysłu unijnego. Przywoziło ono też MSG z innych państw trzecich, jednak nie z Chin. Część jego działalności dotycząca produktów zawierających MSG była niewielka w porównaniu z ogółem działalności, która ponadto przynosiła w okresie objętym dochodzeniem dodatnią marżę zysku na poziomie [5–10 %].

(160)

Ta sama zainteresowana strona twierdziła, że biorąc pod uwagę unijne ramy prawne zabraniające wykorzystania fosforanów i innych związków fosforu (14), MSG będzie prawdopodobnie wykorzystywany w większych ilościach w celu zastąpienia fosforanów i innych związków fosforu przy produkcji detergentów. Oczekuje się zatem, że popyt na MSG w Unii znacznie wzrośnie, a ewentualne cła antydumpingowe na przywóz MSG będą miały niekorzystny wpływ na rozwój tego nowego rynku. Strona argumentowała w szczególności, że poziom obowiązujących środków antydumpingowych w odniesieniu do przywozu MSG z Chin uniemożliwiałby wejście chińskiego przywozu na rynek unijny, w związku z czym istniałoby ryzyko braku dostaw w Unii. Przedsiębiorstwo to twierdziło również, że ponieważ środki obowiązują również w odniesieniu do przywozu MSG z Indonezji, brak jest alternatywnych źródeł dostaw.

(161)

Użytkownik ten utrzymywał ponadto, że z uwagi na spodziewany wzrost konsumpcji MSG przemysł unijny odniósłby korzyści i zwiększył wielkość sprzedaży na rynku unijnym. Z drugiej strony użytkownik twierdził, że przemysł unijny nie będzie miał wystarczających mocy produkcyjnych, aby zapewnić dostawy dla zwiększonego popytu na rynku unijnym.

(162)

Na tym etapie trudno jednak przewidzieć, w jaki sposób nowe ramy prawne wpłyną na unijny rynek oraz czy i w jakim stopniu doprowadzą one do zwiększenia produkcji detergentów opartych na MSG, a tym samym wpłyną na popyt na MSG w Unii. Zainteresowana strona nie przedstawiła też żadnych dowodów na potwierdzenie zakresu, w jakim cło antydumpingowe miałoby wywrzeć szkodliwy skutek. W tym względzie należy zauważyć, że celem cła antydumpingowego jest przywrócenie równych warunków działania na unijnym rynku. W wyniku dochodzenia ujawniono też szereg alternatywnych źródeł zaopatrzenia, takich jak Brazylia, Wietnam i Korea.

(163)

Po ujawnieniu informacji ta sama zainteresowana strona ponownie wyraziła opinię, że unijny popyt na MSG znacząco wzrośnie w związku z zakazem stosowania fosforanów i że przemysł unijny nie będzie w stanie zaspokoić rosnącego zapotrzebowania w Unii. Strona ta nie przedstawiła jednak żadnych nowych informacji ani dowodów na poparcie swoich argumentów, a zatem argument ten odrzucono.

(164)

Co się tyczy alternatywnych źródeł dostaw, w RO2010/2011 udział w rynku przywozu z pozostałych państw trzecich był znaczący i zmniejszył się dopiero z powodu nieuczciwych cen przywozu z Indonezji. Oczekuje się, że nałożenie ceł na przywóz MSG z Indonezji w ramach dochodzenia równoległego powinno umożliwić pozostałym państwom trzecim odzyskanie utraconych udziałów w rynku w Unii. W przypadku uchylenia środków w odniesieniu do Chin spodziewany wpływ ceł antydumpingowych wobec Indonezji może nie nastąpić, gdyż przywóz z Chin może wejść na rynek unijny w znacznie większych ilościach po cenach dumpingowych, powodując podcięcie cen sprzedaży przemysłu unijnego na rynku unijnym (jak określono powyżej w motywach 149–151).

(165)

Po ujawnieniu informacji wyżej wymieniona zainteresowana strona ponownie wysunęła argument, że nie istnieją żadne realne alternatywne źródła dostaw, gdyż producenci z pozostałych rynków państw trzecich należą do tej samej grupy co przemysł unijny.

(166)

Jak wspomniano powyżej w motywie 94 i 95, w szeregu państw trzecich, takich jak między innymi Brazylia, Republika Korei lub Wietnam istnieją alternatywne źródła zaopatrzenia w MSG. W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym udział w rynku przywozu z państw trzecich innych niż Chiny lub Indonezja stanowił tylko około jedną czwartą poziomu z RO2010/2011. Nie ma powodu, aby w przypadku utrzymania środków w stosunku do przywozu z Chin przywóz z innych krajów trzecich nie mógłby co najmniej częściowo zaspokoić potrzeb użytkowników MSG, przy jego odpowiednim udziale w rynku, który dorównywałby poziomowi z RO2010/2011 lub go przekraczał. Ponadto jak wynika z informacji, które były dostępne dla stron w dokumentacji nieopatrzonej klauzulą poufności, wspomniane alternatywne źródła należą do przedsiębiorstw/grup przedsiębiorstw niezależnych od Ajinomoto Group lub do tej grupy. W każdym razie, nawet gdyby te alternatywne źródła należały do Ajinomoto Group, nic nie wskazuje na to, że nie będą one dostarczane na rynek unijny na uczciwych warunkach. W związku z powyższym argument ten należy odrzucić.

(167)

Ta sama strona twierdziła również, jakoby przemysł unijny posiadał pozycję dominującą, w związku z czym na rynku Unii zabrakłoby konkurencji. Argumentowała ona, iż utrzymanie środków wobec MSG z Chin jeszcze bardziej wzmocniłoby pozycję przemysłu unijnego na rynku unijnym.

(168)

Z dochodzenia jasno wynikało, że unijny przemysł nie był w stanie utrzymać swojej wielkości sprzedaży w Unii, ponieważ utracił udział w rynku, przede wszystkim na rzecz przywozu z Indonezji. Przemysł unijny nie był także w stanie podnieść poziomu cen zgodnie ze wzrostem kosztu surowców z powodu presji cenowej ze strony przywozu po cenach dumpingowych z Indonezji, a w efekcie poniósł znaczne straty w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Komisja zwróciła także uwagę na konkurencję ze strony przywozu pochodzącego z szeregu innych państw trzecich korzystających ze swobodnego dostępu do rynku unijnego. W związku z tym dowody świadczące o rzekomo dominującej pozycji przemysłu unijnego były niewystarczające i argument ten musiał zostać odrzucony.

(169)

Po ujawnieniu informacji zainteresowane strony twierdziły, że w interesie Unii nie leży, aby użytkownicy w Unii musieli opierać się na przemyśle unijnym oraz że należy zapewnić wystarczające alternatywne źródła zaopatrzenia. Na poparcie tego twierdzenia zainteresowana strona zauważyła, że spadek konsumpcji w okresie RO2010/2011–RO2011/2012 spowodowany był głównie spadkiem wielkości produkcji przemysłu unijnego.

(170)

Jak wspomniano powyżej w motywie 100, produkcja w okresie RO2010/2011–RO2011/2012 spadła o 5 %, natomiast konsumpcja spadła w tym samym okresie o 13 % (zob. motywy 76 i 78). W RO2011/2012 wykorzystanie mocy wyniosło 5 % poniżej poziomu z RO2010/2011, co oznacza, że w RO2011/2012 istniała rezerwa mocy produkcyjnych. Produkcji przemysłu unijnego nie można zatem uznać za czynnik, który miał wpływ na spadek konsumpcji w RO2011/2012. W każdym razie, jak wskazano powyżej w motywie 166, istnieją alternatywne źródła dostaw z pozostałych państw trzecich. Dlatego też argument ten powinien zostać odrzucony.

(171)

Na tej podstawie, w szczególności w związku z faktem, że nie wydaje się, aby środki skierowane przeciw Chinom miały jakikolwiek znaczący negatywny wpływ na użytkowników współpracujących, Komisja doszła do wniosku, że utrzymanie środków nie miałoby prawdopodobnie znaczącego wpływu na sytuację gospodarczą tych podmiotów.

(172)

Czterech unijnych dostawców surowców zgłosiło się i udzieliło odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Ich sprzedaż surowców na potrzeby przemysłu unijnego stanowiła tylko niewielką część ich łącznych obrotów. Dwóch z tych dostawców zakwestionowało ten wniosek, twierdząc, że zamknięcie przemysłu unijnego może mieć znaczący wpływ na ich działalność gospodarczą. Dostawcy ci twierdzili, iż skutki potencjalnego zaprzestania produkcji MSG w Unii mogłyby mieć niekorzystny wpływ na ich ogólną działalność gospodarczą, ponieważ cukrownie nie mogą uniknąć produkowania pewnej ilości syropów cukrowych i melasy, których głównym nabywcą jest przemysł unijny. Niesprzedanie wspomnianych form cukru wpłynęłoby na ogólną efektywność przedmiotowych zakładów.

(173)

Powyższych argumentów nie poparto jednak żadnymi dowodami, w związku z czym zostały one odrzucone.

(174)

Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że wpływ środków obowiązujących wobec Chin należy oceniać łącznie z wpływem środków wprowadzonych w odniesieniu do przywozu MSG z Indonezji.

(175)

Wpływ obu środków na użytkowników poddano analizie w kontekście dostępności alternatywnych źródeł dostaw. Z analizy tej wynikało, że pewna liczba państw trzecich faktycznie dysponowała potencjałem umożliwiającym jej wywóz MSG do Unii. Państwa te były faktycznie obecne na unijnym rynku, zanim do Unii wprowadzono duże ilości towarów przywożonych z Indonezji po cenach dumpingowych.

(176)

W związku z powyższym Komisja uznaje, że nie ma istotnych powodów dotyczących interesu Unii przemawiających przeciwko utrzymaniu obecnych środków antydumpingowych wprowadzonych wobec Chin.

(177)

Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierza się zalecić utrzymanie obowiązujących środków. Wyznaczono również termin, w którym strony mają możliwość przedstawienia uwag dotyczących ujawnionych informacji. Przedstawione uwagi i komentarze, o ile były uzasadnione, zostały należycie uwzględnione.

(178)

Z powyższego wynika, że na mocy art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego środki antydumpingowe stosowane względem przywozu MSG pochodzącego z Chin, wprowadzone rozporządzeniem (WE) nr 1187/2008, powinny zostać utrzymane.

(179)

Jeśli przedsiębiorstwo później zmieni swoją nazwę, może wnioskować o stosowanie poszczególnych stawek cła antydumpingowego. Wniosek w tej sprawie należy kierować do Komisji. Wniosek musi zawierać wszystkie istotne informacje, które pozwolą wykazać, że zmiana nie wpływa na prawo przedsiębiorstwa do korzystania ze stawki celnej, która ma wobec niego zastosowanie. Jeśli zmiana nazwy przedsiębiorstwa nie wpływa na prawo do korzystania ze stawki celnej mającej wobec niego zastosowanie, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej opublikowane zostanie ogłoszenie w sprawie zmiany nazwy.

(180)

Komitet ustanowiony na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego nie wydał opinii,

(1)

Komisja Europejska („Komisja”) nałożyła, rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 904/2014 (2) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”), od dnia 22 sierpnia 2014 r. tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz glutaminianu monosodowego pochodzącego z Indonezji.

(2)

Postępowanie zostało wszczęte w dniu 29 listopada 2013 r. w związku ze skargą złożoną w dniu 16 października 2013 r. przez Ajinomoto Foods Europe SAS („skarżący”), jedynego producenta glutaminianu monosodowego na obszarze Unii, reprezentującego zatem 100 % unijnej produkcji glutaminianu monosodowego ogółem.

(3)

Jak wskazano w motywie 20 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r. („okres objęty dochodzeniem”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od dnia 1 kwietnia 2010 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

(4)

Po ujawnieniu istotnych faktów i ustaleń, na podstawie których nałożono tymczasowe cło antydumpingowe („ujawnienie tymczasowych ustaleń”), szereg zainteresowanych stron przedłożyło oświadczenia w formie pisemnej, przedstawiające ich opinie w sprawie tymczasowych ustaleń. Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, umożliwiono wypowiedzenie się w formie ustnej.

(5)

Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały rozpatrzone przez Komisję, która w stosownych przypadkach zmieniła tymczasowe ustalenia.

(6)

Komisja poinformowała wszystkie strony o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzała nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na przywóz glutaminianu monosodowego pochodzącego z Indonezji, a także ostatecznie pobrać kwoty zabezpieczone w postaci cła tymczasowego („ujawnienie ostatecznych ustaleń”). Wszystkim stronom wyznaczono okres, w którym mogły zgłaszać uwagi na temat ujawnienia ostatecznych ustaleń.

(7)

Uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały rozpatrzone i w stosownych przypadkach uwzględnione.

(8)

Wobec braku uwag dotyczących metody kontroli wyrywkowej importerów niepowiązanych potwierdza się tymczasowe ustalenia zawarte w motywach od 7 do 19 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(9)

Jak wskazano w motywie 21 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, produkt objęty postępowaniem to glutaminian monosodowy („MSG”) pochodzący z Indonezji, objęty obecnie kodem CN ex 2922 42 00 („produkt objęty postępowaniem”). MSG to dodatek do żywności, stosowany głównie jako substancja wzmacniająca smak i zapach zup, wywarów, dań rybnych i mięsnych, mieszanek przypraw i potraw gotowych do spożycia. Produkowany jest w postaci białych, bezzapachowych kryształków o niejednakowej wielkości. Stosowany jest także w przemyśle chemicznym do zastosowań innych niż spożywcze, np. w detergentach. MSG jest dostępny w opakowaniach różnej wielkości, od opakowań detalicznych zawierających 0,5 g do worków o zawartości 1 000 kg. Mniejsze opakowania sprzedawane są prywatnym konsumentom przez sprzedawców detalicznych, zaś większe opakowania, zawierające 20 kg i więcej, przeznaczone są dla użytkowników przemysłowych. Ponadto istnieją rodzaje MSG o różnym stopniu czystości. Wielkość opakowania lub stopień czystości nie mają jednak żadnego wpływu na właściwości glutaminianu monosodowego.

(10)

Wobec braku jakichkolwiek uwag dotyczących produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego potwierdza się wnioski przedstawione w motywach od 21 do 25 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(11)

Wobec braku innych uwag dotyczących wartości normalnej potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach od 26 do 31 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(12)

Obaj współpracujący indonezyjscy producenci eksportujący powtórzyli swoje stwierdzenia, że ceny sprzedaży naliczane ich przedsiębiorstwom powiązanym są ustalane według warunków rynkowych i że w celu określenia ceny eksportowej należy się oprzeć na cenie sprzedaży, jaką nalicza spółka dominująca w Indonezji pierwszemu klientowi powiązanemu, a nie na konstruowanej cenie eksportowej.

(13)

Na poparcie powyższego argumentu obu producentów eksportujących wskazało, że nie ma dowodów dotyczących wzajemnej kompensacji w zakresie produktów lub innych poniesionych kosztów między spółką dominująca w Indonezji i jej przedsiębiorstwami powiązanymi. Wnioski zawarte w motywie 37 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych nie powinny być zatem oparte na tych elementach.

(14)

Jeden producent eksportujący stwierdził ponadto, że jego przedsiębiorstwo powiązane w Unii nie było importerem, lecz pośrednikiem, który odsprzedawał produkt w Unii przed odprawą celną. Ten producent eksportujący utrzymywał, że cena transferowa stosowana między przedsiębiorstwami powiązanymi nie osiągała poziomu umożliwiającego importerom powiązanym osiągnięcie rozsądnego zysku, a zatem na tej podstawie wnioski przedstawione w motywie 37 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych nie były właściwe.

(15)

Na początek należy zauważyć, że sam fakt występowania powiązań między eksporterem i importerem jest wystarczający, by Komisja mogła traktować rzeczywiste ceny eksportowe jako niewiarygodne, ponieważ istnienie powiązań między eksporterem i importerem jest jednym z wielu powodów, dla których rzeczywiste ceny eksportowe mogą być uważane za niewiarygodne. Ze względu na powiązania między dostawcą i importerem ceny naliczane przez dostawcę jego przedsiębiorstwu powiązanemu w Unii są cenami transferowymi, które nie wynikają z negocjacji na zasadach rynkowych stosowanych zazwyczaj między przedsiębiorstwami niezależnymi. Ponadto oczywiste jest, że koszty związane z działaniami przedsiębiorstwa powiązanego i marża zysku, którą takie przedsiębiorstwo faktycznie osiąga, pomniejszają kwotę uzyskiwaną przez producenta eksportującego, w zakresie, w jakim takie koszty są zazwyczaj ponoszone przez importera.

(16)

Co więcej, w odniesieniu do obecnej sprawy dochodzenie wykazało, że wymienione przedsiębiorstwa powiązane nie osiągały stabilnej marży zysku w Unii. W tym względzie należy najpierw zauważyć, że marża zysku współpracującego importera niepowiązanego nie mogła być wykorzystana z uwagi na jej poufny charakter, a zatem nie mogła być ujawniona konkurentom. W związku z powyższym jako punkt odniesienia wykorzystano marżę zysku (3) z poprzedniego dochodzenia dotyczącego innego produktu chemicznego wytwarzanego przez podobny przemysł i przywożonego do Unii w podobnych do obecnego przypadku okolicznościach. Ta marża zysku jest najbardziej obiektywną podstawą do skutecznego oszacowania wolnorynkowej ceny eksportowej. Została ona ustalona na poziomie 5 %. Jako, że zysk osiągnięty przez przedsiębiorstwa powiązane w Unii jest znacznie niższy od tego poziomu oraz w świetle zmienności takiego zysku, cena transferowa nie mogła być uważana za wiarygodną podstawę.

(17)

Co więcej, dowód wykazujący, że faktycznie miała miejsce wzajemna kompensacja niektórych powstałych kosztów, które są zazwyczaj ponoszone przez importera, lecz płacone przez jakąkolwiek stronę, nie jest koniecznie wymagany. Jak wskazano powyżej, te koszty są zawsze ponoszone przez przedsiębiorstwo powiązane, w momencie, gdy takie przedsiębiorstwo prowadzi działalność w zakresie sprzedaży i importu. W wyniku występowania związków między przedsiębiorstwami powiązanymi nie można wykluczyć wzajemnej kompensacji za pośrednictwem innych produktów lub takich kosztów, a zatem ceny transferowe nie są wiarygodne.

(18)

Nie ma zatem znaczenia, czy przedsiębiorstwo powiązane w Unii pełni wszystkie funkcje importera, czy też inne funkcje. Istotnym elementem jest to, czy cena eksportowa ustalona na poziomie granicy Wspólnoty jest wiarygodna. Jak wskazano powyżej w motywie 15, obecne dochodzenie wykazało, że poziomy cen stosowanych między przedsiębiorstwami powiązanymi nie umożliwiały tym przedsiębiorstwom w Unii osiągania rozsądnej marży zysku. Żaden z eksporterów nie przedłożył jakichkolwiek dowodów wyjaśniających, dlaczego wskazana marża zysku byłaby niewłaściwa, a zatem stwierdzenia w tym względzie należy uznać za nieuzasadnione. Argument wskazujący, że jedno z tych przedsiębiorstw powiązanych nie pełniło funkcji importera w Unii, nie jest właściwy, ponieważ, jak wskazano powyżej, nie ma znaczenia to, jaką dokładnie funkcję pełniło dane przedsiębiorstwo w Unii. Ponadto fakt, że dane przedsiębiorstwo pełniło tylko pewne funkcje importera, jest oczywiście odzwierciedlony w wysokości kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych ponoszonych przez przedsiębiorstwa powiązane, ale z pewnością nie w przyjętej marży zysku. Co więcej, należy zauważyć, że realizacja pewnych działań przez przedsiębiorstwo powiązane przed przywozem, nie oznacza, iż cena eksportowa nie może być skonstruowana na podstawie ceny odsprzedaży naliczanej wobec pierwszego niezależnego klienta z uwzględnieniem koniecznych dostosowań poczynionych zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.

(19)

W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń obaj współpracujący indonezyjscy producenci eksportujący powtórzyli swoje stwierdzenia dotyczące określenia ceny eksportowej. Jeden producent eksportujący zakwestionował ustalenia wskazane w motywie 15, zgodnie z którymi sam fakt istnienia związków między eksporterem i importerem miałby być wystarczający, by umożliwić Komisji uznanie rzeczywistych cen eksportowych za niewiarygodne, oraz stwierdził, że byłoby to sprzeczne z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Ponadto ten sam producent eksportujący stwierdził, że ustalenia z motywu 17, zgodnie z którymi niektóre koszty są ponoszone przez przedsiębiorstwo powiązane, w momencie, gdy takie przedsiębiorstwo prowadzi działalność w zakresie sprzedaży i importu, nie odzwierciedlają stanu faktycznego w omawianej sprawie. Wreszcie wymieniony producent eksportujący podkreślił, że Komisja nie uwzględniła tego, iż ceny stosowane wobec przedsiębiorstwa powiązanego i ceny stosowane wobec klientów niezależnych w Unii były podobne.

(20)

Drugi producent eksportujący powtórzył, że jego ceny eksportowe stosowane wobec pierwszego klienta niezależnego na granicy Unii powinny zostać uwzględnione do celów określenia ceny eksportowej, podkreślając, że przedsiębiorstwo powiązane działało wyłącznie jako pośrednik i że m.in. odprawa celna była przeprowadzana przez klientów niepowiązanych w Unii.

(21)

W odpowiedzi na te stwierdzenia należy zauważyć, że zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego Komisja uznała, na podstawie okoliczności omawianej sprawy, że ceny eksportowe powinny być skonstruowane z uwagi na istnienie związków między eksporterami i stronami powiązanymi. W toku dochodzenia wykazano bowiem, że wymienione strony powiązane nie osiągnęły stabilnej marży zysku w Unii w okresie objętym dochodzeniem. W tym względzie funkcja przedsiębiorstwa powiązanego w Unii nie ma znaczenia przy określaniu, czy ceny eksportowe w omawianej sprawie powinny być skonstruowane. Ponadto, jak stwierdzono w motywie 18, fakt, że przedsiębiorstwa powiązane wypełniają tylko niektóre funkcje, nie stanowi przeszkody w zastosowaniu art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, ale jest odzwierciedlony w niższej kwocie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych odejmowanych od ceny, po której produkt objęty postępowaniem jest po raz pierwszy odsprzedawany niezależnym nabywcom. Wreszcie, należy również wskazać, że producenci eksportujący nie przedstawili żadnych udokumentowanych informacji, które mogłyby zmienić wskazane wnioski. W odniesieniu do stwierdzenia dotyczącego podobnych cen stosowanych wobec powiązanych i niezależnych klientów w Unii, należy podkreślić, że stwierdzenie to zostało omówione w motywie 37 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. W toku dochodzenia stwierdzono, że pomimo podobnych cen w porównaniu z cenami stosowanymi wobec klientów niezależnych, ceny transferowe stosowane między powiązanymi przedsiębiorstwami nie pozwalały powiązanym importerom na osiągnięcie stabilnego zysku w Unii. Wobec tego powyższe argumenty powinny zostać odrzucone.

(22)

Argumenty dotyczące zastosowania skonstruowanych cen eksportowych w obecnym dochodzeniu powinny zatem zostać odrzucone.

(23)

Tych samych dwóch producentów eksportujących stwierdziło, że jeżeli ceny eksportowe zostałyby skonstruowane pomimo ich argumentów wskazanych w motywach 12–14, rozsądna marża zysku wynosząca 5 % wykorzystana do skonstruowania ceny eksportowej byłaby przeszacowana oraz że zamiast tego należałoby wykorzystać rzeczywistą marżę zysku powiązanych z nimi przedsiębiorstw, ponieważ ceny stosowane między powiązanymi stronami były na tym samym poziomie co ceny stosowane wobec niezależnych klientów.

(24)

Argument ten należy odrzucić na podstawie ustaleń wymienionych w motywach od 15 do 18 dotyczących wiarygodności cen transferowych i marży zysków przedsiębiorstw powiązanych w Unii. W każdym razie dostosowania wprowadzone w odniesieniu do poniesionych kosztów, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, były oparte na odpowiednich kosztach sprzedaży, kosztach ogólnych i administracyjnych odpowiednich przedsiębiorstw i odzwierciedlały zatem działania podejmowane przez te przedsiębiorstwa, niezależnie od ich funkcji. W konsekwencji argument ten należy odrzucić.

(25)

Jeden z powyższych producentów eksportujących stwierdził, że w odniesieniu do konkretnych transakcji realizowanych z przedsiębiorstwem niepowiązanym z producentem eksportującym, cena eksportowa powinna zostać oparta na rzeczywistej cenie płaconej lub należnej, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego. Komisja ustaliła jednak, że wskazana sprzedaż nie była sprzedażą eksportową do Unii. Na tej podstawie wymienione transakcje zostały wyłączone z określania ceny eksportowej. W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń producent eksportujący zakwestionował to wyłączenie, na tej podstawie, że Komisja powinna uwzględnić całą sprzedaż w Unii produktu objętego postępowaniem, który został wyprodukowany przez producenta eksportującego. W celu określenia ceny eksportowej uwzględniono jednak całą sprzedaż na rzecz klienta niezależnego. Wszystkie kolejne transakcje dotyczące tego klienta niezależnego muszą zostać pominięte, ponieważ, po pierwsze, nie są sprzedażą eksportową w rozumieniu art. 2 ust. 8 i 9 rozporządzenia podstawowego, a po drugie, istnieje ryzyko podwójnego liczenia tej sprzedaży. Na tej podstawie stwierdzenie producenta eksportującego zostało odrzucone.

(26)

Wobec braku innych uwag dotyczących określenia ceny eksportowej potwierdza się wnioski zawarte w motywach od 32 do 38 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(27)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń dwóch producentów eksportujących sprzeciwiło się temu, że koszty dotyczące przemieszczenia towarów z fabryki do magazynu zostały uznane za wewnętrzne koszty logistyczne niemające wpływu na porównywalność cen.

(28)

Jeden z tych producentów eksportujących posiadał kilka magazynów dystrybucyjnych na rynku krajowym, z których MSG było przesyłane do odbiorców końcowych. Wspomniany producent eksportujący stwierdził, że koszty transportu z fabryki do magazynów powinny być uznane za koszt krajowego transportu towarów oraz zostać odjęte od wartości normalnej, ponieważ takie koszty nie są ponoszone przy sprzedaży eksportowej. Drugi producent eksportujący utrzymywał, że w pewnych przypadkach koszt przemieszczenia towarów do magazynu może być powiązany z konkretną fakturą, a tym samym jest bezpośrednim kosztem sprzedaży, i taki koszt jest zawarty w cenie stosowanej wobec klientów oraz ma wpływ na porównywalność cen. Należy go zatem odjąć od wartości normalnej.

(29)

Magazyny są uważane za część pomieszczeń producenta eksportującego, a produkt jest gotowy do sprzedaży dopiero w momencie, gdy znajduje się w magazynie. Odległość dzieląca magazyn od fabryki nie ma znaczenia, tak samo jak to, czy transport z fabryki do magazynu może być powiązany z konkretną krajową transakcją sprzedaży, ponieważ takie koszty są zazwyczaj ponoszone przed sprzedażą, a zatem nie są bezpośrednim kosztem sprzedaży mającym wpływ na porównywalność cen. W związku z powyższym, na podstawie art. 2 ust. 10 lit. e) rozporządzenia podstawowego, argumentacja w tym względzie powinna zostać odrzucona.

(30)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń współpracujący producent eksportujący, który dokonywał wywozu MSG za pośrednictwem przedsiębiorstwa powiązanego zlokalizowanego poza Unią, stwierdził, że jego wywóz nie powinien być objęty korektami na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego, ponieważ przedsiębiorstwo powiązane poza Unią nie działało jako przedstawiciel na zasadzie prowizji Producent eksportujący utrzymywał, że marża przedsiębiorstwa powiązanego, która posłużyła za podstawę dokonanej korekty, nie ma wpływu na porównywalność cen, ponieważ przy konstruowaniu ceny eksportowej Komisja już odjęła rozsądną marżę zysku osiąganą przez przedsiębiorstwo powiązane w Unii, a operacja ta objęła wszystkie marże zysku odnoszące się do wszystkich transakcji wewnątrz przedsiębiorstwa. Producent eksportujący twierdził ponadto, że jeżeli cokolwiek miałoby być odjęte od skonstruowanej ceny eksportowej, byłyby to wyłącznie koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne ponoszone przez przedsiębiorstwo powiązane poza Unią.

(31)

W toku dochodzenia ustalono, że przedsiębiorstwo powiązane zlokalizowane poza Unią stosowało marżę w przypadku każdej sprzedaży eksportowej do Unii. Marża miała wpływ na porównywalność cen, ponieważ była stosowana tylko w odniesieniu do sprzedaży eksportowej, ale nie do sprzedaży na rynku krajowym. Stwierdzenie, że marża zysku przedsiębiorstwa powiązanego została już ujęta przy konstruowaniu ceny eksportowej zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, nie może zostać przyjęte. Wynika to z tego, że korekty na podstawie art. 2 ust. 9 i art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego nie mają tego samego celu, są odrębne i różne od siebie oraz regulowane innymi przepisami prawa materialnego. W art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego dąży się do ustalenia wiarygodnej ceny eksportowej, podczas gdy art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego ma na celu zapewnienie porównywalności ceny eksportowej i wartości normalnej. W przypadku gdy cena eksportowa zostanie prawidłowo ustalona na podstawie art. 2 ust. 8 lub 9 rozporządzenia podstawowego, wszelkie dalsze korekty na podstawie art. 2 ust. 10 tego rozporządzenia nie dotyczą już samej ceny eksportowej i w żaden sposób nie mają na celu określenia wartości normalnej i ceny eksportowej. W związku z powyższym współpracujący producent eksportujący pomija cel korekty wprowadzanej na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym dąży się do zapewnienia porównywalności ceny z wartością normalną, a nie do określenia ceny eksportowej. Dlatego też rozsądna marża zysku odjęta na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie obejmuje jakichkolwiek ewentualnych marż osiągniętych w takim samym kanale sprzedaży. W odniesieniu do kwoty, która ma być skorygowana, wprowadzone korekty odzwierciedlają marżę faktycznie stosowaną między przedsiębiorstwami powiązanymi, a tym samym mającą rzeczywisty wpływ na ceny i ich porównywalność. W konsekwencji nie ma zatem powodów, aby zastępować ją inną wartością teoretyczną. Wreszcie, Komisja jest upoważniona do uwzględniania tego, że przedsiębiorstwo powiązane zlokalizowane poza Unią otrzymuje płatność (w formie marży przedsiębiorstwa powiązanego dotyczącej sprzedaży fakturowanej przez to przedsiębiorstwo klientom w Unii). Aby przedsiębiorstwo powiązane mogło być uważane za firmę objętą podatkiem od osób prawnych w państwie zlokalizowanym poza Unią (mającym znacznie niższą stawkę podatku od osób prawnych niż Indonezja) w odniesieniu do takich płatności, musi ono prowadzić tam rzeczywistą działalność gospodarczą. Producent eksportujący z Indonezji nie może próbować zapewnić sobie korzystnego traktowania podatkowego, jakie uzyskuje z obecności przedsiębiorstwa powiązanego w państwie poza Unią i z jego działalności gospodarczej w ramach takiej jurysdykcji, a jednocześnie twierdzić w kontekście postępowań antydumpingowych, że to przedsiębiorstwo powiązane nie prowadzi żadnej działalność gospodarczej. Wobec tego powyższe argumenty powinny zostać odrzucone.

(32)

W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń producent eksportujący powtórzył swoje argumenty dotyczące korekty marży jego przedsiębiorstwa powiązanego oraz zakwestionował uwzględnienie kwestii podatkowych w kontekście dochodzenia antydumpingowego. Producent eksportujący stwierdził ponadto, że o ile nie kwestionuje on tego, że jego przedsiębiorstwo powiązane prowadziło działalność handlową w państwie trzecim, którego dotyczy postępowanie, o tyle działalność ta dotyczyła produktu objętego postępowaniem w niewielkim stopniu. Co więcej, powtórzono, że działalność przedsiębiorstwa powiązanego była wyraźnie różna od działalności przedstawiciela i nie wiązała się z jakąkolwiek prowizją od producenta eksportującego w odniesieniu do sprzedaży do Unii. Wreszcie producent eksportujący powtórzył, że przy konstruowaniu ceny eksportowej Komisja już odjęła rozsądną marżę zysku osiąganą przez przedsiębiorstwo powiązane w Unii, a operacja ta objęła wszystkie marże zysku odnoszące się do wszystkich transakcji wewnątrz przedsiębiorstwa. W tym względzie producent eksportujący stwierdził, że w przypadku kolejnej sprzedaży między przedsiębiorstwami powiązanymi Komisja zazwyczaj odejmuje tylko marżę zysku przedsiębiorstwa powiązanego dokonującego bezpośredniej sprzedaży na rzecz klientów niezależnych w Unii, a nie marże zysków innych przedsiębiorstw powiązanych w ramach tego samego kanału sprzedaży.