ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 354

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 57
11 grudnia 2014


Spis treści

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1310/2014 z dnia 8 października 2014 r. w sprawie tymczasowego systemu rat składek na pokrycie wydatków administracyjnych Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji w okresie przejściowym ( 1 )

1

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1311/2014 z dnia 10 grudnia 2014 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 976/2009 w odniesieniu do definicji elementu metadanych INSPIRE

6

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1312/2014 z dnia 10 grudnia 2014 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1089/2010 w sprawie wykonania dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie interoperacyjności usług danych przestrzennych

8

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1313/2014 z dnia 10 grudnia 2014 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009

17

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1314/2014 z dnia 10 grudnia 2014 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

38

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1315/2014 z dnia 10 grudnia 2014 r. ustalające współczynnik przydziału, jaki należy stosować do ilości objętych wnioskami o wydanie pozwolenia na przywóz złożonymi od dnia 20 listopada 2014 r. do dnia 30 listopada 2014 r. oraz określające ilości, jakie należy dodać do ilości ustalonej dla podokresu od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. w ramach kontyngentów taryfowych otwartych rozporządzeniem (WE) nr 2535/2001 w sektorze mleka i przetworów mlecznych

41

 

 

DECYZJE

 

 

2014/892/UE

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 9 grudnia 2014 r. zmieniająca załącznik II do decyzji 93/52/EWG w odniesieniu do uznania niektórych regionów Francji za oficjalnie wolne od brucelozy (B. melitensis) (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 9218)  ( 1 )

45

 

 

2014/893/UE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 9 grudnia 2014 r. ustalająca ekologiczne kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE produktom kosmetycznym spłukiwanym (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 9302)  ( 1 )

47

 

 

III   Inne akty

 

 

EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY

 

*

Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 117/14/COL z dnia 12 marca 2014 r. zmieniająca po raz dziewięćdziesiąty czwarty zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez przyjęcie nowych wytycznych na rzecz promowania inwestycji w zakresie finansowania ryzyka oraz poprzez przedłużenie obowiązujących wytycznych w sprawie pomocy państwa na wspieranie inwestycji kapitału podwyższonego ryzyka w małych i średnich przedsiębiorstwach

62

 

 

Sprostowania

 

*

Sprostowanie do decyzji wykonawczej Komisji 2014/844/UE, Euratom z dnia 26 listopada 2014 r. upoważniającej Maltę do wykorzystywania pewnych przybliżonych danych szacunkowych w obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT ( Dz.U. L 343 z 28.11.2014 )

89

 

*

Sprostowanie do decyzji wykonawczej Komisji 2014/847/UE, Euratom z dnia 26 listopada 2014 r. zmieniającej decyzję 90/176/Euratom, EWG upoważniającą Francję do nieuwzględniania określonych kategorii transakcji i do wykorzystywania określonych przybliżonych danych szacunkowych do obliczenia podstawy zasobów własnych opartych na VAT ( Dz.U. L 343 z 28.11.2014 )

89

 

*

Sprostowanie do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 887/2013 z dnia 11 lipca 2013 r. zastępującego załączniki II i III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 w sprawie inicjatywy obywatelskiej ( Dz.U. L 247 z 18.9.2013 )

90

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

11.12.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 354/1


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 1310/2014

z dnia 8 października 2014 r.

w sprawie tymczasowego systemu rat składek na pokrycie wydatków administracyjnych Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji w okresie przejściowym

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (1), w szczególności jego art. 65 ust. 5 lit. a), b) i c),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzeniem (UE) nr 806/2014 ustanowiono jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji („Jednolita Rada”) i powierzono jej stosowanie jednolitych przepisów określonych w tym rozporządzeniu oraz zarządzanie jednolitym funduszem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Art. 58 tego rozporządzenia przewiduje, że Jednolita Rada dysponuje własnym budżetem, który nie stanowi części budżetu Unii.

(2)

Art. 65 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 przewiduje, że Jednolita Rada ustala i pobiera składki należne ze strony każdego podmiotu, o którym mowa w art. 2 tego rozporządzenia. Tymi podmiotami są instytucje kredytowe mające siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich w rozumieniu art. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 (2), jednostki dominujące, firmy inwestycyjne i instytucje finansowe mające siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich, jeśli są one objęte nadzorem skonsolidowanym prowadzonym przez Europejski Bank Centralny (EBC) zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013. Mające siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich oddziały instytucji kredytowych mających siedzibę w nieuczestniczących państwach członkowskich nie powinny być objęte niniejszym rozporządzeniem.

(3)

Zgodnie z art. 59 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 składki na wydatki administracyjne Jednolitej Rady stanowią dochody części I budżetu Jednolitej Rady i są wykorzystywane na pokrycie wydatków z części I budżetu, do których należą co najmniej koszty pracownicze, koszty wynagrodzeń, koszty administracyjne, koszty infrastruktury, szkoleń zawodowych i koszty operacyjne.

(4)

W 2014 r. Jednolita Rada nie będzie miała infrastruktury i zdolności operacyjnej do pobierania składek na pokrycie swoich wydatków administracyjnych w latach 2014 i 2015 od wszystkich podmiotów, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (UE) nr 806/2014. W 2014 r. Jednolita Rada będzie musiała jednak uzyskać dochody niezbędne do sfinansowania części I swojego budżetu, aby pokryć swoje wydatki administracyjne w latach 2014–2015. Wydatki administracyjne Jednolitej Rady w okresie przejściowym (w latach 2014–2015) szacuje się na 22 mln EUR.

(5)

Należy przewidzieć rozwiązanie tymczasowe, które umożliwi Jednolitej Radzie pobieranie składek na pokrycie jej wydatków administracyjnych w latach 2014–2015. Jednocześnie należy zapewnić, by obliczanie i pobieranie składek mogło zostać przeprowadzone przy bardzo ograniczonych zasobach Jednolitej Rady i w bardzo krótkim terminie. Jest to możliwe, jeżeli ustanowi się dwuetapowy system obliczania i pobierania składek na pokrycie wydatków administracyjnych Jednolitej Rady: tymczasowy system w początkowym okresie funkcjonowania Jednolitej Rady oraz ostateczny system.

(6)

Jedynie te podmioty, które EBC powiadomił na najwyższym szczeblu konsolidacji w uczestniczących państwach członkowskich o swojej decyzji, w której uznaje je za istotne w rozumieniu art. 6 ust. 4 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 i zgodnie z art. 147 ust. 1 rozporządzenia Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 (3) i które są wymienione w wykazie opublikowanym na stronie internetowej EBC w dniu 4 września 2014 r., lecz z wyłączeniem tych istotnych podmiotów, które są jednostkami zależnymi już uwzględnionych grup („istotne podmioty”), powinny opłacać z góry raty w pełnej wysokości na pokrycie wydatków administracyjnych Jednolitej Rady w okresie przejściowym. Podmioty uznane za istotne i powiadomione o tym fakcie przez EBC w okresie od dnia 5 września 2014 r. do końca okresu przejściowego nie powinny podlegać obowiązkowi zapłaty rat składek. W tym celu należy ustanowić tymczasowy system rat składek („raty”), który umożliwi Jednolitej Radzie pobieranie w okresie przejściowym rat od istotnych podmiotów na pokrycie jej wydatków.

(7)

Ten tymczasowy system ma proporcjonalny charakter, gdyż na podmioty, które będą płacić raty, przypada około 85 % aktywów razem instytucji kredytowych objętych rozporządzeniem (UE) nr 806/2014, a podmioty te łatwo zidentyfikować. W tej wstępnej fazie metoda obliczania wysokości rat oraz ich poboru powinna wiązać się z jak najmniejszym obciążeniem administracyjnym Jednolitej Rady i podmiotów, których to dotyczy.

(8)

Po uzyskaniu przez Jednolitą Radę niezbędnej struktury i zdolności operacyjnej Komisja przyjmie ostateczny system składek administracyjnych, na podstawie którego będą obliczane i pobierane składki.

(9)

W ramach ostatecznego systemu składki od podmiotów, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (UE) nr 806/2014, będą obliczane i pobierane zgodnie z ostatecznymi zasadami. Konieczne będzie ponowne wyliczenie składek istotnych podmiotów objętych tymczasowym systemem, aby uwzględnić kwoty zapłacone przez nie w ramach tymczasowego systemu.

(10)

Jeżeli wystąpią różnice między ratami opłaconymi w ramach tymczasowego systemu i składkami obliczonymi zgodnie z ostatecznym systemem, należy je rozliczyć przy wyliczeniu składek na wydatki administracyjne Jednolitej Rady za rok następujący po zakończeniu okresu przejściowego.

(11)

Aby umożliwić Jednolitej Radzie osiągnięcie zdolności do działania przed dniem 1 stycznia 2015 r., zgodnie z wymogiem art. 98 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 806/2014, oraz rozpoczęcie wykonywania zadań wymienionych w art. 99 ust. 3 tego rozporządzenia, należy pilnie ustanowić prosty i skuteczny mechanizm, który można szybko i łatwo zastosować w początkowym okresie funkcjonowania Jednolitej Rady, tak by mogła ona uzyskać zasoby finansowe niezbędne do ustanowienia jej struktury organizacyjnej i naboru personelu potrzebnego do wykonywania zadań na podstawie tego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się przepisy dotyczące:

a)

tymczasowego systemu rat składek na pokrycie wydatków administracyjnych Jednolitej Rady w okresie przejściowym;

b)

metodyki obliczania rat, które mają być pobierane z góry od poszczególnych istotnych podmiotów w celu pokrycia wydatków administracyjnych Jednolitej Rady w okresie przejściowym;

c)

procedury i sposobu poboru przez Jednolitą Radę rat, o których mowa w lit. b);

d)

odroczenia obliczenia i poboru składek należnych od innych niż istotne podmiotów, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (UE) nr 806/2014, na pokrycie wydatków administracyjnych Jednolitej Rady w okresie przejściowym;

e)

dostosowania wysokości składek należnych od istotnych podmiotów na pokrycie wydatków administracyjnych Jednolitej Rady po okresie przejściowym w celu uwzględnienia różnic między ratami opłaconymi z góry w ramach tymczasowego systemu i składkami należnymi za okres przejściowy w ramach ostatecznego systemu.

Artykuł 2

Zakres i cele

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do podmiotów, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (UE) nr 806/2014.

Raty pobierane przez Jednolitą Radę na podstawie niniejszego rozporządzenia są wykorzystywane wyłącznie do pokrycia jej wydatków administracyjnych w okresie przejściowym.

Jednolita Rada należycie zarządza finansami i sprawuje kontrolę budżetową we wszystkich obszarach swoich wydatków.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje zawarte w art. 3 rozporządzenia (UE) nr 806/2014. Stosuje się również poniższe definicje:

a)

„raty” lub „raty składek” oznaczają raty składek pobierane przez Jednolitą Radę zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w celu pokrycia wydatków administracyjnych Jednolitej Rady w okresie przejściowym;

b)

„wydatki administracyjne Jednolitej Rady” oznaczają wydatki z części I budżetu Jednolitej Rady w okresie przejściowym;

c)

„aktywa razem” oznaczają wartość aktywów razem uzyskaną z pozycji „aktywa razem” w skonsolidowanym, w stosownych przypadkach, bilansie istotnego podmiotu zgłoszoną zgodnie z właściwymi przepisami Unii do celów ostrożnościowych na dzień 31 grudnia 2013 r. lub na stosowny dzień bilansowy za rok obrachunkowy 2013, jeżeli rok obrachunkowy kończy się po dniu 31 grudnia;

d)

„istotne podmioty” oznaczają podmioty, które EBC powiadomił na najwyższym szczeblu konsolidacji w uczestniczących państwach członkowskich o swojej decyzji, w której uznaje je za istotne w rozumieniu art. 6 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 i zgodnie z art. 147 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 i które są wymienione w wykazie opublikowanym na stronie internetowej EBC w dniu 4 września 2014 r., lecz z wyłączeniem tych istotnych podmiotów, które są jednostkami zależnymi grup już uwzględnionych w niniejszej definicji, oraz z wyłączeniem mających siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich oddziałów instytucji kredytowych, które mają siedzibę w nieuczestniczących państwach członkowskich;

e)

„zawiadomienie o racie” oznacza zawiadomienie określające wysokość raty składki, która zostanie pobrana z góry, wystosowywane do każdego istotnego podmiotu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

f)

„okres przejściowy” oznacza okres od dnia 19 sierpnia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. bądź do dnia rozpoczęcia stosowania ostatecznego systemu składek administracyjnych przyjętego przez Komisję zgodnie z art. 65 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 806/2014, w zależności od tego, która z tych dat przypada później;

g)

„właściwy organ” oznacza właściwy organ określony w art. 4 pkt 2 ppkt (i) rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 (4).

Artykuł 4

Tymczasowy system rat składek

1.   Wszystkie podmioty, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (UE) nr 806/2014, wpłacają składki na pokrycie wydatków administracyjnych Jednolitej Rady w okresie przejściowym.

2.   Jednolita Rada oblicza i pobiera z góry raty składek, które istotne podmioty wpłacają na pokrycie wydatków administracyjnych Jednolitej Rady w okresie przejściowym.

3.   Obliczanie i pobór składek na wydatki administracyjne Jednolitej Rady w okresie przejściowym od innych niż istotne podmiotów, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (UE) nr 806/2014, odracza się do końca okresu przejściowego, o którym mowa w art. 3 lit. f).

Artykuł 5

Obliczanie rat

1.   Wysokość rat składek do opłacenia z góry przez istotne podmioty ustala się na podstawie wydatków administracyjnych Jednolitej Rady w okresie przejściowym.

2.   Wysokość rat do opłacenia przez poszczególne istotne podmioty oblicza się, mnożąc wydatki administracyjne Jednolitej Rady w latach 2014 i 2015 lub, jeżeli okres przejściowy zakończy się po dniu 31 grudnia 2015 r., w stosownym okresie, przez stosunek aktywów razem danego istotnego podmiotu do łącznej kwoty aktywów razem wszystkich istotnych podmiotów zgłoszonej dnia 31 grudnia 2013 r. lub w innym stosownym dniu bilansowym za rok obrachunkowy 2013, jeżeli rok obrachunkowy kończy się po dniu 31 grudnia.

Artykuł 6

Zasady rozliczania płatności

1.   Wysokość składek należnych od każdego podmiotu, o którym mowa w art. 2 rozporządzenia (UE) nr 806/2014, na pokrycie wydatków administracyjnych Jednolitej Rady w okresie przejściowym, (ponownie) oblicza się zgodnie z ostatecznym systemem składek administracyjnych przyjętym przez Komisję na podstawie art. 65 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 806/2014 („ostateczny system”).

2.   Jeżeli wystąpią różnice między ratami opłaconymi w ramach tymczasowego systemu i składkami, o których mowa w ust. 1, obliczonymi zgodnie z ostatecznym systemem, rozlicza się je przy wyliczeniu składek na wydatki administracyjne Jednolitej Rady za rok następujący po zakończeniu okresu przejściowego. Dostosowanie to następuje w drodze obniżenia lub podwyższenia składek na wydatki administracyjne Jednolitej Rady za ten rok.

3.   Jeżeli różnica, o której mowa w ust. 2, jest wyższa niż składki należne za ten rok, dostosowanie jest kontynuowane w kolejnym roku.

Artykuł 7

Zawiadomienie i płatność

1.   Jednolita Rada wystosowuje zawiadomienie o racie i przesyła je każdemu istotnemu podmiotowi listem poleconym za potwierdzeniem odbioru.

2.   W zawiadomieniu o racie określa się wysokość raty, jaką istotny podmiot ma zapłacić z góry na pokrycie wydatków administracyjnych Jednolitej Rady w okresie przejściowym.

3.   W zawiadomieniu o racie określa się sposób płatności raty. Istotny podmiot spełnia warunki płatności określone w zawiadomieniu o racie.

4.   Istotny podmiot jednorazowo wpłaca kwotę należną na podstawie zawiadomienia o racie w terminie 30 dni od daty zawiadomienia o racie.

5.   Bez uszczerbku dla innych środków, którymi dysponuje Jednolita Rada, za każdą częściową płatność, brak zapłaty lub niedotrzymanie warunków płatności określonych w zawiadomieniu o racie istotny podmiot ponosi dzienną karę pieniężną od niezapłaconej kwoty raty.

Dzienną karę pieniężną oblicza się, naliczając od terminu płatności raty dzienne odsetki od należnej kwoty według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego głównych operacji refinansowania, opublikowanej w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, obowiązującej w pierwszym dniu kalendarzowym miesiąca, w którym upływa termin płatności, powiększonej o 8 punktów procentowych.

6.   Zapłata dziennej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 5, podlega egzekucji. Egzekucja podlega stosownym przepisom proceduralnym uczestniczącego państwa członkowskiego. Decyzji nadawana jest klauzula wykonalności bez jakichkolwiek innych formalności niż weryfikacja jej autentyczności przez organ wyznaczony w tym celu przez rząd każdego uczestniczącego państwa członkowskiego; o wyznaczonym organie powiadamiane są Jednolita Rada i Trybunał Sprawiedliwości.

Artykuł 8

Sprawozdawczość

W terminie dziesięciu dni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia odpowiednie właściwe organy przekazują Jednolitej Radzie dane kontaktowe istotnych podmiotów oraz informacje o zgłoszonej przez nie wartości ich aktywów razem na dzień 31 grudnia 2013 r. lub na inny stosowny dzień bilansowy za rok obrachunkowy 2013, jeżeli rok obrachunkowy kończy się po dniu 31 grudnia.

Artykuł 9

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 8 października 2014 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 225 z 30.7.2014, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63).

(3)  Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (EBC/2014/17) (Dz.U. L 141 z 14.5.2014, s. 1).

(4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12).


11.12.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 354/6


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 1311/2014

z dnia 10 grudnia 2014 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 976/2009 w odniesieniu do definicji elementu metadanych INSPIRE

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającą infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) (1), w szczególności jej art. 7 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 976/2009 (2) ustanawia zasady wdrażania wszystkich usług sieciowych, z wyjątkiem usług umożliwiających uruchamianie usług danych przestrzennych.

(2)

Interoperacyjność usług danych przestrzennych charakteryzuje się zdolnością w zakresie komunikacji, wykonywania lub przekazywania danych między nimi. Wstępnym warunkiem uruchomienia usług danych przestrzennych jest możliwość dostępu do odpowiednich informacji. Państwa członkowskie w ramach usług wyszukiwania określonych dyrektywą 2007/2/WE, zgodnie z zasadami wdrożenia zawartymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 976/2009, udostępniają elementy metadanych określone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1205/2008 (3). Przepisy wykonawcze dla usług danych przestrzennych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1089/2010 (4) wprowadzają nowe elementy metadanych dla usług danych przestrzennych, w związku z czym należy zaktualizować definicję elementu metadanych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 976/2009 w celu umożliwienia wyszukiwania i dostępności nowych elementów metadanych przy pomocy usług wyszukiwania państw członkowskich.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 976/2009.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na podstawie art. 22 dyrektywy 2007/2/WE,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 976/2009 pkt 7 otrzymuje brzmienie:

„7.

»element metadanych INSPIRE« oznacza element metadanych określony w części B załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1205/2008 lub w części B załącznika V, części B załącznika VI i części B załącznika VII do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1089/2010 (5);

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 10 grudnia 2014 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 108 z 25.4.2007, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 976/2009 z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie usług sieciowych (Dz.U. L 274 z 20.10.2009, s. 9).

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1205/2008 z dnia 3 grudnia 2008 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie metadanych (Dz.U. L 326 z 4.12.2008, s. 12).

(4)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1089/2010 z dnia 23 listopada 2010 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie interoperacyjności zbiorów i usług danych przestrzennych (Dz.U. L 323 z 8.12.2010, s. 11).

(5)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1089/2010 z dnia 23 listopada 2010 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie interoperacyjności zbiorów i usług danych przestrzennych (Dz.U. L 323 z 8.12.2010, s. 11).”


11.12.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 354/8


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 1312/2014

z dnia 10 grudnia 2014 r.

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1089/2010 w sprawie wykonania dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie interoperacyjności usług danych przestrzennych

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającą infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) (1), w szczególności jej art. 7 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1089/2010 (2) ustanawia wymagania dotyczące rozwiązań technicznych wyłącznie w odniesieniu do interoperacyjności zbiorów danych przestrzennych.

(2)

Interoperacyjność usług danych przestrzennych charakteryzuje się zdolnością do komunikowania, wykonywania usług lub przekazywania danych między nimi. W związku z tym usługi danych przestrzennych muszą być lepiej udokumentowane za pomocą dodatkowych metadanych. W mniejszym stopniu dotyczy to również harmonizacji treści usługi, w przeciwieństwie do przepisów wykonawczych dotyczących zbiorów danych przestrzennych.

(3)

W celu opracowania przepisów wykonawczych określonych w dyrektywie 2007/2/WE po raz pierwszy położono nacisk na usługi podstawowe, tj. usługi sieciowe, w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 976/2009 (3), oraz na interoperacyjność zbiorów danych przestrzennych w rozporządzeniu (UE) nr 1089/2010. Należy zatem zmienić rozporządzenie (UE) nr 1089/2010, aby zawierało ono przepisy wykonawcze dotyczące usług danych przestrzennych.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 22 dyrektywy 2007/2/WE,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (UE) nr 1089/2010 wprowadza się następujące zmiany:

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 1

Przedmiot i zakres

1.   Niniejsze rozporządzenie ustanawia wymagania dotyczące rozwiązań technicznych służących interoperacyjności oraz, gdy jest to wykonalne, harmonizacji zbiorów danych przestrzennych i usług danych przestrzennych odpowiadających tematom wymienionym w załącznikach I, II i III do dyrektywy 2007/2/WE.

2.   Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do usług sieciowych wchodzących w zakres rozporządzenia Komisji (WE) nr 976/2009 (4)

;

2)

w art. 2 dodaje się pkt 31–38 w brzmieniu:

„31.

»punkt końcowy« oznacza adres internetowy używany do bezpośredniego wykonania operacji dostarczonej przez usługę danych przestrzennych;

32.

»punkt dostępu« oznacza adres internetowy zawierający szczegółowy opis usługi danych przestrzennych, w tym wykaz punktów końcowych, w celu umożliwienia jej wykonania;

33.

»uruchamialna usługa danych przestrzennych« oznacza każdą z poniższych usług:

a)

usługa danych przestrzennych z metadanymi, która spełnia wymogi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1205/2008 (5);

b)

usługa danych przestrzennych z co najmniej jednym lokalizatorem zasobów będącym punktem dostępu;

c)

usługa danych przestrzennych zgodnie z udokumentowanym i publicznie dostępnym zestawem specyfikacji technicznych, dostarczających informacji niezbędnych do jej wykonania;

34.

»interoperacyjna usługa danych przestrzennych« oznacza uruchamialną usługę danych przestrzennych, która spełnia wymagania określone w załączniku VI;

35.

»zharmonizowana usługa danych przestrzennych« oznacza interoperacyjną usługę danych przestrzennych, która spełnia wymagania załącznika VII;

36.

»zgodny zbiór danych przestrzennych« oznacza zbiór danych przestrzennych, który spełnia wymagania niniejszego rozporządzenia;

37.

»operacja« oznacza działanie wspierane przez usługę danych przestrzennych;

38.

»interfejs« oznacza określony zestaw operacji, które charakteryzują zachowanie podmiotu zgodnie z definicją w normie ISO 19119: 2005.

;

3)

w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

a)

tytuł otrzymuje brzmienie:

„Listy kodowe i wyliczenia zbiorów danych przestrzennych”

;

b)

zdanie wprowadzające w ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„Listy kodowe należą do jednego z następujących typów, zgodnie z załącznikami I–IV:”;

4)

w art. 8 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

„3.   Kolejne aktualizacje danych należy udostępniać w odniesieniu do wszystkich powiązanych usług danych przestrzennych w terminie określonym w ust. 2.”

;

5)

po art. 14 dodaje się artykuły w brzmieniu:

„Artykuł 14a

Wymagania dotyczące uruchamialnych usług danych przestrzennych

Nie później niż dnia 10 grudnia 2015 r. państwa członkowskie przedstawiają metadane uruchamialnych usług danych przestrzennych zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku V.

Artykuł 14b

Uzgodnienia interoperacyjne i wymagania w zakresie harmonizacji dotyczące uruchamialnych usług danych przestrzennych

Uruchamialne usługi danych przestrzennych odnoszące się do danych zawartych w co najmniej jednym zgodnym zbiorze danych przestrzennych spełniają wymagania w zakresie interoperacyjności określone w załącznikach V i VI oraz, gdy jest to wykonalne, wymagania w zakresie harmonizacji określone w załączniku VII.”

;

6)

dodaje się załącznik V w brzmieniu określonym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;

7)

dodaje się załącznik VI w brzmieniu określonym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;

8)

dodaje się załącznik VII w brzmieniu określonym w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 10 grudnia 2014 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 108 z 25.4.2007, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1089/2010 z dnia 23 listopada 2010 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie interoperacyjności zbiorów i usług danych przestrzennych (Dz.U. L 323 z 8.12.2010, s. 11).

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 976/2009 z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie usług sieciowych (Dz.U. L 274 z 20.10.2009, s. 9).

(4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 976/2009 z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie usług sieciowych (Dz.U. L 274 z 20.10.2009, s. 9).”

(5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1205/2008 z dnia 3 grudnia 2008 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie metadanych (Dz.U. L 326 z 4.12.2008, s. 12).”


ZAŁĄCZNIK I

„ZAŁĄCZNIK V

PRZEPISY WYKONAWCZE DOTYCZĄCE URUCHAMIALNYCH USŁUG DANYCH PRZESTRZENNYCH

CZĘŚĆ A

Sposób zapisywania

Podobnie jak w przypadku rozporządzenia (WE) nr 1205/2008 stosuje się następujące sposoby zapisywania metadanych dla usług danych przestrzennych.

Jeśli tak określono w opisie elementów metadanych, dziedziny wartości należy zastosować z uwzględnieniem liczności ujętej w odpowiednich tabelach. W odniesieniu do poszczególnych dziedzin każda wartość jest definiowana za pomocą:

identyfikatora numerycznego,

nazwy w formie tekstu przeznaczonej dla ludzi, którą można przetłumaczyć na różne języki wspólnotowe,

nazwy neutralnej językowo przeznaczonej dla komputerów (wartość wyrażona w nawiasie),

opcjonalnego opisu lub definicji.

Tabela zawiera następujące informacje:

kolumna pierwsza zawiera odniesienie do stosownego ustępu w załączniku określającego element metadanych lub grupę elementów metadanych,

kolumna druga zawiera nazwę elementu metadanych lub grupy elementów metadanych,

kolumna trzecia określa liczność elementu metadanych. Przedstawienie liczności odpowiada zapisowi liczności w formacie UML, gdzie:

N oznacza, że w zbiorze wyników ten element metadanych może wystąpić tylko N razy,

1..* oznacza, że w zbiorze wyników element ten musi wystąpić przynajmniej jeden raz,

0..1 wskazuje, że wystąpienie danego elementu metadanych w zbiorze wyników jest warunkowe, ale może mieć miejsce tylko jeden raz,

0..* wskazuje, że wystąpienie danego elementu metadanych w zbiorze wyników jest warunkowe, ale może mieć miejsce jeden raz lub więcej razy,

w przypadku liczności oznaczonej jako 0..1 lub 0..* warunek określa, kiedy dane elementy metadanych są obowiązkowe,

kolumna czwarta zawiera stwierdzenie warunkowe, w przypadku gdy liczność elementu nie ma zastosowania w odniesieniu do wszystkich typów zasobów. W pozostałych przypadkach wszystkie elementy są obowiązkowe.

CZĘŚĆ B

Kategoria Element metadanych

1.   Kategoria

Jest to przytoczenie statusu usługi danych przestrzennych w odniesieniu do usługi jej uruchamiania.

Dziedziny wartości tego elementu metadanych są zdefiniowane następująco:

1.1.   Uruchamialna (invocable)

Ta usługa danych przestrzennych jest uruchamialną usługą danych przestrzennych.

1.2.   Interoperacyjna (interoperable)

Ta uruchamialna usługa danych przestrzennych jest interoperacyjną usługą danych przestrzennych.

1.3.   Zharmonizowana (harmonised)

Ta interoperacyjna usługa danych przestrzennych jest zharmonizowaną usługą danych przestrzennych.

CZĘŚĆ C

Instrukcje dotyczące liczności i warunków elementów metadanych

Nowe metadane do opisu usług danych przestrzennych zawierają elementy metadanych lub grupy elementów metadanych wymienione w tabeli 1.

Te elementy metadanych lub grupy elementów metadanych są zgodne z przewidywaną licznością i odnośnymi warunkami określonymi w tabeli 1.

Jeżeli w odniesieniu do konkretnego elementu metadanych nie określono żadnego warunku, dany element jest obowiązkowy.

Tabela 1

Metadane uruchamialnych usług danych przestrzennych

Odniesienie

Nowe elementy metadanych

Liczność

Warunek

1.

Kategoria

0..1

obowiązkowe w odniesieniu do uruchamialnej usługi danych przestrzennych

CZĘŚĆ D

Dodatkowe wymagania dotyczące metadanych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1205/2008

1.   Lokalizator zasobu

Element metadanych »Lokalizator zasobu« określony w rozporządzeniu (WE) nr 1205/2008 obejmuje także wszystkie punkty dostępu dostawcy usług danych przestrzennych i punkty te są określone w sposób jednoznaczny.

2.   Specyfikacja

Specyfikacja elementu metadanych określona w rozporządzeniu (WE) nr 1205/2008 odnosi się także do specyfikacji technicznej lub zawiera taką specyfikację (jak np. wytyczne techniczne INSPIRE, ale nie tylko), z którą uruchamialna usługa danych przestrzennych jest w pełni zgodna, dostarczając wszystkich niezbędnych elementów technicznych (czytelnych dla człowieka i w stosownych przypadkach dla komputerów), które pozwalają ją uruchomić.”


ZAŁĄCZNIK II

„ZAŁĄCZNIK VI

PRZEPISY WYKONAWCZE DOTYCZĄCE INTEROPERACYJNOŚCI URUCHAMIALNYCH USŁUG DANYCH PRZESTRZENNYCH

CZĘŚĆ A

Dodatkowe wymagania dotyczące metadanych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1205/2008

1.   Warunki odnoszące się do dostępu i użytkowania

Ograniczenia techniczne odnoszące się do dostępu i użytkowania usług danych przestrzennych są objęte elementem metadanych »Ograniczenia w publicznym dostępie« określonym w rozporządzeniu (WE) nr 1205/2008.

2.   Jednostka odpowiedzialna

Jednostka odpowiedzialna określona w rozporządzeniu (WE) nr 1205/2008 przynajmniej opisuje rolę administratora, odpowiadającą roli administratora (Custodian) ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 1205/2008.

CZĘŚĆ B

Elementy metadanych

3.   Identyfikator systemu informacji przestrzennej

W stosownym przypadku jest to wykaz systemów informacji przestrzennej obsługiwanych przez usługę danych przestrzennych.

Każdy obsługiwany system informacji przestrzennej jest wyrażany za pomocą identyfikatora.

4.   Jakość usług

Minimalna jakość usług określona przez jednostkę odpowiedzialną za usługi danych przestrzennych; która powinna obowiązywać przez pewien czas.

4.1.   Kryteria

Są to kryteria, do których odnoszą się pomiary.

Dziedzinami wartości tego elementu metadanych są:

4.1.1.   Dostępność (availability)

Określa procentowy udział czasu, w którym usługa jest dostępna.

4.1.2.   Efektywność (performance)

Określa, jak szybko może zostać zrealizowane żądanie usługi danych przestrzennych.

4.1.3.   Wydajność (capacity)

Wskazuje maksymalną liczbę jednoczesnych żądań, które mogą zostać zaspokojone z zadeklarowaną efektywnością.

4.2.   Pomiar

4.2.1.   Opis

Dostarcza opisu pomiaru każdego kryterium.

Dziedziną wartości tego elementu metadanych jest dowolny tekst.

4.2.2.   Wartość (value)

Określa wartość pomiaru każdego kryterium.

Dziedziną wartości tego elementu metadanych jest dowolny tekst.

4.2.3.   Jednostka (unit)

Określa jednostkę pomiarową pomiaru każdego kryterium.

Dziedziną wartości tego elementu metadanych jest dowolny tekst.

CZĘŚĆ C

Instrukcje dotyczące liczności i warunków elementów metadanych

Metadane do opisu interoperacyjnych usług danych przestrzennych zawierają elementy metadanych lub grupy elementów metadanych wymienione w tabeli 1.

Te elementy metadanych lub grupy elementów metadanych są zgodne z oczekiwaną licznością i powiązanymi warunkami określonymi w tabeli 1.

Jeżeli w odniesieniu do konkretnego elementu metadanych nie określono żadnego warunku, dany element jest obowiązkowy.

Tabela 1

Metadane interoperacyjnych usług danych przestrzennych

Odniesienie

Nowe elementy metadanych

Liczność

Warunek

1.

Identyfikator systemu informacji przestrzennej

1..*

Obowiązkowe, jeśli dotyczy

2

Jakość usługi

3..*”

 


ZAŁĄCZNIK III

„ZAŁĄCZNIK VII

PRZEPISY WYKONAWCZE DOTYCZĄCE HARMONIZACJI INTEROPERACYJNYCH USŁUG DANYCH PRZESTRZENNYCH

CZĘŚĆ A

Charakterystyka

1.   Jakość usług

Prawdopodobieństwo dostępności zharmonizowanej usługi danych przestrzennych wynosi 98 %.

2.   Kodowanie danych wyjściowych

Zharmonizowana usługa danych przestrzennych oddająca obiekty przestrzenne w zakresie dyrektywy 2007/2/WE koduje te obiekty przestrzenne zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

CZĘŚĆ B

Elementy metadanych

3.   Metadane uruchamiania usługi

Element »Metadane uruchamiania usługi« określa interfejsy zharmonizowanych usług danych przestrzennych i zawiera wykaz punktów końcowych umożliwiających komunikację między urządzeniami.

CZĘŚĆ C

Instrukcje dotyczące liczności i warunków elementów metadanych

Metadane do opisu zharmonizowanych usług przestrzennych zawierają element metadanych lub grupę elementów metadanych wymienione w tabeli 1.

Ten element metadanych lub grupa elementów metadanych są zgodne z przewidywaną licznością i odnośnymi warunkami określonymi w tabeli 1.

Jeżeli w odniesieniu do konkretnego elementu metadanych nie określono żadnego warunku, dany element jest obowiązkowy.

Tabela 1

Metadane zharmonizowanych usług danych przestrzennych

Odniesienie

Nowe elementy metadanych

Liczność

Warunek

1.

Metadane uruchamiania usługi

1..*

 

CZĘŚĆ D

Operacje

1.   Wykaz operacji

Zharmonizowana usługa danych przestrzennych dostarcza operacji wyliczonych w tabeli 2.

Tabela 2

Operacje dla zharmonizowanych usług danych przestrzennych

Operacja

Rola operacji

Uzyskiwanie metadanych zharmonizowanych usług danych przestrzennych

Dostarcza wszystkich niezbędnych informacji na temat usługi i określa zdolności usługi

2.   Uzyskiwanie operacji metadanych zharmonizowanych usług danych przestrzennych

2.1.   Uzyskiwanie żądania metadanych zharmonizowanych usług danych przestrzennych

2.1.1.   Parametry »Uzyskiwania żądania metadanych zharmonizowanych usług danych przestrzennych«

Parametr »Uzyskiwanie żądania metadanych zharmonizowanych usług danych przestrzennych« określa naturalny język treści »Uzyskiwania odpowiedzi metadanych zharmonizowanych usług danych przestrzennych«.

2.2.   Uzyskiwanie odpowiedzi metadanych zharmonizowanych usług danych przestrzennych

Uzyskiwanie odpowiedzi metadanych zharmonizowanych usług danych przestrzennych zawiera następujący zestaw parametrów:

Metadane zharmonizowanych usług danych przestrzennych,

Metadane operacji,

Języki.

2.2.1.   Parametry »Metadane zharmonizowanych usług danych przestrzennych«

Parametry »Metadane zharmonizowanych usług danych przestrzennych« powinny zawierać przynajmniej elementy metadanych zharmonizowanych usług danych przestrzennych INSPIRE określone w niniejszym rozporządzeniu oraz w rozporządzeniu (WE) nr 1205/2008.

2.2.2.   Parametry »Metadane operacji«

Parametr »Metadane operacji« dostarcza metadanych dotyczących operacji zharmonizowanych usług danych przestrzennych. Przynajmniej opisuje każdą operację, podając jako minimum opis wymienionych danych i adres sieciowy.

2.2.3.   Parametr »Języki«

Powinny być wskazane dwa parametry »Język«:

parametr »Język odpowiedzi« wskazujący naturalny język użyty w parametrach »Uzyskiwanie odpowiedzi metadanych zharmonizowanych usług danych przestrzennych«,

parametr »Języki obsługiwane« zawierający wykaz języków naturalnych obsługiwanych przez zharmonizowaną usługę danych przestrzennych.”


11.12.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 354/17


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1313/2014

z dnia 10 grudnia 2014 r.

nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 11 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

1.   PROCEDURA

1.1.   Obowiązujące środki

(1)

Rozporządzeniem (WE) nr 1355/2008 (2) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”, „Chiny”). Zastosowano środki w postaci cła specyficznego nakładanego na poszczególne przedsiębiorstwa w wysokości od 361,4 EUR/t do 531,2 EUR/t wagi produktu netto.

(2)

Środki te zostały unieważnione przez Trybunał Sprawiedliwości UE w dniu 22 marca 2012 r. (3), lecz zostały ponownie nałożone w dniu 18 lutego 2013 r. rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 158/2013 (4).

1.2.   Wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia

(3)

Po opublikowaniu zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu obowiązujących ostatecznych środków antydumpingowych (5) Komisja otrzymała w dniu 12 sierpnia 2013 r. wniosek o wszczęcie przeglądu wygaśnięcia tych środków zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Wniosek został złożony przez Federación Nacional de Asociaciones de Transformados Vegetales y Alimentos Procesados („FENAVAL”) w imieniu producentów reprezentujących ponad 75 % ogólnej produkcji unijnej niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych.

(4)

W uzasadnieniu wniosku podano, że w związku z wygaśnięciem ostatecznych środków antydumpingowych istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu i ponownego wystąpienia szkody dla przemysłu unijnego.

1.3.   Wszczęcie przeglądu wygaśnięcia

(5)

Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody do wszczęcia przeglądu wygaśnięcia, w dniu 25 października 2013 r. w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  (6) („zawiadomienie o wszczęciu”) Komisja ogłosiła wszczęcie przeglądu wygaśnięcia na podstawie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

1.4.   Dochodzenie

1.4.1.   Okres objęty dochodzeniem przeglądowym i okres badany

(6)

Dochodzenie w sprawie kontynuacji dumpingu objęło okres od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody objęła okres od dnia 1 października 2009 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

1.4.2.   Strony zainteresowane dochodzeniem

(7)

Komisja oficjalnie zawiadomiła o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia następujące strony: wnioskodawcę, producentów w Unii i ich odpowiednie zrzeszenia, znanych producentów eksportujących w Chinach oraz w potencjalnych państwach analogicznych, niepowiązanych importerów w Unii i ich odpowiednie zrzeszenia, dostawców producentów w Unii i ich odpowiednie zrzeszenia, znane zainteresowane zrzeszenie konsumentów w Unii oraz przedstawicieli państwa eksportującego. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.

(8)

Ze względu na dużą liczbę producentów eksportujących w Chinach, a także importerów niepowiązanych w Unii, za właściwe uznano zbadanie, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, czy należy przeprowadzić kontrolę wyrywkową. Aby Komisja mogła podjąć decyzję, czy konieczne są kontrole wyrywkowe, i w razie potrzeby dokonać doboru próby, wymienione powyżej strony wezwano do zgłoszenia się w ciągu 15 dni od wszczęcia przeglądu i do przedstawienia Komisji informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu.

(9)

Jako że tylko jedna grupa producentów eksportujących z Chin przekazała wymagane informacje, uznano, że dobór próby producentów eksportujących nie jest konieczny.

(10)

Wytypowano 32 importerów niepowiązanych i zwrócono się do nich o udzielenie informacji do celów kontroli wyrywkowej. Wymagane informacje przekazało siedmiu z nich, spośród których wybrano trzech do kontroli wyrywkowej, lecz tylko dwóch potwierdziło w terminie swoją gotowość do wzięcia udziału w takiej kontroli.

(11)

W związku z powyższym Komisja rozesłała kwestionariusze do zainteresowanych stron oraz do tych podmiotów, które zgłosiły się w terminach określonych w zawiadomieniu o wszczęciu. Na kwestionariusz odpowiedziało pięciu producentów unijnych: współpracujący producent eksportujący w Chinach, dwóch importerów niepowiązanych, ośmiu dostawców producentów w Unii, jedno zrzeszenie dostawców producentów w Unii oraz jeden producent w państwie analogicznym.

(12)

Dwa zrzeszenia importerów zgłosiły się jako zainteresowane strony. Ponadto pięciu importerów niepowiązanych przedłożyło swoje uwagi.

(13)

W odniesieniu do producentów w państwie analogicznym wytypowano cztery przedsiębiorstwa, które poproszono o udzielenie niezbędnych informacji. Tylko jedno przedsiębiorstwo przekazało takie informacje i zgodziło się na wizytę weryfikacyjną.

(14)

Komisja zweryfikowała wszystkie informacje, które uznała za niezbędne do ustalenia prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu i ponownego wystąpienia wynikającej z niego szkody oraz do określenia interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne odbyły się na terenie następujących zainteresowanych stron:

a)

producenci unijni:

Halcon Foods S.A.U., Murcia, Hiszpania,

Conservas y Frutas SA, Murcia, Hiszpania,

Agricultura y Conservas SA, Algemesí (Walencja), Hiszpania,

Industrias Videca SA, Villanueva de Castellón (Walencja), Hiszpania;

b)

producent eksportujący w Chinach:

Zhejiang Taizhou Yiguan Food Co., Ltd., Chiny oraz jego przedsiębiorstwo powiązane Zhejiang Merry Life Food Co., Ltd.;

c)

importerzy niepowiązani w Unii:

Wünsche Handelsgesellschaft International mbH & Co KG, Hamburg, Niemcy,

I. Schroeder KG (GmbH & Co), Hamburg, Niemcy;

d)

producent w państwie analogicznym:

Frigo–Pak Gida Maddeleri Sanayi Ve Ticaret A.S., Turcja.

1.5.   Ujawnienie istotnych faktów i przesłuchania

(15)

W dniu 13 października 2014 r. Komisja ujawniła istotne fakty i ustalenia, na podstawie których podjęła zamiar nałożenia ceł antydumpingowych („ujawnienie ostatecznych ustaleń”). W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń niektóre zainteresowane strony dokonały pisemnych oświadczeń, w których przedstawiły swoje poglądy na temat ostatecznych ustaleń. Stronom, które wystąpiły z wnioskiem o wypowiedzenie się w formie ustnej, dano taką możliwość. Trzech importerów wystąpiło z wnioskiem o wspólne przesłuchanie w obecności rzecznika praw stron w postępowaniach w sprawie handlu i ich wniosek został pozytywnie rozpatrzony. Jedno europejskie stowarzyszenie przedsiębiorstw handlowych wystąpiło z wnioskiem o przesłuchanie z udziałem służb Komisji i taka możliwość została mu przyznana.

2.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

2.1.   Produkt objęty postępowaniem

(16)

Produkt objęty niniejszym przeglądem jest taki sam jak produkt objęty pierwotnym postępowaniem, tj. przetworzone lub zakonserwowane mandarynki (w tym tangeryny i satsuma), klementynki, wilkingi i inne podobne krzyżówki cytrusów, niezawierające dodatku alkoholu, mogące zawierać dodatek cukru lub innej substancji słodzącej, według definicji określonej w pozycji CN 2008, pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej („produkt objęty postępowaniem”), obecnie objęte kodami CN 2008 30 55, 2008 30 75 i ex 2008 30 90.

(17)

Produkt objęty postępowaniem jest uzyskiwany poprzez obranie ze skórki oraz podział na mniejsze części niektórych odmian małych owoców cytrusowych (głównie satsuma), a następnie zalanie syropem cukrowym, sokiem lub wodą i umieszczenie w opakowaniach o różnych rozmiarach, by spełnić konkretne wymogi różnych rynków.

(18)

Satsuma, klementynki oraz inne małe owoce cytrusowe są powszechnie znane pod wspólną nazwą „mandarynki”. Większość z tych różnych odmian owoców może być wykorzystywana jako świeże owoce lub przeznaczona do przetwarzania. Są one podobne do siebie, a zatem wytworzone z nich przetwory lub konserwy uznaje się za jeden produkt.

2.2.   Produkt podobny

(19)

Producenci unijni twierdzili, że produkt importowany oraz produkt unijny są do siebie podobne, gdyż:

obydwa produkty posiadają takie same lub bardzo podobne właściwości fizyczne, tj. smak, kształt, wielkość i konsystencję,

ich sprzedaż prowadzona jest za pośrednictwem tych samych lub podobnych kanałów i konkurują one głównie pod względem ceny,

obydwa produkty mają takie same lub podobne zastosowanie końcowe;

można je z łatwością stosować zamiennie,

są objęte tymi samymi kodami Nomenklatury scalonej dla celów właściwej klasyfikacji taryfowej.

(20)

Z drugiej strony, niektórzy importerzy twierdzili, że produkt importowany cechuje się wyższą jakością, gdyż zawiera mniej uszkodzonych części (nie więcej niż 5 %) oraz ma lepszy smak, wygląd i strukturę w porównaniu do produktu unijnego. Argumentowano ponadto, że produkt importowany różni się pod względem zapachu od produktu unijnego.

(21)

Komisja zbadała te twierdzenia i w świetle dostępnych danych uznała argumenty wysuwane przez przemysł unijny, o których mowa w motywie 19, za prawidłowe.

(22)

Jeśli chodzi o argumenty ze strony importerów, należało je odrzucić z następujących powodów:

a)

niektóre różnice pod względem jakości, dotyczące ilości uszkodzonych części, smaku, wyglądu, zapachu i struktury nie miały wpływu na podstawowe cechy produktu. Produkt importowany można nadal stosować zamiennie z produktem unijnym. Obydwa produkty mają takie same lub podobne zastosowanie końcowe. Faktem jest, że w okresie badanym producenci unijni sprzedawali swoje produkty, zawierające również większy odsetek uszkodzonych części, zarówno importerom, jak i tym samym kategoriom odbiorców/konsumentów (np. sieciom supermarketów i dostawcom w branży piekarniczej), którzy byli również zaopatrywani przez importerów. Ponadto jedna sieć supermarketów w Unii Europejskiej także potwierdziła, że prowadziła sprzedaż oryginalnego produktu z Europy i Chin pod tą samą marką i znakiem handlowym;

b)

maksymalny odsetek uszkodzonych części wynoszący 5 % nie jest tylko wyłączną cechą produktów importowanych. Dochodzenie wykazało, że producenci unijni oferowali szeroki asortyment produktów o różnej jakości i różnym odsetku uszkodzonych części, w tym produkty zawierające nie więcej niż 5 % uszkodzonych części. Niektórzy importerzy nabywali produkty, które zawierały nie więcej niż 5 % uszkodzonych części, od producentów unijnych.

(23)

Analogicznie do wyników pierwotnego dochodzenia produkt importowany oraz produkt wytwarzany przez producentów unijnych uważa się zatem za podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

3.   PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI DUMPINGU

3.1.   Uwagi wstępne

(24)

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy wygaśnięcie istniejących środków prowadziłoby do kontynuacji dumpingu.

(25)

Jak wspomniano w motywie 9, ze względu na fakt, że tylko jedna grupa przedsiębiorstw współpracowała, dokonanie doboru próby producentów eksportujących w Chinach nie było konieczne. Grupa ta obejmowała ok. 12–20 % (w celu zachowania poufności podaje się przedział wartości) przywozu produktu objętego postępowaniem z Chin do Unii w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

3.2.   Przywóz dumpingowy w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym

3.2.1.   Państwo analogiczne

(26)

Zgodnie z przepisami art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalną należało określić na podstawie ceny lub skonstruowanej wartości normalnej uzyskanej w państwie trzecim o gospodarce rynkowej („państwo analogiczne”) lub na podstawie ceny stosowanej przy wywozie z takiego państwa trzeciego do innych państw, w tym państw Unii, a w przypadku gdy jest to niemożliwe, na podstawie innej uzasadnionej metody, w tym na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej w Unii za produkt podobny, w stosownych przypadkach odpowiednio skorygowanej, tak by uwzględniała rozsądną marżę zysku.

(27)

W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja wskazała swój zamiar wykorzystania Turcji jako odpowiedniego państwa analogicznego w celu ustalenia wartości normalnej w odniesieniu do Chin i zaprosiła zainteresowane strony do przedstawienia swoich uwag w tej kwestii.

(28)

Nie otrzymano żadnych uwag dotyczących Turcji jako proponowanego państwa analogicznego. Żadna z zainteresowanych stron nie zaproponowała alternatywnych producentów produktu podobnego w państwie analogicznym.

(29)

Frigo–Pak, jeden z producentów eksportujących z Turcji, z którymi się skontaktowano, w terminie udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte w kwestionariuszu i zgodził się na wizytę weryfikacyjną na swoim terenie.

3.2.2.   Wartość normalna

(30)

Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalna została określona na podstawie zweryfikowanych informacji uzyskanych od producenta w Turcji. Przedsiębiorstwo to nie prowadziło sprzedaży podobnego produktu na rynku krajowym i dlatego jego wartość normalna została skonstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego w oparciu o koszty produkcji oraz powiększona, zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. b), o rozsądną wartość procentową na wydatki związane ze sprzedażą, kosztami ogólnymi i administracyjnymi oraz o rozsądną marżę zysku zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c). Zastosowany wskaźnik wydatków związanych ze sprzedażą, kosztami ogólnymi i administracyjnymi wynika z faktycznie poniesionych przez producenta wydatków związanych ze sprzedażą, kosztami ogólnymi i administracyjnymi na sprzedaż krajową innych konserwowanych produktów i wyniósł 10–20 % (w celu zachowania poufności podaje się przedział wartości). Zastosowany wskaźnik zysków jest taki sam jak wskaźnik wykorzystany w pierwotnym dochodzeniu, tj. 6,8 %. Stanowi on zysk odnotowany przez przemysł UE, zanim poniósł on szkody w wyniku przywozu produktów z Chin po cenach dumpingowych.

3.2.3.   Cena eksportowa

(31)

Sprzedaż eksportowa do Unii dokonywana przez współpracującego producenta eksportującego przekazywana była bezpośrednio do niezależnych klientów mających siedzibę w Unii. Zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego cena eksportowa została ustalona na podstawie cen rzeczywiście płaconych lub należnych za produkt w przypadku sprzedaży na wywóz z Chin do Unii.

3.2.4.   Porównanie

(32)

Wartość normalną i cenę eksportową porównywano na podstawie ceny ex–works.

(33)

Aby zapewnić rzetelne porównanie między wartością normalną a ceną eksportową współpracującego producenta eksportującego, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego należycie uwzględniono w postaci dostosowań różnice w transporcie, ubezpieczeniach, prowizjach i opłatach bankowych, które miały wpływ na ceny i ich porównywalność.

3.2.5.   Margines dumpingu

(34)

Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego margines dumpingu ustalono na podstawie porównania między średnią ważoną wartości normalnej a średnią ważoną ceny eksportowej.

(35)

Według współpracującego producenta eksportującego wyniki tego porównania wskazywały na istnienie dumpingu. Margines dumpingu przekroczył 60 %.

(36)

W przypadku Chin jako całości porównanie średniej ważonej ceny eksportowej za przywóz z Chin produktu objętego postępowaniem, zgodnie z danymi pochodzącymi z Eurostatu, i średniej ważonej wartości normalnej ustanowionej dla państwa analogicznego (należycie dostosowanej, tak aby odzwierciedlać prawdopodobny asortyment produktów przywożonych z Chin, mając na uwadze asortyment produktów w sprzedaży UE przez współpracującego producenta eksportującego dla porównywalnych rodzajów produktu) również wykazało istnienie znacznego dumpingu o jeszcze wyższych wartościach.

(37)

W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń europejskie stowarzyszenie handlowe twierdziło, że w odróżnieniu od chińskich producentów eksportowych oraz producentów z Hiszpanii nie miało ono możliwości zweryfikowania dokładnych obliczeń (poziom dumpingu i wartość szkody) i w związku z tym zwróciło się do Komisji o przedstawienie szczegółowych wyliczeń poziomu dumpingu. W toku przesłuchania w obecności rzecznika praw stron trzech importerów zasygnalizowało również, że woleliby otrzymać szczegółowe wyliczenia poziomu dumpingu.

(38)

Odnośnie tych wniosków należy zaznaczyć, że dane, na podstawie których Komisja dokonała obliczeń, zawierają tajemnice handlowe i poufne informacje. Współpracujący producent eksportujący, który przekazał te dane, otrzymał należycie konkretne ustalenia dotyczące szczegółowych wyliczeń poziomu dumpingu i wysokości szkody i nie zgłosił żadnych uwag ani nie wystąpił o wyjaśnienia. Komisja nie może udostępnić takich danych do wglądu innym zainteresowanym stronom bez naruszenia ich poufnego charakteru. Metodologia przyjęta przez Komisję, opisana w motywach 30–36 powyżej, została jednak ujawniona wszystkim zainteresowanym stronom. W toku wspomnianego przesłuchania rzecznik praw stron poinformował importerów o możliwości zwrócenia się do niego z wnioskiem o zweryfikowanie wyliczeń Komisji w sytuacji, gdyby mieli obawy o rzetelność takich wyliczeń. Wspomnianych trzech importerów nie zwróciło się jednak w tej kwestii o interwencję do rzecznika praw stron.

(39)

Europejskie stowarzyszenie handlowe samodzielnie obliczyło margines dumpingu, porównując, na podstawie danych Eurostatu, średnie ceny importowe z Chin i średnie ceny importowe z Turcji. Według tego stowarzyszenia handlowego takie porównanie sugerowałoby niższy poziom dumpingu: ok. 30 %. Po pierwsze, należy zauważyć, że w przeglądzie wygaśnięcia dokładny poziom dumpingu ma mniejsze znaczenie niż w przypadku dochodzenia, w trakcie którego ustalany jest poziom cła. Po drugie, jak wyjaśniono w motywach 30–33 powyżej, Komisja oparła swoje wyliczenia na danych na temat „realnej” wartości normalnej, które uzyskała od sprawdzonego współpracującego producenta z Turcji, a porównanie z chińskimi cenami eksportowymi było szczegółowe. Dane, na podstawie których Komisja dokonała obliczeń, uważa się zatem za dużo bardziej rzetelne i dokładne niż dane szacunkowe sugerowane przez stowarzyszenie w jego uwagach do ujawnienia ostatecznych ustaleń.

(40)

W toku przesłuchania z rzecznikiem praw stron trzech importerów twierdziło ponadto, że nie doszło do dumpingu. Swoje twierdzenie oparli na fakcie, że Komisja ustaliła, iż średnie ceny sprzedaży współpracującego producenta eksportującego z Chin na niektórych ważnych rynkach spoza UE kształtowały się poniżej średnich cen sprzedaży na rynku unijnym. Należy odrzucić to twierdzenie, gdyż dumping oznacza sprzedaż na danym rynku po cenach poniżej normalnej wartości, a nie po cenach niższych niż te osiągane na innych rynkach trzecich.

3.3.   Zmiany wielkości przywozu w przypadku uchylenia środków

3.3.1.   Uwaga wstępna

(41)

W związku z ustaleniem występowania dumpingu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym zbadano również prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu w przypadku uchylenia środków i dokonano analizy następujących elementów: mocy produkcyjnych i wolnych mocy produkcyjnych w Chinach; wielkości i ceny przywozu po cenach dumpingowych z Chin; oraz atrakcyjności rynku unijnego w odniesieniu do przywozu z Chin.

(42)

Przez dużą część okresu objętego dochodzeniem przeglądowym w UE nie obowiązywały żadne środki, gdyż zostały one unieważnione (zob. motyw 2 powyżej). W tym okresie bez obowiązujących środków miał miejsce szczytowy wzrost przywozu w okresie 2011/2012, po którym nastąpił spadek w pozostałej części okresu objętego dochodzeniem. Odzwierciedla to raczej efekt gromadzenia zapasów niż autentyczny wzrost/spadek konsumpcji oraz wynika z wysokiego poziomu przywozu z Chin, który odnotowano w okresie od marca do lipca 2012 r., kiedy omawiane środki nie obowiązywały.

3.3.2.   Produkcja, konsumpcja krajowa i moce eksportowe chińskich producentów

(43)

Jeśli chodzi o całkowite moce produkcyjne oraz wolne moce produkcyjne w Chinach, Komisja nie otrzymała informacji od żadnego z chińskich producentów ani od żadnej zainteresowanej strony. Zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego Komisja przyjęła ustalenia na podstawie dostępnych faktów.

(44)

Według raportu opublikowanego przez Służbę Zagraniczną ds. Rolnictwa przy Departamencie Rolnictwa Stanów Zjednoczonych (FSA/USDA), który uwzględniono we wniosku o dokonanie przeglądu i także udostępniono opinii publicznej (7), ilość świeżych mandarynek przeznaczonych na przetwory, tj. na produkcję konserwowanych mandarynek, wzrosła w Chinach o 27 % od sezonu 2009/2010 (520 000 ton) do okresu objętego dochodzeniem przeglądowym (660 000 ton). Chiny odnotowały podobne tendencje w produkcji konserwowanych mandarynek. Według tego raportu Chiny zwiększyły produkcję konserwowanych mandarynek z 347 000 ton w okresie 2009/2010 do 440 000 ton w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Raport zawiera dane szacunkowe, z których wynika, że krajowa konsumpcja konserwowanych mandarynek w Chinach wyniosła w przybliżeniu 100 000–150 000 ton w okresie 2013/2014. Według szacunków innego powszechnie dostępnego źródła konsumpcja krajowa wyniosła 50 000–100 000 ton (8), co oznacza, że szacunki dotyczące konsumpcji krajowej na poziomie 100 000 ton wydają się rozsądne. Biorąc pod uwagę powyższe informacje, można szacować, że ilość chińskich konserwowanych mandarynek przeznaczona na wywóz wyniosła w przybliżeniu 340 000 ton w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

(45)

Inne dostępne źródła podają trochę inne dane szacunkowe na temat ilości chińskich konserwowanych mandarynek przeznaczonych na wywóz w latach 2009–2014 (9). Wszystkie te źródła, choć zawierają między sobą rozbieżności, podają jednak, że ilość chińskich konserwowanych mandarynek przeznaczonych na wywóz wyniosła co najmniej 300 000 ton na każdy sezon roczny, za który zgłaszane są dane, w latach 2009–2013. Żadne z tych źródeł nie podaje, że w przyszłości ilość chińskich konserwowanych mandarynek przeznaczonych na wywóz mogłaby się znacznie obniżyć.

3.3.3.   Atrakcyjność rynku unijnego

(46)

Nawet jeśli przywóz z Chin w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym wynosił 19 253 ton, dane dotyczące przywozu zebrane w toku pierwotnego dochodzenia, obejmujące lata 2002–2007, pokazują, że chińscy wytwórcy mogą przeznaczyć ponad 60 000 ton na sezon na rynek Unii, co potwierdzają dane Eurostatu na temat przywozu w sezonie 2011/2012. Ponadto wysoki poziom przywozu w okresie 2011/2012, kiedy to środki nie były stosowane przez większość czasu (tj. począwszy od dnia 22 marca 2012 r.), pokazuje, że Unia jest atrakcyjnym rynkiem dla chińskich wytwórców pod względem cen i że znaczna część chińskiego przywozu po cenach dumpingowych trafiłaby na rynek unijny, gdyby zniesiono obecne środki antydumpingowe.

(47)

W latach 2002–2007 (kiedy nie były nałożone żadne środki antydumpingowe) Chiny eksportowały do Unii średnio znacznie więcej konserwowanych mandarynek na sezon (o 36 %) niż w latach 2009–2013 (kiedy nałożono cła z wyjątkiem okresu od dnia 22 marca 2012 r. do 23 lutego 2013 r.), choć całkowite wielkości, jakie Chiny mogły eksportować na skalę światową, były niższe w pierwszym okresie niż w drugim. Powyższy fakt potwierdza prawdopodobieństwo, że chińscy producenci zwiększą wielkość swojego wywozu do Unii do poziomów zaobserwowanych w trakcie pierwotnego dochodzenia, jeśli środki zostaną zniesione.

3.3.4.   Ceny eksportowe stosowane wobec państw trzecich

(48)

Wyniki dochodzenia w odniesieniu do wywozu do państw trzecich pokazały, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym średnie ceny sprzedaży w ramach wywozu prowadzonego przez przedsiębiorstwo współpracujące na szereg ważnych rynków (np. Japonia, Malezja, Filipiny, Tajlandia) kształtowały się poniżej średnich cen sprzedaży do Unii. Można zatem założyć, że wobec braku środków współpracujący producent eksportujący skierowałby przynajmniej część wspomnianego wywozu do Unii.

(49)

Również z chińskich danych statystycznych na temat wywozu przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych w szczelnych kontenerach wynika, że istnieje prawdopodobieństwo przekierowania wywozu z Chin na rynek Unii. Na podstawie tych danych statystycznych szacuje się, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym na rynki eksportowe skierowano ok. 20 000 ton produktu objętego postępowaniem po średnich cenach poniżej tych uzyskiwanych w UE, mimo iż nie obowiązywały żadne cła antydumpingowe nałożone na przywóz z Chin na te rynki. W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym podana wielkość równałaby się sprzedaży krajowej przemysłu unijnego oraz stanowiłaby 71 % łącznej produkcji przemysłu unijnego. Innymi słowy, jak wynika z danych na temat obecnej wielkości europejskiego rynku konserwowanych mandarynek (łączne spożycie w UE: 44 523 ton) oraz chińskich danych statystycznych, obecny wolumen wywozu z Chin na rynek UE powiększony o ewentualny wolumen, który z ekonomicznego punktu widzenia warto przekierować na rynek unijny, pokryłby prawie w całości łączny popyt UE na mandarynki w puszkach.

3.3.5.   Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu

(50)

W ramach dochodzenia potwierdzono, że chiński przywóz nadal napływał na rynek unijny po cenach dumpingowych w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Biorąc pod uwagę trwający dumping, fakt, że rynek Unii jest ważnym rynkiem, który w przeszłości przyciągał uwagę chińskich eksporterów, moce produkcyjne dostępne w Chinach, które wykraczają poza łączne spożycie w Unii, a także potwierdzoną chęć ze strony chińskich producentów oraz ich zdolność w zakresie szybkiego zwiększenia wywozu do Unii, o ile istnieje ku temu zachęta, stwierdza się, że istnieje prawdopodobieństwo kontynuowania dumpingu, jeśli zniesione zostaną środki.

4.   SZKODA

4.1.   Uwagi ogólne

(51)

Zbiory mandarynek odbywają się jesienią i zimą, przy czym sezon zbiorów i sezon przetwórczy trwają od początku października do końca stycznia (w przypadku niektórych odmian do lutego lub marca) następnego roku. Większość kontraktów na zakup (np. przez importerów niepowiązanych) i sprzedaż jest negocjowana w pierwszych miesiącach każdego sezonu. W przemyśle przetwórstwa mandarynek przyjęło się, że okresem odniesienia jest sezon (trwający od 1 października danego roku do 30 września następnego roku). Podobnie jak w przypadku pierwotnego dochodzenia Komisja przyjęła tę praktykę w trakcie dokonywanej przez siebie analizy.

4.2.   Produkcja unijna i przemysł unijny

(52)

W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym produkt podobny był wytwarzany w Unii przez pięciu producentów unijnych. Wielkość łącznej produkcji unijnej produktu podobnego w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym ustalono na podstawie odpowiedzi na kwestionariusz udzielone przez czterech indywidualnych producentów, którzy zostali skontrolowani w trakcie wizyty weryfikacyjnej na miejscu. Poziom produkcji piątego producenta, który odpowiednio nie współpracował i nie był przedmiotem wizyty weryfikacyjnej, ustalono na podstawie odpowiedzi na kwestionariusz udzielonych przez tego producenta, które porównano w kontroli krzyżowej z informacjami przedstawionymi w skardze. Na tej podstawie oszacowano, że łączna produkcja unijna wynosiła ok. 28 500 ton w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

(53)

Uznaje się, że wspomniani wyżej producenci z Unii reprezentujący całkowitą produkcję Unii stanowią przemysł unijny w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

4.3.   Widoczna konsumpcja na rynku unijnym

(54)

Poziom spożycia w Unii ustalono na podstawie danych Eurostatu na temat przywozu na poziomie zintegrowanej taryfy wspólnotowej TARIC, dokładnie pokrywających się z definicją produktu objętego postępowaniem, oraz na podstawie wielkości sprzedaży w UE przemysłu unijnego.

(55)

Należy zauważyć, że choć analiza opiera się na sezonach, a nie latach kalendarzowych, powyższa metodologia nie musi koniecznie odzwierciedlać spożycia na poziomie użytkownika/odbiorcy przemysłowego. Z uwagi na sezonowość głównego surowca (tj. świeżych owoców) powszechną praktyką w tym sektorze wśród importerów i unijnych producentów jest gromadzenie zapasów w czasie, gdy ze świeżych owoców robione są przetwory, a następnie sprzedaż przetworzonych produktów dystrybutorom lub użytkownikom przemysłowym przez cały rok. Bywa, że na poziom spożycia wpływ mają efekty gromadzenia zapasów.

(56)

Na tej podstawie w okresie badanym konsumpcja w Unii kształtowała się w następujący sposób:

Tabela 1

 

2009/2010

2010/2011

2011/2012

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Konsumpcja w Unii (w tonach)

66 487

72 618

90 207

44 523

Indeks 2009/2010 = 100)

100

109

136

67

(57)

W okresie badanym średnie spożycie owoców cytrusowych w Unii utrzymało się nieco poniżej 70 000 ton. W okresie 2011/2012 nastąpił jednak gwałtowny wzrost przywozu, po którym odnotowano spadek w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Zmiany te odzwierciedlają raczej efekt gromadzenia zapasów niż autentyczny wzrost/spadek spożycia oraz wynika z wysokiego poziomu przywozu z Chin, który odnotowano w okresie od marca do lipca 2012 r., kiedy omawiane środki tymczasowo nie obowiązywały (zob. motyw 2). Gwałtowny wzrost przywozu w okresie 2011/2012 został zrekompensowany niższym poziomem przywozu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, a tym samym niższym spożyciem w Unii.

(58)

Niektórzy z importerów twierdzili, że nie dokonywali składowania. Oświadczyli również, że od dnia 6 października 2011 r., kiedy rzecznik generalny przedstawił swoją opinię w sprawie C-338/10, byli już przeświadczeni o tym, że Trybunał Sprawiedliwości unieważni środki. W związku z tym przełożyli w czasie odprawę celną produktu objętego postępowaniem do czasu przyjęcia prawomocnego orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości.

(59)

W tym kontekście należy przypomnieć, że składowanie można zdefiniować jako gromadzenie i przechowywanie rezerwowych dostaw. Z danych, którymi dysponuje Komisja, wynika, że od momentu unieważnienia środków, tj. od dnia 22 marca 2012 r. do lipca 2012 r. odnotowano masowy przywóz produktu objętego postępowaniem: średnio blisko 9 000 ton miesięcznie. Następnie do końca okresu objętego dochodzeniem przeglądowym średni poziom przywozu zmalał aż do 1 650 ton miesięcznie, co oznaczało o 2 000 ton miesięcznie mniej w porównaniu ze średnim poziomem przywozu w okresie poprzedzającym unieważnienie środków. Komisja stwierdziła, że aby osiągnąć tak znaczny poziom miesięcznego przywozu w relatywnie krótkim czasie, importerzy gromadzili duże ilości produktu objętego postępowaniem. Potwierdzili to również niektórzy importerzy, którzy przyznali, że odsuwali w czasie odprawę celną, gdy doszli do przekonania, że cła antydumpingowe zostaną unieważnione. W związku z powyższym twierdzenie, że importerzy nie praktykowali składowania, zostało odrzucone.

4.4.   Przywóz z Chin do Unii

(60)

Mając na uwadze, że tylko jedna grupa chińskich eksporterów współpracowała w trakcie dochodzenia i że stanowiła ona ok. 12–20 % (w celu zachowania poufności podaje się przedział wartości) łącznej wielkości przywozu z Chin w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, stwierdzono, że dane Eurostatu (w koniecznych przypadkach na poziomie kodów TARIC — zintegrowanej taryfy wspólnotowej) były najdokładniejszym i najlepszym źródłem informacji na temat wielkości i cen przywozu. Niemniej jednak analizie poddano również indywidualne ceny współpracującego eksportera z Chin.

4.4.1.   Wielkość i udział w rynku

(61)

W okresie badanym wielkość przywozu z Chin oraz odpowiadające jej udziały w rynku kształtowały się następująco:

Tabela 2

Przywóz z Chin

2009/2010

2010/2011

2011/2012

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Wielkość przywozu (w tonach)

47 235

41 915

59 613

19 294

Indeks (2009/2010 = 100)

100

89

126

41

Udział w rynku

71 %

57,7 %

66,1 %

43,3 %

(62)

Po nałożeniu środków antydumpingowych w 2008 r. przywóz z Chin zasadniczo wykazywał tendencje spadkowe. Przypomina się, że przywóz w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem (2006/2007) wynosił 56 108 ton.

(63)

Jak wyjaśniono powyżej, w okresie 2011/2012 nastąpił jednak gwałtowny wzrost przywozu będący niewątpliwie wynikiem unieważnienia środków antydumpingowych w marcu 2012 r. Z danych Eurostatu pokazujących kształtowanie się przywozu z Chin w okresach miesięcznych wynika, że podczas gdy przywóz ten generalnie wahał się w przedziale od 2 000 do 6 000 ton, to w okresie od marca 2012 r. do lipca 2012 r. jego wielkość sięgała od 6 000 do 12 000 ton (średnio prawie 9 000 ton w skali miesiąca). Należy przy tym zauważyć, że środki zostały unieważnione w marcu 2012 r. i przywrócone w lutym 2013 r., lecz w dniu 29 czerwca 2012 r. wprowadzono obowiązek rejestracji (10), co zniechęciło importerów.

(64)

Tendencja spadkowa dotknęła nie tylko przywóz, ale również udziały w chińskim rynku, które zmalały w okresie badanym z 71 % do 43 %. Nawet jeśli weźmie się pod uwagę wpływ niecodziennego poziomu przywozu z Chin w okresie 2011/2012 i w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, jego udział w rynku zmalał z ok. 70 % w okresie 2009/2010 do średniego poziomu 55 % w kolejnych latach.

4.4.2.   Ceny i podcięcie cenowe

Tabela 3

Przywóz z Chin

2009/2010

2010/2011

2011/2012

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Średnia cena importowa (EUR/tona)

677

744

1 068

925

Indeks (2009/2010 = 100)

100

110

158

137

(65)

Jak wynika z powyższej tabeli, w okresie badanym ceny przywozu z Chin wzrosły o 37 %. Należy jednak zauważyć, że do okresu 2011/2012 ceny wyraźnie wzrastały, po czym w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym nastąpił ich spadek.

(66)

W związku z tym, że wielkość przywozu jedynego eksportera współpracującego stanowiła zaledwie ok. 12–20 % (w celu zachowania poufności podaje się przedział wartości) przywozu z Chin w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, na podstawie danych statystycznych dotyczących przywozu zbadano, czy podcięcie cenowe występowało również w odniesieniu do całego wywozu z Chin.

(67)

W tym celu średnie ważone ceny sprzedaży, jakie współpracujący producenci z Unii oferowali odbiorcom niepowiązanym na rynku unijnym, były porównywane z odpowiadającymi im ważonymi średnimi cenami CIF (koszt, ubezpieczenia i fracht) przywozu z Chin odnotowanymi przez Eurostat. Ceny CIF zostały skorygowane, by objąć koszty związane z odprawą celną, a mianowicie taryfę celną oraz koszty ponoszone po przywozie.

(68)

Analiza porównawcza przeprowadzona na tej podstawie wykazała, że w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przywóz produktu objętego postępowaniem spowodował podcięcie cen przemysłu unijnego o 4,8 %, jeśli w obliczeniach uwzględnia się wpływ obowiązujących ceł antydumpingowych. Margines podcięcia cenowego osiąga jednak poziom 28 %, gdy przy analizie cen importowych nie bierze się pod uwagę ceł antydumpingowych.

(69)

Jeśli uwzględnić ceny importowe podane przez współpracującego eksportera z Chin, po należytej korekcie, wówczas można by ustalić margines podcięcia cenowego na poziomie 14 % w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, biorąc pod uwagę obowiązujące cła antydumpingowe. Po pominięciu efektu ceł antydumpingowych margines podcięcia cenowego osiągnął poziom 20 %. Należy zauważyć, że większa część wywozu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym odbyła się w czasie, gdy środki zostały unieważnione.

4.5.   Przywóz do Unii z innych państw trzecich

(70)

W okresie badanym wielkość przywozu z państw trzecich nigdy nie stanowiła więcej niż 11,2 % udziału w rynku. Większa część tego przywozu (co najmniej 89 % w okresie badanym) pochodziła z Turcji.

Tabela 4

 

2009/2010

2010/2011

2011/2012

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Wielkość przywozu z innych państw trzecich (w tonach)

4 033

8 078

10 090

4 717

Indeks (2009/2010 = 100)

100

200

250

117

Udział w rynku

6,1 %

11,1 %

11,2 %

10,6 %

4.6.   Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego

(71)

Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego badanie wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na przemysł unijny zawierało ocenę wszystkich czynników i wskaźników gospodarczych, które wywierają wpływ na przemysł unijny w okresie badanym.

(72)

Choć od wszystkich pięciu producentów unijnych uzyskano odpowiedzi na pytania w kwestionariuszu, to w przypadku jednego z nich uznano, że odesłany kwestionariusz nie może być w całości wykorzystany, gdyż odpowiedzi w nim zawarte nie zostały zweryfikowane w trakcie wizyty weryfikacyjnej na miejscu. W związku z tym analiza opierała się na metodologii opisanej poniżej.

(73)

Dla całego przemysłu unijnego przeanalizowano wskaźniki makroekonomiczne (produkcja, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy, wielkość sprzedaży, udział w rynku, zatrudnienie, produktywność, wzrost, wielkość marginesu dumpingu oraz poradzenie sobie z efektami dumpingu w przeszłości). Analizy dokonano na podstawie informacji przekazanych przez czterech producentów unijnych, z którymi prowadzono pełną współpracę. W przypadku producenta, którego wypełniony kwestionariusz nie został zweryfikowany, ocenę oparto na danych, które ten producent dostarczył i które, w możliwym zakresie, zostały porównane w kontroli krzyżowej z danymi zawartymi w skardze i w sprawozdaniu finansowym tego producenta zbadanym przez audytora.

(74)

W odniesieniu do czterech producentów unijnych, z którymi prowadzona była pełna współpraca, przeprowadzona została analiza wskaźników mikroekonomicznych (zapasy, ceny sprzedaży, rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje, zwrot z inwestycji, zdolność do pozyskiwania kapitału, płace). Analizę tę oparto na uzyskanych od producentów informacjach, które zostały należycie sprawdzone w trakcie wizyty weryfikacyjnej na miejscu.

4.6.1.   Wskaźniki makroekonomiczne

4.6.1.1.   Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

Tabela 5

 

2009/2010

2010/2011

2011/2012

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Produkcja (w tonach)

11 815

33 318

29 672

28 763

Indeks (2009/2010 = 100)

100

282

251

243

Moce produkcyjne (w tonach)

77 380

77 380

77 380

77 380

Indeks (2009/2010 = 100)

100

100

100

100

Wykorzystanie mocy produkcyjnych

15 %

43 %

38 %

37 %

(75)

Produkcja znacznie wzrosła w okresie badanym z ok. 12 000 ton do blisko 29 000 ton w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. W sezonie 2009/2010 produkcja była niewielka, gdyż przemysł unijny nadal mierzył się ze skutkami przywozu konserwowanych mandarynek z Chin po cenach dumpingowych, które były importowane w poprzednim sezonie, a także zapasów, które zgromadził w poprzednim sezonie, gdy nie obowiązywały środki antydumpingowe. Produkcja wzrosła w sezonie 2010/2011, gdy tylko nowy przywóz z Chin został objęty obowiązującymi środkami antydumpingowymi.

(76)

W tym okresie moce produkcyjne Unii nie zmieniły się i w związku z tym odpowiednio wzrosło ich wykorzystanie. Utrzymywało się ono jednak systematycznie poniżej 50 %.

(77)

Jedno europejskie stowarzyszenie przedsiębiorstw handlowych twierdziło, że jeden producent unijny zaprzestał produkcji od 2012/2013 i wraz z dwoma innymi producentami znalazł się w trudnej sytuacji finansowej. Z tych powodów twierdziło, że dane na temat produkcji i mocy produkcyjnych/wykorzystania mocy produkcyjnych zostały sztucznie zawyżone.

(78)

Należy tutaj przypomnieć, że informacje zebrane w toku dochodzenia wskazywały na to, że wszyscy unijni producenci stanowiący część przemysłu unijnego prowadzili produkcję we wszystkich sezonach w okresie badanym. Należy zatem odrzucić pierwsze twierdzenie, jakoby jeden producent zaprzestał produkcji w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

(79)

Co się tyczy rzekomo trudnej sytuacji finansowej producentów unijnych, jeden z nich został faktycznie objęty postępowaniem upadłościowym w okresie badanym. Dochodzenie wykazało jednak, że poziom produkcji u tego producenta znacznie wzrósł w całym okresie badanym, natomiast jego moce produkcyjne nie uległy zmianie. W związku z tym stwierdzono, że postępowanie upadłościowe nie miało negatywnego wpływu na wyniki produkcji tego producenta. Jeśli chodzi o dwóch pozostałych producentów unijnych, wszczęto wobec nich postępowanie upadłościowe, lecz dopiero po okresie badanym. Potwierdza to de facto wniosek (zob. motywy 96–98), że szkoda ponownie wystąpiła i że przemysł unijny nadal znajduje się w słabej sytuacji finansowej.

4.6.1.2.   Wielkość sprzedaży oraz udział w rynku w Unii

Tabela 6

 

2009/2010

2010/2011

2011/2012

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Wielkość sprzedaży (w tonach)

15 219

22 625

20 504

20 512

Indeks (2009/2010 = 100)

100

149

135

135

Udział w rynku (% konsumpcji unijnej)

22,9 %

31,2 %

22,7 %

46,1 %

(80)

W okresie badanym sprzedaż przemysłu unijnego na rynku unijnym na rzecz niepowiązanych klientów wzrosła o 35 %.

(81)

Udział w rynku przemysłu unijnego w tym samym okresie również wykazywał tendencje zwyżkowe. Nawet uwzględniwszy wpływ gromadzenia zapasów na poziom spożycia w Unii w okresie 2011/2012 oraz w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, udział w rynku wzrósł z ok. 23 % na początku okresu do średnio 35 % w ostatnich dwóch latach objętych badaniem.

4.6.1.3.   Zatrudnienie i wydajność

Tabela 7

 

2009/2010

2010/2011

2011/2012

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Zatrudnienie

350

481

484

428

Indeks (2009/2010 = 100)

100

137

138

122

Wydajność (tony w przeliczeniu na pracownika)

34

69

61

67

Indeks (2009/2010 = 100)

100

205

182

199

(82)

W badanym okresie poprawił się wskaźnik zatrudnienia i wydajności, co stanowi odzwierciedlenie ogólnego wzrostu wielkości produkcji i sprzedaży. Wzrost wydajności w sezonie 2010/2011 wiązał się z większą produkcją, która z kolei wynikała z faktu, że w tym okresie w pełni weszły w życie środki antydumpingowe.

(83)

Podane wyżej dane na temat zatrudnienia dotyczą ekwiwalentu pełnego czasu pracy, a zatem nie pokazują bezwzględnej liczby sezonowych miejsc pracy. Aby mieć lepsze wyobrażenie skali miejsc pracy, należy zauważyć, że dane za okres objęty dochodzeniem przeglądowym odnoszą się do ok. 2 400 sezonowych miejsc pracy wyrażonych w formie ekwiwalentu pełnego czasu pracy.

4.6.1.4.   Wzrost

(84)

Przemysł unijny potrafił skorzystać ze wzrostu gospodarczego na rynku unijnym do 2011 r. W momencie zniesienia środków przeciwko Chinom (zob. motyw 2) oraz zalania rynku unijnego produktami z Chin przemysł unijny utracił jednak znaczną część swojego udziału w rynku. Po przywróceniu ceł przemysł unijny był w stanie odzyskać swój utracony udział w rynku, choć poniósł za to cenę, jaką była pogarszająca się sytuacja finansowa.

4.6.1.5.   Rozmiary dumpingu i poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu

(85)

W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym nie ustawał dumping na znaczną skalę, co wyjaśniono w pkt 3.2.5 (zob. motywy od 34 i 35) powyżej.

(86)

Z uwagi na wielkość przywozu z Chin po cenach dumpingowych nie można lekceważyć wpływu faktycznego marginesu dumpingu na przemysł unijny. Zwraca się uwagę na to, że przemysł unijny wciąż dochodzi do siebie po dumpingu mającym miejsce w przeszłości, zwłaszcza w zakresie wykorzystania mocy i rentowności (w porównaniu z pierwotnym dochodzeniem).

4.6.2.   Wskaźniki mikroekonomiczne

4.6.2.1.   Zapasy

Tabela 8

 

2009/2010

2010/2011

2011/2012

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Zapasy (tony)

2 020

2 942

7 257

9 729

Indeks (2009/2010 = 100)

100

146

359

482

(87)

W ostatnich dwóch sezonach producenci unijni znacznie zwiększyli stan swoich zapasów. Odzwierciedla to fakt, że w okresie badanym wzrost produkcji przekroczył wzrost sprzedaży.

4.6.2.2.   Ceny sprzedaży w Unii

Tabela 9

 

2009/2010

2010/2011

2011/2012

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Średnia jednostkowa cena sprzedaży (EUR/tona)

1 260

1 322

1 577

1 397

Indeks (2009/2010 = 100)

100

105

125

111

(88)

W okresie przeglądu przemysł unijny zdołał uzyskać 11 % wzrost cen sprzedaży w UE. Wzrost ten był szczególnie wyraźny do sezonu 2011/2012, po którym nastąpił spadek cen w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Wynika to z wysokiego poziomu przywozu z Chin, który odnotowano w okresie od marca do lipca 2012 r., kiedy omawiane środki nie obowiązywały, oraz z podcięcia cen przemysłu unijnego przez ceny chińskiego produktu objętego postępowaniem.

4.6.2.3.   Rentowność i przepływy środków pieniężnych

Tabela 10

 

2009/2010

2010/2011

2011/2012

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Rentowność

– 29,8 %

5,9 %

6,4 %

– 2,9 %

(89)

W okresie badanym, tj. w 2010/2011–2011/2012, rentowność przemysłu unijnego wpierw wyraźnie wzrosła, jednak w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym przemysł unijny ponownie zaczął przynosić straty.

(90)

Poprawa rentowności niewątpliwie związana była z faktem, że przemysł ten zwiększył swoją sprzedaż i produkcję, a także cenę sprzedaży w latach po nałożeniu środków antydumpingowych. Ponownie odnotowywane straty w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym są konsekwencją niższych cen sprzedaży w wyniku nagłego zalania rynku produktami z Chin, po tym jak Trybunał Sprawiedliwości UE unieważnił cła.

(91)

W tym kontekście warto przypomnieć, że w okresie od marca do lipca 2012 r. nastąpił przywóz znacznej ilości produktów chińskich nieobjętych cłem antydumpingowym. Ponadto ustalono, że chiński przywóz spowodował znaczne podcięcie cen unijnych w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, zwłaszcza gdy nie brano pod uwagę skutków ceł antydumpingowych. Wywołało to ogólne tąpniecie cen, co z kolei doprowadziło do tego, że przemysł unijny ponosił straty.

Tabela 11

 

2009/2010

2010/2011

2011/2012

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Przepływ pieniężny (w EUR)

1 211 342

3 078 496

– 1 402 390

– 2 023 691

Indeks (2009/2010 = 100)

100

254

– 116

– 167

(92)

W okresie badanym przepływy pieniężne kształtowały się głównie w relacji do ogólnej rentowności przemysłu unijnego, w związku z efektem akumulacji zapasów, zwłaszcza w ciągu ostatnich dwóch lat objętych badaniem.

4.6.2.4.   Inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskania kapitału

Tabela 12

 

2009/2010

2010/2011

2011/2012

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Inwestycje (w EUR)

318 695

416 714

2 387 341

238 473

Indeks (2009/2010 = 100)

100

131

749

75

Zwrot z inwestycji (aktywa netto)

– 60 %

29 %

19 %

– 1 %

(93)

W okresie badanym część przemysłu unijnego dokonała inwestycji w celu konserwacji i optymalizacji maszyn produkcyjnych. Poziom inwestycji wzrósł szczególnie w okresie 2011/2012, czemu sprzyjał przede wszystkim poziom zysków w tym okresie i bezpośrednio po nim. Inwestycje te były realizowane głównie przez jednego producenta unijnego w celu zabezpieczenia źródła dostaw surowców, które uzupełnią istniejący stan surowców, a także z myślą o lepszym przestrzeganiu przepisów w zakresie ochrony środowiska. Tendencje dotyczące zwrotu z inwestycji były zbieżne ze zmianami wyników w zakresie rentowności.

(94)

Część przemysłu unijnego miała trudności z pozyskiwaniem kapitału w okresie badanym, lecz ostatecznie zdołała dokonać restrukturyzacji zadłużenia.

4.6.2.5.   Wynagrodzenia

Tabela 13

 

2009/2010

2010/2011

2011/2012

Okres objęty dochodzeniem przeglądowym

Koszt pracy na pracownika (w EUR)

23 578

21 864

21 371

23 025

Indeks (2009/2010 = 100)

100

93

91

98

(95)

Średni poziom wynagrodzeń pozostał raczej stabilny w okresie badanym, spadł natomiast koszt jednostkowy produkcji.

4.7.   Podsumowanie

(96)

Z analizy szkody wynika, że sytuacja przemysłu unijnego poprawiła się w okresie badanym. Wprowadzenie środków antydumpingowych pod koniec w 2008 r. pozwoliło przemysłowi unijnemu na powolną, lecz stopniową poprawę swojej sytuacji i uporanie się ze szkodliwym wpływem dumpingu, a także na zwiększenie swojego potencjału na rynku Unii. O korzyściach, jakie przemysł unijny odnotował w związku z wprowadzeniem wspomnianych środków, świadczy przede wszystkim wyższy poziom produkcji oraz sprzedaży, a zwłaszcza wyższa rentowność.

(97)

Sytuacja uległa jednak zmianie w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Środki zostały unieważnione w marcu 2012 r. i przywóz z Chin drastycznie wzrastał do czerwca 2012 r., gdy wprowadzono obowiązek rejestracji przywozów. Importerzy wykorzystali fakt unieważnienia ceł antydumpingowych do tworzenia zapasów w okresie 2011/2012 i zaoferowali swoje produkty na rynku UE po niskich cenach w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Spowodowało to znaczną ogólną presję cenową na rynku UE i w efekcie po raz kolejny pogorszyła się sytuacja finansowa. Przemysł unijny nie miał innego wyboru, jak obniżyć ceny, by móc utrzymać poziom sprzedaży. Miało to jednak poważny wpływ na sytuację finansową.

(98)

Utrzymującą się szkodliwą sytuację dla przemysłu unijnego najlepiej obrazuje seria ujemnych wskaźników finansowych, tj. wskaźnik rentowności i przepływów pieniężnych, w połączeniu z wysokimi stanami zapasów i niskim stopniem wykorzystania mocy. Taki kontekst nie sprzyja nowym inwestycjom i wzrostowi.

(99)

Jedno europejskie stowarzyszenie przedsiębiorstw handlowych podważyło ustalenia dotyczące szkody, argumentując, że wielkość sprzedaży, zatrudnienie oraz ceny sprzedaży przemysłu unijnego, a także poziom inwestycji jednego producenta unijnego wzrosły w okresie badanym.

(100)

Twierdzenie to należy jednak odrzucić. W rzeczywistości, zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, wykaz odnośnych wskaźników gospodarczych, które należy zbadać, nie jest wyczerpujący, a jeden bądź więcej czynników nie musi koniecznie dawać decydujących wskazówek co do badania wpływu przywozu po cenach dumpingowych na przemysł unijny. Jak wyjaśniono w motywie 98, wskaźniki sugerowane przez wspomniane wyżej stowarzyszenie nie były decydujące dla Komisji przy wyciąganiu wniosków na temat szkodliwej sytuacji dla przemysłu unijnego. Wniosek o utrzymującej się szkodzie opierał się raczej na ujemnych wskaźnikach finansowych dotyczących rentowności i przepływów pieniężnych w połączeniu z wysokimi poziomami zapasów i niskim wykorzystaniem mocy produkcyjnych.

5.   PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI SZKODY

5.1.   Skutki przewidywanej wielkości przywozu oraz wpływ na ceny w przypadku uchylenia środków

(101)

Zakłada się, że jeśli środki zostaną zniesione, wielkość przywozu wzrośnie i spowoduje dalszą szkodę dla przemysłu Unii. Wniosek ten opiera się na następujących elementach:

(102)

Analiza przedstawiona powyżej (zob. motyw 44) pokazuje, że choć wielkość eksportu chińskiego do Unii znacznie spadła po nałożeniu środków pod koniec 2008 r., chińscy producenci nadal wytwarzają duże ilości produktu objętego postępowaniem, którego większa część jest przeznaczona na wywóz.

(103)

Nie ulega wątpliwości, że rynek Unii pozostaje bardzo atrakcyjny dla chińskich producentów eksportujących pod względem prognozowanych wielkości i cen. Po pierwsze, pod względem wielkości, rynek unijny jest trzecim największym rynkiem zbytu na świecie dla konserwowanych mandarynek z Chin. Ponadto, rozwój sytuacji, jaki nastąpił po unieważnieniu środków, pokazuje, że chińscy eksporterzy są w stanie szybko wyeksportować znaczne ilości produktu objętego postępowaniem na rynek unijny nawet bez konieczności przekierowania swojej sprzedaży z innych rynków. Wreszcie, jak wynika z danych wywozowych zebranych w trakcie pierwotnego dochodzenia, Chiny mogą z łatwością eksportować ponad 60 000 ton na sezon na rynek unijny, co pokrywa blisko 90 % średniego spożycia w Unii w okresie badanym.

(104)

Gdyby Chiny faktycznie zwiększyły swój wywóz do UE w następstwie unieważnienia środków, wysoce prawdopodobny byłby ogólny spadek cen na rynku UE w perspektywie średnioterminowej. Postawiłoby to producentów UE w jeszcze trudniejszej sytuacji, co wyjaśniono poniżej.

(105)

Po drugie, jeśli chodzi o ceny, chińska baza danych (11) pokazuje, że w przeszłości kraj ten eksportował znaczne ilości do państw niebędących członkami UE po cenach niższych od cen wywozu do UE. W okresie objętym dochodzeniem przeglądowym wielkości eksportowane do państw leżących poza UE wynosiły ok. 20 000 ton, co stanowiło 71 % łącznej produkcji przemysłu unijnego. Z uwagi na cenową atrakcyjność rynku UE, stwierdza się, że w przypadku unieważnienia środków chińscy eksporterzy najprawdopodobniej przekierują swoją sprzedaż na bardziej lukratywne rynki unijne.

(106)

Ponadto powyższa analiza (zob. motywy 68 i 69) pokazała, że przywóz chińskich produktów na rynek Unii spowodował istotne podcięcie cen producentów unijnych w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, zwłaszcza po pominięciu efektu ceł antydumpingowych. Nawet jeśli ceny przywozu z Chin wzrosły w okresie 2011/2012, gdy środki nie obowiązywały, ich poziom był nadal zdecydowanie poniżej poziomu cen UE według danych Eurostatu. Na tej podstawie skala różnicy w cenach w okresie 2011/2012 była de facto porównywalna do różnicy w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

(107)

Rynek zbytu dla przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych jest bardzo konkurencyjny cenowo, gdyż konkurencja opiera się w głównej mierze na cenach. Sytuację jeszcze bardziej pogarsza fakt, że sprzedaż zazwyczaj dotyczy względnie dużych ilości. Jeśli na rynku unijnym dostępne będą w znacznych ilościach produkty z przywozu po cenach dumpingowych, spowoduje to bezpośrednie reperkusje na ogólnym poziomie cen na tym rynku, co z kolei wywoła ogólny spadek cen.

(108)

Unieważnienie ceł antydumpingowych pod koniec okresu badanego idealnie ilustruje rozwój wydarzeń, gdyby środki wygasły.

(109)

Tuż po unieważnieniu środków przez Trybunał Sprawiedliwości UE i do momentu wprowadzenia obowiązku rejestrowania przywozów wielkość przywozu z Chin wzrosła w szybkim tempie do znacznych poziomów. Masowa dostępność tanich produktów z importu na rynku Unii zmusiła producentów unijnych do obniżenia swoich cen, by móc utrzymać pozycję pod względem wielkości sprzedaży i produkcji, co doprowadziło do generowania strat.

(110)

Był to efekt przywozów zwolnionych z ceł antydumpingowych w okresie wynoszącym zaledwie pięć miesięcy. Negatywny wpływ na sytuację unijnych przedsiębiorców byłby naturalnie poważniejszy, gdyby środki wygasły. W przypadku gdyby doszło do ponownego przywozu masowej ilości produktów po niskich cenach, przemysł unijny poniósłby najprawdopodobniej jeszcze większe szkody. Producenci z Unii odnotowaliby spadek produkcji i sprzedaży oraz cen, co doprowadziłoby do rosnących strat. Podcięcie cenowe, obliczone na podstawie danych przedstawionych w pkt 4.4.2 (zob. motywy 68 i 69), z wyłączeniem ceł antydumpingowych, wynosi powyżej 20 %.

(111)

Jedno europejskie stowarzyszenie przedsiębiorstw handlowych twierdziło, że przemysł unijny nie poniesie szkody w razie unieważnienia środków, ponieważ w przyszłości spodziewane są niższe wielkości przywozu produktu objętego postępowaniem. Twierdzenie to uzasadniono w następujący sposób. Po pierwsze, w przyszłości wzrośnie krajowe spożycie świeżych owoców w Chinach, podobnie jak wywóz świeżych owoców z Chin do Rosji. Po drugie, krajowe spożycie konserwowanych mandarynek w Chinach miało również wzrosnąć. Po trzecie, potwierdzają to dane statystyczne Eurostatu, które wskazują niższe poziomy przywozu produktów objętych postępowaniem od sezonu 2012/2013.

(112)

Twierdzenia te należy jednak odrzucić z poniższych powodów:

a)

po pierwsze, nawet jeśli krajowe spożycie w Chinach oraz wywóz świeżych owoców miałyby wzrosnąć, szacuje się, na podstawie dostępnych danych (12), że chińska produkcja również wzrośnie do porównywalnego poziomu. W związku z powyższym stwierdza się, że nie będzie to miało istotnego wpływu na dostępność świeżych owoców dla chińskiego przemysłu konserwowego w sezonie 2013/2014;

b)

po drugie, w motywie 44 stwierdzono, że krajowe spożycie konserwowanych mandarynek w Chinach wyniesie ok. 100 000 ton/sezon i nic nie wskazuje na to, by w przyszłości wartość ta miałaby wzrosnąć. Strony nie przedstawiły także żadnych dowodów na to, że spożycie wzrośnie.

c)

co do trzeciego argumentu, należy przypomnieć, że niższy poziom przywozu produktu objętego postępowaniem w sezonie 2012/2013 (w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym) można racjonalnie wytłumaczyć efektem składowania wynikającym z masowego przywozu, który miał miejsce w sezonie 2011/2012 w okresie pierwszych pięciu miesięcy po unieważnieniu środków (zob. motyw 59).

(113)

To samo europejskie stowarzyszenie przedsiębiorstw handlowych twierdziło również, że większe ilości świeżych owoców dostępnych na rynku unijnym, przypuszczalnie z powodu embarga nałożonego przez Rosję, spowodowałyby spadek cen tych owoców, tym samym umożliwiając przemysłowi unijnemu dalszą poprawę jego konkurencyjności.

(114)

Takie twierdzenie ma jednak charakter czysto spekulacyjny i nie zostało poparte żadnymi dowodami. Nawet jeśli w przyszłości istnieje prawdopodobieństwo spadku cen surowców, nie uważa się tego za wystarczający powód, by nie eliminować negatywnych skutków, jakie dla przemysłu unijnego ma przywóz towarów po cenach dumpingowych. Uważa się, że jeśli środki nie zostaną utrzymane, wznowiony zostanie na znaczną skalę przywóz towarów po cenach dumpingowych, w wyniku czego przemysł unijny poniesie szkodę. Pozbawiłoby to przemysł unijny, w zależności od przypadku, możliwości czerpania wszystkich korzyści z pozytywnego efektu spadku cen surowców w przyszłości. Zarzut ten został zatem odrzucony.

5.2.   Podsumowanie

(115)

Na tej podstawie stwierdza się, że uchylenie środków wprowadzonych w odniesieniu do przywozu z Chin najprawdopodobniej spowodowałoby dalsze występowanie szkody dla przemysłu unijnego.

6.   INTERES UNII

6.1.   Wprowadzenie

(116)

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy utrzymanie istniejących środków antydumpingowych nie zaszkodzi interesom Unii jako całości. Interes Unii określono na podstawie analizy różnych zaangażowanych interesów, tj. interesu przemysłu unijnego, z jednej strony, oraz importerów i innych podmiotów, z drugiej strony.

(117)

Należy przypomnieć, że w dochodzeniu pierwotnym wprowadzenie środków nie zostało uznane za działanie wbrew interesowi Unii. Co więcej, fakt, że obecne dochodzenie to przegląd, a więc obejmuje ono analizę sytuacji, w której środki antydumpingowe były już stosowane, umożliwia ocenę jakiegokolwiek nadmiernie niekorzystnego wpływu aktualnie obowiązujących środków antydumpingowych na zainteresowane strony.

(118)

Na tej podstawie zbadano, czy — pomimo wniosków w sprawie prawdopodobieństwa kontynuacji powodującego szkodę dumpingu — możliwe byłoby stwierdzenie, że utrzymanie obecnych środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Unii.

6.2.   Interes przemysłu unijnego

(119)

Przemysł unijny, obejmujący pięciu producentów na obszarach wiejskich w Hiszpanii, zdobył udział w rynku i podniósł cenę produktu objętego postępowaniem do poziomu, który pozwolił mu poprawić swoje wyniki i zbliżyć się do progu rentowności lub osiągnąć rentowność w okresie badanym, gdy obowiązywały środki. Analogicznie poprawiła się wielkość produkcji i wskaźnik zatrudnienia. W razie unieważnienia środków przemysł unijny znalazłby się w znacznie gorszej sytuacji, jak opisano powyżej (prawdopodobieństwo ponownej szkody), w związku z niższymi cenami sprzedaży i rosnącymi stratami (zob. motyw 110). Utrudniona byłaby ponadto realizacja nowych inwestycji mających skonsolidować przedsiębiorstwa i poprawić ich konkurencyjność na rynku produktu objętego postępowaniem. Utrzymanie środków leżałoby w interesie przemysłu unijnego i powinno ułatwić mu wykorzystanie swojego potencjału na rynku unijnym funkcjonującym w warunkach przywróconej konkurencyjności.

6.3.   Interes importerów, przedsiębiorstw handlowych i sprzedawców detalicznych

(120)

Jak wspomniano w motywie 10 powyżej, w związku z wysoką liczbą importerów niepowiązanych zastosowano kontrolę wyrywkową. Importerzy pochodzą głównie z Niemiec, lecz także z innych państw, m.in. ze Zjednoczonego Królestwa, Niderlandów lub Republiki Czeskiej.

(121)

W dochodzeniu współpracowały dwa przedsiębiorstwa, które prowadziły przywóz produktu objętego postępowaniem. Całkowita działalność w zakresie zakonserwowanych owoców cytrusowych tych podmiotów stanowi 3,8 % łącznego obrotu. Nawet jeśli działalność ta nie należy do najbardziej rentownych dla tych importerów, jest ona nieodłącznym elementem ich działalności, która polega na oferowaniu bardzo szerokiego asortymentu produktów niektórym klientom (np. sieciom supermarketów), by zabezpieczyć duże kontrakty, w ramach których sprzedaż mniej dochodowych produktów rekompensowana jest poprzez sprzedaż innych produktów oraz poprzez wykorzystywanie ekonomii skali.

(122)

Wydaje się, że nic nie wskazuje na to, by utrzymanie środków miałoby jakikolwiek znaczący negatywny wpływ na działalność tych dwóch importerów. Nie są oni zależni od tego produktu, a sieć dostaw dostosowała się do kosztów powiązanych z cłem antydumpingowym. Ponadto, jak wynika z dochodzenia, środki nie zamknęły chińskim eksporterom dostępu do rynku unijnego, gdyż produkt objęty postępowaniem był importowany w znacznych ilościach przez cały okres objęty badaniem pomimo istnienia środków.

(123)

Inny importer twierdził, że cła antydumpingowe negatywnie wpływają na jego działalność w zakresie zakonserwowanych owoców cytrusowych. Z uwagi na brak wiarygodnych danych od tego importera uważa się, że negatywny skutek, jaki dalsze utrzymywanie środków antydumpingowych może mieć na te podmioty, nie przeważyłby nad pozytywnym efektem środków na przemysł unijny.

(124)

Niektóre z podmiotów wskazują na brak mocy produkcyjnych przemysłu unijnego. Należy zauważyć, że nieutrzymanie ceł mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której alternatywne źródło dostaw musiałoby zamknąć swoją działalność, tym samym pozostawiając importerom tylko jedno źródło dostaw (przywóz z Chin). Warto przypomnieć, że sieci supermarketów oraz sprzedawcy detaliczni cenią sobie zachowanie bezpieczeństwa dostaw w swojej działalności. Jeden z nich opowiedział się za kontynuacją środków, by zapewnić sobie konkurencyjność i co najmniej dwa źródła dostaw. Ponadto przemysł unijny, który nadal daleki jest od osiągnięcia zadowalającego poziomu wykorzystania mocy produkcyjnych, jest w stanie dalej służyć rynkowi unijnemu w ramach odzyskanej konkurencji. Fakt, że przemysł unijny nie pokrywa obecnie w 100 % potrzeb w Unii, nie może być usprawiedliwieniem dla nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez chińskich eksporterów ani dla uchylenia środków w tym przypadku.

(125)

Jedno europejskie stowarzyszenie przedsiębiorstw handlowych twierdziło, że kontynuowanie środków nadmiernie ograniczyłoby normalne prowadzenie działalności gospodarczej przez ich członków, gdyż istotna jej część była związana z handlem produktem objętym postępowaniem. Należy tutaj zauważyć, że cła antydumpingowe mają na celu wyeliminowanie nieuczciwych praktyk, np. dumpingu, a nie ograniczanie działalności gospodarczej. Przypomina się, że Komisja doszła do wniosku, że utrzymanie tego środka jest nadal konieczne w tym przypadku.

6.4.   Interes użytkowników

(126)

Do celów analizy użytkowników podzielono na dwie kategorie: gospodarstwa oraz profesjonalnych/przemysłowych użytkowników działających w sektorach takich jak produkcja napojów, dżemów lub jogurtów, branża piekarnicza lub cateringowa.

(127)

Żaden z podmiotów zaliczających się do tych kategorii lub reprezentujących związane z nimi interesy nie zgłosił się jako zainteresowana strona ani w żaden sposób nie współpracował w dochodzeniu.

(128)

Jeden importer twierdził, że cła antydumpingowe nałożone na produkt objęty postępowaniem będą miały antykonkurencyjny skutek i w związku z tym nie będą leżeć w interesie konsumentów Unii. Importer nie przedstawił dowodów na poparcie swojego twierdzenia.

(129)

Biorąc pod uwagę ograniczoną wagę, jaką produkt objęty postępowaniem może mieć w budżecie przeciętnego gospodarstwa w Unii, nie ma dowodów na to, że wynikający z utrzymania środków wzrost ceny konsumpcyjnej, o ile do niego dojdzie, może przeważyć nad pozytywnym efektem środków dla przemysłu unijnego.

(130)

Nawet jeśli nie można podważyć twierdzenia, że dalsze utrzymanie ceł może teoretycznie mieć negatywny wpływ na niektórych profesjonalnych/przemysłowych użytkowników pod względem niższych marż, brak jest dowodów na to, że koszty związane z produktem objętym postępowaniem (w stosunku do ich łącznych kosztów) są znaczne. Żaden wynikający z utrzymania środków negatywny wpływ na tę kategorię użytkowników nie byłby zatem nieproporcjonalny.

6.5.   Interes dostawców

(131)

Zarówno indywidualni dostawcy świeżych owoców do Unii, jak i jedno zrzeszenie skupiające takich dostawców stwierdzili, że środki leżą w ich interesie i byłyby również korzystne z punktu widzenia nowych inwestycji i miejsc pracy. Owoce sprzedawane unijnym producentom stanowią ważne dodatkowe źródło dochodów dla dostawców. Brak takiego źródła może spowodować poważne zakłócenia w sektorze rolnictwa w omawianych regionach Hiszpanii. Szacuje się, że liczba członków spółdzielni dotkniętych takim brakiem przekroczyłaby 2 000 w samym regionie Walencji. W odniesieniu do sezonowych miejsc pracy związanych między innymi ze zbiorem, transportem i przechowywaniem owoców szacuje się, że w regionie Walencji i Murcji dotkniętych zostanie co najmniej 2 500 miejsc pracy.

(132)

Z danych przekazanych przez zrzeszenie hiszpańskich dostawców wynika, że jeśli przywóz z Chin przekroczy 60 000 ton, co miało już dwukrotnie miejsce w trakcie pierwotnego dochodzenia, dostawcom może grozić sytuacja, w której nie będą w stanie sprzedać wszystkich owoców satsuma przeznaczonych dla unijnego przemysłu konserwowego.

(133)

Jedno europejskie stowarzyszenie przedsiębiorstw handlowych twierdziło, że dostawcy mogą spodziewać się dotacji na usunięcie owoców, których wywóz nie był możliwy z powodu rosyjskiego embarga. Skarżący nie przedstawił jednak żadnych dowodów na poparcie powyższego twierdzenia. Ponadto ewentualne dotacje byłyby dostępne tylko w przypadku niesprzedanych owoców przeznaczonych na wywóz do Rosji, lecz nie dotyczyłyby owoców, które nie zostały sprzedane przemysłowi unijnemu z powodu szkody spowodowanej przez produkt objęty postępowaniem po wygaśnięciu środków. Zarzut ten został zatem odrzucony.

6.6.   Podsumowanie

(134)

W wyniku dochodzenia stwierdzono, że istniejące środki antydumpingowe nie zamknęły rynku unijnego przed przywozem z Chin i przyczyniły się do poprawy koniunktury w przemyśle Unii. Ta poprawa trwa nadal, co oznacza, że dalsze utrzymanie środków leży w interesie przemysłu unijnego. Dopuszczenie do wygaśnięcia środków spowodowałoby, że proces poprawy koniunktury wyhamowałby, rentowne ceny stałyby się nieosiągalne, a przemysł unijny poniósłby wyższe straty. Co więcej, zagrożone byłoby dodatkowe źródło dochodów dla członków wielu spółdzielni i pracowników sezonowych w niektórych obszarach wiejskich, gdzie alternatywne możliwości znalezienia pracy są znikome.

(135)

Z dostępnych danych wynika, że istniejące środki nie miały istotnego negatywnego wpływu na sytuację gospodarczą importerów w Unii, którzy współpracowali w trakcie dochodzenia. W świetle dostępnych danych nie można uznać, by wpływ środków na inne podmioty, które zgłosiły się jako zainteresowane strony, lub na importerów, przedsiębiorstwa handlowe, użytkowników i sprzedawców detalicznych był znaczący. Ewentualny wzrost cen wynikający z utrzymania środków antydumpingowych nie wydaje się nieproporcjonalny w porównaniu do korzyści, jakie przemysł unijny czerpałby z usunięcia zakłóceń w handlu spowodowanych przywozami po cenach dumpingowych.

(136)

Uwzględniając wszystkie czynniki przedstawione w motywach powyżej, stwierdza się, że nie ma przekonujących powodów, które przemawiałyby przeciwko utrzymaniu obecnych środków antydumpingowych.

7.   ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE

(137)

Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których za stosowne uznaje się utrzymanie obowiązujących środków. Wyznaczono również termin, w którym strony mają możliwość przedstawienia uwag dotyczących ujawnionych informacji. Przedstawione uwagi i komentarze, o ile były uzasadnione, zostały należycie uwzględnione.

(138)

Z powyższych ustaleń wynika, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, że środki antydumpingowe wprowadzone względem przywozu niektórych zakonserwowanych owoców pochodzących z Chin powinny zostać utrzymane przez dodatkowy okres pięciu lat.

(139)

Niektóre ze stron twierdziły, że środki zawierające element ilościowy (system kwot) są lepsze od środków antydumpingowych. Nie można obronić tego twierdzenia, ponieważ zgodnie z rozporządzeniem podstawowym w trakcie dochodzenia w sprawie przeglądu wygaśnięcia środków nie jest dozwolona zmiana formy środków. Twierdzenie to nie jest też w stanie podważyć ustaleń dokonanych w ramach dochodzenia, a mianowicie, że spełnione są wymogi w celu utrzymania środków antydumpingowych.

(140)

Przedsiębiorstwo może wnioskować o stosowanie poszczególnych stawek cła antydumpingowego, jeśli później zmieni swoją nazwę. Wniosek w tej sprawie należy kierować do Komisji (13). Wniosek musi zawierać wszystkie istotne informacje, które pozwolą wykazać, że zmiana nie wpływa na prawo przedsiębiorstwa do korzystania ze stawki celnej, która ma wobec niego zastosowanie. Jeśli zmiana nazwy przedsiębiorstwa nie wpływa na prawo do korzystania ze stawki celnej mającej wobec niego zastosowanie, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej opublikowane zostanie ogłoszenie w sprawie zmiany nazwy.

(141)

Komitet powołany na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego nie przedstawił opinii,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz przetworzonych lub zakonserwowanych mandarynek (włączając tangeryny i satsuma), klementynek, wilkingów i innych podobnych krzyżówek cytrusów, niezawierających dodatku alkoholu, mogących zawierać dodatek cukru lub innej substancji słodzącej, według definicji określonej w pozycji CN 2008, obecnie objętych kodami CN 2008 30 55, 2008 30 75 oraz ex 2008 30 90 (kody TARIC 2008309061, 2008309063, 2008309065, 2008309067 i 2008309069) i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

2.   Mająca zastosowanie stawka ostatecznego cła antydumpingowego jest następująca dla produktów opisanych w ust. 1 i wytworzonych przez poniższe przedsiębiorstwa:

Przedsiębiorstwo

EUR/t wagi netto produktu

Dodatkowy kod TARIC

Yichang Rosen Foods Co., Ltd, Yichang, Zhejiang

531,2

A886

Zhejiang Taizhou Yiguan Food Co. Ltd (14), Huangyan, Zhejiang

361,4

A887

Zhejiang Xinshiji Foods Co., Ltd, Sanmen, Zhejiang i powiązany z nim producent Hubei Xinshiji Foods Co., Ltd, Dangyang City, Hubei Province

490,7

A888

Współpracujący producenci eksportujący nieobjęci próbą, wymienieni w załączniku

499,6

A889

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

531,2

A999

Artykuł 2

1.   W przypadkach gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu i z tego względu cena faktycznie zapłacona bądź należna jest przeliczana proporcjonalnie w celu określenia wartości celnej zgodnie z art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (15), wysokość cła antydumpingowego wyliczona na podstawie art. 1 powyżej zostaje pomniejszona o odsetek, który odpowiada proporcjonalnemu przeliczeniu ceny faktycznie zapłaconej lub należnej.

2.   O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.

Artykuł 3

Artykuł 1 ust. 2 może zostać zmieniony poprzez dodanie nowego producenta eksportującego do wykazu współpracujących przedsiębiorstw nieobjętych próbą, a więc podlegających średniej ważonej stawce celnej w wysokości 499,6 EUR/t wagi netto produktu, w przypadku gdy nowy producent eksportujący w Chińskiej Republice Ludowej przekaże Komisji dostateczne dowody na to, że:

a)

nie wywoził do Unii produktu opisanego w art. 1 ust. 1 w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym (od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r.) ani w trakcie pierwotnego dochodzenia (od dnia 1 października 2006 r. do dnia 30 września 2007 r.);

b)

nie jest powiązany z żadnym producentem eksportującym w Chińskiej Republice Ludowej, który podlega środkom wprowadzonym na mocy niniejszego rozporządzenia; oraz

c)

faktycznie dokonał wywozu do Unii towarów objętych postępowaniem lub stał się stroną nieodwołalnego zobowiązania umownego do wywozu znaczącej ilości do Unii po okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

Artykuł 4

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 10 grudnia 2014 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1355/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 350 z 30.12.2008, s. 35).

(3)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 22 marca 2012 r. w sprawie C–338/10, Grünwald Logistik Service GmbH (GLS) przeciwko Hauptzollamt Hamburg–Stadt.

(4)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 158/2013 z dnia 18 lutego 2013 r. ponownie nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 49 z 22.2.2013, s. 29).

(5)  Dz.U. C 94 z 3.4.2013, s. 9.

(6)  Dz.U. C 310 z 25.10.2013, s. 9.

(7)  United States Department of Agriculture Foreign Agricultural Service Citrus: World Markets and Trade, styczeń 2013 r. Dostępne na stronie internetowej: http://usda.mannlib.cornell.edu/usda/fas/citruswm//2010s/2013/citruswm–01–24–2013.pdf

(8)  „Will plastic cups boost Chinese mandarin consumption”, Foodnews, 26 lipca 2013 r. https://www.agra-net.net/agra/foodnews/canned/canned-fruit/mandarins/will-plastic-cups-boost-chinese-mandarin-consumption--1.htm

(9)  Idem; FSA/USDA Gain Reports on citrus for 2008–2013 (sprawozdanie dostępne na stronie: http://gain.fas.usda.gov/Pages/Default.aspx); baza danych statystycznych dotycząca chińskich ceł prowadzona przez Goodwill China Business Information Limited.

(10)  Dz.U. L 169 z 29.6.2012, s. 50.

(11)  Zob. przypis 9.

(12)  FSA/USDA Gain Report on citrus z dnia 12.13.2013 r. (sprawozdanie dostępne na stronie: http://gain.fas.usda.gov/Pages/Default.aspx

(13)  European Commission, Directorate–General for Trade, Directorate H, Rue de la Loi/Wetstraat 175, 1040 Bruxelles/Brussel, BELGIQUE/BELGIË

(14)  Dz.U. C 264 z 13.9.2013, s. 20 (zmiana nazwy).

(15)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1).


ZAŁĄCZNIK

Współpracujący producenci eksportujący nieobjęci próbą

 

Hunan Pointer Foods Co., Ltd, Yongzhou, Hunan

 

Ningbo Pointer Canned Foods Co., Ltd, Xiangshan, Ningbo

 

Yichang Jiayuan Foodstuffs Co., Ltd, Yichang, Hubei

 

Ninghai Dongda Foodstuff Co., Ltd, Ningbo, Zhejiang

 

Huangyan No 2 Canned Food Factory, Huangyan, Zhejiang

 

Zhejiang Xinchang Best Foods Co., Ltd, Xinchang, Zhejiang

 

Toyoshima Share Yidu Foods Co., Ltd, Yidu, Hubei

 

Guangxi Guiguo Food Co., Ltd, Guilin, Guangxi

 

Zhejiang Juda Industry Co., Ltd, Quzhou, Zhejiang

 

Zhejiang Iceman Group Co., Ltd, Jinhua, Zhejiang

 

Ningbo Guosheng Foods Co., Ltd, Ninghai

 

Yi Chang Yin He Food Co., Ltd, Yidu, Hubei

 

Yongzhou Quanhui Canned Food Co., Ltd, Yongzhou, Hunan

 

Ningbo Orient Jiuzhou Food Trade & Industry Co., Ltd, Yinzhou, Ningbo

 

Guangxi Guilin Huangguan Food Co., Ltd, Guilin, Guangxi

 

Ningbo Wuzhouxing Group Co., Ltd, Mingzhou, Ningbo


11.12.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 354/38


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1314/2014

z dnia 10 grudnia 2014 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1),

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje — zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej — kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 10 grudnia 2014 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącego,

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod państw trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

AL

72,7

IL

107,2

MA

82,2

TN

139,2

TR

112,1

ZZ

102,7

0707 00 05

AL

63,5

EG

191,6

JO

258,6

MA

164,1

TR

133,8

ZZ

162,3

0709 93 10

MA

63,5

TR

121,1

ZZ

92,3

0805 10 20

AR

35,3

MA

68,6

SZ

37,7

TR

61,9

UY

32,9

ZA

46,2

ZW

33,9

ZZ

45,2

0805 20 10

MA

57,1

ZZ

57,1

0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90

IL

106,3

TR

79,3

ZZ

92,8

0805 50 10

TR

72,0

ZZ

72,0

0808 10 80

BA

32,4

BR

54,7

CA

135,6

CL

79,6

NZ

156,7

US

124,5

ZA

144,5

ZZ

104,0

0808 30 90

CN

82,9

TR

174,9

US

173,2

ZZ

143,7


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1106/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, w odniesieniu do aktualizacji nazewnictwa państw i terytoriów (Dz.U. L 328 z 28.11.2012, s. 7). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


11.12.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 354/41


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1315/2014

z dnia 10 grudnia 2014 r.

ustalające współczynnik przydziału, jaki należy stosować do ilości objętych wnioskami o wydanie pozwolenia na przywóz złożonymi od dnia 20 listopada 2014 r. do dnia 30 listopada 2014 r. oraz określające ilości, jakie należy dodać do ilości ustalonej dla podokresu od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. w ramach kontyngentów taryfowych otwartych rozporządzeniem (WE) nr 2535/2001 w sektorze mleka i przetworów mlecznych

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 188,

a także mając na uwadze, co następuje,

(1)

Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2535/2001 (2) otwarto roczne kontyngenty taryfowe na przywóz produktów w sektorze mleka i przetworów mlecznych.

(2)

Ilości objęte wnioskami o pozwolenie na przywóz złożonymi w okresie od dnia 20 listopada 2014 r. do dnia 30 listopada 2014 r. w odniesieniu do podokresu od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. są w przypadku niektórych kontyngentów większe niż ilości dostępne. Należy zatem określić, na jakie ilości mogą zostać wydane pozwolenia na przywóz, poprzez ustalenie współczynnika przydziału, jaki należy zastosować do ilości, w odniesieniu do których złożono wnioski, obliczonego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1301/2006 (3).

(3)

Ilości objęte wnioskami o wydanie pozwolenia na przywóz, złożonymi w okresie od dnia 20 listopada 2014 r. do dnia 30 listopada 2014 r. w odniesieniu do podokresu od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r., są w przypadku niektórych kontyngentów mniejsze niż ilości dostępne. Należy zatem określić ilości, w odniesieniu do których nie złożono wniosków, i dodać je do ilości ustalonych dla następnego podokresu obowiązywania kontyngentu.

(4)

W celu zapewnienia skuteczności przedmiotowego środka niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   W odniesieniu do ilości, których dotyczą wnioski o pozwolenie na przywóz, złożone dla podokresu od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, ustala się współczynnik przydziału określony w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

2.   Ilości, w odniesieniu do których nie złożono wniosków o pozwolenie na przywóz na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 i które należy dodać do podokresu od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 10 grudnia 2014 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącego,

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych (Dz.U. L 341 z 22.12.2001, s. 29).

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1301/2006 z dnia 31 sierpnia 2006 r. ustanawiające wspólne zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi na przywóz produktów rolnych, podlegającymi systemowi pozwoleń na przywóz (Dz.U. L 238 z 1.9.2006, s. 13).


ZAŁĄCZNIK

I.A

Nr porządkowy

Współczynnik przydziału — wnioski złożone w odniesieniu do podokresu od dnia 1.1.2015 r. do dnia 30.6.2015 r.

(w %)

Ilości, w odniesieniu do których nie złożono wniosków i które należy dodać do ilości dostępnych dla podokresu od dnia 1.7.2015 r. do dnia 31.12.2015 r.

(w kg)

09.4590

09.4599

09.4591

09.4592

09.4593

09.4594

09.4595

09.4596

I.F

Produkty pochodzące ze Szwajcarii

Nr porządkowy

Współczynnik przydziału — wnioski złożone w odniesieniu do podokresu od dnia 1.1.2015 r. do dnia 30.6.2015 r.

(w %)

Ilości, w odniesieniu do których nie złożono wniosków i które należy dodać do ilości dostępnych dla podokresu od dnia 1.7.2015 r. do dnia 31.12.2015 r.

(w kg)

09.4155

8,841342

I.H

Produkty pochodzące z Norwegii

Nr porządkowy

Współczynnik przydziału — wnioski złożone w odniesieniu do podokresu od dnia 1.1.2015 r. do dnia 30.6.2015 r.

(w %)

Ilości, w odniesieniu do których nie złożono wniosków i które należy dodać do ilości dostępnych dla podokresu od dnia 1.7.2015 r. do dnia 31.12.2015 r.

(w kg)

09.4179

2 642 100

I.I

Produkty pochodzące z Islandii

Nr porządkowy

Współczynnik przydziału — wnioski złożone w odniesieniu do podokresu od dnia 1.1.2015 r. do dnia 30.6.2015 r.

(w %)

Ilości, w odniesieniu do których nie złożono wniosków i które należy dodać do ilości dostępnych dla podokresu od dnia 1.7.2015 r. do dnia 31.12.2015 r.

(w kg)

09.4205

09.4206

100,000000

I. J

Produkty pochodzące z Republiki Mołdawii

Nr porządkowy

Współczynnik przydziału — wnioski złożone w odniesieniu do podokresu od dnia 1.1.2015 r. do dnia 30.6.2015 r.

(w %)

Ilości, w odniesieniu do których nie złożono wniosków i które należy dodać do ilości dostępnych dla podokresu od dnia 1.7.2015 r. do dnia 31.12.2015 r.

(w kg)

09.4210

750 000

I.K

Produkty pochodzące z Nowej Zelandii

Nr porządkowy

Współczynnik przydziału — wnioski złożone w odniesieniu do podokresu od dnia 1.1.2015 r. do dnia 30.6.2015 r.

(w %)

Ilości, w odniesieniu do których nie złożono wniosków i które należy dodać do ilości dostępnych dla podokresu od dnia 1.7.2015 r. do dnia 31.12.2015 r.

(w kg)

09.4514

7 000 000

09.4515

4 000 000

09.4182

16 806 000

09.4195

20 540 500

I.L

Produkty pochodzące z Ukrainy

Nr porządkowy

Współczynnik przydziału — wnioski złożone w odniesieniu do podokresu od dnia 1.1.2015 r. do dnia 30.6.2015 r.

(w %)

Ilości, w odniesieniu do których nie złożono wniosków i które należy dodać do ilości dostępnych dla podokresu od dnia 1.7.2015 r. do dnia 31.12.2015 r.

(w kg)

09.4600

4 000 000

09.4601

750 000

09.4602

750 000


DECYZJE

11.12.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 354/45


DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI

z dnia 9 grudnia 2014 r.

zmieniająca załącznik II do decyzji 93/52/EWG w odniesieniu do uznania niektórych regionów Francji za oficjalnie wolne od brucelozy (B. melitensis)

(notyfikowana jako dokument nr C(2014) 9218)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2014/892/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami (1), w szczególności jej załącznik A rozdział 1 sekcja II,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dyrektywie 91/68/EWG określono warunki dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel owcami i kozami w Unii. Ustalono w niej warunki, zgodnie z którymi państwa członkowskie lub ich regiony mogą być uznawane za oficjalnie wolne od brucelozy.

(2)

W załączniku II do decyzji Komisji 93/52/EWG (2) znajduje się wykaz regionów państw członkowskich uznanych za oficjalnie wolne od brucelozy (B. melitensis) zgodnie z dyrektywą 91/68/EWG.

(3)

Francja przedłożyła Komisji dokumentację wykazującą spełnienie określonych w dyrektywie 91/68/EWG warunków uznania za oficjalnie wolne od brucelozy (B. melitensis) przez 31 nowych regionów administracyjnych (départements) w uzupełnieniu do 64 regionów administracyjnych (départements) już uznanych za oficjalnie wolne od tej choroby i znajdujących się obecnie w załączniku II do decyzji 93/52/EWG.

(4)

W wyniku oceny dokumentacji przedłożonej przez Francję należy uznać wspomniane 31 regionów administracyjnych (départements) za oficjalnie wolne od brucelozy (B. melitensis).

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić wpis dotyczący Francji w załączniku II do decyzji 93/52/EWG.

(6)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W załączniku II do decyzji 93/52/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 9 grudnia 2014 r.

W imieniu Komisji

Vytenis ANDRIUKAITIS

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 46 z 19.2.1991, s. 19.

(2)  Decyzja Komisji 93/52/EWG z dnia 21 grudnia 1992 r. stwierdzająca stosowanie się państw członkowskich lub regionów do wymagań odnoszących się do brucelozy (B. melitensis) i przyznająca im status oficjalnie wolnych od choroby (Dz.U. L 13 z 21.1.1993, s. 14).


ZAŁĄCZNIK

W załączniku II do decyzji 93/52/EWG wpis dotyczący Francji otrzymuje brzmienie:

„We Francji:

departamenty (départements):

Ain, Aisne, Allier, Alpes de Haute-Provence, Hautes-Alpes, Alpes-Maritimes, Ardèche, Ardennes, Ariège, Aube, Aude, Aveyron, Bouches-du-Rhône, Calvados, Cantal, Charente, Charente-Maritime, Cher, Corrèze, Corse-du-Sud, Haute-Corse, Côte-d'Or, Côtes-d'Armor, Creuse, Dordogne, Doubs, Drôme, Eure, Eure-et-Loir, Finistère, Gard, Haute-Garonne, Gers, Gironde, Hérault, Ille-et-Vilaine, Indre, Indre-et-Loire, Isère, Jura, Landes, Loir-et-Cher, Loire, Haute-Loire, Loire-Atlantique, Loiret, Lot, Lot-et-Garonne, Lozère, Maine-et-Loire, Manche, Marne, Haute-Marne, Mayenne, Meurthe-et-Moselle, Meuse, Morbihan, Moselle, Nièvre, Nord, Oise, Orne, Pas-de-Calais, Puy-de-Dôme, Hautes-Pyrénées, Pyrénées-Orientales, Bas-Rhin, Haut-Rhin, Rhône, Haute-Saône, Saône-et-Loire, Sarthe, Savoie, Haute-Savoie, Ville de Paris, Seine-Maritime, Seine-et-Marne, Yvelines, Deux-Sèvres, Somme, Tarn, Tarn-et-Garonne, Var, Vaucluse, Vendée, Vienne, Haute-Vienne, Vosges, Yonne, Territoire de Belfort, Essonne, Hauts-de-Seine, Seine-Saint-Denis, Val-de-Marne, Val-d'Oise.”


11.12.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 354/47


DECYZJA KOMISJI

z dnia 9 grudnia 2014 r.

ustalająca ekologiczne kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE produktom kosmetycznym spłukiwanym

(notyfikowana jako dokument nr C(2014) 9302)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2014/893/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 66/2010 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie oznakowania ekologicznego UE (1), w szczególności jego art. 8 ust. 2,

po konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 66/2010 oznakowanie ekologiczne UE można przyznawać produktom, które mają ograniczony wpływ na środowisko w ciągu ich całego cyklu życia.

(2)

W rozporządzeniu (WE) nr 66/2010 określono, iż szczegółowe kryteria oznakowania ekologicznego UE należy ustalać w odniesieniu do określonych grup produktów.

(3)

Z uwagi na fakt, że substancje chemiczne stosowane w produktach kosmetycznych spłukiwanych i opakowania tych produktów mają wpływ na środowisko, związany głównie z ekotoksycznością i zużyciem zasobów, należy ustanowić kryteria oznakowania ekologicznego UE dla tej grupy produktów. Kryteria te powinny w szczególności umożliwić promowanie produktów, które mają ograniczony wpływ na ekosystemy wodne, zawierają ograniczoną ilość substancji niebezpiecznych i w przypadku których ograniczono wytwarzanie odpadów dzięki zmniejszeniu ilości materiału używanego do opakowań.

(4)

Decyzją Komisji 2007/506/WE (2) ustanowiono kryteria ekologiczne oraz związane z nimi wymogi dotyczące oceny i weryfikacji w odniesieniu do mydeł, szamponów i odżywek do włosów. Wspomniane kryteria zostały poddane przeglądowi w związku z postępem technicznym. Z przeglądu tego wynika, że konieczna jest modyfikacja nazwy i definicji tej grupy produktów, aby uwzględnić nową podgrupę produktów oraz ustalić nowe kryteria.

(5)

Decyzję 2007/506/WE należy zastąpić w celu zachowania przejrzystości.

(6)

Należy przewidzieć okres przejściowy dla producentów wytwarzających produkty, którym przyznano oznakowanie ekologiczne dla mydeł, szamponów i odżywek do włosów na podstawie kryteriów określonych w decyzji 2007/506/WE, tak aby zapewnić im wystarczającą ilość czasu na dostosowanie produktów do zrewidowanych kryteriów i wymogów. Do dnia, z którym decyzja 2007/506/WE straci moc, producenci powinni mieć również możliwość składania wniosków ma podstawie kryteriów określonych we wspomnianej decyzji lub na podstawie kryteriów określonych w niniejszej decyzji.

(7)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 66/2010,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Do grupy produktów „produkty kosmetyczne spłukiwane” zalicza się każdą spłukiwaną substancję lub mieszaninę objętą zakresem rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 (3), przeznaczoną do kontaktu z naskórkiem lub owłosieniem, stosowaną wyłącznie lub głównie w celu utrzymywania ich w czystości (mydła toaletowe, preparaty pod prysznic, szampony), poprawy stanu włosów (odżywki do włosów) lub smarowania włosów służącego ułatwieniu ich golenia i ochrony naskórka podczas golenia (produkty do golenia).

Do grupy produktów „produkty kosmetyczne spłukiwane” należą produkty przeznaczone zarówno do użytku prywatnego, jak i zawodowego.

Przedmiotowa grupa produktów nie obejmuje produktów, które są sprzedawane specjalnie do wykorzystania jako środki dezynfekcyjne lub antybakteryjne. Można do niej zaliczyć szampony przeciwłupieżowe.

Artykuł 2

Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:

1)

„substancje obecne w składzie produktu” oznaczają konserwanty, substancje zapachowe i barwniki, niezależnie od stężenia, oraz inne substancje dodawane celowo, produkty uboczne i zanieczyszczenia z surowców, których stężenie w końcowym składzie produktu wynosi co najmniej 0,010 % jego masy;

2)

„aktywna zawartość” (ang. active content, AC) oznacza sumę organicznych substancji obecnych w składzie produktu (wyrażoną w gramach) obliczoną na podstawie całkowitego składu produktu, z uwzględnieniem propelentów zawartych w produktach aerozolowych. Środki ścierające lub żrące nie są brane pod uwagę przy obliczaniu aktywnej zawartości;

3)

„opakowanie podstawowe” oznacza opakowanie, które ma bezpośredni kontakt z zawartością i zostało zaprojektowane tak, by stanowić opakowanie najmniejszego towaru jednostkowego przeznaczonego do sprzedaży użytkownikowi końcowemu lub konsumentowi w miejscu zakupu;

4)

„opakowanie drugorzędne” oznacza opakowanie, które może zostać usunięte z produktu bez naruszania cech tego produktu i zostało zaprojektowane tak, by stanowić w miejscu zakupu opakowanie zbiorcze określonej liczby towarów jednostkowych przeznaczonych do sprzedaży, niezależnie od tego, czy są one sprzedawane w takiej postaci użytkownikowi końcowemu bądź konsumentowi, czy też opakowanie to służy jedynie ułatwieniu wykładania towarów na półki w punkcie sprzedaży.

Artykuł 3

Kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 66/2010 produktom należących do grupy produktów „produkty kosmetyczne spłukiwane”, której definicję zawarto w art. 1 niniejszej decyzji, oraz związane z nimi wymogi w zakresie oceny i weryfikacji zostały określone w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 4

Określone w załączniku kryteria i związane z nimi wymogi w zakresie oceny i weryfikacji pozostają ważne przez cztery lata od dnia przyjęcia niniejszej decyzji.

Artykuł 5

Do celów administracyjnych grupie produktów „produkty kosmetyczne spłukiwane” przypisuje się numer kodu „30”.

Artykuł 6

Decyzja 2007/506/WE zostaje uchylona.

Artykuł 7

1.   W drodze odstępstwa od art. 6 wnioski o przyznanie oznakowania ekologicznego UE produktom należącym do grupy produktów „mydła, szampony i odżywki do włosów”, złożone przed datą przyjęcia niniejszej decyzji, podlegają ocenie zgodnie z warunkami określonymi w decyzji 2007/506/WE.

2.   Wnioski o przyznanie oznakowania ekologicznego UE produktom należącym do grupy produktów „mydła, szampony i odżywki do włosów”, złożone w terminie dwóch miesięcy od dnia przyjęcia niniejszej decyzji, mogą być oparte na kryteriach określonych w decyzji 2007/506/WE albo na kryteriach określonych w niniejszej decyzji.

Wnioski te będą oceniane zgodnie z kryteriami, na których zostały oparte.

3.   Oznakowania ekologiczne UE przyznane zgodnie z kryteriami określonymi w decyzji 2007/506/WE mogą być używane przez 12 miesięcy po dacie przyjęcia niniejszej decyzji.

Artykuł 8

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 9 grudnia 2014 r.

W imieniu Komisji

Karmenu VELLA

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 27 z 30.1.2010, s. 1.

(2)  Decyzja Komisji 2007/506/WE z dnia 21 czerwca 2007 r. ustalająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego mydłom, szamponom i odżywkom do włosów (Dz.U. L 186 z 18.7.2007, s. 36).

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczące produktów kosmetycznych (Dz.U. L 342 z 22.12.2009, s. 59).


ZAŁĄCZNIK

KRYTERIA OZNAKOWANIA EKOLOGICZNEGO UE ORAZ WYMOGI DOTYCZĄCE OCENY I WERYFIKACJI

RAMY

KRYTERIA

Kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE produktom kosmetycznym spłukiwanym:

1.

Toksyczność w stosunku do organizmów wodnych: krytyczna objętość rozcieńczenia (CDV)

2.

Biodegradowalność

3.

Substancje i mieszaniny wyłączone bądź ograniczone

4.

Opakowania

5.

Zrównoważone pozyskiwanie oleju palmowego, oleju z ziaren palmowych i pochodnych tych olejów

6.

Zdatność do użycia

7.

Informacje widniejące na oznakowaniu ekologicznym UE

Ocena i weryfikacja

a)   Wymogi

Określone wymogi w zakresie oceny i weryfikacji podane są w odniesieniu do każdego kryterium.

W przypadku gdy w celu wykazania zgodności z kryteriami wnioskodawca jest zobowiązany do dostarczenia deklaracji, dokumentacji, analiz, sprawozdań z badań lub innych dowodów, mogą one pochodzić od wnioskodawcy lub od jego dostawcy (dostawców), bądź też z obu tych źródeł.

W miarę możliwości badania należy przeprowadzać w laboratoriach spełniających wymogi ogólne europejskiej normy EN ISO 17025 lub normy równoważnej.

W stosownych przypadkach można stosować metody badania inne niż te wskazane dla każdego z kryteriów, jeżeli właściwy organ oceniający wniosek uzna je za metody równoważne.

W stosownych przypadkach właściwe organy mogą wymagać odpowiedniej dokumentacji potwierdzającej, a także mogą przeprowadzać niezależne badania weryfikacyjne.

Niniejszy załącznik zawiera odniesienia do wykazu w bazie danych składników detergentów (wykaz DID), zawierającego szereg składników najpowszechniej stosowanych jako składniki detergentów i kosmetyków. Wykazu tego używa się do uzyskiwania danych do obliczeń krytycznej objętości rozcieńczenia (CDV) oraz do oceny biodegradowalności substancji obecnych w składzie produktu. W odniesieniu do składników, które nie figurują w wykazie DID, podaje się wytyczne dotyczące sposobu obliczania lub ekstrapolowania odpowiednich danych. Najnowsza wersja wykazu DID jest dostępna na stronie internetowej poświęconej oznakowaniu ekologicznemu UE (1) lub na stronach internetowych poszczególnych właściwych organów.

Właściwemu organowi przedkłada się następujące informacje:

(i)

pełny skład produktu, ze wskazaniem w odniesieniu do każdego ze składników, niezależnie od jego stężenia: nazwy handlowej, nazwy chemicznej, numeru CAS oraz nazwy INCI, numeru DID (2), ilości w składzie produktu (z uwzględnieniem oraz z wyłączeniem wody) oraz funkcji i formy;

(ii)

karty charakterystyki dla każdej substancji lub mieszaniny obecnej w składzie produktu, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (3).

b)   Progi pomiarowe

Wszystkie substancje obecne w składzie produktu muszą być zgodne z kryteriami ekologicznymi wymienionymi powyżej; wyjątek stanowi kryterium 3 lit. b) i c), z którym zgodność w przypadku konserwantów, barwników i substancji zapachowych jest wymagana, jeśli ich stężenie w końcowym składzie produktu wynosi co najmniej 0,010 % jego masy.

KRYTERIA OZNAKOWANIA EKOLOGICZNEGO UE

Kryterium 1 — Toksyczność w stosunku do organizmów wodnych: krytyczna objętość rozcieńczenia (CDV)

Całkowita toksyczność CDV produktu nie może przekraczać limitów podanych w tabeli 1:

Tabela 1

Limity CDV

Produkt

CDV (w l/g AC)

Szampony, preparaty pod prysznic i mydła w płynie

18 000

Mydła w kostce

3 300

Odżywki do włosów

25 000

Pianki do golenia, żele do golenia, kremy do golenia

20 000

Mydła w kostce do golenia

3 300

CDV oblicza się przy użyciu następującego równania:

Formula

gdzie:

masa (i)

oznacza masę substancji obecnej w składzie produktu (w gramach) na 1 gram aktywnej zawartości (AC) (tj. znormalizowany udział masy substancji obecnej w składzie produktu w AC)

DF (i)

oznacza współczynnik degradacji substancji obecnej w składzie produktu

TF przewlekła (i)

oznacza współczynnik toksyczności substancji obecnej w składzie produktu (w miligramach/litr)

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca dostarcza obliczenie CDV produktu. Arkusz przeznaczony do obliczania wartości CDV jest dostępny na stronie internetowej poświęconej oznakowaniu ekologicznemu UE. Wartości parametrów DF i TF przewlekła muszą odpowiadać wartościom podanym w wykazie DID, część A. Jeżeli substancja obecna w składzie produktu nie figuruje w części A wykazu DID, wnioskodawca ustala te wartości przy użyciu wytycznych opisanych w części B wykazu DID oraz dołącza powiązaną dokumentację (więcej informacji można znaleźć w dodatku).

Kryterium 2 — Biodegradowalność

a)   Biodegradowalność środków powierzchniowo czynnych

Wszystkie środki powierzchniowo czynne muszą łatwo ulegać biodegradacji w warunkach tlenowych i ulegać biodegradacji w warunkach beztlenowych.

b)   Biodegradowalność substancji organicznych obecnych w składzie produktu

Zawartość w produkcie wszystkich substancji organicznych niebiodegradowalnych tlenowo (trudno biodegradowalnych) (aNBO) oraz niebiodegradowalnych beztlenowo (anNBO) nie może przekraczać limitów określonych w tabeli 2:

Tabela 2

Limity aNBO i anNBO

Produkt

aNBO

(w mg/g AC)

anNBO

(w mg/g AC)

Szampony, produkty pod prysznic i mydła w płynie

25

25

Mydła w kostce

10

10

Odżywki do włosów

45

45

Pianki do golenia, żele do golenia, kremy do golenia

70

40

Mydła w kostce do golenia

10

10

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca przedstawia dokumentację dotyczącą degradacji środków powierzchniowo czynnych, jak również obliczenie aNBO i anNBO w odniesieniu do danego produktu. Arkusz przeznaczony do obliczania wartości aNBO oraz anNBO jest dostępny na stronie internetowej poświęconej oznakowaniu ekologicznemu UE.

Zarówno w przypadku środków powierzchniowo czynnych, jak i wartości aNBO i anNBO należy odnieść się do wykazu DID. W odniesieniu do substancji obecnych w składzie produktu, które nie figurują w wykazie DID, dostarcza się zgodnie z dodatkiem istotne informacje z literatury lub innych źródeł bądź właściwe wyniki badań wskazujące, że ulegają one biodegradacji tlenowej i beztlenowej.

W przypadku braku dokumentacji zgodnej z powyższymi wymaganiami substancję obecną w składzie produktu inną niż środek powierzchniowo czynny można zwolnić z wymagań dotyczących degradacji w warunkach beztlenowych, jeśli spełniony jest jeden z trzech poniższych wymogów alternatywnych:

1.

łatwo ulega ona degradacji i ma niską adsorpcję (A < 25 %);

2.

łatwo ulega ona degradacji i ma wysoką desorpcję (D > 75 %);

3.

łatwo ulega ona degradacji i nie ulega bioakumulacji.

Badania adsorpcji/desorpcji mogą być prowadzone zgodnie z wytycznymi OECD 106.

Kryterium 3 — Substancje i mieszaniny wyłączone bądź ograniczone

a)   Określone substancje i mieszaniny wyłączone ze składu

Następujące substancje i mieszaniny nie mogą być obecne w składzie produktu ani jako część składu, ani jako część mieszaniny zawartej w składzie:

(i)

alkilofenyloetoksylany (APEO) lub inne pochodne alkilofenoli;

(ii)

nitrylotrioctan (NTA);

(iii)

kwas borowy, borany i nadborany;

(iv)

piżma nitrowe i piżma policykliczne;

(v)

oktametylocyklotetrasiloksan (D4);

(vi)

butylowany hydroksytoluen (BHT);

(vii)

etylenodiaminotetraoctan (EDTA) i jego sole oraz trudno biodegradowalne fosfoniany;

(viii)

następujące konserwanty: triklosan, parabeny, formaldehyd i substancje uwalniające formaldehyd;

(ix)

następujące substancje zapachowe i składniki mieszanek zapachowych: karboksyaldehyd hydroksyizoheksylo-3-cykloheksenu (HICC), atranol i chloroatranol;

(x)

mikrodrobiny plastiku;

(xi)

nanosrebro.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca dostarcza podpisaną deklarację zgodności, popartą w stosownych przypadkach deklaracjami producentów mieszanin, potwierdzającą, że wykazane substancje lub mieszaniny nie zostały zawarte w produkcie.

b)   Substancje i mieszaniny niebezpieczne

Zgodnie z art. 6 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 66/2010 oznakowania ekologicznego EU nie można przyznać żadnemu produktowi, który zawiera substancje spełniające kryteria klasyfikujące je do oznaczenia ich zwrotami określającymi zagrożenie lub zwrotami R wymienionymi w tabeli 3 zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 (4) lub dyrektywą Rady 67/548/EWG (5) bądź substancje, o których mowa w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006. W przypadku gdy próg zaklasyfikowania substancji lub mieszaniny do oznaczenia jej zwrotem określającym zagrożenie różni się od progu klasyfikacji do zwrotu R, obowiązuje pierwszy z wymienionych progów. Zwroty R określone w tabeli 3 na ogół odnoszą się do substancji. Jeżeli jednak nie można uzyskać informacji dotyczących substancji, stosuje się zasady dotyczące klasyfikacji mieszanin.

Z obowiązku spełniania kryterium 3 lit. b) wyłączone są substancje bądź mieszaniny, które zmieniają swoje właściwości poprzez przetwarzanie i tym samym nie są już biodostępne lub przechodzą modyfikację chemiczną w sposób eliminujący uprzednio zidentyfikowane zagrożenie.

Tabela 3

Zwroty określające zagrożenie i zwroty R wskazujące rodzaj zagrożenia

Zwrot określający zagrożenie

Zwrot R wskazujący rodzaj zagrożenia

H300 Połknięcie grozi śmiercią

R28

H301 Działa toksycznie po połknięciu

R25

H304 Połknięcie i dostanie się przez drogi oddechowe może grozić śmiercią

R65

H310 Grozi śmiercią w kontakcie ze skórą

R27

H311 Działa toksycznie w kontakcie ze skórą

R24

H330 Wdychanie grozi śmiercią

R23/26

H331 Działa toksycznie w następstwie wdychania

R23

H340 Może powodować wady genetyczne

R46

H341 Podejrzewa się, że powoduje wady genetyczne

R68

H350 Może powodować raka

R45

H350i Wdychanie może spowodować raka

R49

H351 Podejrzewa się, że powoduje raka

R40

H360F Może działać szkodliwie na płodność

R60

H360D Może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki

R61

H360FD Może działać szkodliwie na płodność. Może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki

R60/61/60-61

H360Fd Może działać szkodliwie na płodność. Podejrzewa się, że działa szkodliwie na dziecko w łonie matki

R60/63

H360Df Może działać szkodliwie na dziecko w łonie matki. Podejrzewa się, że działa szkodliwie na płodność

R61/62

H361f Podejrzewa się, że działa szkodliwie na płodność

R62

H361d Podejrzewa się, że działa szkodliwie na dziecko w łonie matki

R63

H361fd Podejrzewa się, że działa szkodliwie na płodność. Podejrzewa się, że działa szkodliwie na dziecko w łonie matki

R62-63

H362 Może działać szkodliwie na dzieci karmione piersią

R64

H370 Powoduje uszkodzenie narządów

R39/23/24/25/26/27/28

H371 Może powodować uszkodzenie narządów

R68/20/21/22

H372 Powoduje uszkodzenie narządów poprzez długotrwałe lub powtarzane narażenie

R48/25/24/23

H373 Może powodować uszkodzenie narządów poprzez długotrwałe lub powtarzane narażenie

R48/20/21/22

H400 Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne

R50

H410 Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R50-53

H411 Działa toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R51-53

H412 Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

R52-53

H413 Może powodować długotrwałe szkodliwe skutki dla organizmów wodnych

R53

EUH059 Stwarza zagrożenie dla warstwy ozonowej

R59

EUH029 W kontakcie z wodą uwalnia toksyczne gazy

R29

EUH031 W kontakcie z kwasami uwalnia toksyczne gazy

R31

EUH032 W kontakcie z kwasami uwalnia bardzo toksyczne gazy

R32

EUH070 Działa toksycznie w kontakcie z oczami

R39-41


Substancje uczulające

H334: Może powodować objawy alergii lub astmy lub trudności w oddychaniu w następstwie wdychania

R42

H317: Może powodować reakcję alergiczną skóry

R43

W przypadku produktów kosmetycznych spłukiwanych substancje określone w tabeli 4 są objęte odstępstwem od obowiązku określonego w art. 6 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 66/2010 w następstwie zastosowania art. 6 ust. 7 tego rozporządzenia.

Tabela 4

Substancje objęte odstępstwem

Substancje

Zwroty określające zagrożenie

Zwroty R wskazujące rodzaj zagrożenia

Środki powierzchniowo czynne (obecne w produkcie końcowym w całkowitym stężeniu < 20 %)

H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

H413: Może powodować długotrwałe szkodliwe skutki dla organizmów wodnych

R52-53

R53

Substancje zapachowe (6)

H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

H413: Może powodować długotrwałe szkodliwe skutki dla organizmów wodnych

R52-53

R53

Konserwanty (7)

H411: Działa toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

H412: Działa szkodliwie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki

H413: Może powodować długotrwałe szkodliwe skutki dla organizmów wodnych

R51-53

R52-53

R53

Pirytionian cynku (ZPT) w szamponach przeciwłupieżowych

H400 Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne

R50

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca wykazuje zgodność z kryterium 3 lit. b) w odniesieniu do wszelkich substancji lub mieszanin obecnych w składzie produktu w stężeniu większym niż 0,010 %.

Wnioskodawca dostarcza deklarację zgodności, popartą w stosownych przypadkach deklaracjami producenta(-ów) surowców, potwierdzającą, że żadna z tych obecnych w składzie produktu substancji lub mieszanin — w postaci(-ach) i stanie(-ach) fizycznym(-ch), w jakim(-ch) są one obecne w produkcie — nie spełnia kryteriów klasyfikacji do oznaczenia jej jednym lub większą liczbą zwrotów określających zagrożenie lub zwrotów R, wymienionych w tabeli 3.

Jako uzupełnienie deklaracji o niezaklasyfikowaniu należy podać następujące informacje techniczne związane z postacią(-ami) i stanem(-ami) fizycznym(-i) substancji lub mieszanin obecnych w składzie produktu:

(i)

w przypadku substancji, które nie zostały zarejestrowane na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 lub które nie posiadają jeszcze zharmonizowanej klasyfikacji w ramach CLP: informacje zgodne z wymogami wymienionymi w załączniku VII do wspomnianego rozporządzenia;

(ii)

w przypadku substancji, które zostały zarejestrowane na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 i które nie spełniają wymogów klasyfikacji w ramach CLP: informacje oparte na dokumentacji rejestracyjnej REACH, potwierdzające niezaklasyfikowany status substancji;

(iii)

w przypadku substancji, które posiadają zharmonizowaną klasyfikację lub zostały już sklasyfikowane przez dostawców: karty charakterystyki, jeżeli są dostępne. Jeżeli nie są one dostępne lub substancje zostały już sklasyfikowane przez dostawców, należy przedstawić informacje odnoszące się zaklasyfikowania substancji do kategorii zagrożenia zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006;

(iv)

w przypadku mieszanin: karty charakterystyki, jeżeli są dostępne. Jeżeli nie są one dostępne, należy przedstawić obliczenie klasyfikacji mieszaniny zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 wraz z informacjami istotnymi dla zaklasyfikowania mieszanin do kategorii zagrożenia zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

W przypadku substancji wymienionych w załącznikach IV i V do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, które na podstawie art. 2 ust. 7 lit. a) i b) tego rozporządzenia są wyłączone z obowiązków rejestracji, do spełnienia kryterium 3 lit. b) wystarcza stosowna deklaracja wnioskodawcy.

Wnioskodawca dostarcza deklarację dotyczącą obecności w składzie produktu substancji, które spełniają warunki odstępstwa, popartą w stosownych przypadkach deklaracjami producenta(-ów) surowców. Jeżeli jest to wymagane w celu zakwalifikowania się do odstępstwa, wnioskodawca potwierdza stężenia tych substancji w produkcie końcowym.

c)   Substancje obecne w składzie produktu wymienione zgodnie z art. 59 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006

Nie przyznaje się odstępstwa od wyłączenia przewidzianego w art. 6 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 66/2010 w stosunku do substancji określonych jako substancje wzbudzające szczególnie duże obawy i uwzględnionych w liście, o której mowa w art. 59 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (8), obecnych w składzie produktu w stężeniu powyżej 0,010 % (wartość procentowa masy).

Ocena i weryfikacja: w dniu składania wniosku należy wskazać listę substancji uznanych za substancje wzbudzające szczególnie duże obawy. Wnioskodawca podaje właściwemu organowi pełny skład produktu. Wnioskodawca dostarcza również deklarację zgodności z kryterium 3 lit. c) wraz z odpowiednimi dokumentami, takimi jak deklaracje zgodności podpisane przez dostawców materiałów oraz kopie kart charakterystyki stosownych substancji lub mieszanin.

d)   Substancje zapachowe

(i)

Produkty sprzedawane jako zaprojektowane i przeznaczone dla dzieci nie mogą zawierać substancji zapachowych.

(ii)

Do produktu można dodawać w charakterze substancji zapachowych tylko takie substancje lub mieszaniny, które zostały wyprodukowane i są używane zgodnie z kodeksem praktyk Międzynarodowego Stowarzyszenia Substancji Zapachowych (IFRA). Wspomniany kodeks można znaleźć na stronie internetowej IFRA: http://www.ifraorg.org. Producenci muszą przestrzegać norm IFRA dotyczących zakazów, ograniczenia użycia i określonych kryteriów czystości dla materiałów.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca dostarcza podpisaną deklarację zgodności, popartą w stosownych przypadkach deklaracją producenta substancji zapachowych.

e)   Konserwanty

(i)

Konserwanty obecne w produkcie nie mogą uwalniać substancji zaklasyfikowanych zgodnie z wymogami dotyczącymi kryterium 3 lit. b) ani ulegać degradacji do takich substancji.

(ii)

Produkt może zawierać konserwanty, pod warunkiem że nie wykazują one zdolności do bioakumulacji. Konserwant nie jest uznawany za wykazujący zdolność do bioakumulacji, jeżeli współczynnik biokoncentracji BCF < 100 lub log Kow < 3,0. Jeżeli zarówno wartości BCF, jak i log Kow są dostępne, stosuje się najwyższą zmierzoną wartość BCF.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca dostarcza podpisaną deklarację zgodności wraz z kopiami kart charakterystyki wszelkich konserwantów dodanych do produktu oraz informacjami dotyczącymi ich wartości BCF i log Kow.

f)   Barwniki

Barwniki obecne w produkcie nie mogą wykazywać zdolności do bioakumulacji. Barwnik nie jest uznawany za wykazujący zdolność do bioakumulacji, jeżeli współczynnik biokoncentracji BCF < 100 lub log Kow < 3,0. Jeżeli zarówno wartości BCF, jak i log Kow są dostępne, stosuje się najwyższą zmierzoną wartość BCF. W przypadku barwników zatwierdzonych do stosowania w środkach spożywczych nie zachodzi konieczność przedkładania dokumentacji dotyczącej potencjału bioakumulacji.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca dostarcza kopie kart charakterystyki wszelkich dodanych barwników wraz z informacjami dotyczącymi ich wartości BCF lub log Kow, albo dokumentację potwierdzającą, że dany barwnik został zatwierdzony do stosowania w środkach spożywczych.

Kryterium 4 — Opakowanie

a)   Opakowanie podstawowe

Opakowanie podstawowe musi mieć bezpośredni kontakt z zawartością.

Niedozwolone jest, by produkt w postaci przeznaczonej do sprzedaży posiadał dodatkowe opakowanie, np. karton do którego wkładana jest butelka, z wyjątkiem opakowania drugorzędnego, które stanowi opakowanie zbiorcze dla co najmniej dwóch produktów (np. produkt i zapas).

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca dostarcza podpisaną deklarację zgodności z niniejszym kryterium.

b)   Wskaźnik wpływu opakowania (ang. Packaging Impact Ratio, PIR)

W przypadku każdego opakowania, w którym produkt jest sprzedawany, wskaźnik wpływu opakowania (PIR) musi być niższy niż 0,28 g opakowania na gram produktu. Produkty służące przygotowaniu do golenia, których opakowanie stanowią metalowe pojemniki z aerozolem, są wyłączone z tego wymogu.

Wartość PIR oblicza się (oddzielnie dla każdego opakowania) w następujący sposób:

PIR = [W + (Wrefill × F) + N + (Nrefill × F)]/[D + (Drefill × F)]

gdzie:

W

masa opakowania (masa opakowania podstawowego + proporcjonalna część masy opakowania drugorzędnego (9), włącznie z etykietami) (w g)

Wrefill

masa opakowania zapasu (masa opakowania podstawowego + proporcjonalna część masy opakowania drugorzędnego (9), włącznie z etykietami) (w g)

N

masa opakowania z materiału nieodnawialnego + nienadającego się do recyklingu (masa opakowania podstawowego + proporcjonalna część masy opakowania drugorzędnego (9), włącznie z etykietami) (w g)

Nrefill

masa wykonanego z materiału nieodnawialnego + nienadającego się do recyklingu opakowania zapasu (masa opakowania podstawowego + proporcjonalna część masy opakowania drugorzędnego (9), włącznie z etykietami) (w g)

D

masa produktu zawartego w opakowaniu zasadniczym (w g)

Drefill

masa produktu stanowiącego zapas (w g)

F

ilość sztuk zapasu potrzebnych do wykonania całkowitej ilości przewidzianych ponownych napełnień oblicza się w następujący sposób:

F = V × R/Vrefill

gdzie:

V

objętość produktu, jaką pomieścić może opakowanie zasadnicze (w ml)

Vrefill

objętość produktu, jaką pomieścić może opakowanie zapasu (w ml)

R

ilość powtórzeń napełniania. Wartość ta wskazuje, ile razy dane opakowanie zasadnicze może zostać ponownie napełnione. Jeżeli F nie jest liczbą całkowitą, należy ją zaokrąglić w górę do najbliższej liczby całkowitej.

Jeśli do produktu nie jest dołączany zapas, PIR oblicza się w następujący sposób:

PIR= (W + N)/D

Producent podaje przewidzianą ilość ponownych napełnień albo stosuje wartości domyślne: R = 5 w przypadku tworzyw sztucznych i R = 2 w przypadku tektury.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca dostarcza obliczenie PIR produktu. Arkusz przeznaczony do obliczania tej wartości jest dostępny na stronie internetowej poświęconej oznakowaniu ekologicznemu UE. Jeżeli produkt jest sprzedawany w różnych opakowaniach (tj. o różnej objętości), obliczenia powinny zostać przedłożone dla każdego rozmiaru opakowania, którego dotyczy wniosek o przyznanie oznakowania ekologicznego UE. Wnioskodawca dostarcza podpisaną deklarację dotyczącą zawartości w opakowaniu materiału otrzymanego z materiału do ponownego przetworzenia uzyskanego od konsumentów lub materiału pochodzącego ze źródeł odnawialnych, a także, w stosownych przypadkach, opis oferowanego systemu ponownego napełniania (rodzaje zapasów, objętość). Aby opakowanie zapasu zostało zatwierdzone, wnioskodawca lub detalista musi udokumentować dostępność zapasu w sprzedaży na rynku.

c)   Projektowanie opakowania podstawowego

Opakowanie podstawowe musi być tak zaprojektowane, aby łatwo było właściwie dozować produkt (np. przez zapewnienie, że odpowiedni otwór na wierzchu opakowania nie jest zbyt szeroki) oraz by zapewnić, że pojemnik można łatwo opróżnić z co najmniej 90 % danego produktu. Ilość pozostałości produktu w pojemniku (R), która musi wynosić mniej niż 10 %, oblicza się w następujący sposób:

R = [(m2 – m3)/(m1 – m3)] × 100 ( %)

gdzie:

m1

opakowanie podstawowe i produkt (g)

m2

opakowanie podstawowe produktu i pozostałości produktu w normalnych warunkach użytkowania (g)

m3

opakowanie podstawowe po opróżnieniu go z produktu i oczyszczeniu (g)

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca dostarcza opis dozownika i sprawozdanie z badania wraz z wynikami pomiaru ilości pozostałości produktu kosmetycznego spłukiwanego w opakowaniu. Procedura badania służącego zmierzeniu ilości pozostałości jest opisana w instrukcji dla użytkowników dostępnej na stronie internetowej poświęconej oznakowaniu ekologicznemu UE.

d)   Projektowanie z myślą o recyklingu opakowań z tworzyw sztucznych

Opakowanie z tworzyw sztucznych powinno być tak zaprojektowane, by umożliwiało łatwy i skuteczny recykling, należy zatem unikać potencjalnych zanieczyszczeń i niekompatybilnych materiałów, o których wiadomo, że utrudniają segregowanie lub ponowne przetworzenie lub obniżają jakość recyklatu. Etykieta zwykła lub typu „sleeve”, zamknięcie oraz, w stosownych przypadkach, powłoka barierowa nie mogą zawierać, same lub w połączeniu z opakowaniem, materiałów i składników wymienionych w tabeli 5.

Tabela 5

Materiały i składniki wyłączone z elementów opakowania

Element opakowania

Wyłączone materiały i składniki (10)

Etykieta zwykła lub typu „sleeve”

Etykieta zwykła lub typu „sleeve” z PS w połączeniu z butelką z PET, PP lub HDPE

Etykieta zwykła lub typu „sleeve” z PVC w połączeniu z butelką z PET, PP lub HDPE

Etykieta zwykła lub typu „sleeve” z PETG w połączeniu z butelką z PET

Etykiety typu „sleeve” wykonane z polimeru innego niż polimer, z którego wykonana jest butelka

Etykiety zwykłe lub typu „sleeve”, które są metalizowane lub wtapiane w korpus opakowania (etykietowanie w formie)

Zamknięcie

Zamknięcie z PS w połączeniu z butelką z PET, PP lub HDPE

Zamknięcie z PVC w połączeniu z butelką z PET, PP lub HDPE

Zamknięcia z PETG lub z materiału o gęstości powyżej 1 g/cm3 w połączeniu z butelką z PET

Zamknięcia wykonane z metalu, szkła, EVA

Zamknięcia wykonane z silikonu. Wyłączone są silikonowe zamknięcia o gęstości < 1 g/cm3 w połączeniu z butelką z PET oraz silikonowe zamknięcia o gęstości > 1 g/cm3 w połączeniu z butelką z PP lub HDPE

Metalowe folie lub plomby, które pozostają przymocowane do butelki lub jej zamknięcia po otwarciu produktu

Powłoki barierowe

Poliamid, EVOH, poliolefiny funkcjonalne, powłoki barierowe metalizowane oraz nieprzepuszczające światła

Pojemniki z pompką lub aerozolem są wyłączone z tego wymogu.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca dostarcza podpisaną deklarację zgodności zawierającą skład materiałowy opakowania, w tym pojemnika, etykiety zwykłej lub typu „sleeve”, naklejek, zamknięcia oraz powłok barierowych, oraz próbkę opakowania podstawowego.

Kryterium 5 — Zrównoważone pozyskiwanie oleju palmowego, oleju z ziaren palmowych i pochodnych tych olejów

Stosowane w produkcie: olej palmowy, olej z ziaren palmowych oraz ich pochodne muszą pochodzić z upraw, które spełniają kryteria w zakresie zrównoważonego zarządzania opracowane przez wielopodmiotowe organizacje posiadające zróżnicowaną bazę członków, obejmującą organizacje pozarządowe oraz przedstawicieli przemysłu i sektora publicznego.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca dostarcza deklaracje osób trzecich potwierdzające, że olej palmowy i olej z ziaren palmowych stosowane przy wytwarzaniu produktu pochodzą z upraw zarządzanych zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju. Do uznawanych certyfikatów należą: certyfikat RSPO (w modelu Identity Preserved, Segregated lub Mass Balance) lub innego równoważnego systemu opartego na kryteriach zrównoważonego zarządzania wypracowanych przez szereg różnych zainteresowanych stron. W odniesieniu do pochodnych chemicznych oleju palmowego i oleju z ziaren palmowych (11) dopuszczalne jest wykazanie zgodności z kryteriami zrównoważonego zarządzania przy użyciu systemów certyfikatów zbywalnych, takich jak GreenPalm lub systemy równoważne.

Kryterium 6 — Zdatność do użycia

Zdatność produktu do pełnienia swej podstawowej funkcji (np. oczyszczanie, poprawianie stanu) oraz wszelkich wskazanych funkcji drugorzędnych (np. działanie przeciwłupieżowe, ochrona koloru) należy wykazać w drodze badań laboratoryjnych lub badania konsumenckiego. Badanie przeprowadza się zgodnie z wytycznymi zawartymi w dokumencie „Guidelines for the Evaluation of the Efficacy of Cosmetic Products” (wytyczne dotyczące oceny skuteczności produktów kosmetycznych) (12) i z instrukcjami podanymi w podręczniku dla użytkowników dostępnym na stronie internetowej poświęconej oznakowaniu ekologicznemu UE.

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca dokumentuje protokół badania, według którego przeprowadzono badanie skuteczności produktu. Wnioskodawcy przedstawiają wyniki badania przeprowadzonego według wspomnianego protokołu, które potwierdzają, że produkt spełnia swą pierwotną funkcję i funkcje drugorzędne zgodnie z informacją podaną na etykiecie produktu lub na opakowaniu.

Kryterium 7 — Informacje widniejące na oznakowaniu ekologicznym UE

Nieobowiązkowe oznakowanie z polem tekstowym zawiera następujący tekst:

Ograniczony wpływ na ekosystemy wodne.

Spełnia rygorystyczne wymagania biodegradacji.

Ogranicza ilość odpadów opakowaniowych.

Wytyczne dotyczące stosowania nieobowiązkowego oznakowania zawierającego pole tekstowe można znaleźć w dokumencie „Guidelines for use of the EU Ecolabel Logo” („Wytyczne dotyczące stosowania logo oznakowania ekologicznego UE”) zamieszczonym na następującej stronie internetowej:

http://ec.europa.eu/environment/ecolabel/documents/logo_guidelines.pdf

Ocena i weryfikacja: wnioskodawca dostarcza próbkę etykiety produktu lub materiał ilustracyjny ukazujący opakowanie z widocznym oznakowaniem ekologicznym UE, a także podpisaną deklarację zgodności.


(1)  http://ec.europa.eu/environment/ecolabel/documents/did_list/didlist_part_a_pl.pdf

http://ec.europa.eu/environment/ecolabel/documents/did_list/didlist_part_b_pl.pdf

(2)  Nr DID oznacza numer substancji obecnej w składzie w wykazie DID.

(3)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).

(4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1).

(5)  Dyrektywa Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. 196 z 16.8.1967, s. 1).

(6)  Odstępstwo stosuje się jedynie w odniesieniu do kryterium 3 lit. b). Substancje zapachowe muszą spełniać kryterium 3 lit. d).

(7)  Odstępstwo stosuje się jedynie w odniesieniu do kryterium 3 lit. b). Konserwanty muszą spełniać kryterium 3 lit. e).

(8)  http://echa.europa.eu/chem_data/authorisation_process/candidate_list_table_en.asp

(9)  Proporcjonalna część całkowitej masy opakowania zbiorczego (np. 50 % całkowitej masy opakowania zbiorczego, jeżeli dwa produkty są sprzedawane razem).

(10)  EVA — etylen z octanem winylu, EVOH — etylen i alkohol winylowy, HDPE — polietylen o wysokiej gęstości, PET — politereftalan etylenu, PETG — politereftalan etylenu modyfikowany glikolem, PP — polipropylen, PS — polistyren, PVC — polichlorek winylu.

(11)  Zgodnie z definicją podaną przez RSPO w dokumencie „RSPO Rules for Home and Personal Care Derivatives” (Zasady RSPO dotyczące pochodnych stosowanych w środkach czystości i produktach higieny osobistej), dostępnym pod adresem: http://www.greenpalm.org/upload/files/45/RSPO_Guiding_Rules_for_HPC_derivativesV9.pdf

(12)  Dostępne pod adresem: https://www.cosmeticseurope.eu/publications-cosmetics-europe-association/guidelines.html?view=item&id=23 oraz na stronie internetowej poświęconej oznakowaniu ekologicznemu UE.

Dodatek

Baza danych składników detergentów (wykaz DID)

Wykaz DID (część A) to lista zawierająca informacje o toksyczności w stosunku do organizmów wodnych i biodegradowalności składników wykorzystywanych zwykle w składach detergentów. Wykaz obejmuje informacje na temat toksyczności i biodegradowalności w odniesieniu do pewnej liczby substancji stosowanych w produktach przeznaczonych do zmywania/prania i czyszczenia. Wykaz nie ma charakteru wyczerpującego, jednak część B wykazu DID zawiera wytyczne dotyczące ustalania odpowiednich parametrów obliczeniowych dla substancji niefigurujących w wykazie DID (np. współczynnik toksyczności (TF) i współczynnik degradacji (DF), które wykorzystuje się do obliczenia krytycznej objętości rozcieńczenia). Wykaz ten jest ogólnym źródłem informacji, a umieszczenie substancji w wykazie DID nie oznacza automatycznej zgody na jej wykorzystanie w produktach opatrzonych oznakowaniem ekologicznym UE.

Części A i B wykazu DID można znaleźć na stronie internetowej poświęconej oznakowaniu ekologicznemu UE:

 

http://ec.europa.eu/environment/ecolabel/documents/did_list/didlist_part_a_pl.pdf

 

http://ec.europa.eu/environment/ecolabel/documents/did_list/didlist_part_b_pl.pdf

Jeśli chodzi o substancje, w przypadku których brak jest danych dotyczących toksyczności w stosunku do organizmów wodnych i degradowalności, w celu oceny TF i DF można wykorzystać analogie z podobnymi substancjami dotyczące struktury. Tego rodzaju analogie dotyczące struktury są zatwierdzane przez właściwy organ udzielający pozwolenia na używanie oznakowania ekologicznego UE. Wariant alternatywny to zastosowanie podejścia uwzględniającego najgorszy scenariusz przy użyciu poniższych parametrów:

Podejście uwzględniające najgorszy scenariusz:

 

Toksyczność ostra

Toksyczność przewlekła

Degradacja

Substancja obecna w składzie produktu

LC50/EC50

SF(ostra)

TF(ostra)

NOEC (1)

SF(przewlekła)  (1)

TF(przewlekła)

DF

Tlenowa

Beztlenowa

„Miano”

1 mg/l

10 000

0,0001

 

 

0,0001

1

P

N

Dokumentacja dotycząca szybkiej biodegradacji

Do celów oceny szybkości biodegradacji stosuje się następujące metody badawcze:

1)

do dnia 1 grudnia 2015 r.:

metody badania szybkiej biodegradacji przewidziane w dyrektywie 67/548/EWG, w szczególności metody wyszczególnione w załączniku V.C4 do tej dyrektywy lub równoważne metody badawcze, takie jak OECD 301 A-F lub równoważne badania ISO.

Zasada 10-dniowego okna nie ma zastosowania do środków powierzchniowo czynnych. Dopuszczalne poziomy wynoszą: 70 % w przypadku badań określonych w załączniku V.C4-A i C4-B do dyrektywy 67/548/EWG (i równoważnych badań OECD 301 A i E oraz równoważnych badań ISO) oraz 60 % w przypadku badań C4-C, D, E i F (i równoważnych badań OECD 301 B, C, D i F oraz równoważnych badań ISO),

lub

metody badawcze przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1272/2008;

2)

po dniu 1 grudnia 2015 r.:

metody badawcze przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1272/2008.

Dokumentacja dotycząca biodegradowalności beztlenowej

Badaniem odniesienia dla biodegradowalności beztlenowej jest EN ISO 11734, ECETOC nr 28 (czerwiec 1988), OECD 311 lub równoważna metoda badawcza, przy założeniu, że wymagane jest minimum 60 % degradowalności końcowej w warunkach beztlenowych. Do udokumentowania osiągnięcia 60 % degradowalności końcowej w warunkach beztlenowych można stosować również metodę symulacji warunków w odpowiednim środowisku beztlenowym.

Ekstrapolacja dotycząca substancji, które nie figurują w wykazie DID

W przypadku substancji obecnych w składzie produktu, które nie figurują w wykazie DID, można stosować poniższą metodę w celu dostarczenia niezbędnej dokumentacji dotyczącej biodegradowalności beztlenowej:

1)

Zastosować rozsądną ekstrapolację. Wykorzystać wyniki badań uzyskane dla jednego surowca do ekstrapolacji końcowej degradowalności beztlenowej strukturalnie pokrewnych środków powierzchniowo czynnych. Jeżeli biodegradowalność beztlenowa została potwierdzona dla środka powierzchniowo czynnego (lub grupy homologów) zgodnie z wykazem DID, można założyć, że podobny rodzaj środka powierzchniowo czynnego również ulega biodegradacji beztlenowej (np. siarczan C12-15 A 1-3 EO (DID nr 8) ulega biodegradacji beztlenowej, więc podobną biodegradowalność beztlenową można założyć również dla siarczanu C12-15 A 6 EO). Jeżeli biodegradowalność beztlenowa została potwierdzona dla środka powierzchniowo czynnego przy użyciu właściwej metody badawczej, można założyć, że podobny rodzaj środka powierzchniowo czynnego również ulega biodegradacji beztlenowej (np. dane z literatury potwierdzające biodegradowalność beztlenową środków powierzchniowo czynnych należących do grupy alkilowej estrów soli amonowych można wykorzystywać jako dokumentację dotyczącą podobnej biodegradowalności beztlenowej innych czwartorzędowych soli amonowych zawierających wiązania estrowe w łańcuchu(-ach) alkilowym(-ch)).

2)

Wykonać badanie przesiewowe degradowalności beztlenowej. Jeżeli konieczne jest nowe badanie, wykonać badanie przesiewowe, stosując EN ISO 11734, ECETOC nr 28 (czerwiec 1988), OECD 311 lub metodę równoważną.

3)

Wykonać badanie podatności na degradację małej dawki. Jeśli konieczne jest nowe badanie, a także w przypadku problemów doświadczalnych w badaniu przesiewowym (np. niemożność wykonania z powodu toksyczności badanej substancji), powtórzyć badanie, stosując dozowanie małych ilości środka powierzchniowo czynnego i monitorować degradację przy pomocy pomiarów 14C lub metodą analiz chemicznych. Badanie przy użyciu małej dawki można wykonać, stosując OECD 308 (sierpień 2000) lub metodę równoważną.


(1)  Jeżeli nie znaleziono zadowalających danych dotyczących przewlekłej toksyczności, kolumny te pozostawia się puste. W takim wypadku TF(przewlekła) jest zdefiniowana jako równa TF(ostrej).


III Inne akty

EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY

11.12.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 354/62


DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA

NR 117/14/COL

z dnia 12 marca 2014 r.

zmieniająca po raz dziewięćdziesiąty czwarty zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez przyjęcie nowych wytycznych na rzecz promowania inwestycji w zakresie finansowania ryzyka oraz poprzez przedłużenie obowiązujących wytycznych w sprawie pomocy państwa na wspieranie inwestycji kapitału podwyższonego ryzyka w małych i średnich przedsiębiorstwach

URZĄD NADZORU EFTA („Urząd”),

UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 61–63 oraz protokół 26 do tego porozumienia,

UWZGLĘDNIAJĄC Porozumienie pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości („porozumienie o nadzorze i Trybunale”), w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. b) i art. 24 oraz część I art. 1 protokołu 3 do tego porozumienia,

a także mając na uwadze, co następuje:

Zgodnie z art. 24 porozumienia o nadzorze i Trybunale Urząd wprowadza w życie postanowienia Porozumienia EOG dotyczące pomocy państwa.

Zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) porozumienia o nadzorze i Trybunale Urząd wydaje zawiadomienia oraz wskazówki w kwestiach objętych Porozumieniem EOG, jeśli porozumienie to lub porozumienie o nadzorze i Trybunale wyraźnie tak stanowi lub jeśli Urząd uznaje to za konieczne.

Dnia 15 stycznia 2014 r. Komisja Europejska przyjęła wytyczne w sprawie pomocy państwa na rzecz promowania inwestycji w zakresie finansowania ryzyka (1), które mają wejść w życie z dniem 1 lipca 2014 r. W nowych zasadach określono warunki, na jakich państwa członkowskie UE mogą przyznawać pomoc na ułatwienie dostępu do finansowania dla małych i średnich przedsiębiorstw oraz spółek o średniej kapitalizacji. Nowe wytyczne zastąpią z dniem 1 lipca 2014 r. wytyczne wspólnotowe w sprawie pomocy państwa na wspieranie inwestycji kapitału podwyższonego ryzyka w małych i średnich przedsiębiorstwach (2).

Zgodnie z wytycznymi Komisji Europejskiej w sprawie pomocy państwa na rzecz promowania inwestycji w zakresie finansowania ryzyka okres stosowania wytycznych wspólnotowych w sprawie pomocy państwa na wspieranie inwestycji kapitału podwyższonego ryzyka w małych i średnich przedsiębiorstwach ma zostać przedłużony do dnia 30 czerwca 2014 r.

Wytyczne te mają znaczenie dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

Należy zapewnić jednolite stosowanie zasad EOG w zakresie pomocy państwa w całym Europejskim Obszarze Gospodarczym zgodnie z celem jednorodności ustalonym w art. 1 Porozumienia EOG.

Zgodnie z pkt II części „OGÓLNE” zamieszczonej na końcu załącznika XV do Porozumienia EOG Urząd, po konsultacji z Komisją Europejską, ma przyjąć nowe wytyczne w sprawie pomocy państwa na rzecz promowania inwestycji w zakresie finansowania ryzyka odpowiadające wytycznym przyjętym przez Komisję Europejską.

Nowe wytyczne zastąpią obowiązujące wytyczne w sprawie pomocy państwa na wspieranie inwestycji kapitału podwyższonego ryzyka w małych i średnich przedsiębiorstwach (3). W oczekiwaniu na wejście w życie nowych wytycznych należy przedłużyć okres stosowania wytycznych w sprawie pomocy państwa na wspieranie inwestycji kapitału podwyższonego ryzyka w małych i średnich przedsiębiorstwach do dnia 30 czerwca 2014 r.,

PO KONSULTACJI z Komisją Europejską,

PO KONSULTACJI z państwami EFTA pismem z dnia 12 stycznia 2014 r.,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W wytycznych w sprawie pomocy państwa na wspieranie inwestycji kapitału podwyższonego ryzyka w małych i średnich przedsiębiorstwach w pkt 80 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„80.

Wytyczne obowiązują do dnia 30 czerwca 2014 r.”

Artykuł 2

W wytycznych dotyczących pomocy państwa wprowadza się zmiany poprzez dodanie nowych wytycznych w sprawie pomocy państwa na rzecz promowania inwestycji w zakresie finansowania ryzyka. Nowe wytyczne znajdują się w załączniku do niniejszej decyzji i stanowią jej integralną część.

Artykuł 3

Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny.

Sporządzono w Brukseli dnia 12 marca 2014 r.

W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

Oda Helen SLETNES

Przewodniczący

Frank BÜCHEL

Członek Kolegium


(1)  Dz.U. C 19 z 22.1.2014, s. 4.

(2)  Dz.U. C 194 z 18.8.2006, s. 2.

(3)  Dz.U. C 126 z 7.6.2007, s. 19. Suplement EOG nr 27 z 7.6.2007, s. 1, ze zmianami wprowadzonymi 15.12.2010 decyzją nr 484/10/COL.


ZAŁĄCZNIK

CZĘŚĆ III: ZASADY HORYZONTALNE

Pomoc państwa na rzecz promowania inwestycji w zakresie finansowania ryzyka  (1)

1.   WPROWADZENIE

(1)

Zgodnie z art. 61 ust. 3 lit. c) Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”) Urząd Nadzoru EFTA („Urząd”) może uznać za zgodną z Porozumieniem EOG pomoc państwa na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych, o ile nie zmienia ona warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem. Z przyczyn wskazanych w niniejszych wytycznych Urząd jest zdania, że rozwój rynku finansowania ryzyka oraz poprawa dostępu do finansowania ryzyka dla małych i średnich przedsiębiorstw („MŚP”), małych spółek o średniej kapitalizacji i innowacyjnych spółek o średniej kapitalizacji mają duże znaczenie dla całej gospodarki państw EFTA.

(2)

Promowanie tworzenia i rozwoju nowych przedsiębiorstw, zwłaszcza przedsiębiorstw innowacyjnych i przedsiębiorstw o dużym wzroście, może w istotny sposób przyczynić się do tworzenia miejsc pracy. Dlatego też wydajny rynek finansowania ryzyka dla MŚP jest kluczowy dla przedsiębiorczych firm, aby mogły uzyskać dostęp do niezbędnego finansowania na każdym etapie swojego rozwoju.

(3)

Pomimo perspektyw wzrostu MŚP mogą napotykać trudności w uzyskiwaniu dostępu do finansowania, zwłaszcza na początkowych etapach swojego rozwoju. U źródła tych trudności leży problem niesymetrycznych informacji: MŚP, szczególnie te nowo powstałe, często nie są w stanie wykazać inwestorom swojej zdolności kredytowej czy też solidności planów operacyjnych. W takich okolicznościach rodzaj aktywnej kontroli, jaką przeprowadzają inwestorzy na potrzeby finansowania większych przedsiębiorstw, może nie być wart inwestycji w przypadku transakcji z udziałem tych MŚP, ponieważ koszty kontroli są zbyt wysokie w porównaniu z wartością inwestycji. Dlatego też prawdopodobne jest, że te MŚP, niezależnie od jakości ich projektu i potencjału wzrostu, nie będą w stanie zdobyć niezbędnego finansowania, dopóki nie będą posiadały udokumentowanej historii działalności i wystarczającego zabezpieczenia. W konsekwencji takich niesymetrycznych informacji rynki finansowania przedsiębiorstw mogą nie zapewniać niezbędnego finansowania kapitałem własnym lub finansowania dłużnego nowo utworzonym MŚP o potencjalnie dużym wzroście, czego wynikiem jest utrzymująca się niedoskonałość rynku kapitałowego uniemożliwiająca dopasowanie popytu i podaży po cenie akceptowalnej dla obu stron, co z kolei ma negatywny wpływ na perspektywy wzrostu tych MŚP. Małe spółki o średniej kapitalizacji i innowacyjne spółki o średniej kapitalizacji mogą w określonych okolicznościach zmagać się z tą samą niedoskonałością rynku.

(4)

Konsekwencje nieotrzymania finansowania przez przedsiębiorstwo mogą znacznie wykraczać poza taki pojedynczy podmiot, w szczególności ze względu na efekty zewnętrzne wzrostu. W wielu dobrze prosperujących sektorach wzrost wydajności nie jest spowodowany wzrostem wydajności w przedsiębiorstwach obecnych na rynku, lecz faktem, że bardziej wydajne i zaawansowane technologicznie przedsiębiorstwa rozwijają się kosztem tych mniej wydajnych (lub wytwarzających przestarzałe produkty). W zakresie, w jakim proces ten jest zakłócany przez potencjalnie dobrze prosperujące przedsiębiorstwa, które nie są w stanie zdobyć finansowania, prawdopodobne jest, że szersze konsekwencje dla wzrostu wydajności będą negatywne. Umożliwienie większej liczbie przedsiębiorstw wejścia na rynek może zatem pobudzić wzrost.

(5)

Istnienie niedopasowania poziomu płynności wpływającej na MŚP, małe spółki o średniej kapitalizacji i innowacyjne spółki o średniej kapitalizacji może zatem uzasadniać pomoc ze środków publicznych, w tym poprzez przyznanie pomocy państwa w pewnych szczególnych okolicznościach. Jeżeli pomoc państwa na wsparcie zapewniania finansowania ryzyka takim przedsiębiorstwom zostanie dobrze ukierunkowana, może być skutecznym środkiem łagodzenia określonych niedoskonałości rynku i pozyskania kapitału prywatnego.

(6)

Dostęp do finansowania dla MŚP jest celem leżącym we wspólnym interesie EOG. Na szczeblu UE i EOG przyjęto szereg inicjatyw na rzecz wsparcia rozwoju MŚP. Jednym z głównych celów jest ułatwienie dostępu do finansowania dla MŚP.

(7)

W tym kontekście polityki w komunikacie Komisji „Plan działania na rzecz ułatwienia dostępu do finansowania dla MŚP” (2) z 2011 r. i w ramach debaty rozpoczętej w 2013 r. zieloną księgą w sprawie długoterminowego finansowania gospodarki europejskiej (3) uznaje się, że sukces Unii zależy w dużym stopniu od tego, czy MŚP będą się rozwijać, przy czym MŚP często stają jednak wobec poważnych trudności z uzyskaniem finansowania. Urząd przyjmuje te wnioski do wiadomości. Celem jest zatem to, aby MŚP stały się bardziej widoczne, a rynki finansowe bardziej atrakcyjne i dostępne dla MŚP.

(8)

Ostatnio podjęto dwie inicjatywy dotyczące funduszy inwestycyjnych (4): rozporządzenie w sprawie funduszy kapitału wysokiego ryzyka w Europie (5), przyjęte w 2013 r., które umożliwia funduszom venture capital wprowadzanie swoich funduszy do obrotu oraz pozyskiwanie kapitału na całym rynku wewnętrznym, oraz wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych (6), którego celem jest wprowadzenie warunków ramowych ułatwiających funkcjonowanie prywatnych funduszy inwestycyjnych, które wymagają długoterminowego zaangażowania ze strony inwestorów.

(9)

Poza wspomnianymi szczegółowymi rozporządzeniami ramy regulacyjne dotyczące zarządzania funduszami inwestycyjnymi aktywnymi w zakresie finansowania ryzyka, takimi jak fundusze private equity, i ich funkcjonowania przedstawiono w dyrektywie w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi („dyrektywa w sprawie ZAFI”) (7).

(10)

W 2012 r. Komisja rozpoczęła konsultacje społeczne (8) w celu zgromadzenia informacji na temat zakresu niedoskonałości rynku wpływających na dostęp MŚP do finansowania dłużnego i kapitałowego oraz na temat stosowności wytycznych z 2006 r. w sprawie kapitału podwyższonego ryzyka (9). Konsultacje społeczne ujawniły, że podstawowe zasady zapisane w tych wytycznych zapewniły solidną podstawę ukierunkowania środków publicznych na wybrane docelowe MŚP przy jednoczesnym ograniczeniu ryzyka wypierania prywatnych inwestorów. Z przeprowadzonych konsultacji społecznych również wynikało, że wytyczne w sprawie kapitału podwyższonego ryzyka były często uznawane za zbyt restrykcyjne pod względem MŚP kwalifikujących się do otrzymania pomocy, form finansowania, instrumentów pomocy, a także struktur finansowania.

(11)

Urząd podziela te wnioski, która mogą mieć zastosowanie mutatis mutandis do wytycznych Urzędu w sprawie pomocy państwa na wspieranie inwestycji kapitału podwyższonego ryzyka w małych i średnich przedsiębiorstwach (10).

(12)

W komunikacie w sprawie unowocześnienia unijnej polityki w dziedzinie pomocy państwa (11) Komisja ustanowiła ambitny program unowocześnienia unijnej polityki w dziedzinie pomocy państwa oparty na trzech głównych celach:

a)

pobudzeniu trwałego, inteligentnego i sprzyjającego włączeniu społecznemu wzrostu gospodarczego na konkurencyjnym rynku wewnętrznym;

b)

skupieniu działań kontrolnych Komisji prowadzonych ex ante na sprawach mających największy wpływ na rynek wewnętrzny, przy jednoczesnym wzmocnieniu współpracy państw członkowskich w zakresie egzekwowania reguł pomocy państwa; oraz

c)

optymalizacji reguł i skróceniu czasu podejmowania decyzji.

(13)

Urząd śledził inicjatywę Komisji na rzecz modernizacji. W rezultacie warunki zgodności określone w niniejszych wytycznych oparte są o te wspólne cele.

(14)

W związku z powyższym uznano za właściwe przeprowadzenie gruntownego przeglądu systemu pomocy państwa mającego zastosowanie do środków w formie kapitału podwyższonego ryzyka, w tym środków objętych ogólnym rozporządzeniem w sprawie wyłączeń blokowych (12), tak aby promować wydajniejsze i skuteczniejsze zapewnianie różnych form finansowania ryzyka dla szerszej kategorii kwalifikujących się przedsiębiorstw. W przypadku środków objętych wyłączeniem blokowym zgłoszenie do Urzędu nie jest konieczne, ponieważ zakłada się, że usuwają one niedoskonałość rynku w sposób właściwy i proporcjonalny, wywierając zarazem efekt zachęty i ograniczając wszelkie zakłócenia konkurencji do minimum.

2.   ZAKRES WYTYCZNYCH I DEFINICJE

(15)

Urząd będzie stosował zasady określone w niniejszych wytycznych w odniesieniu do środków finansowania ryzyka, które nie spełniają wszystkich warunków ustanowionych w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych. Dane państwo EFTA musi zgłosić takie środki zgodnie z art. 1 ust. 3 części I protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale, a Urząd przeprowadzi merytoryczną ocenę zgodności, jak określono w sekcji 3 niniejszych wytycznych.

(16)

Państwa EFTA mogą jednak również postanowić, że opracują środki finansowania ryzyka w taki sposób, że środki nie będą oznaczały pomocy państwa na mocy art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG, na przykład ponieważ są one zgodne z testem prywatnego inwestora lub ponieważ spełniają warunki określone w mającym zastosowanie rozporządzeniu w sprawie pomocy de minimis  (13). W takich przypadkach nie ma konieczności zgłaszania środków Urzędowi.

(17)

Żaden z zapisów niniejszych wytycznych nie może być wykorzystany do zakwestionowania zgodności środków pomocy państwa, które spełniają kryteria określone w innych wytycznych, programach ramowych lub rozporządzeniach. Urząd będzie przykładać szczególną wagę do potrzeby zapobiegania stosowaniu niniejszych wytycznych w celu osiągnięcia celów polityki, które są głównym przedmiotem innych ram, wytycznych i rozporządzeń.

(18)

Niniejsze wytyczne pozostają bez uszczerbku dla innych rodzajów instrumentów finansowych niż instrumenty objęte niniejszymi wytycznymi, takich jak instrumenty obejmujące sekurytyzację istniejących pożyczek, których ocenę przeprowadza się na podstawie odpowiedniej podstawy prawnej dotyczącej pomocy państwa.

(19)

Urząd będzie stosować zasady określone w niniejszych wytycznych wyłącznie w odniesieniu do programów finansowania ryzyka. Zasady te nie będą stosowane w odniesieniu do środków finansowania ryzyka ad hoc na rzecz poszczególnych przedsiębiorstw, z wyjątkiem środków, których celem jest wspieranie konkretnej alternatywnej platformy obrotu.

(20)

Należy pamiętać, że środki finansowania ryzyka muszą być wdrażane przez pośredników finansowych lub alternatywne platformy obrotu, z wyjątkiem zachęt podatkowych mających zastosowanie do bezpośrednich inwestycji w kwalifikujących się przedsiębiorstwach. W związku z tym środek, za pomocą którego państwo EFTA lub podmiot publiczny dokonuje bezpośrednich inwestycji w przedsiębiorstwach bez udziału wspomnianych instrumentów pośrednich, nie wchodzi w zakres zasad pomocy państwa dotyczących finansowania ryzyka określonych w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych i niniejszych wytycznych.

(21)

Biorąc pod uwagę istotniejsze osiągnięcia oraz większe zabezpieczenie dużych przedsiębiorstw, Urząd nie uważa, aby istniała ogólna niedoskonałość rynku w zakresie ich dostępu do finansowania. Wyjątkowo środek finansowania ryzyka może być ukierunkowany na małe spółki o średniej kapitalizacji, zgodnie z sekcją 3.3.1 lit. a), lub na innowacyjne spółki o średniej kapitalizacji, które realizują projekty w zakresie badań, rozwoju technologicznego i innowacji zgodnie z sekcją 3.3.1 lit. b).

(22)

Przedsiębiorstwa notowane w cedule giełdowej lub w oficjalnym wykazie rynku regulowanego nie mogą być wspierane w ramach środka finansowania ryzyka, ponieważ fakt, że znajdują się w takiej cedule lub wykazie, świadczy o ich zdolności do przyciągania finansowania prywatnego.

(23)

W przypadku całkowitego braku inwestorów prywatnych środki finansowania ryzyka nie zostaną uznane za zgodne. W takich przypadkach państwo EFTA musi rozważyć alternatywne warianty polityki, które mogą być bardziej właściwe, aby osiągnąć te same cele i wyniki, takie jak regionalna pomoc inwestycyjna czy pomoc państwa na rozpoczęcie działalności, określone w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych.

(24)

W sytuacji, w której inwestorzy prywatni nie podejmują istotnego ryzyka lub gdy wyłącznie oni odnoszą korzyści, środki finansowania ryzyka nie będą uznawane za zgodne. Podział ryzyka i korzyści jest niezbędnym warunkiem ograniczenia ekspozycji finansowej państwa, jak również zapewnienia godziwego zysku na jego rzecz.

(25)

Bez uszczerbku dla środka finansowania ryzyka w formie refinansowania określonego w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych środek finansowania ryzyka nie może być stosowany w celu wsparcia wykupów.

(26)

Środek finansowania ryzyka nie będzie uznawany za zgodny z Porozumieniem EOG, jeżeli zostanie przyznany na rzecz:

a)

przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji określonych w wytycznych Urzędu dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (14), zgodnie z aktami zmieniającymi lub zastępującymi. MŚP w ciągu siedmiu lat od ich pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikują się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka na podstawie badania due diligence przeprowadzonego przez pośrednika finansowego, nie będą jednak uznawane za przedsiębiorstwa znajdujące się w trudnej sytuacji dla celów niniejszych wytycznych, chyba że są przedmiotem postępowania w związku z niewypłacalnością lub spełniają kryteria przewidziane w prawie krajowym, umożliwiające przeprowadzenie przeciw nim zbiorowej procedury upadłościowej na wniosek ich wierzycieli;

b)

przedsiębiorstw, którym bezprawnie przyznano pomoc państwa, która nie została w pełni odzyskana.

(27)

Urząd nie będzie stosować niniejszych wytycznych do pomocy na działalność związaną z wywozem do państw trzecich lub państw EFTA, mianowicie pomocy bezpośrednio związanej z ilością wywożonych produktów, z tworzeniem i funkcjonowaniem sieci dystrybucyjnej lub z innymi kosztami bieżącymi związanymi z prowadzeniem działalności wywozowej, jak również do pomocy uwarunkowanej pierwszeństwem użycia towarów produkcji krajowej w stosunku do towarów importowanych.

(28)

Urząd nie będzie stosować niniejszych wytycznych do środków, które nieuchronnie prowadzą — ze względu na związane z nimi warunki lub stosowaną metodę finansowania — do naruszenia prawa obowiązującego w EOG (15), w szczególności do:

a)

środków, w przypadku których przyznanie pomocy jest uzależnione od zobowiązania do korzystania z towarów produkcji krajowej lub usług krajowych;

b)

środków, które naruszają art. 31 Porozumienia EOG dotyczący swobody przedsiębiorczości, w przypadku gdy przyznanie pomocy uzależnione jest od posiadania przez pośredników finansowych, ich zarządzających lub beneficjentów końcowych siedziby głównej w danym państwie EFTA lub przeniesienia przez nich swojej siedziby głównej do danego państwa EFTA. Warunek ten pozostaje bez uszczerbku dla wymogu posiadania przez pośredników finansowych lub ich zarządzających niezbędnej licencji do prowadzenia działalności inwestycyjnej lub działalności związanej z zarządzaniem w danym państwie EFTA lub posiadania przez beneficjentów końcowych przedsiębiorstwa i prowadzenia działalności gospodarczej na jego obszarze;

c)

środków, które naruszają postanowienia art. 40 Porozumienia EOG dotyczącego swobodnego przepływu kapitału.

2.1.   Test prywatnego inwestora

(29)

Środki finansowania ryzyka często wiążą się ze złożonymi strukturami tworzącymi zachęty dla pewnej grupy podmiotów gospodarczych (inwestorów) do zapewniania finansowania ryzyka innej grupie podmiotów (kwalifikującym się przedsiębiorstwom). Nawet jeżeli intencją organów publicznych jest zapewnienie korzyści tylko tej drugiej grupie, to w zależności od założeń rządzących danym środkiem z pomocy państwa mogą korzystać przedsiębiorstwa należące do jednej z grup bądź do obu. Ponadto środki finansowania ryzyka zawsze obejmują co najmniej jednego pośrednika finansowego, który może mieć status oddzielny od statusu inwestorów oraz od beneficjentów końcowych, do których trafiają inwestycje. W takich przypadkach konieczne jest również rozważenie, czy pośrednika finansowego można uznać za podmiot korzystający z pomocy państwa.

(30)

Zasadniczo interwencję publiczną można uznać za niestanowiącą pomocy państwa, jeśli na przykład spełnia test prywatnego inwestora. W myśl tego testu transakcje ekonomiczne, które są przeprowadzane przez organy publiczne lub przedsiębiorstwa zgodnie z normalnymi warunkami rynkowymi i nie prowadzą do powstania korzyści dla ich odpowiednika, nie stanowią pomocy państwa. Bez uszczerbku dla najważniejszej prerogatywy Trybunału Sprawiedliwości EFTA, jaką jest orzekanie o istnieniu pomocy, niniejsza sekcja zawiera dodatkowe wytyczne w sprawie stosowania testu prywatnego inwestora w obszarze finansowania ryzyka.

2.1.1.   Pomoc dla inwestorów

(31)

Urząd z reguły uzna, że inwestycja jest zgodna z testem prywatnego inwestora, a tym samym nie stanowi pomocy państwa, jeżeli została ona dokonana na zasadzie równorzędności tak w przypadku inwestorów publicznych, jak i prywatnych (16). Inwestycję uznaje się za przeprowadzoną na zasadzie równorzędności, jeżeli została dokonana na takich samych warunkach przez inwestorów publicznych i prywatnych, w przypadku gdy obie kategorie podmiotów interweniują jednocześnie oraz gdy interwencja inwestora prywatnego ma realne znaczenie ekonomiczne.

(32)

Zakłada się, że transakcja została przeprowadzona na takich samych warunkach, jeżeli inwestorzy publiczni i prywatni są narażeni na to samo ryzyko i mogą czerpać te same korzyści oraz posiadają ten sam poziom podporządkowania w odniesieniu do tej samej klasy ryzyka. Jeżeli inwestor publiczny znajduje się w lepszej sytuacji niż inwestor prywatny, na przykład ponieważ otrzymuje priorytetowy zwrot na czas w porównaniu z inwestorami prywatnymi, środek może również zostać uznany za zgodny z normalnymi warunkami rynkowymi, dopóki inwestorzy prywatni nie otrzymują żadnej korzyści.

(33)

W obszarze finansowania ryzyka transakcje dokonywane przez inwestorów publicznych i prywatnych zostaną uznane za przeprowadzone jednocześnie, jeżeli inwestorzy prywatni i publiczni współinwestują w beneficjentów końcowych w ramach tej samej transakcji inwestycyjnej. W przypadku inwestycji dokonywanych za pośrednictwem publiczno-prywatnych pośredników finansowych inwestycje dokonane przez inwestorów publicznych i prywatnych zostaną uznane za przeprowadzone jednocześnie.

(34)

Dodatkowym warunkiem jest to, że finansowanie przekazane przez inwestorów prywatnych, którzy są niezależni od przedsiębiorstw, w które inwestują, musi mieć znaczenie ekonomiczne (17) w świetle łącznych inwestycji. Urząd uważa, że w przypadku środków finansowania ryzyka 30 % niezależnych inwestycji prywatnych można uznać za mające znaczenie ekonomiczne.

(35)

W przypadku gdy inwestycja jest zgodna z testem prywatnego inwestora, Urząd uważa, że przedsiębiorstwa, w których dokonuje się inwestycji, nie są beneficjentami pomocy państwa, ponieważ otrzymywane przez nie inwestycje uznaje się za realizowane na warunkach rynkowych.

(36)

W przypadku gdy dany środek pozwala inwestorom prywatnym na dokonanie inwestycji finansowania ryzyka w przedsiębiorstwo lub grupę przedsiębiorstw na warunkach korzystniejszych niż czynią to inwestorzy publiczni inwestujący w te same przedsiębiorstwa, wówczas tacy inwestorzy prywatni mogą otrzymać korzyść (inwestycje niedokonywane na zasadzie równorzędności). Korzyść taka może przybrać różne formy, takie jak zwroty uprzywilejowane (zachęty związane ze wzrostem) lub ograniczona ekspozycja na straty w przypadku niedostatecznych wyników transakcji bazowej w porównaniu z inwestorami publicznymi (ochrona przed spadkiem wartości).

2.1.2.   Pomoc dla pośrednika finansowego lub jego zarządzającego

(37)

Urząd jest zasadniczo zdania, że pośrednik finansowy jest narzędziem służącym do transferu pomocy do inwestorów lub przedsiębiorstw, w które dokonuje się inwestycji, i że sam w sobie nie jest beneficjentem pomocy, niezależnie od faktu, czy pośrednik finansowy posiada osobowość prawną, czy też stanowi jedynie zbiór aktywów zarządzanych przez niezależne przedsiębiorstwo zarządzające.

(38)

Środki wiążące się z bezpośrednimi przelewami na rzecz pośrednika finansowego lub udziałem pośrednika finansowego w inwestowaniu mogą jednak stanowić pomoc, chyba że takie przelewy lub wspólne inwestycje dokonywane są na warunkach, które byłyby możliwe do przyjęcia dla normalnego podmiotu gospodarczego w kontekście gospodarki rynkowej.

(39)

W przypadku gdy środkiem finansowania ryzyka zarządza podmiot, któremu powierzono zadanie, a podmiot ten nie dokonuje wspólnych inwestycji z danym państwem EFTA, wówczas podmiot, któremu powierzono zadanie, uznaje się za narzędzie służące do ukierunkowania finansowania, a nie za beneficjenta pomocy, dopóki nie otrzymuje on nadmiernej rekompensaty. W przypadku gdy podmiot, któremu powierzono zadanie, zapewnia finansowanie środka lub dokonuje wspólnych inwestycji z państwem EFTA w podobny sposób jak pośrednicy finansowi, Urząd będzie musiał ocenić, czy podmiot, któremu powierzono zadanie, otrzymuje pomoc państwa.

(40)

Jeżeli zarządzający pośrednika finansowego lub przedsiębiorstwo zarządzające (zwani dalej „zarządzającym”) zostali wybrani w drodze otwartej, przejrzystej, niedyskryminacyjnej i obiektywnej procedury kwalifikacyjnej lub wynagrodzenie zarządzającego odzwierciedla w pełni poziom aktualnego wynagrodzenia rynkowego w podobnych sytuacjach, wówczas zakłada się, że zarządzający nie otrzymuje pomocy państwa.

(41)

Pośrednik finansowy i jego zarządzający, którzy są podmiotami publicznymi i którzy nie zostali wybrani w drodze otwartej, przejrzystej, niedyskryminacyjnej i obiektywnej procedury kwalifikacyjnej, nie zostaną uznani za odbiorców pomocy, jeżeli pobierana przez nich opłata za zarządzanie jest ograniczona, a ich całkowite wynagrodzenie odzwierciedla normalne warunki rynkowe i jest powiązane z wynikami. Ponadto zarządzanie publicznymi pośrednikami finansowymi musi odbywać się na zasadach rynkowych, a ich zarządzający podejmują decyzje inwestycyjne w sposób pozwalający osiągnąć zysk w warunkach pełnej konkurencji z państwem. Ponadto inwestorzy prywatni muszą być wybierani w drodze otwartej, przejrzystej, niedyskryminacyjnej i obiektywnej procedury kwalifikacyjnej na poziomie poszczególnych transakcji. Muszą istnieć odpowiednie mechanizmy wykluczające jakąkolwiek ingerencję państwa w bieżące zarządzanie funduszem publicznym.

(42)

W przypadku gdy inwestycja państwa poprzez pośrednika finansowego przybiera formę pożyczek lub gwarancji, w tym kontrgwarancji, a warunki określone w zasadach Urzędu dotyczących stóp referencyjnych (18) lub pomocy państwa udzielanej w formie gwarancji (19) są spełnione, wówczas pośrednik finansowy nie zostanie uznany za podmiot otrzymujący pomoc państwa.

(43)

Uznaje się, iż fakt, że pośrednicy finansowi mogą zwiększyć swoje aktywa, a ich zarządzający mogą osiągnąć większe obroty dzięki otrzymywanym prowizjom, stanowi jedynie drugorzędny skutek ekonomiczny środka pomocy, a nie pomoc dla pośredników finansowych lub ich zarządzających. Jeżeli jednak środek finansowania ryzyka opracowano w taki sposób, aby skierować jego drugorzędne skutki ekonomiczne do wcześniej wskazanych indywidualnych pośredników finansowych, wówczas tacy pośrednicy finansowi zostaną uznani za otrzymujących pomoc pośrednią.

2.1.3.   Pomoc dla przedsiębiorstw, do których trafiają inwestycje

(44)

Jeżeli pomoc jest obecna na poziomie inwestorów, pośrednika finansowego lub jego zarządzających, Urząd z reguły uzna, że przynajmniej częściowo została przekazana docelowemu przedsiębiorstwu. Ma to miejsce nawet w przypadkach, w których decyzje inwestycyjne podejmowane są przez zarządzających pośrednika finansowego w oparciu o logikę czysto komercyjną.

(45)

W przypadku gdy inwestycje w formie pożyczki lub gwarancji dla docelowych przedsiębiorstw dokonywane w ramach środka finansowania ryzyka spełniają warunki określone w zasadach Urzędu dotyczących stóp referencyjnych lub pomocy państwa udzielanej w formie gwarancji, przedsiębiorstwa te nie zostaną uznane za odbiorców pomocy państwa.

2.2.   Pomoc w zakresie finansowania ryzyka podlegająca zgłoszeniu

(46)

Zgodnie z art. 1 ust. 3 części I protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale państwa EFTA muszą zgłosić środki finansowania ryzyka, które stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG (w szczególności jeżeli nie są one zgodne z testem prywatnego inwestora), wykraczają poza zakres rozporządzenia w sprawie pomocy de minimis i nie spełniają wszystkich warunków pomocy w zakresie finansowania ryzyka ustanowionych w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych. Urząd oceni zgodność tych środków z Porozumieniem EOG na podstawie jego art. 61 ust. 3 lit. c). W niniejszych wytycznych kładzie się nacisk na te środki finansowania ryzyka, które najprawdopodobniej zostaną uznane za zgodne z art. 61 ust. 3 lit. c) Porozumienia EOG na podstawie szeregu warunków, które zostaną omówione bardziej szczegółowo w sekcji 3 niniejszych wytycznych. Środki takie wchodzą w zakres następujących trzech kategorii.

(47)

Pierwsza kategoria obejmuje środki finansowania ryzyka skierowane do przedsiębiorstw, które nie spełniają wszystkich wymogów kwalifikowalności określonych w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych w odniesieniu do pomocy w zakresie finansowania ryzyka. W przypadku tych środków Urząd będzie wymagał od państw EFTA przeprowadzenia dogłębnej analizy ex ante, ponieważ nie można już zakładać istnienia niedoskonałości rynku, która wpływa na kwalifikujące się przedsiębiorstwa objęte ogólnym rozporządzeniem w sprawie wyłączeń blokowych. Kategoria ta obejmuje przede wszystkim środki ukierunkowane na następujące przedsiębiorstwa:

a)

małe spółki o średniej kapitalizacji, które przekraczają progi ustalone w definicji MŚP zawartej w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych (20);

b)

innowacyjne spółki o średniej kapitalizacji prowadzące działalność w obszarze badań, rozwoju technologicznego i innowacji;

c)

przedsiębiorstwa otrzymujące inwestycje początkowe w zakresie finansowania ryzyka ponad siedem lat po ich pierwszej sprzedaży komercyjnej;

d)

przedsiębiorstwa wymagające ogólnej inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w kwocie przekraczającej limit ustalony w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych;

e)

alternatywne platformy obrotu niespełniające warunków ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych.

(48)

Do drugiej kategorii należą te środki, których parametry projektowe różnią się od tych określonych w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych, ale które są przeznaczone dla tych samych kwalifikujących się przedsiębiorstw określonych w tym rozporządzeniu. W przypadku tych środków należy dowieść istnienia niedoskonałości rynku wyłącznie w zakresie niezbędnym dla uzasadnienia stosowania parametrów wykraczających poza limity określone w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych. Kategoria ta obejmuje przede wszystkim następujące przypadki:

a)

instrumenty finansowe z udziałem inwestora prywatnego poniżej progów określonych w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych;

b)

instrumenty finansowe o parametrach projektowych powyżej pułapów przewidzianych w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych;

c)

instrumenty finansowe, inne niż gwarancje, w ramach których dokonuje się wyboru pośredników finansowych, inwestorów lub zarządzających funduszem, przyznając pierwszeństwo zabezpieczeniu przed potencjalnymi stratami (ochrona przed spadkiem wartości) nad priorytetowymi zwrotami z zysków (zachęty związane ze wzrostem);

d)

zachęty fiskalne dla inwestorów korporacyjnych, w tym pośredników finansowych lub ich zarządców działających w charakterze współinwestorów.

(49)

Trzecia kategoria dotyczy dużych programów, które nie wchodzą w zakres ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych ze względu na duży budżet określony w tym rozporządzeniu. Przeprowadzając taką ocenę, Urząd sprawdzi również, czy spełnione są warunki ustanowione w przepisach dotyczących pomocy w zakresie finansowania ryzyka w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych oraz w przypadku zgodności z tymi warunkami oceni, czy projekt środka jest odpowiedni w świetle oceny ex ante stanowiącej podstawę zgłoszenia. Jeżeli duży program nie spełnia wszystkich warunków kwalifikowalności i zgodności określonych w wyżej wymienionych przepisach, Urząd należycie rozważy informacje przedstawione w kontekście oceny ex ante zarówno odnośnie do istnienia niedoskonałości rynku, jak i stosowności projektu środka. Komisja przeprowadzi ponadto dogłębną ocenę potencjalnych negatywnych skutków, jakie programy te mogłyby wywrzeć na odnośne rynki.

(50)

W ramach jednego środka finansowania ryzyka można łączyć różne właściwości opisane w pkt 47 do 49 pod warunkiem przedstawienia odpowiednich uzasadnień popartych pełną analizą niedoskonałości rynku.

(51)

Oprócz odstępstw wyraźnie przewidzianych w niniejszych wytycznych wszystkie pozostałe warunki zgodności określone w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych w odniesieniu do pomocy w zakresie finansowania ryzyka stanowią wytyczne do oceny wyżej wymienionych kategorii środków podlegających zgłoszeniu.

2.3.   Definicje

(52)

Do celów niniejszych wytycznych:

(i)

„alternatywna platforma obrotu” oznacza wielostronną platformę obrotu zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 15 dyrektywy 2004/39/WE (21), w przypadku której większość instrumentów finansowych dopuszczonych do obrotu emitują MŚP;

(ii)

„cena rynkowa” (ang. arm's length) oznacza, że warunki transakcji inwestycyjnej między umawiającymi się stronami nie różnią się od tych, na jakich uczyniłyby to niezależne przedsiębiorstwa, oraz nie zawierają jakiegokolwiek elementu pomocy państwa;

(iii)

„wykup” oznacza zakup co najmniej kontrolnego pakietu udziałów w kapitale własnym spółki od obecnych udziałowców w celu przejęcia jej aktywów i działalności;

(iv)

„kwalifikujące się przedsiębiorstwa” oznaczają MŚP, małe spółki o średniej kapitalizacji i innowacyjne spółki o średniej kapitalizacji;

(v)

„podmiot, któremu powierzono zadanie” oznacza Europejski Bank Inwestycyjny, Europejski Fundusz Inwestycyjny, międzynarodową instytucję finansową, w której państwo EFTA posiada akcje lub udziały, lub instytucję finansową z siedzibą w państwie EFTA, dążącą do osiągnięcia celów interesu publicznego pod nadzorem organu publicznego, podmiot prawa publicznego lub podmiot prawa prywatnego realizujący misję publiczną. Podmiot, któremu powierzono zadanie, może zostać wybrany lub powołany bezpośrednio zgodnie z przepisami dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (22) lub późniejszymi przepisami zastępującymi tę dyrektywę w całości lub w części;

(vi)

„inwestycja kapitałowa” oznacza wniesienie do przedsiębiorstwa kapitału zainwestowanego pośrednio lub bezpośrednio w zamian za odpowiednie udziały w strukturze własności tego przedsiębiorstwa;

(vii)

„wyjście” oznacza likwidację udziałów/akcji przeprowadzoną przez pośrednika finansowego lub inwestora, w tym sprzedaż na rzecz inwestora branżowego, odpisanie jako straty, spłatę udziałów/akcji/pożyczek uprzywilejowanych, sprzedaż na rzecz innego pośrednika finansowego lub inwestora, sprzedaż na rzecz instytucji finansowej, sprzedaż w drodze oferty publicznej, łącznie z pierwszą ofertą publiczną;

(viii)

„godziwa stopa zwrotu” oznacza oczekiwaną wewnętrzną stopę zwrotu równoważną stopie dyskontowej skorygowanej o ryzyko, odzwierciedlającą poziom ryzyka inwestycji oraz charakter i wielkość kapitału, jaki mają zainwestować inwestorzy prywatni;

(ix)

„beneficjent końcowy” oznacza kwalifikujące się przedsiębiorstwo, które otrzymało inwestycję w ramach środka pomocy państwa w zakresie finansowania ryzyka;

(x)

„pośrednik finansowy” oznacza każdą instytucję finansową, bez względu na jej postać czy prawo własności, w tym fundusz funduszy, prywatne fundusze inwestycyjne, publiczne fundusze inwestycyjne, banki, instytucje mikrofinansowe oraz towarzystwa gwarancyjne;

(xi)

„pierwsza sprzedaż komercyjna” oznacza pierwszą sprzedaż przez przedsiębiorstwo na rynku produktów lub usług, poza ograniczoną sprzedażą w celu badania rynku;

(xii)

„transza pierwszej straty” oznacza najbardziej podporządkowaną transzę ryzyka, która wiąże się z największym ryzykiem straty, obejmującą oczekiwane straty docelowego portfela;

(xiii)

„inwestycja kontynuacyjna” oznacza dodatkową inwestycję w spółkę dokonywaną po co najmniej jednej wcześniejszej rundzie inwestycji w zakresie finansowania ryzyka;

(xiv)

„gwarancja” oznacza pisemne zobowiązanie do przyjęcia odpowiedzialności za całość lub część nowo powstałych transakcji pożyczkowych osoby trzeciej w zakresie finansowania ryzyka, takich jak instrumenty dłużne lub leasingowe, jak również instrumenty quasi-kapitałowe;

(xv)

„pułap gwarancji” oznacza maksymalną ekspozycję inwestora publicznego wyrażoną jako odsetek całkowitych inwestycji dokonanych w ramach gwarantowanego portfela;

(xvi)

„stopa gwarancji” oznacza odsetek pokrycia straty przez inwestora publicznego w każdej transakcji kwalifikującej się w ramach środka pomocy państwa w zakresie finansowania ryzyka;

(xvii)

„niezależny inwestor prywatny” oznacza inwestora prywatnego, który nie jest udziałowcem/akcjonariuszem kwalifikującego się przedsiębiorstwa, w które inwestuje, w tym anioły biznesu i instytucje finansowe, bez względu na ich prawo własności, w zakresie, w jakim ponoszą one pełne ryzyko związane ze swoimi inwestycjami; po utworzeniu nowej spółki wszyscy inwestorzy prywatni, w tym założyciele, są uważani za niezależnych od tej spółki;

(xviii)

„innowacyjna spółka o średniej kapitalizacji” oznacza spółkę o średniej kapitalizacji, której wydatki na badania, rozwój technologiczny i innowacje zdefiniowane w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych wynoszą a) co najmniej 15 % jej całkowitych kosztów operacyjnych w co najmniej jednym z trzech lat poprzedzających pierwszą inwestycję w ramach środka pomocy państwa w zakresie finansowania ryzyka; lub b) rocznie co najmniej 10 % jej całkowitych kosztów operacyjnych w ciągu trzech lat poprzedzających pierwszą inwestycję w ramach środka pomocy państwa w zakresie finansowania ryzyka;

(xix)

„instrument pożyczkowy” oznacza umowę zobowiązującą pożyczkodawcę do udostępnienia pożyczkobiorcy uzgodnionej kwoty w uzgodnionym czasie, zgodnie z którą pożyczkobiorca ma obowiązek spłacić tę kwotę w uzgodnionym okresie; może on przybrać formę pożyczki lub innego instrumentu finansowania, w tym leasingu, który zapewnia pożyczkodawcy dominujący element minimalnego zysku;

(xx)

„spółka o średniej kapitalizacji” do celów niniejszych wytycznych oznacza przedsiębiorstwo, w którym liczba pracowników nie przekracza 1 500, zgodnie z obliczeniami na podstawie art. 3, 4 i 5 załącznika I do ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych. Do celów stosowania niniejszych wytycznych kilka podmiotów uznaje się za jedno przedsiębiorstwo, jeżeli spełniony jest którykolwiek z warunków wymienionych w art. 3 ust. 3 załącznika I do ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych. Niniejsza definicja pozostaje bez uszczerbku dla innych definicji stosowanych w odniesieniu do wdrażania instrumentów finansowych w ramach programów UE/EFTA nie zawierających elementów pomocy państwa;

(xxi)

„osoba fizyczna” oznacza osobę inną niż osoba prawna, która nie jest przedsiębiorstwem w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG;

(xxii)

„nowa pożyczka” oznacza nowy instrument pożyczkowy na rzecz finansowania nowych inwestycji lub kapitału obrotowego, z wyłączeniem refinansowania istniejących pożyczek;

(xxiii)

„refinansowanie” oznacza zakup istniejących udziałów/akcji spółki od wcześniejszego inwestora lub udziałowca/akcjonariusza;

(xxiv)

„inwestycja w zakresie finansowania ryzyka” oznacza inwestycje kapitałowe i quasi-kapitałowe, pożyczki, w tym leasing, gwarancje lub połączenie obu, na rzecz kwalifikujących się przedsiębiorstw;

(xxv)

„inwestycja quasi-kapitałowa” oznacza rodzaj finansowania mieszczący się między kapitałem własnym a długiem, charakteryzujący się większym ryzykiem niż dług uprzywilejowany, a niższym niż kapitał podstawowy, z którego zwrot dla posiadacza udziałów/akcji jest oparty głównie na zyskach lub stratach odnoszonych przez bazowe przedsiębiorstwo docelowe i który nie jest zabezpieczony na wypadek niewykonania zobowiązań. Inwestycje quasi-kapitałowe mogą mieć taką strukturę, jak dług, który jest niezabezpieczony i podporządkowany, w tym dług mezzaninowy, a w niektórych przypadkach wymienialny na udziały, lub jak udziały preferencyjne;

(xxvi)

„małe i średnie przedsiębiorstwo (MŚP)” oznacza przedsiębiorstwo zgodnie z definicją zawartą w załączniku I do ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych;

(xxvii)

„mała spółka o średniej kapitalizacji” oznacza przedsiębiorstwo zatrudniające nie więcej niż 499 pracowników, zgodnie z obliczeniami na podstawie art. 3–5 załącznika I do ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych, którego roczne obroty nie przekraczają 100 mln EUR lub którego roczny bilans nie przekracza 86 mln EUR. Do celów stosowania niniejszych wytycznych kilka podmiotów uznaje się za jedno przedsiębiorstwo, jeżeli spełniony jest którykolwiek z warunków wymienionych w art. 3 ust. 3 załącznika I do ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych. Niniejsza definicja pozostaje bez uszczerbku dla innych definicji stosowanych w odniesieniu do wdrażania instrumentów finansowych w ramach programów UE/EFTA nie zawierających elementów pomocy państwa;

(xxviii)

„całkowite finansowanie” oznacza maksymalną kwotę inwestycji ogółem dokonanych w kwalifikujące się przedsiębiorstwo za pośrednictwem co najmniej jednej inwestycji w zakresie finansowania ryzyka, uwzględniając inwestycje kontynuacyjne, w ramach jakiegokolwiek środka pomocy państwa w zakresie finansowania ryzyka, z wyłączeniem inwestycji całkowicie prywatnych dokonywanych na zasadach rynkowych i nieobjętych zakresem środka pomocy państwa w zakresie finansowania ryzyka;

(xxix)

„nienotowane przedsiębiorstwo” oznacza przedsiębiorstwo, które nie jest notowane w cedule giełdowej, z wyjątkiem alternatywnych platform obrotu.

3.   OCENA ZGODNOŚCI POMOCY W ZAKRESIE FINANSOWANIA RYZYKA

3.1.   Wspólne zasady oceny

(53)

Aby ocenić, czy zgłoszony środek pomocy można uznać za zgodny z Porozumieniem EOG, Urząd z reguły analizuje, czy projekt środka pomocy gwarantuje, że pozytywny wpływ pomocy na osiągnięcie celu leżącego we wspólnym interesie przewyższa jej potencjalny negatywny wpływ na handel między umawiającymi się stronami Porozumienia EOG („umawiające się strony”) i konkurencję.

(54)

W komunikacie w sprawie unowocześnienia unijnej polityki w dziedzinie pomocy państwa z dnia 8 maja 2012 r. wezwano do ustalenia i zdefiniowania wspólnych zasad mających zastosowanie do oceny zgodności wszystkich środków pomocy. Dlatego też Urząd uzna środek pomocy za zgodny z Porozumieniem EOG wyłącznie jeśli spełnia on każde z poniższych kryteriów:

a)

wkład w osiągnięcie jasno określonego celu leżącego we wspólnym interesie: środek pomocy państwa musi dążyć do osiągnięcia celu leżącego we wspólnym interesie zgodnie z art. 61 ust. 3 Porozumienia EOG (sekcja 3.2);

b)

konieczność interwencji państwa: środek pomocy państwa musi być ukierunkowany na sytuację, w której może przynieść istotną poprawę, a której rynek nie może osiągnąć samodzielnie, usuwając niedoskonałość rynku (sekcja 3.3);

c)

stosowność środka pomocy: środek pomocy państwa musi być właściwym instrumentem polityki do osiągnięcia celu leżącego we wspólnym interesie (sekcja 3.4);

d)

efekt zachęty: środek pomocy państwa musi zmieniać zachowanie zainteresowanego przedsiębiorstwa lub zainteresowanych przedsiębiorstw w taki sposób, że zaangażują się one w dodatkową działalność, której nie zrealizowałyby w przypadku braku środka lub którą zrealizowałyby w inny lub ograniczony sposób (sekcja 3.5);

e)

proporcjonalność pomocy (pomoc ograniczona do minimum): środek pomocy państwa musi być ograniczony do minimum niezbędnego do pobudzenia dodatkowych inwestycji lub działalności ze strony zainteresowanego przedsiębiorstwa lub zainteresowanych przedsiębiorstw (sekcja 3.6);

f)

uniknięcie nadmiernych negatywnych skutków dla konkurencji i handlu między umawiającymi się stronami: negatywne skutki środka pomocy państwa muszą być dostatecznie ograniczone, tak aby ogólny bilans środka był dodatni (sekcja 3.7);

g)

przejrzystość pomocy: państwa EFTA, Urząd, podmioty gospodarcze i opinia publiczna muszą mieć łatwy dostęp do wszystkich aktów dotyczących pomocy oraz do stosownych informacji na temat przyznanej pomocy (sekcja 3.8).

(55)

Ogólny bilans niektórych kategorii programów może zostać dodatkowo objęty wymogiem przeprowadzenia oceny ex post, jak opisano w sekcji 4 poniżej. W takich przypadkach Urząd może ograniczyć czas trwania tych programów, z możliwością zgłoszenia ich przedłużenia.

(56)

Przy ocenie zgodności jakiejkolwiek pomocy z Porozumieniem EOG Urząd weźmie pod uwagę wszelkie postępowania dotyczące naruszenia art. 53 lub 54 Porozumienia EOG, które mogą dotyczyć beneficjenta pomocy i które mogą być istotne dla jego oceny na podstawie art. 61 ust. 3 Porozumienia EOG (23).

3.2.   Wkład w osiągnięcie wspólnego celu

(57)

Pomoc państwa musi przyczyniać się do osiągnięcia co najmniej jednego z celów leżących we wspólnym interesie w rozumieniu art. 61 ust. 3 Porozumienia EOG. W przypadku pomocy w zakresie finansowania ryzyka ogólny cel polityki polega na poprawie dostępu do finansowania dla rentownych MŚP, począwszy od etapu utworzenia, aż po etapy wzrostu, oraz w niektórych okolicznościach małym spółkom o średniej kapitalizacji i innowacyjnym spółkom o średniej kapitalizacji, tak aby w dłuższej perspektywie utworzyć konkurencyjny rynek finansowania przedsiębiorstw na terytorium EOG, który powinien przyczynić się do ogólnego wzrostu gospodarczego.

3.2.1.   Szczegółowe cele polityki realizowane przez środek

(58)

Środek musi określać szczegółowe cele polityki służące osiągnięciu ogólnych celów polityki, wyznaczone w pkt 57 powyżej. W tym celu państwo EFTA musi przeprowadzić ocenę ex ante, aby zidentyfikować szczegółowe cele polityki i określić odpowiednie wskaźniki wykonania. Wielkość i czas trwania środka powinny być adekwatne do celów polityki. Wskaźniki wykonania mogą obejmować przede wszystkim:

a)

wymagane lub przewidywane inwestycje sektora prywatnego;

b)

oczekiwaną liczbę beneficjentów końcowych inwestycji, w tym liczbę nowych MŚP;

c)

szacowaną liczbę nowych przedsiębiorstw utworzonych w trakcie wdrażania środka finansowania ryzyka oraz w rezultacie inwestycji w zakresie finansowania ryzyka;

d)

liczbę miejsc pracy utworzonych w przedsiębiorstwach będących beneficjentami końcowymi w okresie od daty pierwszej inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w ramach środka finansowania ryzyka do momentu wyjścia;

e)

w stosownych przypadkach odsetek inwestycji przeprowadzonych zgodnie z testem prywatnego inwestora;

f)

główne etapy i terminy, do których należy zainwestować pewne wcześniej określone kwoty lub pewną część budżetu;

g)

oczekiwany zwrot/zysk, jaki wygenerują inwestycje;

h)

w stosownych przypadkach zgłoszenia patentowe złożone przez beneficjentów końcowych w trakcie wdrażanie środka finansowania ryzyka.

(59)

Wskaźniki, o których mowa w pkt 58, są istotne zarówno z punktu widzenia oceny skuteczności środka, jak i oceny słuszności strategii inwestycyjnych opracowanych przez pośrednika finansowego w kontekście procedury wyboru.

3.2.2.   Pośrednicy finansowi realizujący cele polityki

(60)

Aby zagwarantować, że pośrednicy finansowi zaangażowani w środek finansowania ryzyka zrealizują istotne cele polityki, muszą oni spełniać warunki ustanowione w pkt 61 i 62 poniżej.

(61)

Strategia inwestycyjna pośrednika finansowego musi być dostosowana do celów polityki realizowanych przez środek. W ramach procedury wyboru pośrednicy finansowi muszą wykazać, w jaki sposób proponowana przez nich strategia inwestycyjna może przyczynić się do osiągnięcia celów ogólnych i szczegółowych polityki.

(62)

Państwo EFTA musi zagwarantować, że strategia inwestycyjna pośredników cały czas zachowuje zgodność z uzgodnionymi szczegółowymi celami polityki, na przykład poprzez odpowiednie mechanizmy monitorowania i sprawozdawczości oraz udział przedstawicieli inwestorów publicznych w organach reprezentujących inwestorów publicznych, takich jak rada nadzorcza czy rada doradcza. Odpowiednia struktura zarządzania musi gwarantować, że znaczące zmiany strategii inwestycyjnej wymagają uprzedniej zgody państwa EFTA. W celu uniknięcia wątpliwości państwo EFTA nie może bezpośrednio uczestniczyć w podejmowaniu indywidualnych decyzji inwestycyjnych i decyzji o zbyciu inwestycji.

3.3.   Konieczność interwencji państwa

(63)

Pomoc państwa może być uzasadniona jedynie wówczas, gdy jest ukierunkowana na konkretne niedoskonałości rynku wpływające na osiągnięcie wspólnego celu. Urząd jest zdania, że nie istnieje ogólna niedoskonałość rynku, jeżeli chodzi o dostęp do finansowania dla MŚP, a jedynie niedoskonałość związana z określonymi grupami MŚP, w zależności od specyficznego kontekstu ekonomicznego danego państwa EFTA. Dotyczy to w szczególności, ale nie wyłącznie, MŚP na początkowych etapach rozwoju, które pomimo perspektyw wzrostu nie są w stanie wykazać inwestorom swojej zdolności kredytowej czy też solidności planów operacyjnych. Zakres takiej niedoskonałości rynku, zarówno pod względem dotkniętych nią przedsiębiorstw, jak i ich wymogu kapitałowego, może się różnić w zależności od sektora, w którym prowadzą one działalność. Ze względu na niesymetryczne informacje rynek ma trudności z oceną profilu ryzyka i zysku takich MŚP oraz ich zdolności do generowania zwrotu skorygowanego o ryzyko. Trudności napotykane przez te MŚP przy wymianie informacji na temat jakości ich projektu oraz fakt, że są one postrzegane jako ryzykowne i posiadające niską zdolność kredytową, prowadzą do wyższych kosztów transakcji i pośrednictwa oraz mogą zwiększyć niechęć inwestorów do podejmowania ryzyka. Małe spółki o średniej kapitalizacji i innowacyjne spółki o średniej kapitalizacji mogą napotykać podobne trudności, a zatem mogą zmagać się z tą samą niedoskonałością rynku.

(64)

Dlatego też środek finansowania ryzyka musi się opierać na ocenie ex ante, która wykazuje istnienie niedopasowania poziomu płynności wpływającej na kwalifikujące się przedsiębiorstwa w docelowym etapie rozwoju, obszarze geograficznym oraz, w stosownych przypadkach, sektorze gospodarki. Środek finansowania ryzyka musi być zaprojektowany w taki sposób, aby usuwać niedoskonałości rynku wskazane w ocenie ex ante.

(65)

Konieczne jest przeanalizowanie zarówno problemów strukturalnych, jak i cyklicznych (to znaczy związanych z kryzysem) prowadzących do nieoptymalnych poziomów finansowania prywatnego. Ocena musi przede wszystkim zapewniać szczegółową analizę źródeł finansowania dostępnych dla kwalifikujących się przedsiębiorstw, z uwzględnieniem liczby istniejących pośredników finansowych w docelowym obszarze geograficznym, ich charakteru publicznego lub prywatnego, wielkości inwestycji skierowanych do danego segmentu rynku, liczby potencjalnych kwalifikujących się przedsiębiorstw oraz średnich wartości poszczególnych transakcji. Analiza taka powinna opierać się na danych obejmujących okres pięciu lat poprzedzających zgłoszenie środka finansowania ryzyka i na tej podstawie należy w niej oszacować charakter i wielkość niedopasowania poziomu płynności, tj. poziomu niezaspokojonego popytu kwalifikujących się przedsiębiorstw na finansowanie.

(66)

Ocenę ex ante powinien w miarę możliwości przeprowadzić niezależny podmiot na podstawie obiektywnych i aktualnych informacji. Państwa EFTA mogą przedłożyć istniejące oceny, pod warunkiem że zostały one sporządzone nie wcześniej niż trzy lata przed zgłoszeniem środka finansowania ryzyka. Przy analizie wyników oceny ex ante Urząd zastrzega sobie prawo do zakwestionowania ważności danych w świetle dostępnych informacji.

(67)

Aby zagwarantować, że pośrednicy finansowi zaangażowani w środek usuwają zidentyfikowane niedoskonałości rynku, należy przeprowadzić badanie due diligence w celu zapewnienia opartej na rzetelnych zasadach rynkowych strategii inwestycyjnej koncentrującej się na zidentyfikowanym celu polityki oraz spełniającej określone wymogi kwalifikowalności i ograniczenia w zakresie finansowania. W szczególności państwa EFTA muszą wybrać pośredników finansowych, którzy są w stanie wykazać, że proponowana przez nich strategia inwestycyjna jest oparta na rzetelnych zasadach rynkowych oraz obejmuje odpowiednią politykę dywersyfikacji ryzyka mającą na celu osiągnięcie rentowności i wydajnej skali pod względem wielkości i zasięgu terytorialnego inwestycji.

(68)

Ponadto ocena ex ante musi uwzględniać konkretne niedoskonałości rynku, z jakimi mierzą się docelowe kwalifikujące się przedsiębiorstwa, w oparciu o dodatkowe wskazówki określone w pkt 69–88.

3.3.1.   Środki ukierunkowane na kategorie przedsiębiorstw niewchodzące w zakres ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych

a)   Małe spółki o średniej kapitalizacji

(69)

Zakres ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych jest ograniczony do MŚP kwalifikujących się do otrzymania pomocy. Niektóre przedsiębiorstwa, których liczba personelu lub progi finansowe nie spełniają wartości określonych w definicji MŚP, mogą jednak napotkać podobne ograniczenia w zakresie finansowania.

(70)

Rozszerzenie zakresu kwalifikujących się przedsiębiorstw w ramach środka finansowania ryzyka na małe spółki o średniej kapitalizacji może być uzasadnione w zakresie, w jakim zapewnia zachętę dla inwestorów prywatnych do inwestowania w bardziej zdywersyfikowany portfel zapewniający większe możliwości wejścia i wyjścia. Włączenie małych spółek o średniej kapitalizacji do takiego portfela może zmniejszyć ryzyko na poziomie portfela, a tym samym zwiększyć zwrot z inwestycji. Może to być zatem szczególnie skuteczny sposób przyciągania inwestorów instytucjonalnych do bardziej ryzykownych przedsiębiorstw na początkowych etapach działalności.

(71)

W świetle powyższego oraz pod warunkiem że ocena ex ante zawiera odpowiednie dowody ekonomiczne na poparcie takiego działania, wspieranie małych spółek o średniej kapitalizacji może być uzasadnione. W swojej ocenie Urząd uwzględni nakład pracy i kapitału w docelowych przedsiębiorstwach, jak również inne kryteria odzwierciedlające konkretne ograniczenia w dostępie do finansowania, które dotyczą małych spółek o średniej kapitalizacji (na przykład wystarczające zabezpieczenie na potrzeby dużej pożyczki).

b)   Innowacyjne spółki o średniej kapitalizacji

(72)

W niektórych okolicznościach spółki o średniej kapitalizacji również mogłyby napotkać ograniczenia w zakresie finansowania porównywalne z tymi, które dotyczą MŚP. Może się tak zdarzyć w przypadku spółek o średniej kapitalizacji prowadzących działalność w obszarze badań, rozwoju technologicznego i innowacji równolegle z inwestycjami początkowymi w zdolność produkcyjną, z uwzględnieniem powielania rynkowego, których dotychczasowa historia działalności nie pozwala potencjalnym inwestorom na poczynienie odpowiednich założeń co do przyszłych szans rynkowych w odniesieniu do rezultatów takiej działalności. W takim przypadku środek pomocy państwa w zakresie finansowania ryzyka może być takim innowacyjnym spółkom o średniej kapitalizacji niezbędny do zwiększenia swoich zdolności produkcyjnych do zrównoważonego poziomu, na którym mogą samodzielnie przyciągać finansowanie prywatne. Jak zauważono w pkt 3.3.1 lit. a), włączenie takich innowacyjnych spółek o średniej kapitalizacji do portfela inwestycyjnego może być dla pośrednika finansowego skutecznym sposobem na zaoferowanie zdywersyfikowanego zestawu możliwości inwestycyjnych przyciągających szersze grono potencjalnych inwestorów.

c)   Przedsiębiorstwa otrzymujące inwestycje początkowe w zakresie finansowania ryzyka ponad siedem lat po ich pierwszej sprzedaży komercyjnej

(73)

Ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych obejmuje MŚP, które otrzymują inwestycje początkowe w ramach środka finansowania ryzyka przed ich pierwszą sprzedażą komercyjną na rynku lub w ciągu siedmiu lat po pierwszej sprzedaży komercyjnej. Po upływie tego siedmioletniego okresu wyłączenie blokowe obejmuje jedynie inwestycje kontynuacyjne. Niektóre rodzaje przedsiębiorstw mogą jednak zostać uznane za nadal znajdujące się na etapie rozwoju/rozruchu, jeśli nawet po upływie tego siedmioletniego okresu nie udowodniły jeszcze w sposób wystarczający swoich zdolności do generowania zysku lub nie mają wystarczająco solidnej historii działalności i zabezpieczenia. Może to dotyczyć sektorów wysokiego ryzyka, takich jak sektor biotechnologiczny, sektor kultury i sektor kreatywny, a mówiąc ogólniej — innowacyjnych MŚP (24). Ponadto przedsiębiorstwa, które dysponują wystarczającym kapitałem wewnętrznym na sfinansowanie działalności początkowej, mogą wymagać finansowania zewnętrznego dopiero na późniejszym etapie, na przykład w celu zwiększenia swoich zdolności w przekształcaniu działalności gospodarczej na małą skalę w działalność na większą skalę. Może to wymagać wyższej kwoty inwestycji niż kwota, jaką są w stanie pokryć z własnych środków.

(74)

Dlatego też możliwe jest dopuszczenie środków w sytuacji, gdy inwestycja początkowa jest realizowana ponad siedem lat po pierwszej komercyjnej sprzedaży docelowego przedsiębiorstwa. W takich okolicznościach Urząd może wymagać, aby środek zawierał jasną definicję kwalifikujących się przedsiębiorstw w świetle informacji przedstawionych w ocenie ex ante dotyczących istnienia konkretnej niedoskonałości rynku wpływającej na takie przedsiębiorstwa.

d)   Przedsiębiorstwa wymagające inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w kwocie przekraczającej limit ustalony w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych

(75)

W ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych ustanawia się maksymalną całkowitą kwotę finansowania ryzyka na kwalifikujące się przedsiębiorstwo, wliczając inwestycje kontynuacyjne. W niektórych sektorach, w których początkowe koszty badań lub inwestycji są stosunkowo wysokie, na przykład w sektorze nauk biologicznych lub w sektorze zielonej technologii lub energii, kwota ta może jednak nie być wystarczająca do osiągnięcia wszystkich niezbędnych rund inwestycji i wprowadzenia przedsiębiorstwa na ścieżkę trwałego wzrostu. Pod pewnymi warunkami może być zatem uzasadnione dopuszczenie wyższej kwoty łącznych inwestycji w kwalifikujące się przedsiębiorstwa.

(76)

Środki finansowania ryzyka mogą zatem zapewniać wsparcie powyżej takiej maksymalnej kwoty całkowitej, pod warunkiem że przewidywana kwota finansowania w ramach środka finansowania ryzyka odzwierciedla wielkość i charakter niedopasowania poziomu płynności zidentyfikowanego w ocenie ex ante w odniesieniu do docelowych sektorów lub terytoriów. W takich przypadkach Urząd uwzględni kapitałochłonny charakter docelowych sektorów lub wyższe koszty inwestycji w niektórych obszarach geograficznych.

e)   alternatywne platformy obrotu niespełniające warunków ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych

(77)

Urząd uznaje, że alternatywne platformy obrotu są istotnym elementem rynku finansowania MŚP, ponieważ przyciągają nowy kapitał do MŚP, ułatwiając zarazem wyjście wcześniejszym inwestorom (25). W ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych uznaje się ich znaczenie poprzez ułatwianie im działalności za pomocą zachęt fiskalnych skierowanych do osób fizycznych inwestujących w spółki notowane na tych platformach lub poprzez umożliwienie udzielania pomocy na rozpoczęcie działalności operatorowi platformy, pod warunkiem że operator platformy kwalifikuje się jako małe przedsiębiorstwo oraz do wysokości określonych progów.

(78)

W momencie ustanowienia operatorzy alternatywnych platform obrotu niekoniecznie muszą jednak być małymi przedsiębiorstwami. Podobnie maksymalna kwota pomocy dopuszczalna jako pomoc na rozpoczęcie działalności na podstawie ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych może nie być wystarczająca do wsparcia utworzenia platformy. Ponadto, aby przyciągać wystarczające środki na utworzenie i rozwój nowych platform, konieczne może być zapewnienie zachęt fiskalnych dla inwestorów korporacyjnych. W ramach platformy notowane mogą być wreszcie nie tylko MŚP, ale również przedsiębiorstwa, które przekraczają progi w definicji MŚP.

(79)

Dlatego też, pod pewnymi warunkami, uzasadnione może być dopuszczenie zachęt fiskalnych dla inwestorów korporacyjnych, wsparcie operatorów platform, którzy nie są małymi przedsiębiorstwami, umożliwienie inwestycji na rzecz utworzenia alternatywnych platform obrotu w kwocie wyższej niż przewidziano w przypadku pomocy na rozpoczęcie działalności w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych lub dopuszczenie udzielania pomocy alternatywnym platformom obrotu, w których większość instrumentów finansowych dopuszczonych do obrotu emitują MŚP. Jest to zgodne z celem polityki polegającym na wsparciu dostępu do finansowania dla MŚP za pośrednictwem sprawnego łańcucha finansowania. Ocena ex ante musi zatem wykazać istnienie konkretnej niedoskonałości rynku wpływającej na takie platformy na danym rynku geograficznym.

3.3.2.   Środki o parametrach projektowych niezgodnych z ogólnym rozporządzeniem w sprawie wyłączeń blokowych

a)   Instrumenty finansowe z udziałem inwestora prywatnego poniżej progów określonych w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych

(80)

Niedoskonałości rynku wpływające na określone regiony lub państwa EFTA mogą być bardziej widoczne ze względu na stosunkowo duże opóźnienia w rozwoju rynku finansowania dla MŚP w takich obszarach w porównaniu z innymi regionami w tym samym państwie EFTA lub z innymi państwami EFTA. Może to dotyczyć w szczególności państw EFTA, w których obecność formalnych inwestorów venture capital czy aniołów biznesu nie jest ugruntowana. Dlatego też cel polegający na promowaniu rozwoju wydajnego rynku finansowania MŚP w tych regionach i pokonywaniu barier strukturalnych, które mogą uniemożliwiać MŚP skuteczny dostęp do finansowania ryzyka, może uzasadniać bardziej przychylne stanowisko Urzędu w odniesieniu do środków dopuszczających udział prywatnych inwestorów na poziomie poniżej progów określonych w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych.

(81)

Ponadto w przypadku środków finansowania ryzyka obejmujących udział prywatnych inwestorów na poziomie poniżej progów określonych w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych Urząd może przyjąć przychylne stanowisko, w szczególności jeżeli skierowane są one konkretnie do MŚP przed ich pierwszą komercyjną sprzedażą lub na etapie weryfikacji poprawności projektu, a więc przedsiębiorstw, które zmagają się z bardziej widoczną niedoskonałością rynku, pod warunkiem że część ryzyka inwestycji faktycznie ponoszą uczestniczący inwestorzy prywatni.

b)   Instrumenty finansowe o parametrach projektowych powyżej pułapów przewidzianych w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych

(82)

Przywilej stosowania ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych jest zastrzeżony dla środków, w ramach których podział strat nieoparty na zasadzie równorzędności pomiędzy inwestorami publicznymi i prywatnymi zaprojektowano w taki sposób, aby ograniczyć pierwszą stratę pokrywaną przez inwestora publicznego. Podobnie w przypadku gwarancji wyłączenie grupowe określa limity dotyczące stopy gwarancji i łączne straty pokrywane przez inwestora.

(83)

W niektórych okolicznościach, dzięki przyjęciu bardziej ryzykownego podejścia do finansowania, finansowanie publiczne może jednak umożliwić inwestorom prywatnym lub pożyczkodawcom zapewnienie dodatkowego finansowania. Przy ocenie środków, których finansowe parametry projektowe przekraczają progi określone w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych, Urząd uwzględni szereg czynników, jak określono w sekcji 3.4.2 niniejszych wytycznych.

c)   Instrumenty finansowe inne niż gwarancje, w ramach których dokonuje się wyboru inwestorów, pośredników finansowych i ich zarządzających, przyznając ochronie przed spadkiem wartości pierwszeństwo nad asymetrycznym podziałem zysku

(84)

Zgodnie z ogólnym rozporządzeniem w sprawie wyłączeń blokowych wybór pośredników finansowych, jak również inwestorów lub zarządzających funduszem, musi być oparty na otwartym, przejrzystym i niedyskryminacyjnym zaproszeniu do składania ofert, w którym wyraźnie określono cele polityki realizowane przez środek oraz rodzaj zaprojektowanych parametrów finansowych służących osiągnięciu takich celów. Oznacza to, że pośrednicy finansowi lub ich zarządzający muszą być wybierani w drodze procedury zgodnej z dyrektywą 2004/18/WE (26) lub późniejszymi przepisami zastępującymi tę dyrektywę. Jeżeli wspomniana dyrektywa nie ma zastosowania, procedura wyboru musi zapewniać najszerszy możliwy wybór spośród kwalifikujących się pośredników finansowych lub zarządzających funduszem. Taka procedura umożliwia danemu państwu EFTA w szczególności porównanie warunków negocjowanych między pośrednikami finansowymi lub zarządzającymi funduszem oraz potencjalnymi inwestorami prywatnymi, tak aby zapewnić przyciągnięcie przez środek finansowania ryzyka inwestorów prywatnych przy minimalnej możliwej pomocy państwa lub minimalnym odstępstwie od warunków równorzędności, w świetle realistycznej strategii inwestycyjnej.

(85)

Zgodnie z ogólnym rozporządzeniem w sprawie wyłączeń blokowych kryteria mające zastosowanie do wyboru zarządzających muszą zawierać wymóg, na mocy którego w przypadku instrumentów innych niż gwarancje „należy stosować raczej podział zysku aniżeli ochronę przed spadkiem wartości” w celu ograniczenia niechęci do podejmowania nadmiernego ryzyka przez zarządzającego przy wyborze przedsiębiorstw, w które inwestuje. Ma to zagwarantować, że niezależnie od formy instrumentu finansowego przewidzianego w ramach środka wszelkie preferencyjne traktowanie przyznane inwestorom prywatnym lub pożyczkodawcom należy oceniać w kontekście interesu publicznego, który obejmuje zapewnienie rotacyjnego charakteru zaangażowanego kapitału publicznego oraz długoterminowej stabilności finansowej środka.

(86)

W niektórych przypadkach konieczne może okazać się jednak udzielenie pierwszeństwa ochronie przed spadkiem wartości: mianowicie w sytuacji, gdy środek jest skierowany do określonych sektorów, w których współczynnik niewykonania zobowiązania MŚP jest wysoki. Może tak być w przypadku środków skierowanych do MŚP przed ich pierwszą komercyjną sprzedażą lub na etapie weryfikacji poprawności projektu, sektorów borykających się z poważnymi barierami technologicznymi lub sektorów, w których przedsiębiorstwa są w dużym stopniu zależne od pojedynczych projektów wymagających dużych inwestycji początkowych oraz wiążących się z dużą ekspozycją na ryzyko, takich jak sektor kultury i sektor kreatywny. Pierwszeństwo dla mechanizmów ochrony przed spadkiem wartości może być również uzasadnione w przypadku środków realizowanych za pośrednictwem funduszu funduszy oraz ukierunkowanych na przyciągnięcie inwestorów prywatnych na tym poziomie.

d)   Zachęty fiskalne dla inwestorów korporacyjnych, w tym pośredników finansowych lub ich zarządców działających w charakterze współinwestorów

(87)

Chociaż ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych obejmuje zachęty fiskalne przyznawane niezależnym inwestorom prywatnym, którzy są osobami fizycznymi zapewniającymi finansowanie ryzyka bezpośrednio lub pośrednio kwalifikującym się MŚP, państwa EFTA mogą uznać za stosowne wdrożenie środków, w ramach których stosuje się podobne zachęty dla inwestorów korporacyjnych. Różnica polega na tym, że inwestorzy korporacyjni są przedsiębiorstwami w rozumieniu art. 61 Porozumienia EOG. Środek musi zatem podlegać określonym ograniczeniom, aby zagwarantować, że pomoc na poziomie inwestorów korporacyjnych pozostaje proporcjonalna i przynosi rzeczywisty efekt zachęty.

(88)

Pośrednicy finansowi i ich zarządzający mogą korzystać z zachęty fiskalnej wyłącznie w zakresie, w jakim działają w charakterze współinwestorów lub współpożyczkodawców. Nie można przyznać żadnej zachęty fiskalnej w odniesieniu do usług świadczonych przez pośrednika finansowego lub jego zarządzających w zakresie wdrażania środka.

3.4.   Stosowność środka pomocy

3.4.1.   Stosowność w porównaniu z innymi instrumentami polityki i innymi instrumentami pomocy

(89)

Aby usunąć zidentyfikowane niedoskonałości rynku oraz przyczynić się do osiągnięcia celów polityki realizowanych przez środek, proponowany środek finansowania ryzyka musi być właściwym instrumentem, a jednocześnie musi w najmniejszym stopniu zakłócać konkurencję. Wybór określonej formy środka finansowania ryzyka musi być należycie uzasadniony oceną ex ante.

(90)

Pierwszym krokiem Urzędu będzie rozważenie, czy i w jakim zakresie środek finansowania ryzyka można uznać za właściwy instrument w porównaniu z innymi instrumentami polityki mającymi na celu promowanie inwestycji w zakresie finansowania ryzyka kwalifikującym się przedsiębiorstwom. Pomoc państwa nie jest jedynym instrumentem polityki, jakim dysponują państwa EFTA do celów ułatwienia inwestowania w kwalifikujące się przedsiębiorstwa. Mogą one korzystać z innych uzupełniających narzędzi polityki zarówno po stronie podaży, jak i popytu, takich jak środki regulacyjne służące ułatwieniu funkcjonowania rynków finansowych, środki na rzecz poprawy otoczenia biznesu i usług doradczych w zakresie gotowości inwestycyjnej czy inwestycje publiczne zgodne z testem prywatnego inwestora.

(91)

Ocena ex ante musi uwzględniać istniejące oraz, w miarę możliwości, przewidywane działania podejmowane w ramach polityki krajowej i polityki EOG, ukierunkowane na te same, zidentyfikowane niedoskonałości rynku, z uwzględnieniem skuteczności i wydajności innych narzędzi polityki. Wyniki oceny ex ante muszą dowodzić, że zidentyfikowanym niedoskonałościom rynku nie można właściwie zaradzić, stosując inne narzędzia polityki, które nie wiążą się z pomocą państwa. Ponadto proponowany środek finansowania ryzyka musi być zgodny z ogólną polityką danego państwa EFTA w zakresie dostępu MŚP do finansowania, jak również z innymi instrumentami polityki stanowiącymi odpowiedź na te same potrzeby rynku.

(92)

Drugim krokiem Urzędu będzie rozważenie, czy proponowany środek jest właściwszy niż alternatywne instrumenty pomocy państwa usuwające tę samą niedoskonałość rynku. W tym względzie zasadniczo zakłada się, że instrumenty finansowe są w mniejszym stopniu zakłócające niż dotacje bezpośrednie, w związku z czym stanowią właściwszy instrument. Pomoc państwa na rzecz ułatwienia zapewniania finansowania ryzyka może zostać przyznana w różnych formach, takich jak selektywne instrumenty fiskalne lub instrumenty finansowe poniżej poziomu komercyjnego, w tym szereg instrumentów kapitałowych, dłużnych lub gwarancyjnych o zróżnicowanym profilu ryzyka i zysku, jak również o różnych metodach realizacji i strukturach finansowania, których stosowność zależy od charakteru docelowych przedsiębiorstw lub niedopasowania poziomu płynności. Urząd oceni zatem, czy w projekcie środka przewidziano wydajną strukturę finansowania, uwzględniając strategię inwestycyjną funduszu, w celu zapewnienia zrównoważonych działań.

(93)

W tym względzie Urząd będzie pozytywnie zapatrywać się na środki, które obejmują wystarczająco duże fundusze pod względem wielkości portfela, zasięgu geograficznego, zwłaszcza jeśli działają one w kilku państwach EFTA, i dywersyfikacji portfela, ponieważ takie fundusze mogą być wydajniejsze, a tym samym atrakcyjniejsze dla inwestorów prywatnych w porównaniu z mniejszymi funduszami. Niektóre struktury funduszu funduszy mogą spełniać te warunki, o ile znaczne korzyści w zakresie wydajności będą równoważyły całkowite koszty zarządzania wynikające z różnych poziomów pośrednictwa.

3.4.2.   Warunki dotyczące instrumentów finansowych

(94)

W przypadku instrumentów finansowych nieobjętych zakresem ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych Urząd rozważy elementy określone w pkt 95–119.

(95)

Po pierwsze, środek musi uruchamiać dodatkowe finansowanie od uczestników rynku. Minimalne wskaźniki inwestycji prywatnych poniżej progów określonych w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych mogą być uzasadnione wyłącznie w kontekście bardziej widocznych niedoskonałości rynku wskazanych w ocenie ex ante. W tym względzie w ocenie ex ante należy racjonalnie oszacować oczekiwany poziom inwestycji prywatnych w świetle niedoskonałości rynku mających wpływ na konkretny zbiór kwalifikujących się przedsiębiorstw, na które ukierunkowany jest środek, tj. szacunkowy potencjał w zakresie generowania dodatkowych inwestycji prywatnych na poziomie portfela lub poszczególnych transakcji. Należy ponadto wykazać, że środek przyciąga dodatkowe finansowanie prywatne, które w przeciwnym razie nie zostałoby zapewnione lub zostałoby zapewnione w innych formach lub kwotach lub na innych warunkach.

(96)

W przypadku środków finansowania ryzyka ukierunkowanych konkretnie na MŚP przed ich pierwszą sprzedażą komercyjną Urząd może uznać, że poziom udziału prywatnego jest niższy od wymaganych wskaźników. Alternatywnie, w przypadku takich celów inwestycyjnych, Urząd może uznać, że udział prywatny nie ma niezależnego charakteru, to znaczy jest wnoszony na przykład przez właściciela przedsiębiorstwa będącego beneficjentem. W należycie uzasadnionych przypadkach Urząd może zaakceptować niższe poziomy udziału prywatnego niż poziomy wskazane w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych także w odniesieniu do kwalifikujących się przedsiębiorstw, które działają na rynku przez okres krótszy niż siedem lat od ich pierwszej komercyjnej sprzedaży, w świetle dowodów ekonomicznych przedstawionych w ocenie ex ante dotyczącej odpowiedniej niedoskonałości rynku.

(97)

Środek finansowania ryzyka ukierunkowany na kwalifikujące się przedsiębiorstwa, w których pierwsza inwestycja w zakresie finansowania ryzyka nastąpiła po upływie siedmioletniego okresu od ich pierwszej komercyjnej sprzedaży, musi zawierać odpowiednie ograniczenia, czy to pod względem limitów czasowych (na przykład dziesięć zamiast siedmiu lat), czy innych obiektywnych kryteriów o charakterze jakościowym odnoszących się do etapu rozwoju docelowych przedsiębiorstw. W przypadku takich celów inwestycyjnych Urząd zwykle wymaga minimalnego wskaźnika udziału prywatnego wynoszącego 60 %.

(98)

Po drugie, wraz z proponowanym poziomem udziału prywatnego Urząd uwzględni także stosunek ryzyka do zysku między inwestorami publicznymi i prywatnymi. W tym względzie Urząd będzie się odnosić przychylnie do środków, w ramach których podział strat pomiędzy inwestorami będzie odbywał się na zasadzie równorzędności, a inwestorzy prywatni będą otrzymywali tylko zachęty związane ze wzrostem. Z zasady im podział ryzyka i zysku jest bliższy rzeczywistym praktykom handlowym, tym większe istnieje prawdopodobieństwo, że Urząd zaakceptuje niższy poziom udziału prywatnego.

(99)

Po trzecie, istotny jest poziom struktury finansowania, na którym środek ma przyciągnąć kapitał prywatny. Na poziomie funduszu funduszy zdolność do przyciągania finansowania prywatnego może być uzależniona od powszechniejszego wykorzystania mechanizmów ochrony przed spadkiem wartości. Z kolei nadmierna zależność od takich mechanizmów może zakłócać selekcję kwalifikujących się przedsiębiorstw i prowadzić do niekorzystnych wyników, w przypadku gdy inwestorzy prywatni interweniują na poziomie inwestycji w przedsiębiorstwa oraz na zasadzie każdej transakcji z osobna.

(100)

Oceniając konieczność konkretnego projektu środka, Urząd może uwzględnić znaczenie ryzyka rezydualnego zatrzymanego przez wybranych inwestorów prywatnych względem oczekiwanych i nieoczekiwanych strat pokrywanych przez inwestora publicznego, jak również proporcji oczekiwanych zwrotów między inwestorem publicznym a inwestorami prywatnymi. Odmienny profil ryzyka i zysku może zatem zostać zaakceptowany, jeżeli maksymalizuje kwoty inwestycji prywatnych bez szkody dla decyzji inwestycyjnych podejmowanych dla zysku.

(101)

Po czwarte, szczegółowy charakter zachęt należy ustalić w drodze otwartego i niedyskryminacyjnego procesu wyboru pośredników finansowych, jak również zarządzających funduszem lub inwestorów. Podobnie należy nałożyć na zarządzających funduszem funduszy obowiązek przyjęcia prawnie wiążącego zobowiązania, w ramach ich mandatu inwestycyjnego, do ustalenia preferencyjnych warunków, które można by stosować na poziomie subfunduszy, dotyczących konkurencyjnego procesu wyboru kwalifikowalnych pośredników finansowych, zarządzających funduszem lub inwestorów.

(102)

Aby udowodnić konieczność konkretnych warunków leżących u podstaw projektu środka, państwa EFTA mogą być zobowiązane do przedstawienia dowodów potwierdzających, że w procesie wyboru inwestorów prywatnych wszyscy uczestnicy procesu wymagali warunków, które nie byłyby objęte ogólnym rozporządzeniem w sprawie wyłączeń blokowych, lub że przetarg był nierozstrzygający.

(103)

Po piąte, pośrednik finansowy lub zarządzający funduszem może dokonać inwestycji wraz z państwem EFTA, pod warunkiem że unika jakiegokolwiek potencjalnego konfliktu interesów. Pośrednik finansowy musi przyjąć co najmniej 10 % transzy pierwszej straty. Taka współinwestycja mogłaby przyczynić się do zapewniania zgodności decyzji inwestycyjnych z odpowiednimi celami polityki. Jednym z kryteriów wyboru może być zdolność zarządzającego do dokonania inwestycji z własnych środków.

(104)

Środki finansowania ryzyka wykorzystujące instrumenty dłużne muszą wreszcie obejmować mechanizm zapewniający przeniesienie przez pośrednika finansowego otrzymanych od państwa korzyści na rzecz przedsiębiorstw będących beneficjentem końcowym, na przykład w postaci niższych stóp procentowych, ograniczonych wymogów w zakresie zabezpieczenia lub połączenia obu tych rozwiązań. Pośrednik finansowy może także przenieść korzyść, inwestując w przedsiębiorstwa, które mimo iż są potencjalnie rentowne zgodnie z wewnętrznymi kryteriami ratingowymi pośrednika finansowego, znalazłyby się w klasie ryzyka, w której pośrednik nie dokonałby inwestycji przy braku środka finansowania ryzyka. Mechanizm przenoszenia musi zawierać odpowiednie rozwiązania w zakresie monitorowania, jak również mechanizm wycofania.

(105)

Państwa EFTA mogą korzystać z szeregu instrumentów finansowych w ramach środka finansowania ryzyka, takich jak kapitałowe i quasi-kapitałowe instrumenty inwestycyjne, instrumenty pożyczkowe czy też gwarancje nieoparte na zasadzie równorzędności. W pkt 106–119 poniżej przedstawiono informacje, które Urząd uwzględni przy ocenie takich szczególnych instrumentów finansowych.

a)   Inwestycje kapitałowe

(106)

Kapitałowe instrumenty inwestycyjne mogą przybrać formę kapitałowych lub quasi-kapitałowych inwestycji w przedsiębiorstwo, za pomocą których inwestor nabywa (częściowo) własność takiego przedsiębiorstwa.

(107)

Instrumenty kapitałowe mogą mieć różne asymetryczne cechy, zapewniając zróżnicowane traktowanie inwestorów, ponieważ niektórzy z nich mogą uczestniczyć w większej części ryzyka lub zysku niż inni. Aby ograniczyć ryzyko dla inwestorów prywatnych, środek może zapewniać zabezpieczenie związane ze wzrostem (inwestor publiczny rezygnuje z części zysku) lub zabezpieczenie przed częścią strat (ograniczające straty dla inwestora prywatnego) bądź połączenie obu tych rozwiązań.

(108)

Urząd uważa, że zachęty związane ze wzrostem prowadzą do lepszego ujednolicenia interesów inwestorów publicznych i prywatnych. Z kolei ochrona przed spadkiem wartości, w przypadku gdy inwestor publiczny może być narażony na ryzyko złych wyników, może prowadzić do niewłaściwego ujednolicenia interesów i negatywnej selekcji przez pośredników finansowych lub inwestorów.

(109)

Urząd jest zdania, że instrumenty kapitałowe z limitowanym zyskiem (27), opcją kupna (28) i asymetrycznym podziałem dochodu w gotówce (29) zapewniają dobre zachęty, zwłaszcza w sytuacjach charakteryzujących się mniej poważną niedoskonałością rynku.

(110)

Instrumenty kapitałowe o cechach podziału strat nieopartych na zasadzie równorzędności wykraczających poza limity określone w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych mogą być uzasadnione wyłącznie w odniesieniu do środków usuwających poważne niedoskonałości rynku zidentyfikowane w ocenie ex ante, takich jak środki skierowane głównie do MŚP przed ich pierwszą komercyjną sprzedażą lub na etapie weryfikacji poprawności projektu. Aby zapobiec nadmiernej ochronie przed spadkiem wartości, transza pierwszej straty pokrywana przez inwestora publicznego musi być ograniczona.

b)   Długoterminowe instrumenty dłużne: pożyczki

(111)

Środek finansowania ryzyka może obejmować udzielanie pożyczek na poziomie pośredników finansowych albo beneficjentów końcowych.

(112)

Długoterminowe instrumenty dłużne mogą przybierać różne formy, w tym pożyczek podporządkowanych i pożyczek z podziałem ryzyka portfelowego. Pożyczki podporządkowane mogą być udzielane pośrednikom finansowym na wzmocnienie ich struktury kapitałowej w celu zapewnienia dodatkowego finansowania kwalifikującym się przedsiębiorstwom. Pożyczki z podziałem ryzyka portfelowego zaprojektowano jako pożyczki dla pośredników finansowych, którzy zobowiążą się do współfinansowania portfela nowych pożyczek lub leasingów na rzecz kwalifikujących się przedsiębiorstw do wysokości określonego progu współfinansowania w połączeniu z podziałem ryzyka kredytowego portfela na poziomie pożyczki (lub leasingu). W obu przypadkach pośrednik finansowy działa jako współinwestor w kwalifikujących się przedsiębiorstwach, ale jest traktowany preferencyjnie w porównaniu z inwestorem publicznym/pożyczkodawcą, ponieważ instrument zmniejsza jego własną ekspozycję na ryzyko kredytowe wynikające z portfela pożyczek.

(113)

Ogólnie rzecz biorąc, jeżeli cechy instrumentu polegające na ograniczaniu ryzyka powodują, że inwestor publiczny/pożyczkodawca zakłada, w odniesieniu do bazowego portfela pożyczek, pozycję pierwszej straty na poziomie przekraczającym limit określony w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych, wówczas środek może być uzasadniony jedynie w przypadku poważnej niedoskonałości rynku, która musi być wyraźnie zidentyfikowana w ocenie ex ante. W większości przypadków Urząd będzie się odnosić przychylnie do środków, w których przewidziano wyraźny limit pierwszych strat pokrywanych przez inwestora publicznego, w szczególności gdy taki limit nie przekracza 35 %.

(114)

Instrumenty pożyczkowe z podziałem ryzyka portfela powinny zapewniać znaczny współczynnik współinwestycji ze strony wybranego pośrednika finansowego. Przyjmuje się, że taka sytuacja ma miejsce, jeżeli współczynnik ten nie jest niższy niż 30 % stosownego portfela pożyczek.

(115)

Jeżeli długoterminowe instrumenty dłużne są wykorzystywane do refinansowania istniejących pożyczek, uznaje się, że nie generują efektu zachęty, i żadnego elementu pomocy wiążącego się z takimi instrumentami nie można uznać za zgodny z Porozumieniem EOG na mocy art. 61 ust. 3 lit. c) Porozumienia EOG.

c)   Instrumenty dłużne stanowiące nierzeczywistą ochronę: gwarancje

(116)

Środek finansowania ryzyka może obejmować zapewnienie gwarancji lub kontrgwarancji na rzecz pośredników finansowych lub gwarancji na rzecz beneficjentów końcowych. Transakcje kwalifikowalne objęte gwarancją muszą stanowić nowo powstałe, kwalifikujące się transakcje pożyczkowe w zakresie finansowania ryzyka, takie jak instrumenty leasingowe, jak również quasi-kapitałowe instrumenty inwestycyjne, z wyłączeniem instrumentów kapitałowych.

(117)

Gwarancje powinny być udzielane na poziomie portfela. Pośrednicy finansowi mogą wybierać transakcje, które chcą uwzględnić w portfelu objętym gwarancją, o ile uwzględnione transakcje spełniają kryteria kwalifikowalności określone pomocą w ramach środka finansowania ryzyka. Gwarancje powinny być oferowane po stawce zapewniającej odpowiedni stopień podziału ryzyka i zysku z pośrednikami finansowymi. W szczególności w należycie uzasadnionych przypadkach i z zastrzeżeniem wyników oceny ex ante stopa gwarancji może być wyższa od maksymalnej stopy przewidzianej w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych, ale nie może przekraczać 90 %. Sytuacja taka może mieć miejsce w przypadku gwarancji kredytowych lub inwestycji quasi-kapitałowych w MŚP przed ich pierwszą sprzedażą komercyjną.

(118)

W przypadku gwarancji ograniczonych górnym limitem stopa ograniczenia powinna zasadniczo obejmować jedynie oczekiwane straty. Gdyby stopa ograniczenia obejmowała również nieoczekiwane straty, wówczas straty należy oszacować na poziomie, który odzwierciedla dodatkowe ryzyko. Zasadniczo stopa ograniczenia nie powinna jednak przekraczać poziomu 35 %. W należycie uzasadnionych przypadkach można udzielać gwarancji nieograniczonych (gwarancje ze stopą gwarancji, jednak bez określenia stopy ograniczenia) i wycenić je w taki sposób, by odzwierciedlić pokrycie dodatkowego ryzyka za pomocą gwarancji.

(119)

Czas trwania gwarancji powinien być ograniczony zazwyczaj do maksymalnie 10 lat, z zastrzeżeniem okresu zapadalności poszczególnych instrumentów dłużnych objętych gwarancją, który może być dłuższy. Gwarancję ogranicza się, jeżeli pośrednik finansowy nie uwzględni w portfelu minimalnej kwoty inwestycji w wybranym okresie. Niewykorzystane kwoty podlegają wymogowi uiszczenia opłat za zaangażowanie środków. Takie metody, jak opłaty za zaangażowanie środków, zdarzenia powodujące czy etapy pośrednie mogą być stosowane w celu zachęcenia pośredników finansowych do osiągania uzgodnionych wielkości.

3.4.3.   Warunki dotyczące instrumentów fiskalnych

(120)

Jak podkreślono w sekcji 3.3.2 lit. d), zakres ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych jest ograniczony do zachęt podatkowych ukierunkowanych na inwestorów będących osobami fizycznymi. W związku z tym zgłoszeniu Urzędowi podlegają środki, w ramach których stosowane są zachęty podatkowe mające skłaniać inwestorów korporacyjnych do finansowania kwalifikujących się przedsiębiorstw, bezpośrednio lub pośrednio poprzez nabywanie udziałów w odpowiednim funduszu lub w innych rodzajach instrumentów inwestycyjnych, które inwestuje w takie przedsiębiorstwa.

(121)

Ogólnie rzecz biorąc, państwa EFTA muszą opierać swoje środki fiskalne na ustaleniach dotyczących niedoskonałości rynku, zawartych w ocenie ex ante, a w związku z tym kierować swój instrument do właściwie zdefiniowanej kategorii kwalifikujących się przedsiębiorstw.

(122)

Zachęty podatkowe dla inwestorów korporacyjnych mogą mieć formę ulgi od podatku dochodowego lub ulg podatkowych od zysków kapitałowych i dywidend, w tym kredytów podatkowych i odroczeń. W ramach swojej praktyki w zakresie egzekwowania prawa Urząd zasadniczo uznał za zgodne ulgi od podatku dochodowego, które są zaprojektowane w taki sposób, aby uwzględniać określone limity w odniesieniu do maksymalnego odsetka zainwestowanej kwoty, którą inwestor może zgłaszać do celów związanych z ulgą podatkową, jak również maksymalnej kwoty ulgi podatkowej, jaką można odliczyć od zobowiązań podatkowych inwestora. Ponadto zobowiązanie podatkowe z tytułu zysków kapitałowych ze zbycia udziałów lub akcji może zostać odroczone w przypadku przeznaczenia jego kwoty na dokonanie ponownych kwalifikowalnych inwestycji w określonym terminie, natomiast straty wynikające z posiadania takich udziałów mogą zostać odliczone od zysków generowanych z innych udziałów podlegających temu samemu podatkowi.

(123)

Zasadniczo Urząd uznaje, że środki fiskalne tego rodzaju są odpowiednie, a zatem charakteryzuje je efekt zachęty, jeżeli państwo EFTA może przedstawić dowody świadczące o tym, że podstawą wyboru kwalifikujących się przedsiębiorstw jest zestaw wymogów inwestycyjnych o właściwej strukturze, podawanych do informacji publicznej w ramach odpowiednich działań promocyjnych i określających cechy kwalifikujących się przedsiębiorstw, na które wpływa wykazana niedoskonałość rynku.

(124)

Maksymalny czas trwania programów fiskalnych wynosi 10 lat, bez uszczerbku dla możliwości przedłużenia środka. Jeżeli po 10 latach program zostanie przedłużony, państwo EFTA musi przeprowadzić nową ocenę ex ante, jak również ocenę skuteczności programu podczas okresu jego wdrażania.

(125)

W swojej analizie Urząd uwzględni szczególne cechy odpowiedniego krajowego systemu podatkowego i zachęty podatkowe, które już istnieją w państwie EFTA, jak również wzajemne zależności między tymi zachętami, przeznaczone do zwalczania oszustw podatkowych i uchylania się od opodatkowania. Należy również zapewnić należyte stosowanie przepisów dotyczących wymiany informacji między administracjami podatkowymi w celu zapobiegania oszustwom podatkowym i uchylania się od opodatkowania.

(126)

Korzyści podatkowe muszą przysługiwać wszystkim inwestorom spełniającym wymagane kryteria, niezależnie od ich miejsca prowadzenia działalności, oraz pod warunkiem że dane państwo EFTA spełnia minimalne normy dotyczące dobrych rządów w sprawach podatkowych. Państwa EFTA powinny zatem zapewnić prowadzenie odpowiednich działań promocyjnych dotyczących zakresu i technicznych parametrów środka. Parametry te powinny obejmować niezbędne pułapy i stopy ograniczenia, które określają maksymalną korzyść, jaką środek może przynieść każdemu indywidualnemu inwestorowi, jak również maksymalną kwotę inwestycji, jakiej można dokonać w poszczególnych przedsiębiorstwach kwalifikujących się do otrzymania pomocy.

3.4.4.   Warunki dotyczące środków wsparcia na rzecz alternatywnych platform obrotu

(127)

Jeżeli chodzi o środki pomocy na rzecz wsparcia alternatywnych platform obrotu wykraczające poza limity określone w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych, operator platformy musi opracować plan operacyjny, w którym wykaże, że platforma, której przyznano pomoc, może stać się samowystarczalna w ciągu okresu krótszego niż 10 lat. Ponadto w zgłoszeniu należy przedstawić wiarygodne scenariusze alternatywne, porównując sytuacje, z którymi miałyby się mierzyć zbywalne przedsiębiorstwa pod względem dostępu do niezbędnego finansowania, gdyby platforma nie istniała.

(128)

Urząd będzie przychylnie nastawiona do alternatywnych platform obrotu utworzonych przez kilka państw EFTA i działających w kilku państwach EFTA, ponieważ mogą one być szczególnie wydajne i atrakcyjne dla inwestorów prywatnych, zwłaszcza dla inwestorów instytucjonalnych.

(129)

W przypadku istniejących platform w zaproponowanej przez platformę strategii działalności należy wykazać, że ze względu na ciągły brak notowań oraz wynikający z niego niedobór płynności dana platforma pomimo długoterminowej rentowności potrzebuje wsparcia w krótkim okresie. Urząd będzie się odnosić przychylnie do pomocy na utworzenie alternatywnej platformy obrotu w państwach EFTA, w których taka platforma nie istnieje. W przypadku gdy alternatywna platforma obrotu, która ma być wspierana, jest subplatformą lub jednostką zależną istniejącej giełdy, Urząd zwróci szczególną uwagę na ocenę braku finansowania, z którym zmagałaby się taka subplatforma.

3.5.   Efekt zachęty pomocy

(130)

Pomoc państwa może zostać uznana za zgodną z Porozumieniem EOG tylko wówczas, gdy charakteryzuje ją efekt zachęty, który skłania beneficjenta pomocy do zmiany zachowania i podjęcia działań, których nie podjąłby się w przypadku braku pomocy lub przeprowadziłby je w bardziej ograniczony sposób ze względu na niedoskonałość rynku. Efekt zachęty na poziomie kwalifikujących się przedsiębiorstw jest obecny w przypadku, gdy beneficjent końcowy może uzyskać finansowanie, które w przeciwnym razie nie byłoby dostępne pod względem formy, kwoty lub ram czasowych.

(131)

Środki finansowania ryzyka muszą stanowić dla inwestorów rynkowych zachętę do zapewnienia potencjalnie rentownym, kwalifikującym się przedsiębiorstwom finansowania na wyższych niż obecnie poziomach lub do podejmowania dodatkowego ryzyka. Uznaje się, że środek finansowania ryzyka wywiera efekt zachęty wówczas, gdy uruchamia inwestycje ze źródeł rynkowych w taki sposób, że całkowite finansowanie przyznane na rzecz kwalifikującego się przedsiębiorstwa przekracza budżet środka. W związku z tym kluczowym elementem pod względem wyboru pośredników finansowych i zarządzających funduszem powinna być ich zdolność do uruchamiania dodatkowych inwestycji prywatnych.

(132)

Ocena uzyskania efektu zachęty jest ściśle powiązana z oceną niedoskonałości rynku omawianą w sekcji 3.3. Ponadto przydatność środka do osiągnięcia efektu dźwigni zależy głównie od struktury środka pod względem stosunku ryzyka do korzyści pomiędzy publicznymi i prywatnymi podmiotami finansującymi, jak również ściśle od kwestii, czy dany projekt środka pomocy państwa w zakresie finansowania ryzyka jest właściwy (zob. sekcja 3.4 powyżej). W związku z tym zaraz po prawidłowym rozpoznaniu niedoskonałości rynku oraz zapewnieniu właściwej struktury środka można założyć, że zachodzi efekt zachęty.

3.6.   Proporcjonalność pomocy

(133)

Pomoc państwa musi być proporcjonalna do niedoskonałości rynku, która ma zostać usunięta w ramach realizacji odpowiednich celów polityki. Musi ona być zaprojektowana w sposób racjonalny pod względem kosztów, zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami. Aby środek pomocy został uznany za proporcjonalny, pomoc musi być ograniczona do absolutnego minimum niezbędnego do przyciągnięcia finansowania z rynku w celu rozwiązania problemu niedopasowania poziomu płynności, nie generując przy tym nienależnych korzyści.

(134)

Zgodnie z ogólną zasadą, na poziomie beneficjentów końcowych pomoc na finansowanie ryzyka jest uznawana za proporcjonalną, jeżeli całkowita kwota finansowania konsorcjalnego (publicznego i prywatnego) przyznanego w ramach środka finansowania ryzyka jest ograniczona do wielkości niedopasowania poziomu płynności wykazanego w ocenie ex ante. Na poziomie inwestorów pomoc musi być ograniczona do niezbędnego minimum w celu przyciągnięcia kapitału prywatnego, aby osiągnąć minimalny efekt dźwigni i rozwiązać problem luki w finansowaniu.

3.6.1.   Warunki dotyczące instrumentów finansowych

(135)

Środek musi służyć zapewnieniu równowagi między preferencyjnymi warunkami oferowanymi przy pomocy instrumentu finansowego w celu zmaksymalizowania efektu dźwigni, przy jednoczesnym usuwaniu zidentyfikowanej niedoskonałości rynku, a koniecznością generowania przez instrument zysków finansowych wystarczających do utrzymania rentowności operacyjnej.

(136)

Szczegółowy charakter i wartość zachęt muszą zostać ustalone w drodze otwartego i niedyskryminacyjnego procesu wyboru, w kontekście którego wzywa się pośredników finansowych oraz zarządzających funduszem lub inwestorów do przedstawienia konkurencyjnych ofert. Urząd uznaje, że w przypadku gdy taki proces prowadzi do jakichkolwiek asymetrycznych zwrotów skorygowanych o ryzyko lub asymetrycznego podziału strat, instrument finansowy uznaje się za proporcjonalny i odzwierciedlający godziwą stopę zwrotu. W przypadku gdy zarządzających funduszem wybiera się w drodze otwartego, przejrzystego i niedyskryminacyjnego zaproszenia do składania ofert, w którym od kandydatów wymaga się przedstawienia swojej bazy inwestorów na etapie procedury wyboru, inwestorów prywatnych uważa się za należycie wybranych.

(137)

W przypadku współinwestycji ze strony publicznego funduszu z udziałem inwestorów prywatnych na poziomie poszczególnych transakcji inwestorów prywatnych należy wybrać w drodze odrębnego konkurencyjnego procesu w odniesieniu do każdej transakcji który jest preferowanym sposobem ustalania godziwej stopy zwrotu.

(138)

W przypadku gdy inwestorzy prywatni nie są wybierani w drodze takiego procesu (na przykład w związku z faktem, że procedura wyboru okazała się nieskuteczna lub nierozstrzygająca), godziwą stopę zwrotu musi ustalić niezależny ekspert na podstawie analizy wskaźników rynkowych oraz ryzyka rynkowego z zastosowaniem metody wyceny opartej na wartości zdyskontowanych przepływów pieniężnych w celu uniknięcia wypłacania nadmiernych rekompensat inwestorom. Na tej podstawie niezależny ekspert musi obliczyć minimalny poziom godziwej stopy zwrotu oraz dodać do niego właściwą marżę, aby uwzględnić stosowne ryzyko.

(139)

W takim przypadku muszą funkcjonować odpowiednie zasady wyznaczania niezależnego eksperta. Wspomniany ekspert musi przynajmniej posiadać licencję na udzielanie tego typu porad, być zarejestrowany w odpowiednich stowarzyszeniach zawodowych, przestrzegać zasad deontologicznych i zawodowych wydawanych przez wspomniane stowarzyszenia, być niezależny oraz ponosić odpowiedzialność za trafność udzielanych porad fachowych. Niezależni eksperci są z zasady wybierani w drodze otwartej, przejrzystej i niedyskryminacyjnej procedury wyboru. Dany niezależny ekspert nie może zostać wybrany dwukrotnie w ciągu trzech lat.

(140)

W związku z tym struktura środka może obejmować różne publiczne i prywatne inwestycje charakteryzujące się asymetrycznym podziałem zysku lub asymetrycznymi ramami czasowymi, o ile oczekiwane zwroty skorygowane o ryzyko dla inwestorów prywatnych ograniczają się do godziwej stopy zwrotu.

(141)

Zasadniczo Urząd jest zdania, że zgodność interesów pod względem gospodarczym między państwem EFTA a pośrednikami finansowymi lub ich zarządzającymi, stosownie do przypadku, może przyczynić się do ograniczenia pomocy do minimum. Wspomniane interesy muszą być zgodne zarówno w odniesieniu do osiągnięcia szczegółowych celów polityki, jak i wyników finansowych inwestycji publicznej w instrument.

(142)

Pośrednik finansowy lub zarządzający funduszem może dokonać inwestycji wraz z państwem EFTA, pod warunkiem że warunki takiej współinwestycji wykluczają jakikolwiek potencjalny konflikt interesów. Taka współinwestycja mogłaby stanowić dla zarządzającego zachętę do dostosowania decyzji inwestycyjnych do ustalonych celów polityki. Jednym z kryteriów wyboru może być zdolność zarządzającego do dokonania inwestycji z własnych środków.

(143)

W zależności od rodzaju środka finansowania ryzyka wynagrodzenie pośredników finansowych lub zarządzających funduszem musi obejmować roczną opłatę za zarządzanie, jak również zachęty oparte na wynikach, takie jak premia motywacyjna.

(144)

Komponent wynagrodzenia uzależniony od wyników musi być istotny i musi nagradzać wyniki finansowe, jak również osiągnięcie określonych z góry szczegółowych celów polityki. Zachęty związane z polityką muszą być równoważone zachętami opartymi na wynikach finansowych, które są wymagane do zapewnienia efektywnej selekcji kwalifikujących się przedsiębiorstw, do których trafią inwestycje. Urząd rozważy ponadto możliwość nałożenia kar przewidzianych w umowie o finansowaniu między państwem EFTA a pośrednikiem finansowym, które mają zastosowanie w przypadku niespełnienia określonych celów polityki.

(145)

Poziom wynagrodzenia zależnego od wyników powinien być uzasadniony na podstawie odpowiedniej praktyki rynkowej. Zarządzający muszą być wynagradzani nie tylko za sukcesy w inwestowaniu (wypłata) czy kwotę zgromadzonego kapitału prywatnego, ale także za korzystne zwroty z inwestycji, takie jak wpływy dochodowe i wpływy kapitałowe przekraczające określoną minimalną stopę zwrotu lub wymaganą stopę zwrotu.

(146)

Całkowite honoraria zarządzających nie mogą przekraczać kosztów operacyjnych i administracyjnych niezbędnych do realizacji danego instrumentu finansowego, uwzględniając rozsądny zysk, zgodnie z praktyką rynkową. Honoraria nie mogą obejmować kosztów inwestycyjnych.

(147)

Ponieważ pośrednicy finansowi lub ich zarządzający, stosownie do przypadku, muszą być wybierani w drodze otwartego, przejrzystego i niedyskryminacyjnego zaproszenia do składania ofert, ogólną strukturę honorariów można oceniać w ramach punktowej oceny wspomnianej procedury wyboru, a w jej wyniku określić maksymalną kwotę wynagrodzenia.

(148)

W przypadku bezpośredniego powołania podmiotu, któremu powierzono zadanie, Urząd uznaje, że roczna opłata za zarządzanie zasadniczo nie powinna przekraczać 3 % kapitału, który ma zostać wniesiony do podmiotu, z wyłączeniem zachęt opartych na wynikach.

3.6.2.   Warunki dotyczące instrumentów fiskalnych

(149)

Całkowita kwota inwestycji przypadająca na każde przedsiębiorstwo będące beneficjentem nie może przekraczać maksymalnej kwoty określonej w przepisie dotyczącym finansowania ryzyka zawartym w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych.

(150)

Niezależnie od rodzaju ulgi podatkowej kwalifikowalne udziały muszą być udziałami zwykłymi pełnego ryzyka, nowo wyemitowanymi przez kwalifikujące się przedsiębiorstwo, jak określono w ocenie ex ante, a ponadto należy je posiadać przez co najmniej trzy lata. Ulga nie może przysługiwać inwestorom, którzy nie są niezależni od przedsiębiorstwa, w którym dokonywana jest inwestycja.

(151)

W przypadku ulgi od podatku dochodowego inwestorzy zapewniający finansowanie na rzecz kwalifikujących się przedsiębiorstw mogą otrzymać ulgę do wysokości racjonalnej wartości procentowej kwoty zainwestowanej w kwalifikujące się przedsiębiorstwa, o ile nie zostanie przekroczona maksymalna kwota zobowiązania inwestora z tytułu podatku dochodowego przed opodatkowaniem. Urząd jest zdania, że racjonalne jest ograniczenie ulgi podatkowej do 30 % zainwestowanej kwoty. Straty wynikające ze zbycia udziałów można wyrównać za pomocą podatku dochodowego.

(152)

W przypadku ulg podatkowych od dywidend możliwe jest uzyskanie pełnego zwolnienia z zapłaty podatku dochodowego od jakiejkolwiek dywidendy otrzymanej z tytułu kwalifikowalnych udziałów. Podobnie w przypadku ulgi od podatku z tytułu zysków kapitałowych możliwe jest uzyskanie pełnego zwolnienia z jego zapłaty w odniesieniu do każdego zysku ze sprzedaży kwalifikowalnych udziałów. Zobowiązania podatkowe z tytułu zysków kapitałowych ze sprzedaży kwalifikowalnych udziałów można ponadto odroczyć, jeżeli w ciągu roku zostaną one ponownie zainwestowane w kwalifikowalne udziały.

3.6.3.   Warunki dotyczące alternatywnych platform obrotu

(153)

Aby umożliwić należytą analizę proporcjonalności pomocy na rzecz operatora alternatywnej platformy obrotu, można przyznać pomoc państwa na pokrycie do 50 % kosztów inwestycji poniesionych na utworzenie takiej platformy.

(154)

W przypadku zachęt fiskalnych dla inwestorów korporacyjnych Urząd oceni środek w świetle warunków określonych w niniejszych wytycznych dla instrumentów fiskalnych.

3.7.   Unikanie nadmiernych negatywnych skutków dla konkurencji i handlu

(155)

Środek pomocy państwa musi być opracowany w taki sposób, aby ograniczał zakłócanie konkurencji w EOG. Skutki negatywne należy równoważyć z ogólnymi pozytywnymi skutkami danego środka. W przypadku środków finansowania ryzyka możliwe skutki negatywne należy oceniać na każdym poziomie, na jakim może być przyznawana pomoc: na poziomie inwestorów, pośredników finansowych i ich zarządzających oraz beneficjentów końcowych.

(156)

Aby umożliwić Urzędowi przeprowadzenie oceny prawdopodobnych negatywnych skutków, państwo EFTA może przedstawić, w ramach oceny ex ante, do jej dyspozycji dowolne badanie, jak również oceny ex post przeprowadzane w odniesieniu do podobnych programów pod względem kwalifikujących się przedsiębiorstw, struktur finansowania lub parametrów projektowania oraz obszaru geograficznego.

(157)

Po pierwsze, na poziomie rynku świadczenia usług w zakresie finansowania ryzyka pomoc państwa może skutkować wypieraniem inwestorów prywatnych. Może to spowodować ograniczenie zachęt dla inwestorów prywatnych do finansowania kwalifikujących się przedsiębiorstw i zachęcanie ich do czekania na przyznanie pomocy na takie inwestycje przez państwo. Wraz ze wzrostem kwoty łącznego finansowania dla beneficjentów końcowych, rozmiaru takich przedsiębiorstw będących beneficjentami i zaawansowania etapu ich rozwoju rośnie także ryzyko, ponieważ zwiększa się stopniowo finansowanie prywatne dostępne w takich okolicznościach. Ponadto pomoc państwa nie powinna zastępować zwykłego ryzyka biznesowego inwestycji, jakie inwestorzy podejmowaliby nawet w przypadku jej braku. W zakresie, w jakim odpowiednio zdefiniowano niedoskonałość rynku, jest jednak mniej prawdopodobne, że środek finansowania ryzyka będzie skutkował wspomnianym wypieraniem inwestycji prywatnych.

(158)

Po drugie, na poziomie pośredników finansowych pomoc może skutkować zakłóceniami pod względem zwiększania lub utrzymywania władzy rynkowej pośrednika, na przykład w zakresie obsługi rynku konkretnego regionu. Nawet jeżeli pomoc nie zwiększa znacząco władzy rynkowej pośrednika finansowego w sposób bezpośredni, może się do tego przyczyniać w sposób pośredni, zniechęcając istniejących konkurentów do ekspansji, powodując ich wychodzenie z rynku lub zniechęcając nowych konkurentów do wchodzenia na rynek.

(159)

Środki finansowania ryzyka muszą być ukierunkowywane na przedsiębiorstwa zorientowane na wzrost, które nie są w stanie przyciągnąć odpowiedniego poziomu finansowania z zasobów prywatnych, ale mogą stać się rentowne dzięki pomocy państwa w zakresie finansowania ryzyka. Jest jednak mało prawdopodobne, aby środek służący do ustanowienia publicznego funduszu, którego strategia inwestycyjna nie wykazuje w wystarczający sposób potencjalnej rentowności kwalifikujących się przedsiębiorstw, spełnił test bilansujący, ponieważ w takim przypadku inwestycja w zakresie finansowania ryzyka może stanowić dotację.

(160)

Ponieważ warunki dotyczące zarządzania na zasadach rynkowych i podejmowania decyzji w sposób pozwalający osiągnąć zysk, określone w przepisach dotyczących finansowania ryzyka zawartych w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych, są niezbędne do zagwarantowania, że wybór przedsiębiorstw będących beneficjentami końcowymi odbywa się w oparciu o logikę czysto komercyjną, od warunków tych nie można odstąpić na podstawie niniejszych wytycznych, w tym w przypadku gdy środek obejmuje publicznych pośredników finansowych.

(161)

Fundusze inwestycyjne o niewielkiej skali, ograniczonym ukierunkowaniu regionalnym oraz nieposiadające odpowiednich zasad zarządzania będą poddawane analizom, aby uniknąć ryzyka utrzymywania nieskutecznych struktur rynkowych. Regionalne programy finansowania ryzyka mogą mieć niewystarczającą skalę i zakres ze względu na brak zróżnicowania powiązany z brakiem wystarczającej liczby kwalifikujących się przedsiębiorstw będących celami inwestycyjnymi, co mogłoby ograniczać efektywność takich funduszy i skutkować przyznawaniem pomocy na rzecz mniej rentownych przedsiębiorstw. Takie inwestycje mogą powodować zakłócenia konkurencji i prowadzić do odnoszenia nadmiernych korzyści przez niektóre przedsiębiorstwa. Ponadto fundusze takie mogą być mniej atrakcyjne dla inwestorów prywatnych, w szczególności inwestorów instytucjonalnych, ponieważ mogą być postrzegane bardziej jako narzędzie służące celom polityki regionalnej, a nie rentowna możliwość biznesowa oferująca akceptowalny zwrot z inwestycji.

(162)

Po trzecie, na poziomie beneficjentów końcowych Urząd oceni, czy środek skutkuje zakłóceniami na rynku produktowym, na którym takie przedsiębiorstwa prowadzą konkurencyjną działalność. Przykładowo środek może skutkować zakłóceniami, jeżeli jest ukierunkowany na przedsiębiorstwa w mało rentownych sektorach. W szczególności nadmiernie zakłócać konkurencję może znaczna ekspansja zdolności wywołana pomocą państwa na rynku o małej rentowności, ponieważ rozwinięcie nadmiernej zdolności lub jej utrzymywanie mogłoby doprowadzić do ograniczenia marż zysku, zmniejszenia inwestycji konkurentów, a nawet do ich wyjścia z rynku. Ponadto może ona również utrudniać przedsiębiorstwom wchodzenie na rynek. Innym skutkiem są też nieefektywne struktury rynkowe, które w perspektywie długoterminowej również działają na niekorzyść konsumentów. W przypadku gdy na danym rynku w sektorach docelowych odnotowuje się wzrost, zwykle jest mniej powodów ku temu, aby obawiać się, że pomoc wpłynie w sposób negatywny na dynamiczne zachęty lub będzie nadmiernie zakłócać wychodzenie z rynku i wchodzenie na rynek. Dlatego też Urząd przeanalizuje poziom zdolności produkcyjnych w danym sektorze w świetle potencjalnego popytu. Aby umożliwić Urzędowi przeprowadzenie takiej oceny, państwa EFTA muszą wskazać, czy środek finansowania ryzyka dotyczy konkretnego sektora, czy też zapewnia preferencyjne traktowanie niektórych sektorów.

(163)

Pomoc państwa może uniemożliwiać mechanizmom rynkowym przyniesienie efektywnych rezultatów poprzez wynagradzanie najbardziej efektywnych producentów i wywieranie presji na tych najmniej efektywnych, aby wprowadzali ulepszenia, przeprowadzali restrukturyzację lub wychodzili z rynku. Przyznanie pomocy nieefektywnym przedsiębiorstwom może uniemożliwić innym przedsiębiorstwom wejście na rynek lub ekspansję na rynku, a ponadto może osłabić zachęty dla konkurentów do wprowadzania innowacji.

(164)

Urząd oceni także wszelkie możliwe negatywne skutki delokalizacji. W tym względzie Urząd przeanalizuje, czy w przypadku funduszy regionalnych istnieje prawdopodobieństwo, że będą zachęcać do delokalizacji w ramach EOG. Ryzyko takich zakłóceń jest wyraźniejsze, gdy działania pośrednika finansowego są ukierunkowane na nieobjęty pomocą region graniczący z regionami objętymi pomocą lub na region o intensywności pomocy wyższej niż region docelowy. Regionalny środek finansowania ryzyka ukierunkowany wyłącznie na niektóre sektory również może mieć negatywne skutki związane z delokalizacją.

(165)

W przypadku gdy przedmiotowy środek ma negatywne skutki, państwo EFTA musi zidentyfikować środki służące do zminimalizowania takich zakłóceń. Przykładowo państwo EFTA może wykazać, że negatywne skutki będą ograniczone do minimum, uwzględniając np. ogólną kwotę inwestycji, rodzaj i liczbę beneficjentów oraz cechy docelowych sektorów. W ramach bilansowania pozytywnych i negatywnych skutków Urząd weźmie również pod uwagę skalę takich skutków.

3.8.   Przejrzystość

(166)

Państwa EFTA muszą zamieszczać na kompleksowej stronie internetowej dotyczącej pomocy państwa, na poziomie krajowym lub regionalnym, następujące informacje:

(i)

treść programu pomocy oraz jego przepisów wykonawczych;

(ii)

nazwę organu przyznającego pomoc;

(iii)

całkowitą kwotę udziału państwa EFTA w ramach środka;

(iv)

nazwę podmiotu, któremu powierzono zadanie, w stosownych przypadkach, oraz nazwy wybranych pośredników finansowych;

(v)

nazwę przedsiębiorstwa wspieranego w ramach środka; w tym informacje na temat rodzaju przedsiębiorstwa (MŚP, mała spółka o średniej kapitalizacji, innowacyjna spółka o średniej kapitalizacji); region (na poziomie statystycznym 2 (30)), w którym zlokalizowane jest przedsiębiorstwo; głównego sektora gospodarki, w którym przedsiębiorstwo prowadzi działalność na poziomie grupy NACE; formy i kwoty inwestycji. Z takiego wymogu można zrezygnować w odniesieniu do MŚP, które nie dokonały żadnej komercyjnej sprzedaży na żadnym rynku, oraz w przypadku inwestycji o wartości poniżej 200 000 EUR w przedsiębiorstwie będącym beneficjentem końcowym;

(vi)

w przypadku fiskalnych programów pomocy na finansowanie ryzyka nazwy inwestorów korporacyjnych będących beneficjentami (31) oraz kwotę otrzymanej korzyści podatkowej, jeżeli kwota ta przekracza 200 000 EUR. Taką kwotę można przedstawić w przedziale 2 mln EUR. Informacje takie muszą zostać opublikowane po podjęciu decyzji o przyznaniu pomocy, przechowywane przez co najmniej 10 lat i udostępniane publicznie bez ograniczeń (32).

3.9.   Kumulacja

(167)

Środek finansowania ryzyka można kumulować z każdym innym środkiem pomocy państwa, w przypadku którego można wyodrębnić koszty kwalifikowalne.

(168)

Środek finansowania ryzyka można kumulować z innymi środkami pomocy państwa bez identyfikowalnych kosztów kwalifikowalnych lub z pomocą de minimis, do wysokości najwyższego odpowiedniego łącznego pułapu finansowania ustalonego w zależności od specyfiki każdego przypadku w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych lub decyzji przyjętej przez Urząd.

(169)

Finansowanie EFTA zarządzane centralnie przez instytucje, agencje, wspólne przedsiębiorstwa lub inne organy EOG, które nie jest bezpośrednio ani pośrednio kontrolowane przez państwa EFTA, nie stanowi pomocy państwa. W przypadku gdy takie finansowanie EOG jest połączone z pomocą państwa, przy ustalaniu, czy przestrzegane są progi powodujące obowiązek zgłoszenia i maksymalne kwoty pomocy, uwzględniana będzie jedynie pomoc państwa, pod warunkiem że całkowita kwota finansowania publicznego przyznanego w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowalnych nie przekracza najkorzystniejszej stopy finansowania określonej w mających zastosowanie przepisach prawa EOG.

4.   OCENA

(170)

W celu dodatkowego zapewnienia ograniczenia zakłócania konkurencji i handlu Urząd może wymagać, aby czas trwania niektórych programów był ograniczony oraz aby podlegały one ocenie, w której należy uwzględnić następujące kwestie:

a)

zweryfikowanie efektywności środka pomocy w świetle określonych z góry celów ogólnych i szczegółowych oraz wskaźników; oraz

b)

wpływ środka finansowania ryzyka na rynki i konkurencję.

(171)

Przeprowadzenie oceny może być wymagane w odniesieniu do następujących programów pomocy:

a)

dużych programów;

b)

programów ukierunkowanych regionalnie;

c)

programów o wąskim ukierunkowaniu sektorowym;

d)

programów, które są modyfikowane, przy czym modyfikacja ta wpływa na kryteria kwalifikowalności, kwotę inwestycji lub parametry projektowania finansowego; w ramach zgłoszenia może zostać przedstawiana ocena;

e)

programów o nowatorskim charakterze;

f)

programów, w odniesieniu do których Urząd wymaga przeprowadzenia oceny na podstawie decyzji o uznaniu środka pomocy, biorąc pod uwagę jego możliwe negatywne skutki.

(172)

Ocena musi być przeprowadzana przez eksperta niezależnego od organu udzielającego pomocy państwa w oparciu o wspólne metody (33), a jej wyniki muszą zostać upublicznione. Wspomnianą ocenę należy przedstawić Urzędowi w czasie wystarczającym na przeprowadzenie oceny możliwego przedłużenia programu pomocy oraz w każdym przypadku po wygaśnięciu programu. Dokładny zakres i metodyka planowanej oceny zostaną określone w decyzji zatwierdzającej dany program pomocy. W przypadku każdego kolejnego środka pomocy o zbliżonym celu należy uwzględniać wyniki wspomnianej oceny.

5.   PRZEPISY KOŃCOWE

5.1.   Przedłużenie obowiązywania wytycznych w sprawie kapitału podwyższonego ryzyka

(173)

Wytyczne Urzędu dotyczące wspierania inwestycji kapitału podwyższonego ryzyka w małych i średnich przedsiębiorstwach stosuje się do dnia 30 czerwca 2014 r.

5.2.   Stosowanie przepisów

(174)

Urząd będzie stosować zasady określone w niniejszych wytycznych do celów przeprowadzania oceny zgodności w odniesieniu do wszelkiej pomocy w zakresie finansowania ryzyka, która zostanie przyznana w okresie od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.

(175)

Pomoc w formie kapitału podwyższonego ryzyka przyznana bezprawnie przed dniem 1 lipca 2014 r. zostanie oceniona zgodnie z obowiązującymi zasadami w dniu przyznania takiej pomocy.

(176)

W celu zabezpieczenia uzasadnionych oczekiwań inwestorów prywatnych w przypadku programów finansowania ryzyka, w których przewiduje się finansowanie publiczne na rzecz funduszy private equity, data zaangażowania finansowania publicznego na rzecz funduszy private equity, za którą uznaje się datę podpisania umowy o finansowaniu, decyduje o stosowaniu przepisów w odniesieniu do środka finansowania ryzyka.

5.3.   Właściwe środki

(177)

Urząd uważa, że wdrożenie niniejszych wytycznych doprowadzi do istotnych zmian w zasadach oceny pomocy w formie kapitału podwyższonego ryzyka w państwach EFTA. Ponadto w świetle zmienionych warunków ekonomicznych i społecznych wydaje się, że konieczne jest przeprowadzenie przeglądu i sprawdzenie, czy wszystkie programy pomocy w formie kapitału podwyższonego ryzyka są nadal zasadne i skuteczne. W związku z tym zgodnie z art., 1 ust. 1 części I protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale Urząd proponuje państwom EFTA następujące odpowiednie środki:

a)

państwa EFTA powinny zmienić w stosownych przypadkach istniejące programy pomocy w formie kapitału podwyższonego ryzyka, aby dostosować je do niniejszych wytycznych w ciągu sześciu miesięcy od daty publikacji tych wytycznych;

b)

państwa EFTA zachęca się do udzielania wyraźnej, bezwarunkowej zgody na zaproponowane właściwe środki w terminie dwóch miesięcy od daty publikacji niniejszych wytycznych. W razie braku jakiejkolwiek odpowiedzi Urząd uzna, że dane państwo EFTA nie zgadza się na zaproponowane środki.

(178)

W celu zabezpieczenia uzasadnionych interesów inwestorów prywatnych państwa EFTA nie muszą przyjmować właściwych środków w odniesieniu do programów pomocy w formie kapitału podwyższonego ryzyka na rzecz MŚP, w przypadku których zaangażowanie finansowania publicznego na rzecz funduszy private equity, które następuje z datą podpisania umowy o finansowaniu, nastąpiło przed datą publikacji niniejszych wytycznych, a wszystkie warunki określone w umowie o finansowaniu pozostają bez zmian. Wspomniani pośrednicy finansowi mogą kontynuować prowadzenie działalności również po tym fakcie i dokonywać inwestycji zgodnie ze swoją pierwotną strategią inwestycyjną do upłynięcia terminu przewidzianego w umowie o finansowaniu.

5.4.   Sprawozdawczość i monitorowanie

(179)

Zgodnie z art. 21 części II protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale, w związku z art. 5 i 6 decyzji nr 195/04/COL, państwa EFTA muszą przedkładać Urzędowi sprawozdania roczne.

(180)

Państwa EFTA muszą zachować szczegółową dokumentację dotyczącą wszystkich środków pomocy. Dokumentacja ta musi zawierać wszystkie informacje potrzebne do ustalenia, czy przestrzegano warunków dotyczących kwalifikowalności oraz maksymalnych kwot inwestycji. Należy ją przechowywać przez 10 lat od dnia przyznania pomocy i przedstawić Urzędowi na jego wniosek.

5.5.   Przegląd

(181)

Urząd może podjąć decyzję o przeprowadzeniu przeglądu lub zmianie niniejszych wytycznych w dowolnym momencie, jeżeli jest to konieczne z przyczyn związanych z polityką konkurencji lub w celu uwzględnienia innych polityk i zobowiązań międzynarodowych EOG, zmian na rynkach lub z jakiegokolwiek innego uzasadnionego powodu.


(1)  Niniejsze wytyczne odpowiadają wytycznym Komisji w sprawie pomocy państwa na rzecz promowania inwestycji w zakresie finansowania ryzyka (Dz.U. C 19 z 22.1.2014, s. 4).

(2)  Komunikat Komisji „Plan działania na rzecz ułatwienia dostępu do finansowania dla MŚP”, COM(2011) 870 final z 7.12.2011.

(3)  COM(2013) 150 final z 25.3.2013.

(4)  Rozporządzenia mające znaczenie dla EOG.

(5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 345/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie europejskich funduszy venture capital (Dz.U. L 115 z 25.4.2013, s. 1). Rozporządzenie ma zostać włączone do Porozumienia EOG.

(6)  Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych, COM(2013) 462 final, 2013/0214 (COD).

(7)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 1). Dyrektywa ma zostać włączona do Porozumienia EOG.

(8)  Kwestionariusz opublikowano pod adresem: http://ec.europa.eu/competition/consultations/2012_risk_capital/questionnaire_en.pdf

(9)  Wytyczne wspólnotowe w sprawie pomocy państwa na wspieranie inwestycji kapitału podwyższonego ryzyka w małych i średnich przedsiębiorstwach (Dz.U. C 194 z 18.8.2006, s. 2).

(10)  Pomoc państwa na wspieranie inwestycji kapitału podwyższonego ryzyka w małych i średnich przedsiębiorstwach (Dz.U. C 126 z 7.6.2007, s. 19 i Suplement EOG nr 27 z 7.6.2007, s. 1), ze zmianami wprowadzonymi decyzją nr 484/10/COL z 15.12.2010.

(11)  Komunikat w sprawie unowocześnienia unijnej polityki w dziedzinie pomocy państwa, COM(2012) 209 final z 8.5.2012.

(12)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (Dz.U. L 214 z 9.8.2008, s. 3), obecnie objęte przeglądem, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1224/2013 z dnia 29 listopada 2013 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 800/2008 w odniesieniu do okresu jego stosowania (Dz.U. L 320 z 30.11.2013, s. 22), włączone jako pkt 1 do załącznika XV do Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu nr 29/2014 z 14.2.2014 (jeszcze nieopublikowaną w Dz.U i Suplemencie EOG), które weszło w życie 15.2.2014.

(13)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.U. L 352 z 24.12.2013, s. 1). Rozporządzenie ma zostać włączone do Porozumienia EOG.

(14)  Dz.U. L 97 z 15.4.2005 i Suplement EOG nr 18 z 14.4.2005, s. 1. Wytyczne to przedłużono decyzją nr 438/12/COL z 28.11.2012 (Dz.U. L 190 z 11.7.2013, s. 91 i Suplement EOG nr 40 z 11.7.2013, s. 15).

(15)  Zob. na przykład wyrok z 2000 r. w sprawie C-156/98 Niemcy przeciwko Komisji, Rec. s. I-6857, pkt 78 oraz wyrok z 2008 r. w sprawie C-333/07 Régie Networks przeciwko Rhone Alpes Bourgogne, Zb.Orz. s. I-10807, pkt 94–116.

(16)  Inwestorami prywatnymi będą zazwyczaj EFI i EBI inwestujące na własne ryzyko i z własnych środków, banki inwestujące na własne ryzyko i z własnych środków, fundacje prywatne, fundusze zamknięte i anioły biznesu, inwestorzy korporacyjni, zakłady ubezpieczeń, fundusze emerytalno-rentowe, osoby prywatne i instytucje akademickie.

(17)  Na przykład w sprawie Citynet Amsterdam Komisja uznała, że dwaj inwestorzy prywatni obejmujący łącznie jedną trzecią inwestycji kapitałowych w przedsiębiorstwie (uwzględniając również całościową strukturę udziałową oraz fakt, że ich udziały są wystarczające, by powstała mniejszość zdolna do zablokowania dowolnej strategicznej decyzji spółki) mogą zostać uznani za mających znaczenie ekonomiczne (zob. decyzja Komisji w sprawie C 53/2006, Citynet Amsterdam, Niderlandy (Dz.U. L 247 z 16.9.2008, s. 27, pkt 96–100)). Z kolei w sprawie N 429/10, Bank Rolny Grecji (ATE) (Dz.U. C 317 z 29.10.2011, s. 5) udział prywatny wyniósł jedynie 10 % inwestycji w porównaniu z 90-procentowym udziałem państwa, dlatego też Komisja uznała, że warunki równorzędności zasad nie zostały spełnione, ponieważ kapitałowi wniesionemu przez państwo ani nie towarzyszył porównywalny udział prywatnego udziałowca, ani kapitał ten nie był proporcjonalny do liczby udziałów państwa.

(18)  Stopy referencyjne i dyskontowe (Dz.U. L 105 z 21.4.2011, s. 32 i Suplement EOG nr 23 z 21.4.2011, s. 1).

(19)  Pomoc państwa udzielana w formie gwarancji (Dz.U. L 105 z 21.4.2011, s. 32 i Suplement EOG nr 23 z 21.4.2011, s. 1).

(20)  Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 800/2008 — zob. przypis 12.

(21)  Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych (Dz.U. L 145 z 30.4.2004, s. 1). Dyrektywa włączona jako pkt 31ba do załącznika IX (Usługi finansowe) Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 65/2005 z 29.4.2005 (Dz.U. L 239 z 15.9.2005, s. 50 i Suplement EOG nr 46 z 15.9.2005, s. 31).

(22)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 114), zmieniona sprostowaniem do dyrektywy (Dz.U. L 351 z 26.11.2004, s. 44). Dyrektywa włączona jako pkt 2 do załącznika XVI (Zamówienia) Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 68/2006 z 2.6.2006 (Dz.U. L 245 z 7.9.2006, s. 22 i Suplement EOG nr 44 z 7.9.2006, s. 18).

(23)  Zob. wyrok z 1993 r. w sprawie C-225/91 Matra przeciwko Komisji, Rec. s. I-3203, pkt 42.

(24)  Innowacyjny charakter MŚP należy oceniać w świetle definicji określonej w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych.

(25)  Urząd dostrzega rosnące znaczenie platform finansowania społecznościowego dla przyciągania finansowania dla nowych przedsiębiorstw. Dlatego też jeżeli istnieje określona niedoskonałość rynku oraz w przypadkach, w których platforma finansowania społecznościowego ma operatora będącego odrębną jednostką prawną, Urząd może przez analogię zastosować zasady mające zastosowanie do alternatywnych platform obrotu. Dotyczy to również zachęt fiskalnych do inwestowania za pośrednictwem takich platform finansowania społecznościowego. W związku z niedawnym pojawieniem się finansowania społecznościowego w Unii/EOG środki finansowania ryzyka obejmujące finansowanie społecznościowe prawdopodobnie staną się przedmiotem oceny, o której mowa w sekcji 4 niniejszych wytycznych.

(26)  Zob. przypis 22.

(27)  Limitowany zysk dla inwestora publicznego na poziomie wcześniej określonej minimalnej stopy zwrotu: jeżeli wcześniej określona stopa zwrotu zostanie przekroczona, wszystkie zyski powyżej tego wskaźnika trafiają wyłącznie do inwestorów prywatnych.

(28)  Opcje kupna na udziałach publicznych: inwestorzy prywatni mają prawo skorzystać z opcji kupna w celu odkupienia udziału inwestycji publicznej po wcześniej uzgodnionym kursie wykonania.

(29)  Asymetryczny podział dochodu w gotówce: gotówka pochodzi zarówno od inwestorów publicznych, jak i prywatnych na zasadzie równorzędności, ale wypracowane zyski każdorazowo dzieli się w sposób asymetryczny. Inwestorzy prywatni otrzymują większą część wpływów do podziału niż powinni otrzymać proporcjonalnie do swoich portfeli, do wysokości wcześniej określonej minimalnej stopy zwrotu.

(30)  W niniejszych wytycznych termin „region statystyczny” jest stosowany zamiast akronimu „NUTS” używanego w wytycznych Komisji. NUTS to skrót od francuskiej nazwy wspólnej klasyfikacji jednostek terytorialnych do celów statystycznych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) (Dz.U. L 154 z 21.6.2003, s. 1). Rozporządzenie to nie zostało jeszcze włączone do Porozumienia EOG. Jednak w celu ustalenia wspólnych definicji w kontekście stale rosnącego zapotrzebowania na dane statystyczne na poziomie regionalnym Eurostat — urząd statystyczny Unii Europejskiej — oraz urzędy krajowe państw kandydujących i EFTA zgodziły się na ustanowienie regionów statystycznych podobnych do klasyfikacji NUTS.

(31)  Nie dotyczy inwestorów prywatnych, którzy są osobami fizycznymi.

(32)  Informacje te powinny być regularnie aktualizowane (np. co sześć miesięcy) i udostępniane w formatach, które nie są prawnie zastrzeżone.

(33)  Takie wspólne metody może dostarczyć Urząd.


Sprostowania

11.12.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 354/89


Sprostowanie do decyzji wykonawczej Komisji 2014/844/UE, Euratom z dnia 26 listopada 2014 r. upoważniającej Maltę do wykorzystywania pewnych przybliżonych danych szacunkowych w obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 343 z dnia 28 listopada 2014 r. )

Strona 33, preambuła:

zamiast:

„uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 z dnia 29 maja 1989 r. w sprawie ostatecznych jednolitych warunków poboru środków własnych pochodzących z podatku od wartości dodanej (1), w szczególności jego art. 6 ust. 3 tiret drugie,

a także mając na uwadze, co następuje:”

powinno być:

„uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 z dnia 29 maja 1989 r. w sprawie ostatecznych jednolitych warunków poboru środków własnych pochodzących z podatku od wartości dodanej (1), w szczególności jego art. 6 ust. 3 tiret drugie,

po konsultacjach z Komitetem Doradczym ds. Zasobów Własnych,

a także mając na uwadze, co następuje:”


11.12.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 354/89


Sprostowanie do decyzji wykonawczej Komisji 2014/847/UE, Euratom z dnia 26 listopada 2014 r. zmieniającej decyzję 90/176/Euratom, EWG upoważniającą Francję do nieuwzględniania określonych kategorii transakcji i do wykorzystywania określonych przybliżonych danych szacunkowych do obliczenia podstawy zasobów własnych opartych na VAT

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 343 z dnia 28 listopada 2014 r. )

Strona 39, preambuła:

zamiast:

„uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 z dnia 29 maja 1989 r. w sprawie ostatecznych jednolitych warunków poboru środków własnych pochodzących z podatku od wartości dodanej (1), w szczególności jego art. 6 ust. 3 tiret drugie,

a także mając na uwadze, co następuje:”

powinno być:

„uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 z dnia 29 maja 1989 r. w sprawie ostatecznych jednolitych warunków poboru środków własnych pochodzących z podatku od wartości dodanej (1), w szczególności jego art. 6 ust. 3 tiret drugie,

po konsultacjach z Komitetem Doradczym ds. Zasobów Własnych,

a także mając na uwadze, co następuje:”


11.12.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 354/90


Sprostowanie do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 887/2013 z dnia 11 lipca 2013 r. zastępującego załączniki II i III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 w sprawie inicjatywy obywatelskiej

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 247 z dnia 18 września 2013 r. )

1.

Strona 12, załącznik I — załącznik II, pkt 2:

zamiast:

„2.

Przedmiot inicjatywy — nie więcej niż 200 znaków.”

powinno być:

„2.

Przedmiot — nie więcej niż 200 znaków.”

2.

Strona 12, załącznik I — załącznik II, przypis 1 zdanie drugie:

zamiast:

„W rejestrze on-line Komisji publicznie udostępnione zostaną jedynie: imiona i nazwiska organizatorów, adresy e-mail osób kontaktowych oraz informacje dotyczące źródeł wsparcia i finansowania.”,

powinno być:

„W rejestrze on-line Komisji publicznie udostępnione zostaną jedynie: imiona i nazwiska organizatorów, adresy e-mail osób do kontaktu oraz informacje dotyczące źródeł wsparcia i finansowania.”.

3.

Strona 14, załącznik II — załącznik III, „Formularz deklaracji poparcia — część A”, tabela, rząd pierwszy, kolumna trzecia:

zamiast:

„MIEJSCE ZAMIESZKANIA (ulica, numer, kod pocztowy, miejscowość, kraj) […]”

powinno być:

„MIEJSCE ZAMIESZKANIA (ulica, numer, kod pocztowy, miejscowość, państwo) […]”

4.

Strona 14, załącznik II — załącznik III, „Formularz deklaracji poparcia — część A”, przypis 2:

zamiast:

„(2)

W przypadku Holandii i Słowacji proszę podać także nazwisko w chwili urodzenia.”

powinno być:

„(2)

W przypadku Niderlandów i Słowacji proszę podać także nazwisko w chwili urodzenia.”

5.

Strona 14, załącznik II — załącznik III, „Formularz deklaracji poparcia — część A”, przypis 3:

zamiast:

„(3)

W przypadku Finlandii proszę podać tylko kraj stałego zamieszkania.”

powinno być:

„(3)

W przypadku Finlandii proszę podać tylko państwo stałego zamieszkania.”

6.

Strona 14, załącznik II — załącznik III, „Formularz deklaracji poparcia — część A”, ramka „Oświadczenie o ochronie danych osobowych”, zdanie czwarte:

zamiast:

„Wszystkie deklaracje poparcia zostaną zniszczone najpóźniej 18 miesięcy po dacie zarejestrowania proponowanej inicjatywy obywatelskiej lub, w przypadku procedur administracyjnych lub prawnych, najpóźniej tydzień po dacie zakończenia wspomnianych procedur.”,

powinno być:

„Wszystkie deklaracje poparcia zostaną zniszczone najpóźniej 18 miesięcy po dacie zarejestrowania proponowanej inicjatywy obywatelskiej lub, w przypadku postępowań administracyjnych lub sądowych, najpóźniej tydzień po dacie zakończenia wspomnianych postępowań.”.

7.

Strona 16, załącznik II — załącznik III, „Formularz deklaracji poparcia — część B”, tabela, rząd pierwszy, kolumna trzecia:

zamiast:

„MIEJSCE ZAMIESZKANIA (ulica, numer, kod pocztowy, miejscowość, kraj) […]”,

powinno być:

„MIEJSCE ZAMIESZKANIA (ulica, numer, kod pocztowy, miejscowość, państwo) […]”.

8.

Strona 16, załącznik II — załącznik III, „Formularz deklaracji poparcia — część B”, ramka „Oświadczenie o ochronie danych osobowych”, zdanie czwarte:

zamiast:

„Wszystkie deklaracje poparcia zostaną zniszczone najpóźniej 18 miesięcy po dacie zarejestrowania proponowanej inicjatywy obywatelskiej lub, w przypadku procedur administracyjnych lub prawnych, najpóźniej tydzień po dacie zakończenia wspomnianych procedur.”,

powinno być:

„Wszystkie deklaracje poparcia zostaną zniszczone najpóźniej 18 miesięcy po dacie zarejestrowania proponowanej inicjatywy obywatelskiej lub, w przypadku postępowań administracyjnych lub sądowych, najpóźniej tydzień po dacie zakończenia wspomnianych postępowań.”.

9.

Strona 16, załącznik II — załącznik III, „Formularz deklaracji poparcia — część B”, przypis 2 zdanie pierwsze:

zamiast:

„(2)

W przypadku Bułgarii i Grecji proszę podać również nazwisko ojca.”

powinno być:

„(2)

W przypadku Bułgarii i Grecji proszę podać również imię ojca.”

10.

Strona 17, załącznik II — załącznik III część C pkt 1, tabela, rząd drugi, kolumna druga, tiret drugie:

zamiast:

„—

obywatele Belgii mający miejsce zamieszkania poza tym krajem, jeżeli poinformowali organy krajowe o swoim miejscu zamieszkania”

,

powinno być:

„—

obywatele Belgii mający miejsce zamieszkania poza tym państwem, jeżeli poinformowali organy krajowe o swoim miejscu zamieszkania”

.

11.

Strona 17, załącznik II — załącznik III część C pkt 1, tabela, rząd trzeci, kolumna druga, tiret drugie:

zamiast:

„—

obywatele Danii mający miejsce zamieszkania poza tym krajem, jeżeli poinformowali organy krajowe o swoim miejscu zamieszkania”

,

powinno być:

„—

obywatele Danii mający miejsce zamieszkania poza tym państwem, jeżeli poinformowali organy krajowe o swoim miejscu zamieszkania”

.

12.

Strona 17, załącznik II — załącznik III część C pkt 1, tabela, rząd czwarty, kolumna druga, tiret drugie:

zamiast:

„—

obywatele Niemiec mający miejsce zamieszkania poza tym krajem, jeżeli poinformowali organy krajowe o swoim miejscu zamieszkania”

,

powinno być:

„—

obywatele Niemiec mający miejsce zamieszkania poza tym państwem, jeżeli poinformowali organy krajowe o swoim miejscu zamieszkania”

.

13.

Strona 17, załącznik II — załącznik III część C pkt 1, tabela, rząd piąty, kolumna druga, tiret drugie:

zamiast:

„—

obywatele Estonii mający miejsce zamieszkania poza tym krajem”

,

powinno być:

„—

obywatele Estonii mający miejsce zamieszkania poza tym państwem”

.

14.

Strona 17, załącznik II — załącznik III część C pkt 1, tabela, rząd siódmy, kolumna druga, tiret drugie:

zamiast:

„—

obywatele Luksemburga mający miejsce zamieszkania poza tym krajem, jeżeli poinformowali organy krajowe o swoim miejscu zamieszkania”

,

powinno być:

„—

obywatele Luksemburga mający miejsce zamieszkania poza tym państwem, jeżeli poinformowali organy krajowe o swoim miejscu zamieszkania”

.

15.

Strona 17, załącznik II — załącznik III część C pkt 1, tabela, rząd ósmy, kolumna druga, tiret drugie:

zamiast:

„—

obywatele Niderlandów mający miejsce zamieszkania poza tym krajem”

,

powinno być:

„—

obywatele Niderlandów mający miejsce zamieszkania poza tym państwem”

.

16.

Strona 17, załącznik II — załącznik III część C pkt 1, tabela, rząd dziewiąty, kolumna druga, tiret drugie:

zamiast:

„—

obywatele Słowacji mający miejsce zamieszkania poza tym krajem”

,

powinno być:

„—

obywatele Słowacji mający miejsce zamieszkania poza tym państwem”

.

17.

Strona 17, załącznik II — załącznik III część C pkt 1, tabela, rząd dziesiąty, kolumna druga, tiret drugie:

zamiast:

„—

obywatele Finlandii mający miejsce zamieszkania poza tym krajem”

,

powinno być:

„—

obywatele Finlandii mający miejsce zamieszkania poza tym państwem”

.