(1)

Zgodnie z art. 21 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1316/2013 w ciągu pierwszego roku od wejścia w życie tegoż rozporządzenia Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych, w których określa się priorytety w zakresie finansowania transportu mające znaleźć odzwierciedlenie w programach prac na okres obowiązywania instrumentu „Łącząc Europę” w odniesieniu do działań kwalifikujących się na mocy art. 7 ust. 2. Dlatego konieczne jest przyjęcie aktu delegowanego określającego szczegółowo priorytety w zakresie finansowania transportu przed przyjęciem programów prac.

(2)

Zgodnie z art. 21 ust. 3 priorytety w zakresie finansowania transportu uwzględniają działania kwalifikujące się do finansowania przyczyniające się do realizacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1315/2013 (2), jak określono w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1316/2013.

(3)

Działania kwalifikujące się do finansowania zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1316/2013 zostały omówione bardziej szczegółowo w art. 10 i 11 tegoż rozporządzenia z określeniem maksymalnych stosowanych stawek finansowania tych działań. Należy zatem odnieść się do działań wymienionych w tych artykułach w celu doprecyzowania priorytetów w zakresie finansowania transportu.

(4)

Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, jak określono w części I załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 1316/2013, kwalifikują się do wieloletnich programów prac, o których mowa w art. 17 ust. 3 tegoż rozporządzenia. Projekty niewymienione w części I załącznika I, ale kwalifikowalne na mocy art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia kwalifikują się do rocznych programów prac.

(5)

Zważywszy że art. 21 ust. 3. rozporządzenia (UE) nr 1316/2013 odnosi się do szczegółowych celów w dziedzinie transportu określonych w art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia, należy odnieść się do tych celów na potrzeby niniejszego rozporządzenia.

(6)

Biorąc pod uwagę, że instrumenty finansowe mają otrzymać wkład UE w ramach rocznych programów prac, należy dodać odpowiedni priorytet.

(7)

Działania wspierające wdrażanie programów wymienione w art. 5 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1316/2013, które obejmują wydatki na pomoc techniczną i administracyjną poniesione przez Komisję na zarządzanie instrumentem „Łącząc Europę” i których limit ustalono na 1 % puli środków finansowych, nie będą uwzględnione w programach prac. Jednakże działania wspierające wdrażanie programu przyczyniające się do realizacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, jak określono w art. 7 ust. 2 i o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1316/2013, będą uwzględnione w programach prac i zostały dodane do właściwego priorytetu.

(8)

Wszystkie środki, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1316/2013, w tym środki przeniesione z Funduszu Spójności, będą uwzględnione w tych samych programach prac. Zgodnie z art. 11 tegoż rozporządzenia przyznanie środków przeniesionych z Funduszu Spójności będzie przedmiotem specjalnych zaproszeń do składania wniosków.

(9)

Niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, aby umożliwić terminowe przyjęcie aktów wykonawczych określonych w art. 17 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1316/2013,

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(1)

Usługodawcom, których usługi objęte są zakresem dyrektywy 2006/123/WE, należy zapewnić możliwość dopełnienia procedur i formalności koniecznych do podjęcia i prowadzenia działalności poprzez pojedyncze punkty kontaktowe i drogą elektroniczną. W granicach określonych w art. 5 ust. 3 dyrektywy 2006/123/WE przy dopełnianiu takich procedur i formalności usługodawcy nadal mogą być w niektórych przypadkach zobowiązani do przedłożenia dokumentów w oryginale bądź w formie poświadczonej kopii lub poświadczonego tłumaczenia. W takich przypadkach usługodawcy mogą być zobowiązani do przedłożenia dokumentów podpisanych elektronicznie przez właściwe organy.

(2)

Decyzja Komisji 2009/767/WE z dnia 16 października 2009 r. ustanawiająca środki ułatwiające korzystanie z procedur realizowanych drogą elektroniczną poprzez „pojedyncze punkty kontaktowe” zgodnie z dyrektywą 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącą usług na rynku wewnętrznym (2) ułatwia transgraniczne posługiwanie się zaawansowanym podpisem elektronicznym weryfikowanym certyfikatem kwalifikowanym, między innymi zobowiązując państwa członkowskie do przeprowadzania oceny ryzyka przed nałożeniem na usługodawców obowiązku posługiwania się takim podpisem elektronicznym oraz określając zasady akceptacji przez państwa członkowskie zaawansowanych podpisów elektronicznych weryfikowanych certyfikatem kwalifikowanym i składanych za pomocą bezpiecznego urządzenia służącego do składania podpisu elektronicznego lub bez takiego urządzenia. Decyzja 2009/767/WE nie zajmuje się jednak kwestią formatu podpisu elektronicznego w wydawanych przez właściwe organy dokumentach, które usługodawcy muszą przedstawiać w ramach dopełniania odpowiednich procedur i formalności.

(3)

Ponieważ obecnie właściwe organy w państwach członkowskich korzystają z różnych formatów zaawansowanego podpisu elektronicznego w celu podpisywania wydawanych przez siebie dokumentów, państwo członkowskie otrzymujące taki dokument do przetworzenia może napotkać trudności techniczne ze względu na mnogość stosowanych formatów podpisu. Aby umożliwić usługodawcom transgraniczne dopełnienie obowiązujących ich procedur i formalności drogą elektroniczną, należy zapewnić, by państwa członkowskie posiadały techniczne możliwości obsługi co najmniej kilku formatów zaawansowanego podpisu elektronicznego, którym opatrzone są dokumenty przekazywane im przez właściwe organy innego państwa członkowskiego. Określenie pewnej liczby formatów zaawansowanego podpisu elektronicznego, które muszą być technicznie obsługiwane przez państwo członkowskie otrzymujące dokument, umożliwi większą automatyzację procedur elektronicznych i poprawi ich transgraniczną interoperacyjność.

(4)

Początkowo decyzja obejmowała jedynie podstawowy poziom znormalizowanych przez ETSI formatów zaawansowanych podpisów elektronicznych. W zakres decyzji należy włączyć również znormalizowane przez ETSI formaty o przedłużonym okresie trwałości, które ułatwiają długoterminowe przechowywanie informacji dotyczących ważności podpisów elektronicznych.

(5)

ETSI opublikował nowe specyfikacje techniczne w odniesieniu do podstawowych profili zaawansowanych podpisów elektronicznych, które mają na celu ograniczenie wyboru odnośnych standardów i zwiększenie w ten sposób interoperacyjności transgranicznej. Profile te obejmują wszystkie poziomy zgodności, od podstawowych po długoterminowe.

(6)

Państwa członkowskie, których właściwe organy korzystają z innych formatów podpisu elektronicznego niż powszechnie obsługiwane, mogły wdrożyć środki umożliwiające weryfikację ich podpisów również w innych państwach. W takim przypadku aby umożliwić państwom członkowskim otrzymującym dokumenty poleganie na takich narzędziach weryfikacji, konieczne jest udostępnienie informacji o tych narzędziach w przystępny sposób, chyba że niezbędne informacje są już zawarte bezpośrednio w dokumentach elektronicznych, podpisach elektronicznych lub elektronicznych nośnikach dokumentów.

(7)

Niniejsza decyzja nie ma wpływu na określenie przez państwa członkowskie, czym jest oryginał, poświadczona kopia lub poświadczone tłumaczenie. Jej celem jest wyłącznie ułatwienie weryfikacji podpisów elektronicznych używanych w oryginałach, poświadczonych kopiach lub poświadczonych tłumaczeniach, które usługodawcy mogą przedkładać za pośrednictwem pojedynczych punktów kontaktowych.

(8)

Aby umożliwić państwom członkowskim wdrożenie niezbędnych narzędzi technicznych, niniejszą decyzję powinno stosować się od dnia 1 grudnia 2014 r.

(9)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Dyrektywy o Usługach,

1)

w art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

2)

załącznik zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.