ISSN 1977-0766

doi:10.3000/19770766.L_2014.039.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 39

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 57
8 lutego 2014


Spis treści

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 118/2014 z dnia 30 stycznia 2014 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1560/2003 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego

1

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 119/2014 z dnia 7 lutego 2014 r. zmieniające dyrektywę 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do drożdży wzbogaconych w chrom stosowanych w produkcji suplementów żywnościowych oraz do trójwodnego mleczanu chromu(III) dodawanego do żywności ( 1 )

44

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 120/2014 z dnia 7 lutego 2014 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1981/2006 ustalające szczegółowe zasady wykonania przepisów art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wspólnotowego laboratorium referencyjnego dla organizmów zmodyfikowanych genetycznie ( 1 )

46

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 121/2014 z dnia 7 lutego 2014 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie L-selenometioniny jako dodatku paszowego dla wszystkich gatunków zwierząt ( 1 )

53

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 122/2014 z dnia 7 lutego 2014 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

56

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 123/2014 z dnia 7 lutego 2014 r. ustalające współczynnik przydziału, jaki należy zastosować do wniosków o pozwolenie na przywóz oliwy z oliwek, złożonych od dnia 3 do dnia 4 lutego 2014 r. w ramach kontyngentu taryfowego dla Tunezji i zawieszające wydawanie pozwoleń na przywóz na miesiąc lutego 2014 r.

58

 

 

DECYZJE

 

 

2014/68/UE

 

*

Decyzja Rady z dnia 28 stycznia 2014 r. zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych, w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Latvijas Banka

59

 

 

2014/69/UE

 

*

Decyzja Komisji z dnia 6 lutego 2014 r. udzielająca Szwecji i Zjednoczonemu Królestwu zezwolenia na zastosowanie odstępstw od niektórych wspólnych zasad bezpieczeństwa lotniczego zgodnie z art. 14 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 559)  ( 1 )

60

 

 

ZALECENIA

 

 

2014/70/UE

 

*

Zalecenie Komisji z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie podstawowych zasad rozpoznawania i wydobywania węglowodorów (takich jak gaz łupkowy) z zastosowaniem intensywnego szczelinowania hydraulicznego

72

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

8.2.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 39/1


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 118/2014

z dnia 30 stycznia 2014 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1560/2003 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (UE) nr 604/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca (1), w szczególności jego art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 5, art. 8 ust. 6, art. 16 ust. 4, art. 21 ust. 3, art. 22 ust. 3, art. 23 ust. 4, art. 24 ust. 5, art. 29 ust. 1 i ust. 4, art. 31 ust. 4, art. 32 ust. 1 oraz 5 i art. 35 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1560/2003 (2) przyjęto szereg przepisów szczególnych niezbędnych do stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 (3).

(2)

W czerwcu 2013 r. przyjęte zostało rozporządzenie (UE) nr 604/2013 przekształcające rozporządzenie (WE) nr 343/2003. Należy ustanowić szereg dalszych przepisów szczególnych w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013.

(3)

W celu zwiększenia skuteczności systemu oraz poprawy współpracy między organami krajowymi należy zmienić przepisy dotyczące przekazywania i przetwarzania wniosków o przejęcie i wtórne przejęcie, wniosków o udzielenie informacji, współpracy w sprawie łączenia członków rodziny i innych krewnych w przypadku małoletnich bez opieki i innych osób zależnych, jak również wykonywania przekazania.

(4)

Rozporządzenie (WE) nr 1560/2003 nie reguluje wspólnej broszury dotyczącej systemu dublińskiego/systemu Eurodac ani specjalnej broszury informacyjnej przeznaczonej dla małoletnich bez opieki, standardowego formularza do wymiany istotnych informacji na temat małoletnich bez opieki, jednolitych warunków konsultacji i wymiany informacji dotyczących małoletnich i innych osób zależnych, standardowego formularza wymiany danych przed przekazaniem, wspólnego świadectwa zdrowia, jednolitych warunków konsultacji i wymiany informacji dotyczących stanu zdrowia danej osoby przed przekazaniem. W związku z powyższym do rozporządzenia powinny zostać dodane nowe przepisy.

(5)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 (4) zastępuje rozporządzenie Rady (WE) nr 2725/2000 (5) i wprowadza zmiany do systemu Eurodac. W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 1560/2003 powinno zostać dostosowane w celu właściwego uwzględnienia interakcji między procedurami ustanowionymi w rozporządzeniu (UE) nr 604/2013 a stosowaniem rozporządzenia (UE) nr 603/2013.

(6)

Rozporządzenie (WE) nr 767/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady (6) ustanawia przepisy w sprawie ułatwienia stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013. W związku z tym należy zmienić jednolite warunki przygotowania i składania wniosków o przejęcie wnioskodawcy w celu włączenia przepisów dotyczących wykorzystania danych z systemu informacji wizowej.

(7)

Wprowadzenie dostosowań technicznych pozwoli zareagować na zmiany mających zastosowanie standardów i praktycznych warunków użytkowania elektronicznej sieci transmisji na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1560/2003 w celu ułatwienia stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013.

(8)

Do przetwarzania na podstawie niniejszego rozporządzenia powinna mieć zastosowanie dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (7).

(9)

Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 stosuje się do wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonych, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. W związku z powyższym, aby umożliwić pełne stosowanie rozporządzenia (UE) nr 604/2013, niezbędne jest, aby niniejsze rozporządzenie weszło w życie jak najszybciej.

(10)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu powołanego na podstawie art. 44 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 604/2013.

(11)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1560/2003,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1560/2003

W rozporządzeniu (WE) nr 1560/2003 wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 1 wprowadza się ustęp w brzmieniu:

„2a.   Jeżeli wniosek oparty jest na pozytywnym wyniku (»trafieniu«) przekazanym przez System Informacji Wizowej (VIS), zgodnie z art. 21 rozporządzenia (WE) nr 767/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady (8), po porównaniu odcisków palców osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową z danymi dotyczącymi odcisków palców uprzednio pobranych i przesłanych do VIS zgodnie z art. 9 tego rozporządzenia oraz sprawdzonych zgodnie z art. 21 tego rozporządzenia, wniosek zawiera także dane dostarczone przez VIS.

(8)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS) (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 60).”;"

2)

art. 2 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 2

Przygotowanie wniosków o wtórne przejęcie

Wnioski o wtórne przejęcie sporządza się na standardowym formularzu zgodnie ze wzorem określonym w załączniku III, określając charakter wniosku, przyczyny jego złożenia oraz te przepisy rozporządzenia (UE) nr 604/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady (9), na których wniosek jest oparty.

Wniosek obejmuje również, odpowiednio:

a)

kopię wszystkich dowodów lub poszlak wykazujących, że państwo członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, jest właściwe dla rozpatrywania wniosku o ochronę międzynarodową, wraz, w stosownych przypadkach, z uwagami w sprawie okoliczności, w jakich je uzyskano, oraz wartością dowodową przypisaną przez wnioskujące państwo członkowskie, z odniesieniem do wykazów dowodów i poszlak, o których mowa w art. 22 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 604/2013, określonych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;

b)

pozytywny wynik (trafienie) przekazane przez jednostkę centralną Eurodac, zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2725/2000, po porównaniu odcisków palców osoby składającej wniosek z bazą odcisków palców uprzednio pobranych i przesłanych do jednostki centralnej zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia oraz sprawdzonych zgodnie z art. 4 ust. 6 tego rozporządzenia.

(9)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 31).”;"

3)

w art. 8 dodaje się nowy ustęp w brzmieniu:

„3.   Do celów przekazywania do odpowiedzialnego państwa członkowskiego danych niezbędnych do zagwarantowania praw i pilnych potrzeb osoby, która ma być przekazana, wykorzystuje się standardowy formularz określony w załączniku VI. Taki standardowy formularz traktuje się jak zawiadomienie w rozumieniu ust. 2.”;

4)

w art. 9 dodaje się nowy ustęp w brzmieniu:

„1a.   W przypadku gdy przekazanie jest opóźnione na wniosek przekazującego państwa członkowskiego, przesyłające i właściwe państwa członkowskie muszą ponownie nawiązać ze sobą kontakt, aby jak najszybciej umożliwić zorganizowanie kolejnego przekazania, zgodnie z art. 8, przy czym nie później niż w ciągu dwóch tygodni od momentu, w którym władze stwierdzą ustanie okoliczności, które spowodowały opóźnienie lub odroczenie. W takim przypadku przed przekazaniem przesyła się uaktualniony standardowy formularz służący do przekazania danych, określony w załączniku VI.”;

5)

art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   Państwo członkowskie, które z jednej z przyczyn określonych w art. 29 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 604/2013 nie może wykonać przekazania w zwykłym terminie wynoszącym sześć miesięcy od daty przyjęcia wniosku o przejęcie lub wtórne przejęcie zainteresowanej osoby lub ostatecznej decyzji w sprawie odwołania lub ponownego rozpoznania w przypadku, gdy mają one skutek zawieszający, informuje właściwe państwo członkowskie przed upływem tego terminu. W przeciwnym razie państwem odpowiedzialnym za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, na którym ciążą także obowiązki wynikające z rozporządzenia (UE) nr 604/2013, jest państwo członkowskie, które wystosowało wniosek, zgodnie z art. 29 ust. 2 tego rozporządzenia.”;

6)

w art. 11 dodaje się nowy ustęp w brzmieniu:

„6.   Jeżeli wnioskodawca znajduje się na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo, w którym znajduje się dziecko, rodzeństwo lub rodzic, o których mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenie (UE) nr 604/2013, obydwa państwa członkowskie prowadzą wzajemne konsultacje i wymianę informacji w celu ustalenia:

a)

udowodnionych więzi rodzinnych pomiędzy wnioskodawcą i dzieckiem, rodzeństwem lub rodzicem;

b)

stosunku zależności pomiędzy wnioskodawcą i dzieckiem, rodzeństwem lub rodzicem;

c)

zdolności zainteresowanej osoby do zaopiekowania się osobą zależną;

d)

w razie potrzeby elementów, które należy uwzględniać przy ocenie długotrwałej niezdolności do podróży.

W celu przeprowadzenia wymiany informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, wykorzystuje się standardowy formularz określony w załączniku VII do niniejszego rozporządzenia.

Państwo członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, dołoży wszelkich starań, aby udzielić odpowiedzi w terminie czterech tygodni od otrzymania wniosku. W przypadku gdy istnieją przekonujące dowody wskazujące na to, że dalsze badania mogłyby prowadzić do uzyskania bardziej przydatnych informacji, państwo członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, powiadamia wnioskujące państwo członkowskie, że konieczne są dwa dodatkowe tygodnie.

Wniosek o udzielenie informacji na podstawie niniejszego artykułu składa się w taki sposób, aby zapewnić pełne przestrzeganie terminów przedstawionych w art. 21 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 2, art. 24 ust. 2 i art. 25 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 604/2013. Zobowiązanie to pozostaje bez uszczerbku dla art. 34 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 604/2013.”;

7)

w art. 12 dodaje się nowe ustępy w brzmieniu:

„3.   W celu ułatwienia właściwego działania w celu zidentyfikowania członków rodziny, rodzeństwa lub krewnych małoletniego bez opieki, państwo członkowskie, w którym małoletni bez opieki złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, po przeprowadzeniu indywidualnej rozmowy zgodnie z art. 5 rozporządzenia (UE) nr 604/2013, w obecności przedstawiciela, o którym mowa w art. 6 ust. 2 tego rozporządzenia, przeprowadzi poszukiwanie lub uwzględni wszelkie informacje przekazane przez małoletniego lub pochodzące z jakiegokolwiek innego wiarygodnego źródła, któremu znana jest sytuacja osobista małoletniego, przebyta przez niego trasa lub informacje pochodzące od członka jego rodziny, rodzeństwa lub krewnego.

Organy przeprowadzające procedurę ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku małoletniego bez opieki powinny w największym możliwym zakresie zaangażować w nią przedstawiciela, o którym mowa w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 604/2013.

4.   W przypadku gdy podczas realizacji zobowiązań wynikających z art. 8 rozporządzenia (UE) nr 604/2013 państwo członkowskie przeprowadzające proces ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku małoletniego bez opieki znajdzie się w posiadaniu informacji umożliwiających rozpoczęcie identyfikacji lub określenie miejsca pobytu członka rodziny, rodzeństwa lub krewnego, prowadzi ono, w stosownych przypadkach, konsultacje z innymi państwami członkowskimi oraz wymianę informacji w celu:

a)

zidentyfikowania członków rodziny, rodzeństwa lub krewnych małoletniego bez opieki, którzy przebywają na terytorium państw członkowskich;

b)

ustalenia istnienia udowodnionych więzi rodzinnych;

c)

dokonania oceny zdolności krewnego do zaopiekowania się małoletnim bez opieki, w tym w przypadku, gdy członkowie rodziny, rodzeństwo lub krewni małoletniego bez opieki przebywają w więcej niż jednym państwie członkowskim.

5.   Jeżeli wymiana informacji, o której mowa w ust. 4, wykaże, że większa liczba członków rodziny, rodzeństwa lub krewnych przebywa w innym państwie członkowskim lub państwach członkowskich, państwo członkowskie, w którym przebywa małoletni bez opieki podejmuje współpracę z odpowiednim państwem członkowskim lub państwami członkowskimi, w celu ustalenia najbardziej odpowiedniej osoby, której małoletni ma zostać powierzony, a w szczególności na potrzeby określenia:

a)

siły więzi rodzinnych między małoletnim i poszczególnymi osobami, które zostały zidentyfikowane na terytorium państw członkowskich;

b)

zdolności zainteresowanej osoby do zaopiekowania się nieletnim oraz jej możliwości w tym względzie;

c)

najlepszego interesu małoletniego w danym przypadku.

6.   W celu dokonania wymiany informacji, o których mowa w ust. 4, wykorzystuje się standardowy formularz określony w załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia.

Państwo członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, dołoży wszelkich starań, aby udzielić odpowiedzi w terminie czterech tygodni od otrzymania wniosku. W przypadku gdy istnieją przekonujące dowody wskazujące na to, że dalsze badania mogłyby prowadzić do uzyskania bardziej przydatnych informacji, państwo członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, powiadamia wnioskujące państwo członkowskie, że konieczne są dwa dodatkowe tygodnie.

Wniosek o udzielenie informacji na podstawie niniejszego artykułu składa się w taki sposób, aby zapewnić pełne przestrzeganie terminów przedstawionych w art. 21 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 2, art. 24 ust. 2 i art. 25 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 604/2013. Zobowiązanie to pozostaje bez uszczerbku dla art. 34 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 604/2013.”;

8)

art. 15 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Wnioski, odpowiedzi i wszelką pisemną korespondencję między państwami członkowskimi dotyczącą stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 przesyła się poprzez sieć łączności elektronicznej »DubliNet«, utworzoną na podstawie tytułu II niniejszego rozporządzenia.”;

9)

dodaje się nowy art. 15a w brzmieniu:

„Artykuł 15a

Jednolite warunki oraz praktyczne uzgodnienia dotyczące wymiany danych dotyczących stanu zdrowia przed wykonaniem przekazania

Wymiana danych dotyczących stanu zdrowia przed przekazaniem, w szczególności przesyłania świadectwa zdrowia określonego w załączniku IX, odbywa się wyłącznie między organami zgłoszonymi Komisji zgodnie z art. 35 rozporządzenie (UE) nr 604/2013, przy zastosowaniu sieci »DubliNet«.

Państwo członkowskie wykonujące przekazanie wnioskodawcy i właściwe państwo członkowskie dołożą wszelkich starań, aby przed przesłaniem świadectwa zdrowia ustalić język, który ma zostać użyty do wypełnienia tego świadectwa, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, w szczególności konieczność podjęcia pilnych działań po przybyciu.”;

10)

dodaje się nowy art. 16a w brzmieniu:

„Artykuł 16a

Broszury informacyjne dla osób ubiegających się o ochronę międzynarodową

1.   Wspólna broszura informująca wszystkie osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową o przepisach rozporządzenia (UE) nr 604/2013 oraz stosowaniu rozporządzenia (UE) nr 603/2013 znajduje się w załączniku X.

2.   Specjalna broszura dla dzieci bez opieki ubiegających się o ochronę międzynarodową znajduje się w załączniku XI.

3.   Informacje dla obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców zatrzymanych w związku z nielegalnym przekroczeniem granicy zewnętrznej znajdują się w załączniku XII.

4.   Informacje dla obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, nielegalnie przebywających w państwie członkowskim, znajdują się w załączniku XIII.”;

11)

w art. 18 skreśla się ust. 2;

12)

art. 19 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.   Formularze, których wzory określone są w załącznikach I i III, oraz formularze wniosku o udzielenie informacji określone w załączniku V, VI, VII, VIII i IX są przesyłane między krajowymi punktami dostępu w formacie dostarczonym przez Komisję. Komisja informuje państwa członkowskie o wymaganych standardach technicznych.”;

13)

art. 20 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Każda transmisja ma numer referencyjny umożliwiający jednoznaczne określenie sprawy, której dotyczy, oraz państwa członkowskiego składającego wniosek. Numer taki musi także umożliwiać ustalenie, czy transmisja odnosi się do wniosku o przejęcie (typ 1), wniosku o wtórne przejęcie (typ 2), wniosku o udzielenie informacji (typ 3), wymiany informacji na temat dziecka, rodzeństwa lub rodzica wnioskodawcy w sytuacji zależności (typ 4), wymiany informacji na temat rodziny, rodzeństwa lub krewnego małoletniego bez opieki (typ 5), przekazania informacji przed przekazaniem (typ 6) lub przekazania wspólnego świadectwa zdrowia (typ 7).”;

14)

art. 20 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Jeżeli wniosek jest oparty na danych dostarczonych przez Eurodac, załącza się numer referencyjny Eurodac państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek”;

15)

art. 21 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.   Jeżeli krajowy punkt dostępu przesłał dane do krajowego punktu dostępu, którego funkcjonowanie zostało przerwane, jako dowód daty i godziny transmisji wykorzystuje się log transmisji na poziomie centralnej infrastruktury komunikacyjnej. Terminy ustanowione rozporządzeniem (UE) nr 604/2013 dla przesyłania wniosków lub odpowiedzi nie podlegają zawieszeniu na czas przerwania funkcjonowania danego krajowego punktu dostępu.”;

16)

załączniki zastępuje się tekstem zawartym w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 stycznia 2014 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 31.

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1560/2003 z dnia 2 września 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 222 z 5.9.2003, s. 3).

(3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50 z 25.2.2003, s. 1).

(4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o porównanie z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na potrzeby ochrony porządku publicznego, oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1077/2011 ustanawiające Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (Dz.U. 180 z 29.6.2013, s. 1).

(5)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2725/2000 z dnia 11 grudnia 2000 r. dotyczące ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania konwencji dublińskiej (Dz.U. L 316 z 15.12.2000, s. 1).

(6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS) (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 60).

(7)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).


ZAŁĄCZNIK

ZAŁĄCZNIK I

Image

Image

Image

Image

ZAŁĄCZNIK II

(Odniesienia poniżej dotyczą artykułów rozporządzenia (UE) nr 604/2013)

WYKAZ A

ŚRODKI DOWODOWE

I.   Procedura ustalenia państwa odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

1.   Obecność członka rodziny, krewnego lub pokrewieństwo/łączący stosunek (ojciec, matka, dziecko, rodzeństwo, ciotka, wujek, dziadek/babcia, dorosły odpowiedzialny za dziecko, opiekun) wnioskodawcy będącego małoletnim bez opieki (art. 8)

Dowody bezpośrednie

pisemne potwierdzenie informacji przez inne państwo członkowskie,

wyciągi z rejestrów,

zezwolenia na pobyt wydane członkowi rodziny,

dostępne dowody na potwierdzenie pokrewieństwa danych osób/łączącego je stosunku,

z braku powyższych, jeżeli jest to niezbędne – test DNA lub badanie krwi.

2.   Zgodny z prawem pobyt w państwie członkowskim członka rodziny o uznanym statusie beneficjenta ochrony międzynarodowej (art. 9)

Dowody bezpośrednie

pisemne potwierdzenie informacji przez inne państwo członkowskie,

wyciągi z rejestrów,

zezwolenia na pobyt wydane osobie posiadającej status uchodźcy lub objętej ochroną uzupełniającą,

dostępne dowody na potwierdzenie pokrewieństwa danych osób/łączącego je stosunku,

zgoda zainteresowanych osób.

3.   Obecność członka rodziny składającego wniosek o objęcie ochroną międzynarodową, w sprawie którego nie wydano jeszcze pierwszej decyzji co do istoty wniosku w państwie członkowskim (art. 10)

Dowody bezpośrednie

pisemne potwierdzenie informacji przez inne państwo członkowskie,

wyciągi z rejestrów,

zezwolenia na pobyt czasowy wydane danej osobie na czas rozpatrywania wniosku,

dostępne dowody na potwierdzenie pokrewieństwa danych osób/łączącego je stosunku,

z braku powyższych, jeżeli jest to niezbędne – test DNA lub badanie krwi,

zgoda zainteresowanych osób.

4.   Ważne dokumenty pobytu (art. 12 ust. 1 i 3) lub dokumenty pobytu, których ważność wygasła w okresie ostatnich 2 lat [oraz data uzyskania ważności] (art. 12 ust. 4)

Dowody bezpośrednie

dokument pobytu,

wyciągi z rejestru cudzoziemców lub podobnych rejestrów,

sprawozdania/potwierdzenia informacji przez państwo członkowskie, które wydało dokument stałego pobytu.

5.   Ważne wizy (art. 12 ust. 2 i 3) oraz wizy, których ważność wygasła w okresie ostatnich 6 miesięcy [oraz data uzyskania ważności] (art. 12 ust. 4)

Dowody bezpośrednie

wydana wiza (ważna lub której ważność wygasła),

wyciągi z rejestru cudzoziemców lub podobnych rejestrów,

pozytywny wynik (»trafienie«) przekazane przez VIS zgodnie z art. 21 rozporządzenia (WE) nr 767/2008,

sprawozdania/potwierdzenia informacji przez państwo członkowskie, które wydało wizę.

6.   Legalny wjazd na terytorium przez granicę zewnętrzną (art. 14)

Dowody bezpośrednie

stempel wjazdowy w paszporcie,

stempel wyjazdowy kraju graniczącego z państwem członkowskim, przy uwzględnieniu trasy, którą przebył wnioskodawca, oraz daty przekroczenia granicy,

bilety bezsprzecznie potwierdzające wjazd przez granicę zewnętrzną,

pieczęć wjazdu lub podobny wpis w paszporcie.

7.   Nielegalny wjazd przez granicę zewnętrzną (art. 13 ust. 1)

Dowody bezpośrednie

pozytywny wynik porównania w bazie Eurodac odcisków palców wnioskodawcy z odciskami pobranymi na podstawie art. 14 rozporządzenia Eurodac,

stempel wjazdowy w sfałszowanym lub podrobionym paszporcie,

stempel wyjazdowy kraju graniczącego z państwem członkowskim, przy uwzględnieniu trasy, którą przebył wnioskodawca, oraz daty przekroczenia granicy,

bilety bezsprzecznie potwierdzające wjazd przez granicę zewnętrzną,

stempel wjazdowy lub podobny wpis w paszporcie.

8.   Pobyt w państwie członkowskim przez co najmniej pięć miesięcy (art. 13 ust. 2)

Dowody bezpośrednie

zezwolenia na pobyt wydane na czas rozpatrywania wniosku o zezwolenie na pobyt,

nakaz opuszczenia terytorium lub nakaz wydalenia wydane co najmniej pięć miesięcy wstecz lub niewykonane,

wyciągi z rejestrów szpitali, więzień, ośrodków detencyjnych.

9.   Wyjazd z terytorium państw członkowskich (art. 19 ust. 2)

Dowody bezpośrednie

stempel wyjazdowy,

wyciągi z rejestrów państw trzecich (potwierdzające pobyt),

bilety bezsprzecznie potwierdzające wyjazd lub wjazd przez granicę zewnętrzną,

sprawozdanie/potwierdzenie przekazane przez państwo członkowskie, z którego wnioskodawca opuścił terytorium państw członkowskich,

stempel państwa trzeciego graniczącego z państwem członkowskim, przy uwzględnieniu trasy, którą przebył wnioskodawca, oraz daty przekroczenia granicy.

II.   Obowiązek readmisji lub wtórnego przyjęcia wnioskodawcy spoczywający na państwie członkowskim odpowiedzialnym za rozpatrzenie wniosku

1.   Wszczęto procedurę ustalenia państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku w państwie członkowskim, w którym wniosek został złożony (art. 20 ust. 5)

Dowody bezpośrednie

pozytywny wynik z Eurodac porównania odcisków palców wnioskodawcy z odciskami pobranymi na podstawie art. 9 rozporządzenia Eurodac,

formularz złożony przez wnioskodawcę,

oficjalne sprawozdanie sporządzone przez właściwe organy,

odciski palców pobrane w związku ze złożonym wnioskiem,

wyciągi z odpowiednich rejestrów i akt,

pisemne sprawozdanie sporządzone przez władze stwierdzające, że złożono wniosek.

2.   Wniosek jest obecnie rozpatrywany lub został złożony wcześniej (art.18 ust. 1 lit. b), c), i d))

Dowody bezpośrednie

pozytywny wynik z Eurodac porównania odcisków palców wnioskodawcy z odciskami pobranymi na podstawie art. 9 rozporządzenia Eurodac,

formularz złożony przez wnioskodawcę,

oficjalne sprawozdanie sporządzone przez właściwe organy,

odciski palców pobrane w związku ze złożonym wnioskiem,

wyciągi z odpowiednich rejestrów i akt,

pisemne sprawozdanie sporządzone przez właściwe organy potwierdzające, że złożono wniosek.

3.   Wyjazd z terytorium państw członkowskich (art. 20 ust. 5; art. 19 ust. 2)

Dowody bezpośrednie

stempel wyjazdowy,

wyciągi z rejestrów państw trzecich (potwierdzające pobyt),

stempel wyjazdowy państwa trzeciego graniczącego z państwem członkowskim, przy uwzględnieniu trasy, którą przebył wnioskodawca, oraz daty przekroczenia granicy,

urzędowe potwierdzenie na piśmie, że cudzoziemiec został rzeczywiście wydalony.

4.   Wydalenie z terytorium państw członkowskich (art. 19 ust. 3)

Dowody bezpośrednie

urzędowe potwierdzenie na piśmie, że cudzoziemiec został rzeczywiście wydalony,

stempel wyjazdowy,

potwierdzenie informacji dotyczących wydalenia przez państwo trzecie.

WYKAZ B

DOWODY POSZLAKOWE

I.   Procedura ustalenia państwa odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

1.   Obecność członka rodziny (matka, ojciec, opiekun) wnioskodawcy, który jest małoletnim bez opieki (art. 8)

Dowody pośrednie  (1)

dające się zweryfikować informacje przedstawione przez wnioskodawcę,

deklaracje właściwych członków rodziny,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez organizację międzynarodową, taką jak UNHCR.

2.   Legalny pobyt w państwie członkowskim członka rodziny o uznanym statusie uchodźcy lub objętego ochroną międzynarodową (art. 9)

Dowody pośrednie

dające się zweryfikować informacje przedstawione przez wnioskodawcę,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez organizację międzynarodową, taką jak UNHCR.

3.   Obecność członka rodziny składającego wniosek o objęcie ochroną międzynarodową, w sprawie którego nie wydano jeszcze pierwszej decyzji co do istoty wniosku w państwie członkowskim (art. 10)

Dowody pośrednie

dające się zweryfikować informacje przedstawione przez wnioskodawcę,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez organizację międzynarodową, taką jak UNHCR.

4.   Ważne dokumenty pobytu (art. 12 ust. 1 i 3) lub dokumenty pobytu, których ważność wygasła w okresie ostatnich 2 lat [oraz data uzyskania ważności] (art. 12 ust. 4)

Dowody pośrednie

szczegółowe i dające się zweryfikować oświadczenia wnioskodawcy,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez organizację międzynarodową, taką jak UNHCR,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez państwo członkowskie, które nie wydało zezwolenia na pobyt,

doniesienia/potwierdzenie informacji przez członków rodziny, towarzyszy podróży itd..

5.   Ważne wizy (art. 12 ust. 2 i 3) oraz wizy, których ważność wygasła w okresie ostatnich 6 miesięcy [oraz data uzyskania ważności] (art. 12 ust. 4)

Dowody pośrednie

szczegółowe i dające się zweryfikować oświadczenia wnioskodawcy,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez organizację międzynarodową, taką jak UNHCR,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez państwo członkowskie, które nie wydało zezwolenia na pobyt,

doniesienia/potwierdzenie informacji przez członków rodziny, towarzyszy podróży itd.

6.   Legalny wjazd na terytorium przez granicę zewnętrzną (art. 14)

Dowody pośrednie

szczegółowe i dające się zweryfikować oświadczenia wnioskodawcy,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez organizację międzynarodową, taką jak UNHCR,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez inne państwo członkowskie lub państwo trzecie,

doniesienia/potwierdzenie informacji przez członków rodziny, towarzyszy podróży itd.,

odciski palców, z wyjątkiem przypadków, w których władze zdecydowały o pobraniu odcisków palców, gdy cudzoziemiec przekroczył granicę zewnętrzną.

W takich przypadkach stanowią one dowód bezpośredni określony w wykazie A,

bilety,

rachunki za hotel,

karty wstępu do instytucji prywatnych lub publicznych w państwach członkowskich,

karty przyjęć u lekarzy, dentystów itd.,

informacje wykazujące, że wnioskodawca korzystał z usług biura podróży,

inne dowody poszlakowe tego samego rodzaju.

7.   Nielegalny wjazd na terytorium przez granicę zewnętrzną (art. 13 ust. 1)

Dowody pośrednie

szczegółowe i dające się zweryfikować oświadczenia wnioskodawcy,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez organizację międzynarodową, taką jak UNHCR,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez inne państwo członkowskie lub państwo trzecie,

doniesienia/potwierdzenie informacji przez członków rodziny, towarzyszy podróży itd.,

odciski palców, z wyjątkiem przypadków, w których władze zdecydowały o pobraniu odcisków palców, gdy cudzoziemiec przekroczył granicę zewnętrzną.

W takich przypadkach stanowią one dowód bezpośredni określony w wykazie A,

bilety,

rachunki za hotel,

karty wstępu do instytucji prywatnych lub publicznych w państwach członkowskich,

karty przyjęć u lekarzy, dentystów itd.,

informacje wykazujące, że wnioskodawca korzystał z usług kuriera lub biura podróży,

inne dowody poszlakowe tego samego rodzaju.

8.   Pobyt w państwie członkowskim przez co najmniej pięć miesięcy (art. 13 ust. 2)

Dowody pośrednie

szczegółowe i dające się zweryfikować oświadczenia wnioskodawcy,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez organizację międzynarodową, taką jak UNHCR,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez organizację pozarządową, np. organizację zapewniającą miejsca noclegowe osobom znajdującym się w potrzebie,

doniesienia/potwierdzenie informacji przez członków rodziny, towarzyszy podróży itd.,

odciski palców,

bilety,

rachunki za hotel,

karty wstępu do instytucji prywatnych lub publicznych w państwach członkowskich,

karty przyjęć u lekarzy, dentystów itd.,

informacje wykazujące, że wnioskodawca korzystał z usług kuriera lub biura podróży,

inne dowody poszlakowe tego samego rodzaju.

9.   Wyjazd z terytorium państw członkowskich (art. 19 ust. 2)

Dowody pośrednie

szczegółowe i dające się zweryfikować oświadczenia wnioskodawcy,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez organizację międzynarodową, taką jak UNHCR,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez inne państwo członkowskie,

odnośnie do art.19 ust. 2: stempel wyjazdowy, jeżeli dany wnioskodawca opuścił terytorium państw członkowskich na okres co najmniej trzech miesięcy,

doniesienia/potwierdzenie informacji przez członków rodziny, towarzyszy podróży itd.,

odciski palców, z wyjątkiem przypadków, w których władze zdecydowały o pobraniu odcisków palców, gdy cudzoziemiec przekroczył granicę zewnętrzną.

W takich przypadkach stanowią one dowód bezpośredni określony w wykazie A,

bilety,

rachunki za hotel,

karty przyjęć u lekarzy, dentystów itd. w państwie trzecim,

informacje wykazujące, że wnioskodawca korzystał z usług kuriera lub biura podróży,

inne dowody poszlakowe tego samego rodzaju.

II.   Obowiązek readmisji lub wtórnego przyjęcia wnioskodawcy spoczywający na państwie członkowskim odpowiedzialnym za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

1.   Procedura ustalenia państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku wszczęta w państwie członkowskim, w którym wniosek został złożony (art. 20 ust. 5)

Dowody pośrednie

dające się zweryfikować oświadczenia wnioskodawcy,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez organizację międzynarodową, taką jak UNHCR,

doniesienia/potwierdzenie informacji przez członków rodziny, towarzyszy podróży itd.,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez inne państwo członkowskie.

2.   Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jest obecnie rozpatrywany lub został złożony wcześniej (art.18 ust. 1 lit. b), c), i d))

Dowody pośrednie

dające się zweryfikować oświadczenia wnioskodawcy,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez organizację międzynarodową, taką jak UNHCR,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez inne państwo członkowskie.

3.   Wyjazd z terytorium państw członkowskich (art. 20 ust. 5; art. 19 ust. 2)

Dowody pośrednie

szczegółowe i dające się zweryfikować oświadczenia wnioskodawcy,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez organizację międzynarodową, taką jak UNHCR,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez inne państwo członkowskie,

stempel wyjazdowy, jeżeli dany wnioskodawca opuścił terytorium państw członkowskich na okres co najmniej trzech miesięcy,

doniesienia/potwierdzenie informacji przez członków rodziny, towarzyszy podróży itd.,

odciski palców, z wyjątkiem przypadków, w których władze zdecydowały o pobraniu odcisków palców, gdy cudzoziemiec przekroczył granicę zewnętrzną.

W takich przypadkach stanowią one dowód bezpośredni określony w wykazie A,

bilety,

rachunki za hotel,

karty przyjęć u lekarzy, dentystów itd. w państwie trzecim,

informacje wykazujące, że wnioskodawca korzystał z usług kuriera lub biura podróży,

inne dowody poszlakowe tego samego rodzaju.

4.   Wydalenie z terytorium państw członkowskich (art. 19 ust. 3)

Dowody pośrednie

dające się zweryfikować oświadczenia wnioskodawcy,

sprawozdania/potwierdzenie informacji przez organizację międzynarodową, taką jak UNHCR,

stempel wyjazdowy, jeżeli dany wnioskodawca opuścił terytorium państw członkowskich na okres co najmniej trzech miesięcy,

doniesienia/potwierdzenie informacji przez członków rodziny, towarzyszy podróży itd.,

odciski palców, z wyjątkiem przypadków, w których władze zdecydowały o pobraniu odcisków palców, gdy cudzoziemiec przekroczył granicę zewnętrzną.

W takich przypadkach stanowią one dowód bezpośredni określony w wykazie A,

bilety,

rachunki za hotel,

karty przyjęć u lekarzy, dentystów itd.,

informacje wykazujące, że wnioskodawca korzystał z usług kuriera lub biura podróży,

inne dowody poszlakowe tego samego rodzaju.

ZAŁĄCZNIK III

Image

Image

ZAŁĄCZNIK IV

Image

ZAŁĄCZNIK V

Image

ZAŁĄCZNIK VI

Image

Image

ZAŁĄCZNIK VII

Image

Image

ZAŁĄCZNIK VIII

Image

Image

Image

ZAŁĄCZNIK IX

Image

Image

ZAŁĄCZNIK X

CZĘŚĆ A

INFORMACJE NA TEMAT ROZPORZĄDZENIA DUBLIŃSKIEGO DLA OSÓB UBIEGAJĄCYCH SIĘ O OCHRONĘ MIĘDZYNARODOWĄ NA PODSTAWIE ART. 4 ROZPORZĄDZENIA (UE) NR 604/2013 (2)

Zwrócili się Państwo do nas z prośbą o udzielenie ochrony, ponieważ sądzą Państwo, że zostali zmuszeni do opuszczenia kraju z powodu prześladowań, wojny lub ryzyka doznania poważnej krzywdy. W przepisach prawa taka prośba jest określana jako »wniosek o ochronę międzynarodową«, natomiast osoba ją składająca nazywana jest »wnioskodawcą«. Osoby, które zwracają się z wnioskiem o udzielenie ochrony, są często nazywane »osobami ubiegającymi się o azyl«.

To, że ubiegają się Państwo o azyl w naszym państwie nie gwarantuje, że wniosek zostanie w nim rozpatrzony. Ustalenie, które państwo rozpatrzy wniosek, odbywa się w ramach procedury przewidzianej przez prawo Unii Europejskiej, w ramach tzw. rozporządzenia dublińskiego. Zgodnie z tym rozporządzeniem tylko jedno państwo jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku.

Przepisy te stosuje się na całym obszarze geograficznym, który obejmuje 32 państwa (3). Na potrzeby tej broszury te 32 państwa nazywamy »państwami systemu dublińskiego«.

Jeśli nie rozumieją Państwo informacji, które znajdują się w tej broszurze, proszę zwrócić się do władz naszego państwa o wyjaśnienia.

Zanim możliwe będzie rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu, musimy ustalić, czy jesteśmy za to odpowiedzialni, czy też odpowiada za to inne państwo – postępowanie to nosi nazwę »procedury dublińskiej«. Procedura dublińska nie będzie dotyczyła przyczyn ubiegania się o azyl. Będzie ona dotyczyła wyłącznie tego, które państwo jest odpowiedzialne za podejmowanie decyzji w sprawie wniosku o udzielenie azylu.

Ile czasu potrzeba na podjęcie decyzji co do tego, które państwo rozpatrzy wniosek?

Ile czasu potrzeba na rozpatrzenie wniosku?

Jeżeli władze naszego państwa zdecydują, że są odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu, oznacza to, że mogą Państwo w nim pozostać oraz że wniosek ten zostanie w nim rozpatrzony. W takim przypadku procedura rozpatrywania wniosku zacznie się niezwłocznie.

W przypadku podjęcia decyzji, że za rozpatrzenie wniosku odpowiedzialne jest inne państwo, postaramy się Państwa do niego przekazać, tak aby wniosek mógł zostać w nim rozpatrzony. Przeprowadzenie całej procedury dublińskiej, do momentu przekazania do państwa docelowego, może w normalnych okolicznościach potrwać do 11 miesięcy. Wniosek o azyl zostanie następnie rozpatrzony w państwie, które jest za to odpowiedzialne. Okres ten może ulec zmianie, jeżeli będą Państwo ukrywać się przed władzami, a także w przypadku pozbawienia wolności lub zatrzymania lub złożenia odwołania od decyzji o przekazaniu. Jeśli znajdują się Państwo w jednej ze wspomnianych sytuacji, otrzymają Państwo szczegółowe informacje dotyczące czasu trwania postępowania w konkretnej sprawie. Jeśli doszło do zatrzymania, zostaną Państwo poinformowani o przyczynach zatrzymania i dostępnych środkach odwoławczych.

W jaki sposób podejmowana jest decyzja, które państwo będzie odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku?

Przepisy określają kilka przesłanek odpowiedzialności danego państwa za rozpatrzenie wniosku. Przesłanki te rozważa się w odpowiedniej kolejności, według stopnia ich ważności określonego przez prawo, zaczynając od tego, czy w określonym państwie systemu dublińskiego przebywa członek Państwa rodziny; czy znajdują lub znajdowali się Państwo w przeszłości w posiadaniu wizy lub zezwolenia na pobyt wydanego przez państwo systemu dublińskiego; czy odbyli Państwo, legalnie lub nielegalnie, podróż do innego państwa systemu dublińskiego lub czy przejeżdżali Państwo przez jego terytorium.

Ważne jest, abyśmy od razu zostali poinformowani o członkach rodziny przebywających w innym państwie systemu dublińskiego. Jeśli mąż, żona lub dziecko ubiega się o azyl lub jeśli osoba ta otrzymała ochronę międzynarodową w innym państwie systemu dublińskiego, państwo to może być właściwe do rozpatrzenia wniosku o azyl.

Możemy podjąć decyzję o rozpatrzeniu wniosku w naszym państwie, nawet jeżeli nie jesteśmy do tego zobowiązani na podstawie kryteriów wskazanych w rozporządzeniu dublińskim. Nie podejmiemy decyzji o przekazaniu Państwa do kraju, w którym w Państwa przypadku może dojść do naruszenia praw człowieka.

Co się stanie, jeśli nie zechcę udać się do innego kraju?

Można się sprzeciwić decyzji o przekazaniu do innego państwa systemu dublińskiego oraz odwołać się od niej na drodze sądowej. Można również poprosić o umożliwienie pozostania w naszym państwie do czasu rozpatrzenia odwołania.

W przypadku wycofania wniosku o udzielenie azylu i wyjazdu do innego państwa systemu dublińskiego najprawdopodobniej zostaną Państwo przekazani z powrotem do naszego państwa lub do państwa odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku.

Ważne jest zatem, aby po złożeniu wniosku o azyl pozostali Państwo w kraju, w którym wniosek ten został złożony, dopóki nie zdecydujemy 1) które państwo będzie odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu lub 2) czy wniosek ten zostanie rozpatrzony w naszym państwie.

Należy pamiętać, że jeżeli uznamy, że istnieje duże prawdopodobieństwo ucieczki lub ukrycia się ze względu na chęć uniknięcia odesłania do innego państwa, mogą Państwo zostać zatrzymani (umieszczeni w zamkniętym ośrodku). W takiej sytuacji można będzie skorzystać ze wsparcia ze strony przedstawiciela prawnego. Poinformujemy również o pozostałych przysługujących prawach, w tym o prawie do odwołania się od decyzji o zatrzymaniu.

Dlaczego pobiera się ode mnie odciski palców?

Od osób ubiegających się o azyl, które ukończyły co najmniej 14 lat, pobiera się odciski palców, które następnie są przekazywane do bazy danych zwanej »Eurodac«. Procedura ta jest obowiązkowa, ponieważ pobranie odcisków palców jest przewidziane przez prawo.

Jeżeli odciski palców nie są dobrej jakości, także w przypadku, gdy wynika to z celowego uszkodzenia palców, w przyszłości mogą one zostać pobrane ponownie.

Odciski palców zostaną porównane z danymi zawartymi w bazie danych Eurodac w celu sprawdzenia, czy już wcześniej ubiegali się Państwo o azyl lub czy były już od Państwa pobierane odciski palców podczas przekraczania granicy. Ułatwia to ustalenie, które państwo systemu dublińskiego jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu.

Odciski palców będą również mogły zostać porównane z danymi zawartymi w wizowym systemie informacyjnym (VIS), który jest bazą danych zawierającą informacje dotyczące wiz przyznawanych w strefie Schengen. W razie posiadania ważnej lub wydanej wcześniej wizy do innego państwa systemu dublińskiego, mogą Państwo zostać przekazani do tego państwa na potrzeby rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Złożenie wniosku o udzielenie azylu powoduje, że dane daktyloskopijne będą przechowywane w systemie Eurodac przez 10 lat – po tym okresie zostaną one automatycznie z niego usunięte. Jeżeli wniosek o azyl zostanie rozpatrzony pozytywnie, odciski palców pozostaną w bazie danych do czasu ich automatycznego usunięcia z systemu. Jeżeli uzyskają Państwo obywatelstwo państwa systemu dublińskiego, odciski palców zostaną usunięte z bazy. W systemie Eurodac przechowywane będą tylko odciski palców i dane dotyczące płci, natomiast nazwisko, fotografia, data urodzenia ani informacje na temat obywatelstwa nie zostaną przesłane do tej bazy. Mogą one jednak być przechowywane w krajowej bazie danych.

W dowolnym momencie w przyszłości będą mogli się Państwo do nas zwrócić z wnioskiem o udzielenie informacji na temat danych, które wprowadziliśmy do bazy Eurodac. Jeżeli Państwa zdaniem dane te są nieprawidłowe lub nie powinny być przechowywane, można złożyć wniosek o ich poprawienie lub usunięcie. Informacje na temat organów odpowiedzialnych za przetwarzanie (lub kontrolę) danych w naszym państwie oraz organów odpowiedzialnych za nadzór nad ochroną danych można znaleźć poniżej.

Bazę Eurodac prowadzi agencja Unii Europejskiej o nazwie eu-LISA. Państwa dane mogą zostać wykorzystane wyłącznie do celów określonych przez prawo. Dane te zostaną przesłane wyłącznie do systemu centralnego Eurodac. Jeżeli w przyszłości będą Państwo ubiegać się o azyl w innym państwie systemu dublińskiego, odciski palców zostaną wysłane do tego państwa w celu weryfikacji. Dane przechowywane w systemie Eurodac nie będą udostępniane innym krajom lub organizacjom spoza państw systemu dublińskiego.

Począwszy od 20 lipca 2015 r., odciski palców mogą być przeglądane przez organy takie jak policja i Europejski Urząd Policji (Europol). Organy te mogą zażądać dostępu do bazy danych Eurodac do celów zapobiegania, wykrywania i prowadzenia dochodzeń w sprawie poważnych przestępstw i aktów terroryzmu.

Jakie prawa przysługują mi w okresie, w którym podejmowana jest decyzja co do tego, które państwo będzie odpowiedzialne za rozpatrzenie mojego wniosku o azyl?

Mają Państwo prawo pozostać w naszym państwie, jeżeli to ono jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu lub do czasu przekazania do innego państwa, które jest za to odpowiedzialne. Jeżeli nasze państwo odpowiada za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu, mogą w nim Państwo pozostać co najmniej do momentu wydania pierwszej decyzji w sprawie tego wniosku. Mają Państwo również prawo korzystać z materialnych warunków przyjmowania, takich jak zakwaterowanie, żywność itp., a także z podstawowej opieki medycznej i pomocy medycznej w nagłych wypadkach. Będą Państwo mieć również możliwość przekazania nam informacji na temat swojej sytuacji oraz obecności członków rodziny na terytorium krajów systemu dublińskiego. Informacje te mogą Państwo przekazywać ustnie lub na piśmie, w swoim języku ojczystym lub w innym dobrze znanym języku (można też skorzystać z usług tłumacza ustnego, jeżeli zajdzie taka potrzeba). Otrzymają Państwo odpis decyzji o przekazaniu do innego kraju. Mają Państwo również prawo zwrócić się do nas z wnioskiem o udzielenie dalszych informacji lub też skontaktować się z Biurem Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) znajdującym się w naszym kraju.

Jeżeli dojdziemy do wniosku, że za rozpatrzenia złożonego wniosku może być odpowiedzialne inne państwo, przekażemy bardziej szczegółowe informacje na temat tej procedury oraz tego, w jaki sposób wpłynie ona na Państwa sytuację i przysługujące Państwu prawa. (4)

Informacje kontaktowe, w szczególności: (należy wstawić informacje dotyczące konkretnych państw członkowskich)

Adres i dane kontaktowe organu odpowiedzialnego za udzielenie azylu

Szczegółowe informacje dotyczące krajowego organu nadzorczego

Tożsamość administratora systemu Eurodac i jego przedstawiciela

Dane kontaktowe urzędu administratora

Dane kontaktowe lokalnego biura UNHCR (jeżeli istnieje)

Dane kontaktowe organizacji świadczących pomoc prawną/udzielających wsparcia uchodźcom

Dane kontaktowe Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji

CZĘŚĆ B

PROCEDURA DUBLIŃSKA — INFORMACJE DLA WNIOSKODAWCÓW UBIEGAJĄCYCH SIĘ O OCHRONĘ MIĘDZYNARODOWĄ W RAMACH PROCEDURY DUBLIŃSKIEJ ZGODNIE Z ART. 4 ROZPORZĄDZENIA (UE) NR 604/2013 (5)

Otrzymali Państwo tę broszurę, ponieważ wystąpili Państwo o udzielenie ochrony międzynarodowej (azylu) w naszym państwie lub w innym państwie systemu dublińskiego, a nasze władze mają powody ku temu, aby sądzić, że za rozpatrzenie tego wniosku może być odpowiedzialne inne państwo.

Ustalenie, które państwo jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku, odbędzie się w ramach procedury przewidzianej przez prawo Unii Europejskiej, w ramach tzw. rozporządzenia dublińskiego. Postępowanie to jest nazywane »procedurą dublińską«. Ta broszura ma na celu udzielenie odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania dotyczące tej procedury.

Jeśli nie rozumieją Państwo informacji, które znajdują się w tej broszurze, proszę zwrócić się o wyjaśnienie do odpowiednich władz.

Dlaczego procedura dublińska mnie dotyczy?

Rozporządzenie dublińskie stosuje się na całym obszarze geograficznym, który obejmuje 32 krajów. Do »państw systemu dublińskiego« zaliczamy: Austrię, Belgię, Bułgarię, Chorwację, Cypr, Republika Czeska, Danię, Estonię, Finlandię, Francję, Grecję, Hiszpanię, Irlandię, Litwę, Luksemburg, Łotwę, Maltę, Niemcy, Niderlandy, Polskę, Portugalię, Rumunię, Słowację, Słowenię, Szwecję, Węgry, Włochy, Zjednoczone Królestwo, jak również 4 państwa »stowarzyszone« z systemem dublińskim (Norwegię, Islandię, Szwajcarię, Liechtenstein).

Procedura dublińska umożliwia określenie, które państwo jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu. Oznacza to, że mogą zostać Państwo przekazani do innego państwa, które jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku.

Procedura dublińska służy realizacji dwóch celów:

ma ona zagwarantować, że wniosek o udzielenie azylu trafi do władz państwa, które jest odpowiedzialne za jego rozpatrzenie,

ma ona również zapobiec składaniu wniosków o udzielenie azylu w większej liczbie państw w celu przedłużenia pobytu w państwach systemu dublińskiego.

Do czasu ustalenia, które państwo jest odpowiedzialne ze podejmowanie decyzji w sprawie wniosku, władze naszego państwa nie będą go szczegółowo.

UWAGA: Nie powinni Państwo wyjeżdżać do innego państwa systemu dublińskiego. W przypadku wyjazdu do innego państwa systemu dublińskiego zostaną Państwo przekazani z powrotem do naszego państwa lub do państwa, w którym wcześniej ubiegali się Państwo o azyl. Wycofanie wniosku o udzielenie azylu nie spowoduje zmiany państwa odpowiedzialnego za rozpatrzenie takiego wniosku. W przypadku ucieczki istnieje ryzyko, że zostaną Państwo zatrzymani.

Jeżeli przed przyjazdem do naszego państwa przebywali Państwo w przeszłości w jednym z państw systemu dublińskiego, a następnie opuścili obszar państw systemu dublińskiego, należy nas o tym poinformować. Jest to ważna informacja, ponieważ może ona mieć wpływ na to, które państwo będzie odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku. Mogą Państwo zostać poproszeni o udokumentowanie czasu spędzonego poza państwami systemu dublińskiego, np. za pomocą pieczęci w paszporcie, decyzji o powrocie lub wydaleniu lub oficjalnych dokumentów wskazujących, że mieszkali Państwo lub pracowali poza granicami państw systemu dublińskiego.

Jakie informacje należy przekazać władzom? W jaki sposób mogę przedstawić im wyjaśnienia?

W celu określenia, które państwo jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu, prawdopodobnie zostanie z Państwem przeprowadzona rozmowa. Podczas tej rozmowy wyjaśnimy, na czym polega »procedura dublińska«. Prosimy o przekazanie nam posiadanych informacji na temat pobytu jakichkolwiek członków rodziny lub krewnych w dowolnym państwie systemu dublińskiego oraz wszelkich innych informacji, które uważają Państwo za istotne, tak aby ustalić państwo odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku (poniżej przedstawiono szczegółowe wskazówki co do tego, które informacje są istotne). Prosimy również o dostarczenie wszelkich posiadanych dokumentów lub zapisków zawierających istotne informacje.

Prosimy o przekazanie nam wszystkich istotnych informacji, które ułatwią określenie, które państwo jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku.

Rozmowa odbędzie się w języku, który jest dla Państwa zrozumiały lub który prawdopodobnie Państwo zrozumieją w odpowiednim stopniu i będą się w nim w stanie porozumiewać.

Jeżeli nie rozumieją Państwo języka, w którym prowadzona jest rozmowa, istnieje możliwość skorzystania z usług tłumacza ustnego. Tłumacz ustny może tłumaczyć wyłącznie Państwa wypowiedzi oraz wypowiedzi osoby prowadzącej rozmowę. Nie wolno mu wyrażać własnych opinii. Jeśli mają Państwo trudności ze zrozumieniem tłumacza, proszę nas o tym poinformować lub porozmawiać z adwokatem.

Rozmowa ma charakter poufny. Oznacza to, że żadna z przekazanych informacji, w tym fakt wystąpienia z wnioskiem o udzielenie azylu, nie zostanie przesłana jakimkolwiek osobom lub władzom w Państwa kraju pochodzenia, które mogą w jakikolwiek sposób zaszkodzić Państwu lub członkom Państwa rodziny, którzy nadal przebywają w kraju pochodzenia.

Mogą Państwo zostać pozbawieni prawa do takiej rozmowy jedynie wówczas, gdy informacje te zostały przekazane w inny sposób, po wcześniejszym uzyskaniu wyjaśnienia na temat procedury dublińskiej oraz jej skutków w odniesieniu do Państwa sytuacji. Jeżeli nie przeprowadzono z Państwem rozmowy, mogą Państwo zwrócić się z prośbą o umożliwienie przekazania na piśmie dodatkowych informacji, które mają znaczenie dla podjęcia decyzji o tym, które państwo będzie odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku.

W jaki sposób władze ustalą, które państwo będzie odpowiedzialne za rozpatrzenie mojego wniosku?

Istnieje szereg przesłanek, które wskazują na to, że określone państwo może być odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku. Przesłanki te rozważa się w odpowiedniej kolejności, według stopnia ich ważności określonego przez prawo. Jeżeli jedna z nich nie ma zastosowania, należy rozważyć kolejną, i tak dalej.

Przesłanki te dotyczą następujących okoliczności, w kolejności od najważniejszej do najmniej ważnej:

członkowi rodziny (mąż, żona lub dzieci poniżej 18 roku życia) przyznano ochronę międzynarodową lub osoba ta ubiega się o azyl w innym państwie systemu dublińskiego.

Jest zatem ważne, aby poinformować nas o członkach rodziny przebywających w innych państwach systemu dublińskiego przed podjęciem pierwszej decyzji w sprawie wniosku o udzielenie azylu. Żeby trafić do tego samego państwa, zarówno Państwo, jak i członek Państwa rodziny, muszą się na to zgodzić na piśmie,

uzyskali Państwo wcześniej wizę lub zezwolenie na pobyt w innym państwie systemu dublińskiego,

Państwa odciski palców zostały pobrane w innym państwie systemu dublińskiego (i są przechowywane w europejskiej bazie danych zwanej Eurodac (6)),

istnieją dowody, że przebywali Państwo lub przejeżdżali przez inne państwo systemu dublińskiego, nawet jeżeli nie były tam od Państwa pobierane odciski palców.

Jak wygląda moja sytuacja w przypadku, gdy jestem osobą wymagającą opieki lub sprawuję nad kimś opiekę?

Mogą Państwo zostać przekazani do tego państwa, w którym przebywa Państwa matka, ojciec, dziecko, brat lub siostra, jeżeli spełnione zostały wszystkie warunki przedstawione poniżej:

osoby te przebywają legalnie w jednym z państw systemu dublińskiego,

jedna z wymienionych osób jest w ciąży, opiekuje się noworodkiem, jest poważnie chora, jest niepełnosprawna w wysokim stopniu lub jest osobą starszą,

jedna z wymienionych osób wymaga opieki innej osoby, która jest w stanie tą opiekę sprawować.

Państwo, w którym przebywa Państwa dziecko, rodzeństwo lub rodzic powinno w normalnych warunkach przyjąć odpowiedzialność za rozpatrzenie wniosku, o ile odpowiednie więzi rodzinne istniały już w kraju pochodzenia. Poprosimy również o wskazanie na piśmie, że obydwie strony chcą takiego połączenia.

Mogą Państwo wnioskować o taką możliwość, znajdując się już w tym państwie, w którym przebywa dziecko, rodzeństwo lub rodzic, ale też znajdując w innym państwie niż to, w którym przebywają Państwa krewni. W tym drugim przypadku złożenie takiego wniosku oznacza konieczność wyjazdu do tego państwa, chyba że Państwa stan zdrowia powoduje długotrwałą niezdolność do podróży.

Oprócz tego w każdym momencie w czasie trwania procedury azylowej mogą Państwo złożyć wniosek o połączenie z członkiem rodziny ze względów humanitarnych, rodzinnych lub kulturowych. Jeżeli wniosek ten zostanie uwzględniony, będą musieli Państwo wyjechać do kraju, w którym przebywają Państwa krewni. W takim przypadku będą musieli Państwo wyrazić na to zgodę na piśmie. Ważne jest, aby nas poinformować o wszelkich względach humanitarnych przemawiających za rozpatrzeniem wniosku w tym lub innym państwie.

W przypadku powołania się na względy dotyczące relacji rodzinnych, stosunku zależności lub zagadnień humanitarnych, mogą zostać Państwo poproszeni o przedstawienie wyjaśnień lub dowodów na poparcie swoich słów.

Co zrobić, jeżeli jestem chory(-a) lub mam specjalne potrzeby?

Aby zapewnić odpowiednią opiekę medyczną lub leczenie, władze muszą znać Państwa specjalne potrzeby, także te związane ze stanem zdrowia, a w szczególności wiedzieć o poniższych kwestiach

niepełnosprawność,

ciąża,

poważne choroby,

ofiara tortur, gwałtu lub innych poważnych form przemocy psychicznej, fizycznej lub seksualnej.

Jeżeli przekażą nam Państwo szczegółowe dane medyczne i na ich postawie zapadnie decyzja o przekazaniu do innego państwa, zwrócimy się do Państwa o zgodę na przekazanie tych informacji medycznych władzom tego kraju. Jeśli się Państwo na to nie zgodzą, informacje medyczne nie zostaną przesłane, ale nie będzie to skutkowało wstrzymaniem przekazania do państwa, które jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku. Należy pamiętać, że jeśli nie wyrażą Państwo zgody na przesłanie informacji medycznych do innego państwa, nie będzie ono w stanie zaspokoić Państwa specjalnych potrzeb.

Proszę zauważyć, że informacje medyczne będą zawsze traktowane jako ściśle poufne przez specjalistów zobowiązanych do przestrzegania tajemnicy zawodowej.

Ile czasu potrzeba na podjęcie decyzji co do tego, które państwo rozpatrzy wniosek? Ile czasu zajmie rozpatrzenie wniosku?

Jeżeli władze naszego państwa postanowią, że jest ono odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu, oznacza to, że mogą Państwo w nim pozostać oraz że wniosek zostanie tutaj rozpatrzony.

Co się stanie, jeżeli okaże się, że za rozpatrzenie mojego wniosku odpowiedzialne jest inne państwo niż to, w którym obecnie przebywam?

Jeżeli dojdziemy do wniosku, że za rozpatrzenie Państwa wniosku odpowiedzialne jest inne państwo, zwrócimy się do tego państwa o przyjęcie odpowiedzialności w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku w naszym państwie.

Jeżeli jednak odpowiedzialność innego państwa zostanie ustalona na podstawie odcisków palców, wniosek do innego państwa zostanie wystosowany w terminie dwóch miesięcy od momentu uzyskania wyników z systemu Eurodac.

Jeżeli ubiegają się Państwo o azyl w państwie systemu dublińskiego po raz pierwszy, ale istnieją powody ku temu, by przypuszczać, że wniosek powinien zostać rozpatrzony przez inne państwo systemu dublińskiego, zwrócimy się do tego państwa z wnioskiem o »przejęcie« sprawy.

Państwo, do którego zostanie przesłany taki wniosek, musi udzielić odpowiedzi w terminie dwóch miesięcy od dnia jego otrzymania. Jeżeli państwo to nie udzieli odpowiedzi w tym terminie, oznacza to, że przyjęło odpowiedzialność za rozpatrzenie wniosku.

Jeżeli ubiegali się już Państwo o azyl w innym państwie systemu dublińskiego niż to, w którym obecnie przebywają, zwrócimy się do tego państwa z wnioskiem o »wtórne przejęcie«.

Państwo, do którego prześlemy taki wniosek, musi udzielić odpowiedzi w terminie jednego miesiąca od dnia jego otrzymania lub w terminie dwóch tygodni, jeżeli podstawą wniosku były dane pochodzące z systemu Eurodac. Jeżeli państwo to nie udzieli odpowiedzi w tym terminie, oznacza to, że przyjęło ono odpowiedzialność za rozpatrzenie wniosku i wyraża zgodę na wtórne przejęcie.

Jeżeli jednak nie ubiegali się Państwo o azyl w naszym państwie, a poprzedni wniosek o udzielenie azylu złożony w innym państwie został rozpatrzony odmownie na podstawie prawomocnej decyzji, możemy podjąć decyzję o przesłaniu do odpowiedzialnego państwa wniosku o wtórne przejęcie lub też podjąć działania zmierzające do zorganizowania Państwa powrotu do kraju pochodzenia lub stałego pobytu, lub do bezpiecznego kraju trzeciego (7).

Jeżeli inne państwo przyjęło odpowiedzialność za rozpatrzenie wniosku, zostaną Państwo poinformowani o naszej decyzji w sprawie:

odmowy rozpatrzenia wniosku o udzielenie azylu w naszym państwie oraz

przekazaniu do odpowiedzialnego państwa.

Przekazanie odbędzie się w ciągu 6 miesięcy od dnia, gdy wspomniane inne państwo przyjęło odpowiedzialność lub, jeżeli postanowią Państwo skorzystać ze środków odwoławczych od tej decyzji, w ciągu 6 miesięcy od dnia wydania sądowego orzeczenia w sprawie przekazania do tego państwa. Termin ten może ulec przedłużeniu w przypadku ucieczki lub jeżeli zostaną Państwo pozbawieni wolności.

Jeżeli zostali Państwo zatrzymani lub przebywają w zamkniętym ośrodku w naszym państwie w ramach procedury dublińskiej, zastosowanie mają krótsze terminy (dalsze informacje na ten temat znajdują się w sekcji poświęconej zatrzymaniu).

W odpowiedzialnym państwie będą Państwo traktowani jako osoba ubiegająca się o azyl, mogąc korzystać ze wszystkich związanych z tym praw. Jeżeli nigdy wcześniej nie występowali Państwo z wnioskiem o udzielenie azylu w tym państwie, po przybyciu do niego będą mieli Państwo taką możliwość.

Co się stanie, jeżeli nie zgadzam się z decyzją o przekazaniu do innego państwa?

Mają Państwo możliwość sprzeciwić się decyzji o przekazaniu do innego państwa systemu dublińskiego. Taki sprzeciw jest nazywany »odwołaniem« lub »wnioskiem o ponowne rozpoznanie«.

Mogą Państwo również złożyć wniosek o zawieszenie przekazania na czas rozpatrywania odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie.

Na końcu tej broszury znajdują się informacje dotyczące organów, z którymi należy się skontaktować w celu skorzystania ze środków odwoławczych od decyzji w naszym państwie.

Po otrzymaniu od władz oficjalnej decyzji w sprawie przekazania, mają Państwo [x dni  (8)] na wniesienie odwołania do [nazwa organu odwoławczego  (9)]. Bardzo ważne jest, żeby środek odwoławczy (odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie) został wniesiony w przewidzianym terminie.

W czasie rozpatrywania odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie mogą Państwo pozostać w naszym państwie. lub  (10)

Przekazanie zostanie zawieszone na okres [y dni  (11)], do czasu, gdy sąd rozstrzygnie, czy pobyt w państwie odpowiedzialnym za rozpatrzenie wniosku w trakcie rozpatrywania odwołania jest dla Państwa bezpieczny. lub

Mają Państwo [y dni  (12)] na złożenie wniosku o zawieszenie przekazania na czas rozpatrywania odwołania. Sąd niezwłocznie wyda postanowienie w sprawie takiego wniosku. Jeżeli sąd postanowi, że zawieszenie nie przysługuje, zostaną Państwo poinformowani o przyczynach podjęcia takiej decyzji

W czasie tego postępowania mają Państwo prawo korzystać z pomocy prawnej oraz, w razie potrzeby, pomocy tłumacza. Pomoc prawna oznacza, że mają Państwo prawo do korzystania z usług prawnika, który przygotuje niezbędne dokumenty i będzie Państwa reprezentował przed sądem.

Mogą Państwo zwrócić się z wnioskiem o przyznanie bezpłatnej pomocy prawnej, jeżeli nie stać Państwa na opłacenie takich usług. Na końcu tej broszury znajdują się dane kontaktowe organizacji, które udzielają pomocy prawnej.

Czy mogę zostać zatrzymany(-a)?

Zatrzymanie może nastąpić z różnych powodów, ale na potrzeby procedury dublińskiej zatrzymania może nastąpić wyłącznie wówczas, gdy władze naszego państwa uznają, że z Państwa strony zachodzi znaczne ryzyko ucieczki z obawy przed odesłaniem do innego państwa.

Co to oznacza?

Jeżeli władze naszego państwa uznają, że z Państwa strony zachodzi znaczne ryzyko ucieczki, na przykład dlatego, że doszło już do tego w przeszłości lub ponieważ nie wykonują Państwo obowiązków związanych ze składaniem sprawozdań, mogą one w każdej chwili w czasie trwania procedury dublińskiej podjąć decyzję o zatrzymaniu. Dopuszczalne powody zatrzymania zostały określone przez prawo. Na potrzeby zatrzymania nie można powoływać się na żadne inne przyczyny, które nie zostały wskazane w przepisach prawa.

Mają Państwo prawo do otrzymania na piśmie informacji o przyczynach zatrzymania oraz możliwości odwołania się od nakazu zatrzymania. Jeżeli chcą się Państwo od niego odwołać, przysługuje Państwu także prawo do skorzystania z pomocy prawnej.

Jeżeli do zatrzymania doszło w czasie trwania procedury dublińskiej, terminy realizacji tej procedury w Państwa przypadku będą następujące:

Zwrócimy się do innego państwa z wnioskiem o przyjęcie odpowiedzialności w terminie jednego miesiąca od dnia złożenia wniosku o udzielenie azylu.

Państwo, do którego został skierowany taki wniosek, powinno udzielić odpowiedzi w ciągu dwóch tygodni od jego otrzymania.

Przekazania należy dokonać w terminie sześciu tygodni od dnia, gdy odpowiedzialne państwo otrzymało wspomniany wniosek. W razie zaskarżenia decyzji o przekazaniu, termin sześciu tygodni będzie liczony od dnia, w którym władze lub sąd stwierdzą, że przekazanie do odpowiedzialnego państwa na czas rozpatrywania odwołania jest dla Państwa bezpieczne.

Jeśli władze naszego państwa nie zastosują się do terminów złożenia wniosku o przejęcie odpowiedzialności przez inne państwo lub nie dokonają przekazania we wskazanym czasie, zatrzymanie na potrzeby przekazania na podstawie rozporządzenia dublińskiego ulegnie zakończeniu. W takim przypadku zastosowanie mają normalne terminy, o których mowa powyżej.

Co się stanie z przekazywanymi przeze mnie danymi osobowymi? Skąd mam wiedzieć, że nie zostaną one wykorzystane niezgodnie z prawem?

Władze państw systemu dublińskiego mogą wymieniać się danymi, które Państwo przekazali w ramach procedury dublińskiej, wyłącznie w celu wykonywania swoich zobowiązań wynikających z rozporządzenia dublińskiego i rozporządzenia Eurodac. W czasie trwania procedury dublińskiej przysługuje Państwu prawo do ochrony wszelkich danych osobowych oraz udzielanych informacji na swój temat, na temat sytuacji rodzinnej itp. Państwa dane mogą zostać wykorzystane wyłącznie do celów określonych przez prawo.

Będzie Państwu przysługiwało prawo dostępu:

do danych, które Państwa dotyczą. Można żądać poprawienia takich danych, włącznie z danymi wprowadzonymi do systemu Eurodac, jeżeli są one nieprawidłowe, lub do ich usunięcia, jeżeli doszło do ich przetwarzania z naruszeniem prawa,

do informacji wskazujących, w jaki sposób można sprostować lub usunąć dane osobowe, włącznie z danymi wprowadzonymi do systemu Eurodac. Obejmuje to dane kontaktowe właściwych organów odpowiedzialnych za procedurę dublińską oraz krajowych organów ochrony danych odpowiedzialnych za rozpatrywanie wniosków dotyczących ochrony danych osobowych.

ZAŁĄCZNIK XI

Informacje dla dzieci bez opieki ubiegających się o ochronę międzynarodową na podstawie art. 4 rozporządzenia (UE) nr 604/2013  (13)

Daliśmy Ci tę broszurę, ponieważ dowiedzieliśmy się od Ciebie, że potrzebujesz ochrony oraz że nie masz ukończonych 18 lat. Jeśli nie masz ukończonych 18 lat, uznajemy Cię za dziecko. Pewnie nie raz usłyszysz, jak urzędnicy mówią o Tobie »małoletni«. W przepisach prawa to znaczy »dziecko«. Urzędnicy lub »przedstawiciele władz« to osoby, które podejmą decyzję dotyczącą Twojej prośby o ochronę.

Potrzebujesz ochrony, ponieważ boisz się, że w kraju, z którego pochodzisz, grozi Ci niebezpieczeństwo. Taka sytuacja nazywa się »ubieganiem się o azyl«. Azyl to bezpieczne miejsce, w którym korzystasz z ochrony.

Jeśli oficjalnie poprosisz urzędników o azyl, w przepisach prawa taka prośba nazywa się »wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej«. Osoba, która prosi o ochronę, nazywa się »wnioskodawcą«. Niektórzy będą czasem mówić o Tobie: »osoba ubiegająca się o azyl«.

Dzieci powinny znajdować się pod opieką rodziców. Jeżeli nie jesteś pod opieką rodziców lub jeżeli rozdzielono Cię z nimi podczas podróży, urzędnicy będą Cię nazywali »małoletnim bez opieki«.

W TAKIM PRZYPADKU PRZYDZIELIMY CI »PRZEDSTAWICIELA«, CZYLI OSOBĘ DOROSŁĄ, KTÓRA POMOŻE CI W RÓŻNYCH FORMALNOŚCIACH. OSOBA TA POMOŻE CI PRZYGOTOWAĆ WNIOSEK. MOŻE ONA BYĆ RÓWNIEŻ OBECNA W CZASIE ROZMÓW Z URZĘDNIKAMI. MOŻESZ Z NIĄ POROZMAWIAĆ O SWOICH PROBLEMACH I OBAWACH. PRZEDSTAWICIEL MA ZADBAĆ O TWOJE INTERESY. CHODZI O TO, ŻEBY ZAPEWNIĆ CI TO, CZEGO POTRZEBUJESZ. PRZEDSTAWICIEL TROSZCZY SIĘ O TWOJE BEZPIECZEŃSTWO, DOBRE SAMOPOCZUCIE, ROZWÓJ SPOŁECZNY ORAZ O TO, ŻEBY URZĘDNICY SZANOWALI TWOJE ZDANIE. PRZEDSTAWICIEL ZASTANOWI SIĘ TAKŻE, CZY MOŻNA BĘDZIE POŁĄCZYĆ CIĘ Z RODZINĄ.

JEŻELI CZEGOŚ NIE ROZUMIESZ, POPROŚ O WYJAŚNIENIE SWOJEGO PRZEDSTAWICIELA LUB W ŁADZE NASZEGO PAŃSTWA!

TWÓJ WNIOSEK O AZYL TRAFIŁ DO NASZEGO PAŃSTWA, ALE MOŻE ON BYĆ TEŻ ROZPATRZONY W INNYM PAŃSTWIE.

Tylko jedno państwo może rozpatrywać wniosek o ochronę. Wynika to z przepisów prawa, nazywanych »rozporządzeniem dublińskim«. Według tych przepisów musimy ustalić, czy to my mamy rozpatrzyć złożony przez Ciebie wniosek, czy też jest za to odpowiedzialne inne państwo. Takie postępowanie nazywamy »procedurą dublińską«.

Prawo to jest stosowane na całym obszarze 32 państw (14). W tej broszurze nazywamy te 32 państwa »państwami systemu dublińskiego«.

NIE PRÓBUJ UCIEKAĆ Z NASZEGO PAŃSTWA ANI WYJECHAĆ DO INNEGO PAŃSTWA SYSTEMU DUBLIŃSKIEGO. NIEKTÓRZY MOGĄ Cię DO TEGO NAMAWIAĆ, MÓWIĄC, ŻE JEST TO DLA CIEBIE NAJEPSZE ROZWIĄZANIE. JEŻELI KTOŚ BĘDZIE CIĘ NAMAWIAŁ DO UCIECZKI LUB PROPONOWAŁ WSPÓLNY WYJAZD, OD RAZU POWIEDZ O TYM SWOJEMU PRZEDSTAWICIELOWI LUB WŁADZOM NASZEGO PAŃSTWA.

JAK NAJSZYBCIEJ POWIEDZ URZĘDNIKOM NASZEGO PAŃSTWA O NASTĘPUJĄCYCH SYTUACJACH:

Jesteś tu sam lub sama, ale myślisz, że Twoja matka, ojciec, brat lub siostra, ciotka  (15), wujek  (16), babcia lub dziadek mogą przebywać w jednym z pozostałych 32 państw systemu dublińskiego.

Jeżeli tak, powiedz nam, czy chcesz z nimi mieszkać

Jeżeli przyjechałeś lub przyjechałaś do naszego kraju z inną osobą, powiedz nam, kto to był

Jeżeli wcześniej byłeś lub byłaś w innym z 32 państw systemu dublińskiego

W innym państwie systemu dublińskiego pobrano od Ciebie odciski palców. Odciski palców to obrazy Twoich palców, dzięki którym łatwiej jest Cię zidentyfikować

Złożyłeś lub złożyłaś już wniosek o azyl w innym państwie systemu dublińskiego

PAMIĘTAJ – WSPÓŁPRACUJ Z URZĘDNIKAMI I MÓW PRAWDĘ. TO BARDZO WAŻNE!

Dzięki systemowi dublińskiemu możesz uzyskać pomoc w sytuacji, gdy prosisz o ochronę, a nie ma przy Tobie żadnego z rodziców.

Jeżeli tylko podasz nam wystarczające informacje na temat rodziców lub krewnych, zaczniemy ich szukać w państwach systemu dublińskiego. Jeżeli uda nam się ich odnaleźć, będziemy się starali wysłać Cię do państwa, w którym przebywają Twoi rodzice lub krewni. W takiej sytuacji państwo, w którym osoby te przebywają, będzie zajmowało się Twoim wnioskiem o ochronę.

Jeżeli nie masz żadnej rodziny lub krewnych w innym państwie systemu dublińskiego, Twój wniosek prawdopodobnie rozpatrzymy w naszym kraju.

Możemy również zdecydować, że rozpatrzymy Twój wniosek w naszym państwie, nawet jeżeli według prawa powinno to zrobić inne państwo. Możemy tak zrobić ze względów humanitarnych, rodzinnych lub kulturowych.

W czasie podejmowania decyzji będziemy zawsze działać w Twoim najlepszym interesie. Nie wyślemy cię do kraju, w którym ktoś będzie mógł naruszyć Twoje podstawowe prawa.

Co to znaczy, że musimy zawsze działać w Twoim najlepszym interesie? Oznacza to, że będziemy musieli:

sprawdzić, czy można wysłać Cię do kraju, w którym przebywa Twoja rodzina,

zapewnić ci bezpieczeństwo. To znaczy, że musimy chronić Cię przed ludźmi, którzy mogą Cię źle traktować lub wyrządzić ci krzywdę,

upewnić się, że będziesz dorastać w bezpiecznym i zdrowym miejscu, że będziesz miał co jeść oraz gdzie mieszkać. Zadbamy też o Twoje potrzeby związane z rozwojem społecznym,

liczyć się z Twoim zdaniem – na przykład zapytać Cię, czy chcesz mieszkać z krewnymi, czy też nie.

WIEK

Osoby w wieku powyżej 18 lat są uważane za »dorosłych«. Są one traktowane inaczej niż dzieci i młodzież (»małoletni«).

Powiedz nam, ile naprawdę masz lat.

Jeżeli masz przy sobie jakikolwiek dokument, w którym wpisany jest Twój wiek, pokaż go urzędnikom. Jeżeli urzędnicy nie uwierzą w Twoje słowa, będą mogli poprosić lekarza, żeby Cię zbadał i stwierdził, czy masz ukończone 18 lat. Na takie badanie musisz zgodzić się Ty lub Twój przedstawiciel.

NA NASTĘPNYCH STRONACH BĘDZIEMY STARALI SIĘ ODPOWIEDZIEĆ NA NAJCZĘŚCIEJ ZADAWANE PYTANIA NA TEMAT PROCEDURY DUBLIŃSKIEJ. DZIĘKI TEMU DOWIESZ SIĘ, JAK MOŻEMY CI POMÓC I CZEGO MOŻESZ SIĘ SPODZIEWAĆ:

ODCISKI PALCÓW – co to jest? Dlaczego się je pobiera?

Jeśli ubiegasz się o azyl, a masz co najmniej 14 lat, urzędnicy zrobią zdjęcie lub odcisk Twoich palców. Takie obrazy nazywają się »odciskami palców«. Zostaną one wysłane do bazy danych o nazwie »Eurodac«. Musisz się na to zgodzić. Prawo przewiduje, że od każdego, kto ubiega się o azyl pobiera się odciski palców.

W pewnym momencie urzędnicy mogą sprawdzić te odciski palców, żeby zobaczyć, czy już kiedyś ubiegałeś lub ubiegałaś się o azyl lub czy na granicy były od Ciebie pobierane odciski palców. Jeżeli dowiedzą się, że już ubiegałeś lub ubiegałaś się o azyl w innym państwie systemu dublińskiego, mogą Cię do niego wysłać, o ile będzie to dla Ciebie korzystne. Wtedy Twój wniosek będzie rozpatrywało to inne państwo.

Odciski palców przechowuje się przez 10 lat. Po 10 latach automatycznie usuwa się je z bazy danych. Jeżeli Twój wniosek o ochronę zostanie rozpatrzony pozytywnie, Twoje odciski palców pozostaną w bazie danych do momentu, gdy zostaną z niej automatycznie usunięte. Jeżeli w przyszłości zostaniesz obywatelem państwa systemu dublińskiego, Twoje odciski palców zostaną usunięte z bazy. W systemie Eurodac będziemy przechowywać tylko odciski palców i dane dotyczące płci. Twoje nazwisko, fotografia, data urodzenia ani informacje na temat obywatelstwa nie będą nikomu przesyłane ani nie będą w nim przechowywane. Możemy je jednak przechowywać w naszej krajowej bazie danych. Nie będziemy wysyłać danych z systemu Eurodac do innych krajów ani organizacji, które nie są częścią systemu dublińskiego.

Od 20 lipca 2015 r. policja i Europejski Urząd Policji (Europol) mogą przeglądać odciski palców. Chodzi o to, żeby zapobiegać, wykrywać i ścigać poważne przestępstwa i terrorystów.

Jakie informacje na Twój temat powinni mieć urzędnicy?

Urzędnicy mogą chcieć z Tobą porozmawiać, żeby ustalić, w którym państwie powinien być rozpatrywany Twój wniosek o azyl. Podczas tej rozmowy wyjaśnią Ci, na czym polega »procedura dublińska«. Będą też chcieli się dowiedzieć, czy można wysłać Cię do rodziny w innym państwie systemu dublińskiego.

Jeśli wiesz, że Twoi rodzice, rodzeństwo lub krewni znajdują się w innym państwie systemu dublińskiego, koniecznie powiedz o tym osobie, która będzie z Tobą rozmawiała. Podaj jak najwięcej informacji, żeby było nam łatwiej znaleźć Twoją rodzinę. Podaj nam ich nazwiska, adresy, numery telefonów itp.

Urzędnicy mogą Cię też zapytać, czy byłeś lub byłaś już w innych państwach systemu dublińskiego. Mów prawdę!

W czasie rozmowy może towarzyszyć Ci Twój przedstawiciel. Ma on Cię wspierać i służyć pomocą. Przedstawiciel będzie wiedział, jak najlepiej zachować się w danej sytuacji. Jeżeli z jakiegoś powodu nie chcesz, aby w rozmowie uczestniczył Twój przedstawiciel, powiedz to urzędnikom.

NA POCZĄTKU ROZMOWY OSOBA JĄ PROWADZĄCA ORAZ TWÓJ PRZEDSTAWICIEL WYJAŚNIĄ, JAK BĘDZIE WYGLĄDAŁA TAKA ROZMOWA. POWIEDZĄ CI TEŻ, JAKIE SĄ TWOJE PRAWA. JEŻELI CZEGOŚ NIE ROZUMIESZ LUB MASZ INNE WĄTPLIWOŚCI, NIE BÓJ SIĘ ZAPYTAĆ!

Masz prawo do takiej rozmowy. To ważna część ubiegania się o ochronę.

Urzędnik będzie z Tobą rozmawiał w języku, który rozumiesz. Jeżeli nie możesz zrozumieć tego języka, możesz poprosić o pomoc tłumacza. Tłumacz pomoże Ci się porozumieć. Tłumacz może tłumaczyć tylko Twoje słowa oraz to, co powiedział urzędnik. Nie wolno mu wyrażać własnych opinii. Jeżeli nie możesz zrozumieć tłumacza, musisz o tym powiedzieć urzędnikowi prowadzącemu rozmowę lub Twojemu przedstawicielowi.

Rozmowa jest poufna. Oznacza to, że nie przekażemy żadnych podanych przez Ciebie informacji (także o tym, że poprosiłeś lub poprosiłaś o ochronę w naszym państwie), żadnym osobom lub władzom, które mogą w jakikolwiek sposób cię skrzywdzić, albo też skrzywdzić członka Twojej rodziny, jeżeli ciągle przebywa on w kraju, z którego pochodzisz.

TO WAŻNE, ŻEBYŚ I TY, I TWÓJ PRZEDSTAWICIEL WIEDZIAŁ, ILE MOŻE TRWAĆ PROCEDURA DUBLIŃSKA!

Takie informacje podajemy poniżej.

Ile czasu potrwa, zanim dowiesz się, czy konieczny będzie wyjazd do innego państwa czy też będziesz mógł/mogła zostać w naszym państwie?

Co się stanie, jeżeli okaże się, że wniosek musi rozpatrzyć inne państwo?

Jeżeli jest to Twój pierwszy wniosek o azyl złożony w państwie systemu dublińskiego, wyjedziesz do innego państwa, bo znajduje się w nim Twoja matka, ojciec, brat, siostra, ciotka, wujek, dziadek lub babcia. Chodzi o to, żeby mogli się oni Tobą opiekować w czasie, gdy rozpatrywany będzie Twój wniosek o azyl  (17).

Jeżeli złożyłeś lub złożyłaś wniosek o azyl w innym państwie systemu dublińskiego, być może będziesz musiał/musiała do niego wyjechać. Chodzi o to, żeby władze tego państwa mogły zająć się Twoim wnioskiem o azyl  (18).

W obu przypadkach może to potrwać do pięciu miesięcy od momentu złożenia przez Ciebie wniosku o azyl lub od chwili, w której dowiedzieliśmy się, że taki wniosek wpłynął do innego państwa systemu dublińskiego. Urzędnicy powiedzą Ci, jaka jest ich decyzja. Zrobią to natychmiast po jej podjęciu.

Jeżeli nie złożyłeś/złożyłaś wniosku o azyl w tym państwie, a wcześniejszy wniosek o azyl złożony w innym państwie został odrzucony (po wnikliwym rozważeniu), mamy dwie możliwości. Albo będziemy musieli poprosić to państwo o wtórne przejęcie, albo zorganizować Twój powrót do kraju pochodzenia lub stałego pobytu, lub do bezpiecznego kraju trzeciego.

Jeżeli okaże się, że Twoim wnioskiem o azyl musi zająć się inne państwo, a ono się na to zgodzi, urzędnik oficjalnie Cię o tym poinformuje. Powie Ci też, że przekażemy Cię do państwa, które jest odpowiedzialne za zajęcie się tym wnioskiem.

Stanie się to w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym inne państwo zgodziło się zająć wnioskiem lub od dnia, kiedy podjęta została decyzja dotycząca złożonego przez Ciebie odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie (za chwilę wyjaśnimy, co znaczą te określenia!), jeżeli nie zgadzasz się z decyzją i się od niej odwołasz. Okres ten może być dłuższy i wynosić nawet jeden rok. Tak się stanie w przypadku, gdy znajdziesz się w więzieniu. Jeżeli uciekniesz, okres ten będzie jeszcze dłuższy – będzie to 18 miesięcy.

Co się stanie, jeśli nie chcę wyjechać do innego kraju?

POROZMAWIAJ O TYM ZE SWOIM PRZEDSTAWICIELEM!

Jeżeli zdecydujemy, żeby wysłać Cię do innego państwa, które zajmie się Twoim wnioskiem, a Ty się na to nie zgadzasz, możesz się temu sprzeciwić. Nazywamy to »odwołaniem« lub »wnioskiem o ponowne rozpoznanie«.

Jeśli urzędnicy poinformowali Cię o podjęciu takiej decyzji, masz [x dni  (19)] na złożenie odwołania do [organ odwoławczy  (20)]. Musisz odwołać się w tym terminie. To bardzo ważne! Twój przedstawiciel powinien Ci w tym pomóc.

W czasie rozpatrywania odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie możesz zostać w naszym państwie. lub  (21)

Przekazanie zostanie zawieszone na okres [y dni  (22)], do czasu, gdy sąd rozstrzygnie, czy będziesz bezpieczny lub bezpieczna w państwie, które ma zająć się wnioskiem. lub

Masz [y dni  (23)] na złożenie wniosku o zawieszenie przekazania na okres, gdy Twoje odwołanie będzie rozpatrywane. Sąd szybko podejmie decyzję w sprawie takiego wniosku. Jeżeli sąd zadecyduje, że zawieszenie nie jest możliwe, poinformuje Cię, dlaczego tak postanowił.

Na końcu tej broszury znajdują się informacje o urzędach, do których można złożyć odwołanie od decyzji w danym kraju.

W czasie rozpatrywania odwołania możesz skorzystać z pomocy prawnika oraz, o ile to konieczne, z usług tłumacza ustnego lub pisemnego. Możesz poprosić o bezpłatną pomoc prawną, jeżeli nie stać Cię na opłacenie takich usług. Na końcu tej broszury znajdują się dane kontaktowe organizacji, które udzielają pomocy prawnej i które mogą Ci pomóc w czasie postępowania odwoławczego.

ZATRZYMANIE

»Zatrzymanie« oznacza, że dana osoba nie może swobodnie podróżować oraz przebywa w zamkniętym budynku, którego nie może opuszczać.

Jeżeli jesteś małoletnim bez opieki, możesz mieszkać w miejscu, w którym obowiązują pewne reguły. Na przykład nie możesz tego miejsca opuszczać nocą czy po zmroku albo też musisz mówić opiekunom o tym, że chcesz wyjść oraz o której wrócisz. Te zasady są po to, żeby zapewnić Ci bezpieczeństwo. Nie oznacza to, że jesteś zatrzymany/zatrzymana.

Dzieci prawie nigdy nie podlegają zatrzymaniu!

Czy jesteś zatrzymany/zatrzymana? Jeżeli masz wątpliwości, czy jesteś zatrzymany/zatrzymana, czy nie, jak najszybciej zapytaj o to urzędników, swojego przedstawiciela lub doradcę prawnego (24). Możesz porozmawiać z nimi o swojej sytuacji. Jeżeli okaże się, że jesteś zatrzymany/zatrzymana, możesz odwołać się od decyzji o zatrzymaniu!

Istnieje ryzyko, że w czasie procedury dublińskiej zostaniesz zatrzymany lub zatrzymana. Najczęściej dzieje się to wtedy, gdy urzędnicy nie wierzą, że masz mniej niż 18 lat i obawiają się, że możesz uciec lub ukrywać się ze strachu przed odesłaniem do innego kraju.

Masz prawo otrzymać na piśmie informację o tym, dlaczego Cię zatrzymano oraz o tym, w jaki sposób możesz się odwołać od nakazu zatrzymania. Jeżeli chcesz się odwołać, przysługuje Ci także prawo do uzyskania pomocy prawnej, tak więc jeśli jesteś niezadowolony lub niezadowolona, porozmawiaj o tym ze swoim przedstawicielem lub doradcą prawnym.

Jeżeli zatrzymano Cię w czasie trwania procedury dublińskiej, terminy, które Cię dotyczą, ulegną zmianie. Będziemy musieli poprosić inne państwo o przyjęcie za Ciebie odpowiedzialności w terminie jednego miesiąca od dnia złożenia przez Ciebie wniosku o azyl. Państwo, do którego wysłaliśmy taki wniosek, powinno odpowiedzieć w ciągu dwóch tygodni. Na koniec, jeżeli przebywasz w miejscu zatrzymania, przekazanie musi się odbyć w ciągu sześciu tygodni od dnia, gdy odpowiedzialne państwo otrzymało wspomniany wniosek.

Jeżeli odwołasz się od decyzji o przekazaniu w sytuacji, gdy przebywasz w miejscu zatrzymania, władze nie muszą wysłać Cię do innego kraju w ciągu sześciu tygodni. Urzędnicy powiedzą Ci, co możesz w takiej sytuacji zrobić.

Jeśli władze nie poproszą innego państwa o przejęcie za Ciebie odpowiedzialności w odpowiednim terminie lub nie dokonają przekazania w odpowiednim czasie, będzie to oznaczało koniec zatrzymania na potrzeby przekazania na podstawie rozporządzenia dublińskiego. W takim przypadku znowu stosuje się terminy przedstawione w sekcji zatytułowanej: »Co się stanie, gdy wniosek musi rozpatrzyć inne państwo?«.

Jakie są Twoje prawa w czasie podejmowania decyzji o tym, które państwo jest za Ciebie odpowiedzialne?

Możesz zostać w naszym państwie, jeżeli to ono jest odpowiedzialne za zajęcie się Twoim wnioskiem o azyl. Możesz w nim również być do czasu wysłania Cię do innego państwa, które ma rozpatrzyć Twój wniosek. Jeżeli państwo, w którym teraz jesteś, ma zająć się Twoim wnioskiem o azyl, możesz w nim zostać co najmniej do momentu podjęcia pierwszej decyzji w sprawie tego wniosku. Możesz też korzystać z tak zwanych »materialnych warunków przyjmowania«, takich jak mieszkanie, jedzenie itp., a także z podstawowej opieki lekarskiej i pomocy lekarza w nagłych wypadkach. Masz również prawo chodzić do szkoły.

Możesz nam również opowiedzieć o swojej sytuacji oraz o członkach rodziny, którzy mieszkają w państwach systemu dublińskiego. Możesz to zrobić ustnie lub na piśmie, w swoim języku ojczystym lub w innym języku, który dobrze znasz. Możesz też skorzystać z usług tłumacza ustnego, jeżeli będzie to potrzebne. Dostaniesz też kopię decyzji o przekazaniu do innego kraju. Możesz też poprosić nas o więcej informacji lub skontaktować się z Biurem Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) znajdującym się w naszym kraju.

Twój przedstawiciel oraz władze naszego państwa powiedzą Ci więcej o Twoich prawach!

Co stanie się z Twoimi danymi osobowymi? Skąd wiadomo, czy nie zostaną one wykorzystane do niewłaściwych celów?

Władze państw systemu dublińskiego mogą wymieniać się między sobą informacjami, które otrzymały od Ciebie w trakcie procedury dublińskiej jedynie po to, aby wypełnić obowiązki wynikające z rozporządzenia dublińskiego.

Możesz mieć dostęp do:

informacji, które Ciebie dotyczą; możesz żądać poprawienia takich danych, jeżeli są one nieprawidłowe lub nieprawdziwe, lub też ich usunięcia, jeżeli były one przetwarzane w sposób niezgodny z prawem,

informacji o tym, w jaki sposób można poprawić lub usunąć dane, a także danych kontaktowych właściwych organów, które zajmują się procedurą dublińską w Twojej sprawie, a także krajowych organów ochrony danych zajmujących się ochroną danych osobowych.

KOGO MOŻESZ POPROSIĆ O POMOC? (Należy uzupełnić podając informacje dotyczące danego państwa, w szczególności:)

adres i dane kontaktowe organu odpowiedzialnego za udzielenie azylu,

nazwa, adres i dane kontaktowe organizacji zapewniających reprezentację dla małoletnich bez opieki,

adres i dane kontaktowe krajowego organu do spraw dzieci,

adres i dane kontaktowe organu odpowiedzialnego za przeprowadzenie procedury dublińskiej,

szczegółowe informacje dotyczące krajowego organu nadzorczego,

tożsamość administratora systemu Eurodac i jego przedstawiciela,

dane kontaktowe urzędu administratora,

informacje o Czerwonym Krzyżu i jego roli,

dane kontaktowe lokalnego biura UNHCR (jeżeli istnieje) oraz informacje o jego roli,

dane kontaktowe organizacji świadczących pomoc prawną/udzielających wsparcia uchodźcom lub dzieciom,

dane kontaktowe Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji oraz informacje o jej roli.

ZAŁĄCZNIK XII

INFORMACJE DLA OBYWATELI PAŃSTW TRZECICH LUB BEZPAŃSTWOWCÓW ZATRZYMANYCH W ZWIĄZKU Z NIELEGALNYM PRZEKROCZENIEM GRANICY ZEWNĘTRZNEJ, NA PODSTAWIE ART. 29 UST. 3 ROZPORZĄDZENIA (UE) NR 603/2013

Jeżeli masz co najmniej 14 lat i zatrzymano Cię w związku z nielegalnym przekroczeniem granicy, zostaną od Ciebie pobrane odciski palców. Przekażemy je do bazy danych o nazwie »Eurodac«. Musisz się na to zgodzić – pobranie odcisków palców jest przewidziane przez prawo.

Jeżeli odciski palców nie są dobrej jakości, także wtedy, gdy wynika to z celowego uszkodzenia palców, w przyszłości mogą one zostać pobrane ponownie.

Jeżeli w określonym momencie w przyszłości będziesz po raz kolejny ubiegać się o azyl, odciski palców zostaną pobrane ponownie. Jeśli ubiegasz się o azyl w innym kraju niż ten, w którym po raz pierwszy pobrano od Ciebie odciski palców, możesz zostać odesłany lub odesłana do kraju, w którym po raz pierwszy pobrano od Ciebie odciski palców.

Odciski palców będą przechowywane przez 18 miesięcy – po tym czasie zostaną one automatycznie usunięte z bazy danych. W systemie Eurodac przechowywane będą tylko odciski palców i dane dotyczące płci. Nazwisko, fotografia, data urodzenia ani informacje na temat obywatelstwa nie zostaną przesłane do bazy ani nie będą w niej przechowywane.

W dowolnym momencie w przyszłości możesz poprosić o informacje o tym, jakie dane przekazane przez kraj pobierający odciski palców zostały zapisane w systemie Eurodac. Możesz również poprosić o poprawienie lub usunięcie danych. Usunięcie danych powinno nastąpić na przykład wówczas, gdy uzyskasz obywatelstwo UE lub kraju stowarzyszonego lub zezwolenie na pobyt w jednym z nich, jeżeli nie ubiegałeś lub nie ubiegałaś się o azyl.

Bazę Eurodac prowadzi Agencja Unii Europejskiej o nazwie eu-LISA. Twoje dane mogą zostać wykorzystane wyłącznie do celów określonych przez prawo. Dane te zostaną przesłane wyłącznie do systemu centralnego Eurodac. Jeżeli w przyszłości będziesz ubiegać się o azyl w innym państwie członkowskim UE lub kraju stowarzyszonym (25), odciski palców zostaną wysłane do tego państwa w celu weryfikacji. Dane przechowywane w systemie Eurodac nie będą udostępniane innym państwom lub organizacjom spoza UE i krajów stowarzyszonych.

Od 20 lipca 2015 r. organy takie jak policja i Europejski Urząd Policji (Europol) mogą przeglądać odciski palców. Organy te mogą zażądać dostępu do bazy danych Eurodac do celów zapobiegania, wykrywania i prowadzenie dochodzeń w sprawie poważnych przestępstw i aktów terroryzmu.

Informacje kontaktowe (należy wstawić informacje dotyczące konkretnych państw członkowskich)

tożsamość administratora systemu Eurodac i jego przedstawiciela,

dane kontaktowe urzędu administratora,

szczegółowe informacje dotyczące krajowego organu nadzorczego (organu odpowiedzialnego za ochronę danych).

ZAŁĄCZNIK XIII

INFORMACJE DLA OBYWATELI PAŃSTW TRZECICH LUB BEZPAŃSTWOWCÓW PRZEBYWAJĄCYCH NIELEGALNIE W PAŃSTWIE CZŁONKOWSKIM, NA MOCY ART. 29 UST. 3 ROZPORZĄDZENIA (UE) NR 603/2013

Jeśli przebywają Państwo nielegalnie w państwie »systemu dublińskiego« (26), jego władze mogą pobrać odciski palców i przesłać je do bazy daktyloskopijnej zwanej »Eurodac«. Chodzi jedynie o to, żeby sprawdzić, czy już wcześniej ubiegali się Państwo o azyl. Dane dotyczące odcisków palców nie będą przechowywane w bazie danych Eurodac, ale jeśli wcześnie ubiegali się Państwo o azyl w innym państwie, mogą Państwo zostać do niego odesłani.

Jeżeli odciski palców nie są dobrej jakości, także w przypadku, gdy jest to wynikiem celowego uszkodzenia palców, mogą one zostać w przyszłości pobrane ponownie.

Bazę Eurodac prowadzi Agencja Unii Europejskiej o nazwie eu-LISA. Zgromadzone dane mogą zostać wykorzystane wyłącznie do celów określonych przez prawo. Dane te zostaną przesłane wyłącznie do systemu centralnego Eurodac. Odciski palców zostaną również pobrane w celu przesłania do Eurodac jeżeli w przyszłości będą Państwo ubiegać się o azyl w innym państwie systemu dublińskiego. Dane przechowywane w systemie Eurodac nie będą udostępniane innym państwom lub organizacjom spoza UE i krajów stowarzyszonych.

Informacje kontaktowe (należy wstawić informacje dotyczące konkretnych państw)

tożsamość administratora systemu Eurodac i jego przedstawiciela,

dane kontaktowe urzędu administratora,

szczegółowe informacje dotyczące krajowego organu nadzorczego (ochrona danych).

Jeżeli władze naszego państwa dojdą do wniosku, że być może złożyli Państwo wniosek o objęcie ochroną międzynarodową w innym państwie, które mogłyby być odpowiedzialne za rozpatrzenie tego wniosku, przekażą bardziej szczegółowe informacje na temat dalszego postępowania oraz poinformują o tym, w jaki sposób wpłynie to Państwa sytuację oraz prawa (27).

(1)  Dowodom pośrednim muszą zawsze towarzyszyć dowody bezpośrednie określone w wykazie A.

(2)  Ta broszura służy wyłącznie do celów informacyjnych. Ma ona na celu udzielenie wnioskodawcom ubiegającym się o ochronę międzynarodową informacji dotyczących procedury dublińskiej. Jej treść nie stwarza ani nie pociąga za sobą żadnych uprawnień lub obowiązków prawnych. Prawa i obowiązki państw i osób w ramach procedury dublińskiej określono w rozporządzeniu (UE) nr 604/2013.

(3)  Do państw systemu dublińskiego zaliczamy 28 państw członkowskich Unii Europejskiej (Austrię, Belgię, Bułgarię, Chorwację, Cypr, Republika Czeska, Danię, Estonię, Finlandię, Francję, Grecję, Hiszpanię, Irlandię, Litwę, Luksemburg, Łotwę, Maltę, Niemcy, Niderlandy, Polskę, Portugalię, Rumunię, Słowację, Słowenię, Szwecję, Węgry, Włochy, Zjednoczone Królestwo), jak również 4 państwa »stowarzyszone« z systemem dublińskim (Norwegię, Islandię, Szwajcarię, Liechtenstein).

(4)  Przekazywane informacje zostały przedstawione w części B niniejszego załącznika.

(5)  Ta broszura służy wyłącznie do celów informacyjnych. Ma ona na celu udzielenie wnioskodawcom ubiegającym się o ochronę międzynarodową informacji dotyczących procedury dublińskiej. Jej treść nie stwarza ani nie pociąga za sobą żadnych uprawnień lub zobowiązań prawnych. Prawa i obowiązki państw i osób w ramach procedury dublińskiej określono w rozporządzeniu (UE) nr 604/2013.

(6)  Więcej informacji o Eurodac znajduje się w części A, w sekcji zatytułowanej »Dlaczego pobiera się ode mnie odciski palców?«.

(7)  Niniejszy ustęp nie pojawia się w broszurach dotyczących państw członkowskich, które nie są objęte dyrektywą w sprawie powrotów imigrantów.

(8)  Wypełnia każde państwo członkowskie, zgodnie ze szczególnymi przepisami zawartymi w prawie krajowym.

(9)  Wypełnia każde państwo członkowskie.

(10)  Każde państwo członkowskie wybiera jeden z trzech dostępnych wariantów, w zależności od dokonanego wyboru skutecznego systemu odwoławczego.

(11)  Wypełnia każde państwo członkowskie, zgodnie ze szczególnymi przepisami zawartymi w prawie krajowym.

(12)  Wypełnia każde państwo członkowskie, zgodnie ze szczególnymi przepisami zawartymi w prawie krajowym.

(13)  Ta ulotka służy wyłącznie do celów informacyjnych. Zawiera ona informacje na temat procedury dublińskiej dla osób ubiegających się o ochronę międzynarodową. Nie wynikają z niej żadne uprawnienia lub obowiązki prawne. Prawa i obowiązki państw i osób w ramach procedury dublińskiej określono w rozporządzeniu (UE) nr 604/2013.

(14)  Do państw systemu dublińskiego zaliczamy 28 państw członkowskich Unii Europejskiej (Austrię, Belgię, Bułgarię, Chorwację, Cypr, Republika Czeska, Danię, Estonię, Finlandię, Francję, Grecję, Hiszpanię, Irlandię, Litwę, Łotwę, Luksemburg, Maltę, Holandię, Niemcy, Polskę, Portugalię, Rumunię, Słowację, Słowenię, Szwecję, Węgry, Włochy, Zjednoczone Królestwo), jak również 4 państwa »stowarzyszone« z systemem dublińskim (Norwegię, Islandię, Szwajcarię, Liechtenstein). Na stronie xx znajduje się mapka tego obszaru.

(15)  Siostra matki lub ojca.

(16)  Brat matki lub ojca.

(17)  Możesz usłyszeć, że niektórzy nazywają to »przejęciem«.

(18)  Możesz usłyszeć, że niektórzy nazywają to »wtórnym przejęciem«.

(19)  Wypełnia każde państwo członkowskie, zgodnie ze szczególnymi przepisami zawartymi w prawie krajowym.

(20)  Wypełnia każde państwo członkowskie.

(21)  Każde państwo członkowskie wybiera jeden z trzech dostępnych wariantów, w zależności od dokonanego wyboru skutecznego systemu odwoławczego.

(22)  Wypełnia każde państwo członkowskie, zgodnie ze szczególnymi przepisami zawartymi w prawie krajowym.

(23)  Wypełnia każde państwo członkowskie, zgodnie ze szczególnymi przepisami zawartymi w prawie krajowym.

(24)  Jest to osoba, którą władze uważają za osobę, która reprezentuje Twoje interesy wobec prawa. Przedstawiciel lub urzędnik powinien Ci powiedzieć, czy potrzebujesz pomocy doradcy prawnego. Możesz też poprosić ich o wyznaczenie dla Ciebie takiego doradcy. Na końcu tej broszury znajdziesz spis organizacji, które mogą Ci zapewnić zastępstwo prawne.

(25)  Dane dotyczące odcisków palców mogą być udostępniane w przypadkach przewidzianych przez prawo pomiędzy 28 państwami członkowskimi UE i 4 krajami stowarzyszonymi, do których należą: Norwegia, Islandia, Szwajcaria i Liechtenstein.

(26)  System ten obejmuje wszystkie państwa Unii Europejskiej (Austrię, Belgię, Bułgarię, Chorwację, Cypr, Danię, Estonię, Finlandię, Francję, Grecję, Hiszpanię, Irlandię, Litwę, Łotwę, Luksemburg, Maltę, Niderlandy, Niemcy, Polskę, Portugalię, Republikę Czeską, Rumunię, Słowację, Słowenię, Szwecję, Węgry, Włochy, Zjednoczone Królestwo), a także 4 inne państwa związane przepisami rozporządzenia dublińskiego (Norwegia, Islandia, Szwajcaria i Liechtenstein).

(27)  Przekazywanie takich informacji przewidziano w części B załącznika X.


8.2.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 39/44


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 119/2014

z dnia 7 lutego 2014 r.

zmieniające dyrektywę 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do drożdży wzbogaconych w chrom stosowanych w produkcji suplementów żywnościowych oraz do trójwodnego mleczanu chromu(III) dodawanego do żywności

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych (1), w szczególności jej art. 4 ust. 5,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji (2), w szczególności jego art. 3 ust. 3,

po konsultacji z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W załączniku II do dyrektywy 2002/46/WE ustanowiono wykaz witamin i składników mineralnych, które mogą być stosowane w produkcji suplementów żywnościowych. Rozporządzeniem (WE) 1170/2009 (3) zastąpiono załączniki I i II do dyrektywy 2002/46/WE. Załącznik II do dyrektywy 2002/46/WE zmieniono rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1161/2011 (4).

(2)

Zgodnie z art. 14 dyrektywy 2002/46/WE przepisy dotyczące witamin i składników mineralnych w suplementach żywnościowych mogących mieć wpływ na zdrowie publiczne przyjmuje się po konsultacjach z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności.

(3)

W dniu 31 października 2012 r. EFSA przyjął opinię naukową w sprawie drożdży ChromoPrecise® wzbogaconych w chrom związany przez komórki dodawanych ze względu na potrzeby żywieniowe do suplementów żywnościowych jako źródło chromu oraz w sprawie biodostępności chromu z tego źródła (5).

(4)

Urząd podkreślił, że wnioski zawarte w jego opinii mają zastosowanie wyłącznie do drożdży ChromoPrecise® wzbogaconych w chrom a nie do innych drożdży wzbogaconych w chrom. Urząd uznał także, że specyfikacje drożdży ChromoPrecise® wzbogaconych w chrom powinny zawierać specyfikacje dotyczące straty przy suszeniu oraz maksymalnej zawartości chromu (VI).

(5)

Z opinii przyjętej przez EFSA w dniu 31 października 2012 r. wynika, że stosowanie drożdży ChromoPrecise® wzbogaconych w chrom w suplementach żywnościowych nie budzi obaw co do bezpieczeństwa pod warunkiem przestrzegania warunków określonych w opinii.

(6)

W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 ustanowiono wykaz witamin i składników mineralnych, które mogą być dodawane do żywności.

(7)

Zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 zmiany w wykazie zawartym w załączniku II do tego rozporządzenia muszą być przyjmowane z uwzględnieniem opinii EFSA.

(8)

W dniu 13 września 2012 r. EFSA przyjęła opinię naukową dotyczącą trójwodnego mleczanu chromu(III) jako źródła chromu(III) dodawanego do żywności ze względu na potrzeby żywieniowe (6).

(9)

Z opinii przyjętej przez EFSA w dniu 13 września 2012 r. wynika, że dodawanie trójwodnego mleczanu chromu(III) do żywności nie budzi obaw co do bezpieczeństwa pod warunkiem przestrzegania warunków określonych w opinii.

(10)

Substancje, w odniesieniu do których EFSA wydała pozytywną opinię, należy dodać do wykazów zawartych w załączniku II do dyrektywy 2002/46/WE i w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006.

(11)

Przeprowadzono konsultacje z zainteresowanymi stronami za pośrednictwem Grupy Doradczej ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt i Roślin i uwzględniono otrzymane opinie.

(12)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2002/46/WE i rozporządzenie (WE) nr 1925/2006.

(13)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły wobec nich sprzeciwu,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku II do dyrektywy 2002/46/WE w części B po pozycji „chlorek chromu(III)” dodaje się pozycję w brzmieniu:

„drożdże wzbogacone w chrom (7).

Artykuł 2

W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 w pkt 2 po pozycji „pikolinian chromu” dodaje się pozycję w brzmieniu:

„trójwodny mleczan chromu(III)”.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 7 lutego 2014 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 183 z 12.7.2002, s. 51.

(2)  Dz.U. L 404 z 30.12.2006, s. 26.

(3)  Dz.U. L 314 z 1.12.2009, s. 36.

(4)  Dz.U. L 296 z 15.11.2011, s. 29.

(5)  Panel EFSA ds. dodatków do żywności i składników pokarmowych dodawanych do żywności (ANS); Scientific Opinion on Chromoprecise® cellular bound chromium yeast added for nutritional purposes as a source of chromium in food supplements and the bioavailability of chromium form this source. Dziennik EFSA 2012; 10(11):2951.

(6)  Panel EFSA ds. dodatków do żywności i składników pokarmowych dodawanych do żywności (ANS); Scientific Opinion on chromium(III) lactate tri-hydrate as a source of chromium added for nutritional purposes to foodstuff. Dziennik EFSA 2012; 10(10):2881.


8.2.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 39/46


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 120/2014

z dnia 7 lutego 2014 r.

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1981/2006 ustalające szczegółowe zasady wykonania przepisów art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wspólnotowego laboratorium referencyjnego dla organizmów zmodyfikowanych genetycznie

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (1), w szczególności jego art. 32 akapity drugi i piąty,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Szczegółowe zasady dotyczące wykonania art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 określono rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1981/2006 (2), zmienionym rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 503/2013 (3). Konieczne jest uaktualnienie wspomnianych zasad, w szczególności w odniesieniu do składek wnioskodawców, aby uwzględnić zmiany w kosztach poniesionych przy badaniu i uwierzytelnianiu metod wykrywania oraz zmiany w podziale zadań w państwach członkowskich.

(2)

W rozporządzeniu należy również uwzględnić rosnącą liczbę GMO zawierających złożone modyfikacje genetyczne, w których łączona jest coraz większa liczba pojedynczych modyfikacji genetycznych.

(3)

Niezbędne jest uaktualnienie wykazu wyznaczonych krajowych laboratoriów referencyjnych wspomagających wspólnotowe laboratorium referencyjne, o którym mowa w art. 32 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, w badaniu i uwierzytelnianiu metod wykrywania, aby uwzględnić zmiany wyznaczonych krajowych laboratoriów referencyjnych w państwach członkowskich i włączyć do wspomnianego wykazu laboratoria w państwach członkowskich, które niedawno przystąpiły do Unii.

(4)

Należy ustanowić środki przejściowe, aby wnioskodawcy, którzy otrzymali od właściwego organu krajowego poświadczenie otrzymania wniosku o wydanie zezwolenia zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003 przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, mogli wpłacać składki zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1981/2006.

(5)

Należy zwrócić należytą uwagę na publiczne instytucje badawcze mające siedzibę w UE, które składają wnioski o wydanie zezwolenia na GMO w związku z projektami finansowanymi głównie przez sektor publiczny; w takich przypadkach należy przewidzieć obniżenie składki.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1981/2006.

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 1981/2006 wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

»pełna procedura uwierzytelnienia« oznacza:

(i)

ocenę – przeprowadzaną zgodnie z międzynarodowymi normami w drodze badań międzylaboratoryjnych z udziałem krajowych laboratoriów referencyjnych – kryteriów skuteczności metod przyjętych przez wnioskodawcę jako zgodnych z dokumentem »Definicja minimalnych wymogów działania dotyczących analitycznych metod testowania OGZ« (4), o którym mowa w:

pkt 3.1.C.4 załącznika III do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 503/2013 w przypadku roślin zmodyfikowanych genetycznie przeznaczonych na żywność lub paszę, żywności lub paszy zawierających rośliny zmodyfikowane genetycznie lub składających się z nich oraz żywności produkowanej ze składników wyprodukowanych z roślin zmodyfikowanych genetycznie lub zawierającej takie składniki, lub paszy produkowanej z roślin zmodyfikowanych genetycznie (5),

pkt 1(B) załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 641/2004 we wszystkich innych przypadkach;

oraz

(ii)

ocenę precyzji i poprawności metody dostarczonej przez wnioskodawcę.

(4)  http://gmo-crl.jrc.ec.europa.eu/doc/Min_Perf_Requirements_Analytical_methods.pdf, wspólnotowe laboratorium referencyjne i europejska sieć laboratoriów GMO, dnia 13 października 2008 r."

(5)  Dz.U. L 157 z 8.6.2013, s. 1.”;"

2)

w art. 2 dodaje się definicje w brzmieniu:

„e)

»GMO zawierający pojedynczą modyfikację genetyczną« oznacza GMO, który uzyskano w procesie pojedynczej transformacji;

f)

»GMO zawierający złożone modyfikacje genetyczne« oznacza GMO zawierający więcej niż jedną pojedynczą modyfikację genetyczną uzyskany w drodze konwencjonalnego krzyżowania, kotransformacji lub retransformacji.”;

3)

art. 3 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 3

Składki

1.   Za każdy wniosek dotyczący GMO zawierającego pojedynczą modyfikację genetyczną wnioskodawca wnosi na rzecz wspólnotowego laboratorium referencyjnego ryczałtową składkę w wysokości 40 000 EUR.

2.   Wspólnotowe laboratorium referencyjne zwraca się do wnioskodawcy o uiszczenie dodatkowej składki w wysokości 65 000 EUR, jeżeli wymagane jest przeprowadzenie pełnej procedury uwierzytelnienia metody wykrywania i identyfikacji GMO zawierającego pojedynczą modyfikację genetyczną zgodnie z przepisami:

a)

załącznika III do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 503/2013, jeżeli wniosek dotyczy:

(i)

roślin genetycznie zmodyfikowanych przeznaczonych na żywność lub paszę;

(ii)

żywności lub paszy zawierających rośliny genetycznie zmodyfikowane lub składających się z nich;

(iii)

żywności wyprodukowanej ze składników wytworzonych z roślin genetycznie zmodyfikowanych lub zawierających takie składniki, lub paszy wyprodukowanej z takich roślin; lub

b)

załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 641/2004 w pozostałych przypadkach.

3.   Za każdy wniosek dotyczący GMO zawierającego złożone modyfikacje genetyczne, w przypadku gdy metoda wykrywania i identyfikacji każdej pojedynczej modyfikacji genetycznej, która wchodzi w skład GMO, została uwierzytelniona przez wspólnotowe laboratorium referencyjne lub w przypadku których uwierzytelnianie jest w toku, wysokość ryczałtowej składki zależy od liczby (N) pojedynczych modyfikacji genetycznych, które wchodzą w skład GMO, i obliczana jest jako 20 000 EUR + (N × 5 000 EUR). W obliczeniu tym uwzględnia się jedynie GMO zawierające złożone modyfikacje genetyczne o największej liczbie pojedynczych modyfikacji genetycznych.

4.   Za każdy wniosek dotyczący GMO zawierającego złożone modyfikacje genetyczne i składającego się z jednej modyfikacji genetycznej lub większej ich liczby, w odniesieniu do której (których) metoda wykrywania i identyfikacji nie została uwierzytelniona przez wspólnotowe laboratorium referencyjne, lub dla której (których) uwierzytelnianie nie jest w toku, składkę oblicza się w następujący sposób: do pojedynczych modyfikacji genetycznych, dla których nie ma uwierzytelnionej metody, zastosowanie ma art. 3 ust. 1 i 2, a do GMO zawierających złożone modyfikacje genetyczne zastosowanie ma art. 3 ust. 3, przy czym N odpowiada liczbie pojedynczych modyfikacji genetycznych wchodzących w skład danego GMO, dla których istnieje uwierzytelniona metoda.

5.   Wspólnotowe laboratorium referencyjne zmniejsza wysokość składki dodatkowej, o której mowa w ust. 2, proporcjonalnie do kosztów zaoszczędzonych w przypadku:

a)

dostarczenia przez wnioskodawcę materiałów potrzebnych do przeprowadzenia pełnej procedury uwierzytelnienia; lub

b)

dostarczenia przez wnioskodawcę danych dotyczących poszczególnych modułów – takich jak protokoły ekstrakcji DNA oraz systemy referencyjne w odniesieniu do danych gatunków – uprzednio uwierzytelnionych i opublikowanych przez wspólnotowe laboratorium referencyjne.

6.   Jeżeli koszty uwierzytelnienia metody wykrywania i identyfikacji przedłożonej przez wnioskodawcę przekraczają wysokość składek, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, o co najmniej 50 %, wymaga się wniesienia kolejnej składki. Kolejna składka pokrywa w 50 % część kosztów przekraczającą kwotę składek, o których mowa w ust. 1, 2 i 3.

7.   Składki przewidziane w ust. 1–6 są należne również w przypadku wycofania wniosku, co nie narusza przepisów art. 5 ust. 3.”;

4)

w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   W przypadku gdy wnioskodawcą jest MŚP, jego główna siedziba mieści się w kraju rozwijającym się lub jest publiczną instytucją badawczą z siedzibą w UE, która składa wniosek w związku z projektami finansowanymi głównie przez sektor publiczny, składki, o których mowa w art. 3 ust. 1–4, obniża się o 50 %.”;

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.   Art. 3 ust. 6 nie stosuje się do wnioskodawców, o których mowa w art. 4 ust. 1.”;

5)

w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„1.   Wnioskodawca dostarcza dowody dokonania wpłaty składki, o której mowa w art. 3 ust. 1, 3 lub 4, na rzecz wspólnotowego laboratorium referencyjnego, gdy przekazuje temu laboratorium próbki żywności i paszy oraz ich próbki kontrolne zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. j) lub art. 17 ust. 3 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.

2.   W przypadku gdy, jak określono w art. 3 ust. 2, konieczne jest przeprowadzenie pełnej procedury uwierzytelnienia, wspólnotowe laboratorium referencyjne powiadamia o tym pisemnie wnioskodawcę, zwracając się do niego o uiszczenie kwoty zgodnie z wymienionym przepisem przed rozpoczęciem etapu 4 (badanie międzylaboratoryjne) procesu uwierzytelniania.

3.   W przypadku gdy, jak określono w art. 3 ust. 6, wspólnotowe laboratorium referencyjne przewiduje, że koszty uwierzytelnienia zgłaszanej przez wnioskodawcę metody wykrywania przekroczą wysokość składek, o których mowa w art. 3 ust. 1–4, o co najmniej 50 %, zawiadamia ono pisemnie wnioskodawcę o szacowanej wysokości dalszych kosztów.

Jeśli w ciągu miesiąca od otrzymania powiadomienia wnioskodawca wycofa swój wniosek, kolejna składka, o której mowa w art. 3 ust. 6, nie jest należna.

Po przeprowadzeniu procedury uwierzytelnienia metody wykrywania wspólnotowe laboratorium referencyjne pisemnie powiadamia wnioskodawcę o rzeczywistych i odpowiednio udokumentowanych kosztach, jakie poniosło w trakcie przeprowadzonego uwierzytelnienia metody wykrywania, oraz wymaga wpłaty należnej składki zgodnie z art. 3 ust. 6.”;

b)

skreśla się ust. 5;

c)

ust. 7 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Termin płatności składek, o których mowa w ust. 2 i 3, upływa w ciągu 45 dni od daty odbioru powiadomienia przez wnioskodawcę. Etap 4 (badanie międzylaboratoryjne) procesu uwierzytelniania można rozpocząć dopiero po otrzymaniu tych składek.”;

6)

w art. 6 ust. 2 zastępuje się ust. 2 i 3 w brzmieniu:

„2.   Krajowe laboratoria referencyjne wymienione w załączniku II wybierane są losowo do udziału w międzynarodowym międzylaboratoryjnym badaniu uwierzytelniającym i otrzymują od wspólnotowego laboratorium referencyjnego kwotę 2 400 EUR tytułem udziału w kosztach ich uczestnictwa. W przypadku art. 4 ust. 1 kwota ta zostanie proporcjonalnie obniżona.

3.   Wspólnotowe laboratorium referencyjne i wymienione w załączniku II krajowe laboratoria referencyjne, które uczestniczą w badaniu uwierzytelniającym, powinny zawrzeć pisemne umowy określające łączące je stosunki, a w szczególności w kwestiach finansowych.”;

7)

w załączniku I lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

być akredytowane zgodnie z normą EN ISO/IEC 17025 »Ogólne wymagania dotyczące kompetencji laboratoriów badawczych i wzorcujących« lub z równorzędną normą międzynarodową, zapewniającą, by laboratoria te:

dysponowały personelem stosownie wykwalifikowanym i przeszkolonym w dziedzinie metod analitycznych wykorzystywanych do wykrywania i identyfikacji GMO oraz genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy,

posiadały konieczne wyposażenie do przeprowadzania wymaganych analiz,

posiadały odpowiednią infrastrukturę administracyjną,

dysponowały wystarczającą zdolnością przetwarzania danych do opracowywania sprawozdań technicznych oraz do szybkiej komunikacji z pozostałymi laboratoriami uczestniczącymi w badaniu i uwierzytelnianiu metod wykrywania.

Laboratoria wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, które nie zostały jeszcze akredytowane, są dopuszczone do dnia 31 grudnia 2014 r., jeżeli w odniesieniu do danego laboratorium złożone zostanie oświadczenie, że trwa proces jego akredytacji, a wspólnotowe laboratorium referencyjne otrzyma dowód jego kompetencji technicznych.”;

8)

załącznik II zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Środki przejściowe

Art. 3–5 rozporządzenia (WE) nr 1981/2006 dotyczące składek stosuje się nadal w odniesieniu do wnioskodawców, którzy otrzymali od właściwego organu krajowego poświadczenie otrzymania wniosku o wydanie zezwolenia zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003 przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 3

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w Brukseli dnia 7 lutego 2014 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1.

(2)  Dz.U. L 368 z 23.12.2006, s. 99.

(3)  Dz.U. L 157 z 8.6.2013, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK II

Krajowe laboratoria referencyjne wspierające wspólnotowe laboratoria referencyjne w badaniu i uwierzytelnianiu metod wykrywania, o których mowa w art. 6 ust. 1

Belgique/België

Centre wallon de Recherches agronomiques (CRA-W),

Institut Scientifique de Santé Publique (ISP) — Wetenschappelijk Instituut Volksgezondheid (WIV),

Instituut voor Landbouw- en Visserijonderzoek (ILVO);

Bulgaria

Национален цeнтър по обществено здраве и анaлизи (НЦОЗА), София, Сектор ГМО;

Česká republika

Výzkumný ústav rostlinné výroby, v.v.i. (VÚRV), Praha;

Danmark

Danmarks Tekniske Universitet, DTU Fødevareinstituttet, Afdeling for Toksikologi og Risikovurdering (1),

Ministeriet for Fødevarer, Landbrug og Fiskeri, Fødevarestyrelsen, Sektion for Plantediagnostik, Ringsted;

Deutschland

Chemisches und Veterinäruntersuchungsamt (CVUA) Freiburg,

Landwirtschaftliches Technologiezentrum Augustenberg (LTZ),

Bayerisches Landesamt für Gesundheit und Lebensmittelsicherheit (LGL),

Landeslabor Berlin-Brandenburg, Berlin,

Landeslabor Berlin-Brandenburg, Frankfurt/Oder,

Institut für Hygiene und Umwelt der Hansestadt Hamburg,

Landesbetrieb Hessisches Landeslabor — Standort Kassel,

Landesamt für Landwirtschaft, Lebensmittelsicherheit und Fischerei (LALLF) Mecklenburg-Vorpommern,

Niedersächsisches Landesamt für Verbraucherschutz und Lebensmittelsicherheit (LAVES) — Lebensmittel- und Veterinärinstitut Braunschweig/Hannover,

Landesuntersuchungsamt Rheinland-Pfalz — Institut für Lebensmittelchemie Trier,

Landwirtschaftliche Untersuchungs- und Forschungsanstalt (LUFA) Speyer,

Landesamt für Verbraucherschutz — Abteilung D Veterinärmedizinische, mikro- und molekularbiologische Untersuchungen, Saarland,

Staatliche Betriebsgesellschaft für Umwelt und Landwirtschaft, Geschäftsbereich Labore Landwirtschaft, Sachsen,

Landesuntersuchungsanstalt für das Gesundheits- und Veterinärwesen Sachsen (LUA),

Landesamt für Verbraucherschutz Sachsen-Anhalt — Fachbereich Lebensmittelsicherheit,

Landeslabor Schleswig-Holstein,

Thüringer Landesamt für Verbraucherschutz (TLV),

Bundesinstitut für Risikobewertung (BfR),

Bundesamt für Verbraucherschutz und Lebensmittelsicherheit (BVL);

Eesti

Tallinna Tehnikaülikooli (TTÜ) geenitehnoloogia instituut, DNA analüüsi labor;

Éire

Food and Environment Research Agency (FERA) Sand Hutton, York;

Elláda

Ελληνικός Γεωργικός Οργανισμός »ΔΗΜΗΤΡΑ«, Γενική Διεύθυνση Αγροτικής Έρευνας, Ινστιτούτο Τεχνολογίας Γεωργικών Προϊόντων, Εργαστήριο Γενετικής Ταυτοποίησης, Αθήνα,

Υπουργείο Οικονομικών, Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων, Γενική Διεύθυνση Γενικού Χημείου του Κράτους (ΓΧΚ), Διεύθυνση Τροφίμων; Αθήνα;

España

Centro Nacional de Alimentación, Agencia Española de Seguridad Alimentaria y Nutrición (CNA-AESAN),

Laboratorio Arbitral Agroalimentario del Ministerio de Agricultura, Alimentación y Medio Ambiente (LAA-MAGRAMA);

France

Groupement d’Intérêt Public — Groupe d’Etude et de contrôle des Variétés et des Semences (GIP-GEVES),

Laboratoire du Service Commun des Laboratoires (SCL) d’Illkirch-Graffenstaden,

Laboratoire de la Santé des Végétaux (ANSES), Angers;

Hrvatska

Odsjek za kvantifikaciju GMO i procjenu rizika, Hrvatski zavod za javno zdravstvo;

Italia

Centro di Ricerca per la Sperimentazione in Agricoltura, Centro di Sperimentazione e Certificazione delle Sementi (CRA-SCS), Sede di Tavazzano — Laboratorio,

Istituto Superiore di Sanità, Dipartimento di Sanità Pubblica Veterinaria e Scurezza Alimentare — Reparto OGM e xenobiotici di origine fungina (ISS-DSPVSA),

Istituto Zooprofilattico Sperimentale delle Regioni Lazio e Toscana, Centro di Referenza Nazionale per la Ricerca di OGM (CROGM);

Kypros

Γενικό Χημείο του Κράτους (ΓΧΚ);

Latvija

Pārtikas drošības, dzīvnieku veselības un vides zinātniskais institūts »BIOR«;

Lietuva

Nacionalinio maisto ir veterinarijos rizikos vertinimo instituto Molekulinės biologijos ir Genetiškai modifikuotų organizmų tyrimų skyrius;

Luxembourg

Laboratoire National de Santé (LNS), Division du contrôle des denrées alimentaires;

Magyarország

Nemzeti Élelmiszerlánc-biztonsági Hivatal (NÉBIH);

Malta

LGC Limited UK;

Nederland

RIKILT — Wageningen UR,

Nederlandse Voedsel en Waren Autoriteit (NVWA);

Österreich

Österreichische Agentur für Gesundheit und Ernährungssicherheit GmbH — Institut für Lebensmittelsicherheit Wien, Abteilung für Molekular- und Mikrobiologie (AGES — MOMI),

Umweltbundesamt GmbH;

Polska

Instytut Hodowli i Aklimatyzacji Roślin (IHAR); Laboratorium Kontroli Genetycznie Modyfikowanych Organizmów, Błonie,

Instytut Zootechniki — Państwowy Instytut Badawczy, Krajowe Laboratorium Pasz, Lublin,

Państwowy Instytut Weterynaryjny — Państwowy Instytut Badawczy, Puławy,

Regionalne Laboratorium Badań Żywności Genetycznie Modyfikowanej w Tarnobrzegu;

Portugal

Laboratório de OGM, Instituto Nacional de Investigação Agrária e Veterinária (INIAV), Unidade Estratégica de Investigação e Serviços de Sistemas Agrários e Florestais e Sanidade Vegetal (UEIS-SAFSV);

România

Laboratorul Național de Referință pentru OMG din alimente și furaje, Institutul de Diagnostic și Sănătate Animală, București;

Slovenija

Kmetijski inštitut Slovenije (KIS), Ljubljana,

Nacionalni inštitut za biologijo (NIB), Ljubljana;

Slovensko

Ústredný kontrolný a skúšobný ústav poľnohospodársky, Oddelenie molekulárnej biológie NRL Bratislava,

Štátny veterinárny a potravinový ústav, Dolný Kubín (State Veterinary and Food Institute Dolný Kubín);

Suomi/Finland

Tullilaboratorio,

Elintarviketurvallisuusvirasto Evira;

Sverige

Livsmedelsverket (SLV);

United Kingdom

Food and Environment Research Agency (FERA),

LGC Limited (LGC),

Science and Advice for Scottish Agriculture (SASA)”


(1)  Do dnia 1 stycznia 2014 r.


8.2.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 39/53


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 121/2014

z dnia 7 lutego 2014 r.

dotyczące zezwolenia na stosowanie L-selenometioniny jako dodatku paszowego dla wszystkich gatunków zwierząt

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003 przewidziano udzielanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz określono sposób uzasadniania i procedury przyznawania takich zezwoleń.

(2)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożony został wniosek o zezwolenie na stosowanie L-selenometioniny. Do wniosku dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.

(3)

Wniosek dotyczy zezwolenia na stosowanie L-selenometioniny, związku organicznego selenu, jako dodatku paszowego dla wszystkich gatunków zwierząt, celem sklasyfikowania go w kategorii „dodatki dietetyczne”.

(4)

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) stwierdził w swojej opinii z dnia 2 maja 2013 r. (2), że w proponowanych warunkach stosowania L-selenometionina nie ma negatywnego wpływu na zdrowie zwierząt i zdrowie ludzi ani na środowisko, a jej stosowanie może stanowić wydajne źródło selenu dla wszystkich gatunków zwierząt. Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania szczegółowych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu do obrotu. Urząd poddał również weryfikacji sprawozdanie dotyczące metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003.

(5)

Ocena L-selenometioniny dowodzi, że warunki udzielenia zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione. W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(6)

Urząd stwierdził, że ograniczenie suplementacji selenem organicznym ustanowione dla innych związków organicznych selenu powinno również mieć zastosowanie do L-selenometioniny. Ponadto jeśli do paszy dodawane są różne związki selenu, poziom suplementacji selenem organicznym nie powinien przekraczać 0,2 mg na kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej.

(7)

Po wydaniu przez Urząd wyżej wspomnianej opinii wnioskodawca przedłożył dane uzupełniające na dowód stabilności dodatku po jego dodaniu do premiksów zawierających związki pierwiastków śladowych.

(8)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Preparat wyszczególniony w załączniku, należący do kategorii „dodatki dietetyczne” i do grupy funkcjonalnej „związki pierwiastków śladowych”, zostaje dopuszczony jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt zgodnie z warunkami określonymi w tym załączniku.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 7 lutego 2014 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29.

(2)  Dziennik EFSA 2013; 11(5):3219.


ZAŁĄCZNIK

Numer identyfikacyjny dodatku

Nazwa posiadacza zezwolenia

Dodatek

Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna

Gatunek lub kategoria zwierzęcia

Maksymalny wiek

Minimalna zawartość

Maksymalna zawartość

Inne przepisy

Data ważności zezwolenia

Selen w mg/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %

Kategoria: dodatki dietetyczne. Grupa funkcjonalna: związki pierwiastków śladowych

3b815

L-selenometionina

 

Charakterystyka dodatku

Mieszanina stała L-selenometioniny o zawartości selenu < 40 g/kg

 

Charakterystyka substancji czynnej

Selen organiczny w postaci L-selenometioniny (kwas 2-amino-4-metyloselanylo-masłowy) z syntezy chemicznej

Wzór chemiczny: C5H11NO2Se

Numer CAS: 3211-76-5

Krystaliczny proszek o zawartości L-selenometioniny > 97 % oraz

selenu > 39 %

 

Metoda analityczna  (1)

Do oznaczenia L-selenometioniny w dodatku paszowym: wysokosprawna chromatografia cieczowa połączona ze spektrometrią mas z jonizacją w plazmie indukcyjnie sprzężonej (HPLC-ICPMS) po trzykrotnym trawieniu enzymami proteolitycznymi.

Do oznaczenia całkowitego poziomu selenu w dodatku paszowym: spektrometria mas z jonizacją w plazmie indukcyjnie sprzężonej (ICPMS) lub atomowa spektrometria emisyjna ze wzbudzeniem w plazmie indukcyjnie sprzężonej (ICP-AES).

Do oznaczenia całkowitego poziomu selenu w premiksach, mieszankach paszowych i materiałach paszowych: atomowa spektrometria absorpcyjna z generowaniem wodorków (HGAAS) po uprzedniej mineralizacji ciśnieniowo-mikrofalowej (EN 16159:2012).

Wszystkie gatunki

 

0,50 (ogółem)

1.

Dodatek jest włączany do pasz w postaci premiksu.

2.

Dla bezpieczeństwa użytkownika: podczas kontaktu z produktem chronić drogi oddechowe oraz używać okularów i rękawic ochronnych.

3.

Dodatki technologiczne lub materiały paszowe wykorzystane do przygotowania dodatku muszą zapewnić pylność < 0,2 g selenu/m3 powietrza.

4.

W informacjach dotyczących stosowania dodatku i premiksów należy podać warunki przechowywania i stabilności.

5.

Maksymalna suplementacja selenem organicznym:

0,20 mg Se/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %.

6.

Jeżeli preparat zawiera dodatek technologiczny lub materiały paszowe, dla których ustalono maksymalną zawartość lub które są przedmiotem innych ograniczeń, producent dodatku paszowego informuje o tym klientów.

28 lutego 2024 r.


(1)  Szczegóły dotyczące metod analitycznych można uzyskać pod następującym adresem laboratorium referencyjnego:

http://irmm.jrc.ec.europa.eu/EURLs/EURL_feed_additives/authorisation/evaluation_reports/Pages/index.aspx


8.2.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 39/56


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 122/2014

z dnia 7 lutego 2014 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 7 lutego 2014 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod państw trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

IL

85,7

MA

52,0

TN

74,1

TR

93,5

ZZ

76,3

0707 00 05

TR

123,0

ZZ

123,0

0709 91 00

EG

91,5

ZZ

91,5

0709 93 10

MA

39,1

TR

120,6

ZZ

79,9

0805 10 20

EG

50,1

MA

53,1

TN

54,3

TR

73,6

ZZ

57,8

0805 20 10

IL

121,4

MA

74,6

ZZ

98,0

0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90

CN

60,3

IL

128,7

JM

113,2

KR

144,2

MA

142,6

PK

55,3

TR

98,5

ZZ

106,1

0805 50 10

TR

78,1

ZZ

78,1

0808 10 80

CN

95,7

MK

35,4

US

163,7

ZZ

98,3

0808 30 90

CL

123,5

CN

46,0

TR

122,0

US

134,7

ZA

119,7

ZZ

109,2


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


8.2.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 39/58


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 123/2014

z dnia 7 lutego 2014 r.

ustalające współczynnik przydziału, jaki należy zastosować do wniosków o pozwolenie na przywóz oliwy z oliwek, złożonych od dnia 3 do dnia 4 lutego 2014 r. w ramach kontyngentu taryfowego dla Tunezji i zawieszające wydawanie pozwoleń na przywóz na miesiąc lutego 2014 r.

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007, w szczególności jego art. 188, (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1301/2006 z dnia 31 sierpnia 2006 r. ustanawiające wspólne zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi na przywóz produktów rolnych, podlegającymi systemowi pozwoleń na przywóz (2), w szczególności jego art. 7 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Art. 3 ust. 1 i 2 Protokołu nr 1 (3) do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezji, z drugiej strony (4), otwiera kontyngent taryfowy o zerowej stawce celnej na przywóz nieprzetworzonej oliwy z oliwek objętej kodami CN 1509 10 10 i 1509 10 90, całkowicie uzyskanej w Tunezji oraz przywożonej do Unii Europejskiej bezpośrednio z tego państwa, w ramach limitu przewidzianego na dany rok.

(2)

W art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1918/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. otwierającego i ustalającego zarządzanie kontyngentem taryfowym oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji (5) przewidziano miesięczne limity ilościowe w zakresie wydawania pozwoleń na przywóz.

(3)

Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1918/2006 do odpowiednich organów zostały złożone wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz, w łącznej ilości przekraczającej limit przewidziany na lutego, ustanowiony w art. 2 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia.

(4)

W tych okolicznościach Komisja musi ustalić współczynnik przydziału pozwalający na wydanie pozwoleń na przywóz proporcjonalnie do dostępnej ilości.

(5)

Po wyczerpaniu limitu na miesiąc lutego żadne pozwolenie na przywóz nie może zostać wydane na dany miesiąc,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W odniesieniu do wniosków o pozwolenie na przywóz złożonych w dniach 3 i 4 lutego 2014 r. zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1918/2006 stosuje się współczynnik przydziału w wysokości 20,275606 %.

W miesiącu lutego 2014 r. zawiesza się wydawanie pozwoleń na ilości wnioskowane od dnia 5 lutego 2014 r.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 lutego 2014 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 7 lutego 2014 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2)  Dz.U. L 238 z 1.9.2006, s. 13.

(3)  Dz.U. L 97 z 30.3.1998, s. 57.

(4)  Dz.U. L 97 z 30.3.1998, s. 2.

(5)  Dz.U. L 365 z 21.12.2006, s. 84.


DECYZJE

8.2.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 39/59


DECYZJA RADY

z dnia 28 stycznia 2014 r.

zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych, w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Latvijas Banka

(2014/68/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Protokół (nr 4) w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 27 ust. 1,

uwzględniając zalecenie EBC/2013/42 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 15 listopada 2013 r. udzielane Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznych biegłych rewidentów Latvijas Banka (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Sprawozdania finansowe Europejskiego Banku Centralnego (EBC) oraz krajowych banków centralnych Eurosystemu podlegają badaniu prowadzonemu przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów rekomendowanych przez Radę Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę Unii Europejskiej.

(2)

Zgodnie z art. 1 decyzji Rady 2013/387/UE (2) Łotwa spełnia warunki konieczne do przyjęcia euro, a przyznana jej derogacja, o której mowa w art. 4 Aktu przystąpienia z 2003 r. (3), zostaje uchylona ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2014 r.

(3)

Rada Prezesów Europejskiego Banku Centralnego zaleciła, by mianować firmę SIA Ernst & Young Baltic jako zewnętrznych biegłych rewidentów Latvijas Banka na rok obrachunkowy 2014.

(4)

Celowe jest, aby stosować się do zalecenia Rady Prezesów EBC i w związku z tym odpowiednio zmienić decyzję Rady 1999/70/WE (4),

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W art. 1 decyzji 1999/70/WE dodaje się ustęp w brzmieniu:

„18.   Firma SIA Ernst & Young Baltic zostaje niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzny biegły rewident Latvijas Banka na rok obrachunkowy 2014.”.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem notyfikacji.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Europejskiego Banku Centralnego.

Sporządzono w Brukseli dnia 28 stycznia 2014 r.

W imieniu Rady

G. STOURNARAS

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 342 z 22.11.2013, s. 1.

(2)  Decyzja Rady 2013/387/UE z dnia 9 lipca 2013 r. w sprawie przyjęcia przez Łotwę euro w dniu 1 stycznia 2014 r. (Dz.U. L 195 z 18.7.2013, s. 24).

(3)  Dz.U. L 236 z 23.9.2003, s. 33.

(4)  Decyzja Rady 1999/70/WE z dnia 25 stycznia 1999 r. dotycząca zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych (Dz.U. L 22 z 29.1.1999, s. 69).


8.2.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 39/60


DECYZJA KOMISJI

z dnia 6 lutego 2014 r.

udzielająca Szwecji i Zjednoczonemu Królestwu zezwolenia na zastosowanie odstępstw od niektórych wspólnych zasad bezpieczeństwa lotniczego zgodnie z art. 14 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008

(notyfikowana jako dokument nr C(2014) 559)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2014/69/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylające dyrektywę Rady 91/670/EWG, rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 i dyrektywę 2004/36/WE (1), w szczególności jego art. 14 ust. 6,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Szereg państw członkowskich zwróciło się o zastosowanie odstępstwa od wspólnych zasad bezpieczeństwa lotniczego zawartych w przepisach wykonawczych do rozporządzenia (WE) nr 216/2008. Zgodnie z art. 14 ust. 6 tego rozporządzenia służby Komisji dokonały oceny konieczności zastosowania odstępstw, o które wystąpiono, i poziomu ochrony wynikającego z takich odstępstw w oparciu o zalecenia EASA. Komisja stwierdziła, że ta modyfikacja zapewni poziom ochrony równoważny poziomowi ochrony osiąganemu dzięki stosowaniu wspólnych zasad bezpieczeństwa lotniczego, o ile spełnione zostaną pewne warunki. Ocenę każdego odstępstwa, jak również warunki ich stosowania, opisano w odrębnych załącznikach do niniejszej decyzji, na mocy której udzielono zezwolenia na stosowanie tych odstępstw.

(2)

Zgodnie z art. 14 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 216/2008 decyzja o udzieleniu danemu państwu członkowskiemu zezwolenia na zastosowanie odpowiedniego odstępstwa jest przekazywana pozostałym państwom członkowskim, które są również uprawnione do stosowania danego odstępstwa. Dlatego też niniejsza decyzja powinna być skierowana do wszystkich państw członkowskich. Opis każdego odstępstwa, a także warunki ich stosowania, powinny być sformułowane w taki sposób, aby umożliwiały innym państwom członkowskim zastosowanie tego środka, gdy znajdą się w takiej samej sytuacji, bez konieczności uzyskania dalszej zgody ze strony Komisji. Państwa członkowskie powinny jednak poinformować Komisję o zastosowaniu odstępstw, ponieważ wpływ wywierany przez te odstępstwa może wykraczać poza terytorium danego państwa członkowskiego.

(3)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Rządy Szwecji i Zjednoczonego Królestwa mogą udzielać zezwoleń na stosowanie odstępstw od niektórych przepisów wykonawczych przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 216/2008 zgodnie z warunkami określonymi w załącznikach do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Wszystkie państwa członkowskie są upoważnione do stosowania środków, o których mowa w art. 1, jak określono w załącznikach do niniejszej decyzji. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję, Agencję oraz krajowe władze lotnicze o zastosowaniu tych środków.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 6 lutego 2014 r.

W imieniu Komisji

Siim KALLAS

Wiceprzewodniczący


(1)  Dz.U. L 79 z 19.3.2008, s. 1.


ZAŁĄCZNIK I

Stosowane przez Zjednoczone Królestwo odstępstwo od przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011  (1) dotyczących uprawnień instruktorów lotów na urządzeniach syntetycznych (inaczej: symulatorach lotu) (SFI)

1.   OPIS WNIOSKU

Zgodnie z przepisem FCL.905.SFI lit. a) w części FCL instruktor lotów na urządzeniach syntetycznych (SFI) jest uprawniony do prowadzenia szkolenia w locie na urządzeniach syntetycznych w odpowiedniej kategorii statku powietrznego, w zakresie: wydawania oraz przedłużania i wznawiania ważności uprawnienia do wykonywania lotów wg wskazań przyrządów (IR), o ile posiada lub posiadał uprawnienia IR na odpowiednią kategorię statku powietrznego i ukończył szkolenie na instruktora szkolenia w lotach według wskazań przyrządów (IRI), oraz prowadzenia kursu na instruktora szkolenia w lotach według wskazań przyrządów (IRI).

W piśmie otrzymanym przez Komisję w dniu 27 listopada 2012 r. rząd Zjednoczonego Królestwa powiadomił Komisję i EASA o zamiarze zastosowania odstępstwa od przepisu FCL.905.SFI lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 (rozporządzenie dotyczące załóg w lotnictwie cywilnym) zgodnie z art. 14 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 216/2008 (rozporządzenie podstawowe).

Rząd Zjednoczonego Królestwa zaproponował oddzielenie wymogu szkolenia IRI oraz uprawnienia do szkolenia w zakresie wstępnego uprawnienia do wykonywania lotów wg wskazań przyrządów (IR) od pozostałych wymagań, które musi spełnić SFI, a także umożliwienie instruktorowi lotów na urządzeniach syntetycznych, który nie ukończył szkolenia IRI, prowadzenie szkoleń w zakresie przedłużania i wznawiania ważności IR na dany typ statku powietrznego.

2.   OCENA WNIOSKU

2.1.   Konieczność

Obecnie liczba instruktorów szkolenia praktycznego upoważnionych do prowadzenia szkoleń jest niewystarczająca, a liczba zatwierdzonych kursów IRI jest zbyt mała, aby umożliwić kandydatom na SFI nabycie kwalifikacji. Właściwy organ Zjednoczonego Królestwa podkreślił, że wymóg uczestniczenia w szkoleniu IRI nakłada na kandydatów niezamierzone obciążenia z uwagi na niewystarczającą liczbę instruktorów szkolenia praktycznego. Problem ten można rozwiązać, umożliwiając instruktorom lotów na urządzeniach syntetycznych, którzy nie ukończyli szkolenia IRI, prowadzenie szkoleń w zakresie przedłużania i wznawiania ważności IR na dany typ statku powietrznego. Agencja uznała, że rząd Zjednoczonego Królestwa w wystarczającym stopniu wykazał konieczność zastosowania odstępstwa od wymogów FCL.905.SFI.

2.2.   Równoważność poziomu ochrony

Zgodnie z zapisami części FCL, ukończenie szkolenia IRI stanowi wymaganie ogólne i ma zastosowanie do wszystkich uprawnień SFI w odniesieniu do IR. Dlatego też ma ono również zastosowanie do uprawnień do prowadzenia szkoleń w zakresie przedłużania i wznawiania ważności IR na dany typ statku powietrznego, a także w odniesieniu do dodatkowych uprawnień dotyczących prowadzenia szkoleń w celu nadania wstępnego IR.

Rząd Zjednoczonego Królestwa podkreślił, że po zastosowaniu przedmiotowego odstępstwa równoważny poziom ochrony zostanie utrzymany, ponieważ odstępstwo to przywróci obowiązywanie normy JAR-FCL.

Ponadto rząd Zjednoczonego Królestwa zaproponował, aby ukończenie szkolenia IRI było obowiązkowe wyłącznie dla osób pragnących nabyć uprawnienia do prowadzania szkoleń w celu nadania wstępnego uprawnienia do wykonywania lotów wg wskazań przyrządów (IR), oraz aby SFI, którzy nie ukończyli takiego szkolenia, byli upoważnieni wyłącznie do prowadzania szkoleń w celu przedłużenia lub wznowienia ważności uprawnień na typ, w tym na IR na dany typ statku powietrznego. Aby SFI mógł prowadzić szkolenia bez ukończenia pełnego kursu IRI, zgodnie z propozycją rządu Zjednoczonego Królestwa, w okresie ostatnich 12 miesięcy SFI powinien pomyślnie przejść kontrolę umiejętności w odniesieniu do danego typu statku powietrznego, obejmującą uprawnienia do wykonywania lotów wg wskazań przyrządów. Posiadający takie kwalifikacje SFI, który nie ukończył pełnego kursu IRI, nie prowadzi szkoleń w celu wstępnego nadania uprawnień do wykonywania lotów wg wskazań przyrządów ani szkoleń w celu przedłużenia lub wznowienia ważności uprawnień do wykonywania lotów wg wskazań przyrządów, które nie są przeprowadzane w ramach szkoleń mających na celu przedłużenie lub wznowienie ważności uprawnienia na typ statku powietrznego.

Po zapoznaniu się ze zmienionym wnioskiem o upoważnienie do zastosowania odstępstwa Agencja uznała, że rząd Zjednoczonego Królestwa słusznie zauważył, iż uprawnienia SFI przedstawione w części FCL zostały zmienione w stosunku do zasad JAR-FCL. Nowy wymóg nakładający na SFI obowiązek uczestniczenia w szkoleniu IRI w przypadku, gdy zamierza on prowadzić szkolenia w locie w celu nadania IR, został dodany jako warunek dodatkowy, ponieważ uznano to za konieczne w kontekście rozszerzenia uprawnień.

Agencja przychyliła się do oceny dokonanej przez rząd Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z którą proponowane odstępstwo zapewnia poziom ochrony równoważny poziomowi ochrony osiąganemu dzięki stosowaniu przepisów części FCL, ponieważ przedmiotowa grupa SFI nie będzie mogła prowadzić szkoleń w celu przedłużenia i wznowienia ważności ogólnego IR, jeżeli nie będzie uczestniczyła wcześniej w szkoleniu IRI, ale będzie wyłącznie mogła prowadzić szkolenia w celu przedłużenia i wznowienia ważności IR na dany typ statku powietrznego.

3.   OPIS ODSTĘPSTWA

Na zasadzie odstępstwa od przepisu FCL.905.SFI lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 Zjednoczone Królestwo może zezwolić SFI na prowadzenie szkoleń w celu przedłużenia i wznowienia ważności IR na dany typ statku powietrznego bez konieczności ukończenia szkolenia IRI.

4.   WARUNKI, NA JAKICH UDZIELONO ZEZWOLENIA NA ZASTOSOWANIE ODSTĘPSTWA

Posiadający takie kwalifikacje SFI nie prowadzi szkoleń w celu przedłużenia i wznowienia ważności ogólnych IR bez wcześniejszego uczestniczenia w szkoleniu IRI.

5.   OGÓLNE ZASTOSOWANIE PRZEDMIOTOWEGO ODSTĘPSTWA

Niniejsze odstępstwo mogą stosować wszystkie państwa członkowskie, o ile spełnią warunki wskazane w pkt 4.


(1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (Dz.U. L 311 z 25.11.2011, s. 1).


ZAŁĄCZNIK II

Stosowane przez Zjednoczone Królestwo odstępstwo od przepisów rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 dotyczących uprawnień egzaminatorów na urządzeniach syntetycznych (SFE)

1.   OPIS WNIOSKU

Zgodnie z przepisem FCL.1005.SFE lit. a) pkt 2 egzaminator na urządzeniach syntetycznych (SFE) na samoloty lub pionowzloty jest uprawniony do przeprowadzania na symulatorach FFS: […] kontroli umiejętności w celu przedłużenia lub wznowienia ważności uprawnień IR, pod warunkiem że SFE spełnia wymagania określone w FCL.1010.IRE dla odpowiedniej kategorii statku powietrznego.

W piśmie otrzymanym przez Komisję w dniu 27 listopada 2012 r. rząd Zjednoczonego Królestwa powiadomił Komisję i EASA o zamiarze zastosowania odstępstwa od przepisu FCL.1005.SFE lit. a) pkt 2 rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 (rozporządzenie dotyczące załóg w lotnictwie cywilnym) zgodnie z art. 14 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 216/2008 (rozporządzenie podstawowe).

Rząd Zjednoczonego Królestwa zaproponował utworzenie nowej kategorii SFE z uprawnieniami do przeprowadzania egzaminów w celu przedłużenia lub wznowienia ważności IR na określony typ statku powietrznego poprzez oddzielenie wymogu ukończenia szkolenia IRI/IRE od innych wymogów mających zastosowanie do SFE oraz ograniczenie przysługujących mu uprawnień do przeprowadzania egzaminów w celu przedłużenia lub wznowienia ważności uprawnień na typ, w tym na IR na dany typ statku powietrznego.

2.   OCENA WNIOSKU

2.1.   Konieczność

Obecnie liczba zatwierdzonych kursów jest zbyt mała, aby umożliwić kandydatom na SFE zdobycie kwalifikacji. Rząd Zjednoczonego Królestwa podkreślił, że przedmiotowy wymóg nałoży na kandydatów niezamierzone obciążenia, z uwagi na brak odpowiednio wyszkolonych zasobów ludzkich. Problem ten można rozwiązać, umożliwiając SFE, którzy nie spełnili wymagań dotyczących IRE, przeprowadzanie kontroli umiejętności w celu przedłużenia lub wznowienia ważności IR na dany typ statku powietrznego. Agencja uznała, że rząd Zjednoczonego Królestwa w wystarczającym stopniu wykazał konieczność zastosowania odstępstwa od wymogów FCL.1005.SFE.

2.2.   Równoważność poziomu ochrony

Rząd Zjednoczonego Królestwa uzasadnił zamierzone odstępstwo, powołując się na równoważny wymóg JAR-FCL i wskazując na zmianę w zakresie uprawnień tej kategorii egzaminatorów, jak również warunków, które jest zobowiązany spełnić kandydat. Rząd Zjednoczonego Królestwa podkreślił, że zgodnie z systemem JAR wiele organów krajowych umożliwiało egzaminatorowi na urządzeniach syntetycznych (SFE) prowadzanie egzaminów w celu przedłużenia lub wznowienia ważności uprawnień do wykonywania lotów wg wskazań przyrządów powiązanych z określonym typem statku powietrznego, tj. egzaminów w celu przedłużenia lub wznowienia ważności uprawnień na typ połączonych z egzaminami w celu przedłużania lub wznowienia ważności uprawnienia do wykonywania lotów wg wskazań przyrządów (IR) na dany typ statku powietrznego. SFE nie byli upoważnieni do prowadzania egzaminów w celu przyznania ogólnych IR ani egzaminów w celu wstępnego nadania IR na dany typ statku powietrznego.

Rząd Zjednoczonego Królestwa zwrócił również uwagę, że zgodnie z przepisami części FCL, SFE, z uwagi na rozszerzenie jego uprawnień, musi również spełniać wymagania dotyczące egzaminatora na uprawnienia do wykonywania lotów wg wskazań przyrządów (IRE), obejmujące wymóg posiadania świadectwa instruktora szkolenia w locie wg wskazań przyrządów (IRI). Zgodnie z zapisami części FCL wymóg ten ma charakter ogólnego warunku wstępnego i w związku z tym ma zastosowanie do wszystkich uprawnień SFE w zakresie przeprowadzania egzaminów na uprawnienia IR. Wymóg ten obowiązuje w odniesieniu do uprawnień do przedłużania i wznawiania ważności IR na dany typ statku powietrznego, a także w odniesieniu do nowych uprawnień do przeprowadzania egzaminów w celu wstępnego nadania wszelkiego rodzaju IR.

Rząd Zjednoczonego Królestwa podkreślił, że równoważny poziom ochrony zostanie utrzymany, ponieważ przedmiotowe odstępstwo spowoduje przywrócenie normy JAR-FCL.

Po zapoznaniu się z wnioskiem o upoważnienie do wprowadzenia odstępstwa Agencja uznała, że rząd Zjednoczonego Królestwa słusznie zauważył, iż wymóg przewidziany FCL.1005.SFE nie przyznaje SFE żadnych uprawnień do przeprowadzania kontroli umiejętności w celu wstępnego nadania IR na symulatorach FFS, ale ogranicza się wyłącznie do przedłużania i wznawiania IR (zob. lit. a) pkt 2). Ponadto rząd Zjednoczonego Królestwa ma słuszność, stwierdzając, że ‒ zgodnie z JAR-FCL ‒ SFE jest uprawniony do przeprowadzania kontroli umiejętności w celu przedłużenia lub wznowienia ważności IR. Rząd Zjednoczonego Królestwa miał również rację, wskazując, że ‒ zgodnie z postanowieniami JAR-FCL ‒ SFE nie jest dodatkowo zobowiązany do spełnienia wymogów nakładanych na IRE/IRI. Prawdą jest, że uprawnienia SFE rzeczywiście uległy zmianie w stosunku do JAR-FCL.

Aby uzyskać uprawnienie do przeprowadzania egzaminów w celu przedłużenia lub wznowienia ważności łączonych uprawnień na dany typ statku powietrznego i IR bez konieczności spełnienia wymogów nakładanych na IRE, zgodnie z propozycją rządu Zjednoczonego Królestwa, w okresie ostatnich 12 miesięcy SFE powinni pomyślnie przejść kontrolę umiejętności w odniesieniu do określonego typu statku powietrznego, obejmującą uprawnienie do wykonywania lotów wg wskazań przyrządów. Posiadający takie kwalifikacje SFE nie przeprowadza egzaminów w celu wstępnego nadania uprawnienia do wykonywania lotów według wskazań przyrządów ani egzaminów w celu przedłużenia lub wznowienia ważności uprawnień do wykonywania lotów według wskazań przyrządów, jeżeli nie są one przeprowadzane w ramach egzaminów w celu przedłużenia lub wznowienia ważności uprawnień na typ statku powietrznego.

Na podstawie przeprowadzonego przeglądu Agencja przychyliła się do oceny dokonanej przez rząd Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z którą proponowane odstępstwo zapewnia poziom ochrony równoważny poziomowi ochrony osiąganemu dzięki stosowaniu przepisów części FCL, ponieważ przedmiotowa grupa SFE nie będzie mogła przeprowadzać egzaminów w celu przedłużenia i wznowienia ważności ogólnego IR bez wcześniejszego uczestnictwa w szkoleniu IRI, ale będzie wyłącznie mogła prowadzić egzaminy w celu przedłużania i wznawiania ważności IR na dany typ statku powietrznego.

3.   OPIS ODSTĘPSTWA

Na zasadzie odstępstwa od przepisu FCL.1005.SFE lit. a) pkt 2 rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 Zjednoczone Królestwo może zezwolić SFE na prowadzenie kontroli umiejętności w celu przedłużenia i wznowienia ważności IR na dany typ statku powietrznego bez konieczności spełnienia przez nich wymogów mających zastosowanie do egzaminatora na uprawnienia do wykonywania lotów wg wskazań przyrządów (IRE), obejmujących wymóg posiadania świadectwa instruktora szkolenia w locie wg wskazań przyrządów (IRI).

4.   WARUNKI, NA JAKICH UDZIELONO ZEZWOLENIA NA ZASTOSOWANIE ODSTĘPSTWA

SFE posiadający takie kwalifikacje nie przeprowadza egzaminów w celu wstępnego nadania uprawnienia do wykonywania lotów według wskazań przyrządów ani egzaminów w celu przedłużenia lub wznowienia ważności uprawnienia do wykonywania lotów według wskazań przyrządów, które nie jest powiązane z przedłużeniem lub wznowieniem ważności uprawnienia na typ statku powietrznego.

5.   OGÓLNE ZASTOSOWANIE PRZEDMIOTOWEGO ODSTĘPSTWA

Niniejsze odstępstwo mogą stosować wszystkie państwa członkowskie, o ile spełnią warunki wskazane w pkt 4.


ZAŁĄCZNIK III

Stosowane przez Zjednoczone Królestwo odstępstwo od przepisów rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 dotyczących ograniczonych uprawnień instruktorów lotów na urządzeniach syntetycznych (inaczej: symulatorach lotu) (SFI) oraz procedura znoszenia tych ograniczeń

1.   OPIS WNIOSKU

Zgodnie z przepisem FCL.910.SFI lit. b) rozszerzenie uprawnień instruktora lotów na urządzeniach syntetycznych na inne symulatory odpowiadające dodatkowym typom statków powietrznych wymaga przeegzaminowania SFI przez egzaminatora na typ (TRE). Przepisy części FCL nie dają SFE, posiadającemu kwalifikacje w odniesieniu do określonego typu statku powietrznego, uprawnień do przeprowadzenia egzaminu w celu rozszerzenia uprawnień SFI na dodatkowy typ statku powietrznego.

W piśmie otrzymanym przez Komisję w dniu 27 listopada 2012 r. rząd Zjednoczonego Królestwa powiadomił Komisję i EASA o zamiarze zastosowania odstępstwa od przepisu FCL.910.SFI lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 (rozporządzenie dotyczące załóg w lotnictwie cywilnym) zgodnie z art. 14 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 216/2008 (rozporządzenie podstawowe).

Rząd Zjednoczonego Królestwa zwrócił się o upoważnienie do stosowania odstępstwa, aby umożliwić SFE przeprowadzanie egzaminów nie tylko w celu pierwszego wydania uprawnienia SFI, ale również w celu rozszerzenia odpowiednich uprawnień umożliwiających SFE prowadzenie egzaminów w celu poddania SFI egzaminowi na dowolny dodatkowy typ statku powietrznego.

2.   OCENA WNIOSKU

2.1.   Konieczność

Należy umożliwić SFE nie tylko prowadzanie egzaminów w celu pierwszego wydania uprawnienia SFI, ale również rozszerzyć ich uprawnienia, umożliwiając im egzaminowanie SFI pod kątem dodatkowych uprawnień na typ, ponieważ w przeciwnym wypadku istniejąca sytuacja skutkowałaby nałożeniem zbędnych obciążeń na przedstawicieli sektora z uwagi na niedobór wykwalifikowanego personelu. Agencja przyjęła przedstawione przez Zjednoczone Królestwo uzasadnienie dotyczące konieczności udzielenia zezwolenia na zastosowanie przedmiotowego odstępstwa.

2.2.   Równoważność poziomu ochrony

Rząd Zjednoczonego Królestwa uzasadnił planowane odstępstwo od stosowania odpowiednich przepisów, stwierdzając, że rozszerzenie uprawnień nie wywarłoby negatywnego wpływu na zapewniany poziom ochrony.

Na podstawie przeprowadzonego przeglądu Agencja zgodziła się z oceną przeprowadzona przez rząd Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z którą proponowane odstępstwo zapewni utrzymanie równoważnego poziomu ochrony, ponieważ przepisy części FCL umożliwiają już SFE egzaminowanie SFI pod kątem uprawnień na typ statku powietrznego uwzględniony w wydanym po raz pierwszy uprawnieniu SFI.

3.   OPIS ODSTĘPSTWA

Rząd Zjednoczonego Królestwa może zastosować odstępstwo od przepisu FCL.910.SFI lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1178/2011, aby umożliwić SFE nie tylko prowadzenie egzaminów w celu pierwszego wydania uprawnienia SFI, ale również rozszerzyć uprawnienia, co pozwoliłoby SFE egzaminować SFI pod kątem uprawnień na dodatkowe typy statku powietrznego.

4.   WARUNKI, NA JAKICH UDZIELONO ZEZWOLENIA NA ZASTOSOWANIE ODSTĘPSTWA

Uprawnienia SFI mogą zostać rozszerzone na inne urządzenia FSTD innych typów w ramach tej samej kategorii statku powietrznego, jeżeli ich posiadacz:

zaliczył część symulatorową odpowiedniego szkolenia na typ, oraz

prowadził, podczas pełnego szkolenia na typ, co najmniej 3 godziny szkolenia w locie dotyczącego obowiązków SFI w zakresie tego typu, pod nadzorem i przy pozytywnej ocenie TRE lub SFE upoważnionego w tym celu.

5.   OGÓLNE ZASTOSOWANIE PRZEDMIOTOWEGO ODSTĘPSTWA

Niniejsze odstępstwo mogą stosować wszystkie państwa członkowskie, o ile spełnią warunki wskazane w pkt 4.


ZAŁĄCZNIK IV

Stosowane przez Zjednoczone Królestwo odstępstwo od przepisów rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 dotyczących uprawnień i warunków dla instruktorów lotów na urządzeniach syntetycznych (inaczej: symulatorach lotu) (SFI)

1.   OPIS WNIOSKU

Przepis FCL.905.SFI w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 określa uprawnienia instruktora lotów na urządzeniach syntetycznych (SFI) i nie dopuszcza szkolenia przez niego kandydatów występujących o uprawnienie SFI. Zgodnie z przepisami części FCL uprawnienie do prowadzenia takich szkoleń przysługuje wyłącznie posiadaczom świadectwa instruktora na typ (TRI), o ile posiadają oni co najmniej trzyletnie doświadczenie jako instruktor TRI (FCL.905.TRI lit. b)).

W piśmie z dnia 27 listopada 2012 r. rząd Zjednoczonego Królestwa powiadomił Komisję i EASA o zamiarze zastosowania odstępstwa od przedmiotowego przepisu rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011 (rozporządzenie dotyczące załóg w lotnictwie cywilnym) zgodnie z art. 14 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 216/2008.

Rząd Zjednoczonego Królestwo zaproponował, aby posiadaczom uprawnienia SFI przyznać uprawnienia do prowadzenia szkoleń kandydatów występujących o uprawnienie SFI bez konieczności spełnienia przez nich wymogu posiadania przynajmniej trzyletniego doświadczenia jako instruktor TRI.

2.   OCENA WNIOSKU

2.1.   Konieczność

Rząd Zjednoczonego Królestwa poinformował, że w przeszłości interpretował przepisy JAR-FCL jako umożliwiające SFI pełnienie roli wykładowcy na szkoleniach dla SFI po przeprowadzeniu odpowiedniego kursu dla wykładowców, po którym dokonywana jest ocena kompetencji. Rząd Zjednoczonego Królestwa wyjaśnił również, że po wdrożeniu przepisów części FCL i wprowadzeniu bardziej precyzyjnych sformułowań uprawnienie do nauczania kandydatów do uprawnienia SFI jest przyznawane wyłącznie instruktorom na typ (TRI), posiadającym trzyletnie doświadczenie jako instruktorzy TRI. Wielu SFI, którzy uzyskali uprawnienie w Zjednoczonym Królestwie i którzy pracują jako instruktorzy kandydatów do uprawnienie SFI, nie ma możliwości spełnienia wymogu posiadania uprawnień instruktora TRI dysponującego trzyletnim doświadczeniem. W związku z tym nie będą oni mogli dalej pełnić roli wykładowców w ramach szkoleń SFI. Rząd Zjednoczonego Królestwa dodał, że wielu spośród obecnych instruktorów SFI nie będzie w stanie spełnić wymogów dla instruktorów TRI ze względów zdrowotnych.

Po dokonaniu oceny istniejącej sytuacji rząd Zjednoczonego Królestwa stwierdził, że obecna liczba instruktorów TRI jest niewystarczająca do przeszkolenia odpowiedniej liczby kandydatów do uprawnienia SFI oraz do zaspokojenia potrzeb sektora w zakresie szkoleń. W konsekwencji doprowadzi to do braku wykwalifikowanych instruktorów do prowadzenia tego rodzaju szkoleń, co mogłoby poważnie zaburzyć proces szkolenia pilotów, w szczególności w sektorze lotnictwa dyspozycyjnego/korporacyjnego. W związku z tym należy przyznać SFI, którzy nie spełniają wymogu posiadania co najmniej trzyletniego doświadczenia jako TRI, uprawnienia do prowadzenia szkoleń kandydatów do uprawnienia SFI. Agencja przyjęła przedstawione przez Zjednoczone Królestwo uzasadnienie dotyczące konieczności udzielenia zezwolenia na przedmiotowe odstępstwo.

2.2.   Równoważność poziomu ochrony

Ponadto rząd Zjednoczonego Królestwa zwrócił uwagę na niespójność w przepisach części FCL, z których wynika, że egzaminator na urządzeniach syntetycznych (SFE) dysponujący uprawnieniem SFI jest uprawniony do przeprowadzania ocen kompetencji w celu wydania, przedłużenia lub wznowienia uprawnienia SFI, ale jednocześnie nie jest upoważniony do szkolenia kandydatów na uprawnienie SFI. Fakt, że egzaminator SFE, będący również instruktorem SFI, nie jest uprawniony do szkolenia pilotów dążących do uzyskania uprawnień instruktorów SFI, ale jest uprawniony do egzaminowania instruktorów SFI, świadczy o braku spójności przepisów części FCL, ponieważ zgodnie z systemem ustanowionym w części FCL wszyscy egzaminatorzy są uprawnieni do prowadzenia szkoleń służących nadaniu świadectw, uprawnień i licencji, w odniesieniu do których mogą przeprowadzać egzaminy.

Przepisy części FCL są zgodne z systemem JAR-FCL, w ramach którego szkolenia kandydatów dążących do uzyskania uprawnienia SFI mogły być prowadzone wyłącznie przez instruktora TRI. Po zapoznaniu się z przedstawionymi przez rząd Zjednoczonego Królestwa propozycjami dotyczącymi poszerzenia uprawnień SFI w celu wypełniania przez nich takiego zadania Agencja przychyliła się do oceny dokonanej przez rząd Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z którą proponowane odstępstwo zapewni poziom ochrony równoważny poziomowi ochrony osiąganemu dzięki stosowaniu przepisów części FCL, w szczególności po wprowadzeniu dodatkowych wymogów w zakresie szkolenia i sprawdzania, zaproponowanych przez rząd Zjednoczonego Królestwa.

Należy jednak podkreślić, że rząd Zjednoczonego Królestwa przewiduje tego rodzaju kursy na wykładowców również dla TRI, którzy chcieliby prowadzić takie szkolenia. Ponieważ przepisy części FCL przyznają już takie prawo TRI chcącym prowadzić szkolenia w celu wydania uprawnienia SFI, o ile spełniają wymóg posiadania trzyletniego doświadczenia, zapewnienie takiego specjalnego kursu na wykładowcę dla TRI nie jest konieczne. W związku z tym kursy tego rodzaju powinny być wyłącznie przeznaczone dla SFI.

3.   OPIS ODSTĘPSTWA

Na zasadzie odstępstwa od FCL.905.SFI Zjednoczone Królestwo może przyznać SFI, którzy nie spełniają wymogu posiadania co najmniej trzyletniego doświadczenia jako instruktorzy TRI, uprawnienia do prowadzenia szkoleń kandydatów do uprawnienia SFI.

4.   WARUNKI, NA JAKICH UDZIELONO ZEZWOLENIA NA ZASTOSOWANIE ODSTĘPSTWA

Przedmiotowi SFI posiadają co najmniej trzyletnie doświadczenie w prowadzeniu szkoleń jako SFI, ukończyli specjalny dwudniowy kurs wykładowcy SFI prowadzony przez wykładowcę SFI oraz pozytywnie przeszli ocenę kompetencji.

5.   OGÓLNE ZASTOSOWANIE PRZEDMIOTOWEGO ODSTĘPSTWA

Niniejsze odstępstwo mogą stosować wszystkie państwa członkowskie, o ile spełnią odpowiednie warunki.


ZAŁĄCZNIK V

Stosowane przez Zjednoczone Królestwo odstępstwo od przepisów rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 dotyczących przedłużania i wznawiania ważności uprawnień do wykonywania lotów wg wskazań przyrządów (IR)

1.   OPIS WNIOSKU

Przepisy FCL.625 lit. c) i d) w załączniku I (część FCL) do rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 stanowią:

c)   Wznowienie ważności. W przypadku wygaśnięcia uprawnienia IR jego wznowienie jest uzależnione od:

1)

odbycia przez kandydata szkolenia odświeżającego w zatwierdzonym ośrodku szkolenia, którego celem jest osiągnięcie poziomu umiejętności potrzebnego do zaliczenia egzaminu praktycznego dotyczącego wykonywania lotów według wskazań przyrządów zgodnie z dodatkiem 9 do niniejszej części; oraz

2)

zaliczenie kontroli umiejętności zgodnie z dodatkiem 9 do niniejszej części na statku powietrznym odpowiedniej kategorii.

d)   W przypadku nieprzedłużenia lub niewznowienia ważności uprawnienia IR w ciągu 7 lat, jego posiadacz musi ponownie zaliczyć egzamin z wiedzy teoretycznej i egzamin praktyczny w zakresie IR”.

W piśmie z dnia 18 marca 2013 r. rząd Zjednoczonego Królestwa powiadomił Komisję i EASA o zamiarze zastosowania odstępstwa od wspomnianego przepisu rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 zgodnie z art. 14 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 216/2008.

2.   OCENA WNIOSKU

2.1.   Konieczność

Posiadaczom licencji wydanych zgodnie z częścią FCL, którzy posiadają IR zgodne z normami ICAO z tytułu licencji wydanej przez państwo trzecie, należy umożliwić utrzymanie przysługujących im uprawnień bez konieczności ponownego przystępowania do egzaminów teoretycznych. Przepisy rozporządzenia dotyczącego załóg w lotnictwie cywilnym nie regulują tej sytuacji, co skutkuje nałożeniem zbędnych obciążeń na posiadaczy licencji.

2.2.   Równoważność poziomu ochrony

W opinii rządu Zjednoczonego Królestwa wymogi FCL.625 lit. d) zostały ustanowione na wypadek, gdyby posiadacz licencji nie wykonywał lotów w ramach przepisów wykonywania lotów według wskazań przyrządów (IFR) przez 7 lat. Przepis ten nie uwzględnia sytuacji, w której przedmiotowy posiadacz licencji mógł wykonywać loty w ramach IFR we wspomnianym okresie 7 lat na podstawie IR przysługującego mu z tytułu licencji wydanej przez państwo trzecie, która została odnowiona w omawianym okresie i która tym samym zachowuje ważność.

Po zapoznaniu się z wnioskiem o upoważnienie do zastosowania odstępstwa Agencja zgodziła się z opinią rządu Zjednoczonego Królestwa, że żądanie od pilota, który posiada aktualne lub niedawno wygasłe IR wydane przez państwo trzecie i zgodne z załącznikiem 1 ICAO, ponownego przystąpienia do egzaminów teoretycznych koniecznych do odnowienia europejskiego IR, które wygasło ponad 7 lat wcześniej, jest niewspółmierne, tzn. niewłaściwe jest zastosowanie takiego samego wymagania w stosunku do pilota, który dopiero co zdobył doświadczenie w zakresie IFR, co wobec pilota, który nie wykonywał lotów w ramach IFR przez ponad 7 lat.

Agencja zgadza się z argumentacją przedstawioną przez rząd Zjednoczonego Królestwa. Przepis nie uwzględnia sytuacji, w której przedmiotowy posiadacz licencji mógł wykonywać loty w ramach IFR w okresie 7 lat na podstawie IR przysługującego mu z tytułu licencji wydanej przez państwo trzecie, która została odnowiona w omawianym okresie i która tym samym zachowuje ważność. Planowane odstępstwo dotyczyłoby posiadaczy licencji zgodnych z częścią FCL, które obejmują IR zgodne z normami ICAO. Jeżeli po upływie jakiegoś czasu tacy piloci zaprzestają wykonywania lotów na podstawie tej licencji, ale wykonują w dalszym ciągu loty na podstawie licencji zgodnej z normami ICAO wydanej przez państwo trzecie i obejmującej uprawnienie IR, i zwróciliby się o wznowienie ważności IR przysługującego im z tytułu posiadanej przez nich licencji europejskiej, musieliby spełnić wyłącznie kryteria wznowienia ważności uprawnień przewidziane w FCL.625 lit. b) w oparciu o aktualne i ważne IR nadane przez państwo trzecie. Oznacza to, że posiadacz uprawnienia musi przejść kontrolę umiejętności, ale nie będzie miał obowiązku przejścia szkolenia lub ponownego przystąpienia do egzaminów teoretycznych. W przypadku pilota, który był posiadaczem IR nadanego przez państwo trzecie i które utraciło swoją ważność, ale zostało przedłużone lub wznowione w ciągu ostatnich 7 lat, posiadacz uprawnienia jest zobowiązany do spełnienia wymogów FCL.625 lit c.) w zakresie wznowienia ważności, ale nie ma również obowiązku ponownego przystąpienia do egzaminów teoretycznych. Agencja uznaje, że zastosowanie przedmiotowego odstępstwa zapewni poziom ochrony równoważny poziomowi ochrony osiąganemu dzięki stosowaniu przepisów części FCL.

3.   OPIS ODSTĘPSTWA

Na zasadzie odstępstwa od przepisów FCL.625 lit. c) i d) w załączniku I (część FCL) do rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 Zjednoczone Królestwo może umożliwić posiadaczom licencji wydanych zgodnie z przepisami części FCL zachowanie IR przysługującego im z tytułu posiadania licencji wydanej przez państwo trzecie bez konieczności ponownego przystąpienia do egzaminów teoretycznych.

4.   WARUNKI, NA JAKICH UDZIELONO ZEZWOLENIA NA ZASTOSOWANIE ODSTĘPSTWA

Przedmiotowe odstępstwo obejmuje posiadaczy licencji wydanych zgodnie z częścią FCL, o ile uprawnienia IR przysługujące im z tytułu posiadania licencji wydanej przez państwo trzecie są zgodne z normami ICAO.

5.   OGÓLNE ZASTOSOWANIE PRZEDMIOTOWEGO ODSTĘPSTWA

Niniejsze odstępstwo mogą stosować wszystkie państwa członkowskie, o ile spełnią warunki wskazane w pkt 4.


ZAŁĄCZNIK VI

Stosowane przez Szwecję odstępstwo od rozporządzenia Komisji (UE) nr 748/2012  (1) w odniesieniu do istniejących przepisów w zakresie wydawania świadectw zdatności do lotu dla importowanych statków powietrznych

1.   OPIS WNIOSKU

Zgodnie z pkt 21 A.174 lit. b) pkt 3 ppkt (ii) załącznika I (część 21) do rozporządzenia (UE) nr 748/2012 każdy wniosek w sprawie świadectwa zdolności do lotu dotyczący statku powietrznego sprowadzonego z państwa trzeciego musi zawierać oświadczenie właściwego organu państwa, w którym statek powietrzny jest lub był zarejestrowany, odzwierciedlające stan zdatności statku powietrznego figurującego w prowadzonym przez niego rejestrze w chwili przeniesienia własności.

W piśmie z dnia 24 stycznia 2011 r. szwedzka Agencja Transportu powiadomiła Komisję i EASA o zamiarze zastosowania odstępstwa od przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1702/2003 (2) (uchylonego rozporządzeniem (UE) nr 748/2012) i zniesienia wymogu załączenia takiego oświadczenia.

2.   OCENA WNIOSKU

2.1.   Konieczność

Rząd Szwecji stwierdził konieczność zastosowania odstępstwa od tego przepisu, ponieważ w niektórych przypadkach wspomniane oświadczenie nie jest dostępne, a jego zdobycie jest niemożliwe.

2.2.   Równoważność poziomu ochrony

Ustanowienie wymogu przedstawienia oświadczenia właściwego organu państwa, w którym statek powietrzny jest lub był zarejestrowany, odzwierciedlającego stan zdatności statku powietrznego figurującego w rejestrze tego państwa w chwili przeniesienia własności przy sprowadzaniu tego statku powietrznego do państwa EASA, miało w założeniu umożliwić państwu sprowadzającemu sprawdzenie, czy dany statek powietrzny jest zgodny z typem konstrukcyjnym zatwierdzonym na mocy certyfikatu typu EASA, czy wszelkie uzupełniające certyfikaty typu, zmiany lub naprawy zostały zatwierdzone zgodnie z przepisami załącznika I (część 21) do rozporządzenia (UE) nr 748/2012, oraz czy wdrożono odpowiednie dyrektywy zdatności.

Zaproponowany przez rząd Szwecji środek polegający na zniesieniu obowiązku przedłożenia takiego oświadczenia może zapewnić poziom ochrony równoważny poziomowi ochrony określonemu w stosowanych przepisach wykonawczych zawartych w załączniku I (część 21) do rozporządzenia (UE) nr 748/2012, dotyczących dokumentów niezbędnych do wydania świadectwa zdatności do lotu w odniesieniu do używanego statku powietrznego pochodzącego z państwa trzeciego, o ile podjęto inne środki w celu zyskania wymaganej pewności. Środki te zostały opisane w pkt 4.

3.   OPIS ODSTĘPSTWA

Rząd Szwecji może przyjmować wnioski o wydanie świadectwa zdolności do lotu dotyczące statku powietrznego sprowadzonego z państwa trzeciego, do których nie dołączono oświadczenia właściwego organu państwa, w którym statek powietrzny jest lub był zarejestrowany, odzwierciedlającego stan zdatności statku powietrznego figurującego w prowadzonym przez niego rejestrze w chwili przeniesienia własności.

Przedmiotowe odstępstwo ma zastosowanie do momentu przyjęcia – w ramach procedury opracowywania przepisów RMT.0020 – i rozpoczęcia stosowania zmiany mającej na celu rozwiązanie tej kwestii w podczęści H (świadectwa zdatności do lotu i ograniczone świadectwa zdatności do lotu) załącznika I (część 21) do rozporządzenia (UE) nr 748/2012.

4.   WARUNKI, NA JAKICH UDZIELONO ZEZWOLENIA NA ZASTOSOWANIE ODSTĘPSTWA

Właściwy organ bada dokumentację statku powietrznego i dokonuje kontroli statku powietrznego, aby upewnić się, że:

dokumentacja historyczna jest kompletna i wystarczająca, aby ustalić normy produkcji i modyfikacji statku powietrznego,

statek powietrzny został wyprodukowany w oparciu o projekt typu, który stanowił podstawę dla wydania certyfikatu typu EASA. W tym celu dokumentacja historyczna musi zawierać kopię pierwszego świadectwa zdatności do lotu lub świadectwa wywozowego wydanego w odniesieniu do nowego statku powietrznego. Alternatywnie, wnioskodawca występujący o wydanie świadectwa zdatności do lotu może uzyskać od posiadacza certyfikatu typu oświadczenie potwierdzone przez państwo projektu w odniesieniu do statusu produkcji,

statek powietrzny odpowiada wymaganiom projektu typu zatwierdzonym zgodnie z certyfikatem typu,

wszelkie uzupełniające certyfikaty typu, zmiany lub naprawy zostały zatwierdzone zgodnie z przepisami załącznika I (część 21) do rozporządzenia (UE) nr 748/2012,

wdrożone zostały mające zastosowanie dyrektywy zdatności.

Właściwy organ ustala także, czy wyniki kontroli są zgodne z wynikami kontroli przeprowadzonych przez organizację odpowiedzialną za przeprowadzanie przeglądu zdatności do lotu zgodnie z przepisami załącznika I (część M) do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2042/2003 (3).

5.   OGÓLNE ZASTOSOWANIE PRZEDMIOTOWEGO ODSTĘPSTWA

Niniejsze odstępstwo mogą stosować wszystkie państwa członkowskie, o ile spełnią warunki wskazane w pkt 4.


(1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 748/2012 z dnia 3 sierpnia 2012 r. ustanawiające przepisy wykonawcze dotyczące certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i akcesoriów w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dotyczące certyfikacji organizacji projektujących i produkujących (Dz.U. L 224 z 21.8.2012, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1702/2003 z dnia 24 września 2003 r. ustanawiające zasady wykonawcze dla certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i wyposażenia w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dla certyfikacji organizacji projektujących i produkujących (Dz.U. L 243 z 27.9.2003, s. 6).

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2042/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. w sprawie nieprzerwanej zdatności do lotu statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia, a także w sprawie zezwoleń udzielanych instytucjom i personelowi zaangażowanym w takie zadania (Dz.U. L 315 z 28.11.2003, s. 1).


ZALECENIA

8.2.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 39/72


ZALECENIE KOMISJI

z dnia 22 stycznia 2014 r.

w sprawie podstawowych zasad rozpoznawania i wydobywania węglowodorów (takich jak gaz łupkowy) z zastosowaniem intensywnego szczelinowania hydraulicznego

(2014/70/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 292,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Państwa członkowskie mają prawo do określania warunków wykorzystania swoich zasobów energetycznych, o ile uwzględniają potrzebę zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego.

(2)

Na obecnym etapie rozwoju technologicznego rozpoznawanie i wydobywanie węglowodorów, takich jak gaz łupkowy, wymaga intensywnego szczelinowania hydraulicznego przy jednoczesnym zastosowaniu odwiertów kierunkowych (zwłaszcza z odcinkami poziomymi) o skali i intensywności, które jak dotąd rzadko występowały w Unii. Technika szczelinowania hydraulicznego stwarza szczególne problemy związane zwłaszcza ze zdrowiem i środowiskiem naturalnym.

(3)

W swojej rezolucji z dnia 21 listopada 2012 r. Parlament Europejski odnotował znaczące potencjalne korzyści z produkcji gazu łupkowego i olei łupkowych oraz wezwał Komisję do wprowadzenia ogólnounijnego systemu kontrolowania zagrożeń wynikających z rozpoznawania i wydobywania niekonwencjonalnych paliw kopalnych celem zagwarantowania, że we wszystkich państwach członkowskich stosowane będą zharmonizowane przepisy dotyczące ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego.

(4)

W swoich konkluzjach z dnia 22 maja 2013 r. Rada Europejska podkreśliła potrzebę dywersyfikacji dostaw energii w Europie oraz rozwoju lokalnych zasobów energetycznych w celu zapewnienia bezpieczeństwa dostaw, zmniejszenia zależności Unii od zewnętrznych dostaw energii oraz pobudzenia wzrostu gospodarczego. Rada pozytywnie przyjęła wyrażony przez Komisję zamiar zbadania możliwości bardziej systematycznego korzystania z lokalnych źródeł energii w celu ich bezpiecznej, zrównoważonej i opłacalnej eksploatacji z jednoczesnym poszanowaniem decyzji państw członkowskich dotyczących własnych koszyków energetycznych.

(5)

W swoim komunikacie do Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie rozpoznawania i wydobywania węglowodorów (takich jak gaz łupkowy) w UE z zastosowaniem intensywnego szczelinowania hydraulicznego (1) Komisja przedstawiła potencjalne nowe możliwości i problemy związane z eksploatacją niekonwencjonalnych złóż węglowodorów w Unii, a także główne elementy uznane za niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa tej techniki. W komunikacie stwierdza się, że istnieje potrzeba wydania zalecenia określającego podstawowe zasady, które pomogą państwom członkowskim w rozpoznawaniu i wydobywaniu gazu ziemnego ze złóż łupków oraz zapewnią ochronę klimatu i środowiska, efektywne wykorzystanie zasobów oraz informowanie opinii publicznej.

(6)

Na szczeblu międzynarodowym Międzynarodowa Agencja Energetyczna opracowała zalecenia dotyczące bezpiecznego rozwoju gazu niekonwencjonalnego. Te „złote zasady” dotyczą niezawodnych i adekwatnych systemów regulacyjnych, starannego wyboru lokalizacji, odpowiedniego planowania projektów, charakterystyki zagrożeń podziemnych, solidnych zasad projektowania odwiertów, zapewnienia przejrzystości dla działań i monitorowania powiązanych skutków, należytego gospodarowania wodą i odpadami oraz ograniczania emisji zanieczyszczeń do powietrza i emisji gazów cieplarnianych.

(7)

Zarówno unijne przepisy ogólne, jak i prawodawstwo Unii w zakresie ochrony środowiska, mają zastosowanie do działań w zakresie rozpoznawania i wydobywania węglowodorów, wymagających intensywnego szczelinowania hydraulicznego. W szczególności dyrektywa Rady 89/391/EWG (2) ustanawiająca przepisy dotyczące bezpieczeństwa i zdrowia pracowników wprowadza środki w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy; dyrektywa Rady 92/91/EWG (3) ustanawiająca przepisy dotyczące wydobywania kopalin otworami wiertniczymi ustanawia minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w zakładach górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi; dyrektywa 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4) w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów wymaga udzielania zezwoleń w sposób niedyskryminujący; dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5) ustanawiająca ramy polityki wodnej wymaga od operatora uzyskania zezwolenia na pobór wód i zakazuje bezpośrednich zrzutów zanieczyszczeń do wód gruntowych; dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6) ustanawiająca przepisy dotyczące strategicznej oceny oddziaływania na środowisko wymaga oceny planów i programów w dziedzinie energii, przemysłu, gospodarki odpadami, gospodarki wodnej, transportu lub użytkowania gruntów; dyrektywa 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (7) ustanawiająca przepisy w sprawie odpowiedzialności za środowisko ma zastosowanie do działalności zawodowej obejmującej takie działania, jak gospodarowanie odpadami i pozyskiwanie wody; dyrektywa 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (8) ustanawiająca przepisy dotyczące odpadów z przemysłu wydobywczego reguluje gospodarowanie powierzchniowymi i podziemnymi odpadami powstającymi w wyniku rozpoznawania i wydobywania węglowodorów z zastosowaniem intensywnego szczelinowania hydraulicznego; dyrektywa 2006/118/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (9) ustanawiająca przepisy dotyczące wód gruntowych zobowiązuje państwa członkowskie do wprowadzenia środków, które uniemożliwiają lub ograniczają wprowadzanie zanieczyszczeń do wód gruntowych; rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (10) w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 (11) w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych mają zastosowanie do stosowania chemikaliów i produktów biobójczych, które mogą być wykorzystywane do szczelinowania; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE (12) ustanawiająca przepisy w sprawie odpadów określa warunki mające zastosowanie do ponownego użycia płynów, które wydobywają się na powierzchnię w wyniku intensywnego szczelinowania hydraulicznego i podczas wydobycia; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (13) w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/406/WE (14) w sprawie wysiłków podjętych przez państwa członkowskie, zmierzających do zmniejszenia emisji gazów do roku 2020, mają zastosowanie do niekontrolowanych emisji metanu; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (15) ustanawiająca przepisy w sprawie emisji przemysłowych ma zastosowanie do instalacji, w których prowadzone są rodzaje działalności wymienione w załączniku I do tej dyrektywy; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE (16) ustanawiająca przepisy w sprawie oceny skutków wywieranych na środowisko wymaga przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko projektów obejmujących wydobycie ropy naftowej i gazu ziemnego do celów handlowych, w przypadku gdy ilości wydobyte przekraczają 500 ton dziennie dla ropy naftowej i 500 000 m3 dziennie w przypadku gazu, a także przeprowadzania kontroli w przypadku głębokich wierceń oraz instalacji powierzchniowych urządzeń przemysłowych do wydobywania ropy naftowej i gazu; dyrektywa Rady 96/82/WE (17) w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi, a od dnia 1 czerwca 2015 r. – dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/18/UE (18) – nakładają na prowadzących zakłady, w których znajdują się niebezpieczne substancje w ilościach przekraczających pewne pułapy określone w załączniku I do każdej z tych dyrektyw, do wprowadzania wszelkich niezbędnych środków w celu zapobiegania poważnym awariom oraz ograniczania ich skutków dla zdrowia człowieka i środowiska. Odnosi się to między innymi do chemicznych i cieplnych procesów przetwarzania i powiązanego składowania w ramach eksploatacji kopalin w kopalniach i kamieniołomach, jak również do podziemnego magazynowania gazu na lądzie.

(8)

Przepisy Unii w zakresie środowiska opracowano jednak w czasie, gdy w Europie nie stosowano intensywnego szczelinowania hydraulicznego. Dlatego też niektóre aspekty środowiskowe związane z rozpoznawaniem i wydobywaniem węglowodorów z wykorzystaniem tej metody nie są w pełni uwzględnione w obowiązujących przepisach Unii, w szczególności w zakresie planowania strategicznego, oceny zagrożeń podziemnych, integralności odwiertów, monitoringu bazowego i operacyjnego, wychwytywana metanu i ujawniania informacji na temat chemikaliów stosowanych w poszczególnych odwiertach.

(9)

Konieczne jest zatem ustanowienie podstawowych zasad, które powinny zostać uwzględnione przez państwa członkowskie przy stosowaniu bądź dostosowywaniu ich przepisów odnoszących się do działalności związanej z intensywnym szczelinowaniem hydraulicznym. Taki zbiór zasad pozwoliłby wyrównać warunki działania dla podmiotów gospodarczych oraz zwiększyć zaufanie inwestorów i poprawić funkcjonowanie wewnętrznego rynku energii. Jasne i przejrzyste zasady przyczyniłyby się również do złagodzenia obaw społecznych i ewentualnego sprzeciwu wobec wydobycia gazu łupkowego. Z niniejszego zbioru zasad nie wynika, że państwa członkowskie mają obowiązek prowadzić działania rozpoznawcze lub wydobywcze z zastosowaniem intensywnego szczelinowania hydraulicznego, nawet jeżeli tego nie chcą, ani też nie wynika z nich, że państwa członkowskie nie powinny utrzymać lub wprowadzić bardziej szczegółowych środków dopasowanych do szczególnych warunków krajowych, regionalnych lub lokalnych.

(10)

Unia nie ma doświadczenia w udzielaniu koncesji na wydobywanie węglowodorów z zastosowaniem intensywnego szczelinowania hydraulicznego i ma niewielkie doświadczenie w udzielaniu koncesji na rozpoznawanie złóż. W związku z tym należy monitorować stosowanie przepisów Unii oraz niniejszego zalecenia w państwach członkowskich. Aktualizacja niniejszego zalecenia lub opracowanie prawnie wiążących przepisów mogą okazać się niezbędne w związku z postępem technicznym, potrzebą łagodzenia zagrożeń i skutków rozpoznawania i wydobywania węglowodorów z zastosowaniem technik innych niż intensywne szczelinowanie hydrauliczne, nieprzewidzianymi problemami związanymi ze stosowaniem przepisów Unii lub rozpoznawaniem i wydobywaniem węglowodorów z zastosowaniem intensywnego szczelinowania hydraulicznego w morskiej działalności wydobywczej.

(11)

Niniejsze zalecenie określające podstawowe zasady, które mają być wykorzystane jako wspólna podstawa do rozpoznawania i wydobywania węglowodorów z zastosowaniem intensywnego szczelinowania hydraulicznego, jest na obecnym etapie niezbędne. Stanowi ono uzupełnienie dotychczasowych przepisów unijnych mających zastosowanie do projektów obejmujących intensywne szczelinowanie hydrauliczne z i powinno zostać wdrożone przez państwa członkowskie w terminie 6 miesięcy.

(12)

Niniejsze zalecenie nie narusza praw i jest zgodne z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności prawa do życia i prawa człowieka do integralności, wolności wypowiedzi i informacji, wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawa własności oraz prawa do wysokiego poziomu ochrony zdrowia i środowiska. Niniejsze zalecenie musi być wykonywane zgodnie z tymi prawami i zasadami,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ZALECENIE:

1.   CEL I PRZEDMIOT

1.1.

Niniejsze zalecenie określa podstawowe zasady mające wspomóc państwa członkowskie, które chcą prowadzić rozpoznawanie i wydobycie węglowodorów z zastosowaniem intensywnego szczelinowania hydraulicznego, a jednocześnie pragną chronić zdrowie publiczne, klimat i środowisko, efektywnie wykorzystywać zasoby oraz odpowiednio informować społeczeństwo.

1.2.

Zachęca się państwa członkowskie, aby – przy stosowaniu przepisów wykonujących odpowiednie przepisy Unii lub dostosowywaniu ich do potrzeb i specyfiki rozpoznawania i wydobywania węglowodorów z zastosowaniem intensywnego szczelinowania hydraulicznego – przestrzegały niniejszych zasad, które dotyczą planowania, kontroli instalacji, koncesji, wydajności operacyjnej, efektywności środowiskowej i zamykania odwiertów oraz udziału społeczeństwa i rozpowszechniania informacji.

2.   DEFINICJE

Do celów niniejszego zalecenia:

a)

„intensywne szczelinowanie hydrauliczne” oznacza wtłoczenie do odwiertu co najmniej 1 000 m3 wody na każdym etapie szczelinowania lub co najmniej 10 000 m3 wody w trakcie całego procesu szczelinowania;

b)

„instalacja” obejmuje wszelkie powiązane struktury podziemne przeznaczone do rozpoznawania i wydobywania węglowodorów z zastosowaniem intensywnego szczelinowania hydraulicznego.

3.   PLANOWANIE STRATEGICZNE I OCENA ODDZIAŁYWANIA NA ŚRODOWISKO

3.1.

Przed udzieleniem koncesji na rozpoznawanie lub wydobywanie węglowodorów, które może prowadzić do zastosowania intensywnego szczelinowania hydraulicznego, państwa członkowskie powinny przygotować strategiczną ocenę oddziaływania na środowisko w celu zapobieżenia zagrożeniom i skutkom dla zdrowia ludzkiego i środowiska oraz ich kontrolowania i ograniczania. Ocena ta powinna być przeprowadzona na podstawie wymogów dyrektywy 2001/42/WE.

3.2.

Państwa członkowskie powinny określić jasne zasady dotyczące ewentualnych ograniczeń działalności, np. na obszarach chronionych, zagrożonych powodziami lub aktywnych sejsmicznie oraz dotyczące minimalnych odległości między miejscem prowadzenia dozwolonej działalności wydobywczej a terenami mieszkalnymi i obszarami ochrony wód. Powinny one również ustanowić limity minimalnej głębokości między obszarem szczelinowania i wodami gruntowymi.

3.3.

Państwa członkowskie powinny wprowadzić odpowiednie środki w celu zapewnienia, aby ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadzano na podstawie wymogów dyrektywy 2011/92/UE.

3.4.

Państwa członkowskie powinny odpowiednio wcześnie zapewnić zainteresowanej grupie społeczeństwa możliwość skutecznego udziału w opracowaniu strategii, o której mowa w pkt 3.1, oraz udostępnić jej ocenę skutków, o której mowa w pkt 3.3.

4.   KONCESJE NA ROZPOZNAWANIE I WYDOBYWANIE

Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby warunki i procedury uzyskiwania koncesji zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami Unii były w pełni skoordynowane, jeżeli:

a)

za wydanie jednej lub większej liczby koncesji odpowiada więcej niż jeden właściwy organ;

b)

przewidziany jest udział więcej niż jednego operatora;

c)

na określonym etapie projektu potrzebna jest więcej niż jedna koncesja;

d)

zgodnie z krajowymi lub unijnymi przepisami potrzebna jest więcej niż jedna koncesja.

5.   WYBÓR MIEJSCA ROZPOZNANIA I WYDOBYCIA

5.1.

Państwa członkowskie powinny wprowadzić odpowiednie środki w celu zapewnienia, aby formacja geologiczna wybranego terenu była odpowiednia do rozpoznawania i wydobywania węglowodorów z zastosowaniem intensywnego szczelinowania hydraulicznego. Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby operatorzy przeprowadzali ocenę ryzyka oraz charakterystykę potencjalnego miejsca wydobycia, obszaru wokół niego i obszaru podziemnego.

5.2.

Ocena ryzyka powinna opierać się na wystarczających danych, umożliwiających opracowanie charakterystyki potencjalnego obszaru rozpoznawania i wydobywania oraz identyfikację wszystkich możliwych dróg narażenia. Pozwoli to na ocenę ryzyka wycieku lub migracji płynów wiertniczych, płynów szczelinujących, materiałów występujących naturalnie, węglowodorów oraz gazów z odwiertu lub formacji docelowej, a także wywołania aktywności sejsmicznej.

5.3.

Ocena ryzyka powinna:

a)

opierać się na najlepszych dostępnych technikach i uwzględniać stosowne wyniki organizowanej przez Komisję wymiany informacji między państwami członkowskimi, zainteresowanymi sektorami przemysłu i organizacjami pozarządowymi działającymi na rzecz ochrony środowiska;

b)

zawierać prognozę zmian w zachowaniu formacji docelowej, warstw geologicznych oddzielających złoże od wód gruntowych i dotychczasowych odwiertów lub innych sztucznych konstrukcji narażonych na działanie dużych ilości płynów wtłaczanych pod wysokim ciśnieniem podczas szczelinowania hydraulicznego;

c)

uwzględniać minimalną odległość pionową między strefą szczelinowania i wodami podziemnymi;

d)

być aktualizowana podczas działań wydobywczych w każdym przypadku pojawienia się nowych danych.

5.4.

Dany teren może zostać wybrany wyłącznie w przypadku, gdy ocena ryzyka przeprowadzona zgodnie z pkt 5.1, 5.2 i 5.3 wykaże, że intensywne szczelinowanie hydrauliczne nie spowoduje bezpośredniego zrzutu zanieczyszczeń do wód gruntowych i nie spowoduje szkód dla innych działań prowadzonych w pobliżu instalacji.

6.   BADANIE PODSTAWOWE

6.1.

Przed rozpoczęciem intensywnego szczelinowania hydraulicznego państwa członkowskie powinny dopilnować, aby:

a)

operator określił stan środowiska (poziom bazowy) terenu instalacji oraz obszaru wokół niej i obszaru podziemnego potencjalnie objętych wpływem działań wydobywczych;

b)

poziom bazowy został odpowiednio opisany i podany do wiadomości właściwego organu przed rozpoczęciem działań.

6.2.

Poziom bazowy należy ustalić w odniesieniu do:

a)

cech jakości i charakterystyki przepływu wód powierzchniowych i gruntowych;

b)

jakości wody w punktach ujęcia wody pitnej;

c)

jakości powietrza;

d)

stanu gleby;

e)

obecności metanu i innych lotnych związków organicznych w wodzie;

f)

aktywności sejsmicznej;

g)

użytkowania gruntów;

h)

różnorodności biologicznej;

i)

stanu infrastruktury i budynków;

j)

istniejących odwiertów i porzuconych konstrukcji.

7.   PROJEKTOWANIE I BUDOWA INSTALACJI

Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby instalacja była skonstruowana w sposób zapobiegający ewentualnym wyciekom powierzchniowym i zanieczyszczeniu gleby, wód i powietrza.

8.   INFRASTRUKTURA TERENU WIERTNI

Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby:

a)

operatorzy lub grupy operatorów stosowali zintegrowane podejście do przygotowania terenu wiertni w celu zapobiegania ryzyku i oddziaływaniu na środowisko i zdrowie oraz ograniczania tych zagrożeń, zarówno w odniesieniu do pracowników, jak i ogółu społeczeństwa;

b)

ustanowiono odpowiednie wymogi dotyczące infrastruktury do obsługi instalacji przed rozpoczęciem wydobycia. Jeżeli głównym zadaniem instalacji jest wydobycie ropy naftowej z zastosowaniem intensywnego szczelinowania hydraulicznego, należy zainstalować specjalne urządzenie do wychwytywania i transportu towarzyszącego gazu ziemnego.

9.   WYMAGANIA EKSPLOATACYJNE

9.1.

Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby operatorzy wykorzystywali najlepsze dostępne techniki i uwzględniali stosowne wyniki organizowanej przez Komisję wymiany informacji między państwami członkowskimi, zainteresowanymi sektorami przemysłu i organizacjami pozarządowymi działającymi na rzecz ochrony środowiska, a także stosowali dobre praktyki branżowe w celu prewencji, kontrolowania i ograniczania skutków i zagrożeń wynikających z rozpoznawania i wydobywania węglowodorów.

9.2.

Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby operatorzy:

a)

opracowywali dotyczące poszczególnych projektów plany gospodarki wodnej, zapewniające efektywne wykorzystanie wody w całym okresie realizacji projektu. Operatorzy powinni zapewnić identyfikowalność przepływów wody. W planie gospodarki wodnej należy uwzględnić sezonową zmienność ilości dostępnej wody i nie wykorzystywać zasobów na obszarach dotkniętych stresem wodnym;

b)

opracowywali plany zarządzania transportem w celu zminimalizowania emisji do powietrza w ogóle oraz wpływu na społeczności lokalne i różnorodność biologiczną w szczególności;

c)

wychwytywali gazy do późniejszego wykorzystania, minimalizowali spalanie ich na pochodniach i unikali uwalniania do atmosfery. Operatorzy powinni w szczególności wprowadzić środki, które pozwolą, aby emisje do powietrza na etapie rozpoznawania i wydobywania były ograniczane dzięki wychwytywaniu gazu i jego wykorzystaniu. Uwalnianie metanu i innych zanieczyszczeń do powietrza powinno być dopuszczane tylko w najbardziej wyjątkowych okolicznościach operacyjnych i ze względów bezpieczeństwa;

d)

przeprowadzali proces intensywnego szczelinowania hydraulicznego w sposób kontrolowany i przy właściwej regulacji ciśnienia w celu utrzymywania propagacji szczelin w obrębie złoża i zapobiegania wywołaniu aktywności sejsmicznej;

e)

zapewniali integralność odwiertów dzięki odpowiedniemu projektowaniu odwiertów, testowaniu ich konstrukcji i integralności. Wyniki testów integralności powinny być poddawane przeglądowi przez niezależną i wykwalifikowaną stronę trzecią, aby zapewnić wydajność operacyjną odwiertu oraz jego bezpieczeństwo dla środowiska i zdrowia na wszystkich etapach opracowywania projektu oraz po zamknięciu odwiertu;

f)

opracowywali plany zarządzania ryzykiem i środki konieczne do zapobiegania skutkom lub ich łagodzenia oraz środki reagowania;

g)

zaprzestawali działalności i pilnie podejmowali wszelkie niezbędne działania zaradcze w przypadku utraty integralności odwiertu lub przypadkowego zrzutu zanieczyszczeń do wód gruntowych;

h)

niezwłocznie zgłaszali właściwym organom wszelkie incydenty lub awarie mające wpływ na zdrowie publiczne lub środowisko. W zgłoszeniu takim należy określić przyczyny incydentu lub awarii, ich skutki i podjęte działania zaradcze. Badanie podstawowe wymagane w pkt 6.1 i 6.2 należy wykorzystać jako punkt odniesienia.

9.3.

Państwa członkowskie powinny propagować odpowiedzialne gospodarowanie zasobami wodnymi przy intensywnym szczelinowaniu hydraulicznym.

10.   WYKORZYSTANIE SUBSTANCJI CHEMICZNYCH I WODY W INTENSYWNYM SZCZELINOWANIU HYDRAULICZNYM

10.1.

Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby:

a)

producenci, importerzy i dalsi użytkownicy substancji chemicznych wykorzystywanych do szczelinowania hydraulicznego odnosili się do „szczelinowania hydraulicznego”, wypełniając swoje zobowiązania na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006;

b)

wykorzystanie substancji chemicznych w intensywnym szczelinowaniu hydraulicznym było ograniczane do minimum;

c)

przy doborze stosowanych substancji chemicznych uwzględniano możliwość oczyszczania płynów, które wydobywają się na powierzchnię w wyniku intensywnego szczelinowania hydraulicznego.

10.2.

Państwa członkowskie powinny zachęcać operatorów, aby zawsze, gdy jest to technicznie wykonalne i wskazane z punktu widzenia zdrowia ludzkiego, klimatu i środowiska, stosowali techniki szczelinowania ograniczające do minimum zużycie wody i strumienie odpadów oraz nie stosowali niebezpiecznych substancji chemicznych.

11.   WYMOGI DOTYCZĄCE MONITOROWANIA

11.1.

Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby operatorzy regularnie monitorowali instalację i obszar wokół niej oraz obszary podziemne potencjalnie objęte wpływem działań na etapie rozpoznawania i wydobywania, a w szczególności przed rozpoczęciem, w trakcie i po zakończeniu intensywnego szczelinowania hydraulicznego.

11.2.

Badanie podstawowe wymagane w pkt 6.1 i 6.2 należy wykorzystać jako punkt odniesienia przy monitorowaniu.

11.3

Oprócz parametrów środowiskowych ustalonych w wyniku badania podstawowego państwa członkowskie powinny zapewnić, aby operator monitorował następujące parametry operacyjne:

a)

dokładny skład płynu szczelinującego wykorzystywanego do każdego odwiertu;

b)

ilość wody zużytej do szczelinowania każdego odwiertu;

c)

ciśnienie tłoczenia zastosowane przy intensywnym szczelinowaniu;

d)

płyny wydobywające się na powierzchnię w wyniku intensywnego szczelinowania hydraulicznego: wskaźnik zwrotu płynu szczelinującego, ilości, charakterystyka, ilości ponownie wykorzystane lub oczyszczone w przypadku każdego odwiertu;

e)

emisje do powietrza metanu, innych lotnych związków organicznych i innych gazów, które mogą mieć szkodliwy wpływ na zdrowie ludzi lub środowisko.

11.4.

Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby operatorzy monitorowali wpływ intensywnego szczelinowania hydraulicznego na integralność odwiertów i na inne konstrukcje znajdujące się na obszarze wokół nich oraz na obszar i podziemny potencjalnie objęty wpływem działań.

11.5.

Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby wyniki monitorowania były zgłaszane właściwym organom.

12.   ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA ŚRODOWISKO I ZABEZPIECZENIA FINANSOWE

12.1.

Państwa członkowskie powinny stosować przepisy w sprawie odpowiedzialności za środowisko do wszystkich działań prowadzonych w miejscu instalacji, w tym do tych, które obecnie nie wchodzą w zakres dyrektywy 2004/35/WE.

12.2.

Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby operator przed rozpoczęciem działań związanych z intensywnym szczelinowaniem hydraulicznym przedstawiał gwarancję finansową lub równorzędne zabezpieczenie obejmujące warunki koncesji oraz potencjalną odpowiedzialność za szkody wyrządzone środowisku.

13.   ZDOLNOŚCI ADMINISTRACYJNE

13.1.

Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby właściwe organy posiadały wystarczające zasoby ludzkie i finansowe do realizacji swoich zadań.

13.2.

Państwa członkowskie powinny zapobiegać konfliktom interesów między funkcją regulacyjną właściwych organów i ich funkcją związaną z gospodarczym rozwojem zasobów.

14.   OBOWIĄZKI ZWIĄZANE Z ZAMKNIĘCIEM

Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby po zamknięciu każdej instalacji przeprowadzano badanie w celu porównania stanu środowiska na terenie instalacji oraz obszaru wokół niego i obszaru podziemnego potencjalnie objętych wpływem działań ze stanem sprzed rozpoczęcia działań określonym w badaniu podstawowym.

15.   ROZPOWSZECHNIANIE INFORMACJI

Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby:

a)

operator publicznie rozpowszechniał informacje na temat substancji chemicznych i ilości wody, jaką zamierza wykorzystać i jaką ostatecznie wykorzystał do intensywnego szczelinowania hydraulicznego w przypadku każdego odwiertu. Informacje te powinny zawierać nazwy i numery CAS (Chemical Abstracts Service) wszystkich substancji oraz ich karty charakterystyki, o ile są dostępne, a także maksymalne stężenia substancji w płynie szczelinującym;

b)

właściwe organy, przed upływem 6 miesięcy od opublikowania niniejszego zalecenia oraz w odstępach czasu nie dłuższych niż 12 miesięcy, zamieszczały następujące informacje na publicznie dostępnych stronach internetowych:

(i)

liczba ukończonych odwiertów i planowanych projektów obejmujących intensywne szczelinowanie hydrauliczne;

(ii)

liczba udzielonych koncesji, nazwy operatorów, którzy je otrzymali i warunki udzielenia tych koncesji;

(iii)

badanie podstawowe sporządzone zgodnie z pkt 6.1 i 6.2 oraz wyniki monitorowania przedstawione zgodnie z pkt 11.1, 11.2 i 11.3 lit. b)–e);

c)

właściwe organy niezwłocznie informowały również społeczeństwo o:

(i)

incydentach i awariach zgodnie z pkt 9.2 lit. f);

(ii)

wynikach kontroli, przypadkach niezgodności z przepisami i zastosowanych karach.

16.   PRZEGLĄD

16.1.

Państwa członkowskie, które podjęły decyzję o rozpoznawaniu i wydobywaniu złóż węglowodorów z zastosowaniem intensywnego szczelinowania hydraulicznego, są proszone o wprowadzenie w życie podstawowych zasad określonych w niniejszym zaleceniu do dnia 28 lipca 2014 r. oraz o coroczne informowanie Komisji o środkach wprowadzonych w związku z niniejszym zaleceniem – po raz pierwszy do grudnia 2014 r.

16.2.

Komisja będzie uważnie monitorować stosowanie niniejszego zalecenia, porównując sytuację w państwach członkowskich w publicznie dostępnej tablicy wyników.

16.3.

Komisja przeprowadzi przegląd skuteczności zalecenia 18 miesięcy po jego opublikowaniu.

16.4.

Przegląd ten obejmie ocenę stosowania zalecenia, badanie postępów w wymianie informacji na temat najlepszych dostępnych technik i stosowania odpowiednich dokumentów referencyjnych BAT oraz ewentualną potrzebę aktualizacji przepisów zalecenia. Komisja podejmie decyzję, czy konieczne jest złożenie wniosków legislacyjnych zawierających prawnie wiążące przepisy dotyczące rozpoznawania i wydobywania węglowodorów z zastosowaniem intensywnego szczelinowania hydraulicznego.

Sporządzono w Brukseli dnia 22 stycznia 2014 r.

W imieniu Komisji

Janez POTOČNIK

Członek Komisji


(1)  COM(2014) 23.

(2)  Dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. L 183 z 29.6.1989, s. 1).

(3)  Dyrektywa Rady 92/91/EWG z dnia 3 listopada 1992 r. dotycząca minimalnych wymagań mających na celu poprawę warunków bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w zakładach górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi (jedenasta szczegółowa dyrektywa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 348 z 28.11.1992, s. 9).

(4)  Dyrektywa 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów (Dz.U. L 164 z 30.6.1994, s. 3).

(5)  Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1).

(6)  Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197 z 21.7.2001, s. 30).

(7)  Dyrektywa 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U. L 143 z 30.4.2004, s. 56).

(8)  Dyrektywa 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniająca dyrektywę 2004/35/WE (Dz.U. L 102 z 11.4.2006, s. 15).

(9)  Dyrektywa 2006/118/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem i pogorszeniem ich stanu (Dz.U. L 372 z 27.12.2006, s. 19).

(10)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).

(11)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. L 167 z 27.6.2012, s. 1).

(12)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów i uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3).

(13)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylające decyzję nr 280/2004/WE (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 13).

(14)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 406/2009/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wysiłków podjętych przez państwa członkowskie, zmierzających do zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w celu realizacji do roku 2020 zobowiązań Wspólnoty dotyczących redukcji emisji gazów cieplarnianych (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 136).

(15)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (Dz.U. L 334 z 17.12.2010, s. 17).

(16)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 26 z 28.1.2012, s. 1).

(17)  Dyrektywa Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (Dz.U. L 10 z 14.1.1997, s. 13).

(18)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/18/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie kontroli zagrożeń poważnymi awariami związanymi z substancjami niebezpiecznymi, zmieniająca, a następnie uchylająca dyrektywę Rady 96/82/WE (Dz.U. L 197 z 24.7.2012, s. 1).