ISSN 1977-0766

doi:10.3000/19770766.L_2013.175.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 175

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 56
27 czerwca 2013


Spis treści

 

I   Akty ustawodawcze

Strona

 

 

DYREKTYWY

 

*

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/37/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniająca dyrektywę 2003/98/WE w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego ( 1 )

1

 

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 615/2013 z dnia 24 czerwca 2013 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej

9

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 616/2013 z dnia 24 czerwca 2013 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej

11

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 617/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla komputerów i serwerów ( 1 )

13

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 618/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 669/2009 w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwiększonego poziomu kontroli urzędowych przywozu niektórych rodzajów pasz i żywności niepochodzących od zwierząt ( 1 )

34

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 619/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zakazujące działalności połowowej statkom rybackim do połowów okrężnicą pływającym pod banderą Francji, Grecji, Hiszpanii, Malty i Włoch bądź zarejestrowanym w tych państwach, poławiającym tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym

43

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 620/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

45

 

 

DECYZJE

 

 

2013/323/UE

 

*

Decyzja wykonawcza Rady z dnia 21 czerwca 2013 r. zmieniająca decyzję wykonawczą 2011/344/UE w sprawie przyznania Portugalii pomocy finansowej Unii

47

 

 

2013/324/UE

 

*

Decyzja Rady z dnia 21 czerwca 2013 r. zmieniająca decyzję 98/481/WE zatwierdzającą zewnętrznych biegłych rewidentów Europejskiego Banku Centralnego

54

 

 

2013/325/UE

 

*

Decyzja Rady z dnia 21 czerwca 2013 r. zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych, w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Suomen Pankki

55

 

 

2013/326/UE

 

*

Decyzja Rady z dnia 21 czerwca 2013 r. zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych, w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Österreichische Nationalbank

56

 

 

2013/327/UE

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 25 czerwca 2013 r. zezwalająca na wprowadzanie do obrotu, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady, żywności zawierającej genetycznie zmodyfikowany rzepak Ms8, Rf3 i Ms8 × Rf3 lub składającej się z niego, lub żywności i paszy wyprodukowanych z tych organizmów zmodyfikowanych genetycznie (notyfikowana jako dokument nr C(2013) 3873)  ( 1 )

57

 

 

2013/328/UE

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 25 czerwca 2013 r. ustanawiająca indywidualny program kontroli i inspekcji dla połowów dorsza, gładzicy i soli w cieśninie Kattegat, Morzu Północnym, cieśninie Skagerrak, wschodniej części kanału La Manche, wodach na zachód od Szkocji oraz Morzu Irlandzkim

61

 

 

2013/329/UE

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 26 czerwca 2013 r. ustanawiająca zasady utworzenia sieci jednostek lub organów krajowych odpowiedzialnych za ocenę technologii medycznych, zarządzania tą siecią i jej przejrzystego funkcjonowania

71

 

 

AKTY PRZYJĘTE PRZEZ ORGANY UTWORZONE NA MOCY UMÓW MIĘDZYNARODOWYCH

 

 

2013/330/UE

 

*

Decyzja nr 1/2013 Wspólnego Komitetu UE-Szwajcaria z dnia 6 czerwca 2013 r. zmieniająca załączniki I i II do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie uproszczenia kontroli i formalności przy przewozie towarów oraz środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne

73

 

 

III   Inne akty

 

 

EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY

 

*

Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 131/13/COL z dnia 18 marca 2013 r. zmieniająca wykaz zawarty w pkt 39 części 1.2 rozdziału I załącznika I do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym wymieniono punkty kontroli granicznej w Islandii i Norwegii zatwierdzone do przeprowadzania kontroli weterynaryjnej żywych zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego z państw trzecich, oraz uchylająca decyzję Urzędu Nadzoru EFTA Decyzja nr 339/12/COL

76

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


I Akty ustawodawcze

DYREKTYWY

27.6.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 175/1


DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2013/37/UE

z dnia 26 czerwca 2013 r.

zmieniająca dyrektywę 2003/98/WE w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dokumenty sporządzane przez organy sektora publicznego państw członkowskich stanowią szeroki, zróżnicowany i wartościowy zasób środków, który może wnieść korzystny wkład w gospodarkę opartą na wiedzy.

(2)

Dyrektywa 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (3) ustanawia minimalny zestaw reguł określających ponowne wykorzystywanie oraz praktyczne środki ułatwiające ponowne wykorzystywanie istniejących dokumentów będących w posiadaniu organów sektora publicznego państw członkowskich.

(3)

Polityka otwartego dostępu do danych propagująca szeroką dostępność i ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego do celów prywatnych lub komercyjnych, przy minimalnych ograniczeniach prawnych, technicznych lub finansowych bądź bez takich ograniczeń, i wspierająca obieg informacji przeznaczonych nie tylko dla podmiotów gospodarczych, lecz także dla opinii publicznej, może odegrać ważną rolę w stymulowaniu rozwoju nowych usług opartych na nowatorskich sposobach łączenia i korzystania z takich informacji, pobudzić wzrost gospodarczy i wesprzeć zaangażowanie społeczne. Wymaga to jednak równych szans na poziomie unijnym w kwestii pozwolenia na ponowne wykorzystywanie dokumentów, czego nie można osiągnąć, pozostawiając tę kwestię w gestii zróżnicowanych przepisów i praktyk państw członkowskich lub zainteresowanych organów sektora publicznego.

(4)

Dopuszczenie ponownego wykorzystywania dokumentów będących w posiadaniu organów sektora publicznego stanowi wartość dodaną dla ponownych użytkowników, dla użytkowników końcowych, dla ogółu społeczeństwa, a w wielu przypadkach dla samego organu sektora publicznego, wspierając przejrzystość i odpowiedzialność oraz zapewniając informację zwrotną od ponownych użytkowników i użytkowników końcowych, która pozwala zainteresowanemu organowi sektora publicznego na poprawę jakości gromadzonych informacji.

(5)

Od czasu przyjęcia pierwszych przepisów dotyczących informacji sektora publicznego w 2003 r. ilość danych na świecie, w tym danych publicznych, wzrosła w postępie geometrycznym oraz generowane są i gromadzone nowe rodzaje danych. Jednocześnie jesteśmy świadkami ciągłej ewolucji technologii służących do analizy, wykorzystywania i przetwarzania danych. Ta szybko postępująca ewolucja technologiczna umożliwia tworzenie nowych usług i nowych zastosowań w oparciu o wykorzystywanie, agregację i łączenie danych. Przepisy przyjęte w 2003 r. nie dotrzymują już kroku tym szybkim zmianom, co grozi utratą możliwości gospodarczych i społecznych, jakie oferuje ponowne wykorzystywanie danych publicznych.

(6)

Jednocześnie państwa członkowskie opracowały obecnie politykę ponownego wykorzystywania na podstawie dyrektywy 2003/98/WE, a niektóre z nich przyjęły ambitne podejście w kwestii otwartego dostępu do danych w celu ułatwienia obywatelom i przedsiębiorstwom ponownego wykorzystywania dostępnych danych publicznych w szerszym zakresie niż poziom minimalny określony w tej dyrektywie. Aby różnice w przepisach poszczególnych państw członkowskich nie stanowiły bariery dla transgranicznego oferowania produktów i usług oraz aby zapewnić możliwość ponownego wykorzystywania porównywalnych zestawów danych publicznych w ramach opartych na nich paneuropejskich zastosowań, wymagana jest minimalna harmonizacja w kwestii określenia, jakie dane publiczne są dostępne do ponownego wykorzystania na rynku wewnętrznym informacji, zgodnie z odnośnym systemem dostępu.

(7)

Dyrektywa 2003/98/WE nie przewiduje obowiązku dotyczącego dostępu do dokumentów ani obowiązku zezwalania na ponowne ich wykorzystanie. Decyzja w sprawie zezwolenia na ponowne wykorzystywanie pozostaje w gestii zainteresowanych państw członkowskich lub organów sektora publicznego. Jednocześnie dyrektywa 2003/98/WE opiera się na krajowych przepisach dotyczących dostępu do dokumentów, w związku z czym dyrektywa ta nie przewiduje wymogu zezwalania na ponowne wykorzystywanie dokumentów w przypadku ograniczonego dostępu (na przykład przepisy krajowe ograniczają dostęp do obywateli lub przedsiębiorstw, którzy udowodnią szczególny interes w uzyskaniu dostępu do dokumentów) lub wyłączonego dostępu (na przykład przepisy krajowe wyłączają dostęp z powodu poufnego charakteru dokumentów między innymi ze względów bezpieczeństwa narodowego, obronności czy bezpieczeństwa publicznego). Niektóre państwa członkowskie wyraźnie połączyły prawo do ponownego wykorzystywania z prawem dostępu, tak że wszystkie ogólnodostępne dokumenty mogą być ponownie wykorzystywane. W innych państwach członkowskich związek między tymi dwoma zestawami przepisów jest mniej wyraźny, co stanowi źródło niepewności prawa.

(8)

W związku z powyższym dyrektywę 2003/98/WE należy zmienić tak, aby nakładała na państwa członkowskie wyraźny obowiązek zapewnienia możliwości ponownego wykorzystywania wszystkich dokumentów, z wyjątkiem dokumentów, do których dostęp jest ograniczony lub wyłączony na mocy prawa krajowego dotyczącego dostępu do dokumentów oraz z zastrzeżeniem pozostałych wyjątków określonych w niniejszej dyrektywie. Zmiany wprowadzone niniejszą dyrektywą nie mają na celu określenia lub zmiany systemów dostępu w państwach członkowskich, które pozostają w ich gestii.

(9)

Uwzględniając prawo Unii oraz zobowiązania międzynarodowe państw członkowskich i Unii, w szczególności wynikające z konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych oraz z porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, dokumenty będące przedmiotem praw własności intelektualnej osób trzecich powinny zostać wyłączone z zakresu dyrektywy 2003/98/WE. W przypadku gdy pierwotnym właścicielem praw własności intelektualnej, których przedmiotem jest dokument będący w posiadaniu bibliotek, w tym bibliotek uniwersyteckich, muzeów i archiwów, była osoba trzecia, a okres ochrony tych praw jeszcze nie wygasł, dokument taki powinien być uznawany dla celów niniejszej dyrektywy za dokument, do którego prawa własności intelektualnej należą do osoby trzeciej.

(10)

Dyrektywa 2003/98/WE powinna mieć zastosowanie do takich dokumentów, których wydawanie jest jednym z zadań publicznych zainteresowanych organów sektora publicznego, zgodnie z przepisami ustawowymi lub innymi wiążącymi przepisami państw członkowskich. W przypadku braku takich przepisów zadania publiczne należy określić zgodnie z powszechną praktyką administracyjną w państwach członkowskich, z zastrzeżeniem przejrzystości zakresu zadań publicznych i poddawania ich przeglądowi. Zadania publiczne mogą być definiowane ogólnie lub indywidualnie dla poszczególnych organów sektora publicznego.

(11)

Niniejsza dyrektywa powinna być wdrażana i stosowana w pełnej zgodności z zasadami dotyczącymi ochrony danych osobowych zgodnie z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (4). W szczególności warto odnotować, że zgodnie z tą dyrektywą państwa członkowskie powinny określić warunki, pod którymi przetwarzanie danych osobowych jest zgodne z prawem. Ponadto jedna z zasad tej dyrektywy przewiduje, że nie można dalej przetwarzać danych osobowych celem gromadzenia w sposób sprzeczny z określonymi, jednoznacznymi i uzasadnionymi celami, dla których te dane były gromadzone.

(12)

Dyrektywa 2003/98/WE powinna pozostawać bez uszczerbku dla praw, w tym praw majątkowych i niemajątkowych, jakie mogą przysługiwać pracownikom organów sektora publicznego na mocy przepisów krajowych.

(13)

Ponadto w przypadku udostępnienia dokumentu do ponownego wykorzystywania zainteresowany organ sektora publicznego powinien zachować prawo do wykorzystywania takiego dokumentu.

(14)

Zakres dyrektywy 2003/98/WE należy rozszerzyć na biblioteki, w tym biblioteki uniwersyteckie, muzea i archiwa.

(15)

Jednym z podstawowych celów ustanowienia rynku wewnętrznego jest stworzenie warunków sprzyjających rozwojowi usług świadczonych w skali całej Unii. Biblioteki, muzea i archiwa posiadają bogaty zbiór cennych zasobów informacji sektora publicznego, w szczególności od kiedy przedsięwzięcia w dziedzinie digitalizacji zwielokrotniły ilość dorobku cyfrowego wchodzącego w zakres domeny publicznej. Te zbiory dziedzictwa kulturowego wraz z powiązanymi z nimi metadanymi stanowią potencjalną podstawę treści cyfrowych w zakresie produktów i usług oraz mają ogromny potencjał w dziedzinie innowacyjnego ponownego wykorzystywania w takich sektorach jak edukacja i turystyka. Większe możliwości ponownego wykorzystywania publicznego dorobku kulturowego powinny pozwolić przedsiębiorstwom unijnym między innymi na wykorzystywanie jego potencjału oraz przyczynienie się do wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy.

(16)

Znaczne różnice dotyczące przepisów i praktyk odnoszących się do wykorzystywania publicznych zasobów kulturowych, istniejące w państwach członkowskich, tworzą bariery dla uwolnienia pełnego potencjału ekonomicznego tych zasobów. W związku z tym, że biblioteki, muzea i archiwa wciąż inwestują w digitalizację, wiele z nich udostępnia już treści wchodzące w zakres domeny publicznej do ponownego wykorzystywania, a liczne instytucje czynnie poszukują możliwości ponownego wykorzystywania ich treści. Ponieważ jednak działają one w bardzo różnym środowisku regulacyjnym i kulturowym, praktyki instytucji kulturalnych w zakresie wykorzystywania treści rozwijają się rozbieżnych kierunkach.

(17)

Ponieważ różnice w zakresie przepisów i praktyk krajowych lub brak przejrzystości zakłócają sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego i prawidłowy rozwój społeczeństwa informacyjnego w Unii, należy przeprowadzić minimalną harmonizację krajowych przepisów i praktyk w zakresie ponownego wykorzystywania publicznego dorobku kulturowego w bibliotekach, muzeach i archiwach.

(18)

Rozszerzenie zakresu dyrektywy 2003/98/WE należy ograniczyć do trzech rodzajów instytucji kulturalnych: bibliotek, w tym bibliotek uniwersyteckich, muzeów i archiwów, ponieważ ich zasoby stanowią i będą stanowiły coraz cenniejszy dorobek do ponownego wykorzystywania w wielu produktach, takich jak aplikacje mobilne. Inne rodzaje instytucji kulturalnych, takie jak orkiestry, opery, balety i teatry, wraz z należącymi do nich archiwami, powinny pozostać poza zakresem dyrektywy ze względu na ich specyfikę (branża sztuk widowiskowych). W związku z tym, że większość ich dorobku jest przedmiotem praw własności intelektualnej osób trzecich, a zatem pozostawałaby poza zakresem niniejszej dyrektywy, włączanie tych instytucji w jej zakres odniosłoby niewielki skutek.

(19)

Digitalizacja jest istotnym sposobem zapewnienia większego dostępu do dorobku kulturowego i zwiększenia zakresu jego ponownego wykorzystywania do celów edukacyjnych, zawodowych czy rozrywkowych. Stwarza to również znaczne możliwości gospodarcze, pozwalając na łatwiejsze włączenie dorobku kulturowego do usług i produktów cyfrowych oraz przyczyniając się tym samym do tworzenia miejsc pracy i wzrostu gospodarczego. Kwestie te poruszono między innymi w rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie Europeany – kolejnych kroków (5), w zaleceniu Komisji 2011/711/UE z dnia 27 października 2011 r. w sprawie digitalizacji i udostępniania w Internecie dorobku kulturowego oraz w sprawie ochrony zasobów cyfrowych (6) oraz w konkluzjach Rady z dnia 10 maja 2012 r. w sprawie digitalizacji dorobku kulturowego i udostępniania go w Internecie oraz w sprawie ochrony zasobów cyfrowych (7). Dokumenty te określają drogę ku rozwiązaniu kwestii prawnych, finansowych i organizacyjnych digitalizacji europejskiego dziedzictwa kulturowego i udostępnienia go w internecie.

(20)

Aby ułatwić ponowne wykorzystywanie, organy sektora publicznego powinny udostępniać, jeżeli jest to możliwe i w stosownych przypadkach, dokumenty przy wykorzystaniu formatów otwartych przeznaczonych do odczytu komputerowego i wraz z ich metadanymi, na najwyższym poziomie szczegółowości i ziarnistości, w formacie zapewniającym interoperacyjność, na przykład poprzez przetwarzanie ich w sposób zgodny z zasadami, jakim podlegają wymogi zgodności i możliwości stosowania dotyczące informacji przestrzennej określone w dyrektywie 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) (8).

(21)

Dokument należy uznać za sporządzony w formacie przeznaczonym do odczytu komputerowego, jeżeli występuje w formacie pliku zorganizowanego w sposób umożliwiający aplikacjom komputerowym łatwe identyfikowanie, rozpoznawanie i pozyskiwanie z niego określonych danych. Dane zakodowane w plikach zorganizowanych w formacie przeznaczonym do odczytu komputerowego to dane przeznaczone do odczytu komputerowego. Formaty przeznaczone do odczytu komputerowego mogą być otwarte lub zastrzeżone; mogą one występować jako standardy formalne lub nie. Dokumentów zakodowanych w formacie pliku ograniczającym przetwarzanie automatyczne z powodu niemożności pozyskania danych lub utrudnień w ich pozyskaniu z tych dokumentów nie należy uznawać za sporządzone w formacie przeznaczonym do odczytu komputerowego. Państwa członkowskie powinny w stosownych przypadkach zachęcać do korzystania z formatów otwartych przeznaczonych do odczytu komputerowego.

(22)

W przypadku gdy organy sektora publicznego pobierają opłaty za ponowne wykorzystywanie dokumentów, opłaty te powinny z zasady ograniczać się do kosztów krańcowych. Należy jednak zwrócić uwagę na to, aby nie zakłócić normalnego funkcjonowania organów sektora publicznego, które muszą osiągać dochody, aby pokrywać znaczą część swoich kosztów związanych z wykonywaniem zadań w interesie publicznym lub kosztów związanych z gromadzeniem, produkowaniem, reprodukowaniem i rozpowszechnianiem niektórych dokumentów udostępnianych do ponownego wykorzystywania. W takich przypadkach organy sektora publicznego powinny mieć możliwość pobierania opłat przekraczających koszty krańcowe. Opłaty te należy określić w oparciu o obiektywne, przejrzyste i sprawdzalne kryteria, a całkowity dochód z wydawania i zezwalania na ponowne wykorzystywanie dokumentów nie powinien przekraczać kosztów gromadzenia, produkowania, reprodukowania i rozpowszechniania wraz z rozsądnym zwrotem z inwestycji. Wymóg osiągania dochodów w celu pokrycia znacznej części kosztów organów sektora publicznego, związanych z wykonywaniem zadań publicznych lub kosztów dotyczących gromadzenia, produkowania, reprodukowania i rozpowszechniania niektórych dokumentów nie musi być wymogiem ustawowym, lecz może wynikać na przykład z praktyk administracyjnych stosowanych w państwach członkowskich. Wymóg taki powinien podlegać regularnemu przeglądowi państw członkowskich.

(23)

Biblioteki, muzea i archiwa powinny również mieć możliwość pobierania opłat przekraczających koszty krańcowe po to, aby ich normalne funkcjonowanie nie ulegało zakłóceniom. W przypadku tych organów sektora publicznego całkowity dochód pochodzący z wydawania i zezwalania na ponowne wykorzystywanie dokumentów we właściwym okresie obrachunkowym nie może przekraczać kosztów gromadzenia, produkowania, reprodukowania, rozpowszechniania, ochrony i ustalania praw wraz z rozsądnym zwrotem z inwestycji. W odniesieniu do bibliotek, muzeów i archiwów, ze względu na ich specyfikę, przy obliczaniu rozsądnego zwrotu z inwestycji można rozważyć ceny stosowane przez sektor prywatny za ponowne wykorzystywanie takich samych lub podobnych dokumentów.

(24)

Górne limity opłat określone w niniejszej dyrektywie pozostają bez uszczerbku dla prawa państw członkowskich do nakładania niższych opłat lub do odstąpienia od pobierania opłat.

(25)

Państwa członkowskie powinny określić kryteria pobierania opłat przekraczających koszty krańcowe. W tym celu państwa członkowskie mogą na przykład określić takie kryteria w prawie krajowym lub wyznaczyć właściwy organ (organy), inny niż sam organ sektora publicznego, uprawnione do określenia takich kryteriów. Organ ten jest zorganizowany zgodnie z systemem konstytucyjnym i prawnym państw członkowskich. Mógłby to być istniejący już organ posiadający wykonawcze uprawnienia budżetowe i podlegający odpowiedzialności politycznej.

(26)

W związku z wszelkimi przypadkami ponownego wykorzystywania dokumentu organy sektora publicznego mogą, w stosownych przypadkach, w drodze licencji, określać warunki, takie jak obowiązek podania źródła i wskazania, czy dokument został w jakikolwiek sposób zmieniony przez ponownego użytkownika. Wszelkie licencje na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego powinny w każdym przypadku jak najmniej ograniczać ponowne wykorzystywanie, na przykład poprzez ograniczenie do wskazania źródła. Istotną rolę w tym zakresie powinny odgrywać otwarte licencje dostępne w internecie, które przyznają szersze prawa do ponownego wykorzystywania bez ograniczeń technologicznych, finansowych lub geograficznych i wykorzystują otwarte formaty danych. Z tego względu państwa członkowskie powinny propagować wykorzystywanie otwartych licencji, które z czasem powinny stać się normą w całej Unii.

(27)

Komisja wspiera rozwój internetowej tablicy wyników informacji sektora publicznego zawierającej odnośne wskaźniki wydajności w zakresie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego we wszystkich państwach członkowskich. Regularna aktualizacja tej tablicy wyników przyczyni się do wymiany informacji między państwami członkowskimi i dostępności informacji dotyczących strategii politycznych i praktyk w całej Unii.

(28)

Środki odwoławcze powinny obejmować możliwość przeglądu przez bezstronny organ odwoławczy. Organem tym może być istniejący już organ krajowy, taki jak krajowy organ do spraw konkurencji, krajowy organ regulujący dostęp do dokumentów lub krajowy organ sądowy. Organ ten powinien być zorganizowany zgodnie z systemem konstytucyjnym i prawnym państw członkowskich i nie powinien naruszać środków odwoławczych niezależnie przysługujących wnioskującym o ponowne wykorzystywanie. Powinien on jednak być odrębny od mechanizmu państwa członkowskiego, określającego kryteria stosowania opłat przekraczających koszty krańcowe. Środki odwoławcze powinny obejmować możliwość odwołania się nie tylko od decyzji odmownych, lecz również od decyzji, które, pomimo iż zezwalają na ponowne wykorzystywanie, mogłyby powodować negatywne skutki dla wnioskodawcy pod innymi względami, w szczególności poprzez zastosowane zasady dotyczące opłat. Proces przeglądu powinien być sprawny, zgodnie z potrzebami szybko zmieniającego się rynku.

(29)

Ustanawiając zasady ponownego wykorzystywania dokumentów, należy przestrzegać zasad konkurencji, w miarę możliwości unikając umów o wyłączności między organami sektora publicznego i partnerami prywatnymi. Świadczenie usługi w interesie publicznym może jednak czasami wymagać wyłącznego prawa do ponownego wykorzystywania określonych dokumentów sektora publicznego. Może się tak zdarzyć między innymi, w przypadku gdy żaden wydawca komercyjny nie opublikowałby informacji, nie posiadając takiego wyłącznego prawa. Aby uwzględnić taką sytuację, dyrektywa 2003/98/WE dopuszcza, z zastrzeżeniem regularnego przeglądu, umowy o wyłączności w przypadku gdy prawo wyłączne jest niezbędne do świadczenia usługi w interesie publicznym.

(30)

W związku z rozszerzeniem zakresu dyrektywy 2003/98/WE o biblioteki, w tym biblioteki uniwersyteckie, muzea i archiwa, należy uwzględnić obecne różnice istniejące w państwach członkowskich w zakresie digitalizacji zasobów kulturowych, które nie mogłyby zostać skutecznie wyrównane za pomocą obecnych przepisów tej dyrektywy dotyczących umów o wyłączności. Istnieją liczne umowy o współpracy pomiędzy bibliotekami, w tym bibliotekami uniwersyteckimi, muzeami, archiwami a partnerami prywatnymi, które obejmują digitalizację zasobów kulturowych, przyznając prawo wyłączne partnerom prywatnym. Praktyka pokazuje, że tego rodzaju partnerstwa publiczno-prywatne mogą ułatwić wartościowe wykorzystywanie zasobów kulturowych, przyspieszając jednocześnie udostępnianie obywatelom dziedzictwa kulturowego.

(31)

W przypadku gdy prawo wyłączne odnosi się do digitalizacji zasobów kulturowych, konieczny może być pewien okres wyłączności, tak aby dać partnerowi prywatnemu możliwość osiągnięcia zwrotu z inwestycji. Okres ten powinien być jednak ograniczony w czasie i możliwie jak najkrótszy, tak aby przestrzegać zasady, zgodnie z którą dorobek wchodzący w zakres domeny publicznej powinien pozostać w tej domenie po jego digitalizacji. Okres prawa wyłącznego do digitalizacji zasobów kulturowych nie powinien co do zasady przekraczać 10 lat. Każdy okres prawa wyłącznego przekraczający 10 lat powinien podlegać przeglądowi, z uwzględnieniem zmian technologicznych, finansowych i administracyjnych, jakie zaszły od momentu zawarcia umowy. Ponadto wszelkie partnerstwa publiczno-prywatne zawarte w celu digitalizacji zasobów kulturowych powinny przyznawać partnerskiej instytucji kulturalnej pełne prawa w zakresie wykorzystywania digitalizacji zasobów kulturowych po zakończeniu umowy.

(32)

Aby należycie uwzględnić kontrakty oraz inne umowy przyznające prawa wyłączne i zawarte przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, należy ustanowić odpowiednie środki przejściowe w celu ochrony interesów zainteresowanych stron, w przypadku gdy ich prawa wyłączne nie kwalifikują się jako wyjątki dozwolone na mocy niniejszej dyrektywy. Te środki przejściowe powinny przewidywać, że prawa wyłączne stron obowiązują do końca obowiązywania kontraktu lub – w przypadku kontraktów na czas nieokreślony lub kontraktów zawartych na bardzo długi okres – obowiązują przez wystarczająco długi okres, umożliwiający stronom podjęcie odpowiednich działań. Te środki przejściowe nie powinny mieć zastosowania do kontraktów lub innych umów zawartych po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, lecz przed zastosowaniem środków krajowych transponujących niniejszą dyrektywę, aby uniknąć sytuacji, w których zawiera się kontrakty lub inne umowy długoterminowe niezgodne z niniejszą dyrektywą, w celu obejścia przyszłych krajowych środków transpozycji, które mają zostać przyjęte. Kontrakty i inne umowy zawarte po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, lecz przed datą rozpoczęcia stosowania krajowych środków transpozycji powinny zatem być zgodne z niniejszą dyrektywą, począwszy od daty rozpoczęcia stosowania środków krajowych transponujących niniejszą dyrektywę.

(33)

Z uwagi na to, że cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie ułatwianie tworzenia dostępnych w całej Unii produktów i usług informacyjnych w oparciu o dokumenty sektora publicznego, zapewnianie skutecznego transgranicznego wykorzystania dokumentów sektora publicznego, z jednej strony przez przedsiębiorstwa prywatne, w szczególności przez małe i średnie przedsiębiorstwa, na potrzeby produktów i usług informacyjnych o wartości dodanej, z drugiej zaś strony przez obywateli w celu ułatwiania swobodnego przepływu informacji i komunikacji, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast, ze względu na paneuropejski zakres proponowanego działania możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadami proporcjonalności określonymi w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(34)

Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych ani zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w tym ochrony danych osobowych (art. 8) oraz prawa własności (art. 17). Żaden z przepisów niniejszej dyrektywy nie powinien być interpretowany lub wdrażany w sposób, który nie jest zgodny z Europejską konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

(35)

Należy zapewnić, aby państwa członkowskie informowały Komisję o skali ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, warunkach ich udostępniania oraz praktykach w zakresie środków odwoławczych.

(36)

Komisja powinna udzielić państwom członkowskim pomocy w spójnym wdrażaniu niniejszej dyrektywy poprzez wydanie wytycznych, szczególnie w sprawie zalecanych standardowych licencji, zbiorów danych i opłat za ponowne wykorzystywanie dokumentów, po konsultacji z zainteresowanymi stronami.

(37)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2003/98/WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W dyrektywie 2003/98/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)

w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i)

lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

dokumentów, których wydawanie jest działalnością leżącą poza zakresem zadań publicznych zainteresowanych organów sektora publicznego określonych prawem lub innymi wiążącymi zasadami w państwie członkowskim lub, w przypadku braku takich zasad, określonych zgodnie z powszechną praktyką administracyjną w zainteresowanym państwie członkowskim, o ile zakres zadań publicznych jest przejrzysty i podlega przeglądowi;”;

(ii)

lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c)

dokumentów wyłączonych z dostępu na podstawie systemów dostępu państw członkowskich, również ze względu na:

ochronę bezpieczeństwa narodowego (tj. bezpieczeństwa państwa), obronność lub bezpieczeństwo publiczne,

tajemnicę statystyczną,

tajemnicę handlową (np. tajemnica przedsiębiorstwa, zawodowa lub firmowa);”;

(iii)

dodaje się litery w brzmieniu:

„ca)

dokumentów, do których dostęp jest ograniczony na podstawie systemów dostępu w państwach członkowskich, w tym w przypadkach gdy obywatele lub przedsiębiorstwa muszą wykazać szczególny interes, aby uzyskać dostęp do dokumentów;

cb)

części dokumentów zawierających wyłącznie logo, herby i oznaczenia;

cc)

dokumentów wyłączonych z dostępu lub do których dostęp jest ograniczony na podstawie systemów dostępu z powodu ochrony danych osobowych, a także części dokumentów dostępnych na podstawie tych systemów, które to części zawierają dane osobowe, których ponowne wykorzystywanie zostało określone w przepisach jako niezgodne z prawem dotyczącym ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych;”;

(iv)

lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e)

dokumentów będących w posiadaniu instytucji edukacyjnych i badawczych, w tym organizacje ustanowione w celu przekazywania wyników badań, szkoły i uniwersytety, z wyłączeniem bibliotek uniwersyteckich oraz”;

(v)

lit. f) otrzymuje brzmienie:

„f)

dokumentów będących w posiadaniu instytucji kulturalnych innych niż biblioteki, muzea i archiwa.”;

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.   Niniejsza dyrektywa opiera się na systemach dostępu obowiązujących w państwach członkowskich i pozostaje bez uszczerbku dla tych systemów.”;

c)

w ust. 4 wyraz „Wspólnoty” zastępuje się wyrazem „Unii”;

2)

w art. 2 dodaje się punkty w brzmieniu:

„6)

»format przeznaczony do odczytu komputerowego« oznacza format pliku zorganizowany tak, aby aplikacje komputerowe mogły łatwo zidentyfikować, rozpoznać i uzyskać określone dane, w tym poszczególne stwierdzenia faktów, i ich wewnętrzną strukturę;

7)

»format otwarty« oznacza format pliku, który nie jest powiązany z platformą oraz jest udostępniany obywatelom bez żadnych ograniczeń, które utrudniałyby ponowne wykorzystywanie dokumentów;

8)

»otwarty standard formalny« oznacza standard określony w formie pisemnej, wyszczególniający specyfikacje wymogów dotyczących sposobu zapewnienia interoperacyjności oprogramowania;

9)

»uniwersytet« oznacza jakikolwiek organ sektora publicznego, który oferuje kształcenie na poziomie wyższym zakończone uzyskaniem stopnia naukowego.”;

3)

art. 3 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 3

Zasada ogólna

1.   Z zastrzeżeniem ust. 2, państwa członkowskie zapewniają możliwość ponownego wykorzystywania dokumentów, do których niniejsza dyrektywa ma zastosowanie zgodnie z art. 1, do celów komercyjnych lub niekomercyjnych zgodnie z warunkami określonymi w rozdziałach III i IV.

2.   W przypadku dokumentów, do których prawa własności intelektualnej posiadają biblioteki, w tym biblioteki uniwersyteckie, muzea i archiwa, państwa członkowskie zapewniają – w sytuacji gdy dozwolone jest ponowne wykorzystywanie takich dokumentów – możliwość ponownego wykorzystywania tych dokumentów do celów komercyjnych lub niekomercyjnych zgodnie z warunkami określonymi w rozdziałach III i IV.”;

4)

w art. 4 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„3.   W przypadku decyzji odmownej organy sektora publicznego informują wnioskodawcę o przyczynach odmowy na podstawie odpowiednich przepisów systemu dostępu danego państwa członkowskiego lub krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą, w szczególności art. 1 ust. 2 lit. a)–cc) lub art. 3. Jeśli decyzja odmowna jest oparta na art. 1 ust. 2 lit. b), organ sektora publicznego zamieszcza odniesienie do osoby fizycznej lub prawnej, która jest posiadaczem praw (jeśli jest znana), albo do licencjodawcy, od którego organ sektora publicznego uzyskał dany materiał. Do zamieszczenia takiego odniesienia nie są zobowiązane biblioteki, w tym biblioteki uniwersyteckie, muzea i archiwa.

4.   Każda decyzja dotycząca ponownego wykorzystywania zawiera odniesienie do środków odwoławczych na wypadek gdyby wnioskodawca chciał odwołać się od decyzji. Środki odwoławcze obejmują możliwość przeglądu przez bezstronny organ odwoławczy posiadający odpowiednią wiedzę specjalistyczną, taki jak krajowy organ ochrony konkurencji, krajowy organ regulujący dostęp do dokumentów lub krajowy organ sądowy, którego decyzje są wiążące dla danego organu sektora publicznego.”;

5)

art. 5 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 5

Dostępne formaty

1.   Organy sektora publicznego udostępniają swoje dokumenty w jakimkolwiek istniejącym formacie lub języku, a jeżeli jest to możliwe i w stosownych przypadkach – w formacie otwartym przeznaczonym do odczytu komputerowego wraz z metadanymi. W miarę możliwości zarówno format, jak i metadane powinny być zgodne z otwartymi standardami formalnymi.

2.   Ust. 1 nie zobowiązuje organów sektora publicznego do tworzenia lub dostosowywania dokumentów ani do dostarczania wyciągów z dokumentów, aby zapewnić zgodność z przepisami tego ustępu, w przypadku gdy wymagałoby to nieproporcjonalnie dużego wysiłku, wykraczającego poza prostą czynność.

3.   Na podstawie niniejszej dyrektywy od organów sektora publicznego nie można wymagać kontynuowania tworzenia i przechowywania określonego typu dokumentów w celu ponownego ich wykorzystywania przez organizację sektora prywatnego lub publicznego.”;

6)

art. 6 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 6

Zasady regulujące pobieranie opłat

1.   Jeżeli z tytułu ponownego wykorzystywania dokumentów pobierane są opłaty, ich wysokość ograniczona jest do kosztów krańcowych poniesionych w związku z ich reprodukowaniem, udostępnianiem i rozpowszechnianiem.

2.   Ust. 1 nie ma zastosowania do:

a)

organów sektora publicznego, które muszą uzyskiwać dochody w celu pokrycia znacznej części kosztów związanych z wykonywaniem swoich zadań publicznych;

b)

w drodze wyjątku, dokumentów, których gromadzenie, produkowanie, reprodukowanie i rozpowszechnianie wymaga od zainteresowanych organów sektora publicznego ponoszenia kosztów i uzyskiwania dochodów wystarczających na pokrycie znacznej części tych kosztów. Wymogi te są określone prawem lub innymi wiążącymi zasadami w państwie członkowskim. W przypadku braku takich zasad wymogi określa się zgodnie z powszechną praktyką administracyjną w państwie członkowskim;

c)

bibliotek, w tym bibliotek uniwersyteckich, muzeów i archiwów.

3.   W przypadkach, o których mowa w ust. 2 lit. a) i b), zainteresowane organy sektora publicznego obliczają łączne opłaty na podstawie obiektywnych, przejrzystych i sprawdzalnych kryteriów, które zostaną określone przez państwa członkowskie. Całkowity dochód tych organów z wydawania dokumentów i zezwalania na ich ponowne wykorzystywanie we właściwym okresie obrachunkowym nie może przekraczać kosztów gromadzenia, produkowania, reprodukowania i rozpowszechniania wraz z rozsądnym zwrotem z inwestycji. Opłaty są obliczane zgodnie z zasadami rachunkowości obowiązującymi wobec danego organu sektora publicznego.

4.   Jeżeli opłaty pobierane są przez organy sektora publicznego, o których mowa w ust. 2 lit. c), całkowity dochód z wydawania i zezwalania na ponowne wykorzystywanie dokumentów we właściwym okresie obrachunkowym nie może przekraczać kosztów gromadzenia, produkowania, reprodukowania, rozpowszechniania, ochrony i ustalania praw wraz z rozsądnym zwrotem z inwestycji. Opłaty są obliczane zgodnie z zasadami rachunkowości obowiązującymi wobec danego organu sektora publicznego.”;

7)

art. 7 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 7

Przejrzystość

1.   W przypadku opłat standardowych za ponowne wykorzystywanie dokumentów będących w posiadaniu organów sektora publicznego wszelkie mające zastosowanie warunki i faktyczne kwoty opłat, w tym podstawa obliczania tych opłat, są ustanawiane z wyprzedzeniem i publikowane – jeżeli jest to możliwe i w stosownych przypadkach – przy wykorzystaniu środków elektronicznych.

2.   W przypadku opłat za ponowne wykorzystywanie innych niż te, o których mowa w ust. 1, dany organ sektora publicznego wskazuje z góry, jakie czynniki są brane pod uwagę przy obliczaniu tych opłat. Dany organ sektora publicznego wskazuje, na żądanie, sposób obliczenia tych opłat w odniesieniu do konkretnego wniosku o ponowne wykorzystywanie.

3.   Wymogi, o których mowa w art. 6 ust. 2 lit. b), są ustanawiane z wyprzedzeniem. Są one publikowane – jeżeli jest to możliwe i w stosownych przypadkach – przy wykorzystaniu środków elektronicznych.

4.   Organy sektora publicznego zapewniają, aby wnioskujący o ponowne wykorzystywanie dokumentów byli informowani o dostępnych środkach odwoławczych od decyzji lub praktyk, które ich dotyczą.”;

8)

w art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Organ sektora publicznego może zezwolić na ponowne wykorzystywanie bez żadnych warunków lub może określić warunki, w uzasadnionych przypadkach w ramach licencji. Warunki te nie ograniczają niepotrzebnie możliwości ponownego wykorzystywania i nie są stosowane do ograniczania konkurencji.”;

9)

art. 9 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 9

Rozwiązania praktyczne

Państwa członkowskie wprowadzają rozwiązania praktyczne ułatwiające wyszukiwanie dokumentów dostępnych do ponownego wykorzystywania, takie jak wykazy aktywów głównych dokumentów wraz z odpowiednimi metadanymi, dostępne – jeżeli jest to możliwe i w stosownych przypadkach – w internecie i w formatach przeznaczonych do odczytu komputerowego, oraz portale połączone z wykazami aktywów. W miarę możliwości państwa członkowskie ułatwiają wielojęzyczne wyszukiwanie dokumentów.”;

10)

w art. 11 wprowadza się następujące zmiany:

a)

do ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Niniejszy ustęp nie ma zastosowania do digitalizacji zasobów kulturowych.”;

b)

dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2a.   Niezależnie od ust. 1, jeśli prawo wyłączne dotyczy digitalizacji zasobów kulturowych, okres obowiązywania takiego prawa wyłącznego nie przekracza co do zasady 10 lat. W przypadku gdy okres ten przekracza 10 lat, podlega on przeglądowi w 11. roku oraz następnie, w odpowiednich przypadkach, co siedem lat.

Umowy zapewniające prawa wyłączne, o których mowa w akapicie pierwszym, są przejrzyste i podawane do publicznej wiadomości.

W przypadku gdy istnieje prawo wyłączne, o którym mowa w akapicie pierwszym, w ramach tej umowy zainteresowany organ sektora publicznego otrzymuje bezpłatnie egzemplarz poddanych digitalizacji zasobów kulturowych. Egzemplarz ten jest udostępniany do ponownego wykorzystywania z końcem okresu obowiązywania prawa wyłącznego.”;

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.   Umowy o wyłączność istniejące w dniu 1 lipca 2005 r., niekwalifikujące się jako wyjątki na mocy ust. 2, wygasają wraz z końcem obowiązywania kontraktu, a w każdym przypadku najpóźniej w dniu 31 grudnia 2008 r.”;

d)

dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4.   Bez uszczerbku dla ust. 3, umowy o wyłączności istniejące w dniu 17 lipca 2013 r., niekwalifikujące się jako wyjątki na mocy ust. 2 i 2a, wygasają wraz z końcem obowiązywania kontraktu, a w każdym przypadku najpóźniej w dniu 18 lipca 2043 r.”;

11)

art. 13 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 13

Przegląd

1.   Komisja przeprowadza przegląd stosowania niniejszej dyrektywy przed dniem 18 lipca 2018 r. i przekazuje wyniki tego przeglądu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wraz z wszelkimi propozycjami zmian niniejszej dyrektywy.

2.   Co 3 lata państwa członkowskie przedstawiają Komisji sprawozdanie na temat dostępności informacji sektora publicznego do ponownego wykorzystywania, warunków ich udostępniania oraz praktyk w zakresie środków odwoławczych. Na podstawie tego sprawozdania, które zostaje podane do publicznej wiadomości, państwa członkowskie przeprowadzają przegląd stosowania art. 6, w szczególności w zakresie pobierania opłat przekraczających koszty krańcowe.

3.   Przegląd, o którym mowa w ust. 1, dotyczy w szczególności zakresu i skutków niniejszej dyrektywy, w tym rozmiarów wzrostu ponownego wykorzystywania dokumentów sektora publicznego, skutków zasad stosowanych do pobierania opłat oraz ponownego wykorzystywania urzędowych tekstów natury prawnej i administracyjnej, interakcji między przepisami w zakresie ochrony danych a możliwościami ponownego wykorzystywania, jak również dalszych możliwości poprawy prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i rozwoju europejskiego sektora treści cyfrowych.”.

Artykuł 2

1.   Do dnia 18 lipca 2015 r. państwa członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie powiadamiają one o tym Komisję.

Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 18 lipca 2015 r.

2.   Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 czerwca 2013 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

M. SCHULZ

Przewodniczący

W imieniu Rady

A. SHATTER

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 191 z 29.6.2012, s. 129.

(2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 13 czerwca 2013 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady z dnia 20 czerwca 2013 r.

(3)  Dz.U. L 345 z 31.12.2003, s. 90.

(4)  Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.

(5)  Dz.U. C 81 E z 15.3.2011, s. 16.

(6)  Dz.U. L 283 z 29.10.2011, s. 39.

(7)  Dz.U. C 169 z 15.6.2012, s. 5.

(8)  Dz.U. L 108 z 25.4.2007, s. 1.


II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

27.6.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 175/9


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 615/2013

z dnia 24 czerwca 2013 r.

dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(2)

Rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 ustanowiono Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która została ustanowiona szczególnymi przepisami unijnymi, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.

(3)

Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł towar opisany w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w załączniku należy klasyfikować do kodu CN wskazanego w kolumnie 2., na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3. tej tabeli.

(4)

Należy zagwarantować, aby wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2).

(5)

Komitet Kodeksu Celnego nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Towar opisany w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w załączniku klasyfikuje się w Nomenklaturze scalonej do kodu CN wskazanego w kolumnie 2. tej tabeli.

Artykuł 2

Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 24 czerwca 2013 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Algirdas ŠEMETA

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1.

(2)  Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Opis towarów

Klasyfikacja

(kod CN)

Uzasadnienie

(1)

(2)

(3)

Cylindryczny artykuł wykonany ze stopu aluminium, z otworami i wnękami, o długości w przybliżeniu 8 cm i średnicy w przybliżeniu 4 cm.

Artykuł jest używany jako część urządzenia zwijającego (zwijacza) pas bezpieczeństwa, używanego na przykład w pojazdach silnikowych, motorówkach i windach schodowych.

 (1) Zob. fotografia.

7616 99 90

Klasyfikacja wyznaczona jest przez reguły 1. i 6. Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej oraz brzmienie kodów CN 7616, 7616 99 i 7616 99 90.

Wyklucza się klasyfikację do pozycji 8708, ponieważ pozycja ta obejmuje jedynie pasy bezpieczeństwa pojazdów objętych pozycjami od 8701 do 8705, lecz nie ich części.

Wyklucza się klasyfikację do pozycji 8302 jako oprawy, okucia i podobne artykuły z metalu nieszlachetnego, nadające się do nadwozi, ponieważ artykuł nie jest częścią nadwozia samochodu, lecz częścią urządzenia zwijającego pas bezpieczeństwa.

Zatem artykuł należy klasyfikować według jego materiału składowego do kodu CN 7616 99 90 jako pozostałe artykuły z aluminium.

Image


(1)  Fotografia ma charakter wyłącznie informacyjny.


27.6.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 175/11


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 616/2013

z dnia 24 czerwca 2013 r.

dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(2)

Rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87 ustanowiono Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej. Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która została ustanowiona szczególnymi przepisami unijnymi, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.

(3)

Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł, towar opisany w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w załączniku należy klasyfikować do kodu CN wskazanego w kolumnie 2., na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3. tej tabeli.

(4)

Należy zagwarantować, aby wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, mogła być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2).

(5)

Komitet Kodeksu Celnego nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Towar opisany w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w załączniku klasyfikuje się w Nomenklaturze scalonej do kodu CN wskazanego w kolumnie 2. tej tabeli.

Artykuł 2

Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 24 czerwca 2013 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Algirdas ŠEMETA

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1.

(2)  Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Opis towarów

Klasyfikacja

(kod CN)

Uzasadnienie

(1)

(2)

(3)

Artykuł wykonany ze sztywnego, uformowanego tworzywa sztucznego, składający się z trzech lub czterech ramion.

Artykuł nie posiada swobodnie poruszających się części (na przykład kół, kulek lub rolek), miękkich wypukłości lub innych elastycznych dodatków.

Jest on przeznaczony do użytku jako artykuł ręczny do masażu ciała przez tarcie odpowiedniej części ciała jednym lub więcej ramionami. Efekt masujący jest wytwarzany poprzez nacisk wywierany przez osobę wykonującą masaż.

 (1) Zob. ilustracje.

9019 10 90

Klasyfikacja wyznaczona jest przez reguły 1. i 6. Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej oraz brzmienie kodów CN 9019, 9019 10 i 9019 10 90.

Ze względu na specyficzny kształt, artykuł jest przeznaczony do użytku jako ręczne urządzenie do masażu ciała.

Artykuł działa przez tarcie. Brak swobodnie poruszających się części nie wyklucza klasyfikacji jako urządzenia do masażu (zob. też Noty wyjaśniające do HS do pozycji 9019, pkt (II), akapit drugi, w którym wymienione są proste wałki gumowe i podobne przyrządy do masażu).

Zatem artykuł należy klasyfikować do kodu CN 9019 10 90 jako aparatura do masażu.


Image

Image

Image


(1)  Ilustracje mają charakter wyłącznie informacyjny.


27.6.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 175/13


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 617/2013

z dnia 26 czerwca 2013 r.

w sprawie wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla komputerów i serwerów

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającą ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią (1), w szczególności jej art. 15 ust. 1,

po konsultacji z forum konsultacyjnym, o którym mowa w art. 18 dyrektywy 2009/125/WE,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z dyrektywą 2009/125/WE wymogi dotyczące ekoprojektu powinny być ustanawiane przez Komisję dla produktów związanych z energią, których wielkość sprzedaży jest znacząca, które mają istotny wpływ na środowisko naturalne i które posiadają znaczący potencjał w zakresie poprawy ich ekologiczności bez pociągania za sobą nadmiernych kosztów.

(2)

Artykuł 16 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2009/125/WE stanowi, że Komisja stosownie do potrzeb musi wprowadzić środek wykonawczy dotyczący urządzeń biurowych zgodnie z procedurą określoną w art. 19 ust. 3 i z uwzględnieniem kryteriów określonych w art. 15 oraz po konsultacji z forum konsultacyjnym.

(3)

Komisja wykonała badanie przygotowawcze, w ramach którego przeanalizowano techniczne, ekologiczne i ekonomiczne aspekty komputerów. W badaniu wzięły udział zainteresowane strony z UE i państw trzecich, a jego wyniki podano do wiadomości publicznej.

(4)

W badaniu przygotowawczym wykazano, że potencjał opłacalnej redukcji zużycia energii elektrycznej w latach 2011–2020 oszacowano na około 93 TWh, co odpowiada 43 Mt emisji CO2, a w roku 2020 na 12,5–16,3 TWh, co odpowiada 5,0–6,5 Mt emisji CO2. Komputery stanowią zatem grupę produktów, dla której należy ustanowić wymogi dotyczące ekoprojektu.

(5)

Ponieważ znaczna część potencjału w zakresie oszczędności energii biurkowych urządzeń typu cienki klient, stacji roboczych, małych serwerów i serwerów wiąże się ze sprawnością ich zasilaczy wewnętrznych, a także ze względu na fakt, że specyfikacje techniczne zasilaczy wewnętrznych dla tych produktów są podobne do specyfikacji technicznych zasilaczy wewnętrznych komputerów biurkowych i komputerów zintegrowanych, przepisy dotyczące sprawności zasilaczy wewnętrznych przewidziane w niniejszym rozporządzeniu stosuje się również odnośnie do takich produktów. Inne aspekty ekologiczności biurkowych urządzeń typu cienki klient, stacji roboczych, mobilnych stacji roboczych, małych serwerów i serwerów można jednak określić w bardziej szczegółowym środku wykonawczym dotyczącym dyrektywy 2009/125/WE.

(6)

Monitory mają odmienne parametry, zatem należy je wyłączyć z zakresu niniejszego rozporządzenia. Biorąc jednak pod uwagę ich istotny wpływ na środowisko naturalne i znaczący potencjał w zakresie poprawy, można je uwzględnić w innym akcie wykonawczym dotyczącym dyrektywy 2009/125/WE lub dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie wskazania przez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią (2).

(7)

Wymogi dotyczące ekoprojektu nie powinny mieć żadnego poważnego wpływu na funkcjonalność produktu lub na konsumentów, a w szczególności na przystępność cenową produktu, koszty całego cyklu życia i konkurencyjność branży. Wymogi nie powinny ponadto nakładać na producentów obowiązku stosowania chronionych prawem rozwiązań technicznych lub nadmiernych obciążeń administracyjnych, nie powinny również mieć niekorzystnego wpływu na zdrowie, bezpieczeństwo i środowisko.

(8)

Poprawę efektywności energetycznej komputerów należy osiągnąć poprzez zastosowanie istniejących, niechronionych prawem i oszczędnych rozwiązań technicznych, co doprowadzi do zmniejszenia łącznych wydatków na zakup i eksploatację urządzeń.

(9)

Wymogi dotyczące ekoprojektu należy wprowadzać stopniowo w celu zapewnienia producentom wystarczającej ilości czasu na zmianę projektu produktów objętych niniejszym rozporządzeniem. Harmonogram należy określić tak, aby uniknąć negatywnych skutków dla podaży komputerów oraz uwzględnić koszty ponoszone przez producentów – w szczególności MŚP – a jednocześnie zapewnić terminowe osiągnięcie celów niniejszego rozporządzenia.

(10)

Przewiduje się przeprowadzenie przeglądu niniejszego rozporządzenia w okresie nie dłuższym niż trzy i pół roku po jego wejściu w życie.

(11)

Efektywność energetyczną komputerów należy wyznaczać za pomocą wiarygodnych, precyzyjnych i odtwarzalnych metod pomiaru uwzględniających powszechnie uznane najnowocześniejsze metody, w tym, w miarę dostępności, zharmonizowane normy ustanowione zgodnie z obowiązującym europejskim prawodawstwem normalizacyjnym (3).

(12)

Ponieważ wymogi dotyczące ekoprojektu dla zapotrzebowania na energię elektryczną w trybie czuwania i trybie wyłączenia dla elektrycznych i elektronicznych urządzeń gospodarstwa domowego oraz urządzeń biurowych nie są w pełni odpowiednie dla parametrów komputerów, wymogi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1275/2008 z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla zużycia energii przez elektryczne i elektroniczne urządzenia gospodarstwa domowego i urządzenia biurowe w trybie czuwania i wyłączenia (4) nie powinny mieć zastosowania do komputerów. W niniejszym rozporządzeniu należy zatem określić szczegółowe wymogi dotyczące zarządzania zasilaniem, jak również poboru mocy w trybie uśpienia, trybie wyłączenia i stanie najniższego poboru mocy, natomiast rozporządzenie (WE) nr 1275/2008 należy odpowiednio zmienić.

(13)

Pomimo wyłączenia komputerów z zakresu rozporządzenia (WE) nr 1275/2008, przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 278/2009 z dnia 6 kwietnia 2009 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu w zakresie zużycia energii elektrycznej przez zasilacze zewnętrzne w stanie bez obciążenia oraz ich średniej sprawności podczas pracy (5) mają zastosowanie do zasilaczy zewnętrznych wprowadzanych do obrotu wraz z komputerami.

(14)

Zgodnie z art. 8 dyrektywy 2009/125/WE niniejsze rozporządzenie powinno określić mające zastosowanie procedury oceny zgodności.

(15)

Aby ułatwić przeprowadzanie kontroli zgodności, należy zwracać się do producentów o przekazanie informacji zawartych w dokumentacji technicznej określonych w załącznikach IV i V do dyrektywy 2009/125/WE, w zakresie, w jakim dotyczą one wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu.

(16)

W celu zapewnienia uczciwej konkurencji, osiągnięcia potencjalnych zamierzonych oszczędności energii i dostarczania konsumentom dokładnych informacji dotyczących charakterystyki energetycznej produktów, niniejsze rozporządzenie powinno jasno precyzować, że dopuszczalne odchylenia określone w odniesieniu do krajowych organów nadzoru rynku przeprowadzających badania fizyczne w celu ustalenia, czy określony model produktu związanego z energią jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, nie powinny być wykorzystywane przez producentów do podawania bardziej korzystnych parametrów dla danego modelu niż te, które wynikają z pomiarów i obliczeń podanych w dokumentacji technicznej produktu.

(17)

Należy określić kryteria referencyjne dla obecnie dostępnych produktów o wysokiej efektywności energetycznej. Pomoże to zapewnić powszechny i łatwy dostęp do informacji, szczególnie dla małych i średnich przedsiębiorstw, co dodatkowo ułatwi wykorzystanie najlepiej zaprojektowanych technologii oraz opracowywanie bardziej energooszczędnych produktów przyczyniających się do zmniejszenia zużycia energii.

(18)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 19 ust. 1 dyrektywy 2009/125/WE,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot i zakres

1.   W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się wymogi dotyczące ekoprojektu w zakresie wprowadzania do obrotu komputerów i serwerów.

2.   Niniejsze rozporządzenie stosuje się do poniższych produktów, które można zasilać prądem przemiennym bezpośrednio z sieci zasilania, w tym poprzez zasilacze zewnętrzne i wewnętrzne:

a)

komputery stacjonarne;

b)

komputery zintegrowane;

c)

notebooki (w tym tablety, komputery typu slate i przenośne urządzenia typu cienki klient);

d)

biurkowe urządzenia typu cienki klient;

e)

stacje robocze;

f)

mobilne stacje robocze;

g)

małe serwery;

h)

serwery;

3)   Przepisów niniejszego rozporządzenia nie stosuje się w odniesieniu do następujących grup produktów:

a)

system serwerów blade i jego elementy;

b)

urządzenia serwerowe;

c)

serwery wielowęzłowe;

d)

serwery z więcej niż czterema gniazdami na procesory;

e)

konsole do gier;

f)

stacje dokujące.

Artykuł 2

Definicje

Stosuje się następujące definicje:

1)

„komputer” oznacza urządzenie, które wykonuje operacje logiczne i przetwarza dane oraz jest przystosowane do korzystania z urządzeń wejścia i przekazywania informacji do monitora, w skład którego wchodzi zwykle jednostka centralna (CPU) do wykonywania operacji. W przypadku braku CPU, urządzenie musi spełniać funkcję urządzenia dostępowego klienta do serwera działającego jako jednostka przetwarzania danych;

2)

„serwer” oznacza komputer służący do zarządzania zasobami i usługami sieciowymi dla urządzeń klienta, takich jak komputery stacjonarne, notebooki, biurkowe urządzenie typu cienki klient, telefony IP lub inne serwery. Serwery wprowadza się zwykle do obrotu w celu ich wykorzystania w centrach przetwarzania danych oraz w ośrodkach biur i korporacji. Dostęp do serwera odbywa się zasadniczo poprzez sieć komputerową, a nie bezpośrednie urządzenia wejścia, takie jak klawiatura lub mysz.

Serwer posiada następujące cechy:

a)

jest zaprojektowany do współdziałania z systemem operacyjnym serwera lub hiperwizorami i przeznaczony do obsługi zainstalowanych na nim przez użytkownika aplikacji dla przedsiębiorstw;

b)

wspiera zastosowanie kodów korekcji błędów (ECC) lub buforowaną pamięć (w tym zarówno buforowane konfiguracje z modułami pamięci DIMM (moduły pamięci ze stykami po obu stronach płytki pamięci, jak i konfiguracje z buforem na płycie głównej (BOB – buffered on board));

c)

jest wprowadzany do obrotu z co najmniej jednym zasilaczem AC/DC;

d)

wszystkie procesory mają dostęp do systemu wspólnej pamięci i są niezależnie widziane przez pojedynczy system operacyjny lub hiperwizora;

3)

„zasilacz zewnętrzny” oznacza urządzenie, które posiada następujące cechy:

a)

jest przeznaczone do przetwarzania wejściowego prądu przemiennego pobieranego z sieci zasilającej na wyjściowy prąd stały lub przemienny o niższym napięciu,

b)

jest zdolne do zmiany w tylko jeden stały lub przemienny prąd o jednej wartości napięcia wyjściowego jednocześnie;

c)

jest przeznaczone do współpracy z oddzielnym podstawowym odbiornikiem;

d)

jest umieszczone w obudowie fizycznie oddzielnej od urządzenia, które stanowi odbiornik podstawowy;

e)

jest połączone z urządzeniem, które stanowi odbiornik podstawowy, za pomocą rozłączanego lub stałego połączenia elektrycznego typu wtyk-gniazdo, kabla, przewodu połączeniowego lub innego rodzaju przewodów instalacji elektrycznej; oraz

f)

posiada znamionową moc wyjściową nieprzekraczającą 250 watów;

4)

„zasilacz wewnętrzny” oznacza część przeznaczoną do przekształcania napięcia prądu przemiennego z sieci zasilającej na napięcie prądu stałego do celów zasilania komputera lub serwera i posiada następujące cechy:

a)

jest umieszczony wewnątrz obudowy komputera lub serwera, ale jest oddzielony od płyty głównej komputera lub serwera;

b)

zasilacz jest podłączony do sieci zasilającej przez pojedynczy kabel bez pośrednich obwodów elektrycznych pomiędzy zasilaczem i siecią zasilającą; oraz

c)

wszystkie połączenia prowadzące z zasilacza do części składowych komputera lub serwera, z wyjątkiem połączenia prądu stałego do monitora w zintegrowanym komputerze stacjonarnym, muszą być umieszczone wewnątrz obudowy komputera.

Wewnętrznych przetwornic prądu stałego służących zmianie pojedynczego napięcia prądu stałego z zasilacza zewnętrznego na kilka napięć używanych przez komputer lub serwer nie uważa się za zasilacze wewnętrzne;

5)

„komputer stacjonarny” oznacza komputer, którego jednostka główna ma być umieszczona na stałe w jednym miejscu i który nie jest przeznaczony do przenoszenia oraz jest przeznaczony do korzystania z zewnętrznego monitora i zewnętrznych urządzeń peryferyjnych, takich jak klawiatura i mysz.

Na potrzeby niniejszego rozporządzenia zdefiniowano następujące kategorie komputerów stacjonarnych:

a)

komputer stacjonarny kategorii A oznacza komputer stacjonarny, który nie spełnia definicji komputera stacjonarnego kategorii B, kategorii C lub kategorii D;

b)

komputer stacjonarny kategorii B oznacza komputer stacjonarny posiadający:

(i)

dwa rdzenie fizyczne w CPU; oraz

(ii)

co najmniej dwa gigabajty (GB) pamięci systemowej;

c)

komputer stacjonarny kategorii C oznacza komputer stacjonarny posiadający:

(i)

co najmniej trzy rdzenie fizyczne w CPU; oraz

(ii)

konfigurację z co najmniej jednym z dwóch poniższych parametrów:

co najmniej dwa gigabajty (GB) pamięci systemowej, lub

samodzielna karta grafiki (dGfx);

d)

komputer stacjonarny kategorii D oznacza komputer stacjonarny posiadający:

(i)

co najmniej cztery rdzenie fizyczne w CPU; oraz

(ii)

konfigurację z co najmniej jednym z dwóch poniższych parametrów:

co najmniej cztery gigabajty (GB) pamięci systemowej, lub

samodzielna karta grafiki (dGfx) zgodna z klasyfikacją dla stanów G3 (przy szerokości danych FB > 128 bitów), G4, G5, G6 lub G7;

6)

„komputer zintegrowany” oznacza komputer, w którym komputer i monitor funkcjonują jako pojedyncza jednostka zasilana prądem przemiennym przez jeden przewód. Istnieją dwa typy komputerów zintegrowanych: 1) produkt, w którym monitor i komputer są fizycznie połączone w pojedynczą jednostkę; lub 2) produkt, w którym monitor stanowi odrębną część, ale jest połączony z jednostką główną poprzez przewód zasilania prądem stałym. Komputer zintegrowany ma być umieszczony w stałym miejscu i nie jest przeznaczony do przenoszenia. Podstawowym przeznaczeniem komputerów zintegrowanych nie jest wyświetlanie i odbieranie sygnałów audiowizualnych.

Na potrzeby niniejszego rozporządzenia zdefiniowano następujące kategorie komputerów zintegrowanych:

a)

komputer zintegrowany kategorii A oznacza komputer stacjonarny, który nie odpowiada definicji komputera zintegrowanego kategorii B, kategorii C lub kategorii D;

b)

komputer zintegrowany kategorii B oznacza komputer zintegrowany posiadający:

(i)

dwa rdzenie fizyczne w CPU; oraz

(ii)

co najmniej dwa gigabajty (GB) pamięci systemowej;

c)

komputer zintegrowany kategorii C oznacza komputer zintegrowany posiadający:

(i)

co najmniej trzy rdzenie fizyczne w CPU; oraz

(ii)

konfigurację z co najmniej jednym z dwóch poniższych parametrów:

co najmniej dwa gigabajty (GB) pamięci systemowej, lub

samodzielna karta grafiki (dGfx);

d)

komputer zintegrowany kategorii D oznacza komputer zintegrowany posiadający:

(i)

co najmniej cztery rdzenie fizyczne w CPU; oraz

(ii)

konfigurację z co najmniej jednym z dwóch poniższych parametrów:

co najmniej cztery gigabajty (GB) pamięci systemowej, lub

samodzielna karta grafiki (dGfx) zgodna z klasyfikacją dla stanów G3 (przy szerokości danych FB > 128 bitów), G4, G5, G6 lub G7;

7)

„notebook” oznacza komputer zaprojektowany specjalnie jako komputer przenośny, działający przez długi czas bez bezpośredniego podłączenia do źródła zasilania prądem przemiennym lub z takim podłączeniem. Notebooki są wyposażone w zintegrowany monitor o użytecznej przekątnej ekranu wynoszącej co najmniej 22,86 cm (9 cali) i są w stanie działać, korzystając ze zintegrowanej baterii lub innego przenośnego źródła zasilania.

Notebooki obejmują również następujące podtypy:

a)

„tablet” oznacza produkt będący rodzajem notebooka składający się zarówno z dołączonego wyświetlacza dotykowego, jak i dołączonej klawiatury fizycznej;

b)

„komputer typu slate” oznacza rodzaj notebooka z wbudowanym wyświetlaczem dotykowym, ale bez dołączonej na stałe klawiatury fizycznej;

c)

„przenośne urządzenie typu cienki klient” oznacza rodzaj notebooka, którego podstawowe funkcje są zależne od połączenia ze zdalnymi zasobami przetwarzania (np. serwerem, zdalną stacją roboczą) i który nie posiada zintegrowanych wirujących pamięci masowych.

Na potrzeby niniejszego rozporządzenia zdefiniowano następujące kategorie notebooków:

a)

notebook kategorii A oznacza notebook, który nie spełnia definicji notebooka kategorii B lub kategorii C;

b)

notebook kategorii B oznacza notebook z co najmniej jedną samodzielną kartą grafiki (dGfx);

c)

notebook kategorii C oznacza notebook posiadający co najmniej poniższe parametry:

a)

co najmniej dwa rdzenie fizyczne w CPU;

b)

co najmniej dwa gigabajty (GB) pamięci systemowej; oraz

c)

samodzielna karta grafiki (dGfx) zgodna z klasyfikacją dla stanów G3 (przy szerokości danych FB > 128 bitów), G4, G5, G6 lub G7.

Na potrzeby niniejszego rozporządzenia produktów, które pod innymi względami spełniają wymogi definicji notebooka, ale których pobór mocy w stanie bezczynności wynosi mniej niż 6 W nie uznaje się za notebooki;

8)

„biurkowe urządzenie typu cienki klient” oznacza komputer, którego podstawowe funkcje są zależne od połączenia ze zdalnymi zasobami obliczeniowymi (np. serwerem, zdalną stacją roboczą) i który nie posiada rotacyjnych pamięci masowych zintegrowanych z komputerem. Główna jednostka biurkowego urządzenia typu cienki klient musi być przeznaczona do eksploatacji w stałym miejscu (np. na biurku), a nie do przenoszenia. Biurkowe urządzenia typu cienki klient mogą przekazywać informacje do monitora zewnętrznego lub monitora wbudowanego, jeżeli urządzenie posiada taki monitor;

9)

„stacja robocza” oznacza komputer o dużej wydajności przeznaczony do wykorzystywania przez jednego użytkownika, używany zazwyczaj na potrzeby programów graficznych, komputerowego wspomagania projektowania, tworzenia oprogramowania, aplikacji finansowych i naukowych oraz do innych zadań wymagających dużej mocy obliczeniowej, posiadający następujące parametry:

a)

średni czas bezawaryjnej pracy (MTBF) wynoszący co najmniej 15 000 godzin;

b)

wykorzystuje kody korekcji błędów (ECC) lub pamięć buforowaną;

c)

spełnia trzy z pięciu poniższych parametrów:

1)

posiada dodatkowe źródło zasilania dla grafiki wyższej klasy (tj. dodatkowy sześciobolcowy przewód zasilający napięciem 12 V dla kart (PCI)-E dla podłączenia dodatkowego zasilania);

2)

jego system jest okablowany odpowiednio dla złącza większego niż x4 PCI-E na płycie głównej dodatkowo do złącz graficznych lub wspomagających PCI-X;

3)

nie obsługuje grafiki z jednolitym dostępem do pamięci (UMA);

4)

posiada co najmniej 5 gniazd rozszerzeń PCI, PCI-E lub PCI-X;

5)

umożliwia pracę wieloprocesorową z dwoma procesorami lub ich większą liczbą (musi współpracować z fizycznie odrębnymi procesorami/gniazdami, tzn. egzemplarz współpracujący z jednym procesorem wielordzeniowym nie spełnia tych parametrów);

10)

„mobilna stacja robocza” oznacza komputer o dużej wydajności przeznaczony do wykorzystywania przez jednego użytkownika, używany zazwyczaj na potrzeby programów graficznych, komputerowego wspomagania projektowania, tworzenia oprogramowania, aplikacji finansowych i naukowych oraz do innych zadań wymagających dużej mocy obliczeniowej, z wyłączeniem wykorzystania do gier, i zaprojektowany specjalnie jako komputer przenośny, działający przez długi czas bez bezpośredniego podłączenia do źródła zasilania prądem przemiennym lub z takim podłączeniem. Mobilne stacje robocze są wyposażone w zintegrowany monitor i mogą pracować, korzystając z zintegrowanej baterii lub innego przenośnego źródła zasilania. W większości mobilnych stacji roboczych stosuje się zewnętrzne źródło zasilania oraz zintegrowaną klawiaturę i urządzenie wskazujące.

Mobilna stacja robocza posiada następujące cechy:

a)

średni czas bezawaryjnej pracy (MTBF) wynoszący co najmniej 13 000 godzin;

b)

co najmniej jedna samodzielna karta grafiki (dGfx) zgodna z klasyfikacją dla stanów G3 (przy szerokości danych FB > 128 bitów), G4, G5, G6 lub G7;

c)

możliwość zainstalowania co najmniej trzech wewnętrznych urządzeń pamięciowych;

d)

co najmniej 32 GB pamięci systemowej;

11)

„mały serwer” oznacza rodzaj komputera, w którym stosuje się tradycyjnie części składowe komputera stacjonarnego w obudowie stacjonarnej, lecz który jest zaprojektowany zasadniczo jako komputer centralny (host) dla innych komputerów oraz do realizacji funkcji takich jak wykonywanie usług związanych z infrastrukturą sieciową i hosting danych/mediów, a który posiada następujące cechy:

a)

jest umieszczony w obudowie typu desktop, wieża lub innej podobnej stosowanej dla komputerów stacjonarnych, tak więc wszelkie funkcje przetwarzania danych, przechowywania danych oraz łączności sieciowej są skupione w obrębie jednej obudowy;

b)

jest zaprojektowany do pracy 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu;

c)

jest zaprojektowany szczególnie do pracy w środowisku wielodostępnym, obsługując jednocześnie kilku użytkowników poprzez połączone w sieć urządzenia klienta;

d)

w przypadku wprowadzania do obrotu z systemem operacyjnym, system operacyjny jest zaprojektowany dla zastosowań dla serwerów macierzystych lub serwerów niższej klasy;

e)

jest wprowadzany do obrotu z samodzielną kartą grafiki (dGfx) zgodną z klasyfikacją dla wszystkich stanów z wyjątkiem stanu G1;

12)

„system serwerów blade i jego elementy” oznacza system składający się z szafki („obudowy”), w której umieszcza się różnego rodzaju pamięci i serwery kasetowe. W szafce zainstalowane są wspólne zasoby konieczne do pracy serwerów i pamięci masowych. Systemy serwerów blade są zaprojektowane jako rozwiązania rozszerzalne do instalowania wielu serwerów lub pamięci w ramach jednej obudowy i umożliwiające personelowi technicznemu łatwe dodawanie lub wymianę (bez wyłączania zasilania oraz przerywania pracy pozostałych urządzeń w szafce) kaset (np. serwerów kasetowych) na miejscu instalacji;

13)

„urządzenie serwerowe” oznacza serwer połączony z wcześniej zainstalowanym systemem operacyjnym i oprogramowaniem użytkowym, wykorzystywanym do wykonania ściśle określonej funkcji lub szeregu ściśle ze sobą powiązanych funkcji. Urządzenie serwerowe realizuje usługi poprzez co najmniej jedną sieć, a zarządza się nim za pomocą interfejsu webowego lub interfejsu wiersza polecenia. Konfiguracja sprzętu i konfiguracja oprogramowania urządzenia serwerowego są dostosowane do potrzeb klienta przez dostawcę tak, aby mogły realizować określone zadania, z uwzględnieniem sieci lub pamięci masowych, nie są natomiast przeznaczone do uruchamiania oprogramowania dla użytkowników końcowych;

14)

„serwer wielowęzłowy” oznacza system składający się z obudowy, w której umieszczono co najmniej dwa serwery (lub węzły), korzystające z co najmniej jednego wspólnego zasilacza. Wspólne zasilanie dla wszystkich węzłów jest rozprowadzane przez wspólny zasilacz/wspólne zasilacze. Serwer wielowęzłowy jest zaprojektowany i wykonany w pojedynczej szafie i nie jest przeznaczony do wykonywania wymiany elementów bez przerywania pracy urządzeń;

15)

„serwer dualny” oznacza konfigurację wspólnego serwera wielowęzłowego obejmującą dwa węzły;

16)

„serwer z więcej niż czterema gniazdami na procesory” oznacza serwer, w skład którego wchodzą więcej niż cztery interfejsy przeznaczone do instalacji procesora;

17)

„konsola do gier” oznacza samodzielne urządzenie zasilane z sieci zasilającej, przeznaczone w ramach swojej podstawowej funkcji do umożliwiania grania w gry wideo. Konsola jest zasadniczo zaprojektowana tak, aby przesyłać sygnał wyjściowy do monitora zewnętrznego pełniącego funkcję głównego monitora na potrzeby gier. W skład typowych konsoli do gier wchodzi zwykle procesor, pamięć systemowa oraz co najmniej jedna jednostka przetwarzania grafiki, konsola może również zawierać twarde dyski lub inne rozwiązania w zakresie pamięci wewnętrznej oraz napędy optyczne. W konsolach do gier wykorzystuje się zasadniczo przenośne kontrolery lub inne interaktywne kontrolery jako podstawowe urządzenia służące do przesyłania sygnału wejściowego zamiast wykorzystania klawiatury zewnętrznej lub myszy. Konsole do gier nie zawierają zazwyczaj konwencjonalnych systemów operacyjnych dla komputerów osobistych, posiadają natomiast systemy operacyjne umożliwiające korzystanie z konkretnej konsoli. Za rodzaj konsoli do gier uznaje się przenośne urządzenia do gier z wbudowanym monitorem spełniającym funkcję podstawowego monitora na potrzeby gry, zasilane przede wszystkim z wbudowanego akumulatora lub innego przenośnego źródła zasilania, zamiast bezpośredniego połączenia ze źródłem zasilania prądem przemiennym;

18)

„stacja dokująca” oznacza samodzielne urządzenie przeznaczone do połączenia z komputerem w celu realizacji takich funkcji, jak rozszerzenie połączenia lub konsolidacja połączeń z innymi urządzeniami peryferyjnymi. Stacje dokujące mogą również ułatwiać ładowanie baterii przyłączonego komputera;

19)

„jednostka centralna (CPU)” oznacza część komputera kontrolującą, interpretującą i nadzorującą wykonanie poleceń. Jednostki centralne mogą zawierać co najmniej jeden procesor fizyczny nazywany „rdzeniem wykonawczym”. Rdzeń wykonawczy oznacza fizycznie obecny procesor. Dodatkowe procesory „wirtualne” lub „logiczne”, pochodzące od co najmniej jednego rdzenia wykonawczego, nie są rdzeniami fizycznymi. Więcej niż jeden rdzeń wykonawczy może się znajdować w obudowie procesora zajmującej pojedyncze fizyczne gniazdo CPU. Łączna liczba rdzeni wykonawczych w CPU jest sumą rdzeni wykonawczych zapewnianych przez urządzenia podłączone do wszystkich gniazd fizycznych CPU;

20)

„samodzielna karta grafiki” (dGfx) oznacza dyskretny element wewnętrzny zawierający co najmniej jedną jednostkę przetwarzania grafiki (GPU) z lokalnym interfejsem kontrolera pamięci i lokalną pamięcią na potrzeby grafiki, objęty jednym z poniższych stanów:

a)

G1 (FB_BW ≤ 16);

b)

G2 (16< FB_BW ≤ 32);

c)

G3 (32 <FB_BW ≤ 64);

d)

G4 (64 <FB_BW ≤ 96);

e)

G5 (96 <FB_BW ≤ 128);

f)

G6 (FB_BW > 128 (przy szerokości danych FB < 192 bity));

g)

G7 (FB_BW > 128 (przy szerokości danych FB < 192 bity));

„przepustowość bufora ramki” (FB_BW) oznacza ilość danych przetwarzanych w ciągu sekundy przez wszystkie GPU na dGfx obliczaną za pomocą poniższego wzoru:

Formula

Gdzie:

a)

przepustowość bufora ramki wyraża się w gigabajtach na sekundę (GB/s);

b)

szybkość transmisji danych oznacza efektywną częstotliwość pamięci danych wyrażoną w MHz;

c)

szerokość danych oznacza szerokość danych bufora ramki pamięci (FB), wyrażoną w bitach (b);

d)

przelicznik 8 umożliwia wyrażenie wyników obliczeń w bajtach;

e)

dzielenie przez 1 000 umożliwia przeliczenie megabajtów na gigabajty;

21)

„pamięć wewnętrzna” oznacza wewnętrzny element komputera zapewniający trwałe przechowywanie danych;

22)

„typ produktu” oznacza komputer stacjonarny, komputer zintegrowany, notebook, biurkowe urządzenie typu cienki klient, stację roboczą, mobilną stację roboczą, mały serwer, serwer, system serwerów blade i jego elementy, serwer wielowęzłowy, urządzenie serwerowe, konsolę do gier, stację dokującą, zasilacz wewnętrzny lub zasilacz zewnętrzny;

23)

„Tryb uśpienia monitora” oznacza stan poboru mocy, w który wprowadzany jest monitor po otrzymaniu sygnału z podłączonego urządzenia lub sygnału wewnętrznego (np. z wyłącznika czasowego lub czujnika obecności). Monitor może również zostać wprowadzony w ten tryb na skutek sygnału wygenerowanego w następstwie wprowadzenia danych przez użytkownika. Monitor musi „obudzić się” po otrzymaniu sygnału z podłączonego urządzenia, sieci, układu zdalnego sterowania lub pod wpływem bodźca wewnętrznego. W tym trybie produkt nie generuje widocznego obrazu, ewentualnie z wyjątkiem funkcji zorientowanych na użytkownika lub ochronnych, takich jak informacja o produkcie lub wyświetlanie statusu, lub funkcji wykorzystujących czujniki.

Na potrzeby załączników dodatkowe definicje określono w załączniku I.

Artykuł 3

Wymogi dotyczące ekoprojektu

Wymogi dotyczące ekoprojektu dla komputerów i serwerów określono w załączniku II.

Zgodność komputerów i serwerów z odpowiednimi wymogami dotyczącymi ekoprojektu mierzy się zgodnie z metodami określonymi w załączniku III.

Artykuł 4

Zmiana rozporządzenia (WE) nr 1275/2008

Punkt 2 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1275/2008 otrzymuje brzmienie:

„2.

Urządzenia technologii informatycznej przeznaczone głównie do użytku w środowisku domowym, z wyłączeniem komputerów stacjonarnych, komputerów zintegrowanych i notebooków zdefiniowanych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 617/2013 (6).

Artykuł 5

Stosowanie rozporządzenia (WE) nr 278/2009

Artykuł 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 278/2009 otrzymuje brzmienie:

„g)

przeznaczone jest do użytku z elektrycznymi i elektronicznymi urządzeniami gospodarstwa domowego, o których mowa w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1275/2008 lub z komputerami zdefiniowanymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 617/2013 (7).

Artykuł 6

Ocena zgodności

Procedurę oceny zgodności, o której mowa w art. 8 dyrektywy 2009/125/WE, stanowi wewnętrzna kontrola projektu określona w załączniku IV do tej dyrektywy lub system zarządzania na potrzeby oceny zgodności określony w załączniku V do tej dyrektywy.

Artykuł 7

Nadzór rynku i procedura weryfikacji

Nadzór rynku prowadzi się zgodnie z zasadami określonymi w dyrektywie 2009/125/WE.

Kontrolę komputerów i serwerów w zakresie zgodności z obowiązującymi wymogami dotyczącymi ekoprojektu prowadzi się zgodnie z procedurą weryfikacji określoną w pkt 2 załącznika III do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 8

Kryteria referencyjne

Orientacyjne kryteria referencyjne dla najlepiej działających produktów i technologii dostępnych na rynku w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zostały określone w załączniku IV.

Artykuł 9

Przegląd

Przed upływem trzech i pół roku od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja dokonuje jego przeglądu w kontekście postępu technicznego i przedstawia wyniki tego przeglądu Forum Konsultacyjnemu ds. Ekoprojektu.

W związku z wysokim tempem rozwoju technicznego taki przegląd musi uwzględniać zmiany programu Energy Star oraz możliwości w zakresie zaostrzenia wymogów dotyczących ekoprojektu w celu znacznego zmniejszenia lub eliminacji limitu zużycia energii przez samodzielne karty grafiki (dGfx), aktualizacji definicji/zakresu i ewentualnego podjęcia kwestii zużycia energii przez wbudowane monitory.

W przeglądzie należy poza tym szczególnie wziąć pod uwagę różne fazy cyklu życia, możliwość ustanowienia i stosowania wymogów dotyczących ekoprojektu dla innych znaczących aspektów środowiskowych, np. hałasu, oszczędności wykorzystania materiałów z uwzględnieniem wymogów dotyczących trwałości, łatwości demontażu, zdolności do recyklingu, znormalizowanych interfejsów dla ogniw doładowczych, a także wymogów informacyjnych dotyczących zawartości pewnych surowców krytycznych i minimalnej liczby cykli ładowania oraz kwestii dotyczących wymiany baterii.

Artykuł 10

Wejście w życie i obowiązywanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Punkty 3 i 6.1 załącznika II stosuje się od dnia wejścia w życie rozporządzenia.

Punkty 1.1, 1.3, 2, 4, 5.1, 5.2, 6.2.1, 6.2.2, 6.2.3, 6.2.4, 6.2.5, 6.2.6, 7.1, 7.2 i 7.3 załącznika II stosuje się od dnia 1 lipca 2014 r.

Punkty 1.2 i 1.4 załącznika II stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 czerwca 2013 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 285 z 31.10.2009, s. 10.

(2)  Dz.U. L 153 z 18.6.2010, s. 1.

(3)  Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego. Dz.U. L 204 z 21.7.1998, s. 37.

(4)  Dz.U. L 339 z 18.12.2008, s. 45.

(5)  Dz.U. L 93 z 7.4.2009, s. 3.

(6)  Dz.U. L 175 z 27.6.2013, s. 13.”.

(7)  Dz.U. L 175 z 27.6.2013, s. 13.”.


ZAŁĄCZNIK I

Definicje stosowane na potrzeby załączników

1.

„Roczne zużycie energii ogółem (ETEC )” oznacza energię elektryczną zużytą przez produkt w określonych okresach w ramach zdefiniowanych trybów i stanów poboru mocy.

2.

„Tryb wyłączenia” oznacza poziom poboru mocy w niskim trybie poboru mocy, który nie może być wyłączony (zmieniony) przez użytkownika inaczej niż poprzez zmianę położenia przełącznika mechanicznego i który może trwać przez nieograniczony czas, jeżeli urządzenie jest podłączone do sieci zasilającej i użytkowane zgodnie z instrukcjami producenta. W przypadku gdy mają zastosowanie normy dotyczące zaawansowanego interfejsu zarządzania konfiguracją i energią (ACPI), tryb wyłączenia odpowiada stanowi G2/S5 (programowo wyłączony) systemu ACPI.

Poff oznacza, wyrażaną w watach, moc w trybie wyłączenia mierzoną zgodnie z procedurami określonymi w załączniku II.

3.

„Stan najniższego poboru mocy” oznacza stan lub tryb pracy komputera o najniższym zapotrzebowaniu na energię. Wejście w taki stan lub tryb bądź wyjście z takiego stanu lub trybu może się odbywać przy użyciu środków mechanicznych (np. poprzez wyłączenie zasilania komputera za pomocą zmiany położenia przełącznika mechanicznego) lub przy użyciu środków automatycznych.

4.

„Tryb uśpienia” oznacza stan niskiego poboru mocy, w który komputer wchodzi automatycznie po pewnym okresie nieużywania lub w który wprowadzany jest ręcznie. W tym stanie komputer reaguje na zdarzenie powodujące przebudzenie. W przypadku gdy mają zastosowanie normy dotyczące zaawansowanego interfejsu zarządzania konfiguracją i energią (ACPI), tryb uśpienia odpowiada stanowi G1/S3 (zapis w pamięci roboczej) systemu ACPI;

Psleep oznacza, wyrażany w watach, pobór mocy w trybie uśpienia mierzony zgodnie z procedurami określonymi w załączniku II.

5.

„Stan bezczynności” oznacza stan, w którym system operacyjny i pozostałe oprogramowanie zostały załadowane, profil użytkownika został utworzony, komputer nie jest w trybie uśpienia, a jego działanie ogranicza się do tych podstawowych aplikacji, które system operacyjny uruchamia domyślnie.

Pidle oznacza, wyrażany w watach, pobór mocy w stanie bezczynności mierzony zgodnie z procedurami określonymi w załączniku II.

6.

„Dodatkowa masowa pamięć wewnętrzna” oznacza jakikolwiek wewnętrzne urządzenia pamięciowe, w tym napędy dysku twardego lub dyski półprzewodnikowe, wchodzące w skład komputera dodatkowo poza dyskiem pierwszym.

7.

„Tuner telewizyjny” oznacza samodzielny element wewnętrzny umożliwiający komputerowi odbieranie sygnałów telewizyjnych.

8.

„Karta dźwiękowa” oznacza samodzielny element wewnętrzny, który przetwarza akustyczne sygnały wejściowe i wyjściowe do i z komputera.

9.

„Zdarzenie powodujące przebudzenie” oznacza zdarzenie spowodowane przez użytkownika, zdarzenie zaplanowane lub zdarzenie zewnętrzne bądź bodziec wywołany przez użytkownika, bodziec zaplanowany lub bodziec zewnętrzny, które powodują przejście komputera z trybu uśpienia lub wyłączenia do trybu aktywnego działania. Zdarzenia powodujące przebudzenie to między innymi:

(i)

ruch myszą;

(ii)

użycie klawiatury;

(iii)

sygnał wejściowy sterownika;

(iv)

zdarzenie zegara czasu rzeczywistego;

(v)

naciśnięcie przycisku na obudowie; oraz

(vi)

w przypadku zdarzeń zewnętrznych, bodziec przekazany poprzez pilota, sieć lub modem.

10.

„Tryb aktywności” oznacza stan, w którym komputer wykonuje użyteczne działania w reakcji na a) wcześniejsze lub bieżące wprowadzenie danych przez użytkownika lub b) wcześniejsze lub bieżące polecenia przekazane poprzez sieć. Stan ten obejmuje aktywne przetwarzanie danych oraz ich wyszukiwanie w pamięci masowej, operacyjnej lub podręcznej, w tym czas, w którym komputer pozostaje w stanie bezczynności, oczekując na wprowadzenie danych przez użytkownika przed przejściem w jeden z trybów niskiego poboru mocy.

11.

„Przebudzenie na skutek aktywności lokalnej (WOL)” oznacza funkcję, która umożliwia przebudzenie komputera z trybu uśpienia lub wyłączenia (bądź innego podobnego trybu o niskim poborze mocy) za pomocą polecenia sieciowego przesłanego przez Ethernet.

12.

„UMA” oznacza jednolity dostęp do pamięci.

13.

„Wyświetlanie informacji lub statusu” oznacza stale włączoną funkcję wyświetlania na monitorze informacji lub wskazywania statusu komputera, w tym zegarów.


ZAŁĄCZNIK II

Wymogi i harmonogram dotyczące ekoprojektu

1.   ETEC

Komputery stacjonarne i komputery zintegrowane

1.1.   Od dnia 1 lipca 2014 r.

1.1.1.

Roczne zużycie energii ogółem (ETEC w kWh/rok) nie przekracza:

a)

dla komputera kategorii A: 133,00;

b)

dla komputera kategorii B: 158,00;

c)

dla komputera kategorii C: 188,00;

d)

dla komputera kategorii D: 211,00.

ETEC oznacza się na podstawie następującego wzoru:

Formula

W przypadku komputerów nieposiadających dyskretnego trybu uśpienia, które jednak mają wartość poboru mocy nie większą niż 10,00 W, w powyższym równaniu można zastosować pobór mocy w stanie bezczynności (Pidle) zamiast poboru mocy w stanie uśpienia (Psleep), w związku z czym wzór zastępuje się następującym wzorem

Formula

Wszystkie wartości Px oznaczają wartości poboru mocy w określonym trybie/stanie zdefiniowanym w sekcji poświęconej definicjom, mierzone w watach (W) zgodnie z procedurami określonymi w załączniku III.

1.1.2.

Stosuje się następujące korekty na parametry eksploatacyjne:

a)

pamięć: 1 kWh/rok na każdy 1 GB powyżej wielkości pamięci podstawowej, gdzie pamięć bazowa wynosi 2 GB (dla komputerów kategorii A, B i C) oraz 4 GB (dla komputerów kategorii D);

b)

dodatkowy zasób wewnętrznej pamięci: 25 kWh/rok;

c)

osobny tuner telewizyjny: 15 kWh/rok;

d)

samodzielna karta dźwiękowa: 15 kWh/rok;

e)

samodzielna karta grafiki (dGfx) w przypadku pierwszej i każdej kolejnej samodzielnej karty grafiki (dGfx):

 

Kategoria dGfx

Limit zużycia energii ogółem

(kWh/rok)

Pierwsza samodzielna karta grafiki (dGfx),

G1

34

G2

54

G3

69

G4

100

G5

133

G6

166

G7

225

Każda kolejna samodzielna karta grafiki (dGfx),

G1

20

G2

32

G3

41

G4

59

G5

78

G6

98

G7

133

1.1.3.

Korekty na parametry eksploatacyjne dotyczące samodzielnych kart grafiki (dGfx), samodzielnego tunera telewizyjnego i samodzielnej karty dźwiękowej, o których mowa w pkt 1.1.2 i pkt 1.2.2, mają zastosowanie wyłącznie do samodzielnych kart i tunera aktywnych w trakcie badań komputerów stacjonarnych lub komputerów zintegrowanych.

1.1.4.

Komputery stacjonarne kategorii D i komputery zintegrowane zgodne z wszystkimi poniższymi parametrami technicznymi zostały wyłączone z przepisów określonych w pkt 1.1.1 i 1.1.2 i ich zmianach określonych w pkt 1.2:

a)

co najmniej sześć rdzeni fizycznych w jednostce centralnej (CPU); oraz

b)

samodzielna karta grafiki/samodzielne karty grafiki (dGfx) zapewniająca/zapewniające przepustowość bufora ramki przekraczającą 320 GB/s; oraz

c)

co najmniej 16 GB pamięci systemowej; oraz

d)

zasilacz o znamionowej mocy wyjściowej wynoszącej co najmniej 1 000 W.

1.2.   Od dnia 1 stycznia 2016 r.

1.2.1.

Stosuje się następujące zmiany dotyczące rocznego zużycia energii ogółem określonego w pkt 1.1.1:

Roczne zużycie energii ogółem (ETEC w kWh/rok) nie przekracza:

a)

dla komputera kategorii A: 94,00;

b)

dla komputera kategorii B: 112,00;

c)

dla komputera kategorii C: 134,00;

d)

dla komputera kategorii D: 150,00.

1.2.2.

Stosuje się następujące zmiany dotyczące korekt na parametry eksploatacyjne dla samodzielnych kart grafiki (dGfx) określonych w pkt 1.1.2 lit. e):

 

Kategoria dGfx

Limit zużycia energii ogółem

(kWh/rok)

Pierwsza samodzielna karta grafiki (dGfx),

G1

18

G2

30

G3

38

G4

54

G5

72

G6

90

G7

122

Każda kolejna samodzielna karta grafiki (dGfx),

G1

11

G2

17

G3

22

G4

32

G5

42

G6

53

G7

72

Notebook

1.3.   Od dnia 1 lipca 2014 r.

1.3.1.

Roczne zużycie energii ogółem (ETEC w kWh/rok) nie przekracza:

a)

dla komputera kategorii A: 36,00;

b)

dla komputera kategorii B: 48,00;

c)

dla komputera kategorii C: 80,50;

ETEC oznacza się na podstawie następującego wzoru:

Formula gdzie wszystkie wartości Px oznaczają wartości poboru mocy w określonym trybie/stanie zdefiniowanym w sekcji poświęconej definicjom, mierzone w watach (W) zgodnie z procedurami określonymi w załączniku III.

1.3.2.

Stosuje się następujące korekty na parametry eksploatacyjne:

a)

pamięć: 0,4 kWh/rok na każdy 1 GB powyżej wielkości pamięci bazowej, gdzie pamięć bazowa wynosi 4 GB;

b)

dodatkowy zasób wewnętrznej pamięci: 3 kWh/rok;

c)

osobny tuner telewizyjny: 2,1 kWh/rok;

d)

samodzielna karta grafiki (dGfx) (w przypadku pierwszej i każdej kolejnej samodzielnej karty grafiki (dGfx)):

 

Kategoria dGfx

Limit zużycia energii ogółem

(kWh/rok)

Pierwsza samodzielna karta grafiki (dGfx),

G1

12

G2

20

G3

26

G4

37

G5

49

G6

61

G7

113

Każda kolejna samodzielna karta grafiki (dGfx),

G1

7

G2

12

G3

15

G4

22

G5

29

G6

36

G7

66

1.3.3.

Korekty na parametry eksploatacyjne dotyczące samodzielnych kart grafiki (dGfx) i samodzielnego tunera telewizyjnego, o których mowa w pkt 1.3.2 i 1.4.2 mają zastosowanie wyłącznie do samodzielnych kart i tunera, aktywnych w trakcie badań komputerów stacjonarnych lub komputerów zintegrowanych.

1.3.4.

Notebooki kategorii C zgodne z wszystkimi poniższymi parametrami technicznymi zostały wyłączone z przepisów określonych w pkt 1.3.1 i 1.3.2 i ich zmianach określonych w pkt 1.4:

a)

co najmniej cztery rdzenie fizyczne w jednostce centralnej (CPU); oraz

b)

samodzielna karta grafiki/samodzielne karty grafiki (dGfx) zapewniająca/zapewniające przepustowość bufora ramki przekraczającą 225 GB/s; oraz

c)

co najmniej 16 GB pamięci systemowej.

1.4.   Od dnia 1 stycznia 2016 r.

1.4.1.

Stosuje się następujące zmiany dotyczące rocznego zużycia energii ogółem określonego w pkt 1.3.1:

Roczne zużycie energii ogółem (ETEC w kWh/rok) nie przekracza:

a)

dla komputera kategorii A: 27,00;

b)

dla komputera kategorii B: 36,00;

c)

dla komputera kategorii C: 60,50;

1.4.2.

Stosuje się następujące zmiany dotyczące korekt na parametry eksploatacyjne dla samodzielnych kart grafiki (dGfx) określonych w pkt 1.3.2 lit. d):

 

Kategoria dGfx

Limit zużycia energii ogółem

(kWh/rok)

Pierwsza samodzielna karta grafiki (dGfx),

G1

7

G2

11

G3

13

G4

20

G5

27

G6

33

G7

61

Każda kolejna samodzielna karta grafiki (dGfx),

G1

4

G2

6

G3

8

G4

12

G5

16

G6

20

G7

36

2.   TRYB UŚPIENIA

Komputer stacjonarny, komputer zintegrowany i notebook

2.   Od dnia 1 lipca 2014 r.

2.1.

Produkt posiada tryb uśpienia lub inny stan zapewniający funkcje trybu uśpienia i nieprzekraczający odpowiednich wymogów dotyczących poboru mocy w trybie uśpienia.

2.2.

Pobór mocy w trybie uśpienia nie przekracza 5,00 W dla komputerów stacjonarnych i 3,00 W dla notebooków.

2.3.

Komputery stacjonarne i komputery zintegrowane, dla których pobór mocy w stanie bezczynności jest nie większy niż 10,00 W nie muszą posiadać dyskretnego trybu uśpienia.

2.4.

W przypadku gdy produkt wprowadza się do obrotu z aktywowaną funkcją WOL w trybie uśpienia:

a)

można stosować dodatkowy limit wynoszący 0,70 W;

b)

konieczne jest jego badanie zarówno z aktywowaną, jak i z wyłączoną funkcją WOL i musi on spełniać oba wymogi.

2.5.

W przypadku gdy produkt wprowadza się do obrotu bez zdolności łączenia się z Ethernetem, jego badania przeprowadza się bez włączonej funkcji WOL.

3.   STAN NAJNIŻSZEGO POBORU MOCY

Komputer stacjonarny, komputer zintegrowany i notebook

3.   Od daty wejścia w życie rozporządzenia

3.1.

Pobór mocy w stanie najniższego poboru mocy nie przekracza 0,50 W.

3.2.

Produkt posiada tryb poboru mocy lub inny tryb nieprzekraczający odpowiednich wymogów dotyczących stanu najniższego poboru mocy, gdy jest zasilany z sieci.

3.3.

W przypadku gdy produkt wprowadza się do obrotu z możliwością wyświetlania informacji lub statusu, można stosować dodatkowy limit wynoszący 0,50 W.

4.   TRYB WYŁĄCZENIA

Komputer stacjonarny, komputer zintegrowany i notebook

4.   Od dnia 1 lipca 2014 r.

4.1.

Pobór mocy w trybie wyłączenia nie przekracza 1,00 W.

4.2.

Produkt zapewnia tryb wyłączenia mechanicznego lub inny stan, w którym produkt spełnia odpowiednie wymogi dotyczące poboru mocy dla trybu wyłączenia, gdy jest zasilany z sieci.

4.3.

W przypadku gdy produkt wprowadza się do obrotu z aktywowaną funkcją WOL w trybie wyłączenia:

a)

można stosować dodatkowy limit wynoszący 0,70 W;

b)

konieczne jest jego badanie zarówno z aktywowaną, jak i z wyłączoną funkcją WOL i musi on spełniać oba wymogi.

4.4.

W przypadku gdy produkt wprowadza się do obrotu bez zdolności łączenia się z Ethernetem, jego badania przeprowadza się bez włączonej funkcji WOL.

5.   SPRAWNOŚĆ ZASILACZA WEWNĘTRZNEGO

Komputer stacjonarny, komputer zintegrowany, biurkowe urządzenie typu cienki klient, stacja robocza i mały serwer

5.1.   Od dnia 1 lipca 2014 r.

Wszystkie zasilacze komputerów nie mogą osiągać parametrów gorszych niż:

a)

sprawność wynosząca 85 % przy poborze mocy wynoszącym 50 % wartości znamionowego poboru mocy;

b)

sprawność wynosząca 82 % przy poborze mocy wynoszącym 20 % i 100 % wartości znamionowego poboru mocy;

c)

współczynnik mocy = 0,9 przy poborze mocy wynoszącym 100 % wartości znamionowego poboru mocy.

Zasilacze wewnętrzne o maksymalnym poborze mocy mniejszym niż 75 W wyłącza się z wymogu dotyczącego współczynnika mocy.

Serwery

5.2.   Od dnia 1 lipca 2014 r.

5.2.1.

Wszystkie wielowyjściowe zasilacze (AC/DC) nie mogą osiągać parametrów gorszych niż:

a)

sprawność wynosząca 85 % przy poborze mocy wynoszącym 50 % wartości znamionowego poboru mocy;

b)

sprawność wynosząca 82 % przy poborze mocy wynoszącym 20 % i 100 % wartości znamionowego poboru mocy.

5.2.2.

Wszystkie wielowyjściowe zasilacze (AC/DC) nie mogą osiągać parametrów gorszych niż:

a)

współczynnik mocy = 0,8 przy poborze mocy wynoszącym 20 % wartości znamionowego poboru mocy;

b)

współczynnik mocy = 0,9 przy poborze mocy wynoszącym 50 % wartości znamionowego poboru mocy;

c)

współczynnik mocy = 0,95 przy poborze mocy wynoszącym 100 % wartości znamionowego poboru mocy.

5.2.3.

Wszystkie jednowyjściowe zasilacze (AC/DC) o poborze mocy nieprzekraczającym 500 W, nie mogą osiągać parametrów gorszych niż:

a)

sprawność wynosząca 70 % przy poborze mocy wynoszącym 10 % wartości znamionowego poboru mocy;

b)

sprawność wynosząca 82 % przy poborze mocy wynoszącym 20 % wartości znamionowego poboru mocy;

c)

sprawność wynosząca 89 % przy poborze mocy wynoszącym 50 % wartości znamionowego poboru mocy;

d)

sprawność wynosząca 85 % przy poborze mocy wynoszącym 100 % wartości znamionowego poboru mocy.

5.2.4.

Wszystkie jednowyjściowe zasilacze (AC/DC) o poborze mocy nieprzekraczającym 500 W, nie mogą osiągać parametrów gorszych niż:

a)

współczynnik mocy = 0,8 przy poborze mocy wynoszącym 20 % wartości znamionowego poboru mocy;

b)

współczynnik mocy = 0,9 przy poborze mocy wynoszącym 50 % wartości znamionowego poboru mocy;

c)

współczynnik mocy = 0,95 przy poborze mocy wynoszącym 100 % wartości znamionowego poboru mocy.

5.2.5.

Wszystkie jednowyjściowe zasilacze (AC/DC) o poborze mocy większym niż 500 W, ale nieprzekraczającym 1 000 W, nie mogą osiągać parametrów gorszych niż:

a)

sprawność wynosząca 75 % przy poborze mocy wynoszącym 10 % wartości znamionowego poboru mocy;

b)

sprawność wynosząca 85 % przy poborze mocy wynoszącym 20 % i 100 % wartości znamionowego poboru mocy;

c)

sprawność wynosząca 89 % przy poborze mocy wynoszącym 50 % wartości znamionowego poboru mocy.

5.2.6.

Wszystkie jednowyjściowe zasilacze (AC/DC) o poborze mocy większym niż 500 W, ale nieprzekraczającym 1 000 W, nie mogą osiągać parametrów gorszych niż:

a)

współczynnik mocy = 0,65 przy poborze mocy wynoszącym 10 % wartości znamionowego poboru mocy;

b)

współczynnik mocy = 0,8 przy poborze mocy wynoszącym 20 % wartości znamionowego poboru mocy;

c)

współczynnik mocy = 0,9 przy poborze mocy wynoszącym 50 % wartości znamionowego poboru mocy;

d)

współczynnik mocy = 0,95 przy poborze mocy wynoszącym 100 % wartości znamionowego poboru mocy.

5.2.7.

Wszystkie jednowyjściowe zasilacze (AC/DC) o poborze mocy przekraczającym 1 000 W, nie mogą osiągać parametrów gorszych niż:

a)

sprawność wynosząca 80 % przy poborze mocy wynoszącym 10 % wartości znamionowego poboru mocy;

b)

sprawność wynosząca 88 % przy poborze mocy wynoszącym 20 % i 100 % wartości znamionowego poboru mocy;

c)

sprawność wynosząca 92 % przy poborze mocy wynoszącym 50 % wartości znamionowego poboru mocy.

5.2.8.

Wszystkie jednowyjściowe zasilacze (AC/DC) o poborze mocy przekraczającym 1 000 W, nie mogą osiągać parametrów gorszych niż:

a)

współczynnik mocy = 0,8 przy poborze mocy wynoszącym 10 % wartości znamionowego poboru mocy;

b)

współczynnik mocy = 0,9 przy poborze mocy wynoszącym 20 % wartości znamionowego poboru mocy;

c)

współczynnik mocy = 0,9 przy poborze mocy wynoszącym 50 % wartości znamionowego poboru mocy;

d)

współczynnik mocy = 0,95 przy poborze mocy wynoszącym 100 % wartości znamionowego poboru mocy.

6.   FUNKCJE ZARZĄDZANIA ZASILANIEM

Komputer stacjonarny, komputer zintegrowany i notebook

6.1.   Od daty wejścia w życie rozporządzenia

Komputer zapewnia funkcję zarządzania czasem, lub analogiczną funkcję, która w sytuacji, gdy komputer nie realizuje funkcji podstawowej lub gdy inne produkty wykorzystujące energię nie są uzależnione od jego funkcji, automatycznie przełącza komputer na tryb zasilania o poborze mocy niższym niż pobór mocy mający zastosowanie do trybu uśpienia.

6.2.   Od dnia 1 lipca 2014 r.

6.2.1.

Komputer zmniejsza prędkość jakiegokolwiek aktywnego połączenia z siecią Ethernet o przepustowości 1 gigabit na sekundę (Gb/s), przy przechodzeniu na tryb uśpienia lub tryb wyłączenia z aktywowaną funkcją WOL.

6.2.2.

Gdy komputer znajduje się w trybie uśpienia, reakcja na zdarzenie powodujące przebudzenie, odbywające się, np. poprzez połączenia sieciowe lub urządzenia interfejsu użytkownika, powinna mieć miejsce z opóźnieniem ≤ 5 sekund od momentu zainicjowania zdarzenia powodującego przebudzenie do pełnej gotowości systemu do pracy, w tym rozpoczęcie wyświetlania obrazu.

6.2.3.

Komputer wprowadza się do obrotu z ustawieniem aktywacji trybu uśpienia monitora, w ciągu 10 minut od ostatniego działania użytkownika.

6.2.4.

Komputer o zdolności łączenia się z Ethernetem musi mieć możliwość włączenia i wyłączenia funkcji WOL dla trybu uśpienia, jeśli jest ona dostępna. Komputer o zdolności łączenia się z Ethernetem musi mieć możliwość włączenia i wyłączenia funkcji WOL dla trybu wyłączenia, jeśli funkcja WOL z trybu wyłączenia jest obsługiwana.

6.2.5.

W przypadku występowania określonego trybu uśpienia lub innego stanu, który zapewnia funkcje trybu uśpienia, tryb taki musi posiadać ustawienie zapewniające aktywację tego trybu w ciągu 30 minut od ostatniego działania użytkownika. Taką funkcję zarządzania zasilaniem należy aktywować przed wprowadzeniem produktu do obrotu.

6.2.6.

Użytkownicy muszą mieć możliwość łatwego aktywowania i wyłączania wszelkich połączeń bezprzewodowych oraz muszą mieć zapewnione wyraźne oznaczenie w formie symbolu, lampki kontrolnej lub podobnego znaku, kiedy połączenie z siecią bezprzewodową zostaje aktywowane lub wyłączone.

7.   INFORMACJE PRZEDSTAWIANE PRZEZ PRODUCENTÓW

Komputer stacjonarny, komputer zintegrowany i notebook

7.1.   Od dnia 1 lipca 2014 r.

7.1.1.

Producenci przedstawiają w dokumentacji technicznej i umieszczają na ogólnodostępnych stronach internetowych następujące informacje:

a)

typ i kategoria produktu zgodnie z art. 2 (tylko jedna kategoria);

b)

nazwa producenta, zarejestrowana nazwa handlowa lub zarejestrowany znak towarowy, a także adres, pod którym można się z nimi kontaktować;

c)

numer modelu produktu;

d)

rok produkcji;

e)

wartość ETEC (kWh) i korekty na parametry eksploatacyjne, przy dezaktywowanych wszystkich samodzielnych kartach grafiki (dGfx) i w sytuacji, gdy system jest badany w trybie grafik przełączalnych umożliwiającym przełączanie, a UMA obsługuje monitor;

f)

wartość ETEC (kWh) i korekty na parametry eksploatacyjne stosowane, gdy wszystkie samodzielne karty grafiki (dGfx) są aktywowane;

g)

pobór mocy w stanie bezczynności (w watach);

h)

pobór mocy w trybie uśpienia (w watach);

i)

pobór mocy w trybie uśpienia z włączoną funkcją WOL (w watach) (w przypadku gdy jest ona włączona);

j)

pobór mocy w trybie wyłączenia (w watach);

k)

pobór mocy w trybie wyłączenia z włączoną funkcją WOL (w watach) (w przypadku gdy jest ona włączona);

l)

sprawność zasilacza wewnętrznego przy poborze mocy wynoszącym 10 %, 20 %, 50 % i 100 % znamionowej mocy wyjściowej;

m)

sprawność zewnętrznego zasilacza;

n)

poziomy hałasu komputera (deklarowany poziom mocy akustycznej odniesiony do A);

o)

minimalna liczba cykli ładowania baterii (dotyczy wyłącznie notebooków);

p)

metodyka pomiarów stosowana w celu ustalenia informacji, o których mowa w lit. e)–o);

q)

sekwencja kroków prowadząca do osiągnięcia stabilnego stanu w odniesieniu do poboru energii;

r)

opis wyboru lub zaprogramowania trybu uśpienia lub trybu wyłączenia;

s)

kolejność czynności wymaganych do przejścia w tryb, w którym urządzenie przechodzi do trybu uśpienia lub wyłączenia;

t)

czas trwania stanu bezczynności, zanim komputer przejdzie automatycznie w stan uśpienia lub inny stan, w którym nie zostają przekroczone odpowiednie wymogi w zakresie poboru mocy dla stanu uśpienia;

u)

czas następujący po okresie braku działania ze strony użytkownika, w którym komputer automatycznie przechodzi do trybu zasilania, w którym wymóg w zakresie poboru mocy jest niższy niż w przypadku stanu uśpienia;

v)

czas, po upływie którego ustawiono aktywację trybu uśpienia monitora w następstwie braku działań ze strony użytkownika;

w)

informacje dla użytkownika dotyczące potencjału funkcji zarządzania zasilaniem w zakresie oszczędności energii;

x)

informacje dla użytkownika o sposobie uruchomienia funkcji zarządzania zasilaniem;

y)

w przypadku produktów z zintegrowanym monitorem zawierającym rtęć, zawartość rtęci ogółem, wyrażona jako X,X mg;

z)

parametry testowe dla dokonywania pomiarów:

napięcie testowe wyrażone w V oraz częstotliwość wyrażona w Hz,

całkowite zniekształcenie harmoniczne systemu zasilania energią elektryczną,

informacje i dokumenty dotyczące oprzyrządowania, ustawień i obwodów wykorzystywanych do testowania elektrycznego.

7.1.2.

Jeżeli model produktu jest wprowadzany do obrotu w wielu konfiguracjach, informacje o produkcie, które należy podać zgodnie z pkt 7.1.1 można podać raz dla kategorii produktów (zgodnie z art. 2), dla konfiguracji o największym poborze mocy dostępnej w danej kategorii produktów. Podawane informacje muszą obejmować wykaz wszystkich konfiguracji modelu reprezentowanych przez model, dla którego podano informacje.

Notebook

7.2.   Od dnia 1 lipca 2014 r.

Jeżeli notebook jest zasilany baterią, do której użytkownik niebędący specjalistą nie ma dostępu i nie można jej wymienić, oprócz informacji określonych w pkt 7.1, producenci ujmują w dokumentacji technicznej i udostępniają na powszechnie dostępnych stronach internetowych, a także na opakowaniu zewnętrznym następującą informację: „Użytkownik nie może sam w łatwy sposób wymienić baterii w tym produkcie.”.

Informacja na zewnętrznym opakowaniu notebooka musi być podana we wszystkich językach urzędowych państwa, w którym produkt jest wprowadzany do obrotu, a także musi być dobrze widoczna i czytelna.

Stacja robocza, mobilna stacja robocza, biurkowe urządzenie typu cienki klient, mały serwer, serwer

7.3.   Od dnia 1 lipca 2014 r.

7.3.1.

Producenci przedstawiają w dokumentacji technicznej i umieszczają na ogólnodostępnych stronach internetowych następujące informacje:

a)

typ produktu zgodnie z art. 2 (tylko jedna kategoria);

b)

nazwa producenta, zarejestrowana nazwa handlowa lub zarejestrowany znak towarowy, a także adres, pod którym można się z nimi kontaktować;

c)

numer modelu produktu;

d)

rok produkcji;

e)

sprawność wewnętrznego/zewnętrznego zasilacza;

f)

parametry testowe dla dokonywania pomiarów:

napięcie testowe wyrażone w V oraz częstotliwość wyrażona w Hz,

całkowite zniekształcenie harmoniczne systemu zasilania energią elektryczną,

informacje i dokumenty dotyczące oprzyrządowania, ustawień i obwodów wykorzystywanych do testowania elektrycznego;

g)

moc maksymalna (w watach);

h)

moc w stanie bezczynności (w watach);

i)

moc w trybie uśpienia (w watach);

j)

moc w trybie wyłączenia (w watach);

k)

poziomy hałasu komputera (deklarowany poziom mocy akustycznej odniesiony do A);

l)

metodyka pomiarów stosowana w celu ustalenia informacji, o których mowa w lit. e)–k).

7.3.2.

Jeżeli model produktu jest wprowadzany do obrotu w wielu konfiguracjach, informacje o produkcie, które należy podać zgodnie z pkt 7.3.1 można podać raz dla kategorii produktów (zgodnie z art. 2), dla konfiguracji o największym poborze mocy dostępnej w danej kategorii produktów. Podawane informacje muszą obejmować wykaz wszystkich konfiguracji modelu reprezentowanych przez model, dla którego podano informacje.


ZAŁĄCZNIK III

Pomiary i procedura weryfikacji na potrzeby nadzoru rynku

1.   POMIARY

Na potrzeby zgodności i weryfikacji zgodności z odpowiednimi wymogami niniejszego rozporządzenia pomiary i obliczenia wykonuje się przy użyciu zharmonizowanych norm, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, lub przy użyciu innych, wiarygodnych, dokładnych i odtwarzalnych metod, uwzględniających powszechnie uznane najnowsze osiągnięcia w tej dziedzinie, których wyniki uznaje się za obarczone niską niepewnością.

Komputery wprowadzane do obrotu bez systemu operacyjnego, który może współdziałać z systemem zaawansowanego interfejsu zarządzania konfiguracją i energią (ACPI) lub analogicznym systemem podlegają badaniom z zainstalowanym systemem operacyjnym współdziałającym z ACPI lub analogicznym systemem.

2.   PROCEDURA WERYFIKACJI

Podczas przeprowadzania kontroli w ramach nadzoru rynku, o których mowa w art. 3 ust. 2 dyrektywy 2009/125/WE, organy państw członkowskich stosują opisaną poniżej procedurę weryfikacji dla wymogów dotyczących ekoprojektu określonych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.

ETEC, tryb uśpienia, tryb wyłączenia i stan najniższego poboru mocy:

2.1.

Odnośnie do wymogów dotyczących poboru mocy przekraczających 1,00 W lub w przypadku gdy wymogi dotyczące zużycia energii określone w zużyciu energii ogółem skutkują wymogiem dotyczącym poboru mocy większym niż 1,00 W w co najmniej jednym trybie poboru mocy, ograny państwa członkowskiego przeprowadzają badanie jednego egzemplarza urządzenia w opisany poniżej sposób.

Konfigurację danego modelu uznaje się za zgodną z odpowiednimi wymogami określonymi w pkt 1.1, 1.2, 1.3, 1.4 i 2.3 załącznika II, jeżeli wyniki badań dotyczące odpowiednich wartości dopuszczalnych nie przekraczają takich wartości o więcej niż 7 %.

Konfigurację danego modelu uznaje się za zgodną z odpowiednimi wymogami określonymi w pkt 2.2 załącznika II, jeżeli wyniki badań dotyczące odpowiednich wartości dopuszczalnych nie przekraczają takich wartości o więcej niż 7 %. Do wyników badań można dodać dodatkowy limit określony w pkt 2.4 załącznika II, jeżeli konfiguracja danego modelu jest wprowadzana do obrotu z funkcją WOL aktywowaną w trybie uśpienia. Konfigurację modelu należy poddać badaniom zarówno z aktywowaną, jak i wyłączoną funkcją WOL i powinna ona spełniać oba wymogi. W przypadku gdy konfigurację danego modelu wprowadza się do obrotu bez zdolności łączenia się z Ethernetem, jej badania przeprowadza się bez włączonej funkcji WOL.

Jeżeli wyniki badania, o których mowa powyżej, nie zostaną uzyskane, badaniom poddaje się trzy dodatkowe egzemplarze tej samej konfiguracji modelu.

Po zbadaniu trzech dodatkowych egzemplarzy tego samego modelu i konfiguracji konfigurację modelu uznaje się za zgodną z odpowiednimi wymogami określonymi w pkt 1.1, 1.2, 1.3, 1.4, 2.2, i 2.3 załącznika II, jeżeli średnia wyników badań tych trzech egzemplarzy nie przekracza odpowiednich wartości dopuszczalnych o więcej niż 7 %.

Jeżeli nie uzyskano wyników badań, o których mowa powyżej, konfigurację modelu i wszystkie modele objęte tymi samymi informacjami o produkcie (wymienionymi w pkt 7.1.2 i 7.3.2 załącznika II) uznaje się za niezgodne z odpowiednimi wymogami określonymi w pkt 1.1, 1.2, 1.3, 1.4, 2.2 i 2.3 załącznika II.

2.2.

W przypadku wymogów dotyczących poboru mocy nieprzekraczających 1,00 W organy państwa członkowskiego poddają kontroli tylko jedno urządzenie w opisany poniżej sposób.

Konfigurację danego modelu uznaje się za zgodną z odpowiednimi wymogami określonymi w pkt 3.1 załącznika II, jeżeli wyniki badań dotyczące odpowiednich wartości dopuszczalnych nie przekraczają takich wartości o więcej niż 0,10 W. Do wyników badań można dodać dodatkowy limit określony w pkt 3.3 załącznika II, jeżeli konfiguracja danego modelu jest wprowadzana do obrotu z „wyświetlaniem informacji lub statusu”.

Konfigurację danego modelu uznaje się za zgodną z odpowiednimi wymogami określonymi w pkt 4.1 załącznika II, jeżeli wyniki badań dotyczące odpowiednich wartości dopuszczalnych nie przekraczają takich wartości o więcej niż 0,10 W. Do wyników badań można dodać dodatkowy limit określony w pkt 4.3 załącznika II, jeżeli konfiguracja danego modelu jest wprowadzana do obrotu z funkcją WOL aktywowaną w trybie uśpienia. Konfigurację modelu należy poddać badaniom zarówno z aktywowaną, jak i wyłączoną funkcją WOL i powinna ona spełniać oba wymogi. W przypadku gdy konfigurację danego modelu wprowadza się do obrotu bez zdolności łączenia się z Ethernetem, jej badania przeprowadza się bez włączonej funkcji WOL.

Jeżeli wyniki badania, o których mowa powyżej, nie zostaną uzyskane, badaniom poddaje się trzy dodatkowe egzemplarze tej samej konfiguracji modelu.

Po zbadaniu trzech dodatkowych egzemplarzy tego samego modelu i konfiguracji konfigurację modelu uznaje się za zgodną z odpowiednimi wymogami określonymi w pkt 3.1 i 4.1 załącznika II, jeżeli średnia wyników badań tych trzech egzemplarzy nie przekracza odpowiednich wartości dopuszczalnych o więcej niż 0,10 W.

Jeżeli nie uzyskano wyników badań, o których mowa powyżej, konfigurację modelu i wszystkie modele objęte tymi samymi informacjami o produkcie (wymienionymi w pkt 7.1.2 i 7.3.2 załącznika II) uznaje się za niezgodne z odpowiednimi wymogami określonymi w pkt 3.1 i 4.1 załącznika II.

Sprawność zasilacza wewnętrznego

2.3.

Organy państw członkowskich przeprowadzają badanie tylko jednego urządzenia.

Uznaje się, że model spełnia stosowne wymogi określone w pkt 5 załącznika II, jeśli:

a)

średnia arytmetyczna sprawności w warunkach obciążenia określonych w załączniku II nie jest niższa od odpowiedniej wartości dopuszczalnej dla średniej sprawności podczas pracy o więcej niż 2 %; oraz

b)

średnia arytmetyczna współczynnika mocy określonego w załączniku II nie jest niższa od odpowiedniej wartości dopuszczalnej dla współczynnika mocy o więcej niż 10 %.

Jeżeli wyniki, o których mowa powyżej, nie zostaną uzyskane, badaniom poddaje się trzy dodatkowe egzemplarze tego samego modelu.

Po przeprowadzeniu badania dodatkowych trzech egzemplarzy tego samego modelu uznaje się, że model jest zgodny z wymogami określonymi w pkt 5 załącznika II, jeśli:

a)

średnia ze średnich arytmetycznych sprawności w warunkach obciążenia określonych w załączniku II nie jest niższa od odpowiedniej wartości dopuszczalnej dla średniej sprawności podczas pracy o więcej niż 2 %; oraz

b)

średnia arytmetyczna współczynnika mocy określonego w załączniku II nie jest niższa od odpowiedniej wartości dopuszczalnej dla współczynnika mocy o więcej niż 10 %.

Jeżeli nie uzyskano wyników badań, o których mowa powyżej, konfigurację modelu i wszystkie modele objęte tymi samymi informacjami o produkcie (wymienionymi w pkt 7.1.2 i 7.3.2 załącznika I) uznaje się za niezgodne z odpowiednimi wymogami określonymi w pkt 5 załącznika II.

Funkcje zarządzania zasilaniem

2.4.

Odnośnie do wymogów określonych w pkt 6.1 załącznika II organy państwa członkowskiego stosują odpowiednią procedurę w celu dokonania pomiaru poboru mocy po przełączeniu urządzenia na odpowiedni tryb poboru mocy przez funkcję zarządzania zasilaniem lub funkcję analogiczną.

2.5.

Odnośnie do wymogów określonych w pkt 6.2.1 i 6.2.6 załącznika II organy państwa członkowskiego przeprowadzają badanie tylko jednego egzemplarza urządzenia w opisany poniżej sposób.

Konfigurację modelu uznaje się za zgodną z odpowiednimi wymogami określonymi w pkt 6.2.1, jeżeli prędkość każdego połączenia sieci Ethernet o przepustowości 1 gigabit na sekundę (Gb/s) zmniejsza się, gdy komputer stacjonarny, komputer zintegrowany lub notebook przełącza się na tryb uśpienia lub tryb wyłączenia z aktywowaną funkcją WOL.

Konfigurację modelu uznaje się za zgodną z odpowiednimi wymogami określonymi w pkt 6.2.2, jeżeli komputer stacjonarny, komputer zintegrowany lub notebook osiąga pełną gotowość do pracy, łącznie z rozpoczęciem wyświetlania obrazu na jakimkolwiek przyłączonym monitorze, w ciągu 5 sekund od momentu zainicjowania w stanie uśpienia zdarzenia powodującego przebudzenie

Konfigurację modelu uznaje się za zgodną z odpowiednimi wymogami określonymi w pkt 6.2.3, jeżeli monitor podłączony do komputera stacjonarnego, komputera zintegrowanego lub notebooka przechodzi do stanu uśpienia w ciągu 10 minut od ostatniego działania użytkownika.

Konfigurację modelu uznaje się za zgodną z odpowiednimi wymogami określonymi w pkt 6.2.4, jeżeli funkcję WOL dla trybu uśpienia i wyłączenia można aktywować i wyłączyć.

Konfigurację modelu uznaje się za zgodną z odpowiednimi wymogami określonymi w pkt 6.2.5, jeżeli komputer stacjonarny, komputer zintegrowany lub notebook przechodzi do stanu uśpienia w ciągu 30 minut od ostatniego działania użytkownika.

Konfigurację modelu uznaje się za zgodną z odpowiednimi wymogami określonymi w pkt 6.2.6, jeżeli użytkownicy mogą aktywować lub wyłączyć jakiekolwiek połączenia z siecią bezprzewodową, przy czym użytkownikom zapewnia się wyraźne oznaczenie w formie symbolu, lampki kontrolnej lub podobnego znaku, kiedy połączenie z siecią bezprzewodową zostało aktywowane lub wyłączone.

Jeżeli wyniki badań, o których mowa powyżej, nie zostaną uzyskane, należy poddać badaniom trzy dodatkowe egzemplarze tej samej konfiguracji modelu.

Po zbadaniu trzech dodatkowych egzemplarzy tego samego modelu i konfiguracji konfigurację modelu uznaje się za zgodną z odpowiednimi wymogami określonymi w pkt 6.2.1–6.2.6 załącznika II, jeżeli wszystkie trzy dodatkowe egzemplarze tego urządzenia spełniają takie wymogi.

Jeżeli nie uzyskano wyników badań, o których mowa powyżej, konfigurację modelu i wszystkie modele objęte tymi samymi informacjami o produkcie (wymienionymi w pkt 7.1.2 i 7.3.2 załącznika II) uznaje się za niezgodne z odpowiednimi wymogami określonymi w pkt 6.2.1–6.2.6 załącznika II.

Określone w niniejszym załączniku dopuszczalne odchylenia na potrzeby weryfikacji odnoszą się wyłącznie do weryfikacji mierzonych parametrów przez organy państw członkowskich i nie mogą być stosowane przez producenta jako dopuszczalne odchylenia dla wartości podanych w dokumentacji technicznej w celu osiągnięcia zgodności z wymogami. Deklarowane wartości nie mogą być bardziej korzystne dla producenta niż wartości podane w dokumentacji technicznej.


ZAŁĄCZNIK IV

Kryteria referencyjne

Do celów części 3 pkt 2 załącznika I do dyrektywy 2009/125/WE określa się wymienione poniżej orientacyjne kryteria referencyjne.

Odnoszą się one do najlepszej technologii dostępnej w momencie sporządzania niniejszego rozporządzenia.

Najlepsze obecne parametry komputerów na rynku to:

wartość ETEC jest różna w zależności od kategorii, zob. tabela poniżej,

tryb uśpienia – 0,4 W,

tryb wyłączenia – 0,0 W.

Tabela

Najlepsze obecne osiągi dla ETEC

 

ETEC (kWh/rok) (1)

Komputery stacjonarne i komputery zintegrowane

Kategoria A

33,4

Kategoria B

28,7

Kategoria C

75,8

Kategoria D

63,5

Notebook

Kategoria A

10,9

Kategoria B

18,1

Kategoria C

26,3


(1)  Najbardziej aktualne dane na dzień 20 marca 2012 r.


27.6.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 175/34


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 618/2013

z dnia 26 czerwca 2013 r.

zmieniające załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 669/2009 w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwiększonego poziomu kontroli urzędowych przywozu niektórych rodzajów pasz i żywności niepochodzących od zwierząt

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (1), w szczególności jego art. 15 ust. 5,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 669/2009 (2) ustanowiono przepisy dotyczące zwiększonego poziomu kontroli urzędowych przywozu pasz i żywności niepochodzących od zwierząt, wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia („wykaz”), w miejscach wprowadzenia na terytoria wymienione w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 882/2004.

(2)

Zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 669/2009 wspomniany wykaz należy poddawać regularnemu, przynajmniej kwartalnemu przeglądowi, uwzględniając co najmniej źródła informacji wymienione w tym artykule.

(3)

Występowanie oraz znaczenie incydentów związanych z żywnością zgłaszanych poprzez system wczesnego ostrzegania o niebezpiecznej żywności i paszach, ustalenia wynikające z kontroli przeprowadzonych przez Biuro ds. Żywności i Weterynarii w państwach trzecich oraz kwartalne sprawozdania dotyczące przesyłek pasz i żywności niepochodzących od zwierząt, przedkładane Komisji przez państwa członkowskie zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 669/2009, wskazują na potrzebę dokonania zmiany wykazu.

(4)

W szczególności w przypadku przesyłek suszonej fasoli z Nigerii odpowiednie źródła informacji wskazują na pojawienie się nowych zagrożeń, co uzasadnia wprowadzenie zwiększonego poziomu kontroli urzędowych. Należy zatem umieścić w wykazie pozycję dotyczącą tych przesyłek.

(5)

Wykaz powinien zostać również zmieniony poprzez zwiększenie częstotliwości urzędowych kontroli towarów, w odniesieniu do których te same źródła informacji wskazują na wyższy stopień braku zgodności z odpowiednimi przepisami Unii, co uzasadnia zwiększenie poziomu kontroli urzędowych. Należy zatem odpowiednio zmienić pozycję w wykazie dotyczącą Brassica oleracea z Chin.

(6)

Podobnie należy wprowadzić w wykazie zmiany polegające na zmniejszeniu częstotliwości kontroli urzędowych towarów, w odniesieniu do których dostępne informacje wskazują na ogólną poprawę poziomu zgodności z odpowiednimi przepisami Unii i w odniesieniu do których nie jest już uzasadniony zwiększony poziom kontroli urzędowych. Należy zatem odpowiednio zmienić pozycję w wykazie dotyczącą warzyw kapustnych z Tajlandii.

(7)

Ponadto należy usunąć z wykazu pozycje dotyczące towarów, co do których dostępne informacje wskazują na ogólnie zadowalający poziom zgodności z odpowiednimi wymogami bezpieczeństwa przewidzianymi w przepisach Unii i wobec których nie jest już uzasadniony zwiększony poziom kontroli urzędowych. Należy zatem odpowiednio zmienić pozycje w wykazie dotyczące orzeszków ziemnych z Republiki Południowej Afryki i granatów z Egiptu.

(8)

W celu zachowania jasności przepisów należy zmienić wykaz pozostałości pestycydów w przypisach końcowych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 669/2009, tak by zapewnić ich spójność z definicją w rozporządzeniu (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniającym dyrektywę Rady 91/414/EWG (3).

(9)

W celu zachowania spójności i jasności należy zastąpić załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 669/2009 tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(10)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 669/2009.

(11)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 669/2009 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2013 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 czerwca 2013 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 165 z 30.4.2004, s. 1.

(2)  Dz.U. L 194 z 25.7.2009, s. 11.

(3)  Dz.U. L 70 z 16.3.2005, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK I

Pasze i żywność niepochodzące od zwierząt, podlegające zwiększonemu poziomowi kontroli urzędowych w wyznaczonych miejscach wprowadzenia

Pasze i żywność

(zamierzone przeznaczenie)

Kod CN (1)

Podpozycja TARIC

Państwo pochodzenia

Zagrożenie

Częstotliwość kontroli bezpośrednich i identyfikacyjnych

(%)

Winogrona suszone

0806 20

 

Afganistan (AF)

Ochratoksyna A

50

(Żywność)

 

 

 

 

 

Orzechy laskowe

(w łupinkach lub łuskane)

0802 21 00;

0802 22 00

 

Azerbejdżan (AZ)

Aflatoksyny

10

(Pasze i żywność)

 

 

 

 

 

Arbuz

0807 11 00

 

Brazylia (BR)

Salmonella

10

(Żywność)

 

 

 

 

 

Orzeszki ziemne w łupinkach

1202 41 00

 

Brazylia (BR)

Aflatoksyny

10

Orzeszki ziemne łuskane

1202 42 00

 

 

 

 

Masło orzechowe

2008 11 10

 

 

 

 

Orzeszki ziemne przetworzone lub zakonserwowane w inny sposób

2008 11 91;

2008 11 96;

2008 11 98

 

 

 

 

(Pasze i żywność)

 

 

 

 

 

Truskawki (mrożone)

0811 10

 

Chiny (CN)

Norowirus i zapalenie wątroby typu A

5

(Żywność)

 

 

 

 

 

Brassica oleracea

(inne jadalne kapustne, »brokuł chiński«) (2)

ex 0704 90 90

40

Chiny (CN)

Pozostałości pestycydów badane metodami wielopozostałościowymi opartymi na GC-MS i LC-MS lub metodami oznaczania pojedynczych pozostałości (3)

20

(Żywność – świeża lub schłodzona)

 

 

 

 

 

Suchy makaron jajeczny chiński (noodle)

ex 1902 11 00;

ex 1902 19 10;

ex 1902 19 90;

ex 1902 20 10;

ex 1902 20 30;

ex 1902 20 91;

ex 1902 20 99;

ex 1902 30 10;

ex 1902 30 10

10

10

10

10

10

10

10

10

91

Chiny (CN)

Glin

10

(Żywność)

 

 

 

 

 

Pomelo

ex 0805 40 00

31; 39

Chiny (CN)

Pozostałości pestycydów badane metodami wielopozostałościowymi opartymi na GC-MS i LC-MS lub metodami oznaczania pojedynczych pozostałości (4)

20

(Żywność – świeża)

 

 

 

 

 

Herbata, nawet aromatyzowana

0902

 

Chiny (CN)

Pozostałości pestycydów badane metodami wielopozostałościowymi opartymi na GC-MS i LC-MS lub metodami oznaczania pojedynczych pozostałości (5)

10

(Żywność)

 

 

 

 

 

Bakłażan

0709 30 00;

ex 0710 80 95

72

Republika Dominikańska (DO)

Pozostałości pestycydów badane metodami wielopozostałościowymi opartymi na GC-MS i LC-MS lub metodami oznaczania pojedynczych pozostałości (6)

10

Przepękla ogórkowata

(Momordica charantia)

ex 0709 99 90;

ex 0710 80 95

70

70

 

 

 

(Żywność – warzywa świeże, schłodzone lub mrożone)

 

 

 

 

 

Wspięga chińska

(Vigna unguiculata spp. sesquipedalis)

ex 0708 20 00;

ex 0710 22 00

10

10

Republika Dominikańska (DO)

Pozostałości pestycydów badane metodami wielopozostałościowymi opartymi na GC-MS i LC-MS lub metodami oznaczania pojedynczych pozostałości (6)

20

Papryka (słodka i inna niż słodka)

(Capsicum spp.)

0709 60 10;

ex 0709 60 99

20

 

 

 

(Żywność – warzywa świeże, schłodzone lub mrożone)

0710 80 51;

ex 0710 80 59

20

 

 

 

Pomarańcze (świeże lub suszone)

0805 10 20;

0805 10 80

 

Egipt (EG)

Pozostałości pestycydów badane metodami wielopozostałościowymi opartymi na GC-MS i LC-MS lub metodami oznaczania pojedynczych pozostałości (7)

10

Truskawki

0810 10 00

 

 

 

 

(Żywność – świeże owoce)

 

 

 

 

 

Papryka (słodka i inna niż słodka)

(Capsicum spp.)

0709 60 10;

ex 0709 60 99;

20

Egipt (EG)

Pozostałości pestycydów badane metodami wielopozostałościowymi opartymi na GC-MS i LC-MS lub metodami oznaczania pojedynczych pozostałości (8)

10

(Żywność – świeża, schłodzona lub mrożona)

0710 80 51;

ex 0710 80 59

20

 

 

 

Capsicum annuum, całe owoce

0904 21 10

 

Indie (IN)

Aflatoksyny

10

Capsicum annuum,

owoce rozgniatane lub mielone

ex 0904 22 00

10

 

 

 

Suszone całe owoce z rodzaju Capsicum, inne niż słodka papryka

(Capsicum annuum)

0904 21 90

 

 

 

 

Curry (produkty zawierające chili)

0910 91 05

 

 

 

 

Gałka muszkatołowa

(Myristica fragrans)

0908 11 00;

0908 12 00

 

 

 

 

Kwiat muszkatołowy

(Myristica fragrans)

0908 21 00;

0908 22 00

 

 

 

 

Imbir

(Zingiber officinale)

0910 11 00;

0910 12 00

 

 

 

 

Curcuma longa

(kurkuma)

0910 30 00

 

 

 

 

(Żywność – suszone przyprawy)

 

 

 

 

 

Gałka muszkatołowa

(Myristica fragrans)

0908 11 00;

0908 12 00

 

Indonezja (ID)

Aflatoksyny

20

Kwiat muszkatołowy

(Myristica fragrans)

0908 21 00;

0908 22 00

 

 

 

 

(Żywność – suszone przyprawy)

 

 

 

 

 

Groch w strąkach

(niełuskany)

ex 0708 10 00

40

Kenia (KE)

Pozostałości pestycydów badane metodami wielopozostałościowymi opartymi na GC-MS i LC-MS lub metodami oznaczania pojedynczych pozostałości (9)

10

Fasola w strąkach

(niełuskana)

ex 0708 20 00

40

 

 

 

(Żywność – świeża i schłodzona)

 

 

 

 

 

Mięta

ex 1211 90 86

30

Maroko (MA)

Pozostałości pestycydów badane metodami wielopozostałościowymi opartymi na GC-MS i LC-MS lub metodami oznaczania pojedynczych pozostałości (10)

10

(Żywność – świeże zioła)

 

 

 

 

 

Suszona fasola

0713 39 00

 

Nigeria (NG)

Pozostałości pestycydów badane metodami wielopozostałościowymi opartymi na GC-MS i LC-MS lub metodami oznaczania pojedynczych pozostałości (11)

50

(Żywność)

 

 

 

 

 

Pestki arbuza (Egusi, Citrullus lanatus) i produkty pochodne

ex 1207 70 00;

ex 1106 30 90;

ex 2008 99 99

10

30

50

Sierra Leone (SL)

Aflatoksyny

50

(Żywność)

 

 

 

 

 

Papryka (inna niż słodka)

(Capsicum spp.)

ex 0709 60 99

20

Tajlandia (TH)

Pozostałości pestycydów badane metodami wielopozostałościowymi opartymi na GC-MS i LC-MS lub metodami oznaczania pojedynczych pozostałości (12)

10

(Żywność – świeża)

 

 

 

 

 

Liście kolendry

ex 0709 99 90

72

Tajlandia (TH)

Salmonella (13)

10

Bazylia (pospolita, azjatycka)

ex 1211 90 86

20

 

 

 

Mięta

ex 1211 90 86

30

 

 

 

(Żywność – świeże zioła)

 

 

 

 

 

Liście kolendry

ex 0709 99 90

72

Tajlandia (TH)

Pozostałości pestycydów badane metodami wielopozostałościowymi opartymi na GC-MS i LC-MS lub metodami oznaczania pojedynczych pozostałości (14)

10

Bazylia (pospolita, azjatycka)

ex 1211 90 86

20

 

 

 

(Żywność – świeże zioła)

 

 

 

 

 

Warzywa kapustne

0704;

 

Tajlandia (TH)

Pozostałości pestycydów badane metodami wielopozostałościowymi opartymi na GC-MS i LC-MS lub metodami oznaczania pojedynczych pozostałości (14)

10

(Żywność – warzywa świeże, schłodzone lub mrożone)

ex 0710 80 95

76

 

 

 

Wspięga chińska

(Vigna unguiculata spp. sesquipedalis)

ex 0708 20 00;

ex 0710 22 00

10

10

Tajlandia (TH)

Pozostałości pestycydów badane metodami wielopozostałościowymi opartymi na GC-MS i LC-MS lub metodami oznaczania pojedynczych pozostałości (14)

20

Bakłażan

0709 30 00;

ex 0710 80 95

72

 

 

 

(Żywność – warzywa świeże, schłodzone lub mrożone)

 

 

 

 

 

Papryka słodka

(Capsicum annuum)

0709 60 10;

0710 80 51

 

Turcja (TR)

Pozostałości pestycydów badane metodami wielopozostałościowymi opartymi na GC-MS i LC-MS lub metodami oznaczania pojedynczych pozostałości (15)

10

Pomidory

0702 00 00;

0710 80 70

 

 

 

 

(Żywność – warzywa świeże, schłodzone lub mrożone)

 

 

 

 

 

Winogrona suszone

0806 20

 

Uzbekistan (UZ)

Ochratoksyna A

50

(Żywność)

 

 

 

 

 

Liście kolendry

ex 0709 99 90

72

Wietnam (VN)

Pozostałości pestycydów badane metodami wielopozostałościowymi opartymi na GC-MS i LC-MS lub metodami oznaczania pojedynczych pozostałości (16)

20

Bazylia (pospolita, azjatycka)

ex 1211 90 86

20

 

 

 

Mięta

ex 1211 90 86

30

 

 

 

Pietruszka

ex 0709 99 90

40

 

 

 

(Żywność – świeże zioła)

 

 

 

 

 

Ketmia jadalna

ex 0709 99 90

20

Wietnam (VN)

Pozostałości pestycydów badane metodami wielopozostałościowymi opartymi na GC-MS i LC-MS lub metodami oznaczania pojedynczych pozostałości (16)

20

Papryka (inna niż słodka)

(Capsicum spp.)

ex 0709 60 99

20

 

 

 

(Żywność – świeża)

 

 

 

 

 


(1)  Jeżeli tylko niektóre produkty w ramach danego kodu CN muszą zostać poddane kontroli, a w nomenklaturze towarów w ramach tego kodu nie wyróżniono żadnych podziałów, kod CN jest oznaczony »ex«.

(2)  Gatunek Brassica oleracea L. convar. Botrytis (L) Alef var. italica Plenck, kultywar alboglabra. Znany także jako »Kai Lan«, »Gai Lan«, »Gailan«, »Kailan«, »Chinese bare Jielan«.

(3)  W szczególności pozostałości: chlorofenapiru, fipronilu (sumy fipronilu i metabolitu sulfonu (MB46136) wyrażonej jako fipronil), karbendazymu i benomylu (sumy benomylu i karbendazymu wyrażonej jako karbendazym), acetamiprydu, dimethomorfu i propikonazolu.

(4)  W szczególności pozostałości: triazofosu, triadimefonu i triadimenolu (sumy triadimefonu i triadimenolu), parationu metylowego (sumy parationu metylowego i paraoksonu metylowego wyrażonej jako paration metylowy), fentoatu, metydationu.

(5)  W szczególności pozostałości: buprofezyny, imidachloprydu, fenwaleratu i esfenwaleratu (sumy izomerów RS i SR), profenofosu, trifluraliny, triazofosu, triadimefonu i triadimenolu (sumy triadimefonu i triadimenolu), cypermetryny (cypermetryny zawierającej inne mieszaniny izomerów składowych (sumy izomerów)).

(6)  W szczególności pozostałości: amitrazu (amitrazu, w tym metabolitów zawierających grupę funkcyjną 2,4-dimetyloaniliny, wyrażonych jako amitraz), acefatu, aldikarbu (sumy aldikarbu, jego sulfotlenku i sulfonu, wyrażonej jako aldikarb), karbendazymu i benomylu (sumy benomylu i karbendazymu wyrażonej jako karbendazym), chlorofenapiru, chloropiryfosu, ditiokarbaminianów (ditiokarbaminianów wyrażonych jako CS2, w tym manebu, mankozebu, metiramu, propinebu, tiuramu i ziramu), diafentiuronu, diazynonu, dichlorfosu, dikofolu (sumy izomerów p, p' i o, p'), dimetoatu (sumy dimetoatu i ometoatu wyrażonej jako dimetoat), endosulfanu (sumy izomerów alfa- i beta- oraz siarczanu endosulfanu wyrażonej jako endosulfan), fenamidonu, imidachloprydu, malationu (sumy malationu i malaoksonu wyrażonej jako malation), metamidofosu, metiokarbu (sumy metiokarbu oraz sulfotlenku i sulfonu metiokarbu, wyrażonej jako metiokarb), metomylu i tiodikarbu (sumy metomylu i tiodikarbu wyrażonej jako metomyl), monokrotofosu, oksamylu, profenofosu, propikonazolu, tiabendazolu, tiachloprydu.

(7)  W szczególności pozostałości: karbendazymu i benomylu (sumy benomylu i karbendazymu wyrażonej jako karbendazym), cyflutryny (cyflutryny zawierającej inne mieszaniny izomerów składowych (sumy izomerów)), cyprodynilu, diazynonu, dimetoatu (sumy dimetoatu i ometoatu wyrażonej jako dimetoat), etionu, fenitrotionu, fenpropatryny, fludioksonilu, heksaflumuronu, lambda-cyhalotryny, metiokarbu (sumy metiokarbu oraz sulfotlenku i sulfonu metiokarbu, wyrażonej jako metiokarb), metomylu i tiodikarbu (sumy metomylu i tiodikarbu wyrażonej jako metomyl), oksamylu, fentoatu, tiofanatu metylowego.

(8)  W szczególności pozostałości: karbofuranu (sumy karbofuranu i 3-hydroksy-karbofuranu wyrażonej jako karbofuran), chloropiryfosu, cypermetryny (cypermetryny zawierającej inne mieszaniny izomerów składowych (sumy izomerów)), cyprokonazolu, dikofolu (sumy izomerów p, p' i o, p'), difenokonazolu, dinotefuranu, etionu, flusilazolu, folpetu, prochlorazu (sumy prochlorazu i jego metabolitów zawierających grupę funkcyjną 2,4,6-trichlorofenolu, wyrażonej jako prochloraz), profenofosu, propikonazolu, tiofanatu metylowego i triforyny.

(9)  W szczególności pozostałości: dimetoatu (sumy dimetoatu i ometoatu wyrażonej jako dimetoat), chloropiryfosu, acefatu, metamidofosu, metomylu i tiodikarbu (sumy metomylu i tiodikarbu wyrażonej jako metomyl), diafentiuronu, indoksakarbu jako sumy izomerów S i R.

(10)  W szczególności pozostałości: chloropiryfosu, cypermetryny (cypermetryny zawierającej inne mieszaniny izomerów składowych (sumy izomerów)), dimetoatu (sumy dimetoatu i ometoatu wyrażonej jako dimetoat), endosulfanu (sumy izomerów alfa- i beta- oraz siarczanu endosulfanu wyrażonej jako endosulfan), heksakonazolu, parationu metylowego (sumy parationu metylowego i paraoksonu metylowego wyrażonej jako paration metylowy), metomylu i tiodikarbu (sumy metomylu i tiodikarbu wyrażonej jako metomyl), flutriafolu, karbendazymu i benomylu (sumy benomylu i karbendazymu wyrażonej jako karbendazym), flubendiamidu, mychlobutanilu, malationu (sumy malationu i malaoksonu wyrażonej jako malation).

(11)  W szczególności pozostałości dichlorfosu.

(12)  W szczególności pozostałości: karbofuranu (sumy karbofuranu i 3-hydroksy-karbofuranu wyrażonej jako karbofuran), metomylu i tiodikarbu (sumy metomylu i tiodikarbu wyrażonej jako metomyl), dimetoatu (sumy dimetoatu i ometoatu wyrażonej jako dimetoat), triazofosu, malationu (sumy malationu i malaoksonu wyrażonej jako malation), profenofosu, protiofosu, etionu, karbendazymu i benomylu (sumy benomylu i karbendazymu wyrażonej jako karbendazym), triforyny, procymidonu, formetanatu: sumy formetanatu i jego soli wyrażonej jako formetanat (chlorowodorek formetanatu).

(13)  Metoda referencyjna EN/ISO 6579 lub metoda poddana walidacji w odniesieniu do metody referencyjnej zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 (Dz.U. L 338 z 22.12.2005, s. 1).

(14)  W szczególności pozostałości: acefatu, karbarylu, karbendazymu i benomylu (sumy benomylu i karbendazymu wyrażonej jako karbendazym), karbofuranu (sumy karbofuranu i 3-hydroksy-karbofuranu wyrażonej jako karbofuran), chloropiryfosu, chloropiryfosu metylowego, dimetoatu (sumy dimetoatu i ometoatu wyrażonej jako dimetoat), etionu, malationu (sumy malationu i malaoksonu wyrażonej jako malation), metalaksylu i metalaksylu-M (metalaksylu zawierającego inne mieszaniny izomerów składowych, w tym metalaksyl-M (sumy izomerów)), metamidofosu, metomylu i tiodikarbu (sumy metomylu i tiodikarbu wyrażonej jako metomyl), monokrotofosu, profenofosu, protiofosu, chinalfosu, triadimefonu i triadimenolu (sumy triadimefonu i triadimenolu), triazofosu, dikrotofosu, EPN, triforyny.

(15)  W szczególności pozostałości: metomylu i tiodikarbu (sumy metomylu i tiodikarbu wyrażonej jako metomyl), oksamylu, karbendazymu i benomylu (sumy benomylu i karbendazymu wyrażonej jako karbendazym), chlofentezyny, diafentiuronu, dimetoatu (sumy dimetoatu i ometoatu wyrażonej jako dimetoat), formetanatu: sumy formetanatu i jego soli wyrażonej jako formetanat (chlorowodorek formetanatu), malationu (sumy malationu i malaoksonu wyrażonej jako malation), procymidonu, tetradifonu, tiofanatu metylowego.

(16)  W szczególności pozostałości: karbofuranu (sumy karbofuranu i 3-hydroksy-karbofuranu wyrażonej jako karbofuran), karbendazymu i benomylu (sumy benomylu i karbendazymu wyrażonej jako karbendazym), chloropiryfosu, profenofosu, permetryny (sumy izomerów), heksakonazolu, difenokonazolu, propikonazolu, fipronilu (sumy fipronilu i metabolitu sulfonu (MB46136) wyrażonej jako fipronil), propargitu, flusilazolu, fentoatu, cypermetryny (cypermetryny zawierającej inne mieszaniny izomerów składowych (sumy izomerów)), metomylu i tiodikarbu (sumy metomylu i tiodikarbu wyrażonej jako metomyl), chinalfosu, pencykuronu, metydationu, dimetoatu (sumy dimetoatu i ometoatu wyrażonej jako dimetoat), fenbukonazolu.”


27.6.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 175/43


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 619/2013

z dnia 26 czerwca 2013 r.

zakazujące działalności połowowej statkom rybackim do połowów okrężnicą pływającym pod banderą Francji, Grecji, Hiszpanii, Malty i Włoch bądź zarejestrowanym w tych państwach, poławiającym tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa (1), w szczególności jego art. 36 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu Rady (UE) nr 40/2013 z dnia 21 stycznia 2013 r. ustalającym uprawnienia do połowów na 2013 r. dostępne w wodach UE oraz – dla statków UE – na określonych wodach nienależących do UE w odniesieniu do pewnych stad ryb oraz grup stad ryb, które są przedmiotem negocjacji lub umów międzynarodowych (2), określono ilości tuńczyka błękitnopłetwego, które statki rybackie i tonary Unii Europejskiej mogą poławiać w 2013 r. w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym.

(2)

Rozporządzenie Rady (WE) nr 302/2009 z dnia 6 kwietnia 2009 r. dotyczące wieloletniego planu odbudowy zasobów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 43/2009 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1559/2007 (3) zobowiązuje państwa członkowskie do informowania Komisji o indywidualnych kwotach przyznanych należącym do nich statkom o długości powyżej 24 metrów. W przypadku statków o długości poniżej 24 m oraz tonarów państwa członkowskie muszą powiadomić Komisję co najmniej o kwocie przyznanej organizacjom producentów lub grupom statków poławiających przy użyciu podobnych narzędzi.

(3)

Wspólna polityka rybołówstwa zmierza do zapewnienia długoterminowej rentowności sektora rybołówstwa dzięki zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów wodnych w oparciu o zasadę ostrożnego zarządzania zasobami.

(4)

Zgodnie z art. 36 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009, jeżeli Komisja ustali – na podstawie informacji uzyskanych od państw członkowskich i innych istotnych informacji znajdujących się w jej posiadaniu – że uprawnienia do połowów przysługujące Unii Europejskiej, danemu państwu członkowskiemu lub grupie państw członkowskich można uznać za wyczerpane w przypadku jednego narzędzia połowowego lub większej ich liczby bądź floty lub flot, Komisja powiadamia o tym dane państwo lub państwa członkowskie i zakazuje prowadzenia działalności połowowej w odniesieniu do danego obszaru, narzędzia połowowego, stada, grupy stad lub floty biorącej udział w tej konkretnej działalności połowowej.

(5)

Z informacji znajdujących się w posiadaniu Komisji wynika, że uprawnienia do połowów tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym przyznane statkom rybackim do połowów okrężnicą, pływającym pod banderą Francji, Grecji, Hiszpanii, Malty i Włoch bądź zarejestrowanym w tych państwach, zostały wyczerpane.

(6)

W dniach 3, 5, 8 i 17 czerwca Francja poinformowała Komisję o nałożeniu zakazu działalności połowowej na swoje 17 statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących w 2013 r. połowy tuńczyka błękitnopłetwego ze skutkiem od dnia 3 czerwca w odniesieniu do 10 statków, ze skutkiem od dnia 5 czerwca w odniesieniu do czterech statków, ze skutkiem od dnia 8 czerwca w odniesieniu do dwóch statków oraz ze skutkiem od dnia 17 czerwca 2013 r. w odniesieniu do pozostałych statków, w związku z czym wszelka działalność połowowa została zakazana z dniem 17 czerwca 2013 r. od godz. 17.22.

(7)

W dniu 3 czerwca Grecja poinformowała Komisję o nałożeniu zakazu działalności połowowej na swoje statki rybackie do połowów okrężnicą prowadzące w 2013 r. połowy tuńczyka błękitnopłetwego ze skutkiem od dnia 3 czerwca 2013 r. od godz. 8.00.

(8)

W dniu 13 czerwca Włochy poinformowały Komisję o nałożeniu zakazu działalności połowowej na swoje 12 statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących w 2013 r. połowy tuńczyka błękitnopłetwego ze skutkiem od dnia 5 czerwca w odniesieniu do czterech statków, ze skutkiem od dnia 6 czerwca w odniesieniu do czterech statków, ze skutkiem od dnia 9 czerwca w odniesieniu do trzech statków i ze skutkiem od dnia 13 czerwca w odniesieniu do pozostałych statków, w związku z czym wszelka działalność połowowa została całkowicie zakazana z dniem 13 czerwca 2013 r. od godz. 15.27.

(9)

W dniu 8 czerwca Malta poinformowała Komisję o nałożeniu zakazu działalności połowowej na swoje statki rybackie do połowów okrężnicą prowadzące w 2013 r. połowy tuńczyka błękitnopłetwego ze skutkiem od dnia 8 czerwca 2013 r. od godz. 21.56.

(10)

W dniach 3 i 17 czerwca Hiszpania poinformowała Komisję o nałożeniu zakazu działalności połowowej na swoje sześć statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących w 2013 r. połowy tuńczyka błękitnopłetwego ze skutkiem od dnia 3 czerwca w odniesieniu do pięciu statków i ze skutkiem od dnia 17 czerwca w odniesieniu do pozostałych statków, w związku z czym wszelka działalność połowowa została zakazana z dniem 17 czerwca 2013 r. od godz. 00.00.

(11)

Bez uszczerbku dla wspomnianych wyżej działań podjętych przez Francję, Grecję, Hiszpanię, Maltę i Włochy Komisja powinna potwierdzić zakaz prowadzenia połowów tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym przez statki rybackie do połowów okrężnicą, pływające pod banderą zainteresowanych państw członkowskich UE lub zarejestrowane w tych państwach, ze skutkiem od dnia 17 czerwca 2013 r. najpóźniej od godz. 17.22 w przypadku Francji; ze skutkiem od dnia 3 czerwca 2013 r. od godz. 8.00 w przypadku Grecji; ze skutkiem od dnia 17 czerwca 2013 r. najpóźniej od godz. 00. 00 w przypadku Hiszpanii, ze skutkiem od dnia 8 czerwca 2013 r. od godz. 21.56 w przypadku Malty i ze skutkiem od dnia 13 czerwca 2013 r. najpóźniej od godz. 15.27 w przypadku Włoch,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Z dniem 17 czerwca 2013 r. najpóźniej od godz. 17.22 zakazuje się połowów tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym przez statki rybackie do połowów okrężnicą, pływające pod banderą Francji lub zarejestrowane w tym państwie.

Tuńczyków błękitnopłetwych złowionych przez te statki po wskazanej powyżej dacie nie zatrzymuje się na burcie, nie umieszcza w sadzach w celu tuczenia i w celach hodowlanych, nie przeładowuje, nie przenosi ani nie wyładowuje.

Artykuł 2

Z dniem 3 czerwca 2013 r. od godz. 08.00 zakazuje się połowów tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym przez statki rybackie do połowów okrężnicą, pływające pod banderą Grecji lub zarejestrowane w tym państwie.

Tuńczyków błękitnopłetwych złowionych przez te statki po wskazanej powyżej dacie nie zatrzymuje się na burcie, nie umieszcza w sadzach w celu tuczenia i w celach hodowlanych, nie przeładowuje, nie przenosi ani nie wyładowuje.

Artykuł 3

Z dniem 13 czerwca 2013 r. najpóźniej od godz. 15.27 zakazuje się połowów tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym przez statki rybackie do połowów okrężnicą, pływające pod banderą Włoch lub zarejestrowane w tym państwie.

Tuńczyków błękitnopłetwych złowionych przez te statki po wskazanej powyżej dacie nie zatrzymuje się na burcie, nie umieszcza w sadzach w celu tuczenia i w celach hodowlanych, nie przeładowuje, nie przenosi ani nie wyładowuje.

Artykuł 4

Z dniem 8 czerwca 2013 r. od godz. 21.56 zakazuje się połowów tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym przez statki rybackie do połowów okrężnicą, pływające pod banderą Malty lub zarejestrowane w tym państwie.

Tuńczyków błękitnopłetwych złowionych przez te statki po wskazanej powyżej dacie nie zatrzymuje się na burcie, nie umieszcza w sadzach w celu tuczenia i w celach hodowlanych, nie przeładowuje, nie przenosi ani nie wyładowuje.

Artykuł 5

Z dniem 17 czerwca 2013 r. najpóźniej od godz. 00.00 zakazuje się połowów tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym przez statki rybackie do połowów okrężnicą, pływające pod banderą Hiszpanii lub zarejestrowane w tym państwie.

Tuńczyków błękitnopłetwych złowionych przez te statki po wskazanej powyżej dacie nie zatrzymuje się na burcie, nie umieszcza w sadzach w celu tuczenia i w celach hodowlanych, nie przeładowuje, nie przenosi ani nie wyładowuje.

Artykuł 6

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 czerwca 2013 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Maria DAMANAKI

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

(2)  Dz.U. L 23 z 25.1.2013, s. 1.

(3)  Dz.U. L 96 z 15.4.2009, s. 1.


27.6.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 175/45


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 620/2013

z dnia 26 czerwca 2013 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 czerwca 2013 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod państw trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

MK

49,2

TR

98,7

ZZ

74,0

0707 00 05

MK

29,3

TR

116,3

ZZ

72,8

0709 93 10

MA

102,6

TR

127,4

ZZ

115,0

0805 50 10

AR

86,5

BR

96,4

TR

78,7

ZA

99,9

ZZ

90,4

0808 10 80

AR

167,5

BR

116,6

CL

130,8

CN

105,7

NZ

144,4

US

156,1

ZA

128,3

ZZ

135,6

0809 10 00

IL

342,4

TR

218,5

ZZ

280,5

0809 29 00

TR

335,5

ZZ

335,5

0809 30

TR

179,1

ZZ

179,1

0809 40 05

CL

216,9

IL

308,9

ZA

377,9

ZZ

301,2


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


DECYZJE

27.6.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 175/47


DECYZJA WYKONAWCZA RADY

z dnia 21 czerwca 2013 r.

zmieniająca decyzję wykonawczą 2011/344/UE w sprawie przyznania Portugalii pomocy finansowej Unii

(2013/323/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 407/2010 z dnia 11 maja 2010 r. ustanawiające europejski mechanizm stabilizacji finansowej (1), w szczególności jego art. 3 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W odpowiedzi na wniosek władz Portugalii, w dniu 17 maja 2011 r. Rada przyznała temu państwu pomoc finansową (decyzja wykonawcza Rady 2011/344/UE (2)) w celu wsparcia ambitnego programu reform gospodarczych i finansowych („program”) ukierunkowanego na przywrócenie zaufania, umożliwienie powrotu gospodarki na ścieżkę trwałego wzrostu gospodarczego oraz zapewnienie stabilności finansowej w Portugalii, w strefie euro i w Unii.

(2)

Zgodnie z art. 3 ust. 10 decyzji wykonawczej 2011/344/UE Komisja, wraz z Międzynarodowym Funduszem Walutowym (MFW) i we współpracy z Europejskim Bankiem Centralnym (EBC), w dniach od 25 lutego do 14 marca dokonała siódmego przeglądu postępów poczynionych przez władze Portugalii we wdrażaniu uzgodnionych środków w ramach programu. Następnie w dniach od 14 do 17 kwietnia i od 8 do 11 maja 2013 r. przeprowadzono dodatkowe oceny niektórych środków polityki budżetowej.

(3)

Wydłużenie maksymalnego średniego okresu wymagalności pożyczek Unii przyniosłoby korzystny skutek, gdyż stanowiłoby wsparcie podejmowanych przez Portugalię starań mających na celu odzyskanie pełnego dostępu do rynku oraz pomyślne zakończenie programu. Aby zapewnić pełnię korzyści płynących z wydłużenia maksymalnego średniego okresu wymagalności pożyczki Unii, należy upoważnić Komisję do wydłużenia okresu wymagalności poszczególnych rat i transz.

(3)

Realny produkt krajowy brutto (PKB) spadł o 3,2 % w 2012 r. po niespodziewanie dużym zmniejszeniu się działalności gospodarczej i zatrudnienia w ostatnim kwartale roku. W wyniku takiego rozwoju sytuacji konieczna była korekta w dół prognoz gospodarczych: obecnie przewiduje się, że w 2013 r. realny PKB obniży się o 2,3 % ze względu na bardziej negatywny efekt przeniesienia z 2012 r., silniejszy spadek popytu krajowego z powodu wyższej niż wcześniej przewidywano stopy bezrobocia oraz ze względu na słabsze perspektywy popytu zewnętrznego. Przewiduje się również, że ożywienie gospodarcze będzie bardziej umiarkowane niż wcześniej zakładano, realny PKB spadnie w drugiej połowie roku do najniższego poziomu, a następnie począwszy od 2014 r. będzie zwiększał się średnio o 0,6 % rocznie. W 2015 r. wzrost realnego PKB wyniesie 1,5 %. Prognozuje się, że bezrobocie w 2014 r. wyniesie 18½ % ludności aktywnej zawodowo.

(5)

Deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w 2012 r. wyniósł 6,4 % PKB, czyli powyżej docelowej wartości deficytu określonej w programie na poziomie 5,0 % PKB. Na deficyt nominalny wpłynął szereg szeroko zakrojonych operacji jednorazowych, których wpływ na budżet nie był znany w momencie przeprowadzania poprzedniego przeglądu. Operacje te obejmują: dokapitalizowanie banku państwowego CGD (0,5 % PKB); przeorientowanie przez rząd przekształcenia w kapitał własny pożyczek akcjonariuszy Parpública na rzecz SAGESTAMO, dwóch przedsiębiorstw spoza sektora instytucji rządowych i samorządowych (0,5 % PKB); oraz obniżenie wartości związane z przeniesieniem aktywów z BPN (0,1 % PKB). Ponadto, w następstwie rady udzielonej przez Eurostat, dochody ze sprzedaży koncesji operacyjnych dla głównych portów lotniczych w Portugalii zostały uznane za wycofanie kapitału własnego i w związku z tym nie miały wpływu na saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych, w przeciwieństwie do tego co rząd przewidział w budżecie (0,7 % PKB). Nie uwzględniając wpływu tych jednorazowych czynników na saldo nominalne, deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósłby 4,7 % PKB, a zatem poniżej zakładanego celu. Obniżenie deficytu do tego poziomu nie było łatwym zadaniem, ponieważ wynikający z sytuacji makroekonomicznej spadek dochodów musiał zostać zrównoważony wyższymi niż przewidziano w budżecie oszczędnościami, w szczególności w zakresie obniżenia wynagrodzeń w sektorze publicznym, zużycia pośredniego i środków na nowe projekty inwestycyjne.

(6)

Ogólnie rzecz biorąc, wysiłek fiskalny w 2012 r., mierzony poprawa salda strukturalnego, wyniósł 2,4 % PKB i jest zgodny z zaleceniem Rady z dnia 9 października 2012 r. mającym na celu likwidację nadmiernego deficytu budżetowego w Portugalii. Poprawa strukturalnego salda pierwotnego była jeszcze wyższa i wyniosła 2,7 % PKB.

(7)

W wyniku rozwoju sytuacji w 2012 r. scenariusz odniesienia dla budżetu na 2013 r. zakłada, że spadek dochodów i wzrost rzeczowych transferów socjalnych uległy przeniesieniu, podczas gdy znaczną część oszczędności wydatków w ostatnim kwartale 2012 r. uznaje się za nietrwałą, co prowadzi do negatywnego przeniesienia w wysokości około 0,4 % PKB w 2013 r. Ponadto znaczne pogorszenie perspektyw makroekonomicznych w 2013 r. obniżyło scenariusz odniesienia dla budżetu o kolejnych 0,5 % PKB. W świetle takiego rozwoju sytuacji nie jest już możliwe osiągnięcie celów budżetowych określonych w piątym przeglądzie programu (4,5 % PKB w 2013 r. i 2,5 % PKB w 2014 r.). Ponieważ ocenia się, że odchylenia od wartości docelowych znajdują się zasadniczo poza kontrolą rządu, wydaje się, że konieczne jest dokonanie korekty budżetowej.

(8)

Docelowe wartości deficytu zostały zatem skorygowane i ustalone na poziomie 5,5 % PKB w 2013 r., 4,0 % PKB w 2014 r. i 2,5 % PKB w 2015 r. Ta ścieżka działań budżetowych została ponownie zmieniona w sposób pozwalający na utrzymanie w latach 2011-2015 pierwotnego dostosowania strukturalnego w wysokości około 9 %, umożliwiając jednocześnie działanie automatycznych stabilizatorów oraz biorąc pod uwagę ograniczenia finansowe i dotyczące zadłużenia, a także społeczne koszty korekty. Nawet przy zmienionych poziomach docelowych konieczne będzie podjęcie znacznej liczby działań konsolidacyjnych w wysokości 3,5 % PKB w 2013 r. oraz 2 % PKB w 2014 r. Przewidywana korekta w okresie objętym programem opiera się na wprowadzeniu szeregu środków strukturalnych w zakresie wydatków i dochodów. Ścieżka konsolidacji prawdopodobnie zostanie utrzymana po upływie okresu objętego programem w celu sprowadzenia deficytu znacznie poniżej progu 3 % do 2015 r.

(9)

Ustawa budżetowa na 2013 r. obejmowała działania dyskrecjonalne o charakterze strukturalnym w wysokości nieco ponad 3 % PKB, po uwzględnieniu przywrócenia jednej z dwóch premii dla pracowników sektora publicznego i 1,1 premii z dwóch premii dla osób pobierających renty i emerytury, które zostały zlikwidowane w 2012 r. W dniu 5 kwietnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł jednak przeciwko niektórym zapisom budżetu na 2013 r., w tym przeciwko zlikwidowaniu jednej premii dla pracowników sektora publicznego i 0,9 premii dla osób pobierających renty i emerytury oraz przeciwko wprowadzeniu nowego podatku nakładanego na świadczenia dla bezrobotnych i świadczenia chorobowe, co doprowadziło do luki budżetowej na poziomie 0,8 % PKB. W celu uzupełnienia tej luki i stworzenia podstaw dla wymaganej korekty budżetowej w latach 2014 i 2015 w kwietniu i maju rząd przyjął pakiet środków mających na celu trwałe ograniczenie wydatków w latach 2013-2014 o łącznej wartości 4,7 mld EUR, czyli 2,8 % PKB, z czego środki o wartości 0,8 % PKB zostały wprowadzone na wczesnym etapie wdrażania pakietu w 2013 r. W roku 2014 przywrócona zostanie równowaga pomiędzy konsolidacją opartą na zwiększeniu dochodów oraz opartą na ograniczaniu wydatków.

(10)

Również w konsekwencji pełnego przywrócenia dwóch premii dla pracowników z sektora publicznego i osób pobierających renty i emerytury, wzrost dochodów odpowiada ponad dwóm trzecim łącznych wysiłków na rzecz konsolidacji budżetowej w 2013 r., natomiast cięcia wydatków stanowią mniej niż jedną trzecią, w przeciwieństwie do pierwotnego zamiaru skoncentrowania konsolidacji na ograniczeniu wydatków.

(11)

W 2013 r. środki zwiększające dochody obejmują: restrukturyzację podatku dochodowego od osób fizycznych; nałożenie dodatkowego podatku w wysokości 3,5 % na część dochodu podlegającego opodatkowaniu powyżej wynagrodzenia minimalnego; nałożenie podatku solidarnościowego na najwyższe dochody; poszerzenie podstawy opodatkowania i inne zwiększające dochody zmiany w opodatkowaniu osób prawnych; wyższe podatki akcyzowe od tytoniu, alkoholu i gazu ziemnego; poszerzenie podstawy opodatkowania od nieruchomości po aktualizacji wyceny nieruchomości i nadzwyczajny podatek solidarnościowy nakładany na emerytury, który ma pomóc sprostać wyzwaniom dotyczącym zrównoważonego rozwoju związanym ze starzeniem się społeczeństwa. Po stronie wydatków środki obejmują znaczne ograniczenie wynagrodzeń w sektorze publicznym poprzez optymalizację alokacji zasobów, zmniejszenie liczby pracowników sektora publicznego, a także zmniejszenie wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, świadczeń dodatkowych i rekompensat podczas urlopu okolicznościowego. Inne środki mające na celu obniżenie wydatków obejmują: kontynuację wysiłków na rzecz racjonalizacji w sektorze służby zdrowia; racjonalizację świadczeń socjalnych i lepsze ukierunkowanie pomocy społecznej; ograniczenie zużycia pośredniego w poszczególnych ministerstwach; oszczędności wynikające z renegocjacji umów partnerstwa publiczno-prywatnego (PPP) oraz z dalszych wysiłków restrukturyzacyjnych w przedsiębiorstwach państwowych. Niektóre z przewidzianych oszczędności będą wynikały z wprowadzenia na wczesnym etapie środków, które zostały przewidziane w ramach przeglądu wydatków publicznych.

(12)

Wyżej wymienione środki mają charakter trwały, natomiast rząd przyjmie również środki tymczasowe obejmujące, między innymi przeniesienie środków z Funduszu Spójności z mniej zaawansowanych projektów na rzecz projektów bardziej zaawansowanych, oraz dalsze obniżenie wydatków kapitałowych (program Polis).

(13)

Oprócz działań konsolidacyjnych przewidzianych w budżecie uzupełniającym, wszystkie inne zmiany legislacyjne i wnioski ustawodawcze konieczne do wdrożenia reform związanych z przeglądem wydatków publicznych zostaną, w zależności od przypadku, przyjęte przez rząd lub przedłożone Parlamentowi przed końcem okresu legislacyjnego w połowie lipca 2013 r.

(14)

W 2014 r. korekta budżetowa będzie postępować na podstawie prowadzonego przez rząd w ostatnich miesiącach przeglądu wydatków publicznych, który obejmuje środki mające na celu trwałe ograniczenie wydatków w wysokości 2 % PKB w 2014 r. Główne skutki środków podjętych w ramach przeglądu wydatków publicznych mają dotyczyć trzech głównych obszarów: (1) obniżenia wynagrodzeń w sektorze publicznym; (2) obniżenia świadczeń emerytalnych oraz (3) sektorowych cięć wydatków w poszczególnych ministerstwach i programach. Środki w ramach przeglądu wydatków publicznych stanowią część szerszych wysiłków na rzecz reformy państwa w celu zwiększenia równego dostępu do transferów socjalnych i usług publicznych oraz ich wydajności. Obniżenie wynagrodzeń w 2014 r. ma na celu zmniejszenie liczby pracowników w sektorze publicznym, przy jednoczesnym zwiększeniu udziału pracowników wysoko wykwalifikowanych, dostosowanie zasad pracy sektora publicznego do zasad obowiązujących w sektorze prywatnym oraz sprawienie, że polityka wynagrodzeń będzie bardziej przejrzysta i oparta na zasługach. Konkretne reformy obejmują: przekształcenie specjalnego programu na rzecz mobilności w program zmiany kwalifikacji, dostosowanie zasad pracy sektora publicznego do zasad obowiązujących w sektorze prywatnym (tj. zwiększenie liczby godzin pracy w tygodniu z 35 do 40), wprowadzenie banku godzin, zmniejszenie liczby dni płatnego urlopu, wprowadzenie programu dobrowolnego odchodzenia z pracy (według szacunków ma to wygenerować jednorazowe koszty początkowe w wysokości około 0,3 % PKB) oraz wprowadzenie jednolitej skali płac i dodatków. Kompleksowa reforma systemu emerytalnego umożliwi dalsze istotne oszczędności i zostanie oparta na zasadach równości i progresywności dochodów, co pozwoli na ochronę najniższych emerytur. W szczególności reformy będą zmierzać do ograniczenia istniejących różnic między systemem emerytalnym służby cywilnej i ogólnym systemem emerytalnym, podniesienia ustawowego wieku emerytalnego poprzez zmianę czynnika stabilności demograficznej i wprowadzenie, jeżeli będzie to absolutnie konieczne, progresywnego podatku na rzecz stabilności. Ponadto zwiększone zostaną oszczędności w zużyciu pośrednim oraz przyspieszy się opracowanie programów wydatków w poszczególnych ministerstwach.

(15)

Biorąc pod uwagę zagrożenia polityczne i prawne dla procesu realizacji programu, niektóre środki w ramach przeglądu wydatków publicznych mogą zostać zastąpione innymi o podobnej wielkości i jakości w trakcie trwającego procesu konsultacji z partnerami społecznymi i politycznymi.

(16)

Procedura korekty budżetowej opiera się na szeregu środków strukturalnych mających na celu ulepszenie kontroli nad wydatkami sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz usprawnienie poboru dochodów. W szczególności przewiduje się, że kompleksowa reforma ram budżetowych, w tym na szczeblu centralnym, regionalnym i lokalnym dostosuje te ramy do najlepszych praktyk stosowanych w procedurach budżetowych i zarządzaniu budżetem. Ramowa ustawa budżetowa została zmieniona w celu właczenia wzmocnionych unijnych ram zarządzania budżetem określonych w Traktacie o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w unii gospodarczej i walutowej oraz w pakiecie aktów dotyczących zarządzania gospodarczego zwanego „sześciopakiem”. Nowy system kontroli zobowiązań przynosi efekty, ale jego wdrażanie będzie ściśle monitorowane w celu zagwarantowania, że zobowiązania są zgodne z środkami finansowymi. Kontynuowane będą reformy administracji publicznej, a także przeprowadzona zostanie szeroko zakrojona racjonalizacja zatrudnienia w sektorze publicznym i podmiotach sektora publicznego. Postępuje realizacja reformy administracji podatkowej, a władze zwiększają monitorowanie zgodności dochodów i wzmacniają tę zgodność. Rozpoczęto już renegocjowanie umów partnerstwa publiczno-prywatnego, a w 2013 r. i w kolejnych latach przewiduje się osiągnięcie znacznych oszczędności. Przedsiębiorstwa będące własnością skarbu państwa osiągnęły równowagę operacyjną średnio do końca 2012 r., a w celu podniesienia skuteczności przewiduje się wprowadzenie dodatkowych reform zwiększających efektywność. Reformy w sektorze służby zdrowia przynoszą znaczne oszczędności, a ich wdrażanie nadal następuje zasadniczo zgodnie z wyznaczonymi celami.

(17)

Zgodnie z obecnymi prognozami Komisji dotyczącymi wzrostu nominalnego PKB (-1,0 % w 2013 r., 1,6 % w 2014 r. i 3,3 % w 2015 r.) oraz deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych na poziomie 5,5 % PKB w 2013 r., 4,0 % PKB w 2014 r. i 2,5 % PKB w 2015 r. oczekuje się, że ewolucja relacji długu do PKB przebiegać będzie następująco: 122,9 % PKB w 2013 r., 124,2 % PKB w 2014 r. i 123,1 % PKB w 2015 r. Po 2014 r. relacja długu do PKB przyjmie tendencję spadkową, przy założeniu dalszych postępów w redukcji deficytu. Na dynamikę zadłużenia mają wpływ: szereg operacji pozabudżetowych, w tym transakcje nabycia znacznych aktywów finansowych, zwłaszcza na potrzeby ewentualnego dokapitalizowania banków i dofinansowania przedsiębiorstw będących własnością skarbu państwa, oraz różnice pomiędzy odsetkami naliczonymi a odsetkami zapłaconymi.

(18)

W 2012 r. zakończono operację dokapitalizowania banków, co umożliwiło spełnienie przez uczestniczące banki regulacyjnych wymogów Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego dotyczących buforów kapitałowych oraz osiągnięcie w połowie 2012 r. przewidzianego w programie docelowego współczynnika kapitału podstawowego Tier I na rok 2012 w wysokości 10 %. Wskaźnik relacji kredytów do depozytów zostanie prawdopodobnie obniżony do docelowego orientacyjnego poziomu około 120 % do 2014 r., a niektóre banki już osiągnęły wyniki poniżej tego pułapu przed końcem 2012 r. Podejmowane są wzmożone wysiłki na rzecz dywersyfikacji źródeł finansowania sektora prywatnego. Ocenia się możliwość wprowadzenia ewentualnych usprawnień funkcjonowania i zarządzania finansowanych przez państwo linii kredytowych. Analizuje się plany naprawy banków oraz przygotowuje się plany ich restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(19)

Poczyniono dalsze postępy w odniesieniu do wdrażania reform strukturalnych służących zwiększeniu wzrostu gospodarczego i konkurencyjności. Oprócz wzmocnienia swojej aktywnej polityki rynku pracy władze Portugalii uchwaliły kompleksową reformę rynku pracy. W celu wspierania elastyczności tego rynku i tworzenia miejsc pracy nowe ramy prawne ograniczają wysokość odpraw, ułatwiają uzasadnione zwolnienia, zwiększają elastyczność czasu pracy, poszerzają możliwości rokowań zbiorowych na poziomie przedsiębiorstw oraz zmieniają system świadczeń dla bezrobotnych, tak by zwiększyć zachęty do szybkiego powrotu do pracy, a jednocześnie gwarantować wystarczający poziom ochrony. Realizacja planów działania dotyczących kształcenia ponadgimnazjalnego i szkolenia zawodowego postępuje zgodnie z planem.

(20)

Wdrażanie dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (3) mającej na celu zmniejszenie barier dla wejścia na rynek oraz zwiększenie konkurencji i działalności gospodarczej poprzez ułatwienie dostępu do rynku dla nowych podmiotów w różnych sektorach gospodarki przeprowadzane jest w dobrym tempie. Ustawa ramowa mająca na celu określenie głównych zasad funkcjonowania najważniejszych krajowych organów regulacyjnych, w tym zapewnienie im znacznej niezależności i autonomii zostanie wkrótce przedłożona parlamentowi. Poczyniono znaczne postępy w zakresie transpozycji trzeciego pakietu energetycznego; postępuje również redukcja długu związanego z taryfą dla energii elektrycznej w celu zapewnienia stabilności systemu. Procedury wydawania zezwoleń i inne obciążenia administracyjne są upraszczane w różnych sektorach gospodarki, takich jak ochrona środowiska i planowanie przestrzenne, rolnictwo i rozwój obszarów wiejskich, przemysł, turystyka i geologia.

(21)

W listopadzie 2012 r. weszła w życie kompleksowa reforma rynku mieszkań czynszowych, która powinna zwiększyć jego dynamikę. Reformy systemu sądownictwa są przeprowadzane zgodnie z przyjętym harmonogramem. Odnotowano postępy w zakresie zmniejszenia liczby zaległych spraw, a także w odniesieniu do pakietu szerzej zakrojonych reform, takich jak geograficzna reorganizacja sądów rejonowych i reforma kodeksu postępowania cywilnego.

(22)

W związku z powyższym decyzja wykonawcza 2011/344/UE powinna zostać zmieniona,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W decyzji wykonawczej 2011/344/UE wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Unia udziela Portugalii pożyczki do maksymalnej wysokości 26 mld EUR, przy czym średni okres wymagalności wynosi maksymalnie 19,5 roku. Okres wymagalności poszczególnych transz pożyczki może wynieść maksymalnie 30 lat.”;

b)

dodaje się ustęp w brzmieniu:

„9.   Na wniosek Portugalii Komisja może wydłużyć okres wymagalności raty lub transzy, pod warunkiem że nie zostanie przekroczony maksymalny średni okres wymagalności określony w ust. 1. Komisja może w tym celu refinansować całość lub część swojej pożyczki. Wszelkie kwoty pożyczone z wyprzedzeniem utrzymywane są rachunku prowadzonym w EBC, który Komisja otworzyła na potrzeby administrowania pomocą finansową.”.

2)

w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„3.   Deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w nie może przekroczyć 5,9 % PKB w 2011 r., 5,0 % PKB w 2012 r., 5,5 % PKB w 2013 r. i 4 % PKB w 2014 r. Na potrzeby kalkulacji deficytu nie uwzględnia się ewentualnych kosztów budżetowych środków wsparcia dla banków przyjętych w kontekście strategii rządu dotyczącej sektora finansowego. Konsolidacja budżetowa osiągnięta zostanie za pomocą wysokiej jakości środków o trwałym charakterze, przy ograniczeniu do minimum konsekwencji konsolidacji dla słabszych grup społecznych.

4.   Portugalia przyjmie środki określone w ust. 5-8 przed końcem wskazanego roku, przy czym dokładne terminy na lata 2011-2014 są określone w protokole ustaleń. Portugalia będzie gotowa do przyjęcia dodatkowych działań konsolidacyjnych mających na celu osiągnięcie docelowych wartości deficytu w okresie objętym programem.”;

b)

ust. 7-9 otrzymują brzmienie:

„7.   W 2013 r. Portugalia przyjmie następujące środki, zgodnie z protokołem ustaleń:

a)

deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w 2013 r. nie może przekroczyć 5,5 % PKB. Działania konsolidacyjne zawarte w budżecie na 2013 r., w tym w budżecie uzupełniającym przedłożonym parlamentowi przed końcem maja, będą wdrażane w ciągu całego roku. Środki sprzyjające wzrostowi dochodów obejmują: reformę podatku dochodowego od osób fizycznych polegającą na uproszczeniu struktury tego podatku, poszerzeniu podstawy opodatkowania poprzez wyeliminowanie niektórych korzyści podatkowych oraz na podwyższeniu średniej stawki podatkowej przy jednoczesnym zachowaniu progresywności; poszerzenie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych; podwyższenie akcyzy i obowiązujących podatków od nieruchomości, a także wprowadzenie nadzwyczajnego podatku solidarnościowego nakładanego na emerytury. Środki mające na celu zmniejszenie wydatków obejmują: racjonalizację wydatków w zakresie administracji publicznej, edukacji, służby zdrowia i świadczeń socjalnych; obniżenie wynagrodzeń poprzez zmniejszenie liczby pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony i określony oraz zmniejszenie wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych; obniżenie przez przedsiębiorstwa będące własnością skarbu państwa wydatków operacyjnych i kapitałowych; renegocjowanie umów partnerstwa publiczno-prywatnego; cięcia zużycia pośredniego w poszczególnych ministerstwach;

b)

niektóre ze środków wynikających z przeglądu wydatków publicznych zostaną wprowadzone na wczesnym etapie już w 2013 r. Do środków tych należy głównie: dalsza redukcja zatrudnienia w sektorze publicznym poprzez przekształcenie specjalnego programu na rzecz mobilności w program zmiany kwalifikacji, dostosowanie zasad pracy sektora publicznego do zasad obowiązujących w sektorze prywatnym, w szczególności poprzez zwiększenie liczby godzin pracy w tygodniu w sektorze publicznym z 35 do 40, podwyższenie składek pracowników sektora publicznego na specjalny system ubezpieczeń zdrowotnych i ograniczenie świadczeń dodatkowych. Wysiłki na rzecz racjonalizacji w poszczególnych ministerstwach będą większe od tych zakładanych w budżecie oraz nastąpią dalsze cięcia wydatków socjalnych. Ponadto wyżej wymienione środki o charakterze trwałym są uzupełniane środkami tymczasowymi, które w 2014 r. mają zostać zastąpione środkami o charakterze trwałym, polegającymi na przeniesieniu zasobów Funduszu Spójności z mniej zaawansowanych projektów na rzecz projektów bardziej zaawansowanych oraz dalsze obniżenie wydatków kapitałowych (program Polis);

c)

oprócz działań konsolidacyjnych przewidzianych w budżecie uzupełniającym, wszystkie inne zmiany legislacyjne i wnioski ustawodawcze konieczne do wdrożenia reform związanych z przeglądem wydatków publicznych zostaną przyjęte, w zależności od przypadku, przez rząd lub przedłożone parlamentowi przed końcem okresu legislacyjnego w połowie lipca 2013 r.;

d)

Portugalia będzie kontynuować wdrażanie programu prywatyzacji;

e)

Portugalia będzie koordynować wymianę informacji między poszczególnymi szczeblami rządu, tak by ułatwić prognozowanie dochodów w budżetach regionów autonomicznych i władz lokalnych na 2014 r.;

f)

Portugalia zwiększy korzystanie ze wspólnych służb w administracji publicznej;

g)

w okresie trwania programu Portugalia zmniejszy liczbę oddziałów terenowych ministerstw (np. ds. podatków, ubezpieczenia społecznego, sprawiedliwości) poprzez połączenie ich w »Lojas do Cidadão« (punkty obsługi administracyjnej dla obywateli) i dalszy rozwój e-administracji;

h)

Portugalia będzie nadal reorganizować i racjonalizować funkcjonowanie sieci szpitali poprzez specjalizację, koncentrację i ograniczanie usług szpitalnych, wspólne zarządzanie oraz wspólne działanie szpitali. Portugalia dokończy wykonanie planu działania do końca 2013 r.;

i)

Przy wsparciu cieszących się międzynarodową reputacją ekspertów i w następstwie przyjęcia zmian do nowej ustawy nr 6/2006 w sprawie umów najmu i dzierżawy na obszarach miejskich oraz dekretu z mocą ustawy upraszczającego procedury administracyjne dotyczące renowacji Portugalia przeprowadzi kompleksowy przegląd funkcjonowania rynku mieszkaniowego;

j)

Portugalia opracuje krajowy system ewidencji gruntów, który umożliwi bardziej sprawiedliwy podział korzyści i kosztów miejskiego planowania przestrzennego;

k)

Portugalia wdroży środki określone w jej planach działania na rzecz poprawy jakości kształcenia i szkolenia na poziomie ponadgimnazjalnym i zawodowym, w szczególności zapewni pełną operacyjność narzędzia zarządzania służącego analizie, monitorowaniu i ocenie wyników i wpływu polityk w dziedzinie edukacji i szkoleń oraz doprowadzi do powstania referencyjnych szkół zawodowych;

l)

Portugalia zakończy proces przyjmowania pozostałych sektorowych zmian niezbędnych do pełnego wdrożenia dyrektywy2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (4);

m)

Portugalia wdroży środki ukierunkowane na stałe obniżanie liczby zaległych spraw dotyczących egzekwowania prawa w celu zmniejszenia zaległości w rozpatrywaniu spraw;

n)

rząd przedłoży parlamentowi ustawę ramową w sprawie głównych krajowych organów regulacyjnych w celu zagwarantowania ich pełnej niezależności oraz autonomii finansowej, administracyjnej i w dziedzinie zarządzania;

o)

Portugalia poprawi warunki prowadzenia działalności gospodarczej poprzez realizację zaplanowanych reform dotyczących zmniejszenia obciążeń administracyjnych (w pełni operacyjne punkty kompleksowej obsługi przewidziane w dyrektywie 2006/123/WE i wdrożenie inicjatywy przewidującej zniesienie zezwoleń) oraz poprzez dalsze uproszczenie istniejących procedur wydawania zezwoleń, uregulowań i innych obciążeń administracyjnych w gospodarce, które stanowią główną przeszkodę na drodze do rozwoju działalności gospodarczej;

p)

Portugalia dokończy reformę systemu zarządzania portami, w tym dokona przeglądu koncesji na eksploatację portów;

q)

Portugalia wdroży środki służące poprawie funkcjonowania systemu transportu;

r)

Portugalia wdroży środki mające na celu zniesienie długu taryfowego związanego z energią oraz dokona pełnej transpozycji trzeciego pakietu energetycznego;

s)

Portugalia zapewni stosowanie nowych ram prawnych i instytucjonalnych w odniesieniu do partnerstw publiczno-prywatnych, ponadto zapewni dalsze renegocjacje umów partnerstwa publiczno-prywatnego dotyczących dróg zgodnie z planem strategicznym przedstawionym przez rząd oraz ze zmianami ram regulacyjnych w celu uzyskania znacznych korzyści budżetowych, zwłaszcza w 2013 r.;

t)

Portugalia będzie nadal koncentrować się na środkach ukierunkowanych na zwalczanie oszustw podatkowych i uchylania się od opodatkowania oraz zwiększy poziom przestrzegania przepisów prawa podatkowego przez podatników;

u)

Portugalia wprowadzi dostosowania w systemie odpraw zgodnie z zapisami protokołu ustaleń;

v)

Portugalia będzie wspierać takie kształtowanie się wynagrodzeń, które będzie sprzyjać tworzeniu miejsc pracy i zwiększaniu konkurencyjności przedsiębiorstw, w dążeniu do skorygowania zakłóceń równowagi makroekonomicznej. W okresie obowiązywania programu ewentualne podniesienie płacy minimalnej nastąpi tylko wtedy, gdy będzie uzasadnione rozwojem sytuacji gospodarczej i sytuacji na rynku pracy;

w)

Portugalia będzie nadal podnosić skuteczność swojej aktywnej polityki rynku pracy zgodnie z wnioskami zawartymi w sprawozdaniu z oceny oraz zgodnie z planem działania na rzecz poprawy funkcjonowania publicznych służb zatrudnienia.

8.   Deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w 2014 r. nie może przekroczyć 4,0 % PKB. Aby osiągnąć ten cel, Portugalia wdroży środki mające na celu ograniczenie wydatków, które zostały przygotowane w ramach przeglądu wydatków publicznych. Ogólnie rzecz biorąc, środki te wyniosą łącznie 2 % PKB w 2014 r. i będą obejmować: obniżenie wynagrodzeń mające na celu zmniejszenie liczby pracowników w sektorze publicznym, przy jednoczesnym zwiększeniu udziału pracowników wysoko wykwalifikowanych; dalsze dostosowanie zasad pracy sektora publicznego do zasad obowiązujących w sektorze prywatnym, tj. zwiększenie liczby godzin pracy w tygodniu, wprowadzenie banku godzin, zmniejszenie liczby dni płatnego urlopu; wprowadzenie programu dobrowolnego odchodzenia z pracy oraz wprowadzenie jednolitej skali płac i dodatków; ograniczenie istniejących różnic między systemem emerytalnym służby cywilnej a ogólnym systemem emerytalnym; podwyższenie ustawowego wieku emerytalnego; wprowadzenie, jeżeli będzie to absolutnie konieczne, progresywnego podatku na rzecz stabilności nakładanego na emerytury. Ponadto oszczędności w zużyciu pośrednim i programy wydatków w poszczególnych ministerstwach została zintensyfikowane. Niektóre z tych środków mogą zostać częściowo lub w pełni zastąpione innymi o podobnej wielkości i jakości.

9.   W celu przywrócenia zaufania do sektora finansowego Portugalia będzie dążyć do utrzymania odpowiedniego poziomu kapitału w swoim sektorze bankowym oraz zapewni przeprowadzenie uporządkowanego zmniejszenia udziału finansowania dłużnego zgodnie z terminami określonymi w protokole ustaleń. W związku z tym, aby zachować stabilność finansową, Portugalia wdroży strategię dla portugalskiego sektora bankowego, którą uzgodniono z Komisją, EBC oraz MFW. W szczególności Portugalia:

a)

zaleci bankom trwałe wzmocnienie ich bufora zabezpieczeń;

b)

zapewni zrównoważone i uporządkowane zmniejszanie udziału finansowania dłużnego w sektorze bankowym, co ma nadal zasadnicze znaczenie dla trwałego wyeliminowania braku równowagi w zakresie finansowania oraz dla ograniczenia uzależnienia od finansowania w ramach Eurosystemu w perspektywie średniookresowej. Będzie przeprowadzała kwartalne przeglądy planów finansowania banków i planów uzupełnienia kapitału;

c)

będzie wspierała zróżnicowanie możliwości finansowania sektora przedsiębiorstw, a w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw poprzez szeroki wachlarz środków mających na celu poprawę ich dostępu do rynków kapitałowych i ubezpieczeń kredytów eksportowych;

d)

będzie kontynuowała reorganizację grupy CGD będącej własnością skarbu państwa;

e)

zoptymalizuje proces odzyskiwania wartości aktywów przeniesionych z BPN do trzech spółek celowych będących własnością skarbu państwa poprzez zlecenie zarządzania aktywami profesjonalnej osobie trzeciej, nadając jej upoważnienie do stopniowego przywrócenia wartości aktywów w czasie; dokona wyboru osoby trzeciej zarządzającej kredytami w drodze przeprowadzanego obecnie postępowania przetargowego oraz uwzględni w upoważnieniu stosowne zachęty sprzyjające maksymalizacji wartości odzyskiwanych aktywów i minimalizacji kosztów operacyjnych; zapewni także możliwie szybkie zbycie jednostek zależnych i aktywów w pozostałych dwóch spółkach celowych będących własnością skarbu państwa;

f)

w oparciu o zaprezentowany pakiet wstępnych propozycji środków służących wspieraniu zróżnicowania możliwości finansowania sektora przedsiębiorstw, opracuje i wdroży rozwiązania stanowiące alternatywne w stosunku do tradycyjnych kredytów bankowych źródła finansowania dla sektora przedsiębiorstw; dokona oceny skuteczności wspieranych przez rząd systemów ubezpieczeń kredytów eksportowych zgodnych z wymogami Unii w celu podjęcia odpowiednich działań celem promowania eksportu;

g)

przeprowadzi analizę planów naprawy banków i wyda wytyczne w sprawie planów naprawy, a także przygotuje plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na podstawie sprawozdań przedłożonych przez banki; zapewni ustanowienie początkowych i rocznych mechanizmów finansowania dla funduszu na cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; oraz określi jako priorytet, w ramach wdrożenia planów naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków, te banki, które mają znaczenie systemowe;

h)

wdroży ramy dla instytucji finansowych celem przeprowadzenia pozasądowej restrukturyzacji zadłużenia gospodarstw domowych, złagodzi wymogi dotyczące wniosków o restrukturyzację zadłużenia przedsiębiorstw i wdroży plan działania w celu zwiększenia publicznej świadomości w kwestii narzędzi restrukturyzacji;

i)

będzie sporządzała kwartalne sprawozdania na temat wdrażania nowych narzędzi służących restrukturyzacji i przeprowadzi odpowiedni sondaż wśród zainteresowanych stron, które ogłosiły niewypłacalność, aby zbadać stosowność istniejących narzędzi restrukturyzacji długu i wszelkie ewentualne luki lub „wąskie gardła”, poszuka alternatywnych możliwości zwiększenia działań na rzecz naprawy gospodarczej przedsiębiorstw, które przystąpią do programu PER (specjalna procedura dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej) oraz SIREVE (system naprawy gospodarczej przedsiębiorstw poprzez pozasądowe porozumienia dla przedsiębiorstw w trudnej sytuacji finansowej, którym grozi niewypłacalność lub które już ją ogłosiły);

j)

oceni możliwość wprowadzenia ewentualnych usprawnień funkcjonowania i zarządzania finansowanych przez państwo linii kredytowych, ustanowi kwartalny mechanizm kontroli i sprawozdawczości w zakresie przydziału finansowanych przez państwo linii kredytowych mających na celu ułatwienie dostępu do źródeł finansowania dla małych i średnich przedsiębiorstw; przeprowadzi zewnętrzną kontrolę krajowych systemów gwarancyjnych.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Portugalskiej.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 21 czerwca 2013 r.

W imieniu Rady

M. NOONAN

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 118 z 12.5.2010, s. 1.

(2)  Dz.U. L 159 z 17.6.2011, s. 88.

(3)  Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 36.

(4)  Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 36.”.


27.6.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 175/54


DECYZJA RADY

z dnia 21 czerwca 2013 r.

zmieniająca decyzję 98/481/WE zatwierdzającą zewnętrznych biegłych rewidentów Europejskiego Banku Centralnego

(2013/324/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Protokół w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 27.1,

uwzględniając zalecenie EBC/2013/9 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 19 kwietnia 2013 r. udzielone Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznych biegłych rewidentów Europejskiego Banku Centralnego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Sprawozdania finansowe Europejskiego Banku Centralnego (EBC) oraz krajowych banków centralnych państw członkowskich, których walutą jest euro, mają podlegać badaniu prowadzonemu przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów rekomendowanych przez Radę Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę Unii Europejskiej.

(2)

Mandat zewnętrznych biegłych rewidentów EBC wygasł po tym, jak przeprowadzili badanie za rok obrachunkowy 2012. Konieczne jest zatem wyznaczenie zewnętrznych biegłych rewidentów na okres od roku obrachunkowego 2013.

(3)

Na swoich zewnętrznych biegłych rewidentów na lata obrachunkowe 2013–2017 EBC wybrał spółkę Ernst & Young GmbH Wirtschaftsprüfungsgesellschaft,

(4)

Rada Prezesów EBC zaleciła wyznaczenie Ernst & Young GmbH Wirtschaftsprüfungsgesellschaft na zewnętrznego biegłego rewidenta EBC na lata obrachunkowe 2013–2017.

(5)

Celowe jest, aby zastosować się do zalecenia Rady Prezesów EBC i w związku z tym odpowiednio zmienić decyzję Rady 98/481/WE (2),

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Artykuł 1 decyzji 98/481/WE otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 1

Spółka Ernst & Young GmbH Wirtschaftsprüfungsgesellschaft zostaje niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzny biegły rewident EBC na lata obrachunkowe 2013–2017.”.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja jest skierowana do EBC.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 21 czerwca 2013 r.

W imieniu Rady

M. NOONAN

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 122 z 27.4.2013, s. 1.

(2)  Dz.U. L 216 z 4.8.1998, s. 7.


27.6.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 175/55


DECYZJA RADY

z dnia 21 czerwca 2013 r.

zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych, w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Suomen Pankki

(2013/325/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Protokół w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 27.1,

uwzględniając zalecenie EBC/2013/12 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 26 kwietnia 2013 r. udzielone Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznych biegłych rewidentów Suomen Pankki (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Sprawozdania finansowe Europejskiego Banku Centralnego (EBC) oraz krajowych banków centralnych państw członkowskich, których walutą jest euro mają podlegać badaniu prowadzonemu przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów rekomendowanych przez Radę Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę Unii Europejskiej.

(2)

Mandat zewnętrznych biegłych rewidentów Suomen Pankki wygasł po tym, jak przeprowadzili badanie za rok obrachunkowy 2012. Konieczne jest zatem wyznaczenie zewnętrznych biegłych rewidentów na okres od roku obrachunkowego 2013.

(3)

Na swoich zewnętrznych biegłych rewidentów na lata obrachunkowe 2013–2019 Suomen Pankki wybrał spółkę PricewaterhouseCoopers Oy.

(4)

Rada Prezesów EBC zaleciła wyznaczenie PricewaterhouseCoopers Oy na zewnętrznego biegłego rewidenta Suomen Pankki na lata obrachunkowe 2013–2019.

(5)

Celowe jest, aby stosować się do zalecenia Rady Prezesów EBC i w związku z tym odpowiednio zmienić decyzję Rady 1999/70/WE (2),

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Artykuł 1 ust. 11 decyzji 1999/70/WE otrzymuje brzmienie:

„11.   Spółka PricewaterhouseCoopers Oy zostaje niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzny biegły rewident Suomen Pankki na lata obrachunkowe 2013–2019.”.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do EBC.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 21 czerwca 2013 r.

W imieniu Rady

M. NOONAN

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 126 z 3.5.2013, s. 1.

(2)  Dz.U. L 22 z 29.1.1999, s. 69.


27.6.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 175/56


DECYZJA RADY

z dnia 21 czerwca 2013 r.

zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych, w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Österreichische Nationalbank

(2013/326/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Protokół w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 27.1,

uwzględniając zalecenie EBC/2013/8 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 17 kwietnia 2013 r. udzielone Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznych biegłych rewidentów Österreichische Nationalbank (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Sprawozdania finansowe Europejskiego Banku Centralnego (EBC) oraz krajowych banków centralnych państw członkowskich, których walutą jest euro, mają podlegać badaniu prowadzonemu przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów rekomendowanych przez Radę Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę Unii Europejskiej.

(2)

Znowelizowana ustawy o Österreichische Nationalbank stanowi, iż Österreichische Nationalbank wybiera każdego roku jednego zewnętrznego biegłego rewidenta i jednego zastępczego zewnętrznego biegłego rewidenta zamiast dwóch zewnętrznych biegłych rewidentów i dwóch zastępczych zewnętrznych biegłych rewidentów. Zastępczy zewnętrzny biegły rewident będzie upoważniony do działania jedynie w razie niemożności przeprowadzenia badania przez zewnętrznego biegłego rewidenta.

(3)

Mandat zewnętrznych biegłych rewidentów oraz zastępczych zewnętrznych biegłych rewidentów Österreichische Nationalbank wygasł po tym, jak przeprowadzili badanie za rok obrachunkowy 2012. Konieczne jest zatem wyznaczenie zewnętrznych biegłych rewidentów na okres od roku obrachunkowego 2013.

(4)

Na swoich zewnętrznych biegłych rewidentów Österreichische Nationalbank wybrał spółkę KPMG Wirtschaftsprüfungs- und Steuerberatungs AG, a na zastępczych zewnętrznych biegłych rewidentów – spółkę PwC Wirtschaftsprüfung GmbH, na rok obrachunkowy 2013.

(5)

Mandaty zewnętrznych biegłych rewidentów i zastępczych zewnętrznych biegłych rewidentów są odnawialne, w obydwu przypadkach na okres nieprzekraczający łącznie pięciu lat.

(6)

Rada Prezesów EBC zaleciła wyznaczenie KPMG Wirtschaftsprüfungs- und Steuerberatungs AG na zewnętrznego biegłego rewidenta oraz PwC Wirtschaftsprüfung GmbH na zastępczego zewnętrznego biegłego rewidenta Österreichische Nationalbank na lata obrachunkowe 2013–2017.

(7)

Celowe jest, aby zastosować się do zalecenia Rady Prezesów EBC i w związku z tym odpowiednio zmienić decyzję Rady 1999/70/WE (2),

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Artykuł 1 ust. 9 decyzji 1999/70/WE otrzymuje brzmienie:

„9   Spółka KPMG Wirtschaftsprüfungs- und Steuerberatungs AG zostaje niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzny biegły rewident, a PwC Wirtschaftsprüfung GmbH – jako zastępczy zewnętrzny biegły rewident Österreichische Nationalbank na lata obrachunkowe 2013–2017.”.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do EBC.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 21 czerwca 2013 r.

W imieniu Rady

M. NOONAN

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 115 z 23.4.2013, s. 1.

(2)  Dz.U. L 22 z 29.1.1999, s. 69.


27.6.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 175/57


DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI

z dnia 25 czerwca 2013 r.

zezwalająca na wprowadzanie do obrotu, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady, żywności zawierającej genetycznie zmodyfikowany rzepak Ms8, Rf3 i Ms8 × Rf3 lub składającej się z niego, lub żywności i paszy wyprodukowanych z tych organizmów zmodyfikowanych genetycznie

(notyfikowana jako dokument nr C(2013) 3873)

(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2013/327/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (1), w szczególności jego art. 7 ust. 3, art. 11 ust. 3, art. 19 ust. 3 i art. 23 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dniu 17 kwietnia 2007 r. przedsiębiorstwo Bayer CropScience AG zwróciło się, zgodnie z art. 8 ust. 4 i art. 20 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, do Komisji z wnioskiem o przedłużenie zezwolenia dla istniejącej żywności (przetworzony olej) i paszy wyprodukowanych z rzepaku Ms8, Rf3 i Ms8 × Rf3.

(2)

W dniu 22 września 2009 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („EFSA”) wydał pozytywną opinię zgodnie z art. 6 i 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. Urząd stwierdził, że jest mało prawdopodobne, aby dalsze wprowadzanie do obrotu produktów zawierających rzepak Ms8, Rf3 i Ms8 × Rf3, zgodny z opisem we wniosku, miało negatywny wpływ na zdrowie ludzi lub zwierząt lub na środowisko w kontekście zamierzonych zastosowań (2).

(3)

W dniu 4 czerwca 2010 r. przedsiębiorstwo Bayer CropScience AG zwróciło się, zgodnie z art. 5 i 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, do właściwego organu Belgii z wnioskiem o wprowadzenie do obrotu żywności i składników żywności zawierających rzepak Ms8, Rf3 i Ms8 × Rf3, składających się z niego lub z niego wyprodukowanych, z wyjątkiem przetworzonego oleju.

(4)

Zgodnie art. 5 ust. 5 i art. 17 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 do wniosku załączono dane i informacje wymagane na podstawie załączników III i IV do dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG (3), a także informacje i ustalenia dotyczące oceny ryzyka przeprowadzonej według zasad określonych w załączniku II do dyrektywy 2001/18/WE. Wniosek zawierał również plan monitorowania skutków dla środowiska zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE.

(5)

W dniu 26 września 2012 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („EFSA”) wydał pozytywną opinię zgodnie z art. 6 i 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. Urząd uznał, że rzepak Ms8, Rf3 i Ms8 × Rf3, zgodny z opisem we wniosku, jest równie bezpieczny, jak jego niezmodyfikowany genetycznie odpowiednik pod względem potencjalnego wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt lub na środowisko. Urząd stwierdził zatem, że jest mało prawdopodobne, aby wprowadzenie do obrotu żywności i składników żywności zawierających rzepak Ms8, Rf3 i Ms8 × Rf3, składających się z niego lub z niego wyprodukowanych, zgodnie z opisem we wniosku, miało negatywny wpływ na zdrowie ludzi lub zwierząt lub na środowisko w kontekście zamierzonych zastosowań (4).

(6)

W swojej opinii EFSA uznał również złożony przez wnioskodawcę plan monitorowania skutków dla środowiska, obejmujący plan ogólnego nadzoru, za zgodny z zamierzonym zastosowaniem produktów.

(7)

W obu opiniach EFSA rozpatrzył wszystkie szczegółowe pytania i wątpliwości zgłaszane przez państwa członkowskie w ramach konsultacji z właściwymi organami krajowymi przewidzianych w art. 6 ust. 4 i art. 18 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.

(8)

Decyzją Komisji 2007/232/WE (5) zezwolono już na stosowanie paszy zawierającej rzepak Ms8, Rf3, Ms8 × Rf3 lub składającej się z niego oraz produktów innych niż żywność i pasza zawierających go lub składających się z niego, z wyjątkiem stosowania w uprawach.

(9)

W związku z powyższym należy wydać zezwolenie na żywność i składniki żywności zawierające rzepak Ms8, Rf3, Ms8 × Rf3 lub składające się z niego oraz na żywność i pasze wyprodukowane z rzepaku Ms8, Rf3, Ms8 × Rf3.

(10)

Każdemu organizmowi zmodyfikowanemu genetycznie należy przypisać niepowtarzalny identyfikator zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 65/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającym system ustanawiania oraz przypisywania niepowtarzalnych identyfikatorów organizmom zmodyfikowanym genetycznie (6).

(11)

Według opinii EFSA nie są konieczne żadne szczegółowe wymagania dotyczące etykietowania żywności i składników żywności zawierających rzepak Ms8, Rf3 i Ms8 × Rf3 lub składających się z niego, oraz żywności i paszy z niego wyprodukowanych, inne niż wymogi ustanowione w art. 13 ust. 1 i w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.

(12)

W art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczącego możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniającego dyrektywę 2001/18/WE (7) określono wymogi dotyczące etykietowania produktów zawierających organizmy zmodyfikowane genetycznie lub składających się z nich. Wymogi dotyczące możliwości śledzenia produktów zawierających organizmy zmodyfikowane genetycznie lub składających się z nich zawarto w art. 4 ust. 1–5, natomiast wymogi dotyczące możliwości śledzenia żywności i paszy wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie ustanowiono w art. 5 tego rozporządzenia.

(13)

Posiadacz zezwolenia powinien składać coroczne sprawozdania z realizacji i wyników działań przewidzianych w planie monitorowania skutków dla środowiska. Wyniki te należy przedstawić zgodnie z decyzją Komisji 2009/770/WE z dnia 13 października 2009 r. ustanawiającą standardowe formaty sprawozdań na potrzeby przedstawiania wyników monitorowania zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie jako produktów lub w ich składzie w celu wprowadzania do obrotu, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (8). Opinie wydane przez EFSA nie uzasadniają nałożenia szczegółowych warunków lub ograniczeń na wprowadzanie do obrotu lub szczegółowych warunków lub ograniczeń dotyczących wykorzystania produktów i obchodzenia się z nimi, w tym wymagań monitorowania po wprowadzeniu do obrotu z przeznaczeniem na żywność i paszę, czy też szczegółowych warunków dotyczących ochrony poszczególnych ekosystemów/środowiska naturalnego lub obszarów geograficznych, przewidzianych w art. 6 ust. 5 lit. e) oraz art. 18 ust. 5 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.

(14)

Wszelkie stosowne informacje dotyczące zezwolenia na te produkty powinny zostać wprowadzone do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003.

(15)

Niniejszą decyzję należy przekazać stronom Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej za pośrednictwem Systemu Wymiany Informacji o Bezpieczeństwie Biologicznym, zgodnie z art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1946/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie transgranicznego przemieszczania organizmów genetycznie zmodyfikowanych (9).

(16)

Przeprowadzono konsultacje z wnioskodawcą w sprawie środków przewidzianych w niniejszej decyzji.

(17)

Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego. Uznano, że niezbędny jest akt wykonawczy, i przewodniczący przedłożył komitetowi odwoławczemu projekt aktu wykonawczego do dalszego rozpatrzenia. Komitet odwoławczy nie wydał opinii,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Organizm zmodyfikowany genetycznie i niepowtarzalne identyfikatory

Zmodyfikowany genetycznie rzepak (Brassica napus L.) Ms8, Rf3 i Ms8 × Rf3, określony w lit. b) załącznika do niniejszej decyzji, otrzymuje niepowtarzalne identyfikatory, odpowiednio ACS-BNØØ5-8, ACS-BNØØ3-6 i ACS-BNØØ5-8 × ACS-BNØØ3-6, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 65/2004.

Artykuł 2

Zezwolenie

Niniejszym udziela się zezwolenia na wprowadzanie do obrotu, do celów art. 4 ust. 2 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji, następujących produktów:

a)

żywności i składników żywności zawierających rzepak ACS-BNØØ5-8, ACS-BNØØ3-6 i ACS-BNØØ5-8 × ACS-BNØØ3-6, składających się z niego lub z niego wyprodukowanych;

b)

paszy wyprodukowanej z rzepaku ACS-BNØØ5-8, ACS-BNØØ3-6 i ACS-BNØØ5-8 × ACS-BNØØ3-6.

Artykuł 3

Etykietowanie

Zgodnie z wymaganiami dotyczącymi etykietowania, określonymi w art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 „nazwą organizmu” jest „rzepak”.

Artykuł 4

Monitorowanie skutków dla środowiska

1.   Posiadacz zezwolenia zapewnia wdrożenie planu monitorowania skutków dla środowiska, określonego w lit. h) załącznika.

2.   Posiadacz zezwolenia składa Komisji coroczne sprawozdania z realizacji i wyników działań przewidzianych w planie monitorowania zgodnie z decyzją 2009/770/WE.

Artykuł 5

Rejestr wspólnotowy

Informacje zawarte w załączniku do niniejszej decyzji wprowadza się do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy zgodnie z art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.

Artykuł 6

Posiadacz zezwolenia

Posiadaczem zezwolenia jest Bayer CropScience AG.

Artykuł 7

Okres ważności

Niniejszą decyzję stosuje się przez 10 lat od daty jej notyfikacji.

Artykuł 8

Adresat

Niniejsza decyzja skierowana jest do Bayer CropScience AG, Alfred-Nobel-Strasse 50, 40789 Monheim am Rhein, NIEMCY.

Sporządzono w Brukseli dnia 25 czerwca 2013 r.

W imieniu Komisji

Tonio BORG

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1.

(2)  http://registerofquestions.efsa.europa.eu/roqFrontend/questionLoader?question=EFSA-Q-2009-00748

(3)  Dz.U. L 106 z 17.4.2001, s. 1.

(4)  http://registerofquestions.efsa.europa.eu/roqFrontend/questionLoader?question=EFSA-Q-2012-00794

(5)  Dz.U. L 100 z 17.4.2007, s. 20.

(6)  Dz.U. L 10 z 16.1.2004, s. 5.

(7)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 24.

(8)  Dz.U. L 275 z 21.10.2009, s. 9.

(9)  Dz.U. L 287 z 5.11.2003, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

a)   Wnioskodawca i posiadacz zezwolenia

Nazwa

:

Bayer CropScience AG

Adres

:

Alfred-Nobel-Strasse 50, 40789 Monheim am Rhein, NIEMCY

b)   Opis i specyfikacja produktów

1)

Żywność i składniki żywności zawierające rzepak ACS-BNØØ5-8, ACS-BNØØ3-6 i ACS-BNØØ5-8 × ACS-BNØØ3-6, składające się z niego lub z niego wyprodukowane;

2)

pasza wyprodukowana z rzepaku ACS-BNØØ5-8, ACS-BNØØ3-6 i ACS-BNØØ5-8 × ACS-BNØØ3-6.

Opisany we wniosku genetycznie zmodyfikowany rzepak ACS-BNØØ5-8, ACS-BNØØ3-6 i ACS-BNØØ5-8 × ACS-BNØØ3-6 wykazuje ekspresję białka transferazy acetylu fosfinotrycyny, które powoduje tolerancję na składnik aktywny o działaniu chwastobójczym: glufosynat amonowy, oraz białek barnaza (ACS-BNØØ5-8) i barstar (ACS-BNØØ3-6), wywołujących odpowiednio sterylność samców i odzyskiwanie płodności.

c)   Etykietowanie

Zgodnie z wymaganiami dotyczącymi etykietowania, określonymi w art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 oraz w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003, „nazwą organizmu” jest „rzepak”.

d)   Metoda wykrywania

Specyficzna dla danej modyfikacji technika ilościowego oznaczania rzepaku ACS-BNØØ5-8, ACS-BNØØ3-6 i ACS-BNØØ5-8 × ACS-BNØØ3-6,

zwalidowana na nasionach przez laboratorium referencyjne UE ustanowione na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, opublikowana pod następującym adresem: http://gmo-crl.jrc.ec.europa.eu/statusofdoss.htm,

materiał referencyjny: AOCS 0306-B, AOCS 0306-F i AOCS 0306-G dostępny za pośrednictwem strony internetowej American Oil Chemists Society (AOCS) pod adresem http://www.aocs.org/tech/crm.

e)   Niepowtarzalny identyfikator

ACS-BNØØ5-8, ACS-BNØØ3-6 i ACS-BNØØ5-8 × ACS-BNØØ3-6

f)   Informacje wymagane zgodnie z załącznikiem II do Protokołu kartageńskiego o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej

System Wymiany Informacji o Bezpieczeństwie Biologicznym [po powiadomieniu wprowadza się do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy].

g)   Warunki lub ograniczenia dotyczące wprowadzania produktów do obrotu, ich stosowania lub obchodzenia się z nimi

Brak.

h)   Plan monitorowania

Plan monitorowania skutków dla środowiska, zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE [po powiadomieniu wprowadza się do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy].

i)   Wymogi dotyczące monitorowania stosowania żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi po jej wprowadzeniu do obrotu

Brak.


27.6.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 175/61


DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI

z dnia 25 czerwca 2013 r.

ustanawiająca indywidualny program kontroli i inspekcji dla połowów dorsza, gładzicy i soli w cieśninie Kattegat, Morzu Północnym, cieśninie Skagerrak, wschodniej części kanału La Manche, wodach na zachód od Szkocji oraz Morzu Irlandzkim

(2013/328/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (1), w szczególności jego art. 95,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 1224/2009 dotyczy wszystkich działań wchodzących w zakres wspólnej polityki rybołówstwa, prowadzonych na terytorium państw członkowskich lub na wodach Unii Europejskiej bądź przez unijne statki rybackie lub też – bez uszczerbku dla pierwotnej odpowiedzialności państwa członkowskiego bandery – przez obywateli państwa członkowskiego, oraz stanowi w szczególności, iż to państwa członkowskie dopilnowują, aby kontrola, inspekcje i egzekwowanie przepisów były przeprowadzane w sposób niedyskryminacyjny w odniesieniu do sektorów, statków lub osób, a także na podstawie zarządzania ryzykiem.

(2)

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1342/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. ustanawiające długoterminowy plan w zakresie zasobów dorsza i połowów tych zasobów oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2004 (2) ustanawia warunki zrównoważonej eksploatacji dorsza w cieśninie Kattegat, Morzu Północnym, cieśninie Skagerrak, wschodniej części kanału La Manche, wodach na zachód od Szkocji oraz Morzu Irlandzkim. Rozporządzenie Rady (WE) nr 676/2007 z dnia 11 czerwca 2007 r. ustanawiające wieloletni plan zarządzania połowami gładzicy i soli w Morzu Północnym (3) ustanawia warunki zrównoważonej eksploatacji gładzicy i soli.

(3)

Artykuł 95 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 przewiduje możliwość, zgodnie z którą Komisja – w porozumieniu z zainteresowanymi państwami członkowskimi – może określić, które łowiska mają zostać objęte indywidualnym programem kontroli i inspekcji. W takim indywidualnym programie kontroli i inspekcji należy koniecznie określić cele, priorytety i procedury oraz wartości odniesienia dla działań inspekcyjnych, ustalane na podstawie systemu zarządzania ryzykiem i poddawane okresowym przeglądom po analizie osiągniętych rezultatów. Zainteresowane państwa członkowskie mają obowiązek wprowadzić niezbędne środki mające na celu zapewnienie wdrożenia indywidualnych programów kontroli i inspekcji, w szczególności w odniesieniu do wymaganych zasobów ludzkich i materialnych oraz do okresów i obszarów, w których mają one zostać zastosowane.

(4)

Artykuł 95 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 stanowi, iż w indywidualnym programie kontroli i inspekcji określa się wartości odniesienia dla działań inspekcyjnych ustalane na podstawie systemu zarządzania ryzykiem. W tym celu należy ustanowić wspólne kryteria oceny ryzyka i zarządzania nim dotyczące działań sprawdzających, inspekcyjnych i weryfikacyjnych, tak aby umożliwić terminowe przeprowadzanie oceny ryzyka i oceny ogólnej istotnych informacji pochodzących z kontroli i inspekcji. Celem wspólnych kryteriów jest zapewnienie zharmonizowanego podejścia do inspekcji i weryfikacji we wszystkich państwach członkowskich oraz stworzenie równych warunków działania dla wszystkich przedsiębiorców.

(5)

Indywidualny program kontroli i inspekcji powinien być ustanawiany na okres do dnia 31 grudnia 2018 r. i wdrażany przez Belgię, Danię, Francję, Irlandię, Niderlandy, Niemcy, Szwecję i Zjednoczone Królestwo.

(6)

Artykuł 98 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 404/2011 (4) przewiduje, że – nie naruszając postanowień zawartych w planach wieloletnich – właściwe organy państw członkowskich zobowiązane są do przyjęcia podejścia opartego na analizie ryzyka przy wyborze celów inspekcji, wykorzystując wszystkie dostępne informacje oraz – stosownie do przyjętej strategii kontroli i egzekwowania przepisów opartej na analizie ryzyka – do przeprowadzenia w obiektywny sposób niezbędnych działań inspekcyjnych, tak aby zapobiegać zatrzymywaniu na burcie, przeładowywaniu, wyładowywaniu, przetwarzaniu, przewożeniu, przechowywaniu, wprowadzaniu do obrotu i składowaniu produktów rybołówstwa pochodzących z działalności, która jest niezgodna z przepisami wspólnej polityki rybołówstwa.

(7)

Europejska Agencja Kontroli Rybołówstwa ustanowiona rozporządzeniem Rady (WE) nr 768/2005 (5) (zwana dalej „EFCA”) ma za zadanie koordynację wdrażania indywidualnego programu kontroli i inspekcji za pomocą wspólnego planu rozmieszczenia, który nadaje skuteczności celom, priorytetom, procedurom oraz wartościom odniesienia dotyczącym działań inspekcyjnych określonych w indywidualnym programie kontroli i inspekcji, oraz określa środki kontroli i inspekcji, gromadzone przez każde zainteresowane państwo członkowskie. Należy zatem objaśnić związki między procedurami określonymi w indywidualnym programie kontroli i inspekcji a procedurami wspólnego planu rozmieszczenia.

(8)

Aby zharmonizować procedury w zakresie kontroli i inspekcji dotyczące połowów dorsza, gładzicy i soli, a także aby zapewnić powodzenie wieloletniemu planowi dla tych stad i ich łowisk, należy opracować wspólne zasady dla działań kontrolnych i inspekcyjnych prowadzonych przez właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich, w tym w zakresie wzajemnego dostępu do istotnych danych. W tym celu intensywność działań kontrolnych i inspekcyjnych należy ustanowić na podstawie docelowych wartości odniesienia.

(9)

Wspólne działania inspekcyjne i nadzorcze między zainteresowanymi państwami członkowskimi należy – tam gdzie to możliwe – realizować zgodnie ze wspólnymi planami rozmieszczenia ustanowionymi przez EFCA, tak aby przyczyniły się one do ujednolicenia praktyk w zakresie kontroli, inspekcji i nadzoru oraz do rozwoju koordynacji działań w zakresie kontroli, inspekcji i nadzoru między właściwymi organami tych państw członkowskich.

(10)

Wyniki uzyskane dzięki zastosowaniu indywidualnego programu kontroli i inspekcji powinny zostać ocenione przy pomocy rocznych sprawozdań z oceny przekazywanych Komisji i EFCA przez zainteresowane państwa członkowskie.

(11)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji ustalono w porozumieniu z zainteresowanymi państwami członkowskimi.

(12)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsza decyzja ustanawia indywidualny program kontroli i inspekcji dla połowów dorsza na obszarach geograficznych cieśniny Kattegat, Morza Północnego, cieśniny Skagerrak, wschodniej części kanału La Manche, wodach na zachód od Szkocji oraz Morzu Irlandzkim, a także gładzicy i soli na obszarze geograficznym Morza Północnego. Obszary geograficzne są dalej zwane „przedmiotowymi obszarami”.

Artykuł 2

Zakres

1.   Indywidualny program kontroli i inspekcji obejmuje w szczególności następujące działania:

a)

działalność połowową w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 w przedmiotowych obszarach; oraz

b)

działalność związaną z połowami, w tym ważenie, przetwarzanie, wprowadzanie do obrotu, przewożenie i przechowywanie produktów rybołówstwa.

2.   Indywidualny program kontroli i inspekcji stosuje się do dnia 31 grudnia 2018 r.

3.   Indywidualny program kontroli i inspekcji wdrażany jest przez Belgię, Danię, Francję, Irlandię, Niderlandy, Niemcy, Szwecję i Zjednoczone Królestwo (zwane dalej „zainteresowanymi państwami członkowskimi”).

ROZDZIAŁ II

CELE, PRIORYTETY, PROCEDURY I WARTOŚCI ODNIESIENIA

Artykuł 3

Cele

1.   Indywidualny program kontroli i inspekcji zapewnia jednolite i skuteczne wdrożenie środków ochrony i kontroli obowiązujących w odniesieniu do stad, o których mowa w art. 1.

2.   Działania kontrolne i inspekcyjne prowadzone w ramach indywidualnego programu kontroli i inspekcji mają w szczególności na celu zapewnienie przestrzegania następujących przepisów:

a)

przepisów o zarządzaniu uprawnieniami do połowu oraz wszelkich indywidualnych warunków z nimi związanych, w tym w zakresie monitorowania poziomu wykorzystania kwot oraz systemu nakładów połowowych w przedmiotowych obszarach;

b)

przepisów o obowiązku sprawozdawczym w odniesieniu do działalności połowowej, w szczególności w zakresie wiarygodności odnotowanych i zgłaszanych informacji;

c)

przepisów dotyczących zakazu selekcji jakościowej oraz obowiązku wyładunku wszystkich połowów objętych kwotą połowową.

Artykuł 4

Priorytety

1.   Zainteresowane państwa członkowskie prowadzą działania kontrolne i inspekcyjne w odniesieniu do działalności połowowej statków rybackich oraz działalności związanej z połowami prowadzonej przez inne podmioty, na podstawie strategii zarządzania ryzykiem, zgodnie z art. 4 ust. 18 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 i art. 98 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 404/2011.

2.   Każdy statek rybacki, każda grupa statków rybackich, kategoria narzędzi połowowych, każdy podmiot lub każda działalność związana z połowami, w odniesieniu do każdego stada, o którym mowa w art. 1, podlega kontroli i inspekcji stosownie do poziomu priorytetowości przypisanego zgodnie z ust. 3.

3.   Każde zainteresowane państwo członkowskie przypisuje poziom priorytetowości na podstawie wyników oceny ryzyka przeprowadzonej zgodnie z procedurami określonymi w art. 5.

Artykuł 5

Procedury oceny ryzyka

1.   Niniejszy artykuł dotyczy zainteresowanych państw członkowskich oraz – wyłącznie do celów stosowania ust. 4 – wszystkich państw członkowskich.

2.   Państwa członkowskie oceniają ryzyko w odniesieniu do wielkości uwzględnianych stad i obszaru(-ów), na podstawie tabeli w załączniku I.

3.   W ramach oceny ryzyka każde państwo członkowskie rozpatruje – na podstawie doświadczeń z przeszłości oraz wykorzystując wszelkie dostępne i istotne informacje – prawdopodobieństwo wystąpienia przypadku nieprzestrzegania przepisów oraz jego ewentualne potencjalne konsekwencje. Łącząc te elementy, każde państwo członkowskie dokonuje oceny poziomu ryzyka („bardzo niski”, „niski”, „średni”, „wysoki” lub „bardzo wysoki”) w odniesieniu do każdej z podlegających inspekcji kategorii, o których mowa w art. 4 ust. 2.

4.   Jeżeli statek rybacki pływający pod banderą państwa członkowskiego, które nie jest zainteresowanym państwem członkowskim, lub statek rybacki państwa trzeciego prowadzi działalność w obszarze, o którym mowa w art. 1, przypisuje mu się poziom ryzyka zgodnie z ust. 3. W przypadku braku informacji oraz jeżeli organy państwa bandery nie dostarczą – w ramach art. 9 – wyników swoich własnych ocen ryzyka przeprowadzonych zgodnie z art. 4 ust. 2 i zgodnie z ust. 3 oraz wskazujących na inny poziom ryzyka, statek ten zostanie uznany za statek rybacki o „bardzo wysokim” poziomie ryzyka.

Artykuł 6

Strategia zarządzania ryzykiem

1.   Na podstawie własnej oceny ryzyka każde zainteresowane państwo członkowskie określa strategię zarządzania ryzykiem, której celem jest zapewnienie przestrzegania przepisów. Strategia ta obejmuje określenie, opis i dystrybucję stosownych opłacalnych instrumentów kontroli i środków inspekcyjnych, w odniesieniu do charakteru oraz przewidywanego poziomu każdego ryzyka, oraz osiągnięcie docelowych wartości odniesienia.

2.   Strategia zarządzania ryzykiem, o której mowa w ust. 1, jest koordynowana na szczeblu regionalnym za pomocą wspólnego planu rozmieszczenia opisanego w art. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 768/2005.

Artykuł 7

Związek z procedurami wspólnego planu rozmieszczenia

1.   W ramach wspólnego planu rozmieszczenia – w stosownych przypadkach – każde zainteresowane państwo członkowskie informuje EFCA o wynikach swoich ocen ryzyka przeprowadzonych zgodnie z art. 5 ust. 3, a w szczególności przekazuje wykaz przewidywanych poziomów ryzyka wraz z odpowiadającymi im wartościami docelowymi w zakresie inspekcji.

2.   W stosownych przypadkach wykazy poziomu ryzyka i wartości docelowych, o których mowa w ust. 1, są uaktualniane z wykorzystaniem informacji zebranych podczas wspólnych działań inspekcyjnych i nadzorczych. Informacje te przekazuje się EFCA natychmiast po zakończeniu każdej aktualizacji.

3.   EFCA wykorzystuje informacje otrzymane od zainteresowanych państw członkowskich w celu koordynowania strategii zarządzania ryzykiem na szczeblu regionalnym, zgodnie z art. 6 ust. 2.

Artykuł 8

Docelowe wartości odniesienia

1.   Bez uszczerbku dla docelowych wartości odniesienia, określonych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 i w art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1005/2008 (6), docelowe wartości odniesienia na szczeblu unijnym dla statków rybackich bądź innych operatorów „wysokiego” i „bardzo wysokiego” poziomu ryzyka określono w załączniku II.

2.   Docelowe wartości odniesienia dla statków rybackich lub innych operatorów „bardzo niskiego”, „niskiego” i „średniego” poziomu ryzyka określają zainteresowane państwa członkowskie za pomocą krajowych programów kontroli, o których mowa w art. 46 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009, i środków krajowych, o których mowa w art. 95 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009.

3.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i 2 państwa członkowskie mogą stosować zamiennie różne docelowe wartości odniesienia, wyrażone jako poprawa poziomu przestrzegania przepisów, pod warunkiem że:

a)

szczegółowa analiza działalności połowowej lub działalności związanej z połowami oraz zagadnień związanych z egzekwowaniem przepisów uzasadnia potrzebę ustanowienia docelowych wartości odniesienia wyrażonych jako poprawa poziomu przestrzegania przepisów;

b)

o wartościach odniesienia wyrażonych jako poprawa poziomu przestrzegania przepisów poinformowana zostanie Komisja, przy czym nie zgłosi ona sprzeciwu wobec tych wartości w terminie 90 dni; jednocześnie wartości te nie będą dyskryminacyjne i nie będą wpływać na cele, priorytety i procedury oparte na ocenie ryzyka określone w indywidualnym programie kontroli i inspekcji.

4.   Wszystkie docelowe wartości odniesienia podlegają ocenie rocznej na podstawie sprawozdań z oceny, o których mowa w art. 13 ust. 1, oraz – w stosownych przypadkach – podlegają przeglądowi w ramach oceny, o której mowa w art. 13 ust. 4.

5.   W stosownych przypadkach skuteczność docelowym wartościom odniesienia, o których mowa w niniejszym artykule, nadaje się we wspólnym planie rozmieszczenia.

ROZDZIAŁ III

WYKONANIE

Artykuł 9

Współpraca między państwami członkowskimi i z państwami trzecimi

1.   Zainteresowane państwa członkowskie współpracują podczas wdrażania indywidualnego programu kontroli i inspekcji.

2.   W stosownych przypadkach wszystkie pozostałe państwa członkowskie współpracują z zainteresowanymi państwami członkowskimi.

3.   Państwa członkowskie mogą współpracować z właściwymi organami państw trzecich na rzecz wdrożenia indywidualnego programu kontroli i inspekcji.

Artykuł 10

Wspólne działania inspekcyjne i nadzorcze

1.   Aby zwiększyć efektywność i skuteczność krajowych systemów kontroli rybołówstwa, zainteresowane państwa członkowskie realizują wspólne działania inspekcyjne i nadzorcze na wodach podlegających ich jurysdykcji oraz – w stosownych przypadkach – na swoim terytorium. W stosownych przypadkach działania te przeprowadzane są w ramach wspólnych planów rozmieszczenia, o których mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 768/2005.

2.   Do celów wspólnych działań inspekcyjnych i nadzorczych każde z zainteresowanych państw członkowskich:

a)

dopilnowuje, aby urzędnicy z innych zainteresowanych państw członkowskich zostali zaproszeni do uczestnictwa we wspólnych działaniach inspekcyjnych i nadzorczych;

b)

ustanawia wspólne procedury operacyjne mające zastosowanie do statków nadzorujących;

c)

w stosownych przypadkach wyznacza punkty kontaktowe, o których mowa w art. 80 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009.

3.   We wspólnych działaniach inspekcyjnych i nadzorczych mogą uczestniczyć urzędnicy i inspektorzy unijni.

Artykuł 11

Wymiana danych

1.   Do celów wykonania indywidualnego programu kontroli i inspekcji, każde zainteresowane państwo członkowskie zapewnia bezpośrednią elektroniczną wymianę danych, o której mowa w art. 111 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 i załączniku XII do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 404/2011, z pozostałymi zainteresowanymi państwami członkowskimi i Europejską Agencją Kontroli Rybołówstwa (EFCA).

2.   Dane, o których mowa w ust. 1, mają związek z działalnością połowową oraz działalnością związaną z połowami prowadzonymi w obszarach objętych indywidualnym programem kontroli i inspekcji.

Artykuł 12

Informacje

1.   W oczekiwaniu na pełne wdrożenie tytułu XII rozdział III rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 oraz zgodnie z formatem określonym w załączniku III do niniejszej decyzji każde zainteresowane państwo członkowskie przekazuje Komisji i EFCA drogą elektroniczną – do dnia 31 stycznia po upływie każdego roku kalendarzowego – następujące informacje dotyczące poprzedniego roku:

a)

oznaczenie identyfikacyjne, data i rodzaj każdej kontroli lub inspekcji przeprowadzonej w trakcie poprzedniego roku;

b)

oznaczenie identyfikacyjne każdego statku rybackiego (numer unijnego rejestru floty rybackiej), pojazd lub operator (nazwa firmy) objęty kontrolą lub inspekcją;

c)

w stosownych przypadkach – rodzaj narzędzi połowowych poddanych inspekcji; oraz

d)

w przypadku wykrycia jednego lub kilku poważnych naruszeń:

(i)

rodzaj poważnych naruszeń;

(ii)

aktualna sytuacja jeśli chodzi o działania następcze w odniesieniu do poważnych naruszeń (np. prowadzone jest/będzie dochodzenie, wniesiono apelację); oraz

(iii)

kary nałożone w związku ze stwierdzeniem poważnych naruszeń: wysokość grzywien, wartość zabezpieczonych ryb lub narzędzi, punkty nałożone zgodnie z art. 126 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 404/2011 lub rodzaj kar.

2.   Informacje, o których mowa w ust. 1, przekazywane są odnośnie do każdej kontroli lub inspekcji, przy czym są one wymieniane i aktualizowane w każdym sprawozdaniu do momentu zakończenia danego działania zgodnie z prawem zainteresowanego państwa członkowskiego. Jeżeli po wykryciu poważnego naruszenia nie podjęto żadnych działań, należy załączyć wyjaśnienie.

Artykuł 13

Ocena

1.   Każde zainteresowane państwo członkowskie – do dnia 31 marca roku następującego po przedmiotowym roku kalendarzowym – przesyła Komisji i EFCA sprawozdanie z oceny dotyczące skuteczności działań kontrolnych i inspekcyjnych przeprowadzonych w ramach przedmiotowego indywidualnego programu kontroli i inspekcji.

2.   Sprawozdanie z oceny, o którym mowa w ust. 1, zawiera jako minimum informacje wymienione w załączniku IV. Zainteresowane państwa członkowskie mogą także włączyć do sprawozdania z oceny inne działania, takie jak szkolenia lub sesje informacyjne, których celem było wywarcie wpływu na poziom przestrzegania przepisów przez statki rybackie i innych operatorów.

3.   W ramach rocznej oceny skuteczności wspólnych planów rozmieszczenia, o której mowa w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 768/2005, EFCA uwzględnia sprawozdania z oceny, o których mowa w ust. 1.

4.   Raz do roku Komisja zwołuje posiedzenie Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury, aby ocenić stosowność, właściwość i skuteczność indywidualnego planu kontroli i inspekcji oraz jego ogólne skutki pod kątem przestrzegania prawa przez statki rybackie i innych operatorów, na podstawie sprawozdań z oceny, o których mowa w ust. 1. Przy tej okazji można przeprowadzić przegląd docelowych wartości odniesienia określonych w załączniku II.

Artykuł 14

Wejście w życie

Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 25 czerwca 2013 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

(2)  Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 20.

(3)  Dz.U. L 157 z 19.6.2007, s. 1.

(4)  Dz.U. L 112 z 30.4.2011, s. 1.

(5)  Dz.U. L 128 z 21.5.2005, s. 1.

(6)  Dz.U. L 286 z 29.10.2008, s. 1.


ZAŁĄCZNIK I

PROCEDURY OCENY RYZYKA

Każdy statek rybacki, każda grupa statków rybackich, kategoria narzędzi połowowych, każdy podmiot lub każda działalność związana z połowami, w odniesieniu do poszczególnych stad i obszarów, o których mowa w art. 1, podlega kontroli i inspekcji stosownie do przypisanego poziomu priorytetowości. Poziom priorytetowości przypisuje się stosownie do wyników oceny ryzyka przeprowadzonej przez każde zainteresowane państwo członkowskie lub przez dowolne inne państwo członkowskie – wyłącznie do celów stosowania art. 5 ust. 4 – zgodnie z następującą procedurą:

Opis ryzyka

[stosownie do ryzyka/łowiska/obszaru i dostępnych danych]

Wskaźnik

[stosownie do ryzyka/łowiska/obszaru i dostępnych danych]

Etap w łańcuchu połowów/wprowadzania do obrotu

(Kiedy i w którym miejscu występuje ryzyko)

Elementy, które należy uwzględnić

[stosownie do ryzyka/łowiska/obszaru i dostępnych danych]

Częstotliwość występowania na danym łowisku (1)

Potencjalne konsekwencje (1)

Poziom ryzyka (1)

[Uwaga: opis ryzyka opracowany przez państwa członkowskie powinien być zgodny z celami określonymi w art. 3]

 

 

Poziomy połowów/wyładunków w podziale na statki rybackie, stada i narzędzia,

Dostępność kwoty dla statków rybackich, w podziale na statki rybackie, stada i narzędzia,

Wykorzystywanie znormalizowanych skrzynek,

Poziom i wahania ceny rynkowej wyładowywanych produktów rybołówstwa (pierwsza sprzedaż),

Liczba przeprowadzonych uprzednio inspekcji i liczba stwierdzonych naruszeń w odniesieniu do danego statku rybackiego lub innego operatora,

Historia lub potencjalne zagrożenie bądź oszustwo dotyczące danego portu/miejsca/obszaru i metier,

Wszelkie inne stosowne informacje lub źródła.

Duża/Średnia/Niska/lub Nieznaczna

Poważne/Znaczące/Dopuszczalne/lub Marginalne

bardzo niski/niski/średni/wysoki lub bardzo wysoki


(1)  

Uwaga: podlega/podlegają ocenie państw członkowskich. W ramach oceny ryzyka rozpatruje się – na podstawie doświadczeń z przeszłości oraz wykorzystując wszelkie dostępne informacje – prawdopodobieństwo wystąpienia przypadku nieprzestrzegania przepisów oraz jego ewentualne potencjalne konsekwencje.


ZAŁĄCZNIK II

DOCELOWE WARTOŚCI ODNIESIENIA

1.   Poziom inspekcji na morzu (w tym – w stosownych przypadkach – nadzoru lotniczego)

Jeżeli inspekcje na morzu są uwzględniane w ramach danego etapu w łańcuchu połowów i stanowią element strategii zarządzania ryzykiem, w odniesieniu do inspekcji na morzu dotyczących statków rybackich uczestniczących w połowach dorsza, gładzicy i soli w danym obszarze, każdego roku osiągane są następujące wartości odniesienia (1):

Roczne wartości odniesienia (2)

Poziom szacunkowego ryzyka w odniesieniu do statków rybackich zgodnie z art. 5 ust. 2

wysoki

bardzo wysoki

Łowisko

Inspekcja na morzu obejmuje co najmniej 2,5 % rejsów połowowych realizowanych przez statki rybackie „wysokiego poziomu ryzyka” na przedmiotowym łowisku

Inspekcja na morzu obejmuje co najmniej 5 % rejsów połowowych realizowanych przez statki rybackie „bardzo wysokiego poziomu ryzyka” na przedmiotowym łowisku

2.   Poziom inspekcji na lądzie (w tym kontrole dokumentacji oraz inspekcje w portach lub przy pierwszej sprzedaży)

Jeżeli inspekcje na morzu są uwzględniane w ramach danego etapu w łańcuchu połowów/wprowadzania do obrotu i stanowią element strategii zarządzania ryzykiem, w odniesieniu do inspekcji na lądzie (w tym kontroli dokumentacji i inspekcji w portach lub przy pierwszej sprzedaży) statków rybackich i innych operatorów uczestniczących w połowach dorsza, gładzicy i soli w danym obszarze, każdego roku osiągane są następujące docelowe wartości odniesienia (3):

Roczne wartości odniesienia (4)

Poziom ryzyka w odniesieniu do statków rybackich lub innych operatorów (pierwszy nabywca)

wysoki

bardzo wysoki

Łowisko

Inspekcje w porcie obejmują co najmniej 10 % całkowitej ilości wyładowanej przez statki rybackie „wysokiego poziomu ryzyka”

Inspekcje w porcie obejmują co najmniej 15 % całkowitej ilości wyładowanej przez statki rybackie „bardzo wysokiego poziomu ryzyka”

Inspekcje przeprowadzane po wyładunku lub przeładunku służą w szczególności jako uzupełniający mechanizm kontroli krzyżowej pozwalający ocenić wiarygodność odnotowanych i zgłaszanych informacji o połowach i wyładunkach.


(1)  W przypadku statków spędzających na morzu mniej niż 24 godziny na rejs połowowy i zgodnie ze strategią zarządzania ryzykiem, docelowe wartości odniesienia mogą zostać obniżone o połowę.

(2)  Wyrażone jako wartość procentowa rejsów rybackich realizowanych w danym obszarze przez statki rybackie wysokiego/bardzo wysokiego ryzyka/na rok.

(3)  W przypadku statków wyładujących mniej 10 ton na wyładunek i zgodnie ze strategią zarządzania ryzykiem docelowe wartości odniesienia mogą zostać obniżone o połowę.

(4)  Wyrażone jako wartość procentowa ilości wyładowanych przez statki rybackie wysokiego/bardzo wysokiego ryzyka/na rok.


ZAŁĄCZNIK III

INFORMACJE OKRESOWE NA TEMAT REALIZACJI INDYWIDUALNEGO PROGRAMU KONTROLI I INSPEKCJI

Format przekazywania informacji zgodnie z art. 12 dla każdej inspekcji uwzględnianej w sprawozdaniu:

Nazwa elementu

Kod

Opis i zawartość

Oznaczenie inspekcji

II

Kod kraju ISO alpha-2 + 9 cyfr, np. DK201200000

Data inspekcji

DA

RRRR-MM-DD

Rodzaj inspekcji lub kontroli

IT

Na morzu, na lądzie, kontrola transportu, dokumentacji (należy wskazać właściwy rodzaj)

Oznaczenie każdego statku rybackiego, pojazdu lub operatora

ID

Numer unijnego rejestru floty rybackiej statku rybackiego, oznaczenie pojazdu lub nazwa firmy operatora

Narzędzia połowowe

GE

Kod narzędzia zgodny z Międzynarodową normą w zakresie statystycznej klasyfikacji narzędzi połowowych FAO

Poważne naruszenie

SI

T = tak, N = nie

Rodzaj stwierdzonych poważnych naruszeń

TS

Określić rodzaj stwierdzonego poważnego naruszenia poprzez odniesienie do oznaczenia liczbowego (lewa kolumna) z załącznika XXX do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 404/2011. Ponadto poważne naruszenia, o których mowa w art. 90 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia w sprawie kontroli, oznacza się odpowiednio liczbami „13”, „14” i „15”.

Sytuacja w zakresie działań następczych

FU

Określić bieżącą sytuację: SPRAWA W TOKU, ZŁOŻONO ODWOŁANIE lub SPRAWA ZAMKNIĘTA

Grzywna

SF

Kwota grzywny w EUR, np. 500

Konfiskata

SC

POŁOWY/NARZĘDZIA objęte konfiskatą fizyczną. Wartość konfiskaty w przypadku wartości połowu/narzędzi w EUR, np. 10 000

Inne

SO

W razie cofnięcia licencji/upoważnienia, wpisać LI (licencja) lub AU (upoważnienie) + liczbę dni, np. AU30.

Punktacja

SP

Liczba przypisanych punktów, np. 12

Uwagi

RM

W razie niepodjęcia działań po wykryciu poważnego naruszenia, należy udzielić pisemnego wyjaśnienia.


ZAŁĄCZNIK IV

TREŚĆ SPRAWOZDAŃ Z OCENY

Sprawozdania z oceny zawierają co najmniej następujące informacje:

I.   Ogólna analiza przeprowadzonych działań kontrolnych, inspekcyjnych i egzekwujących przepisy (osobno dla każdego zainteresowanego państwa członkowskiego)

Opis ryzyk ustalonych przez zainteresowane państwo członkowskie oraz szczegółowy opis treści strategii zarządzania ryzykiem, w tym opis procesu przeglądu i zmian,

porównanie rodzaju wykorzystanych narzędzi kontrolnych i inspekcyjnych oraz liczby zaangażowanych środków inspekcyjnych/liczby środków dostępnych w ramach realizacji indywidualnego programu kontroli i inspekcji, w tym czasu trwania i obszaru zastosowania,

porównanie rodzaju wykorzystanych narzędzi kontrolnych i inspekcyjnych oraz liczby przeprowadzonych działań kontrolnych i inspekcyjnych (sporządzić na podstawie informacji przesłanych zgodnie z załącznikiem III)/liczby stwierdzonych poważnych naruszeń, oraz – tam gdzie to możliwe – analiza motywów popełnienia tych wykroczeń,

sankcje nałożone za poważne naruszenia (sporządzić na podstawie informacji przesłanych zgodnie z załącznikiem III),

analiza pozostałych działań (innych niż działania kontrolne, inspekcyjne i egzekwujące przepisy, np. szkolenia lub sesje informacyjne), których celem jest odniesienie skutku pod kątem przestrzegania prawa przez statki rybackie lub innych operatorów [NA PRZYKŁAD: liczba wdrożonych ulepszeń w zakresie narzędzi połowowych, liczba próbek dorsza/młodych ryb itd.].

II.   Szczegółowa analiza przeprowadzonych działań kontrolnych, inspekcyjnych i egzekwujących przepisy (osobno dla każdego zainteresowanego państwa członkowskiego)

1.

Analiza działań inspekcyjnych na morzu (w tym – w stosownych przypadkach – nadzoru lotniczego), w szczególności:

porównanie udostępnionych/zaangażowanych statków patrolowych,

liczba poważnych naruszeń na morzu,

udział procentowy liczby inspekcji na morzu przeprowadzonych na statkach rybackich „bardzo niskiego”, „niskiego” lub „średniego” poziomu ryzyka, które doprowadziły do wykrycia jednego lub kilku poważnych naruszeń,

udział procentowy liczby inspekcji na morzu przeprowadzonych na statkach rybackich „wysokiego” lub „bardzo wysokiego” poziomu ryzyka, które doprowadziły do wykrycia jednego lub kilku poważnych naruszeń,

rodzaj i poziom kar/ocena efektu odstraszającego.

2.

Analiza działań inspekcyjnych na lądzie (w tym kontroli dokumentacji oraz inspekcji w portach lub przy pierwszej sprzedaży, bądź przy przeładunku), w szczególności:

porównanie udostępnionych/zaangażowanych jednostek inspekcyjnych do celów inspekcji na lądzie,

liczba poważnych naruszeń na lądzie,

udział procentowy liczby inspekcji na lądzie przeprowadzonych na statkach rybackich lub u operatorów „bardzo niskiego”, „niskiego” lub „średniego” poziomu ryzyka, które doprowadziły do wykrycia jednego lub kilku poważnych naruszeń,

udział procentowy liczby inspekcji na lądzie przeprowadzonych na statkach rybackich lub u operatorów „wysokiego” lub „bardzo wysokiego” poziomu ryzyka, które doprowadziły do wykrycia jednego lub kilku poważnych naruszeń,

rodzaj i poziom kar/ocena efektu odstraszającego.

3.

Analiza docelowych wartości odniesienia wyrażonych jako poziom przestrzegania przepisów (w stosownych przypadkach), w szczególności:

porównanie udostępnionych/zaangażowanych środków,

liczba poważnych naruszeń oraz tendencja (w porównaniu z dwoma poprzednimi latami),

udział procentowy liczby inspekcji przeprowadzonych na statkach rybackich/u operatorów, które doprowadziły do wykrycia jednego lub kilku poważnych naruszeń,

rodzaj i poziom kar/ocena efektu odstraszającego.

4.

Analiza pozostałych działań inspekcyjnych i kontrolnych: przeładunku, przywozu/wywozu, nadzoru lotniczego, a także innych działań, takich jak szkolenia lub sesje informacyjne, których celem było wywarcie wpływu na poziom przestrzegania przepisów przez statki rybackie i innych operatorów.

III.   Propozycje dotyczące podniesienia skuteczności przeprowadzonych działan kontrolnych, inspekcyjnych i egzekwujących przepisy (osobno dla każdego zainteresowanego państwa członkowskiego)


27.6.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 175/71


DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI

z dnia 26 czerwca 2013 r.

ustanawiająca zasady utworzenia sieci jednostek lub organów krajowych odpowiedzialnych za ocenę technologii medycznych, zarządzania tą siecią i jej przejrzystego funkcjonowania

(2013/329/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (1), w szczególności jej art. 15 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z art. 15 dyrektywy 2011/24/UE do zadań Unii należy wspieranie i ułatwianie współpracy oraz wymiany informacji między państwami członkowskimi działającymi w ramach dobrowolnej sieci skupiającej wyznaczone przez państwa członkowskie organy krajowe odpowiedzialne za ocenę technologii medycznych (zwanej dalej „siecią ds. oceny technologii medycznych”).

(2)

Zgodnie z art. 15 ust. 4 dyrektywy 2011/24/UE Komisja ma obowiązek przyjęcia przepisów koniecznych do utworzenia sieci ds. oceny technologii medycznych, zarządzania nią i jej przejrzystego funkcjonowania.

(3)

Jako że uczestnictwo w sieci ds. oceny technologii medycznych jest dobrowolne, państwa członkowskie powinny mieć zawsze możliwość dołączenia do niej. Ze względów organizacyjnych państwa członkowskie, które chcą uczestniczyć w sieci, powinny z wyprzedzeniem powiadomić o tym Komisję.

(4)

Dane osobowe powinny być przetwarzane, zależnie od przypadku, zgodnie z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (2), dyrektywą 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (3) oraz rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (4).

(5)

Unia współfinansowała działania w dziedzinie oceny technologii medycznych poprzez program działania w dziedzinie zdrowia publicznego ustanowiony decyzją nr 1786/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5) oraz program działania w dziedzinie zdrowia ustanowiony decyzją nr 1350/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6), wspierając tym samym prowadzoną w ramach EUnetHTA (7) współpracę naukowo-techniczną między krajowymi i regionalnymi organizacjami odpowiedzialnymi za ocenę technologii medycznych. UE finansowała także prace metodologiczne w dziedzinie oceny technologii medycznych poprzez siódmy ramowy program w zakresie badań ustanowiony decyzją nr 1982/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (8) oraz program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji ustanowiony decyzją nr 1639/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (9).

(6)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 16 dyrektywy 2011/24/UE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsza decyzja ustanawia niezbędne zasady dotyczące utworzenia sieci właściwych jednostek lub organów krajowych odpowiedzialnych za ocenę technologii medycznych, zarządzania tą siecią i jej przejrzystego funkcjonowania, zgodnie z art. 15 ust. 1 dyrektywy 2011/24/UE.

Artykuł 2

Cele

Do osiągnięcia celów wyznaczonych jej przez art. 15 ust. 2 dyrektywy 2011/24/UE sieć ds. oceny technologii medycznych wykorzystuje doświadczenie zdobyte w poprzednich działaniach w dziedzinie oceny technologii medycznych wspieranych przez Unię oraz zapewnia odpowiednie współdziałanie z obecnie realizowanymi działaniami.

Artykuł 3

Skład i wyznaczanie

1.   Członkami sieci ds. oceny technologii medycznych są odpowiedzialne za ocenę technologii medycznych jednostki lub organy krajowe, wyznaczone przez państwa członkowskie uczestniczące w przedmiotowej sieci.

2.   Państwa członkowskie, które chcą uczestniczyć w sieci ds. oceny technologii medycznych, powiadamiają o tym na piśmie Komisję oraz zgłaszają odpowiedzialną za ocenę technologii medycznych jednostkę lub organ krajowy, którą(-y) wyznaczyły zgodnie z art. 15 ust. 1 dyrektywy 2011/24/UE. Państwa członkowskie mogą wyznaczyć drugą jednostkę lub organ krajowy jako członka zastępczego.

3.   Jeżeli państwu członkowskiemu wyda się to konieczne, może również wyznaczyć mającego towarzyszyć członkowi eksperta.

4.   Nazwy wyznaczonych jednostek i organów państw członkowskich można publikować na stronach internetowych Komisji.

5.   Dane osobowe są gromadzone, przetwarzane i publikowane, zależnie od przypadku, zgodnie z dyrektywami 95/46/WE i 2002/58/WE oraz rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.

Artykuł 4

Regulamin wewnętrzny

1.   Sieć ds. oceny technologii medycznych przyjmuje zwykłą większością głosów swoich członków własny regulamin wewnętrzny, na podstawie wniosku Komisji.

2.   Regulamin wewnętrzny ułatwia odpowiednie konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz kontakty z organami Unii, naukowcami i organizacjami międzynarodowymi dotyczące działalności sieci.

Artykuł 5

Tryb pracy

1.   Sieć ds. oceny technologii medycznych przyjmuje strategiczny wieloletni program działania i instrument oceny jego realizacji.

2.   Sieć ds. oceny technologii medycznych wspierana jest przez współpracę naukowo-techniczną i może inicjować działania angażujące wszystkich lub niektórych członków lub w nich uczestniczyć, jeżeli takie zaangażowanie przyczynia się do realizacji celów sieci ds. oceny technologii medycznych.

3.   Sieć ds. oceny technologii medycznych może wyznaczać grupy robocze do zbadania konkretnych kwestii zgodnie z zakresem zadań określonym przez sieć ds. oceny technologii medycznych. Grupy robocze są rozwiązywane po wypełnieniu swoich zadań.

4.   Członkowie sieci ds. oceny technologii medycznych i ich przedstawiciele oraz zaproszeni eksperci i obserwatorzy podlegają wymogom zachowania tajemnicy zawodowej określonym w art. 339 Traktatu i w jego przepisach wykonawczych, a także przestrzegają przepisów Komisji dotyczących bezpieczeństwa w zakresie ochrony informacji niejawnych UE, określonych w załączniku do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom z dnia 29 listopada 2001 r. (10), zmieniającej jej regulamin wewnętrzny. W przypadku nieprzestrzegania przez nich powyższych wymogów Przewodniczący sieci ds. oceny technologii medycznych może podjąć wszelkie stosowne środki.

Artykuł 6

Posiedzenia

1.   Sieci ds. oceny technologii medycznych przewodniczy przedstawiciel Komisji. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.

2.   W posiedzeniach sieci ds. oceny technologii medycznych i jej grup roboczych mogą uczestniczyć zainteresowani jej pracami urzędnicy Komisji.

3.   Na wniosek Komisji Europejska Agencja Leków może brać udział w posiedzeniach sieci ds. oceny technologii medycznych i jej grup roboczych.

4.   Sieć ds. oceny technologii medycznych może zapraszać organizacje europejskie i międzynarodowe do uczestnictwa w posiedzeniach w charakterze obserwatorów.

Artykuł 7

Sekretariat sieci ds. oceny technologii medycznych

1.   Sekretariat sieci ds. oceny technologii medycznych prowadzony jest przez Komisję, która sporządza protokoły.

2.   Komisja publikuje na swojej stronie internetowej odpowiednie informacje dotyczące działań prowadzonych przez sieć ds. oceny technologii medycznych.

Artykuł 8

Wydatki

1.   Osoby uczestniczące w działaniach sieci ds. oceny technologii medycznych nie otrzymują wynagrodzenia od Komisji za swoją pracę.

2.   Wydatki na podróże służbowe i koszty pobytu ponoszone przez osoby uczestniczące w pracach sieci ds. oceny technologii medycznych są zwracane przez Komisję zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji.

3.   Zwrot kosztów odbywa się w granicach dostępnych środków przyznanych w ramach rocznej procedury przydziału zasobów.

Artykuł 9

Wejście w życie

Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 czerwca 2013 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 88 z 4.4.2011, s. 45.

(2)  Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.

(3)  Dz.U. L 201 z 31.7.2002, s. 37.

(4)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

(5)  Dz.U. L 271 z 9.10.2002, s. 1.

(6)  Dz.U. L 301 z 20.11.2007, s. 3.

(7)  www.eunethta.eu; decyzja wykonawcza Komisji C2011/7195 w sprawie przyznania dotacji dla wniosków dotyczących drugiego programu „Zdrowie” na 2011 r. (2008–2013).

(8)  Dz.U. L 412 z 30.12.2006, s. 1.

(9)  Dz.U. L 310 z 9.11.2006, s. 15.

(10)  Dz.U. L 317 z 3.12.2001, s. 1.


AKTY PRZYJĘTE PRZEZ ORGANY UTWORZONE NA MOCY UMÓW MIĘDZYNARODOWYCH

27.6.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 175/73


DECYZJA NR 1/2013 WSPÓLNEGO KOMITETU UE-SZWAJCARIA

z dnia 6 czerwca 2013 r.

zmieniająca załączniki I i II do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie uproszczenia kontroli i formalności przy przewozie towarów oraz środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne

(2013/330/UE)

WSPÓLNY KOMITET,

uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską z dnia 25 czerwca 2009 r. w sprawie uproszczenia kontroli i formalności przy przewozie towarów oraz środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne (1) (zwaną dalej „Umową”), w szczególności jej art. 21 ust. 2;

mając na uwadze, że poprzez zawarcie Umowy Umawiające się Strony zobowiązały się do zagwarantowania na swoim terytorium równoważnego poziomu bezpieczeństwa za pomocą środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne zgodnych z przepisami obowiązującymi w Unii Europejskiej, w szczególności właściwymi przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2) oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (3) ustanawiającego przepisy w celu wykonania wspomnianego kodeksu celnego;

mając na uwadze, że od zawarcia Umowy w przepisach tych wprowadzono zmiany dotyczące środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne, w szczególności rozporządzeniami Komisji (WE) nr 312/2009 (4), (UE) nr 169/2010 (5) i (UE) nr 430/2010 (6);

mając na uwadze, że w Umowie należy uwzględnić zmiany prawa Unii Europejskiej, które są istotne dla utrzymania równoważności poziomu bezpieczeństwa Umawiających się Stron,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W załączniku I do Umowy wprowadza się następujące zmiany:

1)

art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   Przywozowa lub wywozowa deklaracja skrócona zawiera dane określone dla tej deklaracji w załączniku 30 A do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (7) (zwanego dalej „rozporządzeniem (EWG) nr 2454/93”), ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 430/2010 (8). Wypełnia się ją zgodnie z wyjaśnieniami znajdującymi się we wspomnianym załączniku 30 A. Uwierzytelnia ją osoba, która ją sporządza.

2)

w art. 2 wprowadza się następujące zmiany,

a)

ust. 1 lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e)

towarów, w których przypadku dozwolone jest ustne zgłoszenie celne lub zwykłe przekroczenie granicy zgodnie z przepisami ustanowionymi przez Umawiające się Strony, z wyjątkiem przewożonego na podstawie umowy przewozu majątku ruchomego gospodarstwa domowego, palet, kontenerów oraz środków transportu drogowego, kolejowego, powietrznego, morskiego i środków transportu wodami śródlądowymi;”;

b)

ust. 1 lit. j) otrzymuje brzmienie:

„j)

następujących towarów, wprowadzanych na obszar celny Umawiającej się Strony lub wyprowadzanych z obszaru celnego Umawiającej się Strony, bezpośrednio do lub z platform wiertniczych lub produkcyjnych lub turbin wiatrowych eksploatowanych przez osobę mającą swoją siedzibę na obszarze celnym Umawiających się Stron:

towarów, które zostały umieszczone na tych platformach lub turbinach wiatrowych, w celu ich budowy, naprawy, konserwacji lub przebudowy,

towarów, które zostały wykorzystane do zamontowania na platformach lub turbinach wiatrowych jako wyposażenie tych platform lub turbin wiatrowych; zaopatrzenia wykorzystywanego lub zużywanego na tych platformach lub turbinach wiatrowych oraz odpadów, innych niż niebezpieczne, z tych platform lub turbin wiatrowych;”;

c)

w ust. 1 dodaje się nową lit. l) w brzmieniu:

„l)

towary wprowadzane na terytorium Umawiającej się Strony z wyspy Helgoland, Republiki San Marino i Państwa Watykańskiego lub wysyłane z Umawiającej się Strony na te terytoria.”;

d)

ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.   Przywozowa lub wywozowa deklaracja skrócona nie jest wymagana we Wspólnocie w odniesieniu do towarów, o których mowa w art. 181c lit. i) i j), art. 592a lit. i) i j) oraz w przypadkach, o których mowa w art. 786 ust. 2 i art. 842a ust. 4 lit. b) i f) rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.”;

e)

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.   Przywozowa lub wywozowa deklaracja skrócona nie jest wymagana:

a)

w odniesieniu do następujących towarów:

części zapasowych przeznaczonych do umieszczenia na statkach wodnych i powietrznych w celu ich naprawy,

paliwa silnikowego, smarów i gazu niezbędnych do działania statków wodnych lub powietrznych, oraz

artykułów żywnościowych i innych produktów przeznaczonych do konsumpcji lub sprzedaży na pokładzie;

b)

w odniesieniu do towarów objętych procedurą tranzytu, jeżeli elektroniczne zgłoszenie tranzytowe zawiera dane wywozowej deklaracji skróconej, pod warunkiem że urząd przeznaczenia tranzytu jest również urzędem celnym wyprowadzenia;

c)

jeżeli towary nie zostały rozładowane w porcie wodnym lub lotniczym ze środka transportu, którym były przewożone przy ich wprowadzaniu na obszar celny odpowiedniej Umawiającej się Strony i którym będą przewożone przy ich wyprowadzaniu z tego obszaru;

d)

jeżeli towary zostały załadowane w innym porcie wodnym lub lotniczym znajdującym się na obszarze celnym odpowiedniej Umawiającej się Strony i pozostają na środku transportu, którym będą przewożone przy ich wyprowadzaniu z tego obszaru celnego;

e)

jeżeli towary czasowo składowane lub znajdujące się w wolnym obszarze celnym o kontroli typu I są przeładowywane, pod dozorem tego samego urzędu celnego, ze środka transportu, który wprowadził je do tego magazynu czasowego składowania lub wolnego obszaru celnego, na statek wodny, samolot lub kolej i będą przewożone jednym z tych środków transportu z magazynu czasowego składowania lub wolnego obszaru celnego przy ich wyprowadzaniu z obszaru celnego odpowiedniej Umawiającej się Strony, pod warunkiem że:

(i)

przeładunek dokonywany jest w ciągu czternastu dni kalendarzowych od przedstawienia towarów do czasowego składowania lub przedstawienia w wolnym obszarze celnym o kontroli typu I; w wyjątkowych okolicznościach organy celne mogą przedłużyć ten termin o czas niezbędny, aby sprostać zaistniałym wyjątkowym okolicznościom;

(ii)

organy celne mają dostęp do informacji o towarach; oraz

(iii)

zgodnie z wiedzą przewoźnika miejsce przeznaczenia towarów i odbiorca nie ulegają zmianie.”.

Artykuł 2

Artykuł 6 tiret drugie załącznika II do Umowy otrzymuje brzmienie:

„—

upoważniony podmiot gospodarczy może złożyć przywozowe lub wywozowe deklaracje skrócone podlegające ograniczonym wymogom w odniesieniu do zawartych w nich danych, o których mowa w załączniku 30 A do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (9), ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 430/2010 (10); jeżeli jednak upoważniony podmiot gospodarczy jest przewoźnikiem, spedytorem lub agentem celnym, jest on objęty tymi ograniczonymi wymogami, tylko jeśli zajmuje się przywozem lub wywozem towarów na rzecz upoważnionego podmiotu gospodarczego;

Artykuł 3

Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej przyjęciu.

Sporządzono w Brukseli dnia 6 czerwca 2013 r.

W imieniu Wspólnego Komitetu

Antonis KASTRISSIANAKIS

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 199 z 31.7.2009, s. 24.

(2)  Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.

(3)  Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1.

(4)  Dz.U L 98 z 17.4.2009, s. 3.

(5)  Dz.U. L 51 z 2.3.2010, s. 2.

(6)  Dz.U. L 125 z 21.5.2010, s. 10.

(7)  Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1.

(8)  Dz.U. L 125 z 21.5.2010, s. 10.”;

(9)  Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1.

(10)  Dz.U. L 125 z 21.5.2010, s. 10.”.


Wspólna deklaracja

W odniesieniu do załącznika I, art. 1 ust. 2 Umowy

W odniesieniu do danych określonych dla przywozowej i wywozowej deklaracji skróconej Umawiające się Strony potwierdzają, że

przepisy dotyczące numeru EORI, jak również

wymogi dotyczące wniosków o zmianę trasy (pkt 2.6 załącznika 30 A – tabela 6),

wprowadzone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 312/2009 z dnia 16 kwietnia 2009 r., nie mają zastosowania do deklaracji składanych szwajcarskim organom celnym.


III Inne akty

EUROPEJSKI OBSZAR GOSPODARCZY

27.6.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 175/76


DECYZJA URZĘDU NADZORU EFTA

NR 131/13/COL

z dnia 18 marca 2013 r.

zmieniająca wykaz zawarty w pkt 39 części 1.2 rozdziału I załącznika I do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym wymieniono punkty kontroli granicznej w Islandii i Norwegii zatwierdzone do przeprowadzania kontroli weterynaryjnej żywych zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego z państw trzecich, oraz uchylająca decyzję Urzędu Nadzoru EFTA Decyzja nr 339/12/COL (1)

URZĄD NADZORU EFTA,

uwzględniając pkt 4 lit. B) ppkt 1 i 3 oraz pkt 5 lit. b) części wprowadzającej rozdziału I załącznika I do Porozumienia EOG,

uwzględniając akt prawny, o którym mowa w pkt 4 części 1.1 rozdziału I załącznika I do Porozumienia EOG (dyrektywa Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich) (2), zmieniony i dostosowany do Porozumienia EOG za pomocą dostosowań sektorowych, o których mowa w załączniku I do wspomnianego porozumienia, w szczególności jego art. 6 ust. 2,

uwzględniając decyzję Kolegium nr 89/13/COL upoważniającą właściwego członka Kolegium do przyjęcia niniejszej decyzji,

a także mając na uwadze, co następuje:

W kilku następujących po sobie pismach wysłanych w okresie od 18 grudnia 2012 r. do 15 stycznia 2013 r. Norweski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (dalej NFSA) poinformował Urząd o następujących zmianach w wykazie norweskich punktów kontroli granicznej (PKG):

w dniu 18 grudnia 2012 r. NFSA poinformował Urząd, że zawiesił PKG w porcie Florø EWOS (TRACES-code NO FRO 1) w odniesieniu do przywozu mączki rybnej nieprzeznaczonej do spożycia przez ludzi;

w dniu 18 grudnia 2012 r. NFSA poinformował Urząd, że cofnął zezwolenie dla PKG w porcie Vadsø (TRACES-code NO VOS 1) i zwrócił się do Urzędu z prośbą o wykreślenie PKG w porcie Vadsø z wykazu punktów kontroli granicznej w Islandii i Norwegii zatwierdzonych do przeprowadzania kontroli weterynaryjnej żywych zwierząt i produktów zwierzęcych z państw trzecich;

w dniu 3 stycznia 2013 r. NFSA poinformował Urząd, że cofnął zezwolenie dla ośrodka kontroli Trollebø podlegającego PKG Måløy (TRACES-code NO MAY 1) i zwrócił się do Urzędu z prośbą o wykreślenie ośrodka kontroli Trollebø z wykazu punktów kontroli granicznej;

w dniu 11 stycznia 2013 r. NFSA poinformował Urząd, że cofnął zezwolenie dla ośrodka kontroli Melbu podlegającego PKG w porcie Sortland (TRACES-code NO SLX 1) i zwrócił się do Urzędu z prośbą o wykreślenie ośrodka kontroli Melbu z wykazu punktów kontroli granicznej;

w dniu 15 stycznia 2013 r. NFSA poinformował Urząd, że cofnął zezwolenie dla PKG w porcie Florø EWOS (TRACES-code NO FRO 1) i zwrócił się do Urzędu z prośbą o wykreślenie PKG Florø z wykazu punktów kontroli granicznej;

w dniu 15 stycznia 2013 r. NFSA poinformował Urząd, że cofnął zezwolenie dla ośrodka kontroli Gjesvær podlegającego PKG w porcie Honningsvåg (TRACES-code NO HVG 1) i zwrócił się do Urzędu z prośbą o wykreślenie ośrodka kontroli Gjesvær z wykazu punktów kontroli granicznej.

Obowiązkiem Urzędu jest zatem dokonanie stosownej zmiany w wykazie punktów kontroli granicznej w Islandii i Norwegii oraz opublikowanie nowego wykazu, uwzględniającego skreślenie PKG w porcie Vadsø, PKG w porcie Florø EWOS, ośrodka kontroli Trollebø, ośrodka kontroli Melbu i ośrodka kontroli Gjesvær z norweskiego wykazu PKG (3).

Decyzją nr 89/13/COL Urząd skierował sprawę do Komitetu Weterynaryjnego EFTA wspomagającego Urząd Nadzoru EFTA. Komitet jednogłośnie zatwierdził proponowaną zmianę w wykazie. W wyniku tego środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z jednogłośnie przyjętą opinią Komitetu Weterynaryjnego EFTA wspomagającego prace Urzędu Nadzoru EFTA, a ostateczna wersja tekstu dotyczącego tych środków pozostaje niezmieniona,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

PKG w porcie Vadsø Port, PKG w porcie Florø EWOS, ośrodek kontroli Trollebø, ośrodek kontroli Melbu i ośrodek kontroli Gjesvær zostają usunięte z wykazu zawartego w pkt 39 części 1.2 rozdziału I załącznika I do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym wymieniono punkty kontroli granicznej w Islandii i Norwegii zatwierdzone do przeprowadzania kontroli weterynaryjnej żywych zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego z państw trzecich.

Artykuł 2

Właściwe organy krajowe prowadzą kontrole weterynaryjne żywych zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego przywożonych do Islandii i Norwegii z państw trzecich w punktach kontroli granicznej wymienionych w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 3

Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 339/12/COL z dnia 20 września 2012 r. traci moc.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej podpisania.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja skierowana jest do Islandii i Norwegii.

Artykuł 6

Niniejsza decyzja jest autentyczna w języku angielskim.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 marca 2013 r.

W imieniu Urzędu Nadzoru EFTA

Sverrir Haukur GUNNLAUGSSON

Członek Kolegium

Xavier LEWIS

Dyrektor


(1)  Dz.U. L 350 z 20.12.2012, s. 114 oraz Suplement EOG nr 71 z 20.12.2012, s. 7.

(2)  Dz.U. L 24 z 30.1.1998, s. 9.

(3)  Ze względu na skreślenie PKG w porcie Florø EWOS nie jest konieczne odzwierciedlanie w wykazie PKG zawieszenia w odniesieniu do przywozu mączki rybnej nieprzeznaczonej do spożycia przez ludzi (wniosek przesłany w dniu 18 grudnia 2012 r.)


ZAŁĄCZNIK

WYKAZ ZATWIERDZONYCH PUNKTÓW KONTROLI GRANICZNEJ

1

=

Nazwa

2

=

Kod TRACES

3

=

Rodzaj

A

=

Port lotniczy

F

=

Transport kolejowy

P

=

Port

R

=

Transport drogowy

4

=

Ośrodek kontroli

5

=

Produkty

HC

=

Wszystkie produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi

NHC

=

Pozostałe produkty

NT

=

Produkty niewymagające przechowywania w obniżonej temperaturze

T

=

Produkty wymagające przechowywania w obniżonej temperaturze

T(FR)

=

Produkty wymagające przechowywania w temperaturze mrożenia

T(CH)

=

Produkty wymagające przechowywania w temperaturze chłodzenia

6

=

Zwierzęta żywe

U

=

Zwierzęta kopytne: bydło, świnie, owce, kozy, dzikie i domowe zwierzęta nieparzystokopytne

E

=

Zarejestrowane koniowate określone w dyrektywie Rady 90/426/EWG

O

=

Pozostałe zwierzęta

5-6

=

Uwagi specjalne

(1)

=

Kontrola zgodna z wymogami decyzji Komisji 93/352/EWG podjętej w związku z wykonaniem art. 19 ust. 3 dyrektywy Rady 97/78/WE

(2)

=

Tylko produkty pakowane

(3)

=

Tylko produkty rybne

(4)

=

Tylko białko zwierzęce

(5)

=

Tylko wełna, skóry i skórki

(6)

=

Tylko płynne tłuszcze, oleje i oleje rybne

(7)

=

Kuce islandzkie (tylko od kwietnia do października)

(8)

=

Tylko koniowate

(9)

=

Tylko ryby tropikalne

(10)

=

Tylko koty, psy, gryzonie, zajęczaki, żywe ryby, gady i ptaki inne niż bezgrzebieniowe

(11)

=

Tylko pasza luzem

(12)

=

Dla (U) w przypadku nieparzystokopytnych tylko przeznaczone do zoo; oraz przy (O) tylko jednodniowe kurczęta, ryby, psy, koty, owady i inne zwierzęta przeznaczone do zoo

(13)

=

Nagylak HU: Jest to punkt kontroli granicznej (dla produktów) i przejście (dla żywych zwierząt) na granicy węgiersko-rumuńskiej, podlegający środkom tymczasowym wynegocjowanym i określonym w traktacie akcesyjnym zarówno dla produktów, jak i żywych zwierząt. Zob.: decyzja Komisji 2003/630/WE

(14)

=

Przeznaczone do przewozu przez terytorium Wspólnoty Europejskiej przesyłki niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, przewożone do lub pochodzące z Rosji, na podstawie szczególnych procedur przewidzianych w odpowiednich przepisach Wspólnoty

(15)

=

Tylko zwierzęta akwakultury

(16)

=

Tylko mączka rybna

Państwo: Islandia

1

2

3

4

5

6

Akureyri

IS AKU1

P

 

HC-T(1)(2)(3), NHC(16)

 

Hafnarfjörður

IS HAF 1

P

 

HC(1)(2)(3), NHC-NT (2)(6)(16)

 

Húsavík

IS HUS 1

P

 

HC-T(FR)(1)(2)(3)

 

Ísafjörður

IS ISA1

P

 

HC-T(FR)(1)(2)(3)

 

Port lotniczy Keflavík

IS KEF 4

A

 

HC(2), NHC(2)

O(15)

Reykjavík Eimskip

IS REY 1a

P

 

HC(2), NHC(2)

 

Reykjavík Samskip

IS REY 1b

P

 

HC-T(FR)(1)(2)(3), HC-NT(1)(2)(3), NHC-NT(2)(6)(16)

 

Þorlákshöfn

IS THH1

P

 

HC-T(FR)(1)(2)(3), HC-NT(6), NHC-NT(6)

 


Państwo: Norwegia

1

2

3

4

5

6

Borg

NO BRG 1

P

 

HC, NHC

E(7)

Båtsfjord

NO BJF 1

P

 

HC-T(FR)(1)(2)(3), HC-NT(1)(2)(3)

 

Egersund

NO EGE 1

P

 

HC-NT(6), NHC-NT(6)(16)

 

Hammerfest

NO HFT 1

P

Rypefjord

HC-T(FR)(1)(2)(3), HC-NT(1)(2)(3)

 

Honningsvåg

NO HVG 1

P

Honningsvåg

HC-T(FR)(1)(2)(3)

 

Kirkenes

NO KKN 1

P

 

HC-T(FR)(1)(2)(3), HC-NT(1)(2)(3)

 

Kristiansund

NO KSU 1

P

Kristiansund

HC-T(FR)(1)(2)(3), NHC-T(FR)(2)(3) HC-NT(6), NHC-NT(6)

 

Larvik

NO LAR 1

P

 

HC(2)

 

Måløy

NO MAY 1

P

Gotteberg

HC-T(FR)(1)(2)(3), NHC-T(FR)(2)(3)

 

Miejscowość: Oslo

NO OSL 1

P

 

HC, NHC

 

Miejscowość: Oslo

NO OSL 4

A

 

HC, NHC

U,E,O

Sortland

NO SLX 1

P

Sortland

HC-T(FR)(1)(2)(3)

 

Storskog

NO STS 3

R

 

HC, NHC

U,E,O

Tromsø

NO TOS 1

P

Bukta

HC-T(FR)(1)(2)(3)

 

Solstrand

HC-T(FR)(1)(2)(3)

 

Ålesund

NO AES 1

P

Breivika

HC-T(FR)(1)(2)(3), NHC-T(FR)(2)(3)

 

Skutvik

HC-T(1)(2)(3), HC-NT(6), NHC-T(FR) (2)(3), NHC-NT(6)