ISSN 1977-0766

doi:10.3000/19770766.L_2012.328.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 328

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 55
28 listopada 2012


Spis treści

 

I   Akty ustawodawcze

Strona

 

 

DECYZJE

 

*

Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1104/2012/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2008/971/WE w celu włączenia leśnego materiału rozmnożeniowego kategorii kwalifikowany oraz aktualizacji nazwy organów odpowiedzialnych za zatwierdzanie i kontrolę produkcji

1

 

*

Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1105/2012/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2003/17/WE poprzez wydłużenie okresu jej stosowania oraz aktualizację nazwy państwa trzeciego oraz nazw organów odpowiedzialnych za zatwierdzanie i kontrolę produkcji ( 1 )

4

 

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1106/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, w odniesieniu do aktualizacji nazewnictwa państw i terytoriów ( 1 )

7

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1107/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

16

 

 

DECYZJE

 

 

2012/730/UE

 

*

Decyzja Rady z dnia 20 listopada 2012 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Międzynarodowej Grupie Badawczej do spraw Juty w odniesieniu do negocjacji dotyczących nowego zakresu uprawnień po 2014 r.

18

 

 

2012/731/UE

 

*

Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2012/003 DK/Vestas z Danii)

19

 

 

2012/732/UE

 

*

Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2012/002 DE/manroland z Niemiec)

20

 

 

2012/733/UE

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 26 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 odnośnie do kojarzenia ofert zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie oraz ich równoważenia oraz ponownego ustanowienia EURES (notyfikowana jako dokument nr C(2012) 8548)  ( 1 )

21

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


I Akty ustawodawcze

DECYZJE

28.11.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 328/1


DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY NR 1104/2012/UE

z dnia 21 listopada 2012 r.

w sprawie zmiany decyzji Rady 2008/971/WE w celu włączenia leśnego materiału rozmnożeniowego kategorii „kwalifikowany” oraz aktualizacji nazwy organów odpowiedzialnych za zatwierdzanie i kontrolę produkcji

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W decyzji Rady 2008/971/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie równoważności leśnego materiału rozmnożeniowego produkowanego w krajach trzecich (3) określa się warunki przywozu do Unii leśnego materiału rozmnożeniowego z kategorii „o ustalonym źródle pochodzenia” i „wyselekcjonowany”, produkowanego w państwach trzecich wymienionych w załączniku I do tej decyzji.

(2)

Zgodnie z krajowymi zasadami certyfikacji leśnego materiału rozmnożeniowego w Chorwacji, Kanadzie, Norwegii, Serbii, Stanach Zjednoczonych, Szwajcarii i Turcji podczas zbioru i przetwarzania materiału siewnego oraz produkcji materiału sadzeniowego przeprowadza się urzędową kontrolę w terenie.

(3)

Według tych zasad systemy zatwierdzania i rejestracji materiału podstawowego oraz dalszej produkcji materiału rozmnożeniowego z tego materiału podstawowego powinny być zgodne z systemem certyfikacji leśnego materiału rozmnożeniowego przemieszczanego w handlu międzynarodowym OECD (System Nasion i Roślin Leśnych OECD). Ponadto zasady te wymagają urzędowej certyfikacji materiału siewnego i sadzeniowego kategorii „o ustalonym źródle pochodzenia”, „wyselekcjonowany” i „kwalifikowany” oraz urzędowego zamykania paczek nasion zgodnie z Systemem Nasion i Roślin Leśnych OECD.

(4)

Po zbadaniu tych zasad w odniesieniu do kategorii „kwalifikowany” stwierdzono, że warunki zatwierdzania materiału podstawowego spełniają wymogi określone w dyrektywie Rady 1999/105/WE z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym (4). Ponadto, z wyjątkiem warunków dotyczących jakości materiału siewnego, czystości gatunkowej i jakości materiału sadzeniowego, zasady tych krajów trzecich dają w odniesieniu do warunków mających zastosowanie do materiału siewnego i sadzeniowego nowej kategorii „kwalifikowany” takie same gwarancje jak zasady zawarte w dyrektywie 1999/105/WE. W związku z powyższym należy uznać zasady certyfikowania materiału leśnego kategorii „kwalifikowany” w Chorwacji, Kanadzie, Norwegii, Serbii, Stanach Zjednoczonych, Szwajcarii i Turcji za równoważne z zasadami określonymi w dyrektywie 1999/105/WE, o ile spełnione są warunki dotyczące materiału siewnego i sadzeniowego określone w załączniku II do decyzji 2008/971/WE.

(5)

W odniesieniu do materiału kategorii „kwalifikowany” warunki te powinny obejmować dostarczanie informacji, czy produkty były modyfikowane genetycznie. Informacje takie powinny ułatwić stosowanie wymogów określonych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie (5) lub, w stosownych przypadkach, w rozporządzeniu (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (6) oraz w rozporządzeniu (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczącym możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie (7).

(6)

Ponadto uległy zmianie nazwy niektórych organów odpowiedzialnych za zatwierdzanie i kontrolę produkcji, wymienionych w załączniku I do decyzji 2008/971/WE.

(7)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2008/971/WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W decyzji 2008/971/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

w art. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Niniejsza decyzja określa warunki przywozu do Unii leśnego materiału rozmnożeniowego kategorii »o ustalonym źródle pochodzenia«, »wyselekcjonowany« i »kwalifikowany«, wyprodukowanego w krajach trzecich wymienionych w załączniku I.”;

2)

art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   Materiał siewny i sadzeniowy kategorii »o ustalonym źródle pochodzenia«, »wyselekcjonowany« i »kwalifikowany« z gatunków wymienionych w załączniku I do dyrektywy 1999/105/WE, wyprodukowany w krajach trzecich wymienionych w załączniku I do niniejszej decyzji i urzędowo certyfikowany przez organy krajów trzecich wymienione we wspomnianym załączniku, uznaje się za równoważny z materiałem siewnym i sadzeniowym zgodnym z dyrektywą 1999/105/WE, o ile spełnia warunki określone w załączniku II do niniejszej decyzji.”;

3)

art. 4 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Przy wprowadzaniu materiału siewnego i sadzeniowego do Unii dostawca przywożący ten materiał z wyprzedzeniem powiadamia organ urzędowy państwa członkowskiego przywozu. Organ urzędowy wystawia certyfikat oparty na urzędowym świadectwie pochodzenia OECD przed wprowadzeniem materiału na rynek.”;

4)

w załącznikach I i II wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Strasburgu dnia 21 listopada 2012 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

M. SCHULZ

Przewodniczący

W imieniu Rady

A. D. MAVROYIANNIS

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 351 z 15.11.2012, s. 91.

(2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 23 października 2012 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 13 listopada 2012 r.

(3)  Dz.U. L 345 z 23.12.2008, s. 83.

(4)  Dz.U. L 11 z 15.1.2000, s. 17.

(5)  Dz.U. L 106 z 17.4.2001, s. 1.

(6)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1.

(7)  Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 24.


ZAŁĄCZNIK

W załącznikach I i II do decyzji 2008/971/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

załącznik I otrzymuje brzmienie:

„ZAŁĄCZNIK I

Kraje i organy

Kraj (1)

Organ odpowiedzialny za zatwierdzanie i kontrolę produkcji

CA

National Forest Genetic Resources Centre/Centre national des ressources génétiques forestières

Natural Resources Canada/Ressources naturelles Canada

Canadian Forest Service-Atlantic/Service canadien des forêts –Atlantique

P.O. Box 4000,

FREDERICTON, NB E3B 5P7

CH

Federal Office for the Environment (FOEN)

Department of the Environment, Transport, Energy and Communications (UVEK)

Forest Division

Federal Plant Protection Service

Zürcherstraße 111

CH-8903 BIRMENSDORF

HR

Croatian Forest Research Institute – CFI

Division of Genetics, Forest Tree Breeding and Seed Science

Cvjetno naselje 41

10450 Jastrebarsko

NO

Norwegian Forest Research Institute

Høgskoleveien 12

N-1432 AAS

Norwegian Forest Seed Station

P.O. Box 118

N-2301 HAMAR

RS

Group for Forest Reproductive Material and Genetic Resources Directorate for Forest

Ministry of Agriculture, Forestry and Water Management

Ministry of AFW – Directorate for Forest

Omladinskih brigada 1

Novi Beograd

TR

Ministry of Environment and Forestry

General Directorate of Forestation and Erosion Control

Bestepe 06560

Ankara

US

USA United States Department of Agriculture, Forest Service

Cooperative Forestry

National Seed Laboratory

5675 Riggins Mill Road

Dry Branch, Georgia 31020

OFICJALNE PAŃSTWOWE ORGANY CERTYFIKUJĄCE

(Upoważnione do wydawania świadectw OECD na mocy umowy o współpracy z USDA Forest Service)

Washington State Crop Improvement Association, Inc.

1610 NE Eastgate Blvd, Suite 610

Pullman, Washington 99163

2)

w załączniku II dodaje się następującą sekcję:

„C.   Dodatkowe warunki odnoszące się do nasion i materiału sadzeniowego kategorii »kwalifikowany«, wyprodukowanego w krajach trzecich.

W odniesieniu do materiału siewnego i sadzeniowego kategorii »kwalifikowany« etykieta OECD i etykieta lub dokument dostawcy określa, czy w produkcji materiałów podstawowych zastosowano modyfikację genetyczną.”.


(1)  CA – Kanada, CH – Szwajcaria, HR – Chorwacja, NO – Norwegia, RS – Serbia, TR – Turcja, US – Stany Zjednoczone.”


28.11.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 328/4


DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY NR 1105/2012/UE

z dnia 21 listopada 2012 r.

w sprawie zmiany decyzji Rady 2003/17/WE poprzez wydłużenie okresu jej stosowania oraz aktualizację nazwy państwa trzeciego oraz nazw organów odpowiedzialnych za zatwierdzanie i kontrolę produkcji

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z decyzją Rady 2003/17/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie równoważności inspekcji polowych stosowanych w państwach trzecich w uprawach nasiennych roślin uprawnych oraz w sprawie równoważności materiału siewnego wyprodukowanego w państwach trzecich (3) inspekcje polowe przeprowadzane w państwach trzecich na uprawach nasiennych roślin uprawnych niektórych gatunków mają być uznawane za równoważne w ograniczonym okresie z inspekcjami polowymi przeprowadzanymi zgodnie z aktami prawnymi Unii, a materiał siewny niektórych gatunków produkowany w państwach trzecich ma być uznawany za równoważny z materiałem siewnym produkowanym zgodnie z aktami prawnymi Unii.

(2)

Stwierdzono, że inspekcje polowe przeprowadzane w państwach trzecich nadal dają te same gwarancje co inspekcje polowe przeprowadzane przez państwa członkowskie. W związku z powyższym powinny one w dalszym ciągu być uznawane za równoważne.

(3)

Ponieważ decyzja 2003/17/WE traci moc z dniem 31 grudnia 2012 r., należy przedłużyć okres, w którym zgodnie z tą decyzją uznawana jest równoważność. Właściwe jest przedłużenie tego okresu o dziesięć lat.

(4)

Odniesienia do Jugosławii w decyzji 2003/17/WE powinny zostać skreślone. Serbia, jako członek systemów OECD dla certyfikatów odmian materiału siewnego znajdującego się w obrocie międzynarodowym oraz jako członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Badania Nasion w odniesieniu do pobierania próbek i badania materiału siewnego, powinna zostać dodana do wykazu państw trzecich w załączniku I do decyzji 2003/17/WE. Zmieniły się ponadto nazwy niektórych organów odpowiedzialnych za zatwierdzanie i kontrolę produkcji, wymienionych w załączniku I do decyzji 2003/17/WE.

(5)

Przepisy decyzji 2003/17/WE, które odnoszą się do decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (4) powinny zostać uchylone, ponieważ w kontekście niniejszej decyzji ich stosowanie byłoby niezgodne z systemem uprawnień przekazanych i uprawnień wykonawczych wprowadzonych odpowiednio art. 290 i 291 Traktatu.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/17/WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W decyzji 2003/17/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

skreśla się art. 4;

2)

skreśla się art. 5;

3)

w art. 6 datę „31 grudnia 2012 r.” zastępuje się datą „31 grudnia 2022 r.”;

4)

załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Strasburgu dnia 21 listopada 2012 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

M. SCHULZ

Przewodniczący

W imieniu Rady

A. D. MAVROYIANNIS

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 351 z 15.11.2012, s. 92.

(2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2012 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady z dnia 13 listopada 2012 r.

(3)  Dz.U. L 8 z 14.1.2003, s. 10.

(4)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.


ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK I

KRAJE, ORGANY I GATUNKI

Kraj (1)

Organ

Gatunki określone w następujących dyrektywach

1

2

3

AR

Instituto Nacional de Semillas (INASE)

Av. Paseo Colón 922, 3 Piso

1063 BUENOS AIRES

66/401/EWG

66/402/EWG

2002/57/WE

AU

Australian Seeds Authority LTD.

P.O. BOX 187

LINDFIELD, NSW 2070

66/401/EWG

66/402/EWG

2002/57/WE

CA

Canadian Food Inspection Agency, Seed Section, Plant Health & Biosecurity Directorate

59 Camelot Drive, Room 250, OTTAWA, ON K1A 0Y9

66/401/EWG

66/402/EWG

2002/57/WE

CL

Ministerio de Agricultura

Servicio Agricola y Ganadero, División de Semillas

Casilla 1167, Paseo Bulnes 140 - SANTIAGO DE CHILE

2002/54/WE

66/401/EWG

66/402/EWG

2002/57/WE

HR

State Institute for Seed and Seedlings,

Vinkovacka Cesta 63

31000 OSIJEK

2002/54/WE

66/401/EWG

66/402/EWG

2002/57/WE

IL

Ministry of Agriculture & Rural Development

Plant Protection and Inspection Services

P.O. BOX 78, BEIT-DAGAN 50250

66/401/EWG

66/402/EWG

2002/57/WE

MA

D.P.V.C.T.R.F.

Service de Contrôle des Semences et Plants,

B.P. 1308 RABAT

66/401/EWG

66/402/EWG

2002/57/WE

NZ

Ministry for Primary Industries,

25 „THE TERRACE”

P.O. BOX 2526

6140 WELLINGTON

2002/54/WE

66/401/EWG

66/402/EWG

2002/57/WE

RS

Ministry of Agriculture, Forestry and Water Management Plant Protection Directorate

Omladinskih brigada 1, 11070 NOVI BEOGRAD

Ministerstwo Rolnictwa upoważniło następujące instytucje do wydawania świadectw OECD:

National Laboratory for Seed Testing

Maksima Gorkog 30 - 21000 NOVI SAD

Maize Research Institute „ZEMUN POLJE”

Slobodana Bajica 1

11080 ZEMUN, BEOGRAD

2002/54/WE

66/401/EWG

66/402/EWG

2002/57/WE

TR

Ministry of Agriculture and Rural Affairs,

Variety Registration and Seed Certification Centre

Gayret mah. Fatih Sultan Mehmet Bulvari No:62

P.O.BOX: 30,

06172 Yenimahalle/ANKARA

2002/54/WE

66/401/EWG

66/402/EWG

2002/57/WE

US

USDA - Agricultural Marketing Service

Seed Regulatory & Testing Branch

801 Summit Crossing, Suite C, GASTONIA NC 28054

2002/54/WE

66/401/EWG

66/402/EWG

2002/57/WE

UY

Instituto Nacional de Semillas (INASE)

Cno. Bertolotti s/n y Ruta 8 km 29

91001 PANDO - CANELONES

66/401/EWG

66/402/EWG

2002/57/WE

ZA

National Department of Agriculture,

c/o S.A.N.S.O.R.

Lynnwood Ridge, P.O. BOX 72981, 0040 PRETORIA

66/401/EWG

66/402/EWG – tylko w odniesieniu do Zea mays i Sorghum spp.

2002/57/WE


(1)  AR – Argentyna, AU – Australia, CA – Kanada, CL – Chile, HR – Chorwacja, IL – Izrael, MA – Maroko, NZ – Nowa Zelandia, RS – Serbia, TR – Turcja, US – Stany Zjednoczone, UY – Urugwaj, ZA – Republika Południowej Afryki”


II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

28.11.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 328/7


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 1106/2012

z dnia 27 listopada 2012 r.

w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, w odniesieniu do aktualizacji nazewnictwa państw i terytoriów

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/95 (1), w szczególności jego art. 5 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie nomenklatury krajów i terytoriów na potrzeby statystyki handlu zagranicznego Wspólnoty oraz statystyki handlu między państwami członkowskimi (2) ustanowiono tę nomenklaturę w wersji obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.

(2)

Sudan Południowy stał się niepodległym państwem.

(3)

Antyle Holenderskie zostały rozwiązane.

(4)

Saint Barthélemy nie należy już do obszaru celnego Unii Europejskiej.

(5)

Potrzebny jest kod do ujęcia transakcji obejmujących instalacje na pełnym morzu (platformy wydobywcze, farmy wiatrowe, kable transoceaniczne).

(6)

Alfabetyczne kodowanie krajów i terytoriów, o ile jest ono zgodne z wymogami prawodawstwa unijnego i wymogami prowadzenia statystyki w Unii, musi opierać się na obowiązującej wersji normy ISO alpha 2.

(7)

Należy zatem sporządzić nową wersję wymienionej nomenklatury, która uwzględni wspomniane nowe pozycje oraz zmiany, które miały wpływ na niektóre kody.

(8)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Statystyk Odnoszących się do Handlu Towarami z Państwami Trzecimi,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Obowiązująca od dnia 1 stycznia 2013 r. wersja nomenklatury krajów i terytoriów na potrzeby statystyki handlu zagranicznego Unii i statystyki handlu między państwami członkowskimi jest określona w załączniku.

Artykuł 2

Rozporządzenie (WE) nr 1833/2006 traci moc z dniem 1 stycznia 2013 r.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 27 listopada 2012 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 23.

(2)  Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19.


ZAŁĄCZNIK

NOMENKLATURA KRAJÓW I TERYTORIÓW DLA POTRZEB STATYSTYKI HANDLU ZAGRANICZNEGO UNII ORAZ STATYSTYKI HANDLU MIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI

(Wersja obowiązująca od dnia 1 stycznia 2013 r.)

Kod

Nazwa

Opis

AD

Andora

 

AE

Zjednoczone Emiraty Arabskie

Abu Zabi, Adżman, Dubaj, Fudżajra, Ras al-Chajma, Szardża oraz Umm al-Kajwajn

AF

Afganistan

 

AG

Antigua i Barbuda

 

AI

Anguilla

 

AL

Albania

 

AM

Armenia

 

AO

Angola

Łącznie z Kabindą

AQ

Antarktyda

Terytoria na południe od 60° szerokości geograficznej południowej; wyłączając Francuskie Terytoria Południowe (TF), Wyspę Bouveta (BV), Georgię Południową i Sandwich Południowy (GS)

AR

Argentyna

 

AS

Samoa Amerykańskie

 

AT

Austria

 

AU

Australia

 

AW

Aruba

 

AZ

Azerbejdżan

 

BA

Bośnia i Hercegowina

 

BB

Barbados

 

BD

Bangladesz

 

BE

Belgia

 

BF

Burkina Faso

 

BG

Bułgaria

 

BH

Bahrajn

 

BI

Burundi

 

BJ

Benin

 

BL

Saint Barthélemy

 

BM

Bermudy

 

BN

Brunei

Pełna nazwa: Państwo Brunei Darussalam

BO

Boliwia

Pełna nazwa: Wielonarodowe Państwo Boliwia

BQ

Bonaire, Sint Eustatius i Saba

 

BR

Brazylia

 

BS

Bahamy

 

BT

Bhutan

 

BV

Wyspa Bouveta

 

BW

Botswana

 

BY

Białoruś

 

BZ

Belize

 

CA

Kanada

 

CC

Wyspy Kokosowe (Wyspy Keelinga)

 

CD

Demokratyczna Republika Konga

Wcześniej: Zair

CF

Republika Środkowoafrykańska

 

CG

Kongo

Pełna nazwa: Republika Konga

CH

Szwajcaria

Łącznie z niemieckim terytorium Büsingen i włoską gminą Campione d’Italia

CI

Wybrzeże Kości Słoniowej

Pełna nazwa: Republika Wybrzeża Kości Słoniowej

CK

Wyspy Cooka

 

CL

Chile

 

CM

Kamerun

 

CN

Chiny

 

CO

Kolumbia

 

CR

Kostaryka

 

CU

Kuba

 

CV

Republika Zielonego Przylądka

 

CW

Curaçao

 

CX

Wyspa Bożego Narodzenia

 

CY

Cypr

 

CZ

Republika Czeska

 

DE

Niemcy

Łącznie z wyspą Helgoland; z wyłączeniem terytorium Büsingen

DJ

Dżibuti

 

DK

Dania

 

DM

Dominika

 

DO

Dominikana

Pełna nazwa: Republika Dominikańska

DZ

Algieria

 

EC

Ekwador

Łącznie z Wyspami Galapagos

EE

Estonia

 

EG

Egipt

 

EH

Sahara Zachodnia

 

ER

Erytrea

 

ES

Hiszpania

Łącznie z Balearami i Wyspami Kanaryjskimi; z wyłączeniem Ceuty (XC) i Melilli (XL)

ET

Etiopia

 

FI

Finlandia

Łącznie z Wyspami Alandzkimi

FJ

Fidżi

 

FK

Falklandy

 

FM

Mikronezja

Pełna nazwa: Sfederowane Stany Mikronezji (Chuuk, Kosrae, Pohnpei i Yap)

FO

Wyspy Owcze

 

FR

Francja

Łącznie z Monako i departamentami zamorskimi (Gujana Francuska, Gwadelupa, Martynika i Reunion) oraz francuska, północna część wyspy Saint-Martin

GA

Gabon

 

GB

Zjednoczone Królestwo

Wielka Brytania, Irlandia Północna, Wyspy Normandzkie oraz Wyspa Man

GD

Grenada

Łącznie z Południowymi Grenadynami

GE

Gruzja

 

GH

Ghana

 

GI

Gibraltar

 

GL

Grenlandia

 

GM

Gambia

 

GN

Gwinea

 

GQ

Gwinea Równikowa

 

GR

Grecja

 

GS

Georgia Południowa i Sandwich Południowy

 

GT

Gwatemala

 

GU

Guam

 

GW

Gwinea Bissau

 

GY

Gujana

 

HK

Hongkong

Specjalny Region Administracyjny Hongkong Chińskiej Republiki Ludowej

HM

Wyspy Heard i McDonalda

 

HN

Honduras

Łącznie z Wyspami Łabędzimi

HR

Chorwacja

 

HT

Haiti

 

HU

Węgry

 

ID

Indonezja

 

IE

Irlandia

 

IL

Izrael

 

IN

Indie

 

IO

Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego

Archipelag Chagos

IQ

Irak

 

IR

Iran

Pełna nazwa: Islamska Republika Iranu

IS

Islandia

 

IT

Włochy

Łącznie z Livigno; z wyłączeniem gminy Campione d’Italia

JM

Jamajka

 

JO

Jordania

 

JP

Japonia

 

KE

Kenia

 

KG

Kirgistan

Pełna nazwa: Republika Kirgiska

KH

Kambodża

 

KI

Kiribati

 

KM

Komory

Anjouan, Wielki Komor i Moheli

KN

Saint Kitts i Nevis

 

KP

Korea Północna

Pełna nazwa: Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna

KR

Korea Południowa

Pełna nazwa: Republika Korei

KW

Kuwejt

 

KY

Kajmany

 

KZ

Kazachstan

 

LA

Laos

Pełna nazwa: Laotańska Republika Ludowo-Demokratyczna

LB

Liban

 

LC

Saint Lucia

 

LI

Liechtenstein

 

LK

Sri Lanka

 

LR

Liberia

 

LS

Lesotho

 

LT

Litwa

 

LU

Luksemburg

 

LV

Łotwa

 

LY

Libia

 

MA

Maroko

 

MD

Mołdawia

Pełna nazwa: Republika Mołdawii

ME

Czarnogóra

 

MG

Madagaskar

 

MH

Wyspy Marshalla

 

MK  (1)

była jugosłowiańska republika Macedonii

 

ML

Mali

 

MM

Birma/Myanmar

Pełna nazwa: Republika Związku Myanmar

MN

Mongolia

 

MO

Makau

Specjalny Region Administracyjny Makau Chińskiej Republiki Ludowej

MP

Mariany Północne

 

MR

Mauretania

 

MS

Montserrat

 

MT

Malta

Łącznie z Comino i Gozo

MU

Mauritius

Mauritius, wyspa Rodrigues, Wyspy Agalega i Ławica Cargados Carajos (Wyspy Saint Brandon)

MV

Malediwy

 

MW

Malawi

 

MX

Meksyk

 

MY

Malezja

Półwysep Malajski i Wschodnia Malezja (Labuan, Sabah i Sarawak)

MZ

Mozambik

 

NA

Namibia

 

NC

Nowa Kaledonia

Łącznie z Wyspami Lojalności (Lifou, Mare i Ouvea)

NE

Niger

 

NF

Norfolk

 

NG

Nigeria

 

NI

Nikaragua

Łącznie z Wyspami Corn

NL

Niderlandy

 

NO

Norwegia

Łącznie z wyspami Svalbard i Jan Mayen

NP

Nepal

 

NR

Nauru

 

NU

Niue

 

NZ

Nowa Zelandia

Z wyłączeniem prowincji Ross (Antarktyda)

OM

Oman

 

PA

Panama

Łącznie z byłą strefą Kanału Panamskiego

PE

Peru

 

PF

Polinezja Francuska

Markizy, Wyspy Towarzystwa (włącznie z Tahiti), archipelag Tuamotu, Wyspy Gambiera i Wyspy Australskie (Południowe)

PG

Papua-Nowa Gwinea

Wschodnia część Nowej Gwinei, Archipelag Bismarcka (włącznie z Nową Brytanią i Nową Irlandią, Lavongai (Nowym Hanowerem) i Wyspami Admiralicji); Północne Wyspy Salomona (Bougainville i Buka), Wyspy Trobrianda, wyspa Woodlark, Wyspy d’Entrecasteaux oraz archipelag Louisiade

PH

Filipiny

 

PK

Pakistan

 

PL

Polska

 

PM

Saint-Pierre i Miquelon

 

PN

Pitcairn

Łącznie z wyspami Ducie, Henderson i Oeno

PS

Okupowane terytoria palestyńskie

Zachodni Brzeg (włącznie ze wschodnią Jerozolimą) oraz Strefa Gazy

PT

Portugalia

Łącznie z Azorami i Maderą

PW

Palau

 

PY

Paragwaj

 

QA

Katar

 

RO

Rumunia

 

RU

Rosja

Pełna nazwa: Federacja Rosyjska

RW

Rwanda

 

SA

Arabia Saudyjska

 

SB

Wyspy Salomona

 

SC

Seszele

Wyspa Mahe, wyspa Praslin, La Digue, Fregate i Silhouette, Wyspy Amirantes (w tym Desroches, Alphonse, Plate et Coëtivy), Wyspy Farquhar (w tym Providence), Wyspy Aldabra i Wyspy Cosmoledo

SD

Sudan

 

SE

Szwecja

 

SG

Singapur

 

SH

Wyspa Świętej Heleny, Wyspa Wniebowstąpienia i Tristan da Cunha

 

SI

Słowenia

 

SK

Słowacja

 

SL

Sierra Leone

 

SM

San Marino

 

SN

Senegal

 

SO

Somalia

 

SR

Surinam

 

SS

Sudan Południowy

 

ST

Wyspy Świętego Tomasza i Książęca

 

SV

Salwador

 

SX

Wyspa Sint Maarten (część holenderska wyspy Saint Martin/Sint Maarten)

Wyspa Saint Martin podzielona jest na francuską część północną i holenderską część południową

SY

Syria

Pełna nazwa: Syryjska Republika Arabska

SZ

Suazi

 

TC

Turks i Caicos

 

TD

Czad

 

TF

Francuskie Terytoria Południowe

Obejmują Wyspy Kerguelena, wyspę Amsterdam, wyspę Świętego Pawła, Wyspy Crozeta, francuskie Wyspy Rozproszone Oceanu Indyjskiego (Bassas da India, Europa, Glorieuses, Juan de Nova, Tromelin)

TG

Togo

 

TH

Tajlandia

 

TJ

Tadżykistan

 

TK

Tokelau

 

TL

Timor Wschodni

Pełna nazwa: Demokratyczna Republika Timoru Wschodniego

TM

Turkmenistan

 

TN

Tunezja

 

TO

Tonga

 

TR

Turcja

 

TT

Trynidad i Tobago

 

TV

Tuvalu

 

TW

Tajwan

Wydzielony obszar celny Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu

TZ

Tanzania

Pełna nazwa: Zjednoczona Republika Tanzanii (Tanganika, Zanzibar i Pemba)

UA

Ukraina

 

UG

Uganda

 

UM

Minor

Pełna nazwa: Małe Oddalone Wyspy Stanów Zjednoczonych (obejmują wyspę Baker, wyspę Howland, wyspę Jarvis, atol Johnston, rafę Kingman, Wyspy Midway, wyspę Navassa, atol Palmyra i wyspę Wake)

US

Stany Zjednoczone

Łącznie z Portoryko

UY

Urugwaj

 

UZ

Uzbekistan

 

VA

Stolica Apostolska (Państwo Watykańskie)

 

VC

Saint Vincent i Grenadyny

 

VE

Wenezuela

Pełna nazwa: Boliwariańska Republika Wenezueli

VG

Brytyjskie Wyspy Dziewicze

 

VI

Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych

 

VN

Wietnam

 

VU

Vanuatu

 

WF

Wallis i Futuna

Łącznie z wyspą Alofi

WS

Samoa

Wcześniej: Samoa Zachodnie

XC

Ceuta

 

XK

Kosowo

Jak określono w rezolucji nr 1244 Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 10 czerwca 1999 r.

XL

Melilla

Łącznie z wyspami Penon de Velez de la Gomera, Penon de Alhucemas i Chafarinas

XS

Serbia

 

YE

Jemen

Wcześniej: Jemen Północny i Jemen Południowy

YT

Majotta

Grande-Terre i Pamandzi

ZA

Republika Południowej Afryki

 

ZM

Zambia

 

ZW

Zimbabwe

 

INNE

EU

Unia Europejska

Kod zarezerwowany, w ramach wymiany handlowej z państwami trzecimi, do deklarowania pochodzenia towarów zgodnie z warunkami określonymi w przepisach unijnych wydanych w tym zakresie. Kodu nie stosuje się do celów statystycznych

QP

Pełne morze

Obszar morski poza wodami terytorialnymi

QQ

Zapasy i zaopatrzenie

Pozycja fakultatywna

lub

 

 

QR

Zapasy i zaopatrzenie w ramach handlu wewnątrzunijnego

Pozycja fakultatywna

QS

Zapasy i zaopatrzenie w ramach handlu z państwami trzecimi

Pozycja fakultatywna

QU

Kraje i terytoria niewyszczególnione

Pozycja fakultatywna

lub

 

 

QV

Kraje i terytoria niewyszczególnione w ramach handlu wewnątrzunijnego

Pozycja fakultatywna

QW

Kraje i terytoria niewyszczególnione w ramach handlu z państwami trzecimi

Pozycja fakultatywna

QX

Kraje i terytoria niewyszczególnione z przyczyn handlowych lub militarnych

Pozycja fakultatywna

lub

 

 

QY

Kraje i terytoria niewyszczególnione z przyczyn handlowych lub militarnych w ramach handlu wewnątrzunijnego

Pozycja fakultatywna

QZ

Kraje i terytoria niewyszczególnione z przyczyn handlowych lub militarnych w ramach handlu z państwami trzecimi

Pozycja fakultatywna


(1)  Kod tymczasowy nie przesądza o ostatecznej nazwie tego państwa, jaka zostanie nadana po zakończeniu negocjacji toczących się obecnie w ONZ.


28.11.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 328/16


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1107/2012

z dnia 27 listopada 2012 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 27 listopada 2012 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

José Manuel SILVA RODRÍGUEZ

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod państw trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

AL

44,1

MA

50,0

MK

37,4

TN

73,5

TR

64,0

ZZ

53,8

0707 00 05

AL

64,5

MA

141,4

MK

58,4

TR

89,6

ZZ

88,5

0709 93 10

MA

88,6

TR

100,6

ZZ

94,6

0805 20 10

MA

76,3

ZZ

76,3

0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90

CN

65,5

HR

35,6

TR

81,7

ZZ

60,9

0805 50 10

AR

68,7

TR

85,8

ZA

49,1

ZZ

67,9

0808 10 80

MK

38,5

NZ

138,3

US

125,4

ZA

113,0

ZZ

103,8

0808 30 90

CN

59,5

TR

116,3

US

136,8

ZZ

104,2


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


DECYZJE

28.11.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 328/18


DECYZJA RADY

z dnia 20 listopada 2012 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Międzynarodowej Grupie Badawczej do spraw Juty w odniesieniu do negocjacji dotyczących nowego zakresu uprawnień po 2014 r.

(2012/730/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 3 i 4, w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Porozumienie ustanawiające zakres uprawnień Międzynarodowej Grupy Badawczej do spraw Juty z 2001 r. (zwane dalej „porozumieniem”) zostało zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2002/312/WE (1).

(2)

Obecny zakres uprawnień wygasa w dniu 30 kwietnia 2014 r. i kwestia rozpoczęcia negocjacji w sprawie odnowienia tego zakresu uprawnień będzie omawiana podczas 15. sesji posiedzenia Rady Międzynarodowej Grupy Badawczej do spraw Juty w grudniu 2012 r.

(3)

Odnowienie porozumienia nie leży w interesie Unii,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowiskiem, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję, w Międzynarodowej Grupie Badawczej do spraw Juty jest głosowanie przeciwko rozpoczęciu negocjacji w sprawie odnowienia zakresu uprawnień po 2014 r.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 20 listopada 2012 r.

W imieniu Rady

A. D. MAVROYIANNIS

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 112 z 27.4.2002, s. 34.


28.11.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 328/19


DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

z dnia 21 listopada 2012 r.

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2012/003 DK/Vestas z Danii)

(2012/731/UE)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 28,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

(2)

Zgodnie z Porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 17 maja 2006 r. EFG można uruchomić w ramach rocznego pułapu 500 000 000 EUR.

(3)

W dniu 14 maja 2012 r. Dania przedłożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w grupie Vestas i uzupełniła go dodatkowymi informacjami do dnia 10 lipca 2012 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 7 488 000 EUR.

(4)

Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Danię,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W ramach ogólnego budżetu Unii Europejskiej na rok budżetowy 2012 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 7 488 000 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Strasburgu dnia 21 listopada 2012 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

M. SCHULZ

Przewodniczący

W imieniu Rady

A. D. MAVROYIANNIS

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

(2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


28.11.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 328/20


DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

z dnia 21 listopada 2012 r.

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2012/002 DE/manroland z Niemiec)

(2012/732/UE)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1), w szczególności jego pkt 28,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2), w szczególności jego art. 12 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

(2)

Zgodnie z Porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 17 maja 2006 r. EFG można uruchomić w ramach rocznego pułapu 500 000 000 EUR.

(3)

W dniu 4 maja 2012 r. Niemcy złożyły wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie manroland AG oraz w dwóch jego jednostkach zależnych i u jednego jego dostawcy i uzupełniły go dodatkowymi informacjami do dnia 10 lipca 2012 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 5 352 944 EUR.

(4)

Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wsparcie finansowe dla wniosku złożonego przez Niemcy,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2012 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 5 352 944 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Strasburgu dnia 21 listopada 2012 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

M. SCHULZ

Przewodniczący

W imieniu Rady

A. D. MAVROYIANNIS

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

(2)  Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


28.11.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 328/21


DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI

z dnia 26 listopada 2012 r.

w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 odnośnie do kojarzenia ofert zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie oraz ich równoważenia oraz ponownego ustanowienia EURES

(notyfikowana jako dokument nr C(2012) 8548)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2012/733/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (1), w szczególności jego art. 38,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W celu wdrożenia rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 (2) dokonano dużego postępu od chwili uruchomienia sieci EURES ustanowionej decyzją Komisji 93/569/EWG z dnia 22 października 1993 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 w sprawie swobody przepływu pracowników w obrębie Wspólnoty, w szczególności odnośnie do sieci nazwanej EURES (Europejskie Służby Zatrudnienia) (3). Decyzją Komisji 2003/8/WE (4) sieć zreformowano i ponownie ustanowiono, aby ją ujednolicić i wzmocnić.

(2)

Rada Europejska na posiedzeniu w dniu 17 czerwca 2010 r. poparła strategię „Europa 2020” na rzecz zatrudnienia i inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu i wezwała jednocześnie do pełnej mobilizacji odpowiednich instrumentów i polityk unijnych w celu ułatwienia osiągnięcia wspólnych celów oraz zachęciła państwa członkowskie do wzmożenia skoordynowanych działań.

(3)

Rada Europejska na posiedzeniu w dniach 28 i 29 czerwca 2012 r. zdecydowała o przyjęciu Paktu na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia oraz, na podstawie komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „W kierunku odnowy gospodarczej sprzyjającej zatrudnieniu” z dnia 18 kwietnia 2012 r., wskazała, że należy rozwinąć portal EURES, by stał się prawdziwym europejskim narzędziem pośrednictwa pracy i rekrutacji.

(4)

EURES powinien wspierać lepsze działanie rynków pracy oraz zaspokojenie potrzeb gospodarczych ułatwiając transnarodową i transgraniczną mobilność geograficzną pracowników, zapewniając jednocześnie uczciwe warunki mobilności i poszanowanie mających zastosowanie norm pracy. Sieć powinna umożliwić większą przejrzystość na rynkach pracy, zapewniając wymianę i przetwarzanie ofert zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie (tj. ich „zestawienie” w rozumieniu rozporządzenia) oraz działania towarzyszące w zakresie zatrudnienia, doradztwa i wskazówek na szczeblu krajowym i transgranicznym, przyczyniając się tym samym do osiągania celów strategii „Europa 2020”.

(5)

W świetle doświadczeń uzyskanych od rozpoczęcia działania sieci w 1993 r. i reformy z 2003 r. oraz uwzględniając potrzebę dalszego wzmocnienia sieci i jej rozszerzenia, tak aby w pełni wspierać realizację celów strategii „Europa 2020”, należy na nowo opracować strukturę sieci, podział obowiązków i procedury decyzyjne oraz katalog świadczonych usług.

(6)

W tym celu należy mocniej skoncentrować działalność EURES na zarządzaniu przez cele i wyniki, w zakresie kojarzenia pasujących ofert i osób poszukujących pracy, pośrednictwa pracy i rekrutacji. W tym kontekście pośrednictwo pracy może być rozumiane jako świadczenie usług przez podmiot pośredniczący pomiędzy stroną podaży i popytu na rynku pracy w celu przyjęcia osoby do pracy na wolne stanowisko.

(7)

Zniesienie monopoli wraz z innymi czynnikami doprowadziło do zaistnienia na rynku pracy szerokiej gamy podmiotów świadczących usługi związane z zatrudnieniem. Aby osiągnąć swój pełen potencjał, EURES musi być otwarty na udział tych podmiotów, które zobowiążą się do pełnego przestrzegania obowiązujących norm pracy i wymogów prawnych oraz innych norm jakości EURES.

(8)

Usługi świadczone przez EURES muszą być wyraźnie określone, aby zapewnić efektywne i skuteczne wypełnianie obowiązków nałożonych rozporządzeniem na państwa członkowskie, mianowicie obowiązku podjęcia działania w zakresie zestawiania ofert zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie oraz obowiązku wymiany i dostarczania informacji związanych z rynkiem pracy. W razie potrzeby wiązało by się to z zaangażowaniem różnych podmiotów, w tym partnerów społecznych.

(9)

W Pakcie na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia Rada Europejska zwróciła się z wnioskiem o zbadanie możliwości objęcia serwisem EURES praktyk i staży. Aby zapewnić powstanie synergii i umożliwić EURES wspieranie w pełni realizacji celów strategii „Europa 2020”, zwłaszcza celu zakładającego podniesienie wskaźnika zatrudnienia do 75 % do roku 2020, EURES powinien – nie naruszając zakresu rozporządzenia – obejmować praktyki i staże w zakresie, w jakim osoby, których to dotyczy, uważane są za pracowników w rozumieniu rozporządzenia i mają przynajmniej 18 lat, jak tylko uzna się za możliwe zezwolenie na wykorzystanie tych informacji zgodnie z odpowiednimi normami.

(10)

Aby świadczyć usługi w sposób maksymalnie efektywny, EURES powinien stać się częścią ogólnej oferty usługowej uczestniczących organizacji; organizacje te mogą uzyskać dofinansowanie na działania krajowe i transgraniczne z Europejskiego Funduszu Społecznego.

(11)

Aby skutecznie przyczyniać się do lepszego funkcjonowania rynków pracy i ich ewolucji w kierunku europejskiego rynku pracy, EURES powinien również odgrywać bardziej widoczną rolę w obsadzaniu trudnych do obsadzenia wolnych miejsc pracy oraz pomagać danym grupom pracowników i pracodawców poprzez rozszerzenie zakresu sieci EURES o pomoc dla ukierunkowanych działań związanych z mobilnością na poziomie UE, szczególnie aby zachęcić do wymiany młodych pracowników.

(12)

Należy również w pełni wziąć pod uwagę możliwości dalszego wzmocnienia i zracjonalizowania oferowanych usług, jakie dają nowe narzędzia technologii informacji i komunikacji.

(13)

Przetwarzanie danych osobowych w ramach niniejszej decyzji powinno być zgodne z prawem UE i prawem krajowym dotyczącym ochrony danych osobowych.

(14)

Dla jasności zalecane jest ponowne ustanowienie sieci EURES przy jednoczesnym dokładniejszym zdefiniowaniu jej składu, struktury i funkcji.

(15)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Doradczego ds. Swobodnego Przepływu Pracowników,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Sieć EURES

Aby wypełnić zobowiązania ustanowione w rozdziale II rozporządzenia (UE) nr 492/2011, Komisja i państwa członkowskie ustanawiają i obsługują europejską sieć służb zatrudnienia, zwaną EURES.

Artykuł 2

Cele

Na rzecz osób poszukujących pracy, pracowników i pracodawców EURES wspiera, współpracując w razie potrzeby z innymi służbami lub sieciami europejskimi:

a)

rozwój europejskiego rynku pracy, otwartego i dostępnego dla wszystkich, w pełni respektującego obowiązujące normy pracy i wymogi prawne;

b)

zestawienie ofert zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie, jak i pośrednictwo pracy na poziomie transnarodowym, międzyregionalnym i transgranicznym przez wymianę ofert zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie oraz uczestnictwo w ukierunkowanych działaniach na rzecz mobilności na poziomie UE;

c)

przejrzystość i wymianę informacji w zakresie europejskich rynków pracy, włączając w to informacje o warunkach życia i pracy, a także o możliwościach zdobywania umiejętności;

d)

opracowywanie środków mających zachęcić młodych pracowników do mobilności i ułatwić im ją;

e)

wymianę informacji dotyczących staży i praktyk w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 492/2011 oraz, w razie potrzeby, pośrednictwo w zatrudnianiu stażystów i praktykantów;

f)

rozwój metodyki i wskaźników dla tego celu.

Artykuł 3

Skład

W skład EURES wchodzą:

a)

Europejski Urząd Koordynacji Równoważenia Ofert Zatrudnienia i Wniosków o Zatrudnienie, zgodnie z art. 18, 19 i 20 rozporządzenia (UE) nr 492/2011;

b)

członkowie EURES, którymi są wyspecjalizowane służby wyznaczone przez państwa członkowskie zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 492/2011 („krajowe urzędy koordynacji”), zgodnie z art. 5;

c)

partnerzy EURES, zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 492/2011. Partnerzy EURES wyznaczani są przez odpowiedniego członka EURES i mogą to być publiczne lub prywatne podmioty świadczące usługi w odpowiednim obszarze pośrednictwa pracy i zatrudnienia, związki zawodowe i organizacje pracodawców. Aby zostać partnerem EURES, dany podmiot musi zobowiązać się do wypełniania roli i obowiązków ustanowionych w art. 7;

d)

stowarzyszeni partnerzy EURES, którzy, zgodnie z art. 6, świadczą ograniczone usługi pod nadzorem i na odpowiedzialność partnera EURES lub Europejskiego Urzędu Koordynacji.

Artykuł 4

Rola i obowiązki Europejskiego Urzędu Koordynacji

1.   Komisja jest odpowiedzialna za zarządzanie Europejskim Urzędem Koordynacji.

2.   Europejski Urząd Koordynacji nadzoruje zgodność z przepisami rozdziału II rozporządzenia (UE) nr 492/2011 oraz wspomaga sieć w prowadzeniu działalności.

3.   Urząd w szczególności zajmuje się:

a)

formułowaniem spójnego ogólnego podejścia oraz świadczeniem horyzontalnego wsparcia na rzecz sieci EURES i jej użytkowników, takiego jak:

1)

obsługa i rozwój europejskiego portalu internetowego poświęconego mobilności zawodowej („portal EURES”) i związanych z tym usług informatycznych, w tym systemów i procedur wymiany ofert zatrudnienia, wniosków o zatrudnienie w formie podań, życiorysów, paszportów umiejętności itp. oraz pozostałych informacji, we współpracy z innymi odpowiednimi europejskimi służbami bądź sieciami;

2)

działania związane z informowaniem i komunikacją na temat EURES;

3)

szkolenie pracowników zaangażowanych w EURES;

4)

ułatwianie tworzenia sieci kontaktów, wymiany najlepszych praktyk i wzajemnego uczenia się między członkami i partnerami EURES;

5)

uczestnictwo EURES w ukierunkowanych działaniach na rzecz mobilności na poziomie UE;

b)

analizą mobilności pod względem geograficznym i profilów zawodów pod kątem osiągnięcia równowagi między popytem i podażą oraz wypracowaniem ogólnego podejścia do mobilności zgodnie z europejską strategią zatrudnienia;

c)

całościowym monitorowaniem i oceną działalności EURES, określeniem wskaźników wydajności, pośrednictwa i innych wskaźników dotyczących wyników oraz podejmowaniem działań mających na celu sprawdzenie wykonywania działalności zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 492/2011 oraz z niniejszą decyzją.

4.   Urząd przyjmuje program pracy i cele dotyczące sieci EURES we współpracy z grupą koordynacyjną EURES i po konsultacji z zarządem EURES.

Artykuł 5

Rola i obowiązki krajowych urzędów koordynacji

1.   Każde państwo członkowskie wyznacza wyspecjalizowaną służbę, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 492/2011, której powierza się organizację pracy sieci EURES w danym państwie członkowskim.

2.   Krajowy urząd koordynacji gwarantuje, że państwo członkowskie dopełnia wszystkich obowiązków określonych w rozporządzeniu (UE) nr 492/2011, zwłaszcza tych dotyczących wymiany informacji na podstawie art. 12, 13 i 14:

a)

tworząc i utrzymując wszelkie techniczne i operacyjne systemy i infrastrukturę niezbędne do umożliwienia udziału w systemie wymiany partnerom EURES i stowarzyszonym partnerom EURES;

b)

dostarczając wymaganych informacji, we własnym zakresie lub za pomocą partnerów EURES działających na jego odpowiedzialność.

3.   Urząd krajowy, w ścisłej współpracy z Europejskim Urzędem Koordynacji i innymi krajowymi urzędami koordynacji, w szczególności:

a)

wyznacza przynajmniej jednego partnera EURES na podstawie systemu wyboru i akredytacji ustanowionego w art. 10 ust. 2 lit. b) ppkt (vii) oraz nadzoruje ich działania;

b)

planuje działania i przedstawia regularnie sprawozdania z działań i wyników krajowej sieci EURES Europejskiemu Urzędowi Koordynacji;

c)

koordynuje uczestnictwo EURES w ukierunkowanych działaniach na rzecz mobilności na poziomie UE.

4.   Przy wyznaczaniu partnerów EURES krajowy urząd koordynacji dąży do osiągnięcia najszerszego zasięgu pod kątem geograficznym i pod kątem rynku pracy, jak i zapewnienia optymalnych usług osobom poszukującym pracy, pracownikom i pracodawcom, angażując odpowiednie służby zatrudnienia i podmioty działające na rynku pracy.

5.   Na podstawie wspólnie ustalonych celów operacyjnych krajowy urząd koordynacji opracowuje programy pracy dla swojej sieci krajowej, które mają być przedstawione Europejskiemu Urzędowi Koordynacji. W programie pracy wyszczególnia się zwłaszcza:

a)

główne działania, jakie zamierzają podjąć krajowy urząd koordynacji i partnerzy EURES oraz stowarzyszeni partnerzy EURES, za których urząd jest odpowiedzialny w ramach sieci EURES, włącznie z działaniami transnarodowymi, transgranicznymi i sektorowymi, przewidzianymi w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 492/2011;

b)

zasoby ludzkie i finansowe przeznaczone na realizację rozdziału II rozporządzenia (UE) nr 492/2011;

c)

postanowienia dotyczące monitorowania i oceny planowanych działań.

Plany pracy obejmują również ocenę działań i wyników osiągniętych w poprzednim okresie.

Odnośnie do planów pracy zasięga się opinii partnerów społecznych i innych odpowiednich zainteresowanych stron EURES na odpowiednim poziomie.

6.   Krajowy urząd koordynacji może zdecydować o samodzielnym bezpośrednim świadczeniu usług EURES na rzecz osób poszukujących pracy i pracodawców i podlega w tym zakresie regułom mającym zastosowanie do partnerów EURES świadczących te same usługi. W takim przypadku krajowy urząd koordynacji zwraca się o akredytację jako partner EURES do Europejskiego Urzędu Koordynacji.

7.   Każde państwo członkowskie dopilnowuje, aby krajowy urząd koordynacji dysponował pracownikami i innymi środkami niezbędnymi do wykonywania swoich zadań.

8.   Na czele krajowego urzędu koordynacji stoi krajowy koordynator EURES, jak przewidziano w art. 10 ust. 2 lit. b) pkt (iii).

Artykuł 6

Rola i obowiązki partnerów EURES

1.   Organizacja, która chciałaby zostać partnerem EURES, zwraca się z wnioskiem do krajowego urzędu koordynacji, który może ją wyznaczyć zgodnie z art. 3 lit. b), pod warunkiem że organizacja ta zobowiąże się, pod nadzorem krajowego urzędu koordynacji, współpracować na poziomie regionalnym, krajowym i europejskim w ramach sieci EURES i świadczyć przynajmniej wszystkie usługi uniwersalne, o których mowa w art. 7.

2.   Partner EURES, we własnym zakresie bądź współpracując z innymi partnerami EURES, wyznacza punkt lub punkty kontaktowe, takie jak urzędy pośrednictwa pracy i urzędy odpowiadające za rekrutację, centra obsługi telefonicznej, narzędzia umożliwiające samodzielne korzystanie i podobne, dzięki którym osoby poszukujące pracy, pracownicy i pracodawcy mogą mieć dostęp do świadczonych przez niego usług.

3.   Partner EURES wyraźnie wskazuje, które usługi z katalogu usług EURES oferuje. Poziom i zawartość usług może różnić się w zależności od punktu kontaktowego, o ile całościowy pakiet usług oferowanych przez partnera EURES zawiera wszystkie wymagane usługi uniwersalne.

4.   Wszyscy partnerzy EURES zobowiązują się do pełnego udziału w wymianie ofert zatrudnienia oraz wniosków o zatrudnienie osób poszukujących pracy w innym państwie członkowskim, zgodnie z art. 13 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 492/2011 i art. 4 lit. a) ppkt (i) niniejszej decyzji. Zapewniają oni wszystkim pracownikom zaangażowanym w świadczenie usług EURES pełen dostęp do narzędzi informatycznych i komunikacyjnych oferowanych przez sieć.

5.   Partner EURES, który nie świadczy szczególnej dodatkowej usługi objętej katalogiem usług EURES, dopilnowuje, aby wnioski o taką usługę były przekazywane innym partnerom EURES oferującym tego typu usługę.

6.   Partner EURES może powierzyć świadczenie usług, które stanowią wartość dodaną w stosunku do jego własnych usług, innej organizacji. Organizacja taka jest uważana w tym względzie za stowarzyszonego partnera EURES działającego pod pełną odpowiedzialnością partnera EURES, z którym jest stowarzyszona.

7.   Aby wykonywać te obowiązki, partner EURES może ustanawiać partnerstwa z jednym lub wieloma partnerami EURES w innych państwach członkowskich.

8.   Od partnera EURES lub stowarzyszonego partnera EURES można wymagać wkładu w techniczne i operacyjne systemy i infrastrukturę, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. a).

9.   Aby utrzymać akredytację, partner EURES nadal wypełnia swoje obowiązki i świadczy uzgodnione usługi oraz jest poddawany regularnym ocenom zgodnie z systemem wyboru i akredytacji, o którym mowa w art. 10 ust. 2 lit. b) pkt (vii).

Artykuł 7

Usługi EURES

1.   Do pełnego zakresu usług EURES należy rekrutacja, kojarzenie pasujących ofert i osób poszukujących pracy oraz pośrednictwo pracy, obejmujące wszystkie etapy pośrednictwa, począwszy od przygotowania przed rekrutacją do pomocy udzielanej po znalezieniu pracy, jak i związane z tym informacje i porady.

2.   Usługi te są wyszczególnione w katalogu usług EURES, który jest częścią Karty EURES przewidzianej w art. 10 i który składa się z uniwersalnych usług świadczonych przez wszystkich partnerów EURES oraz usług dodatkowych.

3.   Usługi uniwersalne to usługi, o których mowa w rozdziale II rozporządzenia (UE) nr 492/2011, zwłaszcza w art. 12 ust. 3 i art. 13. Usługi dodatkowe nie są obowiązkowe w rozumieniu rozdziału II rozporządzenia (UE) nr 492/2011, ale odpowiadają istotnym potrzebom rynku pracy.

4.   Wszystkie usługi na rzecz osób poszukujących pracy i pracowników świadczy się nieodpłatnie. Jeśli partnerzy EURES pobierają opłaty od usług świadczonych innym użytkownikom, opłaty pobierane za usługi EURES nie powinny różnić się od opłat pobieranych za inne porównywalne usługi świadczone przez tego samego partnera EURES. Przy określaniu opłaty uwzględnia się wszelkie finansowanie otrzymane od Unii Europejskiej celem wsparcia świadczenia usług EURES, aby uniknąć podwójnego finansowania.

Artykuł 8

Zarząd EURES

1.   Zarząd EURES wspomaga Komisję, Europejski Urząd Koordynacji i krajowe urzędy koordynacji we wspieraniu i nadzorowaniu rozwoju EURES.

2.   W skład zarządu wchodzi po jednym przedstawicielu z każdego państwa członkowskiego.

3.   Tam, gdzie to konieczne, jeśli działania EURES w danym państwie członkowskim są finansowane ze środków unijnego instrumentu finansowania, takiego jak Europejski Fundusz Społeczny, organ krajowy świadczący to finansowanie może być stowarzyszony.

4.   Przedstawiciele europejskich organizacji partnerów społecznych są zapraszani do uczestnictwa w posiedzeniach zarządu w roli obserwatorów.

5.   Zarząd ustanawia swoje metody pracy i regulamin. Zgodnie z ogólną zasadą zarząd zwoływany jest dwa razy do roku przez przewodniczącego. Zarząd przyjmuje opinie zwykłą większością głosów.

6.   Na czele zarządu stoi przedstawiciel Europejskiego Urzędu Koordynacji, który to Urząd zapewnia pomoc sekretariatu.

7.   Komisja zasięga opinii zarządu EURES w kwestiach dotyczących planowania strategicznego, rozwoju, wykonania, monitorowania i oceny usług i działań określonych w niniejszej decyzji, w tym w kwestiach:

a)

Karty EURES, zgodnie z art. 10;

b)

strategii, celów operacyjnych i programów pracy sieci EURES;

c)

sprawozdań Komisji zgodnie z wymogami art. 17 rozporządzenia (UE) nr 492/2011.

Artykuł 9

Grupa koordynacyjna EURES

1.   W celu wspierania rozwoju, wykonania i monitorowania działań EURES, Europejski Urząd Koordynacji powołuje grupę koordynacyjną złożoną z krajowych koordynatorów EURES, z których każdy jest przedstawicielem członka EURES. Europejski Urząd Koordynacji może zapraszać przedstawicieli europejskich partnerów społecznych oraz, w stosownych przypadkach, przedstawicieli innych partnerów EURES oraz ekspertów do uczestniczenia w posiedzeniach grupy koordynacyjnej.

2.   Grupa koordynacyjna aktywnie uczestniczy w przygotowaniu programów prac i koordynacji ich realizacji.

3.   Grupa koordynacyjna może ustanawiać stałe i tymczasowe grupy robocze, zwłaszcza w celu planowania i realizacji horyzontalnych działań wsparcia.

4.   Europejski Urząd Koordynacji organizuje pracę grupy koordynacyjnej.

Artykuł 10

Karta EURES

1.   Komisja przyjmuje Kartę EURES, zgodnie z procedurami określonymi w art. 12 ust. 2, art. 13 ust. 2, art. 19 ust. 1 oraz art. 20 rozporządzenia (UE) nr 492/2011, po konsultacji z zarządem EURES ustanowionym w art. 8 niniejszej decyzji.

2.   Zgodnie z zasadą, iż wszystkie oferty zatrudnienia i wnioski o zatrudnienie, które są ogłoszone publicznie przez któregokolwiek z członków EURES, muszą być dostępne w całej Unii, w Karcie EURES określa się w szczególności:

a)

katalog usług EURES opisujący usługi uniwersalne i dodatkowe, które mają być świadczone przez członków i partnerów EURES, w tym usługi kojarzenia pasujących ofert i osób poszukujących pracy, takie jak indywidualne porady dla klientów, niezależnie od tego, czy są to osoby poszukujące pracy, pracownicy czy pracodawcy;

b)

rozwój innowacyjnej współpracy transnarodowej i transgranicznej między służbami zatrudnienia, takimi jak zwykłe agencje pośrednictwa pracy, w celu poprawy funkcjonowania rynków pracy, ich integracji i lepszej mobilności. Współpraca może objąć służby społeczne, partnerów społecznych i inne zainteresowane instytucje;

c)

promowanie skoordynowanego monitorowania i oceny nadwyżek i niedoborów umiejętności;

d)

cele operacyjne sieci EURES, obowiązujące normy jakości, a także obowiązki członków i partnerów EURES, które obejmują:

(i)

interoperacyjność odpowiednich baz danych ofert zatrudnienia i wniosków o zatrudnienie z mechanizmem wymiany informacji o ofertach zatrudnienia EURES oraz obowiązującymi poziomami usług;

(ii)

określenie rodzajów informacji – takich jak informacje o rynku pracy, o warunkach życia i pracy, o ofertach pracy i wnioskach o zatrudnienie, o stażach i praktykach, o środkach zachęcających do mobilności młodzieży, o nabywaniu umiejętności, a także o przeszkodach dla mobilności – które muszą przekazywać swoim klientom i pozostałej części sieci, we współpracy z innymi odpowiednimi europejskimi służbami lub sieciami;

(iii)

opisy zadań i kryteria mianowania koordynatorów krajowych, doradców EURES i innego podstawowego personelu na poziomie krajowym;

(iv)

szkolenia i kwalifikacje wymagane w odniesieniu do personelu EURES oraz warunki i procedury organizacji wizyt i zadań dla urzędników i wyspecjalizowanego personelu;

(v)

opracowanie programów pracy, ich przedkładanie Europejskiemu Urzędowi Koordynacji oraz ich wykonanie;

(vi)

zasady regulujące wykorzystanie logo EURES przez członków i partnerów EURES;

(vii)

system wyboru i akredytacji partnerów EURES;

(viii)

zasady monitorowania i oceny działań EURES;

e)

procedury w celu ustanowienia jednolitego systemu i wspólnych modeli wymiany informacji związanych z rynkiem pracy i mobilnością w sieci EURES, przewidziane w art. 12, 13 i 14 rozporządzenia (UE) nr 492/2011, w tym informacje o stanowiskach pracy oraz o możliwościach nauki w Unii Europejskiej, które mają znaleźć się na portalu EURES.

Artykuł 11

Promocja EURES

1.   Członkowie i partnerzy EURES aktywnie promują EURES.

2.   Uczestniczą oni w realizacji ogólnej strategii komunikacji, opracowanej w celu zapewnienia spójności sieci w oczach jej użytkowników, oraz biorą udział w działaniach informacyjnych i promocyjnych.

3.   Akronim EURES jest wykorzystywany wyłącznie w odniesieniu do działań prowadzonych w EURES. Ilustruje go standardowe logo, określone w schemacie projektu graficznego, przyjęte przez Europejski Urząd Koordynacji.

4.   Logo, zarejestrowane jako wspólnotowy znak towarowy w Urzędzie Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (UHRW), jest używane przez członków i partnerów EURES we wszystkich ich działaniach związanych z EURES, aby zapewnić wspólną tożsamość wizualną.

Artykuł 12

Współpraca z innymi służbami i sieciami

Członkowie i partnerzy EURES aktywnie współpracują z innymi europejskimi służbami i sieciami zajmującymi się świadczeniem usług informacyjnych i doradczych na poziomie europejskim, krajowym i regionalnym, aby osiągnąć efekt synergii i uniknąć powielania działań.

Artykuł 13

Uchylenie

Decyzja 2003/8/WE traci moc. Jednakże nadal ma ona zastosowanie do działań, w odniesieniu do których wniosek został złożony przed wejściem w życie niniejszej decyzji.

Artykuł 14

Data rozpoczęcia stosowania

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.

Artykuł 15

Adresaci

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 26 listopada 2012 r.

W imieniu Komisji

László ANDOR

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 1.

(2)  Dz.U. L 257 z 19.10.1968, s. 2.

(3)  Dz.U. L 274 z 6.11.1993, s. 32.

(4)  Dz.U. L 5 z 10.1.2003, s. 16.